Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 767/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 157 par. 2, art. 50 par. 1, art. 8 i art 9
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T D na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia T D, zwanego dalej "skarżącym", utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2017 r., znak: [...] , w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. Pismem z 11 kwietnia 2016 r. skarżący wystąpił do Starosty [...] o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania w sprawach prowadzonych przez ten organ i zakończonych: decyzją nr [...] z [...] maja 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Zakładom [...] pozwolenia na budowę budynku magazynowego w [...] , zlokalizowanego na działce nr [...] k.m. 3, a także decyzją nr [...] z [...] czerwca 2015 r. zmieniającą decyzję tego organu z [...] maja 2015 r., w zakresie lokalizacji budynku.

Postanowieniem z [...] maja 2016 r. Starosta [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w ww. sprawach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżący powziął informację o wydanych pozwoleniach na budowę w dniu 24 listopada 2015 r., a zatem miesięczny termin do wznowienia postępowania upłynął z dniem 30 grudnia 2015 r.

W wyniku wniesionego zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. uchylił zaskarżone postanowienie Starosty [...] z [...] maja 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że dla rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania niezbędne będzie ustalenie, na podstawie której przesłanki skarżący żąda wznowienia, bowiem dopiero ustalenie tej okoliczności pozwoli precyzyjnie zbadać okoliczność dotrzymania terminu do wznowienia postępowania.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Starosta [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wznowienia postępowania w sprawach zakończonych ww. decyzjami udzielającymi pozwolenia na budowę.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zakwestionowane przez skarżącego, w wyniku czego Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. uchylił zaskarżone postanowienie Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, że w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej, w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Niemniej w powyższej sprawie postępowanie o przywrócenie terminu dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] oraz decyzji zmieniającej nr [...]. Tym samym niezbędne było wydanie odrębnych orzeczeń w tych sprawach, bowiem rozstrzygnięcia zapadły na podstawie innych przepisów prawnych oraz w innym stanie faktycznym.

3. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] postanowieniem z [...] stycznia 2017 r., znak: [...] , odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z [...] czerwca 2015 r., zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę z [...] maja 2015 r. w zakresie lokalizacji budynku. Organ wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.".

Nie chcąc zaakceptować ww. rozstrzygnięcia, skarżący pismem z 7 sierpnia 2017 r. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Starosty [...] z 12 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że kwestionowane rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Naruszone zostały bowiem przepisy dotyczące kumulacji materiału dowodowego oraz czynnego udziału stron w postępowaniu, w szczególności art. 10 § 1, art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 50 § 1 k.p.a.

4. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, Wojewoda [...] postanowieniem z [...] października 2017 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r.

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1, art. 123 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1275 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej "pr.bud.".

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę argumentując, że o fakcie ostateczności kwestionowanych decyzji Starosty [...] (nr [...] i [...] ) dowiedział się dopiero po otrzymaniu postanowienia Wojewody [...] z [...] marca 2016 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Konsekwentnie, skarżący z zachowaniem siedmiodniowego terminu od otrzymania rozstrzygnięcia złożył wniosek o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania u Starosty [...] . Organ nie podzielił powyższej argumentacji skarżącego, wskazując, że skarżący dowiedział się o kwestionowanych rozstrzygnięciach najpóźniej w dniu 24 listopada 2015 r. i od tej daty rozpoczął bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Wojewoda [...] jako organ pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie, analizując kwestionowane rozstrzygnięcie uznał, że Starosta [...] powinien był odnieść się do wniosku skarżącego zawartego w piśmie z 9 stycznia 2017 r. o przesłuchanie strony lub wyjaśnić w rozstrzygnięciu motywy odmowy jego przeprowadzenia. W ocenie organu pierwszej instancji, pominięcia tego dowodu nie można jednak uznać za rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem całokształt materiałów dowodowych zebranych w postępowaniu uzasadniał wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wznowienia postępowania. Skarżący wiedział o tym, że roboty są realizowane legalnie, co potwierdziła kontrola Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] . Tym samym nieuzasadnione było przyjęcie, że skarżący mógł nie wiedzieć, że realizacja robót budowlanych odbywa się na podstawie ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji podkreślił także okoliczność, że pełnomocnik skarżącego wniósł o jego przesłuchanie dopiero, gdy Starosta [...] zawiadomił go o zakończeniu postępowania dowodowego, nie przedłożył natomiast żadnych dowodów po otrzymaniu wezwania z 19 grudnia 2017 r.

Organ wojewódzki nie stwierdził również, aby kontrolowane postanowienie Starosty [...] zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ono także sprawy załatwionej wcześniej innym rozstrzygnięciem ostatecznym, jak również nie skierowano go do osoby niebędącej stroną w sprawie. Weryfikowane postanowienie Starosty [...] nie było niewykonalne w dniu jego wydania, zaś jego wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest ono również dotknięte wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Wojewoda [...] wyjaśnił, że w związku z tym, iż w postępowaniu prowadzonym przed nim nie zostały zebrane żadne nowe, nieznane stronom dowody i materiały, z którymi mogłyby zapoznać się przed wydaniem postanowienia, organ nie zawiadomił o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w trybie art. 10 k.p.a.

5. Skarżący zakwestionował powyższe postanowienie Wojewody [...] i pismem z [...] października 2017 r. złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 8 k.p.a. przez jego niezastosowanie polegające na usankcjonowaniu wadliwie prowadzonego przez organ postępowania, co stoi w sprzeczności z obowiązkiem nałożonym na organy administracji publicznej, czyli obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

6. Po rozpatrzeniu ww. zażalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2017 r.

Organ drugiej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.

W uzasadnieniu GINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy w uchybieniu terminu, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Tymczasem, skarżący wnioskiem z 11 kwietnia 2016 r. wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r., nr [...]. Do ww. wniosku skarżący załączył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją organu stopnia powiatowego. Jako okoliczność uzasadniającą złożenie ww. wniosku skarżący podał, że "powziął informację o tym, iż w/w decyzje stały się ostateczne dopiero w dniu 4 kwietnia 2016 r., albowiem w tym dniu zostało doręczone pełnomocnikowi Wnioskodawcy postanowienie Wojewody [...] wydane w dniu [...] marca 2016 r. znak sprawy: [...], zawierające w swej treści konstatację, iż Odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia wpłynęło do organu I instancji w dniu 3 grudnia 2015 r., tj. w dniu kiedy przedmiotowa decyzja była już ostateczna."

W związku z powyższym wnioskiem, Starostwo Powiatowe w [...] , pismem z 19 grudnia 2016 r. wystąpiło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] o wskazanie, czy były udzielane informacje skarżącemu na temat realizacji budowy w 2015 r. W odpowiedzi PINB poinformował, że organ udzielił skarżącemu pisemnej informacji, że prowadzone roboty wokół jego działki są realizowane w ramach udzielonego pozwolenia na budowę budynku magazynowego na działce nr [...] i że inwestycja ta jest realizowana na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z [...] maja 2015 r., zmienionego decyzją nr [...] z [...] czerwca 2015 r. Z kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pismo z powyższą informacją zostało doręczone skarżącemu 20 października 2015 r. Co więcej, skarżący pismem z 19 listopada 2015 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] o wydanie kopii ww. decyzji Starosty [...] nr [...] . Kopia ww. decyzji o zmianie pozwolenia na budowę została wydana skarżącemu 24 listopada 2015 r.

W związku z powyższym, w ocenie GINB, skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2015 r. Uprawdopodobnienia tak rozumianego nie może natomiast stanowić podnoszony przez skarżącego w piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. argument, że "nie złożył [on] wniosku o wznowienie postępowania, bowiem przede wszystkim nie posiadał wiedzy o ostateczności decyzji".

W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że skarżący w dniu 20 października 2015 r., a z pewnością w dniu 24 listopada 2015 r., kiedy to wydano mu kopię decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r., wiedział, a przynajmniej powinien był liczyć się z tym, że ww. decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r. jest ostateczna.

Tym samym GINB jako organ drugiej instancji stwierdził, że analiza materiału dowodowego nie wykazała, aby Starosta [...] uchybił rażąco przepisowi art. 58 k.p.a. odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2015 r.

Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutów zażalenia dotyczących rażącego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 50 § 1 k.p.a.

W ocenie GINB przesłuchanie wnioskodawcy w charakterze strony w związku z postępowaniem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania nie było konieczne i nie miałoby wpływu na treść kontrolowanego postanowienia Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że organ stopnia powiatowego był w stanie ustalić stan faktyczny na podstawie zebranych dowodów.

W związku z powyższym, organ drugiej instancji stwierdził, że faktu pominięcia ww. dowodu nie można uznać za rażące naruszenie przepisów art. 10 § 1 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 50 § 1 k.p.a. w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co uzasadniałoby stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r.

7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący pismem z 28 lutego 2018 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie:

art. 10 § 1 w zw. z art. 28 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 50 § 1 k.p.a., poprzez wydanie w sprawie błędnego rozstrzygnięcia, czyli utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r. (znak sprawy: [...] ), poprzez uchybienie przez Starostę [...] polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, a które pozostaje niezbędne do wyjaśnienia istoty sprawy, co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. i stanowi samoistną podstawę stwierdzenia nieważności postępowania;

art. 8 § 1 w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez przyjęcie, że skarżący "powinien był wiedzieć", iż decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r. była decyzją ostateczną.

8. Odpowiadając w dniu 23 marca 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

9. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

10. Zdaniem Sądu kluczową okolicznością dla prawnej oceny zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] , jest tryb postępowania prowadzonego przez organy administracji. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że postanowienie organu pierwszej instancji, czyli Wojewody [...] z [...] października 2017 r. zostało wydane po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r. (w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty nr [...] ). W rozpatrywanej sprawie mamy zatem do czynienia z nadzwyczajnym trybem postępowania, nazywanym w języku prawniczym – trybem nieważnościowym.

W związku z powyższym należy pamiętać, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. bada się jedynie, czy kwestionowany przez wnioskodawcę akt administracyjny, w naszym przypadku postanowienie Starosty [...] , obarczone było którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji w omawianym postępowaniu nadzwyczajnym nie bada zatem wszelkich okoliczności odnoszących się do zgodności z prawem kwestionowanego oryginalnego rozstrzygnięcia organu administracji, ale jedynie, czy rozstrzygnięcie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub naruszało prawo w inny kwalifikowany sposób. Konsekwentnie, jeśli organ administracji pierwszej instancji ustali, że doszło w sprawie administracyjnej do naruszenia prawa w którykolwiek ze sposobów określonych w art. 156 § 1 k.p.a., ma obowiązek stwierdzić nieważność aktu (decyzji, postanowienia itp.). Natomiast, jeśli kwestionowany akt nie jest obarczony choćby jedną z ww. kwalifikowanych wad organ ma obowiązek odmówić stwierdzenia nieważności aktu.

W świetle przedstawionych reguł Sąd stwierdził, że postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2017 r. było zgodne z prawem, a zatem słusznie organ drugiej instancji tzn. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie.

Zasadność postanowienia Wojewody [...]wynikała z faktu, że nie stwierdził on nieważności postanowienia Starosty [...] z [... stycznia 2017 r. Starosta kwestionowanym aktem odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z [...] czerwca 2015 r. zmieniającą decyzję nr [...] z [...] maja 2015 r. o pozwoleniu na budowę budynku magazynowego w [...] . Starosta stwierdził bowiem, że skarżący nie spełnił warunku określonego w art. 148 § 1 k.p.a. odnoszącego się do terminu, w którym powinien być złożony wniosek o wznowienie postępowania. Zgodnie z powołanym przepisem termin ten wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie, strona składająca wniosek ma obowiązek wykazać od którego dnia powyższy termin zaczął biec. Skarżący twierdził, że o decyzji nr [...] z [...][...] czerwca 2015 r. dowiedział się dopiero 30 marca 2016 r. Tymczasem, Starosta Krapkowicki stwierdził w sposób niebudzący wątpliwości, że faktycznie o udzieleniu pozwolenia na budowę i zmianie tej decyzji decyzją nr [...]skarżący dowiedział się nie później niż w listopadzie 2015 r. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się bowiem wniosek skarżącego (złożony na papierze firmowym przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego i podpisany z upoważnienia skarżącego – podpis nieczytelny) z 19 listopada 2015 r. o udostępnianie informacji publicznej odnoszący się wprost zarówno do decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nr [...], jak i do kluczowej dla niniejszej sprawy decyzji zmieniającej nr [...]. Nie może zatem skarżący twierdzić skutecznie, że nie miał wiedzy o przedmiotowych decyzjach budowlanych.

11. W skardze, skarżący podniósł zarzut dotyczący rażącego naruszenia prawa przez Starostę [...]i polegającego na niedopuszczeniu dowodu z przesłuchania strony na okoliczność daty, od której należałoby liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W tej kwestii należy wyjaśnić, że zdaniem Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu administracyjnym przesłuchanie strony jest uznawane za środek dowodowy przede wszystkim w odniesieniu do okoliczności, które nie wynikają ze zgromadzonych przez organ dowodów z dokumentu. Inaczej mówiąc, jeśli z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynikają określone fakty, wówczas dowodu z przesłuchania strony nie ma potrzeby przeprowadzać.

Taki stan rzeczy miał miejsce w rozpatrywanej sprawie. Starosta [...]posiadał w aktach opisane wyżej pismo z 19 listopada 2015 r. zawierające wniosek skarżącego o udostępnienie kopii określonych dokumentów na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (k. 38 akt admin.). Wniosek ten został skierowany do Starosty i ten sam organ przy piśmie z 24 listopada 2015 r. skierowanym do skarżącego na adres jego przedsiębiorstwa przesłał żądane dokumenty. Przedstawiciel skarżącego (podpis identyczny jak na wniosku z 19 listopada 2015 r.) odebrał przesyłkę osobiście w dniu 24 listopada 2015 r. (k. 37 akt admin.). Starosta [...]miał zatem dostatecznie mocną podstawę do uznania, że skarżący wiedział o decyzjach budowlanych nie później niż 24 listopada 2015 r. W tym stanie rzeczy odmowa przyjęcia dowodu z przesłuchania strony nie mogła być uznana za naruszenie prawa, a zwłaszcza za rażące naruszenie prawa.

W świetle ustalonych okoliczności faktycznych nie można zatem stwierdzić, że w postępowaniu prowadzonym przez Starostę [...]w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania doszło do naruszenia przepisów procesowych, w tym w szczególności art. 7 i 77 k.p.a. Jak wskazano wyżej, znajdujące się w aktach dokumenty przesądzały o dacie, od której powinien być liczony bieg terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.

12. Niezasadny jest również zarzut skarżącego, że w postępowaniu prowadzonym przez Starostę doszło do naruszenia art. 50 § 1 k.p.a. Przepis ten przewiduje bowiem, że organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonania czynności urzędowych. W świetle brzmienia powołanego przepisu zarzut postawiony przez skarżącego jest całkowicie nieuzasadniony. Art. 50 § 1 k.p.a. jest bowiem przepisem kompetencyjnym o charakterze fakultatywnym, a nie obligatoryjnym. Oznacza to, że organ może wzywać określone przez siebie osoby do udziału w postępowaniu, ale nie ma takiego obowiązku. Jeśli organ działając na podstawie ww. przepisu wystosuje do określonej osoby to taka osoba trzecia ma obowiązek stawić się w organie i dokonać określonych czynności, na przykład złożyć wymagane oświadczenie. Ze wskazanego przepisu wynika jednak obowiązek obywatela oraz uprawnienie, a ściśle mówiąc kompetencja (upoważnienie) organu administracji publicznej do działania, a nie odwrotnie.

Należy także zauważyć, że w art. 50 § 1 k.p.a. wskazany jest warunek, którym powinien kierować się organ podejmując decyzję o wezwaniu określonej osoby do udziału w czynnościach podejmowanych przez organ. Wybrana przez organ osoba może być wezwana, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Rozumując a contrario, jeśli rozstrzygnięcie sprawy jest możliwe bez wykorzystania omawianego środka dowodowego to – nie ma uzasadnienia dla wzywania określonej osoby, tzn. strony lub innych osób, do stawienia się w siedzibie organu lub w innym wskazanym miejscu.

Skoro zatem organ mógł, ale nie miał obowiązku skorzystać z omawianej kompetencji, jednak z niej ostatecznie nie skorzystał, to takie zachowanie nie może być uznane za naruszenie prawa.

Tym bardziej brak podstaw w sprawie do twierdzenia, że Starosta [...]naruszył zasady procesowe wyrażone w art. 8 i 9 k.p.a. w ten sposób, że zawiódł zaufanie obywatela, tj. skarżącego do władzy publicznej. Kryterium zaufania nie może być pojmowane w sposób całkowicie subiektywny. Nie każde zachowanie organu administracji stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej. Budowa zaufania nie polega na tym, że organ spełnia wszelkie życzenia strony lub uczestnika postępowania. Stanowisko skarżącego jest zatem całkowicie niezasadne.

Podsumowując przedstawione wyżej ustalenia organu pierwszej instancji należy uznać, że Starosta [...]wydając postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wznowienia postępowania nie naruszył istotnie przepisów postępowania administracyjnego, a z pewnością nie naruszył ich w stopniu rażącym. W związku z tym postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2017 r. odmawiające stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Starosty, należy uznać za całkowicie zgodne z prawem.

Konsekwentnie za niewątpliwie zgodne z prawem należy również uznać postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który jako organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżone przez skarżącego postanowienie Wojewody [...].

13. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga niezasadna.

Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.