Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 293/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 79 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1592
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o samorządzie powiatowym.
article: art. 36a ust. 1, 2, 3, 7a
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1, par. 8 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 189 poz 1855
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu pracy komisji konkursowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2010 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie szkół i placówek oświatowo – wychowawczych 1) uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz Powiatu [...] kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), stwierdził nieważność uchwały Zarządu Powiatu w Ż. z dnia [...] nr [...], w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora Zespołu Szkół A w Ż. A. Z. (Z.) na okres od dnia 1 grudnia 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. Uznał bowiem, iż przedmiotowa uchwała jest niezgodna z § 3 ust. 1 w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. Nr 189, poz. 1855), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem.

Rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane w następującym stanie faktycznym: uchwałą nr [...] z dnia [...] Zarząd Powiatu w Ż. ogłosił konkurs na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół A w Ż. Ogłoszenie o konkursie zostało zamieszone w prasie w dniu [...] zatem termin składania dokumentów przez kandydatów na to stanowisko upłynął w dniu [...] Na dzień [...] zaplanowane zostało posiedzenie komisji konkursowej. Jednak w związku z nieprawidłowościami przy wyborze przedstawicieli rodziców do komisji, przełożono termin posiedzenia, aż do czasu wyjaśnienia wszystkich wątpliwości. Ostatecznie posiedzenie komisji konkursowej odbyło się w dniu [...] Na posiedzeniu tym komisja jednogłośnie wyłoniła kandydata na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół A w Ż. w osobie A. Z. W protokole posiedzenia odnotowano, iż drugi zgłoszony kandydat nie zgłosił się na wyznaczone w tym dniu posiedzenie komisji konkursowej. W ocenie Wojewody przełożenie posiedzenia komisji i przedłużenie 14 - dniowego terminu uregulowanego w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zastrzeżonego do wyznaczenia posiedzenia komisji konkursowej nastąpiło z rażącym naruszeniem tego przepisu. Brak jest wszak podstaw prawnych, w tym wśród przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), do przedłużania postępowania konkursowego, którego przewlekłe prowadzenie mogło doprowadzić do sytuacji, w której osoba przystępująca do konkursu, nie będzie już po kilku miesiącach zainteresowana danym stanowiskiem. Stwierdzenie przez starostę nieprawidłowości przy powoływaniu składu komisji mogło stanowić podstawę do unieważnienia konkursu na podstawie § 8 rozporządzenia, nie uzasadniało jednak niedochowania wyżej wskazanego 14 dniowego terminu. Ma on bowiem w przekonaniu organu nadzoru charakter terminu zawitego. Zdaniem Wojewody, użyte w treści § 3 ust. 1 rozporządzenia sformułowanie "nie później niż w ciągu 14 dni roboczych" wskazuje na intencje ustawodawcy szybkiego przeprowadzenia procedury konkursowej i obsadzenia w jak najkrótszym czasie stanowiska dyrektora szkoły, aby zapewnić jej sprawne funkcjonowanie oraz ochronić interes osób składających oferty. Nie podzielił zatem linii obrony organu Powiatu zasadzającej się na braku naruszeń prawa nakazujących unieważnienie konkursu, bo mogłoby to godzić w interes kandydatów pierwotnie zgłoszonych, gdy w nowym terminie pojawiłoby się więcej osób, jak też stanowiska o braku wpływu ewentualnego naruszenia na wynik konkursu. W jego ocenie wskazane uchybienie jako istotne motywowało do stwierdzenia nieważności przywołanej uchwały.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Powiat Ż. wniósł o uchylenie tegoż rozstrzygnięcia nadzorczego w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił Wojewodzie [...] naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazał na uchybienie przepisom postępowania, tj. art. 76 ust. 2, art. 77 i art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez rozstrzygnięcie sprawy, która nie należy do właściwości organu nadzoru oraz zaniechanie podania konkretnego przepisu naruszonego przez uchwałę Zarządu Powiatu. W uzasadnieniu zaprezentował pogląd, wedle którego objęta zakwestionowanym rozstrzygnięciem uchwała jest oświadczeniem woli dotyczącym nawiązania stosunku pracy ze wskazaną w niej osobą. Zatem należy do materii cywilnoprawnej, ergo nie nosząc cech administracyjnoprawnych nie podlega kognicji organu nadzoru. Nadto podniesiono, że Wojewoda nie sprecyzował jednostki § 8 rozporządzenia, która miałaby zostać naruszona tą uchwałą. Nie odniósł się też do wyjaśnień udzielonych w toku postępowania nadzorczego. Uchybienia przepisów prawa materialnego skarżący upatrywał w błędnej interpretacji § 3 ust. 1 i § 8 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu poprzez przyjęcie, że termin określony w jego § 3 ust. 1 jest terminem zawitym, którego uchybienie winno skutkować podjęciem decyzji w trybie § 8 rozporządzenia, oraz w naruszeniu art. 36a ust. 1-3 ustawy o systemie oświaty, które polegało na przyjęciu, że Zarząd Powiatu w Ż. po przeprowadzeniu postępowania konkursowego i wyborze kandydata powinien odstąpić od powierzenia stanowiska dyrektora szkoły. Zdaniem skarżącego, termin określony w § 3 ust. 1 rozporządzenia jest terminem instrukcyjnym, co wynika z kontekstu enumeratywnie wymienionych w § 8 tego samego rozporządzenia przesłanek unieważnienia postępowania konkursowego. Treść § 8 ust. 3 rozporządzenia wyraźnie mówi o nieprawidłowościach, jednak wyłącznie takich, które mogły wpłynąć na wynik konkursu. Takich Wojewoda nie udowodnił, co winno skutkować przyjęciem tezy o prawidłowości postępowania konkursowego. A skoro tak, to niepodobna było odmówić powierzenia stanowiska osobie wyłonionej w toku postępowania konkursowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi podtrzymał wcześniej zajęte stanowisko, iż użyte w przepisie § 3 ust. 1 rozporządzenia sformułowanie "nie później niż w ciągu 14 dni roboczych" przemawia za uznaniem wskazanego terminu za termin zawity, który nie podlega wydłużeniu. Odmienne podejście pozwalałoby na przedłużanie w nieskończoność każdego postępowania konkursowego. Za nieuzasadniony uznał również zarzut braku wskazania konkretnego przepisu naruszonego kwestionowaną uchwałą, gdyż z rozstrzygnięcia nadzorczego jednoznacznie wynika, że przyczyną stwierdzenia jej nieważności było niezachowanie 14 - dniowego terminu określonego w § 3 ust. 1 rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 180/09, oddalił skargę Powiatu [...] na opisane powyżej rozstrzygnięcie nadzorcze. Na wstępie swoich rozważań dał wyraz ocenie zarzutu dopuszczalności skargi, a to w kontekście braku kognicji organu nadzoru do jego podjęcia. Przedstawił dwa poglądy funkcjonujące w tej materii w judykaturze. W ocenie Sądu zakwestionowana uchwała nie dotyczy nawiązania stosunku pracy z osobą zajmującą stanowisko kierownicze, ale tylko i wyłącznie wskazuje osobę kandydata na stanowisko dyrektora szkoły wyłonioną w drodze konkursu. Stwierdził, iż zagadnienie to należy do materii publicznoprawnej, a nie do zakresu indywidualnego stosunku prawnego, który w postaci stosunku pracy kreowany jest już po podjęciu takiej uchwały w drodze określonych w Kodeksie pracy czynności prawnych. Dopiero te czynności mają charakter cywilnoprawny, gdyż opierają się na przepisach i regułach prawa pracy, w tym na zasadzie równorzędności podmiotów. W dalszej części uzasadnienia tegoż wyroku Sąd stwierdził, iż określony w § 3 ust. 1 rozporządzenia termin nie jest terminem instrukcyjnym, ani też procesowym, ale ma charakter materialnoprawny i nie może być przedłużony w szczególności przez przyjęcie innego sposobu jego obliczania od ustalonego w przepisach prawa. Został on expressis verbis ustanowiony, jako termin 14 dni roboczych od upływu terminu składania ofert przez kandydatów wskazanego w ogłoszeniu o konkursie. Termin ten zaczyna zatem biec od daty końcowej składania ofert przez kandydatów. W razie nie zajęcia stanowiska przez komisję konkursową w tym terminie, wygasa dopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania konkursowego. Zdaniem Sądu okoliczności sprawy przekonują, że kandydat na dyrektora szkoły został wybrany w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonego konkursu, nie spełnia zatem przesłanek określonych w art. 36a ust. 3 (zdanie pierwsze) ustawy o systemie oświaty. Tym bardziej, gdy kolejne posiedzenie komisji odbyło się po upływie 6 miesięcy od pierwotnego, czym uchybiono regule racjonalnej gospodarki czasem i zasadzie sprawności postępowania zmierzającego do szybkiego obsadzenia stanowisk kierowniczych. Uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy, są istotne, przeto stwierdzenie nieważności opisanej uchwały uznał Sąd za zasadne. Dlatego skargę oddalił.

Rozpoznając skargę kasacyjną od przywołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1233/09, uchylił go i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W jego przekonaniu postępowanie przed Sądem pierwszej instancji dotknięte było wadą nieważności. Polegała ona na pozbawieniu A. Z. możności obrony swych praw. Nie był on zawiadomiony o rozprawie, podczas gdy sprawa dotyczy sfery jego uprawnień, zatem ma przymiot strony, co wynika z brzmienia art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Nie ustosunkował się ten Sąd do zarzutów skargi kasacyjnej, uznając że byłoby to przedwczesne.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, przy udziale uczestnika A. Z., który poparł skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za trafną co do zasady. Na wstępie rozważań należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy nie budzi sporu, toteż Sąd poprzestał na dokonanych ustaleniach organu nadzoru. W dalszej kolejności godzi się skonstatować, że chybione są podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku kompetencji Wojewody do objęcia postępowaniem nadzorczym uchwały zarządu powiatu w przedmiocie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły (wyłonienia kandydata na to stanowisko), dla której powiat ten jest organem prowadzącym. W tej materii obecny skład Sądu podziela w całości wywody poprzedniego składu ujawnione w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 maja 2009 r. Pogląd o tzw. dwuetapowości i dwutorowości postępowania w zakresie tego zagadnienia wydaje się już być utrwalony, także na innym, lecz podobnym gruncie, pracowników samorządowych (np. kierowników urzędów stanu cywilnego). Pierwszym krokiem jest procedura konkursowa, która kończy się uchwałą o wyłonieniu kandydata na dane stanowisko, zaś drugim nawiązanie stosunku pracy. Pierwszy etap ma charakter administracyjnoprawny, gdyż dominują w nim pierwiastki publicznoprawne, zatem podlega on kognicji organu nadzoru, który władny jest oceniać legalność w zasadzie wszelkich uchwał organów samorządowych, natomiast drugi należy do materii cywilnoprawnej, pozostającej poza właściwością organów nadzoru, gdyż dominują w nim kwestie cywilnoprawne, przeto spory rozstrzygane są na drodze sądowej. W tym zakresie warto przywołać przykładowo wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia: 7 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 928/07 i cytowane w jego uzasadnieniu orzecznictwo (jak też oddalający skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 467/08), 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 734/08 (dostępne w bazie internetowej), oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2001 r., sygn. akt II SA 3381/00 (LEX nr 53779), z dnia 14 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 2908/00 (Prawo Pracy z 2001 r., nr 4, str. 42), z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt OSK 460/04 (LEX nr 156420), jak też Sądu Najwyższego: z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt III RN 123/99 (OSNP z 2000 r., nr 21, poz. 779), z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt III PK 96/05 (OSNP z 2006 r., nr 21-22, poz. 318). Nietrafne są również w większości zarzuty skargi dotyczące wadliwości procesowych zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Oto bowiem zostało ono poprawnie uzasadnione, gdyż w jego motywach przedstawiono ustalenia faktyczne i rozważania prawne, jak też ocenę usprawiedliwiających okoliczności prezentowanych przez organ Powiatu. Istotnie jednak Wojewoda w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego nie wskazał jednostki redakcyjnej § 8 rozporządzenia, wszak z całokształtu wywodów można wnosić, że miał on na względzie jego ust. 3.

Jednakowoż nie do odparcia pozostała większość sprecyzowanych w skardze zarzutów naruszenia zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym przepisów prawa materialnego, a przede wszystkim przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003 r. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w ówcześnie obowiązującym art. 36a ust. 7a ustawy o systemie oświaty. Art. 36a ust. 2 stanowi, że kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu. Regulamin konkursu uregulowany został w przepisach rozporządzenia. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest charakter terminu zamieszczonego w § 3 ust. 1 rozporządzenia, wedle którego posiedzenie komisji odbywa się nie później niż w ciągu 14 dni roboczych od upływu terminu składania ofert przez kandydatów, wskazanego w ogłoszeniu o konkursie. Poza sporem jest, że termin ten w niniejszej sprawie upłynął w dniu [...] i że ostatecznie posiedzenie komisji odbyło się w dniu [...], a więc po jego upływie. W ocenie obecnego składu Sądu błędne jest stanowisko zaliczające ów termin do terminów prawa materialnego, a zatem do kategorii terminu zawitego. Motywów tego stanowiska zaprezentowanych w uzasadnieniu poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zapadłego w sprawie obecny skład nie podziela. Podział terminów na materialnoprawne i procesowe ma charakter doktrynalny. Kryterium ich odróżnienia stanowi to, w jakiej sferze wywołują skutek, a także do kogo zostały skierowane, przy czym nie zawsze rozróżnienie to pokrywa się z charakterem aktu prawnego, w jakim terminy zostały uregulowane. Generalnie i w uproszczeniu można przyjąć, że terminem materialnym jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie sytuacji prawnej jednostki, zaś terminem procesowym jest okres zastrzeżony dla dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania (tak: Barbara Adamiak w Komentarzu do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, Warszawa 1998 r., str. 336). Termin materialny jest skierowany z reguły do danego podmiotu, zaś termin procesowy do strony i (albo) organu. Uchybienie terminowi prawa materialnego powoduje wygaśnięcie praw lub obowiązków o tym charakterze, zaś omieszkanie terminu procesowego wywołuje skutki w sferze procesowej, najczęściej bezskuteczność dokonanej czynności (op. cit., str. 337). Jedynie termin procesowy może być przywrócony. Terminy materialnoprawne mają bowiem charakter prekluzyjny, cechujący się m.in. nieprzywracalnością. W ramach terminów procesowych wyróżniamy terminy ustawowe (kierowane do stron i nie podlegające skróceniu ani wydłużeniu) oraz wyznaczane przez organ (mogą być zmieniane). Dalszym podziałem jest podział na termin instrukcyjny - kierowany do organu czy sądu, którego uchybienie nie powoduje bezskuteczności czynności, a jedynie innego rodzaju wadliwość (np. odpowiedzialność dyscyplinarną pracownika), oraz terminy kierowane do stron czy uczestników postępowania. Ustawa o systemie oświaty nie uregulowała przedmiotowego terminu, w szczególności nie ustanowiła przedawnienia w zakresie posiedzenia komisji konkursowej. Toteż wprowadzenie terminu w rozporządzeniu nie mogło obejmować terminu o charakterze materialnoprawnym, bo nie było ku temu wyraźnego umocowania ani w treści przepisu ustawowego ani możliwość taka nie wynika z zasad wypracowanych przez doktrynę czy judykaturę. W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że w takiej sytuacji, jak w niniejszej sprawie, akt wykonawczy może regulować wyłącznie terminy procesowe. W tym zakresie przywołać można choćby szczegółową analizę charakteru terminu zawartego w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622 ze zm.), dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny i przedstawioną w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 12/09 (LEX nr 577569), w której uznał on, iż termin ten ma charakter terminu instrukcyjnego. Przepis § 2 ust. 1 tego rozporządzenia uprawnia właściwy organ do skierowania na badania psychologiczne wymienionej w nim osoby w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia konkretnego zdarzenia. Naczelny Sąd Administracyjny prezentując i wnikliwie uzasadniając powyższy pogląd podkreślił, iż termin ów jedynie obliguje organ do wydania w określonym czasie rozstrzygnięcia i szybkiego procedowania. Zatem jego upływ nie przekreśla możliwości wydania skierowania na badania. Przenosząc tę konkluzję na grunt sprawy niniejszej, należy przyjąć, że zastrzeżenie terminu w § 3 ust. 1 rozporządzenia miało na celu wyłącznie sprawne i szybkie odbywanie posiedzeń komisji konkursowej. Nie można też rozważając to zagadnienie pominąć tej ważkiej kwestii, że delegacja ustawowa do wydania rozporządzenia przewidywała określenie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki oraz tryb pracy komisji konkursowej, uwzględniając w szczególności sposób ogłaszania konkursu oraz sposób nadzorowania prawidłowości postępowania konkursowego przez organ prowadzący szkołę lub placówkę. Zatem w granicach delegacji ustawowej nie mieściło się określenie terminu prac komisji. Uznanie go za termin materialnoprawny, czyli kształtujący sytuację prawną jednostki, wiązałoby się z pozaustawowym ograniczeniem kompetencji tej komisji, jak też uregulowaniem zasad wpływających na sytuację danego podmiotu w akcie prawnym rangi podustawowej. Taki zabieg legislacyjny jest wszak nie do zaakceptowania w państwie prawa. Uprawnienia organów w stosunku do obywateli wyznaczane są bowiem aktami rangi ustawowej. Co prawda komisja konkursowa nie jest takim organem w sensie ścisłym, to jednak wykonuje kompetencje zlecone przez organ samorządowy, a więc organ publicznoprawny i to w sprawie publicznej, bo obsady stanowisk w szkołach publicznych. Zwrot "tryb pracy" może co prawda objąć terminy, ale tylko w znaczeniu procesowym (p. cytowane w motywach przywołanej wyżej uchwały orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego). Mając przeto na uwadze przytoczone wywody Sąd uznał, iż sporny termin ma charakter procesowy - instrukcyjny i podstawowe znaczenie dla toku pracy komisji konkursowej. Nie jest terminem przywracalnym, wszak jego uchybienie nie zawsze musi prowadzić do istotnych skutków uzasadniających stwierdzenie nieważności uchwały podjętej w wyniku posiedzenia odbytego po jego upływie. Unieważnienie konkursu z powodu uchybienia terminowi niejednokrotnie prowadziłoby do przekreślenia wyżej wskazanego celu omawianej regulacji. Nie oznacza to oczywiście akceptacji takiego stanu rzeczy, bo bezsprzecznie jest to naruszenie prawa.

W konsekwencji czego w niniejszej sprawie konieczne było rozważenie skutków bezspornego (i niewątpliwie niezgodnego z prawem) uchybienia terminu z § 3 ust. 1 rozporządzenia. Niepodobna mówić w takim stanie faktycznym o bezskuteczności czynności, bo takiego skutku nie przewidują wyraźnie przepisy, jak też nie formułują go ani doktryna ani orzecznictwo. Przeto jednoznaczną jawi się konkluzja o potrzebie badania tych skutków każdorazowo i indywidualnie w konkretnym wypadku. Tymczasem w niniejszej sprawie organ nadzoru nie podał, jakie znacznie dla wyniku sprawy miało to uchybienie, a zatem czy w sprawie mógłby znaleźć zastosowanie przepis § 8 pkt 3 rozporządzenia. Tyko wówczas bowiem, gdyby wadliwość inna niż określona w jego pkt 1 i 2 miała wpływ na wynik postępowania konkursowego konieczne byłoby unieważnienie konkursu. Gdyby natomiast było inaczej, wówczas należałoby go uznać za legalny. Jednakowoż w tym kierunku organ ani nie przeprowadził postępowania ani nie dokonał rozważań, toteż zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wypadło ocenić jako przedwczesne i uchylające się spod kontroli legalności. W tym stanie rzeczy niepodobna było więc odeprzeć podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisu art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.

Co mając na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 148 i art. 200 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku, przy czym w ramach kosztów postępowania zasądzono najniższe koszty zastępstwa procesowego za dwukrotne rozpoznanie sprawy w pierwszej instancji.