Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1956/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w Warszawie, od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju wydana został w następującym stanie faktycznym i ocenie prawnej sprawy:

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. dalej ugn), § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), decyzją z dnia [...] września 2016 r., odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] w [...] (aktualnie [...] S.A. z siedzibą w [...]) prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2, k. m. [...], obręb [...] [...], zapisana w księdze wieczystej nr [...] oraz prawa własności budynku znajdującego się na przedmiotowym gruncie.

[...] S.A. z siedzibą w [...] wniosło odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W pierwszej kolejności ocenił czy wnioskodawca posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na mocy zarządzenia nr 56 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 1 sierpnia 1982 r. zostało utworzone przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą "[...]". Ww. przedsiębiorstwo powstało w wyniku połączenia [...] jednostek organizacyjnych, do których należał m.in. [...] w [...].

Na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] października 1996 r. Rep. A Nr [...], "[...]" zostało przekształcone, w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa o firmie [...] Spółka Akcyjna. Wobec powyższego stwierdził, iż wnioskodawca posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

Następnie wskazał, że z księgi wieczystej nr [...] wynika, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r. działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] oraz nr [...], obręb [...].

Zaś w dziale II księgi wieczystej nr [...] prawo własności działek nr [...] oraz nr [...] powstałych z podziału przedmiotowej działki nr [...] zostało ujawnione na rzecz Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta [...] na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2001 r., sygn. akt [...] o zasiedzeniu m.in. działki nr [...] o pow. [...] m2 z dniem [...] stycznia 1985 r. Oznacza to, że właścicielem wskazanej działki z dniem [...] stycznia 1985 r. stał się Skarb Państwa.

W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie była ocena, czy przedsiębiorstwo, na rzecz którego stwierdzone ma być nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu, spełnia warunki wskazane w art. 200 ust. 1 u.g.n., czyli czy ten podmiot był państwową lub komunalną osobą prawną, oraz czy władał w formach określonych przez ustawodawcę gruntem Skarbu Państwa lub gminy, a także czy określona forma władania gruntem trwała przynajmniej do dnia 5 grudnia 1990 r. (włącznie) i ewentualnie od dnia 5 grudnia 1990r.

Przynależne przedsiębiorstwu w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu nieruchomością miały, zdaniem inicjatora postępowania potwierdzać: 1) uchwała Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1960 r. orzekająca o przekazaniu na rzecz Zakładów [...] parceli pow. [...] m2 położonej w rejonie ul. [...] w [...], na cele budowy gazowej stacji redukcyjno - pomiarowej, 2) protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] lipca 1961 r. dotyczący przekazania Zakładom [...] w trwały zarząd i użytkowanie nieruchomości gruntowej o pow. [...] m2, położonej w [...] przy ul. [...], 3) zawiadomienie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1968 r. nr [...] o naliczeniu [...] w [...] opłaty z tytułu użytkowania terenu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...].

Oceniając te dowody organ wywodził, odwołując się do utrwalonych poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zarządu - stanowiącego przesłankę uwłaszczenia na zasadzie art. 200 u.g.n. - nie można domniemywać. Prawo to winno być udokumentowane na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r., Nr 23, poz. 120 ze zm.). Znajdująca się w aktach sprawy uchwała Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1960 r., protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] lipca 1961 r. oraz zawiadomienie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1968 r. nr [...] nie przesądzają jednoznacznie, iż dotyczą przedmiotowej nieruchomości opisanej w orzeczeniu Sądu z dnia [...] września 2001 r. A zatem nie mogą stanowić dokumentów potwierdzających prawo zarządu do przedmiotowego gruntu oznaczonego jako działka [...] o pow. [...] m2 według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r.

Jednocześnie jednak podkreślił, iż zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości ( Dz. U z 1985 r. nr 22 poz. 99) w zarząd przekazane mogą zostać jedynie grunty państwowe, natomiast jak wynika z akt sprawy ww. uchwała Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1960 r., protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] lipca 1961 r. oraz zawiadomienie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1968 r. nr [...] zostały wydane zanim Skarb Państwa stał się właścicielem przedmiotowego gruntu. Potwierdza to postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2001 r., sygn. akt [...] stwierdzające, że Skarb Państwa nabył z dniem [...] stycznia 1985 r. przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...].

Wobec powyższego organ uznał, iż dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę nie mogą stanowić dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanki prawa zarządu do gruntu Skarbu Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r., a tym samym prawidłowa jest decyzja organu I instancji.

Na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju [...] S.A. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 200 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. - Dz. U. z 2018 r., Nr 121 ze zm., dalej zwanej "u.g.n.") poprzez jego błędne zastosowanie polegające na mylnym przyjęciu, że nie doszło do nabycia przez skarżącą z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], o pow. [...] m2, wraz z prawem własności budynku;

b) §4 ust. 1 pkt 2, 6 i 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm. dalej zwanym "rozporządzenie z dnia 10 lutego 1998 r.") poprzez błędne przyjęcie, że następujące dokumenty:

• uchwała nr [...] Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1960 r.,

• protokół zdawczo - odbiorczy z dnia [...] lipca 1961 r.,

• decyzja opłatowa Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1968 r.

nie stanowią dokumentów potwierdzających prawo zarządu do przedmiotowego gruntu, i w konsekwencji odmowę stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynku, pomimo wykazania istnienia prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości na podstawie ww. dokumentów

2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

3) art. 7 i art. 77 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, niepełnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, wyrażającego się zwłaszcza brakiem poczynienia ustaleń faktycznych wynikających z przedłożonych dokumentów urzędowych;

a) art. 76 § 1 i art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się w odmówieniu mocy dowodowej decyzji o naliczeniu opłat rocznych za zarząd nieruchomości oraz uchwały Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] nr [...] pomimo, że dokumenty te mają moc dokumentów urzędowych, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, oraz pominięciu okoliczności wynikających protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia [...] lipca 1961 r., co w konsekwencji doprowadziło do mylnego uznania, iż nie istniało prawo zarządu na przedmiotowej nieruchomości.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

skarga nie jest zasadna.

Stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji przepis art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. u z 2018 r. Nr 121 ze zm dalej u.g..n)., odwołuje się do art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), który w ustępie 1 stanowił, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego. Reguluje on zatem tryb potwierdzania następującej z mocy prawa konwersji przynależnego państwowej osobie prawnej w ww. dacie prawa zarządu nieruchomością w prawo użytkowania wieczystego.

Kluczowe zatem dla podjęcia na tej podstawie decyzji było ustalenie, czy podmiot ubiegający się o uwłaszczenie (w tym wypadku wymienione wyżej przedsiębiorstwo państwowe) na dzień 5 grudnia 1990 r. legitymował się prawem zarządu przedmiotowym gruntem. Użyte przy tym w tym przepisie pojęcie "zarządu", chociaż nie zostało określone ustawowo i sporny był w doktrynie jego charakter, stanowiło jednak niewątpliwie kategorią prawną, która określała prawną formę władania nieruchomością. Zarządu nie można było uzyskać w sposób dorozumiany a zatem jego powstanie musiało powodować określone zdarzenie prawne np. decyzja administracyjna, czy akt erekcyjny państwowej osoby prawnej (vide: wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1992 r. I SA 1419/91 ONSA 1992/2 poz. 99 oraz "Prawo obrotu nieruchomościami" pod red. St. Rudnickiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 1996, str. 77 i 78). Zarząd zaś (obecnie trwały zarząd), był prawną formy władania, która uprawniała określony podmiot do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo, a następnie spółkę z nieruchomości tego prawa zatem nie kreuje. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej z 29 września 1990 r.- tj. 5 grudnia 1990 r. oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tym dniu określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych. W art. 206 u.g.n. wskazano ponadto, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz inne osoby prawne, uznawania środków, o których mowa w art. 200 ust. 1, art. 201 ust. 2 i art. 204 ust. 3, za środki własne, określania wartości nieruchomości oraz wysokości kwot należnych za nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali, zabezpieczenia wierzytelności z tego tytułu, a także rodzaje dokumentów stanowiących niezbędne dowody w tych sprawach. Na tej podstawie wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120). Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5, na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów:

1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd,

2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.,

3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu,

4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa,

5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości,

6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością,

7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.,

8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości,

9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.,

10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi

Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa w ust. 1, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3).

W konsekwencji istnienia powyższego prawa, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (którego przykłady przywołał w uzasadnieniu decyzji Minister), nie można domniemywać.

Zdaniem sądu, tego rodzaju dokumentami kreującymi prawo zarządu skarżąca spółka (a uprzednio przedsiębiorstwo) nie legitymuje się. Powoływała natomiast jako dowód na istnienie wspomnianego prawa uchwałę Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1960 r. orzekające o przekazaniu na rzecz Zakładów [...] parceli o pow. [...] m2 położonej w rejonie ul. [...] w [...] na cele budowy gazowej stacji redukcyjno- pomiarowej, protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] lipca 1961 r. dotyczący przekazania Zakładom [...] w trwały zarząd i użytkowanie nieruchomości gruntowej o pow. [...] m2 położonej w [...] przy ul. [...] oraz zawiadomienie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1968 r. o naliczeniu [...] w [...] opłaty z tytułu użytkowania terenu o pow. [...] m2 położonego w [...] przy ul. [...] Zdaniem skarżącej, dokumenty te są wystarczające dla udokumentowania zarządu, co wynikać ma z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. Przywołane bowiem rozporządzenie, wymienia jako dowód umożliwiający stwierdzenie dotychczasowego zarządu decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością a także protokół przekazania nieruchomości, sporządzony między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r. (§ 4 ust. 1 pkt 2,6 i 9 ).

Ze stanowiskiem strony jednak nie sposób się zgodzić. W odniesieniu do tych dokumentów należy bowiem zauważyć, ze nie dotyczą one konkretnie działki nr [...], o uwłaszczenie której wniosło przedsiębiorstwo. W ww. dokumentach działka nie jest zidentyfikowana przez wskazania numeru z ewidencji gruntów, ale jedynie przez wskazanie powierzchni ( różnej ) oraz położenia (ul. [...] w [...]). tym samym organ prawidłowo uznał, że nie mogą zostać uznane jako dokumenty wykazujące prawo zarządu do przedmiotowego gruntu.

Niezależnie od powyższego należy również zauważyć, że wykazanie prawa zarządu w sposób wskazany przez skarżącego, a wynikający z § 4 ust. 1 pkt 2,6 i 9 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r.( decyzja o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, protokół przekazania nieruchomości, sporządzony między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.) mogło mieć miejsce tylko wtedy, gdy powyższe czynności dotyczyły gruntu państwowego. Wynika to z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. 1989 nr 14, poz. 74 ze zm.) Analogiczne rozwiązania przewidywała ustawa z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. 1969, nr 22, poz 159).Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że przedmiotowa działka nr [...] stała się własnością Skarbu Państwa na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2001 r. sygn. akt [...], którym to postanowieniem sąd stwierdził zasiedzenie na rzecz Skarbu Państwa z dniem [...] stycznia 1985 r. prawa własności m.in. działki nr [...]. Stanowisko organu zbieżne jest również z zapisami księgi wieczystej nr [...], w której ujawniono prawo własność Skarbu Państwa co do działek nr [...] i [...] ( powstałych z podziału działki nr [...]) na podstawie ww. postanowienia sądu z [...] września 2001 r.

Tym samym za prawidłowe należy uznać stanowisko organu odnośnie niewykazanie się przez skarżącą prawem zarządu do przedmiotowego gruntu.

Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew temu co twierdzi skarżąca, prawa własności Skarbu Państwa do przedmiotowego gruntu nie kreują zapisy zawarte w uchwale nr [...] [...]listopada 1960 r. i w protokole zdawczo odbiorczym z [...] lipca 1961 r. Zgodnie z art. 76 § 1 kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Do zakresów działania organów administracji ( tu Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...]) nie należy i nie należało stwierdzanie prawa własności na rzecz określonego podmiotu. Ponadto prawomocne postanowienie sądu z [...] września 2001 r. oznacza, że organ obowiązany jest uznać, że kwestia która była przedmiotem oceny Sądu, kształtuje się tak, jak to wyraził Sąd w rozstrzygnięciu ( art. 365§1 kpc w zw. z art. 13§2 kpc). W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że Skarb Państwa stał się właścicielem działki nr [...] dopiero w dacie [...] stycznia 1985r.

Nie ma również znaczenie w tej sprawie kwestia, kto był właścicielem przedmiotowej działki w latach 50 i 60 ubiegłego wieku, bowiem w ramach niniejszego postepowania istotne było jedynie czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 200 ugn.

Tym samym należy uznać, wbrew temu co twierdzi skarżąca, stan faktyczny w kluczowych jego elementach został ustalony w sposób prawidłowy i znajduje oparcie w zgromadzonych w aktach dokumentach, które zostały przez organy ocenione w sposób nieprzekraczający ustanowionej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Samo postępowanie prowadzone zaś było w sposób rzetelny, przy respektowaniu wynikającej z art. 7 k.p.a., dyrektywy dążeniem do ustalenia tego stanu zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku