Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1500/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1pkt 2 i 3, § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak PINB [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podstawie art. 51 ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany hali namiotowej o konstrukcji aluminiowej zlokalizowanej na działce nr. geod. [...] w miejscowości B., gmina B. nakładając jednocześnie na Inwestora T. Sp. z o. o. Zakład [...], [...] B. ul. O. [...] obowiązek uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie.

Decyzja stała się ostateczna.

II.

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając z urzędu na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1-2, art. 157 § 1-2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji PINB w O. z dnia [...] sierpnia 2015 r. z uwagi na wadę rażącego naruszenia prawa o której mowa w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Relacjonując przebieg postępowania organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy T. sp. z o.o. w B. (dalej jako Spółka, Skarżąca)zgłoszeniem z dnia 16 września 2014r. (uzupełnionym w dniu 19 września 2014r.) notyfikowała Staroście [...] zamiar budowy na okres do 120 dni tymczasowego obiektu budowlanego - hali namiotowej o wymiarach 15m x 20m x 3m, na działce nr geod. [...] w B. Zgłoszenie zostało przyjęte bez sprzeciwu.

Wobec braku rozbiórki obiektu tymczasowego po upływie 120 dni, Starosta [...] w dniu [...] marca 2015 r. wystawił tytuł wykonawczy nakazujący rozbiórkę hali namiotowej.

Pismem z dnia 23 kwietnia 2015 r. Spółka wystąpiła do PINB o legalizację hali namiotowej (aluminiowej) przedkładając m.in. projekt budowlany. W projekcie tym (na stronie 4) znajduje się zaświadczenie Burmistrza B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] o zgodności lokalizacji budynku magazynowego o nazwie haIa namiotowa, służącego do składowania materiałów i akcesoriów pomocniczych używanych w produkcji mebli (szkło, okucia, opakowania) na działce nr [...] w B . z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2005 r. zgodnie z którym przedmiotowa działka znajduje się na rysunku planu oznaczonym symbolem UPS-1 i przeznaczonym na "teren usług wielofunkcyjnych, uciążliwych, przemysłu i składów i niskiej intensywności".

Do powołanego projektu budowlanego (na str. 5) Spółka dołączyła mapę sytuacyjno-wysokościowa z inwentaryzacji powykonawczej budynku magazynowego z dnia 24 marca 2015 r. (odpowiadającej lokalizacji obiektu wskazanej na mapie dołączonej do zgłoszenia z dnia 16 września 2014 r.).

W opisie ogólnym obiektu (na str. 6 projektu budowlanego), zawarta jest informacja, że przedmiotowy obiekt powstał na podstawie zgłoszenia do Starosty Powiatowego w O. na okres 120 dni jako tymczasowy obiekt budowlany, który powinien być rozebrany. "Okres 120 dni minął i Inwestor postanowił pozostawić obiekt z zamiarem przekształcenia go na obiekt budowlany użytkowany w okresie dłuższym i zbliżonym do jego trwałości technicznej. Obiekt ten dla przewidywanego czasu użytkowania definiuje się jako budynek-hala namiotowa wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ściany z blachy trapezowej), dachu z pokryciem plandekowym i posiadający fundament w postaci płyty żelbetowej stanowiącej jednocześnie posadzkę hali. Stopy konstrukcji aluminiowej hali są mocowane trwale kotwami stalowymi rozprężnymi do płyty fundamentowej żelbetowej." W opisie konstrukcji obiektu (na str. 7 projektu budowlanego), podane są "wymiary zewnętrze hali namiotowej: szerokość 15,3 m; długość 20,3m; wysokość przy okapie 3 m; wysokość w kalenicy 6,09m; powierzchnia zabudowy 310,59 m2, powierzchnia użytkowa 300 m2; kubatura 1.360 m3.

Starosta Powiatowy w O. pismem z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] powiadomił PINB, że czynności kontrolne przeprowadzone w dniu [...] lutego 2015 r. oraz [...] marca 2015 r. wykazały brak rozbiórki obiektu w terminie określonym w zgłoszeniu.

Mając zatem na względzie wszczęcie przez PINB w O. postępowania legalizacyjnego wobec powołanego obiektu, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. znak [...] umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne w zakresie rozbiórki hali namiotowej.

Po nałożeniu opłaty legalizacyjnej postanowieniem, PINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w trybie art. 51 ust. 4 P.b. zatwierdził projekt budowlany hali namiotowej o konstrukcji aluminiowej zlokalizowanej na działce nr [...] w B.

W dniu 26 października 2015 r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie hali namiotowej.

W dniu [...] października 2015 r. PINB przeprowadził kontrolę obowiązkową obiektu budowlanego - hali namiotowej (kategorii XVIII) i decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] w trybie art. 59 P.b. udzielił pozwolenie na użytkowanie "tymczasowej hali namiotowej" o konstrukcji aluminiowej zlokalizowanej na działce nr geod. [...] w B.

[...] WINB wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. nie wymaga pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia budowa obiektu tymczasowego (zgodnie z art. 3 ust. 5 P.b.).

Jeśli tymczasowy obiekt budowlany będzie użytkowany w miejscu ustawienia (montażu) w okresie dłuższym niż 120 dni to budowa takiego obiektu wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wybudowanie obiektu tymczasowego bez zgłoszenia (przy obiekcie na 120 dni) oraz pozwolenia na budowę (na okres powyżej 120 dni) wywołuje identyczne konsekwencje, bowiem obiekt taki wybudowany jest samowolnie, a skutki samowoli budowlanej rozpatrywane będą wg procedury wynikającej z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego (nie tylko budynku) lub jego części, będącego w budowie, albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Tym samym po upływie 120 dni przedmiotowy obiekt nie mógł zostać zakwalifikowany jako obiekt wymagający zgłoszenia wg art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. Ponadto zarówno w dacie wszczęcia postępowania przez PINB w dniu [...] maja 2015 r. jaki i w dacie wydania postanowienia z dnia [...] sierpnia 2015 r. art. 29 P.b. nie przewidywał wobec budynku magazynowego - hali namiotowej istniejącej dłużej niż 120 dni, zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Pismo Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., jak i treść projektu budowlanego przedłożonego przez Spółkę (m.in. mapy sytuacyjno-wysokościowe z inwentaryzacji powykonawczej budynku magazynowego z dnia 24 marca 2015 r. odpowiadające lokalizacji obiektu wskazanej na mapie dołączonej do zgłoszenia Starosty [...] oraz oświadczenie Spółki ze str. 6 projektu) potwierdza, iż przedmiotowy obiekt budowlany wybudowany na podstawie zgłoszenia na okres 120 dni jako tymczasowy obiekt budowlany, po tym czasie nie został rozebrany ("inwestor postanowił pozostawić obiekt z zamiarem przekształcenia go na obiekt budowlany użytkowany w okresie dłuższym, zbliżonym do jego trwałości technicznej").

Tym samym postępowanie PINB dotyczące legalizacji budynku magazynowego - hali namiotowej, który wbrew zgłoszeniu nie został jako obiekt tymczasowy rozebrany po 120 dniach, winno zostać przeprowadzone w trybie art. 48, a nie art. 49b P.b. jako obiekt zrealizowany bez pozwolenia na budowę.

Zarówno art. 28, art. 29, art. 48 i art. 49b P.b. są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, w związku z powyższym organy nadzoru budowlanego są nimi związane. Zapis redakcyjny tych przepisów w literalnym brzmieniu nie budzi wątpliwości interpretacyjnych (nie podlegają one wykładni czy uznaniu administracyjnemu).

Przeprowadzenie procedury legalizacyjnej w trybie art. 49b, zamiast w trybie art. 48 P.b. wobec przedmiotowego obiektu budowlanego (który nie został z uwagi na swoje gabaryty oraz okres posadowienia powyżej 120 dni zwolniony w art. 29 P.b. z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymaganego w art. 28), stanowi oczywiste naruszenie powołanych przepisów (bezwzględnie obowiązujących). Skutkiem tego naruszenia jest nie tylko rażące naruszenie prawa (tj. wyżej wymienionych norm), ale także racje ekonomiczne i gospodarcze, albowiem opłata legalizacyjna w trybie art. 48 winna wynosić nie 5.000 zł, a 250.000 zł (w przypadku budynku magazynowego kategorii XVIII obiektu budowlanego).

Zarówno w trybie art. 49b jak i art. 48 P.b. dokonanie uiszczenia przez inwestora ustalonej opłaty legalizacyjnej kończy dane postępowanie legalizacyjne (bez konieczności wydawania innych decyzji organu).

Tymczasem PINB w O., przy braku jakiejkolwiek podstawy prawnej wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w trybie art. 51 ust. 4 P.b. pomimo już rozpoczętej procedury legalizacyjnej z art. 49b.

WINB wskazał, że aby można było zastosować art. 51 ust. 4 P.b. przedmiot postępowania musiałby dotyczyć realizacji robót budowlanych innych niż budowa obiektu w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Spółka realizując przedmiotowy obiekt nie legitymowała się decyzją udzielającą pozwolenia na budowę (zatem nie mogła dokonać istotnych odstępstw w rozumieniu art. 36a ust. 5 P.b. w brzmieniu z 2015 roku).

Tryby legalizacyjne określone w art. 48. art. 49b i art. 50-51 P.b. są ściśle określone (jako przepisy bezwzględnie obowiązujące) w zakresie innego typu obiektów/robót budowlanych. Nie mogą one się wzajemnie przenikać co do poszczególnych rozstrzygnięć.

Niezależnie zatem od kwestii wadliwego wdrożenia procedury legalizacyjnej w trybie art. 49b zamiast art. 48 tej ustawy, wydanie w toku jednego postępowania legalizacyjnego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany na podstawie art. 51 ust. 4 P.b. było oczywistym naruszeniem przepisów bezwzględnie obowiązujących.

Wzruszenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. bezpodstawnie zatwierdzającej na rzecz Spółki projekt budowlany hali namiotowej o konstrukcji aluminiowej z naruszeniem powołanych przepisów, było konieczne i zasadne stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dopiero po usunięciu z obrotu prawnego wszystkich wadliwie wydanych przez PINB w O. rozstrzygnięć w tej sprawie, organ I instancji będzie mógł ponownie prawidłowo przeprowadzić tryb legalizacji przedmiotowego obiektu.

III.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] WINB z dnia [...] maja 2020 r.

Z definicji obiektu tymczasowego wynika, że można rozróżnić dwa rodzaje takich obiektów budowlanych. Pierwszy to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej i przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki; drugi to obiekt niepołączony trwale z gruntem. Jeżeli zatem obiekt budowlany nie jest połączony trwale z gruntem, to jest tymczasowym obiektem budowlanym niezależnie od tego, czy jest przeznaczony do użytkowania w czasie krótszym od jego trwałości technicznej oraz czy przewiduje się jego przeniesienie lub rozbiórkę. Z drugiej strony tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt, który jest trwale połączony z gruntem, jednakże jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej i przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk2007, s. 18).

Z opinii technicznej - inwentaryzacji budynek - hala namiotowa (o wymiarach 15,3 m x 20,3 m), wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ściany z blachy trapezowej), dachu z pokryciem materiałem plandekowym i posiada fundament w postaci płyty żelbetowej, stanowiącej jednocześnie posadzkę hali. Stopy konstrukcji aluminiowej hali mocowane trawle kotwami stalowymi rozprężonymi do płyty fundamentowej.

Konstrukcyjnie przedmiotowy obiekt budowlany nie spełnia powyższej definicji, bowiem został trwale związany z gruntem. Specyfika tego obiektu nie potwierdza, że obiekt ten ma charakter tymczasowy. O tymczasowości danego obiektu mógłby przesądzać jedynie czas jego użytkowania.

W piśmie z dnia 19 września 2014 r., stanowiącym uzupełnienie zgłoszenia budowy hali jako obiektu tymczasowego, inwestor wskazał datę rozpoczęcia robót budowlanych - 20 października 2014 r.

Kontrole organu administracji architektoniczno-budowlanej przeprowadzone [...] lutego 2015 r. i [...] marca 2015 r. potwierdziły, że hala nie została rozebrana.

Skoro przedmiotową halę usytuowano na okres znacząco przekraczający 120 dni, to zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. inwestor miał obowiązek uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub rozebrania i przeniesienia w inne miejsce (jako obiekt tymczasowy). Wówczas przed budową (usytuowaniem) takiego obiektu powinien dokonać zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej w trybie określonym w art. 30 ust. 1 P.b.

Zgłoszenie właściwemu organowi zamiaru przeniesienia tymczasowego obiektu budowlanego będzie stanowiło zgłoszenie jego budowy, a więc wzniesienia w konkretnie wskazanym miejscu. Rzecz jasna musi być to miejsce inne niż miejsce, w którym obiekt ten już się znajduje, albowiem w przeciwnym wypadku zgłoszenie będzie dotyczyło wykonania fikcyjnego działania, polegającego na przeniesieniu istniejącego obiektu z miejsca, w którym jest posadowiony w to samo miejsce (wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2959/15).

W piśmie z dnia 19 maja 2015 r. inwestor wskazał, że hala namiotowa o konstrukcji albuminowej została rozebrana i postawiona w nowym miejscu zgodnie ze złożonymi dokumentami (bez powiadomienia Starostwa Powiatowego w O.).

Analiza dokumentów dotyczących dokonanego w 2014 roku zgłoszenia oraz złożonego projektu budowlanego wraz z opinią techniczną - inwentaryzacją wskazuje, że przedmiotowa hala znajduje się w tym samym miejscu. Powyższe potwierdza ww. opinia w której podano: "Pokrycie namiotowe o konstrukcji aluminiowej wzniesiono na podstawie zgłoszenia do Starostwa Powiatowego w O. na okres 120 dni jako tymczasowy obiekt budowlany, który po okresie tym powinien być rozebrany. Okres 120 dni minął inwestor postanowił pozostawić powyższy obiekt z zamiarem przekształcenia go na obiekt budowlany użytkowany w okresie dłuższym zbliżonym jego trwałości technicznej".

Rozbiórka lub przeniesienie w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, nie później niż przed upływem 120 dni od dnia określonego w zgłoszeniu rozpoczęcia budowy, jest konstytutywnym elementem normy prawnej wynikającej z art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. Obowiązek rozbiórki w określonym terminie tymczasowego obiektu budowlanego wynika również z samego zgłoszenia inwestora i z faktu jego przyjęcia przez właściwy organ bez wnoszenia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 P.b. Nie ulega więc wątpliwości, że obowiązek rozbiórki, bądź przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego wynika bezpośrednio z przepisu prawa. W przypadku niedokonania rozbiórki lub przeniesienia tymczasowego obiektu budowlanego w określonym w zgłoszeniu terminie, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) i ewentualne wykonanie rozbiórki w trybie egzekucji administracyjnej.

NSA w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OW 49/13 wskazał, że w przypadku gdy inwestor, który wybudował tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. na podstawie zgłoszenia, nie dokonał rozbiórki tego obiektu przed upływem terminu 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, nie można mówić, iż obiekt taki, po upływie terminu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. stał się obiektem budowlanym wybudowanym bez wymaganego pozwolenia i będzie miał zastosowanie art. 48 ustawy. W takim przypadku nie chodzi przecież o wybudowanie obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów ustawy, ale istota rzeczy sprowadza się do tego, że inwestor legalnie wybudowanego obiektu nie rozebrał, mimo że taki obowiązek spoczywa na nim z mocy art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. w związku z dokonanym zgłoszeniem. Jeżeli zaś jest to obowiązek wynikający bezpośrednio z przepisów prawa, obowiązek o charakterze niepieniężnym, to wierzycielem i organem egzekucyjnym jest starosta, któremu inwestor zgłosił budowę tymczasowego obiektu budowlanego (por. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 146/15).

Podstawą prawną kwestionowanej decyzji stanowił art. 51 ust. 4 P.b. zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (dotyczącym przedłożenia projektu budowlanego zamiennego) i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Postępowanie legalizacyjne prowadzone w trybie art. 50-51 P.b. dotyczy prowadzenia robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowlanego, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego głoszenia. Obejmuje roboty budowlane wykonywane m.in. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 P.b. lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub przepisach.

Jak wykazano wyżej żaden z przepisów, które przewidują możliwość legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego w formie decyzji administracyjnej wydawanej przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego nie miał w sprawie zastosowania. W sprawie nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną w rozumieniu przepisów art. 48, czy też art. 49b P.b. lecz z niewykonaniem obowiązku wynikającego ze skutecznie dokonanego zgłoszenia (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2739/16). Innymi słowy, nie ma prawnej możliwości zalegalizowania obiektu zgłoszonego w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. przez organy nadzoru budowlanego.

Nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa, tj. art. 51 ust. 4 P.b. i to w sposób rażący. W takim przypadku nie do przyjęcia jest istnienie w obrocie prawnym rozstrzygnięcia, które wydane jest z rażącym naruszeniem prawa. Organ powiatowy błędnie zastosował procedurę legalizacyjną uregulowaną w art. 50-51 P.b., bowiem w rozpoznawanej sprawie, ze względu na przekroczenie przez inwestora okresu 120 dni posadowienia budowli, zastosowanie będą miały przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Spółki organ zauważył, że w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających stanowisko Spółki, iż przedmiotowy obiekt budowlany został rozebrany a następnie postawiony w innym miejscu. Ponadto jak już wskazano, ocena aktu administracyjnego pod kątem obarczenia wadą nieważności odbywa się w oparciu o materiał zgromadzony przez organy do dnia wydania badanego rozstrzygnięcia.

IV.

Skargę na powyższą decyzję wniósł T. Sp. z o.o. w B. zaskarżając ją w całości.

Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. utrzymanie w mocy decyzji [...] WINB z dnia [...] maja 2020 r. stwierdzającej nieważność decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. przy braku przesłanek nieważności określonych powołanym przepisem,

2. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przy zajściu przesłanek, w których nie stwierdza się nieważności decyzji.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] WINB, a także o orzeczenie o kosztach postępowania.

Po pierwsze, sprawa dotyczy tego jaki był rzeczywisty stan faktyczny, ustalony przez organy tj. czy obiekt został rozebrany i postawiony ponownie bez zgłoszenia. Organ prowadzący postępowanie nadzwyczajne stwierdził, że stan faktyczny jest inny niż ustalony przez PINB. W jego ocenie w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu potwierdzającego fakt rozbiórki hali namiotowej. Twierdzenia takie są oczywiście nieprawidłowe. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie skarżącej Spółki z dnia 19 maja 2015 r. o rozebraniu obiektu. Żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku na inwestora, aby dodatkowo udowadniał fakt rozbiórki obiektu tymczasowego. Zgłoszenie jest aktem wystarczającym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. PINB w O. prowadził postępowania wyjaśniające w tym zakresie, zwracając się w tej sprawie o informację do Starosty [...], który potwierdził, iż umorzy swoje postępowanie egzekucyjne w sprawie obowiązku rozbiórki hali namiotowej, wobec jej rozebrania ponownego postawienia innym miejscu. Żaden z powyższych organów nie przeprowadził kontroli na miejscu, jednakże oba uznały informację skarżącej Spółki za wystarczające do potwierdzenia tego faktu. Można się oczywiście zastanawiać czy prowadzone postępowanie zakończone postanowieniem PINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz decyzją PINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, pozwalający na wyczerpujące wyjaśnienie sprawy. Jednakże organ poczynił ustalenia w celu wyjaśnienia czy ma do czynienia z samowolą budowlaną w rozumieniu art. 49b P.b., czy może Skarżący nie rozebrał obiektu i uznał je za wystarczające.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie pomimo, iż organ co prawda wskazuje, że w postępowaniu nie czyni samodzielny ustaleń stanu faktycznego, to w rzeczywistości na nowo ocenia zebrany materiał dowodowy i dokonując oceny wyciągnął odmienne wnioski niż organ który wydał kontrolowaną decyzję. W ocenie strony skarżącej, wydanie decyzji w oparciu o ustalony przez organy stan faktyczny, odmienny od ustalonego przez PINB jest nieprawidłowe. Jeśli PINB nieprawidłowo ustalił stan faktyczny, czy też niewyczerpująco rozpatrzył materiału dowodowy, to okoliczności te należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tego typu naruszenia nie dają podstaw do stwierdzenie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem, a treścią przepisu. Nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy też błąd w ustaleniach faktycznych, nie stanowią o kwalifikowanej wadzie decyzji. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej.

Po drugie, zdaniem Skarżącej w przedmiotowym stanie faktycznym toczyło się jedno postępowania legalizacyjne zakończone postanowieniem PINB w O. w trybie art. 49b P.b. Postanowienie to zakończyło dane postępowanie legalizacyjne bez konieczności wydawania kolejnych decyzji, z czym co do zasady Skarżący nie polemizuje. PINB wydał jednak jeszcze dwie kolejne decyzje w toczącym się postępowaniu legalizacyjnym tj. zatwierdzającą projekt budowlany (będącą przedmiotem przedmiotowego postępowania) oraz zezwalającą na użytkowanie obiektu. Organ wydał zatem te decyzje pomimo rozstrzygnięcia sprawy/zakończenia postępowania prawomocnym postanowieniem nakładającym opłatę legalizacyjną na Spółkę. W ocenie Strony ewentualne postępowanie związane ze stwierdzeniem nieważności decyzji PINB w O. z dnia [...] sierpnia 2015 r. powinno być prowadzone w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. w sytuacji gdy wydano decyzje w sprawie już rozstrzygniętej inną prawomocną decyzją.

Zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

NSA wyrokiem z dnia 23 listopada 1987 r. sygn. akt I SA 1406/86 stwierdził, że nieodwracalność skutków prawnych oznacza w szczególności sytuację, w której poprzedni stan prawny nie może zostać przywrócony, gdyż przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło lub też podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa. Okoliczności takie (przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło) zachodzą w niniejszej sprawie. Organ prowadzący postępowanie powinien zatem uchylić w całości decyzję WINB, a postępowania umorzyć jako bezprzedmiotowe.

V.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI.

Procedura stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajną procedurą weryfikacji tego rodzaju aktu administracyjnego i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych, pozostających w obrocie prawnym i w większości sytuacji nadających danemu podmiotowi określone prawo lub nakładających obowiązek prawny.

Stwierdzenie nieważności decyzji może więc nastąpić w przypadku niewątpliwego i oczywistego wystąpienia którejkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że w tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana (nie jest to bowiem postępowanie zwyczajne), bądź też zweryfikować i sanować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego jak i wydanej w jego toku decyzji (postanowienia), w tym dokonać odmiennej oceny okoliczności sprawy od tej jaką przeprowadzono pierwotnie. Podkreślenia wymaga także i to, że weryfikacja prawidłowości decyzji następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, nie zaś stanu obecnie istniejącego, "nowego poziomu wiedzy" w danej dziedzinie, czy też nowo ukształtowanego sposobu rozumienia określonej normy prawnej. W postępowaniu tym nie prowadzi się tym samym - co do zasady - nowych dowodów, ani też nie czyni się nowych ustaleń, chyba że chodzi o pewne doprecyzowanie (w granicach przewidzianych prawem i istotą trybu nadzwyczajnego) okoliczności ustalonych w pierwotnym postępowaniu, które z uwagi na swoją niejednoznaczność mogą budzić wątpliwości wpływające na ocenę wady kwalifikowanej. Konkludując, w trybie nadzwyczajnym ocenia się działanie organu, którego decyzja poddana jest nadzwyczajnej weryfikacji w kontekście dowodów zebranych w postępowaniu zwykłym i stanu prawnego obowiązującego w dacie pierwotnego orzekania.

Jak wskazano, w administracyjnym postępowaniu nadzwyczajnym kontroluje się ważność decyzji ostatecznej przez pryzmat ewentualnie tkwiących w niej od samego początku wad o charakterze kwalifikowanym, a więc najpoważniejszych uchybień jakimi może być dotknięty akt administracyjny. Należy mieć więc na uwadze to, że tylko wady doniosłe, nie zaś wszystkie uchybienia dotyczące decyzji administracyjnej, mogą zostać uznane za istotne, tj. takie które uzasadniają wyeliminowanie konkretnej decyzji administracyjnej (również postanowienia) z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. W niniejszej sprawie chodzi przy tym o analizę przesłanki rażącego naruszenia prawa, na nią bowiem wskazują organy.

Zauważyć w związku z tym trzeba, że przesłanka nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, na co słusznie wskazuje m.in. prof. M. Jaśkowska (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wyd. LEX) może dotyczyć zarówno przepisów: materialnych, procesowych, jak i ustrojowych. Wskazuje na to również wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 1986 r. sygn. akt SA/Wr 370/86 zwracający uwagę na to, że z brzmienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wynika, aby wadliwość miała dotyczyć tylko podstawy materialnoprawnej decyzji. Z kolei w wyroku z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Go 414/19, WSA w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że możliwe jest oparcie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na rażącym naruszeniu zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego, aczkolwiek przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Na możliwość stwierdzenia nieważności z uwagi na rażące naruszenie przepisów procesowych wskazuje także B. Adamiak (zob. Gradacja naruszenia procesowego prawa administracyjnego, PiP 2012/3/54).

VII.

W niniejszej sprawie organy stwierdziły nieważność decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany w trybie art. 51 ust. 4 P.b., a więc w ramach tzw. procedury naprawczej. W dwóch innych sprawach tej samej Spółki stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (kontrolowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1499/20) oraz postanowienia nakładającego opłatę legalizacyjną w trybie art. 49b ust. 5 pkt 2 P.b. (kontrolowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1498/20).

Istota zarzutów skargi rozpatrywanej w niniejszej sprawie skupia się na zapatrywaniu, że organy stwierdziły nieważność decyzji z [...] sierpnia 2015 r. kierując się niewłaściwą przesłanką prawną tj. stosując art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (rażące naruszenie prawa) a nie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (istnienie stanu powagi rzecz osądzonej), co ma dalszy istotny wpływ na wynik sprawy bowiem z uwagi na przyjęcie niewłaściwej przesłanki nie zastosowano w sprawie art. 156 § 2 k.p.a. Stanowiska tego nie zmienia w ocenie Sądu błędne przywołanie w zarzucie skargi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zamiast pkt 3. Wola powołania tego ostatniego przepisu wynika jasno z uzasadnienia wniesionego środka prawnego.

Zgodnie więc z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. W ocenie strony spełnione są kumulatywnie przesłanki wymagane tym przepisem, bowiem sprawa legalizacji samowoli budowlanej została już załatwiona postanowieniem PINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. o nałożeniu opłaty legalizacyjnej, co zdaniem Spółki zakończyło postępowanie zatem decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 r. narusza stan powagi rzeczy osądzonej. Strona w istocie podziela więc stanowisko, że decyzja z [...] sierpnia 2015 r. jest dotknięta wadą kwalifikowaną, tyle że inną niż ta przyjęta przez organy nadzorcze.

O tym, czy mamy do czynienia ze stanem "rzeczy osądzonej" można mówić co do zasady wówczas, gdy spełnione są przesłanki tożsamości sprawy widziane w ujęciu podmiotowym i przedmiotowym.

Tożsamość podmiotowa będzie zatem miała miejsce wówczas, gdy w sprawie występują te same strony (niewątpliwie w sprawie tak postanowienia jak i decyzji z [...] sierpnia 2015 r. adresatem była Spółka).

Niemniej jednak istotna jest również przesłanka tożsamości przedmiotowej, która zachodzi wtedy, gdy tożsama tj. taka sama, jest podstawa prawna i stan faktyczny w którym ją zastosowano a także tożsame są prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. Inaczej mówiąc tożsamość przedmiotu sprawy, to tożsamość (jednakowość) podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie nie sposób nie podzielić wypływającego m.in. ze skargi Spółki przekonania, że orzekający w przedmiocie hali namiotowej organ powiatowy - PINB w O., nie miał pojęcia w jaki sposób sprawę tę należy załatwić. Zastosował bowiem w ramach prowadzonych postępowań dwa, sprzeczne i względem siebie różne tryby działania tj. tryb legalizacji samowoli budowlanej względem obiektu wymagającego zgłoszenia oraz tryb naprawczy względem tego obiektu z uwagi na dokonanie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, którego w sprawie w ogóle nie było, tak jak również nie było decyzji ów pierwotny projekt zatwierdzającej i udzielającej pozwolenia na budowę.

Na tym jednak podobieństwo i "tożsamość" spraw się kończy. W ocenie Sądu sprawa zakończona postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. (opłata legalizacyjna) oraz decyzją z [...] sierpnia 2015 r. (zatwierdzająca projekt budowlany) nie są oparte na tej samej podstawie prawnej, co wprost z nich wynika. One owszem dotyczą jednego obiektu budowlanego, jednakże względem którego wszczęto i zastosowano dwie różne procedury, wzajemnie się wykluczające. Z tych względów w sprawie nie miał zastosowania przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. a z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W kontekście tego należy również zwrócić uwagę, że powodem wskazywania przez Skarżącą art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jako znajdującego potencjalnie w sprawie zastosowanie jest chęć powiązania uchybienia w tym zakresie z niezastosowaniem art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Strona zdaje się w niniejszej sprawie upatrywać owych nieodwracalnych skutków prawnych w tym, że po wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego rozebrała budynek hali namiotowej. Skoro więc sporna hala nie istnieje, to znaczy że nie ma przedmiotu postępowania nieważnościowego i jest ono bezprzedmiotowe.

Przesłanka negatywna stwierdzenia nieważności w postaci nieodwracalnych skutków prawnych dotyczy wszystkich przyczyn nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stąd niezrozumiałe jest forsowanie przez Stronę przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., w sytuacji gdy także uchybienie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podlegałoby ocenie w ramach nieodwracalnych skutków prawnych z art. 156 § 2 k.p.a.

Wskazana przesłanka negatywna odnosi się przy tym do skutków prawnych, a nie faktów. Pojęcie nieodwracalnych skutków prawnych, o którym mowa w art. 156 § 2, należy zatem rozpatrywać wyłącznie w płaszczyźnie prawa obowiązującego, nie nawiązując do sfery faktów. Dla oceny skutków decyzji administracyjnej dotkniętej wadą dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności jest więc prawnie obojętne to, czy istnieją faktyczne możliwości cofnięcia następstw wykonania decyzji.

Nieodwracalności skutków prawnych nie można zatem utożsamiać z niemożliwością przywrócenia stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem wadliwej decyzji ani przywrócenia całego stanu prawnego istniejącego uprzednio. Zgodnie z uchwałą SN z [...] maja 1992 r. sygn. akt [...] wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego dotkniętej wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a. samo przez się nie oznacza jeszcze, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Zakres pojęcia "nieodwracalnych skutków prawnych" odnosić jednak należy wyłącznie do skutków wywołanych bezpośrednio przez decyzję podlegającą weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności, zatem poza zakresem tej przesłanki pozostawać będą przypadki, dla których decyzja była tylko podstawą ich powstania, np. kolejna decyzja administracyjna czy czynność prawna podjęta na podstawie tego rodzaju następczej decyzji (podobnie wyrok NSA z 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1276/17).

Sąd nie podziela tym samym twierdzeń skargi jakoby zaszły w spawie nieodwracalne skutki prawne wywołane decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. i nie może ona zostać wyeliminowana z obrotu.

Jak wskazano, nieodwracalność skutków prawnych oznacza w szczególności sytuację, w której poprzedni stan prawny nie może zostać przywrócony, gdyż przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło lub też podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa (tak powołany przez Stronę wyrok NSA z 23 listopada 1987 r. sygn. akt I SA 1406/86 - powoływany przez Spółkę). Strona nie dostrzega jednak tego, że to właśnie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji rażąco naruszającej prawo przywróci stan zgodności z przepisami, eliminując akt, który nigdy nie powinien był zostać wydany. Istnienie w obrocie prawnym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany hali namiotowej kreowało stan legalności (w danym czasie), blokując postępowanie rozbiórkowe.

To, że jak twierdzi Skarżąca rozebrała obiekt i ponownie go postawiła (w ocenie Sądu dokładnie w tym samym miejscu - por. portal [...] oraz mapy załączone do zgłoszenia z 2014 roku oraz projektu budowlanego z 2015 roku) nie miało w sprawie znaczenia i słusznie zostało przez organ pominięte. Jest to jedynie jeden z dowodów jaki istnieje w sprawie, przy czym hala nadal stoi w tym samym miejscu, choć zapewne na innej podstawie niż decyzja z [...] sierpnia 2015 r. Twierdzenie o rozbiórce nie zostało w jakikolwiek sposób udowodnione, przy czym Skarżąca sama wskazuje że Starosta i PINB nie podjęły jakichkolwiek działań w celu wyjaśnienia tej okoliczności. W obrocie prawnym nie może zatem pozostawać decyzja, która w sposób oczywiście i rażąco wadliwy zatwierdzała bez żadnej podstawy faktycznej i z rażącym naruszeniem prawa projekt budowlany obiektu, stwarzając pozory prawnej legalności działania Spółki. Nieodwracalne skutki prawne nie wynikają w ogóle z decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego a z bliżej nieokreślonego przez Skarżącą przekonania, że zbędne jest jej eliminowanie z obrotu bowiem obiekt został rozebrany.

Dodatkowo i zupełnie na marginesie należy wskazać, że nieodwracalność skutków prawnych nie jest przesłanką negatywną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, lecz negatywną przesłanką podjęcia decyzji o stwierdzeniu nieważności. W przypadku spełnienia przesłanki pozytywnej oraz zajścia nieodwracalnych skutków organ winien podjąć decyzję stwierdzającą wydanie kontrolowanej decyzji z naruszeniem prawa a nie jak wskazuje Skarżąca i czego się domaga umorzenia postępowania nieważnościowego.

Wyeliminowanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego z obrotu prawnego jest konieczne celem realizacji zasady praworządności. Rozstrzygnięcie to ma przywrócić stan zgodności z prawem i stworzyć prawne warunki do gruntownej kontroli legalności obiektu wzniesionego na działce Inwestora, względem którego toczyły bądź toczą się inne postępowania administracyjne. Pozostawienie spornego zatwierdzenia projektu budowlanego w obrocie prawnym, blokowałoby zatem ewentualne wzruszenie innych aktów względem tej inwestycji wydanych, jeżeli okazałoby się, że na skutek przeprowadzonego postępowania np. poprzez zebranie dowodów w postaci zdjęć lotniczych terenu wykonywanych cyklicznie przez służby geodezyjno-kartograficzne kraju - Głównego Geodetę Kraju, przesłuchanie świadków pod rygorem poniesienia odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań co do okoliczności dwukrotnych rozbiórek hali (pismo z 19 maja 2015 r. i z 20 kwietnia 2016 r.), czy wreszcie przeprowadzenia oceny, czy z uwagi na kształt i zabudowanie nieruchomości Skarżącej ([...]) było w ogóle możliwe wskazywane obecnie przez Spółkę rozebranie i przestawienie hali w inne miejsce działki, organy doszłyby do wniosku, że żadne rozbiórki i nowe wznoszenie obiektu nie miały w ogóle miejsca.

Sąd nie podziela również zarzutów wskazujących na czynienie przez organ nadzorcze nowych ustaleń, odmienne ocenianie stanu faktycznego ustalonego przez PINB, czy wreszcie nieuwzględnienia dwukrotnych oświadczeń Spółki o rozebraniu obiektu i na nowo jego wzniesienia. Twierdzenia te w żadnym razie nie zmieniają oceny decyzji z [...] sierpnia 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego w następstwie oczywiście wadliwej, bo bez żadnej podstawy faktycznej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i przez to z rażącym naruszeniem prawa - zatwierdzeniem projekt budowlanego w ramach procedury z art. 51 ust. 4 P.b., która nigdy nie powinna była zostać tu zastosowana. Skarżąca nigdy bowiem nie odstąpiła od zatwierdzonego projektu budowlanego gdyż takim w ogóle nie dysponowała.

To na co można jedynie zwrócić uwagę organom to fakt, że w ramach stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa niedostatecznie wyraźnie wyartykułowały oczywiste naruszenie przez PINB przepisów procesowych. Organy słusznie i prawidłowo skupiły się na ocenie dowodów jakimi dysponował PINB w dacie orzekania trafnie przyjmując, że wbrew obowiązkowi rzetelnego zbadania sprawy nie wywiedziono z nich nie tylko prawidłowych ale jakichkolwiek wniosków, doprowadzając do powstania wady rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w ogóle niemożliwej do wydania w ustalonym stanie faktycznym.

PINB naruszył rażąco również przepisy postępowania, albowiem nie przeprowadził w ogóle konfrontacji przedkładanych mu dowodów pod kątem obowiązku wyjaśnienia istoty sprawy, w tym tak obecnie akcentowanych przez Stronę jej oświadczeń o każdorazowym rozebraniu obiektu i postawieniu go w innym miejscu. PINB bezkrytycznie przyjął całość argumentacji Inwestora, nie czyniąc jakichkolwiek własnych ustaleń ani analiz materiału dowodowego, w tym nie dokonując oczywistej z uwagi na przedmiot sprawy wizji w terenie. Nie jest to przy tym - jak chce to widzieć Skarżąca - zwykła wada postępowania, która może być zwalczana w drodze zwykłego środka odwoławczego, a brak kwalifikowany w sposób rażący naruszający przepisy postępowania, zobowiązujące organ do ustalenia w każdej sprawie prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.).

W powyższej sytuacji Sąd oddalił skargę orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).