Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1569/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędzia WSA del. Iwona Bogucka Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 542/12 w sprawie ze skargi [...] S.A. w C. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 lutego 2013 r. oddalił skargę [...] S.A. w C. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bielsku-Białej działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. stwierdził u G. M. chorobę zawodową: nowotwór złośliwy powstały w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi – raka płuca, wymieniony w poz. 17/1 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ ten stwierdził, że orzeczeniem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu z dnia [...] stycznia 2012 r. rozpoznano u G. M. ww. chorobę zawodową. Następnie organ przedstawił przebieg kariery zawodowej strony i stwierdził, że wykonywał on pracę w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej z uwagi na pracę w narażeniu na czynniki szkodliwe: arsen, jednocześnie ustalono, że nie był narażony na chrom i azbest.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się [...] "[...]" S. A. w C., która wniosła odwołanie do Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. odwołująca się wniosła pismo uzupełniające domagając się w nim wystąpienia z urzędu do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w celu sporządzenia dodatkowej opinii dotyczącej możliwości wywołania stwierdzonej u G. M. choroby zawodowej w następstwie wykonywania zatrudnienia w warunkach narażenia w odwołującej się [...], nadto o dopuszczenie z urzędu opinii biegłego sporządzonej na analogiczną okoliczność, nadto wystąpiono o wydłużenie terminu do zgłoszenia przez odwołującą się Spółkę nowych wniosków i dowodów. W kolejnych pismach kierowanych do organu odwoławczego strona odwołująca się postulowała sporządzenie opinii przez Instytut Medycyny Pracy im. Nofera w Łodzi, jak również podkreślono w nich, że to na organie ciąży obowiązek zgromadzenia pełnego materiału dowodowego.

Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił w szczególności, że placówka medyczna wypowiadająca się w tej sprawie rozpoznała u wyżej wymienionego chorobę zawodową. Wyjaśnił również, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wyłącznie pracownik jest podmiotem upoważnionym do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie badania przez lekarzy jednostki orzeczniczej II stopnia i sytuacja taka nie narusza zasady równości stron w postępowaniu administracyjnym wywodzonej z treści art. 32 Konstytucji RP.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła [...] "[...]" w C.. W skardze tej zarzucono powyższej decyzji naruszenie art. 2351 Kodeksu pracy poprzez przyjęcie, że znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki warunkujące uznanie choroby G. M. za chorobę zawodową; naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, polegające na wydaniu decyzji na podstawie orzeczenia lekarskiego, które wydane zostało z naruszeniem tego przepisu; art. 6 ust. 4 i ust. 5 powyższego rozporządzenia poprzez pominięcie przez organ okoliczności, iż ocenę narażenia zawodowego sporządza się w oparciu o ocenę przeprowadzoną bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego, jak również w oparciu o dokumentację medyczną z leczenia pracownika; art. 8 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 4 tegoż rozporządzenia poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych przez skarżącego, jak również poprzez przyjęcie, że formularz oceny narażenia zawodowego został sporządzony w sposób rzetelny i prawidłowy. Nadto zarzucono powyższej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na nie dokonaniu wnikliwej oceny sprawy i wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zawartej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli, polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości na niekorzyść skarżącego; art. 75 k.p.a. polegające na pominięciu dowodów i środków dowodowych zgłoszonych przez stronę skarżącą; art. 77 k.p.a. polegające na zebraniu niepełnego materiału dowodowego i poddanie go błędnej ocenie oraz naruszenie art. 80 k.p.a. polegające na niedopełnieniu przez organ obowiązku oceny zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście tego, czy rozpoznanie choroby zawodowej u G. M. zostało wystarczająco udokumentowane. W motywach skargi rozwinięto podniesione powyżej zarzuty, jak również podkreślono, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego nie wyjaśniono w sposób pełny tego, czy powstała choroba mogła mieć podłoże genetyczne oraz wynikać z palenia tytoniu. Zdaniem skarżącej, w aktach brak jest na tę okoliczność jakichkolwiek ustaleń. Zwrócono również uwagę na fakt, iż organ orzekający w sprawie nie dokonał wnikliwej analizy sprawy, a mianowicie nie dokonał oceny ilości i postaci arsenu występującej w środowisku pracy, która zdaniem skarżącej jest śladowa. Nadto w odniesieniu do tej okoliczności nie przeprowadzono żadnych badań pod kątem szkodliwości, a ponadto pominięto zgłoszone przez skarżącą dowody i środki dowodowe.

Pismem z dnia 17 września 2012 r. pełnomocnik skarżącej strony podtrzymał wniesioną skargę, jak również podkreślił, iż z posiadanej przez skarżącą karty charakterystyki nie wynika zagrożenie dla zdrowia i życia człowieka w związku z występującą znikomą ilością arsenu w zakładzie pracy. Zwrócono także uwagę na występowanie arsenu w środowisku, a w szczególności w glebie i w powietrzu i podniesiono, że organ na tę okoliczność nie przeprowadził żadnych czynności procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przywołując treść art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy Sąd podkreślił, że z chorobą zawodową spotykamy się jedynie wówczas, gdy wystąpi związek przyczynowo-skutkowy między zdiagnozowaną chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych a "narażeniem zawodowym", czyli występowaniem szkodliwych dla zdrowia czynników w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, bez występowania narażenia zawodowego oznaczało będzie, że dana choroba nie została spowodowana czynnikami występującymi w środowisku pracy i nie będzie mogła być uznana za chorobę zawodową. Analogiczne rozstrzygnięcie zapadnie także wówczas, gdy pomimo rozpoznania schorzenia odpowiadającego chorobie zawodowej oraz zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby, uprawnione placówki medyczne wskażą w sposób nie budzący wątpliwości inne powody schorzenia niż związane z wykonywaniem pracy w warunkach narażenia. Choroba zawodowa nie zostanie rozpoznana także wówczas, gdy udokumentowane objawy choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych wystąpią po okresie zatrudnienia w warunkach narażenia i po okresie wskazanym w przepisach prawa jako uprawniającym do rozpoznania takiej choroby.

Odnosząc się do zgromadzonego przez organy administracji materiału dowodowego leżącego u podstaw zapadłych w sprawie rozstrzygnięć Sąd podkreślił, że organy obu instancji okres narażenia na ryzyko powstania choroby zawodowej wyznaczyły na lata 1975 – 1976 oraz 1977 – 2007. Analogiczny okres narażenia przyjęła placówka medyczna wypowiadająca się w sprawie. W tym miejscu Sąd podkreślił, że wskazany okres narażenia wynika ze sporządzonej karty oceny narażenia zawodowego, jak również z dołączonych do niej kart charakterystyki poszczególnych preparatów, z którym G. M. w trakcie zatrudnienia miał kontakt. Zaznaczył przy tym, że karty charakterystyki preparatów, z którymi G. M. miał kontakt dołączone zostały przez skarżącą Spółkę na etapie postępowania odwoławczego. Z kart zgromadzonych w trakcie postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji wynika, że G. M. w okresie zatrudnienia w skarżącej Spółce narażony był na oddziaływanie arsenu, a zatem czynnika wywołującego schorzenie u niego występujące. W sporządzonej karcie oceny narażenia zawodowego przyjęto, iż G. M. pracował w warunkach narażenia na wskazany środek. Wyniki przedłożone przez skarżącą Spółkę na etapie postępowania odwoławczego nie wykluczyły wpływu tego środka na stan zdrowia G. M., a sygnalizują jedynie, że poziom jego występowania był niewielki.

W orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu z dnia [...] stycznia 2012 r. okres narażenia zawodowego oznaczono w sposób przyjęty w karcie oceny narażenia zawodowego i zamieszczono w nim następujące stwierdzenie, iż biorąc pod uwagę narażenie zawodowe, okres latencji, charakter i lokalizację nowotworu istnieją podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii stwierdzonego u pacjenta raka płuc. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że organy administracji dysponowały materiałem dowodowym, jak również przewidzianym orzeczeniem uprawnionej placówki medycznej, w którym rozpoznano u G. M. schorzenie uznane za chorobę zawodową. W tej sytuacji zgromadzony materiał dowodowy uprawniał organ do wydania rozstrzygnięcia korzystnego dla osoby ubiegającej się o stwierdzenie występowania u niej choroby zawodowej.

Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 77 i art. 7 k.p.a. Sąd podkreślił, że w ramach postępowania dowodowego Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Sosnowcu wypowiedział się w orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2012 r. Orzeczenie to w ocenie Sądu odpowiada wymogom przewidzianym takiemu dokumentowi, ponieważ zawiera opis przeprowadzonych badań, wskazuje na lokalizację nowotworu, jak również zawiera jasną i jednoznaczną konkluzję. Sąd zauważył, że z uwagi na korzystne dla G.M. orzeczenie nie występował on ze środkiem odwoławczym do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, a tylko zainteresowany pracownik uprawniony jest do skorzystania ze środka odwoławczego względem orzeczenia uprawnionej placówki pierwszej instancji. Pozbawienie zakładu pracy możliwości wnoszenia odwołania od takiego orzeczenia nie jest przejawem naruszenia zasady równości stron w postępowaniu administracyjnym. Zatem sformułowany przez pełnomocnika skarżącej Spółki zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd uznał za nieuzasadniony.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skarżącej Spółki Sąd wskazał, że nie mogą być uwzględnione, ponieważ wynikają one z subiektywnego przeświadczenia, iż organy administracji publicznej nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności. Potwierdzeniem takiego stanowiska skarżącej Spółki są zarzuty dotyczące etiologii schorzenia u G. M., ponieważ zarzucono organom administracji, iż nie przeprowadziły stosownego postępowania wyjaśniającego na okoliczność oddziaływania arsenu występującego w środowisku, czy też inne czynniki takie jak palenie tytoniu, czynniki genetyczne czy przebyte choroby. Zarzuty tego typu nie mogą być uwzględnione, ponieważ podstawą podjęcia rozstrzygnięcia przez organy obu instancji były dokumenty uzyskane w ramach prowadzonego postępowania dowodowego, a mianowicie orzeczenie uprawnionej placówki medycznej oraz ocena narażenia zawodowego. Zgromadzone w ramach postępowania dowodowego dokumenty w sposób jednoznaczny stwarzały organom administracji publicznej podstawę dla podjęcia stosownego rozstrzygnięcia. Zgłaszane przez skarżącą Spółkę wnioski dowodowe zmierzają nie tyle do wyjaśnienia okoliczności sprawy, ale do przedłużenia prowadzonego postępowania i podejmowania czynności procesowych, które w sposób pozorny będą zmierzały do ustalenia stanu faktycznego. W świetle powyższego Sąd uznał, że sformułowany zarzut dotyczący naruszenia postanowień art. 7 i art. 77 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że organy administracji naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku [...] "[...]" S.A., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie pomimo, że doszło do naruszenia prawa materialnego tj. art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych przez organy administracyjne (poprzez przyjęcie, iż można ustalić, że nowotwór występujący u G. M. jest z pewnością lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodowany czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy bez przeprowadzenia stosownych badań czy obróbka plastyczna metalu zawierającego w swoim składzie niewielkie ilości arsenu może powodować chorobę zawodową);

2. naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i oddalenie skargi przez Sąd pomimo, że zaskarżona decyzja naruszała art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd przyjął stan faktyczny ustalony przez organ administracyjny niezgodnie z obowiązującą procedurą, a w szczególności organ administracyjny nie podjął wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego tj. nie przeprowadził dowodu z opinii instytutu oraz opinii biegłego przez co naruszył art. 75 k.p.a.;

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracyjny przepisów o postępowaniu, tj. art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

5. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania sprawy, w szczególności przez: zaniechanie odpowiedzi na wszystkie zarzuty postawione we wniesionej do WSA skardze, a dotyczące nieprzeprowadzenia dowodu z Opinii Instytutu oraz opinii biegłego, pominięcie złożonych do akt sprawy dokumentów (kart charakterystyki, sprawozdań z badań), nie wyjaśnienie przyczyny, dla której WSA uznał, że niedopuszczenie dowodów zgłaszanych przez stronę skarżącą było uzasadnione.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

W niniejszej sprawie, podstawy, na których oparta została skarga kasacyjna uznać należy za nieusprawiedliwione.

Uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z 75 k.p.a. wskazać należy, że jak stanowi zdanie pierwsze powołanego art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Procesowe znaczenie tego uregulowania przejawia się w tym, że uzasadnienie powinno dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, powinno też umożliwić sądowi II instancji dokonanie oceny, czy przesłanki na których oparł się sąd niższej instancji są trafne. W piśmiennictwie podkreśla się, że w uzasadnieniu powinno znaleźć się ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisu w odniesieniu do określonej sprawy. W uzasadnieniu powinna również zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne (por. J. Zimmermann: Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie., s. 118-120). Rozważając zatem, czy uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku odpowiada powyższej normie, stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji zawarł wszelkie wymagane powyższą normą elementy uzasadnienia wyroku. W szczególności Sąd przedstawił przebieg postępowania, jak również przytoczył przyjęty do rozstrzygnięcia stan faktyczny w niniejszej sprawie. Podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność wadliwego – w ocenie strony skarżącej – przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, nie może uzasadnić tak skonstruowanego zarzutu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, by podnoszony przez autora skargi kasacyjnej brak wywodu dotyczącego zgłoszonego w skardze zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z opinii Instytutu oraz opinii biegłego, stanowił uchybienie mogące mieć wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić również trzeba, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał na powołane przez organ poszczególne środki dowodowe, których wartość została następnie oceniona mając na uwadze specyfikę postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Wskazać zatem należy, że za chorobę zawodową - w świetle art. 2351 Kodeksu pracy - uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Jak stanowi § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Warto przy tym zaznaczyć, że państwowy inspektor sanitarny nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zobowiązany jest natomiast dążyć do uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jeżeli tylko uzna, że materiał jakim dysponuje w sprawie jest niewystarczający do wydania decyzji (§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia). Powołany natomiast w skardze kasacyjnej przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych przyjmuje, iż lekarz orzecznik wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd zaakceptował rozstrzygnięcie organu, który dokonał wadliwej oceny dokumentacji, jaką dysponował lekarz orzecznik, a tym samym doszło do nieuprawnionego przyjęcia, że nowotwór występujący u badanego jest z pewnością lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodowany czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy.

Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż w ocenie narażenia zawodowego w odniesieniu do czynników rakotwórczych prawodawca nie nałożył obowiązku określenia wielkości czynnika rakotwórczego, gdyż zgodnie z wiedzą medyczną czynniki te niezależnie od ich wielkości mogą spowodować chorobę, zatem uwzględnia się tylko ich obecność. (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1563/11)

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że G. M. wykonując pracę w [...] "[...]" S.A. był eksponowany na czynniki o udowodnionym działaniu rakotwórczym u ludzi, tj. związki arsenu. Nie ma przy tym znaczenia ilość i postać arsenu, z jakim miał styczność badany. Prace badawcze nad tą substancją wskazują, iż powstanie nowotworu w płucach może nastąpić po okresie utajenia powyżej 10 lat. Co więcej, z 33-letniej obserwacji załogi zakładu stosującego w produkcji związki arsenu wyprowadzono wniosek, iż śmiertelność z powodu raka wynosi 29% przy 13% śmiertelności w tym samym okresie u osób nienarażonych. Powyższe ustalenia musiały prowadzić do stwierdzenia, że żądanie przeprowadzenia dodatkowych dowodów nie mogło przyczynić się do zmiany kluczowego w niniejszej sprawie ustalenia wykonywania pracy w narażeniu zawodowym związanym z obecnością szkodliwych czynników w środowisku pracy.

Powyższe okoliczności doprowadziły do prawidłowego ustalenia, iż warunki pracy zawodowej wykonywanej przez G.M. w negatywny sposób wpłynęły na jego zdrowie, przyczyniając się do wystąpienia choroby, która mieści się w wykazie chorób zawodowych. W związku z powyższym nie mogły podważyć zasadności zaskarżonego wyroku zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.