Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3070/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1  lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 164, art. 169 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) sędzia NSA Krystyna Anna Stec sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. H. GmbH & Co.KG w N., N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2549/14 w sprawie ze skargi T. Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od T. Ł. na rzecz W. H. GmbH & Co.KG w N., N. 950 (dziewięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., w sprawie ze skargi T. Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu 6 stycznia 2005 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "V. M." o numerze [...] udzielonego na rzecz na rzecz W. H. GmbH & Co.KG z siedzibą w N., N., przeznaczonego do oznaczania ubrań zawartych w klasie 25. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 255 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 166 ust. 1 i art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej: p.w.p.). Interes prawny uzasadnił tym, że uprawniony wniósł o unieważnienie należącego do wnioskodawcy znaku towarowego "V. V. M." o numerze [...] – prawa z rejestracji tego znaku zostało unieważnione decyzją dnia [...] grudnia 2003 r. Jako podstawę wniosku skarżący wskazał kolizję w/w znaku ze spornym znakiem towarowym. Wskazał również, że zarówno pierwotny uprawniony, czyli V. M. – M. de V. z siedzibą w H., F., jak i obecny uprawniony – W. H. GmbH z siedzibą w N., N., nie używali i nie używają powyższego znaku na polskim rynku do oznaczania ubrań.

W odpowiedzi uprawniony ze spornego prawa wniósł o oddalenie wniosku, stwierdzając, że sporny znak jest używany w sposób rzeczywisty nieprzerwanie od wielu lat.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie z wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "V. M." o numerze [...].

Objętą skarg decyzją z dnia 13 listopada 2013 r., organ utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję wskazał, że ustawa Prawo własności przemysłowej nie definiuje pojęcia interesu prawnego, zatem w tej materii należy odwołać się do art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój obowiązek lub prawo. Interes prawny lub obowiązek, o których mowa w tym przepisie znajdować musi oparcie w konkretnej normie prawnej mogącej stanowić podstawę do ich sformułowania, dlatego też pojęcie strony, mimo że jest instytucją prawa procesowego, wyprowadzone może być wyłącznie z prawa materialnego.

Sąd wskazał, że prawem istotnym z punktu widzenia działalności gospodarczej oraz konkurowania na rynku jest możność wyłącznego korzystania przez podmiot gospodarczy z udzielonego mu prawa ochronnego na znak towarowy, stanowiący wyróżnik w obrocie towarów lub usług jednego przedsiębiorcy od towarów lub usług tego samego rodzaju innego przedsiębiorcy. Przedsiębiorca, który uzyskuje na podstawie ustawy Prawo własności przemysłowej prawo ochronne na znak towarowy, ma wyłączne prawo dysponowania nim w sposób zarobkowy i zawodowy na obszarze Polski (art. 153 p.w.p.). Wynikająca z udzielonego prawa ochronnego możliwość nieskrępowanego wykorzystywania własnego znaku towarowego w prowadzonej działalności gospodarczej jest jednym z przejawów realizowania konstytucyjnej zasady swobody działalności gospodarczej. Stan faktyczny, w którym ze strony innego podmiotu gospodarczego - konkurenta na danym rynku, dochodzi do uniemożliwienia lub ograniczenia korzystania przez właściciela z posiadanego wyłącznego prawa ochronnego lub zagrożenia korzystania z tego prawa, daje ze względu na naruszone prawo swobody prowadzenia działalności gospodarczej, podstawę do domagania się ochrony m.in. w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiającym dalsze naruszanie. W ocenie Sądu, konkurent ma interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na identyczny co zarejestrowany dla niego znak towarowy, jeżeli dysponujący prawem ochronnym do takiego identycznego znaku jakimkolwiek skierowanym na zewnątrz działaniem będzie domagał się zaprzestania jego używania lub będzie zaprzeczał posiadanemu prawu. Interes prawny stanowi przesłankę legitymującą żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej. Legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie cudzego prawa ochronnego na znak towarowy będzie więc podmiot gospodarczy, któremu sporny znak towarowy przeszkadza w działalności gospodarczej. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy wnioskodawca używa znaku albo ubiega się o udzielenie ochrony na znak kolidujący ze znakiem wskazanym we wniosku. Jednocześnie legitymowanie się interesem prawnym pozwala jedynie wnosić o wszczęcie postępowania administracyjnego lub domagać się dopuszczenia do takiego postępowania, lecz nie gwarantuje korzystnego wyniku tego postępowania.

Sąd I instancji zauważył, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca powoływał się na toczące, a w dacie tego orzeczenia zakończone postępowanie sądowe (sygn. akt VI SA/WA 1570/12) w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego. W takim stanie rzeczy wnioskodawca był legitymowany do złożenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru, gdyż istnienie takiego prawa mogło utrudniać lub nawet zablokować temu podmiotowi możliwość wykonywania działalności gospodarczej.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt.1 lit. a), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W. H. GmbH & Co. KG, skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a., przez:

a) uwzględnienie przez WSA zarzutów skargi T. Ł. F. K. V. M. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy V. M. o nr [...] dotyczących naruszenia przez UP przepisów postępowania, a mianowicie przepisu art. 7 k.p.a., mającego polegać na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, niepełnego wyjaśnienia stanu sprawy, co miało doprowadzić do zastosowania przepisu art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania spornego, a w konsekwencji spowodowało uchylenie przez WSA decyzji UP z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., w tej sprawie;

b) poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy ustalonego przez UP, a mianowicie zakwestionowanie przez WSA ustaleń faktycznych poczynionych przez UP odnośnie braku posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego zgodnie z wymogami przepisu art. 169 ust. 2 p.w.p. w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy V. M. o nr [...];

c) poprzez niewyjaśnienie przez WSA zaprezentowanego stanowiska, dlaczego ustalony w sprawie przez UP stan faktyczny odnośnie braku posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy V. M. o nr [...] jest nieprawidłowy;

d) poprzez powołanie się przez WSA w uzasadnieniu wyroku na przepis art. 164 p.w.p. pomimo, że w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 169 ust. 2 p.w.p.;

e) poprzez niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. w sytuacji gdy istniały przesłanki do nieuwzględnienia skargi wnioskodawcy na decyzję UP z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy V. M. o nr [...] w świetle prawidłowego zastosowania przez UP przepisów art. 169 ust. 2 p.w.p. oraz art. 105 § 1 k.p.a. przy jej wydaniu;

2. naruszenie prawa materialnego;

a) poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 164 p.w.p. w stanie faktycznym niniejszej sprawy i w konsekwencji uchylenie przez WSA decyzji UP z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., o umorzeniu postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy V. M. o nr [...].

Podnosząc te zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

T. Ł. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).

Skarga kasacyjna w analizowanej sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które to naruszenia, w ocenie autora skargi kasacyjnej mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej podstawą prawną, w oparciu o którą Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną było nie naruszenia przez organ przepisów postępowania w taki sposób, iż mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ale naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 164 p.w.p., a właściwie art. 169 ust. 2 p.w.p. (art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a.). Zasadniczo nie są także zasadne zarzuty naruszenia art. 134 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji orzekł w granicach przedmiotowej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednak nie sposób nie zauważyć błędu w treści uzasadnienia przedmiotowego wyroku (s.6 wyroku WSA), gdzie Sąd I instancji w drugim akapicie odnosi się do stwierdzenia nieważności prawa ochronnego na znak towarowy (art. 164 p.w.p.), zamiast do stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa (art. 169 ust. 2 p.w.p.), co czyni uzasadnienie tego wyroku wewnętrznie sprzecznym, a to niewątpliwie po części narusza przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 169 ust. 2 p.w.p.

Podkreślić należy, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odmiennego poglądu Sądu I instancji i organu (Urzędu Patentowego RP) na kwestię posiadania w niniejszej sprawie przez skarżącego (wnioskodawcę w sprawie administracyjnej) interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "V. M." o numerze [...] udzielonego na rzecz W. H. GmbH & Co. KG z siedzibą w N., N., przeznaczonego do oznaczania ubrań zawartych w klasie 25. Zgodnie z treścią art. 169 ust. 2 p.w.p.: "Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach, o których mowa w ust. 1, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny." Zatem Urząd Patentowy rozpatrując wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy ma obowiązek zbadać interes prawny wnioskodawcy. W rozpatrywanej sprawie zarówno Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji (oraz w decyzji pierwszoinstancyjnej), jak i Sąd I instancji w uzasadnieniu swego wyroku dokonali wnikliwej i dość obszernej analizy pojęcia "interes prawny" na gruncie wskazanego przepisu Prawa własności przemysłowej oraz stanowiska doktryny i judykatury, dochodząc do właściwej konkluzji, iż "interes prawny" winien być realny, aktualny, indywidualny, własny, konkretny, bezpośredni, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Nadto tak rozumianym interesem prawnym należy legitymować się w dacie stosowania normy prawa materialnego stanowiącej jego podstawę i tylko ten stan może być brany pod uwagę przy rozważaniu interesu prawnego.

Jednak na etapie przeniesienia tych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy organ patentowy i Sąd I instancji dochodzą do zupełnie odmiennych wniosków co do posiadania przez skarżącego (wnioskodawcę) w tej sprawie legitymacji czynnej do domagania się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację w tym sporze ma Urząd Patentowy RP, który niewadliwie uznał, iż w rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie ma takiej legitymacji, ponieważ nie wykazał posiadania "interesu prawnego" w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na tenże znak towarowy. Zasadnie UP RP stwierdził, że wskazane przez wnioskodawcę okoliczności nie potwierdzają, że wnioskodawca miał własny, bezpośredni i aktualny interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w dacie stosowania norm prawa materialnego stanowiących jego podstawę. W ocenie Kolegium interes prawny, o którym mowa w art. 169 ust. 2 ustawy p.w.p., nie może być wyprowadzany z samego tylko faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej, w oderwaniu od określonego stanu faktycznego, lecz musi zachodzić taka sytuacja, która w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego będzie dawała podmiotowi dążącemu do ochrony swych praw uprawnienie do występowania z konkretnym opartym na tej normie wnioskiem. Istotne jest, by zachodził związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną danego podmiotu, polegający na tym, że stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa będzie miało wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. "Kolegium Orzekające uznało, że w niniejszej sprawie powyższe okoliczności nie zostały przez wnioskodawcę wykazane. Należy także podkreślić, że interes prawny musi być interesem bezpośrednim i realnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2005 r. (Sygn. akt VI SA/Wa 1051/05) stwierdził: <> Ponadto, w ocenie Kolegium Orzekającego, w zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, Urząd Patentowy dokonał oceny interesu prawnego w odniesieniu do osoby wnioskodawcy i jego sytuacji prawnej badając, czy na tle okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku ma on indywidualny i aktualny przede wszystkim interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy także z punktu widzenia wskazanych przez niego podstaw, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 200S r. (sygn. akt II GSK 950/08) istnienie interesu prawnego podmiotu żądającego wszczęcia postępowania musi być ustalane na tle okoliczności faktycznych podnoszonych we wniosku oraz adekwatnych do tych okoliczności przepisów prawa materialnego." (s.9-10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji UP RP z dnia 13 listopada 2013 r., znak Sp 35/05).

Sąd I instancji w rozpatrywanej sprawie zdaje się nie zauważać, iż organ administracji publicznej rozstrzyga sprawę administracyjną w oparciu o stan faktyczny i prawny indywidualnej sprawy administracyjnej istniejący w dnu wydania decyzji ją rozstrzygającej. Jeśli decyzja ostateczna organu, która przeszła tok instancji, zostanie zaskarżona do sądu administracyjnego - sąd ten bada zgodność z prawem materialnym i procesowym decyzji organu administracji także w oparciu o stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej przez organ administracji. Wobec powyższego Urząd Patentowy prawidłowo uznał, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, na którejkolwiek spośród podstaw prawnych i faktycznych wskazanych jako podstawa wniosku. W przedmiotowej sprawie w dniu wydania ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę stan faktyczny i prawny sprawy był następujący – ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Urząd Patentowy RP unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "V. V. M." nr [...] należący do wnioskodawcy. Zatem w dniu rozstrzygania niniejszej sprawy przez organ administracji, a nawet w dniu wniesienia wniosku przez wnioskodawcę (6 stycznia 2005 r.), nie istniało w obrocie prawnym prawo ochronne na znak towarowy wnioskodawcy – "V. V. M." nr [...], ponieważ zostało decyzją nieważnościową wyeliminowane z obrotu prawnego ex tunc, czyli z mocą wsteczną. Decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Sam fakt zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego nie powoduje jej eliminacji z obrotu prawnego, ani nawet wstrzymania jej wykonania.

W niniejszej sprawie zatem w momencie wnoszenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "V. M." o nr [...] udzielonego na rzecz W. H. GmbH & Co. KG z siedzibą w N., N., przeznaczonego do oznaczania ubrań zawartych w klasie 25, i w momencie orzekania w tej sprawie przez Urząd Patentowy RP wnioskodawca (T. Ł.) nie był właścicielem prawa ochronnego na znak towarowy "V. V. M." nr [...], nie był zatem konkurentem na rynku uprawnionego ze znaku "V. M." o nr [...], a w konsekwencji nie posiadał aktualnego, realnego, bezpośredniego, indywidualnego, własnego, konkretnego, sprawdzalnego obiektywnie, istniejącego i znajdującego potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego, interesu prawnego.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny pomieszczony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 164 p.w.p. poprzez błędne jego zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i w konsekwencji uchylenie przez WSA decyzji UP z dnia 13 listopada 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "V. M." o nr [...]. Podkreślić należy, iż niewykazanie przez podmiot żądający stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego interesu prawnego stanowi o braku koniecznego elementu materialnego stosunku prawnego, co oznacza, że musi skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.

Nadto za zasadny uznać należy także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 169 ust. 2 p.w.p. i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 ze zm.).