Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1480/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.8 ust.1,2,5
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art.6b ust.3 pkt9
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania karty parkingowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. W. S. wystąpił do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o wydanie karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. odmówił W. S. wydania powyższej karty parkingowej. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 8 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 8 ust. 5 tej ustawy, kartę parkingową wydaje się na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności orzeczenia, w którym zapis pkt 9 musi brzmieć "spełnia". Tymczasem zapis pkt 9 orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] r. nr [...] , posiadanego przez wnioskodawcę, brzmi "nie spełnia". Brak jest zatem podstaw do wydania W. S. przedmiotowej karty parkingowej.

W odwołaniu od tej decyzji W. S. wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie nieaktualnego brzmienia

art. 8 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w tekście jednolitym tej ustawy opublikowanym w Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908. Natomiast, po nowelizacji tego przepisu opublikowanej w tekście jednolitym z 2012 r., zawarty w pkt 9 orzeczenia o niepełnosprawności zapis "nie spełnia" nie ma żadnego znaczenia w rozpatrywanej sprawie, gdyż zapis pkt 6 orzeczenia o znacznym stopniu jego niepełnosprawności brzmi "wymaga" ulg i uprawnień z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania nie uwzględniło i decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C.. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, o którym mowa w art. 7 ust. 2 tej ustawy. Stosownie do treści art. 8 ust. 4 kartę taką wydaje starosta.

Z kolei, zgodnie z art. 8 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 września 2009 r. i zawartym w tekście jednolitym ustawy z 2012 r., kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności: orzeczenia o niepełnosprawności (pkt 1), orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (pkt 2), orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień (pkt 3) wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6 b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.).

Organ odwoławczy przywołał także treść art. 6 b ust. 3 ustawy z dnia

27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w którym ustalano, jakie wskazania winny być w szczególności zawarte w orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Wskazanie pkt 9 dotyczy spełnienia przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (...).

W oparciu o przywołane regulacje organ odwoławczy uznał prawidłowość odmownej decyzji Prezydenta Miasta C.. Zwrócił uwagę, że nie każda osoba niepełnosprawna jest taką osobą w rozumieniu art. 8 ust. 5 cyt. ustawy. Chodzi bowiem wyłącznie o osobę niepełnosprawną o obniżonej sprawności ruchowej, która dysponuje orzeczeniem o spełnieniu określonej przesłanki. Tymczasem W. S. nie spełnia jednej z obligatoryjnych przesłanek niezbędnych do przyznania karty parkingowej osoby niepełnosprawnej. Tylko zmiana pkt 9 posiadanego przez niego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności umożliwi wydanie na jego rzecz przedmiotowej karty parkingowej.

W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę powyższą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. Podkreślił, że organ pierwszej instancji pominął fakt, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zalicza skarżącego do znacznego stopnia niepełnosprawności (inwalidztwo dawniejsza grupa 1) i że jest on nie zdolny do pracy. Wymaga przy tym: pomocy technicznej ułatwiającej w funkcjonowaniu, korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, konieczności stałej opieki innej osoby oraz korzystna z ulg i uprawnień. W jego ocenie, ten a nie żaden inny wymóg zawarty jest art. 8 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę, że posiada legitymację wydaną przez Prezydenta Miasta C., która uprawnia go do ulg i uprawnień.

Udzielając odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W uzupełnieniu skargi pismem z dnia [...] r. skarżący opisał stan swojego zdrowia oraz zwrócił się o zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że godnie z dyspozycją art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz.1137 z późń. zm.) osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy. Przepis ten stosuje się również do: 1) kierującego pojazdem przewożącego osobę o obniżonej sprawności ruchowej; 2) pracowników placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych pozostających pod opieką tych placówek (art. 8 ust. 2 ustawy).

Stosownie do treści art. 8 ust. 5 Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności:

1) orzeczenia o niepełnosprawności,

2) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,

3) orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień

- wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.).

Przesłanki nabycia prawa do otrzymania karty parkingowej wynikają zatem z art. 8 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym. Wykładnia przepisu, którą posłużyły się organy administracyjne obydwu instancji, sprowadza się do tego, iż do uzyskania karty parkingowej konieczne jest łączne spełnienie następujących wymogów: posiadania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wraz ze wskazaniem o którym mowa w art.6b ust.3 pkt 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Wykładnia ta opiera się na założeniu, że ustawodawca od każdego z orzeczeń wymienionych w tym przepisie wymaga wskazania spełnienia przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art.8 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sąd w pełni podziela przyjętą w tym zakresie przez organy wykładnię.

Przepisy art. 8 ust. 1 i 5 Prawa o ruchu drogowym należy odczytywać w ten sposób, iż prawo do karty parkingowej przysługuje osobie niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej, która legitymuje się wydanym przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności lub orzeczeniem o niepełnosprawności, czy też orzeczeniem o wskazaniach do ulg i uprawnień, jeżeli w orzeczeniach tych znalazło się wskazanie o którym mowa w art.6b ust.3 pkt 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Jeżeli niepełnosprawność ma charakter znaczny lub umiarkowany, prawo do karty parkingowej przysługuje bez względu na rodzaj kodu określającego przyczynę niepełnosprawności. Jeżeli natomiast niepełnosprawność ma charakter lekki, prawo do karty parkingowej przysługuje jedynie wówczas, gdy przyczyna niepełnosprawności została oznaczona kodem 05-R ( upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N ( choroba neurologiczna).

Interpretację taką potwierdza sposób zredagowania przepisu art.6b ust.3 pkt 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych zgodnie z którym w orzeczeniu powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, powinny być zawarte wskazania dotyczące w szczególności spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art.8 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, przy czym w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności spełnienie tych przesłanek może zostać stwierdzone jedynie w przypadku ustalenia przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem 05-R ( upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna). Wyrażenie "lekkiego stopnia niepełnosprawności" nie zostało oddzielone od fragmentu dotyczącego przyczyny niepełnosprawności z kodu 05-R lub 10-N żadnym spójnikiem ani nawet przecinkiem. Fragment o stopniach niepełnosprawności został natomiast zredagowany na zasadzie alternatywy. Koniunkcja zachodzi jedynie między przesłanką lekkiego stopnia niepełnosprawności oraz przesłanką przyczyny niepełnosprawności z kodu 05-R lub 10-N. Gdyby ustawodawca zamierzał przypisać przesłankę kodu przyczyny niepełnosprawności do każdego z jej stopni, wówczas przed fragmentem o kodach użyłby spójnika "oraz" albo przynajmniej przecinka, bądź też inaczej sformułowałby cały przepis.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący W. S. zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności przy Urzędzie Miasta C. z dnia [...] r. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności, co oznacza, że może ubiegać się o wydanie karty parkingowej bez względu na rodzaj kodu określającego przyczynę jego niepełnosprawności, natomiast warunkiem wydania karty jest wskazanie w tym orzeczeniu, że spełnia przesłanki z art.8 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tymczasem w powołanym wyżej orzeczeniu wydający je organ wskazał w pkt.9, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art.8 ust.1 ustawy, zatem nie jest możliwe wydanie karty parkingowej wbrew powołanym przepisom.

W ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy uznać należało, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, z późn. zm.) skargę należało oddalić.