Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2418/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku B. B., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...], orzekającej o wpisaniu do rejestru zabytków województwa [...] pod numerem rejestru [...] historycznego układu urbanistycznego ulicy P. na odcinku od al. P. al. M. do ul. P.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...][...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, w wyniku postępowania administracyjnego przeprowadzonego z urzędu, wpisał do rejestru zabytków województwa łódzkiego historyczny układ urbanistyczny ulicy P. od al. P./ al. M. do ul. P. w granicach wskazanych w sentencji decyzji i oznaczonych kolorem czerwonym na planie sytuacyjnym stanowiącym załącznik graficzny do ww. decyzji Przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Wyżej wskazana decyzja została ogłoszona na tablicy ogłoszeń Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] w dniach od [...] czerwca 2012 r. do [...] lipca 2012 r., w lokalnej prasie w dniu [...] czerwca 2012 r. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...]w dniach od [...] czerwca 2012 r. do [...] lipca 2012 r. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął [...] sierpnia 2012 r.

W dniu 16 kwietnia 2015 r. w Urzędzie Pocztowym w [...] został nadany wniosek B. B. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem od ww. decyzji.

We wskazanym na wstępie postanowieniu Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, iż stosownie do art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) – dalej "kpa", odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia otrzymania decyzji. Z treści art. 58 § 1 kpa wynika, że termin do wniesienia odwołania należy przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Organ wskazał, że zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawczyni zapoznała się z ww. decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniu [...] kwietnia 2015 r., kiedy przyjechała do kraju na rozprawę w WSA w innej sprawie. Prośbę o przywrócenie terminu strona uzasadniła tym, że "jest również obywatelką austriacką zamieszkującą w W." i nie miała w związku z tym możliwości zapoznania się z obwieszczeniem dotyczącym zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że zostało ono zamieszczone w prasie lokalnej. W wyżej wymienionym wniosku Skarżąca podniosła także, że w dniach od 16 stycznia do 30 października 2012 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, a od 29 sierpnia do 10 października 2012 r. przebywała w Ośrodku Zdrowia Psychicznego na rehabilitacji związanej ze zdiagnozowanym wypaleniem zawodowym, a "do zdrowia i aktywności zawodowej powróciła pod koniec 2012 r., a zatem w momencie, gdy nie było już możliwości zapoznania się z obwieszczeniami".

Niezależnie jednak od oceny przedstawianych we wniosku przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w omawianej sprawie, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że jedną z przesłanek przywrócenia przez organ terminu, jest wniesienie prośby o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Termin ten jest nieprzywracalny. Organ uznał, że o decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. B. B. dowiedziała się z postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia[...] marca 2015 r. prawidłowo doręczonego jej pełnomocnikowi – M. S. w dniu 31 marca 2015 r.

W związku z powyższym za dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania organ uznał 31 marca 2015 r., kiedy to o decyzji organu konserwatorskiego pierwszej instancji dowiedział się pełnomocnik skarżącej. A zatem, termin do wniesienia przedmiotowego wniosku wraz z odwołaniem upłynął dnia 7 kwietnia 2015 r.

Za datę złożenia wniosku organ przyjął dzień 16 kwietnia 2015 r., tj. dzień, w którym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. został nadany w Urzędzie Pocztowym w [...], a zatem 9 dni po terminie określonym w art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. B\. Skarżąca zarzuciła postanowieniu naruszenie art. 58 § 2 kpa poprzez uznanie, że przyczyna uchybienia terminu, to jest brak wiedzy o decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. ustała z chwilą powzięcia o niej wiedzy przez pełnomocnika M. S., działającego w innej sprawie, a nie przez samą skarżącą w dniu 9 kwietnia 2015 r. W oparciu o tak postawione zarzuty wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że skarżąca wskazała stosowny termin, to jest dzień 9 kwietnia 2015 r., gdy zapoznała się z treścią decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ ustalił jednak, iż w innym toczącym się postępowaniu występujący, jako jej pełnomocnik M. S. odebrał pismo, z którego mógł powziąć wiedzę, że doszło do wydania decyzji. Organ uznał zatem, iż datą ustania przyczyny uchybienia terminu była data odbioru pisma przez M. S.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie podstawę czynności podejmowanych przez organy administracyjne stanowił art. 58 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści powołanego przepisu wynika, że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowych oraz fakt, że przeszkoda w terminowym dokonaniu czynności była od niej niezależna. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje sie obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, iż ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 k.p.a. musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku.

Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). W razie uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności początkowej dniem, od którego należy liczyć bieg siedmiodniowego terminu jest następny dzień po dniu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu (art. 57 § 1 k.p.a.). Jednakże zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.

Z powołanych przepisów wynika, że zainteresowany wnoszący prośbę o przywrócenie terminu powinien nie tylko uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, ale jednocześnie dopełnić czynności, dla której określony był termin oraz zachować siedmiodniowy, nieprzywracalny już termin od ustania przyczyny uchybienia terminu do jej wniesienia. Obowiązek badania, czy strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, spoczywa na organie administracji.

Złożenie wniosku o przywrócenie terminu przez stronę zainteresowaną oznacza, że przyznaje ona, iż uchybiła temu terminowi, natomiast obecnie chce wykazać, że owo uchybienie nastąpiło bez jej winy, co uzasadniałoby przywrócenie uchybionego terminu.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy kwestii, czy skarżąca dochowała terminu siedmiu dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak stanowi art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Datą, od której należy liczyć termin siedmiu dni jest także data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu.

Jak zasadnie wskazał organ, w aktach sprawy znajduje się postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2015 r. nieuzgadniające projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z towarzyszącymi usługami, garażem podziemnym wielopoziomowym, stacji transformatorowej, urządzeń budowlanych i infrastruktury technicznej niezbędnej do obsługi planowanej inwestycji, przewidzianej do realizacji w [...] przy ul. W. [...].

W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, że "przedmiotowa nieruchomość znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej wynikającej z wpisu obszarowego ulicy P. na odcinku od Al. M. do PI. N., który figuruje w rejestrze zabytków nieruchomych województwa [...] pod numerem [...] na mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r.". Jak wynika z akt sprawy ww. postanowienie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej – M. S. 31 marca 2015 r.

W związku z powyższym dniem ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest 31 marca 2015 r., dzień kiedy to o decyzji organu konserwatorskiego pierwszej instancji dowiedział się pełnomocnik skarżącej. Dlatego, termin do wniesienia przedmiotowego wniosku wraz z odwołaniem upłynął dnia 7 kwietnia 2015 r.

Wniosek zaś o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. został nadany w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 16 kwietnia 2015 r., a więc po terminie wynikającym z art. 58 § 2 kpa.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 40 § 1 kpa pisma w toku postępowania administracyjnego doręcza się stronie, a jeżeli strona ma pełnomocnika doręcza się jej pełnomocnikowi. Tym samym w przypadku, w którym stronę reprezentuje pełnomocnik, skutki prawne związane z doręczeniem decyzji z której skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2012 r. należy wiązać z faktem doręczenia danej decyzji pełnomocnikowi, co jest jednoznaczne z doręczeniem jej skarżącej. Przyjęcie zaś odrębnej koncepcji, jaką w skardze przedstawiła strona skarżąca oznaczałoby, że w istocie działania lub zaniechania pełnomocnika strony nie mogą mieć znaczenia procesowego i nie mogą wywołać skutków procesowych dla samej strony. Argumentacja zawarta w skardze nie tylko nie znajduje żadnego oparcia w obowiązujących przepisach, ale jest z nimi sprzeczna. To właśnie powoływany art. 40 § 1 kpa wskazuje wprost, że np. pisma doręcza się tylko pełnomocnikowi, a nie stronie, jeżeli strona takiego pełnomocnika ustanowiła, jednak skutki prawne tego doręczenia dotykają bezpośrednio samej strony postępowania.

Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżone postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r. jest zgodnie z prawem, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.