Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1063/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 107 par. 1-3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 25
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 22
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 21 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR na rzecz skarżącego kwotę 2895,00 zł (słownie: dwa tysiące osiemset dziewięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. K. złożył w dniu 14 maja 2009 r. wniosek o przyznanie na rok 2009 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych. Do kserokopii wniosku wypełnionym na formularzu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zawartej w aktach administracyjnych, dołączone są czarno-białe kopie zdjęcia lotnicze z oznaczonymi numerami i z granicami działek ewidencyjnych, a także zaznaczonymi kolorem różowym działkami rolnymi oznaczonymi dużymi literami i numerem 1, w tym działka rolna A/A1 obejmująca działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...]. Wniosek i 15 stron załączników opatrzone są podpisem i datą 14 maja 2009 r. Wniosek został oznaczony m.in.: znak sprawy (dotyczy płatności) [...] oraz znak sprawy (dotyczy pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania) [...].

Pismem z dnia 1 czerwca 2009 r. dotyczącym spraw: [...] oraz [...] zatytułowanym "Wezwanie Nr [...] do usunięcia braków formalnych" J. K. został wezwany – na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do usunięcia braków formalnych stwierdzonych we wniosku o przyznanie płatności, złożonym do Biura Powiatowego ARiMR w dniu 14 maja 2009 r.: "1. Rolnik nie dostarczył lub nie podpisał załączników graficznych, na których znalazły się działki ewidencyjne [...], [...], [...]. 2. Dla działek rolnych A, A1 wskazano numery działek ewidencyjnych (sekcja VIII kolumna 5), dla których nie podano wszystkich pól obowiązkowych (sekcja VII kolumny od 2 do 12) lub wskazana działka ewidencyjna nie została podana we wniosku (sekcja VII) lub nie dostarczono/nie podpisano załączników graficznych". W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że nie usunięcie wskazanych powyżej braków formalnych we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie płatności bez rozpoznania w całości lub w części.

Pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. oznaczonym m.in. nr [...] oraz [...] zatytułowanym "Wezwanie Nr [...] do złożenia wyjaśnień" J. K. został wezwany – na podstawie art. 50 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - do złożenia w terminie dni 7 od dnia doręczenia wezwania wyjaśnień osobiście, na piśmie lub przez pełnomocnika albo osobę uprawnioną do reprezentacji – w zakresie nieścisłości wykrytych w sprawie o przyznanie płatności do gruntów rolnych – z pouczeniem, że niezłożenie wyjaśnień w zakreślonym terminie będzie miało wpływ na podjęcie decyzji w sprawie przyznania tych płatności. Wezwanie obejmuje wykaz łącznie 40 "nieścisłości wykrytych" we wniosku o przyznanie płatności.

Akta administracyjne zawierają 4-ro stronicową "korektę wniosku" z datą jej złożenia – 10 lutego 2010 r.

I.

Decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał J. K. – po rozpatrzeniu jego wniosku płatności na rok 2009 w wysokości 15.908,52 zł, w tym: jednolita płatność obszarowa w wysokości 9.430,79 zł (w tym środki unijne 9.430,79 zł i środki krajowe 0,00 zł - wynikające z pomniejszenia płatności o kwotę 1.493,26 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości) oraz – uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 6.477,73 zł (w tym środki unijne 0,00 zł i środki krajowe 6.477,73 zł - wynikające z pomniejszenia płatności o kwotę 1.493,26 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości). Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 z późn. zm.), a także art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 z późn. zm.) w związku z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna.

II.

Pismem z dnia 28 czerwca 2011 r. Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawiadomił J. K. i Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...].

Decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010 r. Nr [...].

III.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie na rok 2009 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] odmówił J. K. przyznania płatności na rok 2009 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 z późn. zm.), a także art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243 z późn. zm.), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i lVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004, str. 1 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania J. K. od powyższej decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W wyniku skargi J. K. na wymienioną wyżej decyzję organu II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 469/12 w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w pkt II. uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2011 r. nr [...], w pkt III. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010 r. nr [...], w pkt IV. orzekł, że uchylona decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010 r. nr [...] nie może być wykonana i w pkt V. zasądził od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie wskazały w uzasadnieniach decyzji, czy ustalając powierzchnię wskazaną przez skarżącego do przyznania płatności brały pod uwagę powierzchnię podaną przez skarżącego we wniosku, czy też powierzchnię podaną po wezwaniu do złożenia wyjaśnień, wynikającą z korekty wniosku, przy czym Sąd zwrócił uwagę na to, że przepis zezwalały na dokonanie zmian w już złożonym wniosku. Sąd podkreślił, że organy przez nieustalenie zakresu wniosku J. K. nie rozstrzygnęły sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego i stanowi to uchybienie naruszające przepisy postępowania – art. 107 § 3 k.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, "skoro treść rozstrzygnięcia zależała od precyzyjnego ustalenia procentowej różnicy między obszarem zadeklarowanym przez rolnika a obszarem uprawnionym do płatności". Sąd zaznaczył także, że w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy w postaci zdjęć lotniczych, przy czym ze zdjęć tych nie wynika w jakiej dacie były wykonane, nie wiadomo kto dokonał ich analizy i czy jest ona prawidłowa. Sąd zauważył, że skoro w uzasadnieniu decyzji "organ powołuje się na przeprowadzone w sprawie dowody, które przeprowadzał w celu weryfikacji wniosku skarżącego, tj. czynności podejmowane w ramach kontroli administracyjnej wniosku, to ich przeprowadzenie powinno znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy". Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie płatności Sąd zobowiązał organy do uzupełnienia materiału dowodowego postępowania "w sposób umożliwiający dokonanie weryfikacji istotnych w sprawie ustaleń, tj. powierzchni zgłoszonej przez skarżącego do przyznania płatności z rzeczywistą powierzchnią uprawnioną do płatności".

IV.

Ponownie rozpatrując sprawę wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie na rok 2009 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniających Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2013 r. Nr [...] odmówił J. K. przyznania płatności na 2009 r., w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin. Jako podstawę prawną organ ten wskazał art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 z późn. zm.), a także art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243 z późn. zm.), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i lVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004, str. 1 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a.

W wyniku odwołania J. K. z dnia 15 maja 2013 r. od powyższej decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr [...] z dnia [...] 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), uchylił w całości zaskarżoną decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

V.

Po raz kolejny rozpatrując sprawę wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie na rok 2009 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniających Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2013 r. Nr [...] odmówił J. K. przyznania płatności na 2009 r., w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 z późn. zm.), a także art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243 z późn. zm.), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i lVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004, str. 1 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a.

W wyniku odwołania J. K. z dnia 21 listopada 2013 r. od powyższej decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr [...] z dnia [...] 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), uchylił w całości zaskarżoną decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

VI.

Po rozpatrzeniu po raz piąty wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie płatności na rok 2009 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2014 r. Nr [...] odmówi J. K. przyznania płatności na rok 2009, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin. Jako podstawę prawną organ przyjął art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 z późn. zm.), także art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243 z późn. zm.), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i lVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004, str. 1 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji podkreśli, że wystąpiła różnica między powierzchnią zadeklarowaną a ustaloną powierzchnią kwalifikującą się do objęcia jednolitą płatnością obszarową, albowiem powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie na 2009 r. jednolitej płatności obszarowej wynosiła 23,02 ha, a powierzchnia, "co do której wniosek został rozpatrzony wynosiła 18,45 ha". Organ stwierdził, że wyliczona procentowa różnica miedzy powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 24,77 %, czyli przekracza 20 %, a zatem na podstawie wskazanego wyżej art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. należało odmówić przyznania płatności. W "uzasadnieniu faktycznym" m.in. organ stwierdził, że decyzja została wydana w związku z decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2014 r. nr [...], którą uchylono decyzję nr z dnia [...] 2013 r. Nr [...]. Organ stwierdził też, że "niniejsza decyzja została wydana m.in. o wyjaśnienia składane przez stronę" i jednocześnie podkreślił, że "nie miały one decydującego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w niej zawarte", albowiem "główny wpływ miały pomiary powierzchni uprawnionych do płatności wykonane na zdjęciach lotniczych znajdujących się w systemie informatycznym ARiMR". Organ podał, że "do oceny powierzchni uprawnionej do płatności zostały włączone również działki rolne A, A1 deklaracja do płatności JPO, UPO 1,14 ha położona na działce ew. [...], [...], [...] – zgodnie z żądaniem wnoszonym przez stronę w składanych odwołaniach". Organ zaznaczył, że "podczas kontroli administracyjnej niniejszej sprawy (wykonanej po w/w dec. organu II instancji) stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2009". Organ I instancji przedstawił tabelę zawierającą oznaczenie działek rolnych (A, A1, B, B1 C, C1, E, E 1, F, F1, G, G1, I, I1, J, J1, K, K1, M, M1 i N, N1) i podał w ha powierzchnię działek ewidencyjnych (zawartych w w/w działkach rolnych zadeklarowaną do płatności przez rolnika), wartość PEG dla tych działek w ha, powierzchnię w ha wykluczoną dla tych działek na podstawie PEG i wskazał na datę 28 kwietnia 2009 r. jako datę wykonania zdjęć lotniczych działek E i F i datę 3 kwietnia 2009 r. jako datę wykonania zdjęć lotniczych pozostałych wyżej wymienionych działek. Organ podał, że łączna powierzchnia wykluczonych z jednolitej płatności obszarowej gruntów wynosi 4,57 ha, co wskazuje, że różnica miedzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej wniosku przekroczyła 20 %, a to oznacza odmówienie płatności.

Z powyższą decyzją nie zgodził się J. K., który w odwołaniu z dnia 23 kwietnia 2014 r. podkreślił, że poczynione przez organ I instancji ustalenia nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości, gdyż cały obszar wskazany przez niego we wniosku z dnia 14 maja 2009 r. był wykorzystywany rolniczo i powinien być zakwalifikowany do otrzymania płatności.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 21 maja 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ odwoławczy podał, że powierzchnia uprawniona do płatności była mniejsza niż powierzchnia, która strona zadeklarowała we wniosku o przyznanie tych płatności. Organ podał, że zawyżenia dotyczyły działek rolnych A/A1, B/B1 C/C1, E/E 1, F/F1, G/G1, I/I1, J/J1, K/K1, M/M1 i N/N1, co zostało ustalone na podstawie porównania powierzchni zadeklarowanych w ramach wyżej wymienionych działek oraz powierzchni referencyjnych wyliczonych dla tych obszarów i zapisanych w systemie LPIS. Wyniki tego porównania oraz pomiary zakwestionowanego obszaru przeprowadzone na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR pochodzących z 2009 r. zdjęciach lotniczych nie pozwalały na uznanie, że na całej jego powierzchni prowadzona była działalność rolnicza w okresie istotnym dla płatności, o którą wystąpiono. Podstawą do takiej oceny organu była analiza zdjęć lotniczych wykonanych w kwietniu 2009 r. oraz uzupełniająco korzystano ze zdjęć wykonanych w kwietniu 2003 r. oraz 2012 r., które – jak stwierdzono - znajdują się w aktach administracyjnych. Organ II instancji podał, że nadto korzystano z załączników graficznych stanowiących załączniki do wniosku oraz z innych zdjęć i informacji, dostępnych w internecie na wymienionych przez organ w decyzji stronach. Organ zaznaczył, że "w przypadku działki B/B1 uwzględniono także zmniejszenie jej pow. dokonane w korekcie przez samą stronę", przy czym omawiając bliżej działkę B organ odwoławczy stwierdził, że "taka korekta nie mogła skutkować brakiem potraktowania w/w różnic jako skutkujących sankcjami zawyżeń pow. uprawnionej", albowiem – zdaniem tego organu – z brzmienia art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 "takie wycofanie jest niemożliwe w przypadku zawiadomienia rolnika o nieprawidłowościach dotyczących działek, które mogłyby podlegać takiemu wycofaniu, przy czym - według organu – "w niniejszej sprawie zawiadomieniem było wezwanie do wyjaśnień". Zdaniem tego organu, "rolnik ewidentnie nie złożył wniosku poprawnego pod względem faktycznym (odnośnie w/w działek) i nie wykazał, że zupełnie nie ponosi za to winy". Nadto organ stwierdził, że pomiary powierzchni uprawnionych do płatności wykonane przez organ odwoławczy na zdjęciach uzyskanych z wymienionych wyżej źródeł dały wyniki bardzo zbliżone do ustaleń organu I instancji. Jednocześnie organ zaznaczył, że określanie powierzchni referencyjnej (tj. działek odniesienia) odbywa się na podstawie dostępnych w systemie Agencji możliwie aktualnych zdjęć lotniczych poszczególnych działek oraz informacji zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków, wnioskach stron o przyznanie płatności oraz na podstawie wyników kontroli wykonanych w gospodarstwach wnioskodawców. Nadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji.

Od powyższej decyzji wniósł skargę J. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił wydanym przez organy obu instancji decyzjom naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 469/12, naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez powoływanie się na nieskonkretyzowane wyniki obliczeń, co nie spełnia wymogu wskazania dowodu, na którym opierał się organ czyniąc ustalenia faktyczne. W szczególności skarżący zwrócił uwagę na to, że organy miały obowiązek uzupełnić materiał dowodowy w sposób umożliwiający weryfikację powierzchni zgłoszonej przez skarżącego do przyznania płatności z rzeczywistą powierzchnią uprawnioną do płatności, tymczasem materiał dowodowy nie został w żaden sposób uzupełniony. W zaskarżonych decyzjach w żaden sposób nie została też wymieniona działka rolna oznaczona literą H, pomimo tego, że skarżący zwrócił się o dopłatę także do tej działki. Skarżący zarzucił, że organy nie przyjmują do wiadomości żadnych jego argumentów, co potwierdza organ i instancji w uzasadnieniu stwierdzając, że "niniejsza decyzja została wydana m.in. o wyjaśnienia składane przez stronę. Podkreślić należy, że nie miały one decydującego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w niej zawarte". Zdaniem skarżącego, stanowi to pogwałcenie zasady wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz podniósł, że organ nie wskazał z jakiego powodu odmówił wyjaśnieniom skarżącego wiarygodności. Według skarżącego, nawet gdyby przyjąć dotychczasowe wyliczenia, z czym skarżący się nie zgadza, to i tak ewentualna różnica miedzy powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej może wynieść 17,17 %, a więc mniej niż 20 %. Skarżący podniósł, że zarówno powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli, jak i procentowa różnica kształtowała się w wydanych decyzjach rozmaicie. Skarżący zarzucił, że nie można ustalić, jakie dane zostały przyjęte do dokonania pomiarów, kiedy były dokonywane te pomiary, z jakiej daty pochodziły zdjęcia lotnicze przyjęte do wykonania pomiarów, a także czy były to te same zdjęcia lotnicze, które były przyjęte do dokonanej w dniu 10 lutego 2010 r. korekty wniosku skarżącego z dnia 14 maja 2009 r. Skarżący zaznaczył, że weryfikacja pomiarów i obliczeń dokonanych przez organy jest o tyle istotna, że o odmowie przyznania płatności zadecydowało kilka punktów procentowych, co przekłada się na niewielka powierzchnię gruntów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Nadto w odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że w decyzjach nie ujawniał działek, które w całości uwzględnił do wsparcia, a co wynika z sumy powierzchni obliczonej do wsparcia. W odpowiedzi tej organ przedstawił podstawę prawną i sposób obliczenia zawyżenia – procentowego stosunku różnicy między powierzchnią zadeklarowaną i uprawnioną do powierzchni uprawnionej. Organ podał, że zdjęcia lotnicze z 2009 r. oceniono jako najlepiej oddające sytuacje na działkach strony, albowiem wykonano je w roku, którego dotyczył wniosek.

Sąd stwierdza z urzędu, że akta administracyjne dotyczące niniejszej sprawy, pomimo wielokrotnego rozpatrywania sprawy przez organy administracyjne, do chwili obecnej nie zostały ponumerowane i nie zawierają spisu dokumentów.

Sąd stwierdza z urzędu, że z akt administracyjnych wynika, że załącznik graficzny w postaci lotniczych zdjęć czarno–białych, który posiada oznaczone numerami i zaznaczone granicami działki ewidencyjne, a także zaznaczone granice działek rolnych i oznaczenie ich literami – także odnośnie działek rolnych A, A1 obejmujących działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...] - został wypełniony przez wnioskodawcę J. K. w dniu 14 maja 2009 r. Z akt administracyjnych wynika także, że odnośnie działek rolnych A, A1 obejmujących działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...] wypełniono sekcję VII kolumny od 2 do 12 w dniu 14 maja 2009 r. i wymienione wyżej działki ewidencyjne zarówno zostały podane we wniosku z dnia 14 maja 2009 r. jak i dostarczono i podpisano w tym dniu załączniki graficzne.

Sąd stwierdza z urzędu, że w piśmie z dnia 14 stycznia 2010 r. zatytułowanym "Wezwanie Nr [...] do złożenia wyjaśnień" organ - odnośnie przyznania płatności do gruntów rolnych w pkt 1, 4, 5, 6, 7, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 21 we wszystkich 19 punktach posługiwał się pojęciem działek rolnych nie wskazując oznaczeń literowych tych działek, a w pkt 2, 6, 10, 17 i 18 posługiwał się oznaczeniem literowym na oznaczenie działek ewidencyjnych.

Sąd stwierdza z urzędu, że w załącznikach graficznych – czarno-białych zdjęciach lotniczych – działki ewidencyjne oznaczone są numerami tych działek ewidencyjnych, natomiast organ w wezwaniach z dnia 1 czerwca 2009 r. oraz z dnia 14 stycznia 2010 r. na oznaczenie działek ewidencyjnych posługuje się nie tylko numerami tych działek ale ich numerami w połączeniu z numerem obrębu ewidencyjnego i w połączeniu z innymi numerami, których znaczenia nie wyjaśnia.

Sąd stwierdza z urzędu, że w aktach administracyjnych znajduje się plik zdjęć opisanych jako zdjęcia działek rolnych A/A1 (11 stron), B/B1 (8 stron), C/C1 (21 stron), F/F1 i E/E1 (6 stron), E/E1 (1 strona), F/F1 (3 strony), G/G1 (11 stron), I/I1 (11 stron), J/J1 (17 stron), K/K1 (11 stron), N/N1 i M/M1 (5 stron), M/M1 (6 stron) i N/N1 (32 strony) wykonanych w latach 2003, 2004, 2009, 2010, 2011 i 2012. Dołączony plik zdjęć zawiera oznaczenie osoby sporządzającej go oraz nosi datę jego sporządzenia: "V.2014 r."

Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. pełnomocnik organu stwierdził, że do wniosków o przyznanie płatności za 2009 r. były dołączane zdjęcia wykonane w 2003 r., ponieważ wówczas ARiMR nie dysponował zdjęciami z 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga J. K. zasługuje na uwzględnienie.

W szczególności, zdaniem Sądu, ma rację skarżący zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 153 ustawy p.p.s.a., które miało wpływ na wynik postępowania, a który to przepis stanowi:

"Art. 153. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia."

Należy bowiem stwierdzić, że organy nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 469/12.

Po pierwsze: organy zostały zobowiązane do precyzyjnego ustalenia zakresu wniosku rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności, czego w decyzjach nie uczyniły. Pewną próbę ustalenia tego zakresu uczynił organ II instancji, jednak próba ta miała miejsce w odpowiedzi na skargę, która jednak nie zastępuje decyzji. To nie odpowiedź na skargę, ale decyzja z ustaleniami w niej zawartymi i argumentacją pozostaje w obrocie prawnym.

Sąd wskazuje jedynie na próbę dokonania przez organ odwoławczy ustalenia zakresu wniosku w odpowiedzi na skargę a nie na ustalenie zakresu tego wniosku, albowiem – wykonując polecenie Sądu z wyżej wymienionego wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 469/12 – ustalenie zakresu wniosku powinno dokładnie wskazywać wszystkie działki zadeklarowane przez J. K. do płatności jako działki rolne oznaczone literami, w tym także D/D1, H/H1, L/L1 i Ł, o których nie ma mowy w decyzjach, zawarte w nich w części lub w całości działki ewidencyjne oznaczone numerami (bez niczemu nie służącego połączenia z numerem obrębu i z innymi numerami) i określać powierzchnię. Jednocześnie przy określaniu powierzchni organ administracyjny powinien wskazać wielkość określoną we wniosku, przy czym wszelkie wątpliwości mogące wynikać z poprawek zawartych we wniosku (wniosek prawdopodobnie został wypełniony maszynowo i ręcznie poprawiony) należy tłumaczyć na korzyść rolnika, o ile w tym zakresie organ nie przeprowadzi szczegółowego postępowania wyjaśniającego, które – wobec upływu prawie sześciu lat - może okazać się niecelowe.

Po drugie: Sąd zauważa, że poza sporem pozostaje okoliczność, że przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych następuje w drodze decyzji administracyjnej na wniosek rolnika. W zasadzie poza sporem pozostaje też okoliczność, że organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie przyznania pomocy związany jest deklaracją rolnika przedstawioną w formularzu wniosku z zaznaczeniem celu złożenia "wniosek", jak i również "zmiana do wniosku", "korekta wniosku", "wycofanie części wniosku" oraz "wycofanie całego wniosku". Sąd podkreśla, że miałyby rację organy administracyjne wskazując, że z brzmienia art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 "wycofanie wniosku" w całości lub w części jest niemożliwe w przypadku zawiadomienia rolnika o nieprawidłowościach dotyczących działek, które mogłyby podlegać takiemu wycofaniu, jednakże – zdaniem Sądu – J. K. w żadnym z pism nie został zawiadomiony o nieprawidłowościach, o jakich mowa w tym przepisie. W szczególności Sąd zwraca uwagę na to, że wskazany wyżej art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (stanowiącego podstawę prawną wydanych decyzji przez organy obu instancji) stanowi:

"1. Każdy wniosek o przyznanie pomocy może być w każdej chwili wycofany w całości lub w części po pisemnym zawiadomieniu.

(...)

Jeśli właściwe władze poinformowały rolnika o nieprawidłowościach we wniosku pomocowym lub jeśli powiadomiły go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu i jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie będzie zatwierdzone w odniesieniu do części wniosku, w której wykryto nieprawidłowości.

2. Wycofanie zgodnie z ust. 1 sprawi, że ubiegający się znajdzie się w sytuacji sprzed złożenia wniosku pomocowego lub części rozpatrywanego wniosku."

Co prawda organ administracyjny wysłał do J. K. dwa wezwania, jednak jako podstawę prawną wezwań wskazał przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i pouczył o skutkach prawnych nie zastosowania się do wezwań wynikających z przepisów tego kodeksu. W szczególności pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. zatytułowanym "Wezwanie Nr [...] do złożenia wyjaśnień" J. K. został wezwany "do złożenia w wyjaśnień osobiście, na piśmie lub przez pełnomocnika albo osobę uprawnioną do reprezentacji – w zakresie nieścisłości wykrytych w sprawie o przyznanie płatności do gruntów rolnych" – z pouczeniem, że niezłożenie wyjaśnień w zakreślonym terminie będzie miało wpływ na podjęcie decyzji w sprawie przyznania tych płatności. W piśmie tym nie ma więc mowy o tym, że jest to informacja o stwierdzonych nieprawidłowościach we wniosku, które spowodują brak zatwierdzenia wniosku w tym zakresie. O ile organy w tym zakresie popełniły błąd, to po dostrzeżeniu go nie powinny podejmować próby obarczenia nimi obywatela. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie należy więc tłumaczyć na korzyść strony. Ze względów wyżej wskazanych stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji jakoby "korekta nie mogła skutkować brakiem potraktowania różnic jako skutkujących sankcjami zawyżeń powierzchni uprawnionej", a nadto, że "rolnik ewidentnie nie złożył wniosku poprawnego pod względem faktycznym (odnośnie w/w działek) i nie wykazał, że zupełnie nie ponosi za to winy" jest całkowicie nieuprawnione.

Po trzecie: pomimo zobowiązania Sądu zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 469/12, a wskazującego, że skoro w uzasadnieniu decyzji "organ powołuje się na przeprowadzone w sprawie dowody, które przeprowadzał w celu weryfikacji wniosku skarżącego, tj. czynności podejmowane w ramach kontroli administracyjnej wniosku, to ich przeprowadzenie powinno znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy", organy nie wyjaśniły tej kwestii w sposób umożliwiający kontrolę Sądu. Brak jest np. protokołów przeprowadzonych kontroli, z których wynikałaby data kontroli, czy analiza wniosku pod kątem pomiaru powierzchni działek rolnych (dokonanymi przez kogo, gdzie – np. w terenie czy na zdjęciach wykonanych w jakiej dacie i przez kogo, jakimi narzędziami itp.). W szczególności z akt nie wynika, aby organy kiedykolwiek przeprowadziły kontrolę na miejscu – w gospodarstwie rolnym J. K., co oznacza, że zaskarżone decyzje zostały wydane nie w oparciu o dokładne pomiary powierzchni działek rolnych, ale na podstawie kontroli dokumentów prowadzącej nie do pomiarów ale do oszacowania powierzchni tych działek, co z kolei obliguje organ – w przypadku nie uwzględnienia części lub całości wniosku - do szczególnie dokładnych wyjaśnień.

Po czwarte: Należy zwrócić uwagę na treść art. 25 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 z późn. zm.)

"Art. 25. 1. Rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności obszarowych (...) na formularzach opracowanych i udostępnionych przez Agencję.

2. Agencja przesyła formularz oraz materiał graficzny, o których mowa w art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 1782/2003, rolnikowi, który złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych w poprzednim roku.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, rolnik składa kolejny wniosek o przyznanie płatności obszarowych na formularzu przesłanym przez Agencję i dołącza do niego przesłany przez Agencję materiał graficzny.

Należy podkreślić, że zarówno z akt sprawy jak i wyjaśnień pełnomocnika organu złożonych na rozprawie wynika, że do formularza wniosku o przyznanie płatności na 2009 r. jako materiał graficzny przekazano skarżącemu do wypełnienia zdjęcia lotnicze z 2003 r., albowiem wówczas organy tylko takimi dysponowały. Nie można więc wykluczyć tego, że zdjęcia te stały się powodem ewentualnych pomyłek i niedokładności rolnika w precyzyjnym określeniu powierzchni działek przedstawionych do płatności, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie – kwestia "paru punktów procentowych", jak trafnie określił to skarżący, może decydować o przyznaniu lub odmowie przyznania płatności. W tej sytuacji, co po raz kolejny Sąd podkreśla, organ wszelkie powstałe wątpliwości, nieścisłości i niedokładności w określeniu przez rolnika powierzchni działek uprawnionych do płatności powinien tłumaczyć na korzyść rolnika. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja, w której rolnikowi dołącza się zdjęcia lotnicze z 2003 r. do wypełnienia wniosku złożonego 14 maja 2009 r., a organ weryfikuje ten wniosek w oparciu o zdjęcia lotnicze wykonane w kwietniu 2009 r. (jak podał to organ II instancji w zaskarżonej decyzji), gdyż wskazywałoby to na rodzaj "pułapki", której organy administracyjne nie mogą wobec obywatela stosować.

Sąd wyjaśnia, że stwierdzenie Sądu o braku ponumerowania akt administracyjnych i nie przedstawieniu spisu dokumentów znajdujących się w aktach utrudnia kontrolę Sądu nie tylko pod względem dokładnego wskazania błędów i niedokładności, ale – pomijając naruszenie stosownej instrukcji kancelaryjnej prowadzenia akt administracyjnych - uniemożliwia kontrolę kolejności pozyskiwania przez organy administracyjne dokumentów stanowiących zawartość tych akt.

Sąd - mając na względzie art. 107 § 1 – 3 k.p.a. zwraca uwagę na to, że uzasadnienie decyzji musi spełniać wymogi, które są niezbędne do skontrolowania jej legalności przez sąd administracyjny, ale przede wszystkim decyzja administracyjna powinna być jasna i zrozumiała dla stron w takim stopniu, by każda przeciętna osoba niemająca przygotowania prawniczego mogła zrozumieć intencje organu wydającego decyzję. Organ uzasadniając decyzję powinien to uczynić zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 107 § 3 k.p.a, czyli uzasadnienie decyzji powinno być zrozumiałe nie tylko dla jego autora, ale przede wszystkim dla strony, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a. Co więcej prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji powinno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony, czy nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy.

Sąd zauważa, że organy administracyjne w stosunku do wydanych w przeszłości decyzji (począwszy od 2010 r.) poczyniły pewne postępy, w szczególności w przedstawianiu argumentacji w uzasadnieniach wydanych decyzji, a przede wszystkim w niniejszej sprawie należy odnotować postępy organu odwoławczego ujawnione w tym zakresie zwłaszcza w odpowiedzi na skargę. Z tego też względu Sąd – uznając, że organ odwoławczy jest w stanie samodzielnie ocenić, czy do prawidłowych ustaleń i oceny w sposób wskazany przez Sąd wystarczającym jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ czy też ujawnione braki i błędy powinny być poddane ponownym ustaleniom i ocenie przez organ I instancji, na mocy powołanych przepisów, a zwłaszcza art. 153 p.p.s.a. i art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., orzekł – jak w pkt I wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. – jak w pkt II wyroku.