Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 704/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 573/16 w sprawie ze skargi A.G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 20 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A.G. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok z 3 lutego 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 573/16, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.G. na postanowienie Ministra Finansów z 20 maja 2016 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, iż Minister Finansów postanowieniem z 20 maja 2016 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 19 kwietnia 2016 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku A.G. (dalej: "skarżąca") o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Skarżąca, wnioskiem z 1 lutego 2016 r. zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie skutków podatkowych przekazywania i otrzymywania praw do znaków towarowych w ramach tworzenia i przekształcania kolejnych podmiotów gospodarczych. Przedstawiając zdarzenie przyszłe wskazała, że jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych mającym miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W przyszłości zostanie wspólnikiem spółki z o.o. (wniesie wkład pieniężny w zamian za udziały) będącej czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, która następnie przekształci się w spółkę osobową prawa handlowego inną niż spółka komandytowo-akcyjna (dalej jako: "spółka"), która również będzie czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Spółka będzie kontynuatorem działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Majątkiem spółki będą środki pieniężne i prawa do znaków towarowych wniesionych uprzednio przed przekształceniem do spółki z o.o. jako wkład niepieniężny i pieniężny w zamian za udziały w spółce z o.o. przez wspólników. Spółka z o.o. pozyska te składniki majątku wskutek wniesienia przez wspólników środków pieniężnych jako wkładów pieniężnych na kapitał zakładowy spółki z o.o. oraz wniesienia praw do znaków towarowych jako wkładu niepieniężnego (aportu), którego wartość częściowo zostanie odniesiona na kapitał zakładowy, a częściowo na kapitał zapasowy (tzw. agio). Wniesienie aportu - praw do znaków towarowych do spółki z o.o. - zostanie dokonane przez spółkę jawną (również czynnego podatnika podatku od towarów i usług), w której skarżąca jest wspólnikiem. Wartość poszczególnych praw do znaków towarowych zostanie wniesiona częściowo na kapitał zakładowy spółki z o.o. i w tym zakresie w zamian za wniesiony aport zostaną wydane spółce jawnej udziały w spółce z o.o., pozostała część wartości praw do znaków towarowych zostanie wniesiona (przekazana) do spółki z o.o. na jej kapitał zapasowy (agio).

W związku z tym, że wniesienie aportem praw do znaków towarowych do spółki z o.o. w części odniesionej na kapitał zakładowy w zamian za wydane udziały będzie odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, tj. przeniesienie wartości niematerialnych i prawnych na osobę prawną, spółka jawna w wyniku wniesionego aportu wystawi spółce z o.o. fakturę VAT, w której podstawą opodatkowania będzie wartość nominalna udziałów objętych przez spółkę jawną w zamian za aport w postaci praw do znaków towarowych wniesionych do tej spółki, pomniejszona o podatek od towarów i usług. Spółka z o.o. ureguluje wskazaną na wystawionej przez spółkę jawną fakturze kwotę, w tym kwotę podatku od towarów i usług, poprzez emisję nowych udziałów wydanych w zamian za ww. aport (w wartości nominalnej odpowiadającej kwocie brutto wskazanej na fakturze VAT wystawionej przez spółkę jawną) oraz rozpozna i rozliczy uregulowany w ten sposób podatek VAT z tego tytułu jako podatek naliczony. Po przekształceniu spółka wstąpi w prawa i obowiązki spółki z o.o. i tym samym w jej majątku znajdą się prawa do znaków towarowych.

W toku działalności spółki powstałej z przekształcenia spółki z o.o. mogą wystąpić sytuacje, które powodować będą jej rozwiązanie. Jeśli taka sytuacja wystąpi przeprowadzona zostanie likwidacja spółki, a jej majątek zostanie podzielony pomiędzy wspólników, stosownie do postanowień umowy tj. w takim stosunku, w jakim uczestniczą oni w zysku. Możliwe także, że rozwiązanie spółki nastąpi bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego.

Majątek spółki przekazywany skarżącej jako wspólnikowi spółki oraz pozostałym wspólnikom w ramach procesu rozwiązania (lub likwidacji) stanowić będą ww. środki pieniężne oraz prawa do znaków towarowych. Majątek ten (również prawa do znaków towarowych) będzie przekazany wspólnikom, w tym skarżącej, do jej majątku osobistego, i nie będzie wykorzystywany w jakiejkolwiek działalności skarżącej.

Może zdarzyć się sytuacja, że skarżąca w drodze darowizny przekaże swojemu małżonkowi (należącemu do tzw. I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn), prawa do znaków towarowych otrzymane na skutek rozwiązania (likwidacji) spółki, do majątku prowadzonej przez tego małżonka działalności gospodarczej (majątku osobistego) małżonka skarżącej, odrębnego od jej majątku. Małżonek skarżącej w chwili darowizny najprawdopodobniej będzie podatnikiem podatku od towarów i usług (tj. będzie prowadził działalność gospodarczą). Małżonek skarżącej w związku z rozpoczęciem jednoosobowej działalności gospodarczej, będzie wykorzystywał otrzymane prawa do znaków towarowych w ramach swojej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1) czy otrzymanie przez skarżącą jako wspólnika z tytułu rozwiązania spółki (bez przeprowadzenia likwidacji spółki lub po przeprowadzeniu likwidacji spółki) praw do znaku/znaków towarowych, które będą uprzednio znajdować się w majątku rozwiązywanej spółki, skutkować będzie dla skarżącej powstaniem konieczności zapłaty podatku od towarów i usług na rzecz rozwiązywanej spółki?

2) Czy skarżąca będzie uprawniona do otrzymania faktury VAT od spółki z tytułu czynności wskazanej w pytaniu nr 1?

3) Czy otrzymanie przez skarżącą z tytułu rozwiązania spółki praw do znaku/znaków towarowych będzie świadczeniem usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług?

4) Czy podatek od towarów i usług wykazany na ewentualnie otrzymanej fakturze przez skarżącą powinien być liczony od podstawy opodatkowania stanowiącej kwotę określającą koszt świadczonej usługi spółki na rzecz skarżącej w postaci przekazania w ramach rozwiązania spółki praw do znaków towarowych, a kwota określająca koszt świadczonej usługi powinna wynosić równowartość nominalnej wartości udziałów w spółce z o.o. następnie przekształconej w spółkę, pomniejszonej o podatek od towarów i usług oraz równowartość kosztów ujawnienia przejścia we właściwych rejestrach (Urzędach) i utrzymania praw do przedmiotowych znaków towarowych poniesionych przez spółkę lub przez jej poprzednika prawnego (czyli przez spółkę z o.o.), jeżeli takie koszty wystąpią - tj. zgodnie z treścią art. 29a ust. 5 ustawy o VAT?

5) Czy w przypadku gdyby skarżąca dokonała darowizny na rzecz swojego małżonka do jego majątku osobistego - majątku prowadzonej przez niego działalności gospodarczej praw do znaku/znaków towarowych, otrzymanych uprzednio od spółki do majątku osobistego skarżącej na skutek jej rozwiązania (likwidacji), to czy taka darowizna będzie podlegała przepisom ustawy o VAT, ewentualnie jeśli tak to czy będzie podlegała zwolnieniu od tego podatku?

6) Czy w przypadku uznania w zakresie pytania zawartego w pkt 5, że ww. darowizna będzie podlegała przepisom ustawy o VAT (podlegając opodatkowaniu podatkiem), to czy w takiej sytuacji podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 29a ust. 5 ustawy o VAT?

7) Czy w przypadku uznania w zakresie pytania zawartego w pkt 5, że ww. darowizna będzie podlegała przepisom ustawy o VAT, to czy w takiej sytuacji wnioskodawca na potrzeby dokonania darowizny praw do znaków towarowych będzie zobowiązany zarejestrować się jako podatnik podatku od towarów i usług i czy będzie zobowiązany do wystawienia faktury VAT obdarowanemu małżonkowi?

8) Czy w przypadku uregulowania przez skarżącą z faktury wystawionej przez spółkę, dokumentującej czynność określoną w pytaniu 1 będzie skarżącej przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, w sytuacji darowania następnie praw do znaków towarowych małżonkowi wnioskodawcy?

Zdaniem skarżącej, na wszystkie zadane pytania należy odpowiedzieć twierdząco.

Postanowieniem z 19 kwietnia 2016 r. organ odmówił wszczęcia postępowania, gdyż uznał, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące organowi w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Według organu, treść wniosku wskazuje, że jest to w istocie wniosek o udzielenie porady z zakresu obowiązków podatkowych, w celu optymalizacji obciążeń podatkowych, a nie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b Ordynacji podatkowej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego zażalenia, organ postanowieniem z 20 maja 2016 r., utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie postanowień obydwu instancji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14b § 1, 2 i 3 Ordynacji podatkowej; art. 14g w związku art. 14b § 1, § 2 i § 3, art. 169 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej oraz art. 121 § 1 w związku z przepisem art. 14h Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że w realiach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do zastosowania art. 165a Ordynacji podatkowej, gdyż w istocie strona nie zwróciła się o interpretację konkretnych przepisów prawa podatkowego, lecz przeciwnie w istocie treść wniosku prowadzi do konkluzji, że strona oczekuje odpowiedzi, w jaki sposób zachowa się organ podatkowy, gdy wystąpi sytuacja przedstawiona w zdarzeniu przyszłym, a nie w jaki sposób interpretować określone przepisy podatkowego prawa materialnego. Wobec powyższego organ był w pełni uprawniony do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd podzielił ocenę organu interpretacyjnego, że opis zdarzenia zawarty we wniosku nie spełnia kryteriów, a udzielenie odpowiedzi na postawione pytania wymagałoby od organu dokonania oceny przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, a nie przepisów prawa. Jednocześnie prowadziłoby do dokonania analizy skutków podatkowych potencjalnych, planowanych działań podatników, pod kątem porównawczym lub optymalizacyjnym. Opis stanu faktycznego został przez skarżącą przedstawiony w sposób niejednoznaczny, wielowątkowy i wielowariantowy. Pytania dotyczą podatku od towarów i usług, skarżąca zaś nie jest podatnikiem tego podatku. Wskazuje, iż w przyszłości zostanie wspólnikiem spółki z o.o., która jest takim podatnikiem. Przeprowadzenie powyższego opisu stanu faktycznego przez przekształcenia, wskazując na możliwość wystąpienia sytuacji powodujących rozwiązanie spółki powstałej w wyniku przekształcenia, z likwidacją lub bez likwidacji, a kończąc na możliwości darowizny prawa do znaków towarowych do majątku osobistego małżonka, nie pozwala na uznanie, iż opis ten jest precyzyjny, konkretny i pozwala na udzielenie w sposób pewny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości jednoznacznej interpretacji podatkowej.

W tych okolicznościach za chybione Sąd uznał zarzuty skargi naruszenia art. 14b § 1-3 Ordynacji podatkowej. Według Sądu niezrozumiałe są zarzuty, dotyczące naruszenia przez organ przepisów art. 14g i art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, które to przepisy nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom skargi brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") w związku z art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 165a § 1, art. 169 § 1 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, art. 151 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niesłuszne oddalenie skargi będące konsekwencją nieprawidłowego przyjęcia w ślad za organem interpretacyjnym, iż złożony przez skarżącą wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wskutek czego należało odmówić wszczęcia postępowania, w sytuacji, gdy przedmiotowy wniosek zawierał wszystkie normatywne elementy, o których jest mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej oraz w kontekście braku wezwania skarżącej przez organ do jakiegokolwiek uzupełnienia ww. wniosku, a w konsekwencji, brak było jakichkolwiek podstaw do odmowy wszczęcia postępowania.

2. tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 14b § 3 w związku z art. 14h oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. przejawiające się w tym, że WSA w Warszawie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej oddalił skargę i nie uchylił zaskarżonego postanowienia, pomimo tego, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowana go z obrotu prawnego.

Naruszenia powyższe mogły mieć, a w ocenie skarżącej nawet w rzeczywistości miały, istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uchybienia po stronie organu interpretacyjnego, jakie wystąpiły na etapie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, winny skutkować uchyleniem w całości zaskarżonego postanowienia, nie zaś oddaleniem skargi, jak to nieprawidłowo i uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego podlega oddaleniu.

Pomimo postawienia szeregu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, tak naprawdę zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej odnosi się do błędnej zdaniem strony skarżącej akceptacji przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organu, iż złożony przez skarżącą wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, czego skutkiem była odmowa wszczęcia postępowania.

W myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w roku 2016) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z woli ustawodawcy wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2.) Z kolei powołany wyżej przepis art. 14b § 3 Ordynacji podatkowe przewiduje, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Postępowanie w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego ma charakter szczególny, a jego specyfika przejawia się m.in. na tym, że organ interpretacyjny ma prawo poruszać się wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie prezentowany był pogląd, że w sprawach dotyczących wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego stan faktyczny winien wynikać z wniosku zainteresowanego podmiotu, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań, tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Powyższe oznacza, że bak przedstawienia - w ramach wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego - wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego, stanowiącego dla organu podatkowego podstawę właściwej kwalifikacji prawnopodatkowej, który nie poddaje się usunięciu w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania z takiego wniosku na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h tej ustawy (tak wyrok NSA z 14 września 2016 r., sygn. akt I FSK 1195/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej "CBOSA").

W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (J. Brolik [w:] Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, str. 125).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko wyrażone w orzecznictwie NSA, że wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego wyklucza możliwość stwierdzenia we wniosku, że być może pewne elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku wystąpią lub też nie wystąpią. W sytuacji, gdy wnioskodawca stwierdzi, że nie wie, czy w stanie faktycznym wystąpi jeden z jego elementów wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji organ nie może ocenić skutków prawnopodatkowych stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji zgodnie z treścią art. 14c § 1 i art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (wyrok z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2619/10, publ. CBOSA).

Zaaprobować należy zdanie Sądu pierwszej instancji, że opisanego w niniejszej sprawie zdarzenia nie można uznać za zdarzenie przyszłe w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Warunkowe, wielowariantowe, przykładowe i abstrakcyjne przedstawienie sytuacji, która być może będzie miała miejsce wyklucza możliwość wydania interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie. W tym przypadku interpretacja, pozbawiona cech indywidualnych, byłaby wyłącznie opinią Ministra Finansów w przedmiocie wykładni wskazanych we wniosku przepisów i nie pełniłaby funkcji gwarancyjnej. Stanowisko takie zostało już wyrażone w orzecznictwie NSA (por. wyroki z 27 września 2013 r., sygn. akt II FSK 330/12 i z 20 stycznia 2015 r. , sygn. akt II FSK 3251/12, publ. CBOSA).

Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej interpretacji, że interpretacja indywidualna nie może być wydana w oparciu o stan faktyczny (przyszły), który budzi wątpliwości, bo intencje wnioskodawcy nie są do końca klarowne i przejrzyste, co czyni je nieczytelnymi. Nie może ona polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego i zawierać wariantowych ujęć problemów. Stąd też stawiając pytania we wniosku o interpretację indywidualną wnioskodawca nie może przedstawiać wielu różnych jego wariantów, lecz powinien ograniczyć się do opisania konkretnego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), zawierającego przedstawienie wszystkich jego elementów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powoływane we wniosku o interpretację zdarzenie przyszłe nie może mieć tak dalece hipotetycznego charakteru, że jego opis zbudowany jest na wielowątkowych i niepewnych elementach. W niniejszej sprawie nie tylko wielowątkowość lecz także, a może przede wszystkim niepewność opisanych elementów zdarzenia przyszłego uprawniały organ interpretacyjny do wydania postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej.

W świetle powyższej oceny niezasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej, w tym dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., a także art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 165a § 1, art. 169 § 1 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej.

Końcowo podkreślić należy, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji uwzględnił fakt wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z 25 stycznia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 601/16, który został wydany w stosunku do innego podmiotu, jednak zawarty we wniosku o interpretację opis stanu faktycznego, pytania oraz przedstawione stanowisko wnioskodawcy, a także treść zarzutów zawartych w skardze do sądu były takie same jak w niniejszej sprawie.

Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.