Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1959/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 130a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 188
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1546/14 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz T. B. kwotę 847 (osiemset czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1546/14, oddalił skargę T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 16 lutego 2010 r. z drogi publicznej w K. usunięty został na parking strzeżony w Krakowie przy [...] pojazd marki Audi A4, nr rej. [...], stanowiący własność T. B.

W powiadomieniu o usunięciu pojazdu z dnia 19 grudnia 2010 r., skierowanym do skarżącego, poinformowano, że kosztami związanymi z przechowywaniem pojazdu zostanie obciążony jego właściciel.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie I Wydział Cywilny z dnia 25 czerwca 2011 r., sygn. akt I Ns 1374/11/K, orzeczono przepadek na rzecz Powiatu Krakowskiego w/w pojazdu na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Orzeczenie stało się prawomocne od dnia 13 października 2011 r.

W dniu 31 października 2011 r. dokonano demontażu w/w pojazdu, w związku z tym, w dniu 9 sierpnia 2013 r. wszczęto postępowanie w sprawie nałożenia obowiązku zwrotu kosztów usunięcia i parkowania przedmiotowego pojazdu. Do akt sprawy dołączono m.in. fakturę za parkowanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym przy [...] w Krakowie wystawioną przez [...] Sp. z o.o.: za okres od dnia 17 lutego 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. na kwotę 4135,65 zł. (318 dób x 10,66 zł = 3389,88 zł + 22 % VAT (745,77 zł) oraz za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 28 października 2011 r. na kwotę 3913,33 zł (301 dób x 10,57 = 3181,57 zł + 23% VAT (731,76 zł) i na tej podstawie ustalono koszty parkowania pojazdu podlegające zwrotowi, o czym orzekł Starosta Krakowski decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. uchyliło w/w decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, kwestionując wysokość orzeczonej opłaty co do okresu za jaki została ona naliczona.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta Krakowski decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], orzekł o naliczeniu kosztów do zwrotu przez T. B. w wysokości 5447 zł, powołując się na przepisy uchwały Nr [...] Rady Powiatu w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i za jego parkowanie na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę Krakowskiego.

Organ I instancji zweryfikował wysokość kosztów za przechowanie przedmiotowego pojazdu z uwzględnieniem daty 4 września 2010 r., czyli daty, z jaką wprowadzono obciążenie kosztami przechowywania pojazdu osobę będącą właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Wskazano, że koszty powstałe w okresie od dnia 4 września 2010 r. do dnia 28 października 2011 r. w związku z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym wynoszą 5447 zł (419 dób x 13 zł) - w okresie od 4 września 2010 r. do 28 października 2011 r. (na podstawie uchwały Rady Powiatu w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2002 r.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w następstwie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego w przedmiocie przepadku własności pojazdu marki Audi A4 nr rej. [...] na rzecz Powiatu Krakowskiego zasadne było wszczęcie postępowania w sprawie zwrotu kosztów wynikających z usunięcia pojazdu z drogi publicznej. Do kosztów tych należy zaliczyć w szczególności koszty przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, stosownie do art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Koszty te zostały określone przy uwzględnieniu przepisów prawa miejscowego wydanego na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy, obowiązującego w czasie pozostawania pojazdu na parkingu strzeżonym. W ocenie Kolegium prawidłowo został określony okres, za jaki zostały wyliczone koszty parkowania pojazdu podlegające zwrotowi przez stronę. Koniec tego okresu wyznaczony jest przez moment przekazania pojazdu do demontażu i znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, koszty ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. W dniu tym właścicielem pojazdu był T. B.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł T. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 lutego 2015r. oddalił skargę.

Sąd wskazał, że wykładnia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym w szczególności przepisu art. 130a ust. 10h tej ustawy – który wszedł w życie z dniem 4 września 2010 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018 ze zm.), która w art. 130a ustawy, po zmienionym ust. 10 tego przepisu, dodała m. in. ust. 10h oraz art. 130a ust. 10d i 10i ustawy – prowadzi do wniosku, że koszty, o których mowa w ust. 10h art. 130a ustawy, po 4 września 2010 r., ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w chwili jego usunięcia z drogi. Sąd podkreślił, że ustawodawca po dniu 4 września 2010 r. nie przewidział żadnych odrębności proceduralnych dotyczących ponoszenia kosztów, jak to czynił w art. 13 ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym. Zatem koszty zatem powstałe po dniu 4 września 2010 r. związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu będzie ponosiła osoba będąca właścicielem w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi niezależnie od tego, że uprzednio sąd orzekł przepadek tego pojazdu na rzecz powiatu.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skoro skarżący w chwili wydawania dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi był jego właścicielem, to nie ulega wątpliwości, że to on ponieść powinien koszty usunięcia i przechowania przedmiotowego pojazdu w myśl art. 130a ust. 10h ustawy. Wykluczona jest więc sytuacja, by koszty powstałe po dacie 4 września 2010 r. ponosił Skarb Państwa.

Zdaniem Sądu powodem przemawiającym za uchyleniem kontrolowanych decyzji, nie może być załatwienie przez organ sprawy z uchybieniem ustawowych, przewidzianych w tym względzie w art. 35 k.p.a. terminów, jeżeli taka sytuacja nawet miała miejsce. Nie jest też – zdaniem Sądu – skuteczny zarzut, że skarżący nie został prawidłowo powiadomiony o skutkach nieodebrania pojazdu. Sąd uznał, że organy poprawnie określiły też okres za jaki koszty te winny zostać skarżącemu naliczone oraz ich wysokość. Początkową datą winna być, tak jak to orzekły organy, data 4 września 2010 r., tj. data od kiedy zadanie przechowywania pojazdów zostało zlecone do wykonania powiatom w wyniku wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym. Końcową zaś data przekazania pojazdu do demontażu i jego złomowanie. Ustalając natomiast wysokość kosztów organy prawidłowo wskazały obowiązujące w tym zakresie akty prawa miejscowego ustalające stawki opłaty dobowej za parkowanie pojazdu i przedstawiły sposób ich wyliczenia.

Sąd nie dopatrzył się także, by orzekające w ponownym postępowaniu w tej sprawie organy – w wyniku decyzji kasacyjnej SKO w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014 r. – w sposób nieprawidłowy zinterpretowały i zastosowały przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym ust. 10h tej ustawy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej "p.p.s.a.", zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj.:

a) art. 130a ust 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, a polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, iż koszty związane z przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania zawierają się w przedziale czasowym pomiędzy datą z jaką wprowadzono ustawowe obciążenie kosztami właściciela pojazdu za jego przechowanie tj. z dniem 4 września 2010 r. a chwilą faktycznego odbioru pojazdu przez Powiat Krakowski do demontażu z parkingu tj. 28 października 2011 r., w sytuacji gdy faktycznym właścicielem pojazdu w części wskazanego przedziału czasu był Powiat Krakowski na skutek uprawomocnienia się orzeczenia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie z dnia 25 czerwca 2011 r., sygn. akt I Ns 1374/11/K;

b) art. 130a ust. 10h w zw. z art. 130a ust 10 i 10a ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, iż wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu bez jednoczesnego powiadomienia właściciela o jego usunięciu wraz z pouczeniem o skutkach nieodebrania pojazdu rodzi podstawę do żądania ponoszenia opłaty za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie pomiędzy wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a prawidłowym powiadomieniem zawierającym pouczenie o skutkach jego nieodebrania, które to pouczenie jest integralną częścią powiadomienia zgodnie z art. 130a ust 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej;

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:

a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) w związku z art. 151 p.p.s.a polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., mimo że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa tj.:

- art. 130a ust 10a ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 35 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, iż niewniesienie wniosku o przepadek pojazdu przez organ I instancji bez zbędnej zwłoki tj. w terminie przewidzianym dla załatwienia zwykłej sprawy wymagającej wyjaśnienia czyli miesiąca od dnia prawidłowego powiadomienia wraz z pouczenia o skutkach nieodebrania pojazdu (19 grudnia 2010 r. – prawidłowe pouczenie) spowodowało wydłużenie postępowania administracyjnego z przyczyn tkwiących po stronie organu administracji publicznej, przy czym wniosek taki został powtórnie złożony do Sądu przez Starostę dopiero w dniu 14 czerwca 2011 r.;

- art. 9 k.p.a w zw. z art. 130a ust 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku oddalającym skargę, że brak pouczenia przez organ I instancji w powiadomieniu o skutkach nieodebrania pojazdu nie stanowi naruszenia jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego mówiącej o tym, iż organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a które to pouczenie ma istotny wpływ na bieg początkowego terminu do wniesienia przez Starostę wniosku o którym mowa w art. 130a ust 10 i 10a w/w ustawy wobec prawidłowego powiadomienia o skutkach braku odbioru pojazdu w ustawowym okresie 3 miesięcy;

- art. 7 k.p.a w zw. z art. 130a ust 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, iż wskazane przez skarżącego zaniechanie należytego wyjaśnienia przez organ administracji stanu faktycznego mającego za podstawę słuszny interes strony skarżącej nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa i spowodowało w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie z dnia 25 czerwca 2011 r., sygn. akt I Ns 1374/11/K. nastąpiła zmiana podmiotowa po stronie właściciela pojazdu, a tym samym zmiana podmiotu zobowiązanego do ponoszenia opłat za przechowywanie pojazdu;

- 7 k.p.a. w zw. z art. 130a ust 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku oddalającym skargę, że brak należytego pouczenia o skutkach nieodebrania pojazdu w określonym ustawowo terminie przez organ I instancji nie ma znaczenia dla określenia kosztów wynikających z przechowania pojazdu, podczas gdy przepis art. 130a ust 10 szczegółowo w swej treści określa, iż Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie to zaś winno zawierać pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu;

- art.12 k.p.a w zw. z art. 130a ust 10, art. 130a ust 10a i art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku przewlekłego prowadzenia postępowania, w sytuacji gdy po stronie organu wydającego decyzję w pierwszej instancji doszło do szeregu uchybień skutkujących przewlekłością postępowania mającą wpływ na wydłużenie okresu przebywania pojazdu na parkingu strzeżonym i wydłużeniem okresu za który naliczana jest opłata;

- art.35 k.p.a w zw. z art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, iż niezałatwienie sprawy przez organ I instancji bez zbędnej zwłoki, doprowadziło do kumulacji kosztów związanych z przechowaniem pojazdu podczas trwającego półtorarocznego postępowania na skutek wskazanych powyżej uchybień i bezczynności organu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że ustawodawca wprowadzając nową regulację dotyczącą wskazanych wyżej kosztów, nie tylko dookreślił materialnoprawne przesłanki orzekania, co do ponoszenia tych kosztów, ale i określił wprost nowy tryb postępowania w tym zakresie. Podstawową zasadą tego trybu orzekania o ponoszeniu wskazanych wyżej kosztów jest to, że rozstrzygnięcie o tych kosztach następuje po zakończeniu postępowania, przy czym chodzi tu o postępowanie co do przepadku pojazdu na rzecz powiatu niezależnie od tego, czy wniosek o orzeczenie przepadku zostanie przez właściwy sąd uwzględniony, czy też nie. W obu bowiem przypadkach zakończy się postępowanie z wniosku starosty o orzeczenie przepadku na rzecz powiatu w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi i wówczas możliwe i konieczne będzie rozstrzygnięcie o obowiązku poniesienia omawianych kosztów.

W ocenie skarżącego wpływ na rozpatrywaną sprawę ma okoliczność, iż w trakcie postępowania administracyjnego przed organem I instancji doszło do rażącego naruszenia przez organ prawa tj. art. 130a ust 10 i 10a ustawy Prawo o ruchu drogowym skutkującego następczą znaczną przewlekłością postępowania, czego nie dostrzegł Sąd I instancji.

Zarzut ten – w ocenie skarżącego – pozostaje w nierozerwalnym związku z błędnym działaniem organu administracji, wobec faktu braku należytego pouczenia skarżącego o skutkach nie odebrania pojazdu z parkingu w terminie 3 miesięcy i tym samym następczego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż powiadomienie to nie posiadało żadnych uchybień mających wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Autor skargi kasacyjnej powołał się także na uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. I OPS 4/14 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. III CZP 47/07.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, opartej na obydwu podstawach określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., koncentrują się na trzech zagadnieniach.

Po pierwsze nieprawidłowym – w ocenie skarżącego kasacyjnie - przyjęciu, że koszty związane z przechowywaniem pojazdu zawierają się w przedziale czasowym od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do momentu jego demontażu. Po drugie nieprawidłowym przyjęciu, że koszty obejmują cały okres od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do momentu jego demontażu, w sytuacji braku powiadomienia właściciela pojazdu o jego usunięciu bez jednoczesnego pouczenia o skutkach nieodebrania pojazdu. Po trzecie nieprawidłowym naliczeniu kosztów bez uwzględnienia długotrwałości i przewlekłości postępowania prowadzonego przez Starostę.

Odnośnie do pierwszego zagadnienia i związanego z nim zarzutu naruszenia art. 130 a ust.10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazać należy, że zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Usunięty z drogi pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5). Zgodnie z ust. 7 wskazanego przepisu wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, również dowodu uiszczenia kaucji. Stosownie zaś do ust. 10 starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej jednak niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (ust. 10a). Na podstawie art. 130a ust. 10e omawianej ustawy w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Stosownie zaś do art. 130a ust. 10h tej ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że koszty o których mowa w ust. 10h art. 130a ustawy ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi. Nie budzi wątpliwości w sprawie, że datą początkową od której należy naliczać koszty za przechowanie pojazdu jest dzień 4 września 2010 r. Spór dotyczy natomiast daty końcowej do której nalicza się koszty przechowywania pojazdu od jego właściciela ( osoby, będącej właścicielem pojazdu w dniu usunięcia pojazdu z drogi). W tej kwestii trafnie skarżący kasacyjnie podniósł, że rozstrzygnięcie o kosztach następuje po zakończeniu postępowania przed sądem powszechnym w sprawie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy i trafnie też wywiódł, że są to koszty powstałe do "zakończenia postępowania". Zatem są to koszty wyliczone wyłącznie do dnia wydania prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o przepadku. Wszelkie natomiast koszty powstałe po tym dniu – związane ze sprzedażą i złomowaniem samochodu powinien ponosić, po orzeczeniu przepadku, jego właściciel, czyli powiat. Wprawdzie z treści cytowanego powyżej art. 130 a ust. 10h wynika, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, to jednak ustawodawca wyraźnie stwierdził, że chodzi o koszty poniesione do zakończenia postępowania, czyli postępowania o stwierdzenie przepadku samochodu na rzecz powiatu. Jest to zrozumiałe, gdyż od daty uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku właścicielem pojazdu jest powiat, a skoro tak - to nie ma żadnych podstaw, aby kosztami tymi obciążać osobę niebędącą już właścicielem pojazdu. Z przepisem art.130 ust.10 h koresponduje ust.10f tego artykułu, z którego wynika, że do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu obowiązany jest starosta. W związku z tym argumentacja skarżącego kasacyjnie, że przejście prawa własności na inny podmiot - czyli powiat - powoduje, że od tej daty wszystkie koszty obciążają kolejnego właściciela, znajduje uzasadnienie w treści wskazanego przepisu. Trafnie też dla wykazania, co należy rozumieć pod pojęciem zakończenia postępowania, autor skargi kasacyjnej przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. I OPS 4/14 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r., III CZP 47/07 i poczynione w tych uchwałach rozważania. Zarzut naruszenia art.130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym jest zatem uzasadniony. Skarżący powinien ponieść koszty związane z przechowywaniem pojazdu za okres od dnia 4 września 2010 r. do dnia uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku samochodu i związanego z tym przejścia jego własności na Powiat Krakowski. Organy orzekające w sprawie ustaliły, że postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie I Wydział Cywilny z dnia 25 czerwca 2011 r., sygn. akt I Ns 1374/11/K, którym orzeczono o przepadku samochodu uprawomocniło się w dniu 11 października 2011 r. Natomiast organ pierwszej instancji wyliczył koszty za okres od 4 września 2010 r. do dnia 28 października 2011 r. i z tego powodu decyzja ta jest wadliwa.

Kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 130a ust. 10h w zw. z art. 130a ust 10 i 10a ustawy Prawo o ruchu drogowym, wiążący się z naliczeniem kosztów obejmujących cały okres wskazany w art. 130 a ust.10 h, w sytuacji braku powiadomienia właściciela pojazdu o jego usunięciu bez jednoczesnego pouczenia o skutkach nieodebrania pojazdu, jest nietrafny. Z art. 130a ust.10 wynika, że starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, przy czym prawidłowe powiadomienie powinno zawierać pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Zgodnie zaś ust.10a tego przepisu starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że w dniu 17 marca 2010 r. T. B.został powiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi. Pismo to skarżący pokwitował własnoręcznym podpisem w dniu 6 kwietnia 2010 r., przy czym istotnie pismo to zawierało jedynie pouczenie, że pojazd będzie pozostawał na parkingu na koszt jego właściciela do czasu uiszczenia opłaty za usuniecie i parkowanie oraz, że pojazd może być odebrany po uiszczeniu opłaty za holowanie i przechowywanie na terenie parkingu i po okazaniu zezwolenia. Powiadomienie nie zawierało natomiast pouczenia o skutkach nieodebrania pojazdu, czyli orzeczeniu o jego przepadku. Takie pouczenie (stwierdzające, że w przypadku nieodebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy Sąd może orzec o przepadku pojazdu na rzecz powiatu) zostało jednak przez Starostę Krakowskiego zamieszczone w piśmie z dnia 19 grudnia 2010 r. skierowanym do T. B. i odebranym przez niego osobiście w tym samym dniu. Pomimo tego skarżący pojazdu nie odebrał. Oczywistym jest, że początkiem biegu 3 miesięcznego terminu, o którym mowa wyżej, jest data doręczenia skarżącemu pisma z dnia 19 grudnia 2010 r. z prawidłowym pouczeniem. Termin ten upłynął zatem 20 marca 2011 r. Starosta zachował również 30 - dniowy termin, o którym mowa w art.130 a ust.10a ustawy Prawo o ruchu drogowym, skoro w czerwcu 2011 r. wystąpił do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu. Okoliczność wcześniejszego skierowania pisma do skarżącego o usunięciu pojazdu z drogi bez stosownego powiadomienia nie ma znaczenia dla ustalenia kosztów, gdyż "błąd" ten starosta naprawił i prawidłowo pouczył skarżącego o przepadku pojazdu w sytuacji jego nieodebrania w określonym 3 miesięcznym terminie, a mimo tego pouczenia skarżący pojazdu nie odebrał. Tym samym niezasadne są również zarzuty procesowe naruszenia art.7, 9 i 12 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu naruszenia art. 130 a ust.10a w związku z art.35 k.p.a., gdyż bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zwalczane jest w odrębnym postępowaniu ze skargi na bezczynność organu bądź przewlekle postępowanie tego organu. Takich działań zmierzających do zwalczania bezczynności organu skarżący nie podjął.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną na podstawie art.188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.