Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1408/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26a, art. 26b
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... kwietnia 2013 r. nr ... w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu odwołania C. Sp. z o.o. w Warszawie od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... listopada 2012 r. znak ... Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia ... kwietnia 2013 r. ... utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia ... listopada 2012 r. Prezes Zarządu PFRON odmówił stronie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc kwiecień 2012 r. stwierdzając, że nie spełnia 6% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, którego osiągnięcie zgodnie z art. 26 a ust. 1 a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych jest warunkiem koniecznym.

Uznając trafność powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z art. 26a ust. la ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych miesięczne dofinansowanie nie przysługuje pracodawcy zatrudniającemu co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i nieosiągającemu wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 6% i, że zgodnie z art. 2 pkt 6 w/w ustawy przez pojęcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych należy rozumieć przeciętny miesięczny udział procentowy osób niepełnosprawnych w zatrudnieniu ogółem, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Natomiast zgodnie z art. 26b ust. 3 w/w ustawy zatrudnienie i wskaźnik, o których mowa w art. 26a ust. 1, la i lb, ustala się odpowiednio na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3. W związku z powyższym do liczby pracowników, o której mowa w art. 21 ust. 1 w/w ustawy nie wlicza się osób niepełnosprawnych przebywających na urlopach bezpłatnych oraz osób niebędących osobami niepełnosprawnymi zatrudnionych:

1. na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego;

2. przebywających na urlopach wychowawczych;

3. nieświadczących pracy w związku z odbywaniem służby wojskowej albo służby zastępczej;

4. będących uczestnikami Ochotniczych Hufców Pracy;

5. nieświadczących pracy w związku z uzyskaniem świadczenia rehabilitacyjnego;

6. przebywających na urlopach bezpłatnych, których obowiązek udzielenia określają odrębne ustawy.

Zdaniem organu II instancji odwołanie do art. 21 ust. 1 ustawy skutkuje tym, ze do stanu zatrudnienia ogółem i stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych należy wliczać pracowników w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, a odwołanie do art. 28 ust. 3 ustawy - tym że pracodawcy prowadzący zakłady pracy chronionej mogą dodatkowo wliczyć do tych stanów niepełnosprawnych wykonawców pracy nakładczej, o których mowa w tym przepisie. Z kolei zawarte w art. 26 b ustawy odwołanie do art. 21 ust. 5 ustawy oznacza obowiązek odpowiednio wyłączenia ze stanu zatrudnienia ogółem osób niebędących osobami niepełnosprawnymi należących do co najmniej jednej z grup wymienionych w art. 21 ust. 5 ustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że art. 26 b ustawy o rehabilitacji odwołuje się wyłącznie do ust. 1 i 5 art. 21 tej ustawy i całkowicie pomija pozostałe ustępy tego przepisu. Przepis art. 26 b nie odwołuje się obecnie ani nie odwoływał się w przeszłości do art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, który dotyczy obniżania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych z tytułu zatrudniania osób niepełnosprawnych o szczególnych schorzeniach. Przepis art. 4 ustawy odnosi się wyłącznie do obniżania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, od osiągnięcia którego uzależnione jest zwolnienie z wpłat na PFRON, o których mowa w art. 21 ustawy. Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych aby instytucja obniżania wskaźnika przewidziana w art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji (...) mogła być stosowana do obliczania innych wskaźników związanych z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych, w tym dla celów określonych w art. 26a tej ustawy. W związku z powyższym wykładnia przepisów ustawy o rehabilitacji (..) polegająca na przyjęciu, że w przypadku zatrudniania pracowników z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, ze schorzeniami szczególnymi powinni być oni liczeni podwójnie przy wyliczaniu wskaźnika zatrudniania osób niepełnosprawnych, nie jest właściwa, bowiem wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych to przeciętny miesięczny udział procentowy osób niepełnosprawnych w zatrudnieniu ogółem, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W związku z powyższym Minister Pracy i Polityki Społecznej stwierdził, że organ I instancji trafnie wskazał, iż analizując wniosek strony Wn-D za miesiąc kwiecień 2012 r., należało odmówić wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w/w wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w miesiącu kwietniu 2012 r. wyniósł 3,55 %.

Odnosząc się do podnoszonych przez stronę argumentów, że działała w zaufaniu do organu pierwszej instancji i wyliczając wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych kierowała' się brakiem odpowiedzi Funduszu na pismo z dnia 4 lipca 2011 r. oraz przywróceniem przez Fundusz terminu do złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania za miesiące czerwiec- grudzień 2010 r., co utwierdziło ją w przekonaniu, iż spełnia wszystkie przesłanki uprawniające do otrzymania ww. dofinansowania, w szczególności w zakresie spełniania wymaganego przepisami prawa wskaźnika zatrudniania osób niepełnosprawnych, organ wskazał, że strona jest zobowiązana posiadać wiedzę na temat powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym dotyczących przysługujących jej uprawnień. W związku z powyższym nie powinna była oczekiwać na odpowiedź PFRON w tym zakresie a kierować się obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto fakt wypłaty dofinansowania za okres od stycznia do września 2011 r. oraz przywrócenie terminu do złożenia wniosków Wn-D za miesiące od czerwca do grudnia 2010 r. nie dowodzi akceptacji interpretacji przepisów przez organ, a co najwyżej może wskazywać, że pracownik dokonujący merytorycznej weryfikacji wniosku nie poddawał w wątpliwość oświadczenia pracodawcy o spełnieniu warunków niezbędnych do uzyskania dofinansowania.

Odnosząc się do argumentów strony dotyczących tego, że każdy wniosek o dofinansowanie w systemie SODiR, w tym wniosek za kwiecień 2012 r., zatwierdzony był komunikatem PFRON: "Dokument jest sprawdzony merytorycznie i rachunkowo. Dokument poprawny." podkreślono, że status dokumentu w systemie SODiR nie przesądza o tym, że wnioskodawca spełnia przesłankę 6% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, gdyż w/w wskaźnik jest sprawdzany podczas weryfikacji merytorycznej przez pracownika Funduszu.

Zdaniem organu na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty strony dotyczące tego, iż nie została w sposób nie budzący wątpliwości poinformowana o terminie i sposobie ustosunkowania się do zarzutu niespełnienia wymaganego prawem wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Wprawdzie rację ma strona, że w dniu 4 lipca 2012 r. zostało jej doręczone pismo Funduszu z dnia ... czerwca 2012 r. znak: ... a nie jak twierdzi Fundusz pismo z dnia ... maja 2012 r. o tym samym znaku, wzywające do nadesłania w terminie 14 dni wszelkich wniosków, uwag i informacji mających w ocenie strony znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, jednak otrzymując pismo z dnia ... czerwca 2012 r. oraz kolejne pismo z dnia ... października 2012 r. znak: ... informujące o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ pierwszej instancji dopełnił obowiązku wynikającego z art. 10 kpa.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 12 § 1 kpa w zw. z art. 36 § 1 kpa, wyjaśniono, że zgodnie z art. 37 § 1 kpa strona miała możliwość złożenia zażalenia do Ministra Pracy i Polityki Społecznej na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, czego nie uczyniła.

Decyzję organu II instancji zaskarżyła w całości C. Sp. z o.o. w Warszawie zarzucając jej:

I. Naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez organ, nie rozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz nie dokonanie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego w zakresie tego, iż Skarżący działał w zaufaniu do informacji uzyskanych od PFRON, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy gdyż skutkowało tym, iż Skarżący cały czas działał w przekonaniu, iż informacje udzielane przez PFRON są prawdziwe, a w związku z tym nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji swojego zachowania.

II. Naruszenie art. 9 kpa poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania Skarżącego przez Organ o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącego w przedmiocie otrzymania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało wprowadzeniem Skarżącego przez Organ w błąd, a w konsekwencji naruszeniem przez Skarżącego art. 26a ust. la ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, za co Skarżący nie ponosi odpowiedzialności, a w związku z tym nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji swojego zachowania, gdyż byłoby to rażąco niesprawiedliwe.

III. Naruszenie art, 8 kpa poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób nie budzący zaufania Skarżącego do władzy publicznej poprzez wydanie decyzji, która jest sprzeczna z udzielanymi uprzednio informacjami w zakresie wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych przy ubieganiu się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie sposobu wyliczania wskaźnika zatrudniania osób niepełnosprawnych.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi oraz o uchylenie decyzji podjętej w obu instancjach a nadto o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisowych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że strona skarżąca nie kwestionuje, iż w kwietniu 2012 roku wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych wyniósł u niej 3,55%. Jednakże miała ona wątpliwości związane z prawidłowym wyliczaniem tego wskaźnika. Wątpliwości te zawarła w piśmie do PFRON z dnia ... lipca 2011 r. z prośbą o ich wyjaśnienie. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie ustosunkował się do ww. pisma w formie pisemnej. Jednakże w sposób bezpośredni dokonywał działań, które prawidłowość tych wyliczeń potwierdzały, (wypłata dofinansowań za kolejne miesiące, przywrócenie terminów do wypłaty dofinansowań za minione miesiące). Wymienione działania PFRON, oraz fakt, iż pisemny wniosek o przywrócenie terminów do złożenia wniosków o dofinansowania za miesiące czerwiec-grudzień 2010 r., również nie został rozpoznany w formie pisemnej lecz miał postać notatki urzędowej nie doręczonej Skarżącemu, utwierdziło go w przekonaniu, że PFRON akceptuje stosowany przez niego sposób wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

W związku z tym skarżący nie zgadza się z twierdzeniem, iż nie powinien oczekiwać na odpowiedź PFRON w zakresie sposobu wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, a kierować się obowiązującymi przepisami prawa. Pismo zawierające wątpliwości w zakresie wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych stanowiło reakcję Skarżącego na uprzednie pismo z PFRON. Zatem zgodnie z art. 9 kpa PFRON był obowiązany do należytego i wyczerpującego poinformowania Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych w zakresie sposobu wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Nadto PFRON był obowiązany do czuwania nad tym aby Skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa w zakresie sposobu wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych i w tym celu powinien udzielić Skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Odnosząc się do możliwości złożenia przez Skarżącego zażalenia do Ministra Pracy i Polityki Społecznej na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach prawa polegające na braku pisemnej odpowiedzi PFRON na. pismo Skarżącego z prośbą o wyjaśnienie wątpliwości w zakresie sposobu wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, wskazał, iż nie miał wątpliwości, iż PFRON akceptuje stosowany przez niego sposób wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych Przesłankami pozwalającymi na takie przekonanie było wypłacanie dofinansowań, oraz uprzednie załatwianie pisemnych zapytań i wniosków Skarżącego przez PFRON w formie notatek urzędowych. Zatem Skarżący miał realne przesłanki by uznać, że PFRON akceptuje stosowany przez niego sposób wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

W ocenie skarżącego nie można zgodzić się z twierdzeniami Organu II instancji, iż fakt wypłaty dofinansowania za okres od stycznia do września 2011 r. oraz przywrócenie terminów do złożenia wniosków o dofinansowania za miesiące od czerwca do grudnia 2010 r. nie dowodzi akceptacji interpretacji przepisów przez Organ. Uzyskiwanie dofinansowania przez Skarżącego do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych przez tak długi czas było okolicznością, która w sposób nie budzący wątpliwości wskazywała, iż sposób wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych przez Skarżącego jest prawidłowy.

Skarżący podniósł, że w sposób aktywny wyjaśniał swoją sytuację prawną m.in. poprzez korzystanie z możliwości składania wyjaśnień oraz kierowania wniosków do PFRON z prośbą o wyjaśnienia sposobu wyliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, który budził jego wątpliwości

Podkreślił również, iż sposób akceptacji wniosków o dofinansowanie do wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników w systemie SODiR o treści "Dokument jest sprawdzony merytorycznie i rachunkowo. Dokument poprawny" miał jednoznaczne brzmienie co wprowadzało w błąd Skarżącego, iż wszelkie dane wskazane przez niego do systemu, w tym wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, zostały przez PFRON zweryfikowane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 26a ust. 1a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 127 z 2011 r., poz. 721 ze zm.) miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego nie przysługuje pracodawcy zatrudniającemu co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i nieosiągającemu wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 6%.

To w jaki sposób należy rozumieć pojęcie "wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych" wyjaśnia przepis art. 2 pkt 6 w/w ustawy. Wskazuje on, że jest to przeciętny miesięczny udział procentowy osób niepełnosprawnych w zatrudnieniu ogólnym w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Zarówno zatrudnienie jak i wskaźnik o którym wyżej mowa ustala się odpowiednio na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3. Wynika to z treści art. 26 b ust. 3 ustawy. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22 dokonywać miesięcznych wpłat na fundusz w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych.

Natomiast w myśl ust. 5 art. 21 do liczby pracowników o których mowa w ust. 1 nie wlicza się osób niepełnosprawnych przebywających na urlopach bezpłatnych oraz osób niebędących osobami niepełnosprawnymi zatrudnionych:

1. na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego;

1a. przebywających na urlopie rodzicielskim;

2. przebywających na urlopie wychowawczym;

3. nieświadczących pracy w związku z odbywaniem służby wojskowej albo służby zastępczej;

4. będących uczestnikami Ochotniczych Hufców Pracy;

5. nieświadczacych pracy w związku z uzyskaniem świadczenia rehabilitacyjnego;

6. przebywających na urlopach bezpłatnych, których obowiązek udzielania określają odrębne ustawy.

Podkreślenia wymaga, że z wpłat, o których mowa w art. 21 pkt 1 zwolnieni są pracodawcy u których wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych wynosi co najmniej 6%, i że wskaźnik ten może zostać obniżony w razie zatrudnienia osób niepełnosprawnych ze schorzeniami szczególnie utrudniającymi wykonywanie pracy (art. 21 ust. 2 i 4 ustawy).

Co niemiej istotne miesięczne dofinansowanie (zgodnie z art. 26b ust. 1 ustawy) przysługuje na osoby niepełnosprawne z tytułu zatrudnienia ujęte w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, którą prowadzi Fundusz wykorzystując numer PESEL oraz przekazywane drogą elektroniczną do funduszu informacje z zastrzeżeniem art. 26 c ust. 1a.

Jak już podkreślono wcześniej istotne znaczenie w sprawie ma przywoływany już art. 26 b ust. 3 ustawy. Stanowi on, że zatrudnienie i wskaźnik o którym mowa w art. 26 a ust. 1, 1a i 1b ustala się odpowiednio na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3. Przepis ten nie odwołuje się jednak do art. 21 ust. 4, bądź też do innych ust. tegoż artykułu poza wyraźnie wskazanym ust. 1 i 5.

Zdaniem sądu w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę interpretacja przepisu art. 26b ust. 3 ustawy o rehabilitacji nie budzi wątpliwości, ustawodawca wyraźnie i jednoznacznie wskazał, że zatrudnienie i wskaźnik, ustala się odpowiednio na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3. Zwrot "odpowiednio na zasadach" w żaden sposób nie świadczy o tym aby w przy obliczaniu wskaźnika można byłoby stosować inne wyjątki przewidziane w pozostałych ustępach art. 21. Gdyby ustawodawca faktycznie chciał aby przy obliczaniu tego wskaźnika zatrudnienia miał zastosowanie cały art. 21 ustawy o rehabilitacji nie wymieniłaby jego poszczególnych ustępów.

Za taką interpretacją przemawia także uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 228, poz. 2262), w uzasadnieniu którego czytamy, że "dodanie ust. 1a w art. 26b ma na celu jasne określenie zasad ustalania wskaźników i stanów zatrudnienia w celu ustalenia, czy i w jakim zakresie pracodawca jest uprawniony do otrzymania dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych. Wskazanie jako właściwych w tym zakresie przepisów art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3 ustawy ma celu objęcie dofinansowaniem wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników (...). Ponadto odwołanie się do art. 21 ust. 5 ustawy przy ustaleniu wskaźników i stanu zatrudnienia do celów realizacji zadania, o którym mowa w art. 26a-c, ma na celu wyraźne wskazanie zamkniętego katalogu wyłączeń pełnosprawnych pracowników, o których mowa w tym przepisie, ze stanu zatrudnienia ogółem przy ustaleniu wskaźników zatrudnienia".

Dodatkowo Sąd zauważa, że ustawodawca dokonał rozróżnienia ulg w przypadku obliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych uzależniając je od tego, czy dotyczy miesięcznych wpłat na Fundusz o jakich mowa w art. 21 ust. 1 (wtedy będzie miał zastosowanie ust. 4 tego artykułu dający możliwość uwzględnienia zatrudnienia osób niepełnosprawnych ze schorzeniami szczególnie utrudniającymi wykonywanie pracy), czy też dotyczy to miesięcznego dofinansowanie na osoby niepełnosprawne z tytułu zatrudnienia o jakich mowa w art. 26b ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wówczas przepis art. 21 ust. 4 nie ma zastosowania.

Za bezzasadnością skargi przemawiają również argumenty przytoczone przez jej autora.

Otóż skarżący przyznaje, iż w m-cu kwietniu 2012 r. wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych wyniósł u niego 3,55%.

To, ze PFRON nie ustosunkował się na piśmie do zgłoszonych przez skarżącego wątpliwości dotyczących wykładni przepisów ustawy nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Podobnie jest gdy chodzi o uwzględnienie wniosku dotyczącego przywrócenia terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie za m-ce. czerwiec – grudzień 2010. Taki wniosek miał charakter formalny a jego uwzględnienie nie przesądzało o zasadności żądania (żądań) którego ów wniosek dotyczył.

Podobnie jest w przypadku odmiennych ocen jakie prezentowano gdy chodzi o wnioski skarżącego o dofinansowanie dotyczące innych okresów. Wskazać bowiem należy, że organ orzekający w sprawie zobowiązany jest do odstąpienia od błędnej interpretacji stosowanego przepisu o ile takowa miała miejsce w momencie, gdy uzyskał świadomość błędu oraz do stosowania od tej chwili właściwej wykładni we wszystkich sprawach, w których wydawał decyzję na tej samej podstawie prawnej.

W doktrynie ugruntowany jest bowiem pogląd, że orzecznictwo organu może podlegać zmianom, o ile organ wykaże, że są ku temu uzasadnione podstawy. Wyłącznie nieuzasadniona zmienność poglądu organu stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. Zasada zaufania obywatela do państwa nie oznacza bowiem, że organ nie może zmieniać ocen prawnych – w szczególności gdy zmiana prowadzi do prawidłowego zastosowania określonych przepisów – ale że nie może tego czynić dowolnie, w sposób uniemożliwiający kontrolę argumentacji przemawiającej, w jego ocenie, za przedmiotową zmianą (por. wyrok WSA w Białymstoku z 9 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 31/10). W rozpoznawanej sprawie organ wyjaśnił w sposób wyczerpujący podjęte rozstrzygnięcie, co oznacza, iż zarzuty podniesione w skardze nie mogły być skuteczne.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.