Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 216/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1 , 2, 3, 4
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wobec bezskutecznej egzekucji z majątku Spółki A Sp. z o.o. Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 3 lipca 2019r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej pana W. P. za zaległość zlikwidowanej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Następnie, decyzją z dnia 29 października 2019 r., organ podatkowy orzekł

o odpowiedzialności byłego członka zarządu pana W.P. za zaległość zlikwidowanej Spółki A Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014r. w kwocie 43.778,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 19.713,00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 2.636,63 zł.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

decyzją z dnia 20 grudnia 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Dyrektor w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu zlikwidowanej Spółki A Sp. z o.o. za zaległość podatkową Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego zostało wszczęte na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 lipca 2019r. - w dniu 22 lipca 2019r. Postępowanie egzekucyjne zostało natomiast wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 26 maja 2014r. (obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014r.), wystawionego przez wierzyciela na podstawie deklaracji podatkowej i przekazanego organowi egzekucyjnemu.

W przedmiotowej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym był Naczelnik Urzędu Skarbowego. Tym samym spełnione zostały zatem przesłanki, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 3 w związku z art. 108 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.).

W ocenie organu odwoławczego za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 108 § 2 pkt 3 w związku z art. 108 § 3 Ordynacji podatkowej z uwagi na odebranie tytułu wykonawczego przez inny podmiot tj. Spółkę B Sp. z o.o. Dyrektor wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że tytuł wykonawczy z dnia 26 maja 2014r. (obejmujący przedmiotową zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014r.) został wysłany na adres Spółki A Sp. z o.o. widniejący w KRS, tj.: G. ul. [...]. Wskazując na treść art. 17 ust 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym Dyrektor wyjaśnił, że domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe. Zatem uznać należy, że przesyłka zawierająca przedmiotowy tytuł wykonawczy została prawidłowo wysłana i doręczona pod adresem wskazanym przez Spółkę do Krajowego Rejestru Przedsiębiorców.

W dalszej kolejności przywołując, treść art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej Dyrektor wskazał, że z akt sprawy wynika, iż uchwałą z dnia 31 sierpnia 2012 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki A Sp. z o.o. odwołało panią M. K. z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki, pozostawiając ją w składzie zarządu jako członka zarządu. Następnie, uchwałą z tego samego dnia Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników powołało do składu zarządu Spółki na okres 5-letniej kadencji pana W. P., powierzając mu pełnienie funkcji Prezesa Zarządu z dniem 1 września 2012r. W dniu 20 marca 2014r. pani M. K. złożyła rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki. W jej miejsce powołano panią M. W., która nie wyraziła zgody na pełnienie tejże funkcji, stąd też w dniu 25 kwietnia 2014r. została odwołana ze składu zarządu. W dniu 30 kwietnia 2014r. pan W. P. złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu Spółki.

W związku z powyższym uznać należy, że w okresie kiedy upływał termin płatności zobowiązania A Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług

za I kwartał 2014r. (t. j. w dniu 25 kwietnia 2014r. – zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy

z dnia 11 marca 200 4r. o podatku od towarów i usług; t. jedn. Dz. U. z 2018 r.,

poz. 2174 ze zm.) pan W.P. pełnił obowiązki członka zarządu Spółki. Tym samym zaistniała pozytywna przesłanka dla orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej podatnika za zaległość podatkową Spółki z tytułu podatku od towarów

i usług za I kwartał 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności spornego zobowiązania podatkowego nie jest przez stronę kwestionowana.

W ocenie Dyrektora, wbrew zarzutom podnoszonym w odwołaniu, pani M. W. nie pełniła funkcji członka zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Tym samym w sprawie nie zachodzi wymagana art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej pozytywna przesłanka pozwalająca na orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej pani M. W. jako byłego członka zarządu A Sp. z o.o. za zaległość podatkową Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Wskazując na treść art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor wyjaśnił,

że z akt sprawy wynika, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego

do majątku Spółki A Sp. z o.o. organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomieniem z dnia 29 maja 2014r. dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w C S.A. W wyniku zajęcia w dniu 11 czerwca 2014r. uzyskano kwotę 34,69 zł (którą zaksięgowano na poczet powstałych w toku postępowania kosztów egzekucyjnych). Organ egzekucyjny podjął także próbę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego Spółki w Banku D S.A., jednakże okazało się ono nieskuteczne (brak rachunku). W dniu 29 sierpnia 2014r. dokonano przeksięgowania kwoty 21,00 zł (nadpłata) z podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013r. na należność główną w podatku od towarów i usług

za I kwartał 2014 r. Na podstawie informacji Urzędu Miejskiego z dnia 3 sierpnia 2016r. ustalono, że Spółka nie figuruje wśród podmiotów w operacie ewidencji gruntów miasta G. jako właściciel gruntu bądź użytkownik wieczysty gruntu, właściciel budynku lub lokalu. Na podstawie informacji z dnia 27 września 2017r. uzyskanej z Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych organ egzekucyjny ustalił, że Spółka nie figuruje w elektronicznym rejestrze ksiąg wieczystych, jak również nie figuruje w centralnej ewidencji pojazdów - zgodnie z informacją CEPIK z dnia 5 października 2017r.

Postanowieniem z dnia 2 marca 2017r. Sąd Rejonowy G. – P. w G. rozwiązał Spółkę na podstawie art. 25 d ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o KRS bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że Spółka nie posiada zbywalnego majątku i faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej. Postanowienie stało się prawomocne z dniem 14 grudnia 2017r. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki z uwagi na jej likwidację i wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego.

W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności dowodzą bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki. Organ egzekucyjny prowadząc czynności egzekucyjne nie ograniczył się do jednego sposobu egzekucji

ale poszukiwał wszelkich składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych. Spółka nie dysponowała majątkiem, który mógłby zaspokoić egzekwowane wierzytelności. Bezskuteczność egzekucji potwierdza zarówno postanowienie z dnia 2 marca 2017r. Sądu Rejonowego G. – P.

w G., w którym Sąd stwierdził, że Spółka nie posiada zbywalnego majątku,

jak i postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym G.-P.

w G. z dnia 27 maja 2015r. umarzające postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki z uwagi na jego bezskuteczność. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że Spółka została rozwiązana bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, wymaga zaś podkreślenia, że z chwilą ustania bytu prawnego spółki nie ma już prawnej i faktycznej możliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec spółki, bowiem od podmiotu nieistniejącego nie można wyegzekwować jakiegokolwiek majątku podlegającego egzekucji.

Za niedopuszczalną na etapie postępowania w sprawie orzeczenia

o odpowiedzialności członka zarządu tej Spółki uznał Dyrektor weryfikację prawidłowości postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnił, że zagadnienia te mogą być rozważane tylko w trybie przewidzianym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji i ewentualne zarzuty w powyższym zakresie może wnosić zobowiązana Spółka, nie zaś osoba trzecia. Dla postępowania w sprawie odpowiedzialności z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej istotny jest jedynie rezultat działań organu egzekucyjnego oraz ustalenie, że działania te nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, iż egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z majątku Spółki - co w świetle wskazanych dowodów ma miejsce

w niniejszej sprawie. W związku z powyższym - w ocenie Dyrektora - w niniejszej sprawie zaistniała również druga pozytywna przesłanka warunkująca orzeczenie odpowiedzialności podatkowej pana W. P. za przedmiotową zaległość podatkową Spółki.

Dokonując analizy przesłanek negatywnych określonych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor wskazał, że z akt sprawy wynika, że Spółka A Sp. z o.o. złożyła sprawozdania finansowe za lata 2011-2012, z których wynika, że na dzień 31 grudnia 2011 r. wartość majątku Spółki wynosiła 78.920,49 zł, zobowiązania zaś wynosiły 14.941,72 zł. Z kolei na dzień 31 grudnia 2012r. wartość majątku Spółki wynosiła 124.68,31 zł, natomiast zobowiązania wynosiły 91.087,63 zł. Z akt sprawy wynika ponadto, że Spółka posiada nieuregulowaną zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014r. oraz - jak wynika

z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 czerwca 2019r. - posiada zaległości z tytułu nieopłaconych składek na:

Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za miesiące: luty i grudzień 2013r., styczeń, luty i marzec 2014r.,

Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiące: listopad i grudzień 2013r., styczeń, luty i marzec 2014r.,

Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych za miesiące: styczeń, luty i marzec 2014r.

Termin płatności dwóch najwcześniej wymagalnych powyższych zobowiązań

z tytułu składek (na FUS i FPiFGSP) za miesiąc listopad 2013r. upłynął w dniu 16 grudnia 2013r.

Badając występowanie przesłanki "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Dyrektor stwierdził, że w sprawie zaistniała okoliczność niewykonywania przez Spółkę wymagalnych zobowiązań pieniężnych (wobec ZUS). Drugim z kolei zobowiązaniem niezapłaconym przez Spółkę A

Sp. z o.o. wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest zaległość z tytułu składek (na FUS i FPiFGSP) za miesiąc listopad 2013r., której termin płatności upływał

w dniu 16 grudnia 2013r. W związku z powyższym organ podatkowy zasadnie uznał, że Spółka stała się niewypłacalna z dniem 17 grudnia 2013r., ponieważ był

to pierwszy dzień opóźnienia w zapłacie drugiego zobowiązania publicznoprawnego. W konsekwencji Spółka w 14 - dniowym terminie wskazanym w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze tj. najpóźniej licząc od dnia 17 grudnia 2013r. powinna podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości. Obowiązek ten ciążył na panu W. P., pełniącym w tym okresie funkcję członka zarządu Spółki. Z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy G. – P.

w G. VI Wydział Gospodarczy w piśmie z dnia 31 maja 2019r. poinformował, że w stosunku do A Sp. z o.o. nie wpłynął ani wniosek o ogłoszenie upadłości, ani o wszczęcie postępowania układowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla określenia kiedy powstał obowiązek prawny złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnika, jak wynika z przepisów ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, wystarczy zaistnienia jednej z dwóch przesłanek tj.: zaistnienie sytuacji, gdy dłużnik nie wykonuje wymagalnych zobowiązań pieniężnych lub gdy zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. W przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka niewykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych i przesłanka ta zaistniała z dniem 17 grudnia 2013r., ponieważ był to pierwszy dzień opóźnienia w zapłacie drugiego jej zobowiązania publicznoprawnego. Od tego czasu należy liczyć termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

O fakcie niewypłacalności stanowi, zdaniem organu odwoławczego, zaprzestanie w sposób trwały regulowania przez spółkę swoich zobowiązań nawet wobec jednego wierzyciela. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych.

W ocenie Dyrektora, w przedmiotowej sprawie w trakcie prowadzonego postępowania podatnik nie wykazał, że nie zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki A Sp. z o.o. nastąpiło bez jego winy.

Ustosunkowując się do kwestii zaistnienia kolejnej negatywnej przesłanki dotyczącej wskazania składników majątkowych osoby prawnej, z których egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części Dyrektor wyjaśnił, że podatnik nie wskazał żadnego realnego mienia Spółki, z którego można by przeprowadzić skuteczną egzekucję. Wskazanie majątku Spółki na dzień 30 kwietnia 2014 r., a zatem na dzień rezygnacji pana W. P. z pełnienia funkcji prezesa zarządu nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej wskazanej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazanie mienia w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej musi bowiem dotyczyć mienia, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa i rzeczywiście doprowadzi do spłaty zaległości podatkowych.

Reasumując organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

Za nieuzasadniony uznał ponadto Dyrektor zarzut naruszenia art. 107 § 1

w związku z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie odpowiedzialności Strony jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe

po zlikwidowaniu Spółki. Organ wyjaśnił, że żaden przepis Rozdziału 15 Ordynacji podatkowej nie ogranicza wydania decyzji do momentu ustania bytu prawnego podmiotu głównego. Wykreślenie spółki z rejestru przedsiębiorców nie ma wpływu

na możliwość orzekania o odpowiedzialności członków jej zarządu za zaległości spółki. Ustanie bytu prawnego jednego z podmiotów odpowiedzialnych solidarnie,

nie skutkuje zwolnieniem z odpowiedzialności pozostałych podmiotów solidarnie odpowiedzialnych za zobowiązania podatnika. Jedynie wygaśnięcie zobowiązania

na skutek zdarzeń przewidzianych w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej może spowodować, że osoba solidarnie odpowiedzialna za zaległości podatkowe podatnika zwalnia się z tej odpowiedzialności.

Zdaniem Dyrektora nie znajduje także uzasadnienia podniesiony zarzut naruszenia art. 107 § 2 pkt 2 w związku z art. 109 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie o odpowiedzialności byłego członka zarządu Spółki również za odsetki

za zwłokę od zaległości podatkowych liczone po likwidacji Spółki. Organ wyjaśnił,

że przepisy Ordynacji podatkowej regulujące kwestię odpowiedzialności osób trzecich za zaległości Spółki, nie zawierały i nie zawierają żadnych ograniczeń

w kwestii naliczania odsetek od zaległości Spółek zlikwidowanych.

Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej braku w uzasadnieniu decyzji informacji w zakresie jakie czynności egzekucyjne i o jakiej wartości zostały ujęte

w ogólnej wartości kosztów postępowania egzekucyjnego Dyrektor wyjaśnił,

że koszty egzekucyjne naliczane są na podstawie przepisów rozdziału 6 ustawy

z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a sposób ich naliczania i ustalenie ich wysokości nie stanowią części postępowania

o orzeczeniu o odpowiedzialności osób trzecich. Jak wynika z akt sprawy koszty egzekucyjne w niniejszej sprawie powstały w związku z:

zajęciem rachunku bankowego w dniu 29 maja 2014r. (opłata za czynność

w kwocie 2.210,35 zł oraz wydatek egzekucyjny w kwocie 12,20 zł),

zajęciem rachunku bankowego w dniu 29 maja 2014r. (wydatek egzekucyjny

w kwocie 6,10 zł),

doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego w dniu 3 czerwca 2014r. (opłata manipulacyjna w kwocie 442,67 zł),

co łącznie daje wysokość 2.671,32 zł kosztów egzekucyjnych. Kwota ta została pomniejszona o kwotę 34.69 zł uzyskaną w wyniku zajęcia rachunku bankowego Spółki, zatem pozostałe do zapłaty koszty egzekucyjne wynoszą 2.636,63 zł.

Za niezasadny ponadto uznał organ odwoławczy zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej wskazując, że istotą uprawnienia wskazanego przepisu jest umożliwienie stronie postępowania zapoznanie się z materiałem dowodowym zebranym przez organ podatkowy w danej sprawie i wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału przed wydaniem decyzji. Przedłożenie przez stronę postępowania materiału dowodowego - który jest jej znany - nie narusza tego uprawnienia.

Końcowo, odnosząc się do kwestii zaskarżenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 października 2019r. o odmowie przeprowadzenia dowodów zgłoszonych w piśmie z dnia 23 października 2019r. Dyrektor stwierdził, że wszystkie fakty i okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie, istotne z punktu widzenia możliwości dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia (orzeczenia odpowiedzialności byłego członka zarządu sp. z o.o.) zostały wyjaśnione stosownymi dowodami w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody. Gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących sprawy. Organ podatkowy jest zobowiązany bowiem do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem Dyrektora organ pierwszej instancji zasadnie zatem wydał postanowienie z dnia 29 października 2019r. o odmowie przeprowadzenia dowodów zgłoszonych w piśmie z dnia 23 października 2019r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan W.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także postanowienia z dnia 26 listopada 2019r. o odmowie przeprowadzenia dowodów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z postanowieniem z dnia 26 listopada 2019r. i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu drugiej instancji, przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do niniejszej skargi a także

o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie:

- art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne stwierdzenie, że zostały spełnione przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu

za zaległości podatkowe - po zlikwidowaniu Spółki A Sp. z o.o.,

art. 107 § 2 pkt 2 w związku z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie o odpowiedzialności byłego członka zarządu Spółki również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych po wykreśleniu Spółki z KRS,

art. 108 § 2 pkt 3 w związku z art. 108 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędne stwierdzenie, że doszło do prawidłowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec Spółki, pomimo odebrania tytułu wykonawczego przez inny podmiot tj. Spółkę B Sp. z o.o.,

art. 116 § 1 w związku z art. 116 § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe zlikwidowanej Spółki A Sp. z o.o. z pominięciem byłego członka zarządu tj. poani M.W., która w dniu upływu terminu płatności podatku VAT za I kwartał 2014r. pełniła funkcję członka zarządu Spółki,

art. 122, 180, 187 § 1, 191, 192, 199, 201 § 1 pkt 2 w związku z 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez akceptację uchybień organu pierwszej instancji, w tym

w zakresie postępowania egzekucyjnego oraz bezzasadne przyjęcie, że doszło

do wypełnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki,

-art. 116 § 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 w związku z art. 122, 180, 187 § 1, 188, 191, 192, 193, 194 § 3, 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie Stronie wykazania - w związku z wydaniem zaskarżonego postanowienia z dnia 29 października 2019r. oraz z dnia 26 listopada 2019r. - przesłanek egzoneracyjnych (w tym braku podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki), jak też mających wykazać,

że pani M. W. pełniła funkcję członka zarządu w terminie płatności podatku VAT za I kwartał 2014r., czy też faktu nieprawidłowego doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanej Spółce,

art. 120, 122 oraz art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz pominięcie istotnych dowodów mogących przyczynić się do jej wyjaśnienia i wydania prawidłowej decyzji, w konsekwencji również naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji,

art. 180 § 1, 181, 187, 188, art. 197 § 1 i art. 191 w związku z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego oraz innych dowodów wskazanych w piśmie Strony z dnia 23 października 2019r. celem ustalenia czy były podstawy wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, podczas gdy ograniczony materiał dowodowy jaki znalazł się w aktach sprawy

nie mógł być wystarczającym do rzetelnego rozpoznania sprawy,

art. 123 § 1 w związku z art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasad bezstronności oraz pogłębiania zaufania do organów publicznych w związku

z podjętymi rozstrzygnięciami organu,

art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na przekroczeniu przez organ podatkowy przy wydaniu zaskarżonej decyzji zasady swobodnej oceny dowodów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 29 października 2020 r. skarżący podniósł, że w dniu 27 października 2020 r. uzyskał informację o zatrzymaniu i zarzutach w sprawie

o przestępstwa o charakterze gospodarczym w odniesieniu do prezesów spółek: E S.A. oraz B sp. z o.o. Podtrzymując w całości zarzuty skargi wskazał, że organy podatkowe odmawiając przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w piśmie z dnia 30 sierpnia 2019 r. oraz 23 października 2019 r. a także pomijając całkowicie złożone przez skarżącego zeznania w charakterze strony z dnia 22 października 2019 r. uniemożliwiły prawidłowe i bezstronne ustalenie stanu faktycznego, w tym przeprowadzenia dalszych dowód na okoliczność zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, w szczególności ustalenie kto i w jakim okresie wchodził w skład zarządu Spółki A. W ocenie skarżącego protokół z NZW z dnia 25.09.2014 r. został antydatowany, aby zwolnić panią M. W. od odpowiedzialności jako członka zarządu. Skarżący kwestionuje nadto odmowę przeprowadzenia dowodów na okoliczność prawidłowego doręczenia tytułu wykonawczego oraz ustalenia mienia spółki. Podkreślił, że nie miał dostępu do dokumentów firmowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja wydana na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej w związku z odpowiedzialnością pana W. P. za zobowiązania podatkowe A Spółka z o.o. za I kwartał 2014 roku.

Skarżący nie kwestionuje, że w dniu 1 września 2012 r. został powołany

do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu i funkcję tę pełnił do 30 kwietnia 2014 r. (k. 192 akt). Poprzedni Prezes Zarządu – M. K. została odwołana uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 31 sierpnia 2012 r., pozostała

w składzie Zarządu do 20 marca 2014 r. – daty złożenia rezygnacji. W jej miejsce

do sprawowania funkcji członka zarządu powołano M. W. M. W. nie wyraziła zgody na pełnienie tej funkcji, wobec czego została odwołana w dniu 25 kwietnia 2014 r.

W aktach sprawy znajduje się kopia żądania z dnia 11 sierpnia 2014 r.

o wpisie z urzędu w Rejestrze Przedsiębiorstw w Krajowym Rejestrze Sądowym

w przedmiocie wykreślenia informacji na temat członków zarządu A Spółki z o.o. M. K. i W. P. W uzasadnieniu wskazano, że przedłożone dokumenty potwierdzają rezygnację M. K. z funkcji członka zarządu w dniu 20 marca 2014 r. oraz złożenie przez skarżącego na ręce A. J. – pełnomocnika Spółki rezygnacji w dniu 30 kwietnia 2014 r.

z funkcji członka zarządu. Przyjęto, że mailowa forma złożenia rezygnacji

przez skarżącego była skuteczna, szczególnie w kontekście rozwiązania z nim

w dniu 12 maja 2014 r. przez M. K. kontraktu menadżerskiego.

Z treści pisma skarżącego z dnia 31 lipca 2014 r. wynika, że skarżący został ustnie powiadomiony o fakcie rezygnacji M. K. z udziału w zarządzie Spółki oraz uchwale o powołaniu z dniem 21 sierpnia 2014 r. M. W. na stanowisko członka zarządu.

W aktach sprawy (k. 55) znajduje się korespondencja z dnia 24 kwietnia

2014 r. podpisana przez A. J. – pełnomocnika Spółki kierowana do skarżącego. Z pisma wynika, że powołana z dniem 19 marca 2014 r. M. W. zastąpiła w składzie zarządu M. K. Z pisma wynika również, że zmiana nie została ujawniona w KRS, wniosek jest gotowy, a pełnomocnik czeka jedynie na podpis M. W. W piśmie potwierdzono, że reprezentacja Spółki jest dwuosobowa.

Sąd uznaje za uzasadnione ustalenie, że w dniu 25 kwietnia 2014 r. pani M. W. nie pełniła funkcji członka zarządu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera potwierdzenia, aby M. W. wyraziła zgodę na powołanie. Podjęta przez Nadzwyczajne Zgromadzenie wspólników uchwała o jej odwołaniu dotyczy w istocie potwierdzenia, że M. W. nie pełniła funkcji członka zarządu w okresie od 21 marca 2014 r.

Organ dokonał prawidłowej wykładni art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej,

z którego wynika, że przesłanka czasu pełnienia funkcji wymaga zachowania tego stanu do końca określonego w dniach terminu płatności podatku.

Przedmiotem sporu jest kwestia ustalenia przez organ, że za zobowiązania podatkowe Spółki powstałe w I kwartale 2014 r. odpowiada wyłącznie skarżący jako jedyny sprawujący funkcję członek zarządu Spółki na dzień powstania zaległości.

Należy zauważyć, że kwestie ujawnienia zmian w KRS mają charakter deklaratoryjny, wygaśnięcie mandatu członka zarządu jest skuteczne z momentem złożenia jednostronnego oświadczenia woli Spółce reprezentowanej przez właściwy organ.

Skarżący konsekwentnie w toku postępowania podejmuje próby wykazania, że M. W. nie złożyła rezygnacji z funkcji członka zarządu w dniu 25 kwietnia 2014 r., a dokument potwierdzający tę okoliczność – uchwała nr 01/04/2014 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A Spółka z o.o. z siedzibą w G. opatrzona data 25 kwietnia 2014 r. została antydatowana.

Należy jednak zauważyć, że w piśmie z 31 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego, wyjaśniając przyczyny złożenia rezygnacji z funkcji prezesa zarządu, nadmienił, że w dniu 25 kwietnia 2014 r. M. W. złożyła rezygnację

z dniem 25 kwietnia 2014 r. (k. 58) "uciekając" z zarządu podobnie jak M. K.

Kwestia składu zarządu ma kluczowe znaczenie dla określenia kręgu podmiotów odpowiedzialnych za zobowiązania podatkowe Spółki.

W ocenie Sądu dokonana przez organ ocena zebranego w tym zakresie materiału dowodowego jest prawidłowa.

Złożone przez skarżącego wnioski dowodowe – przesłuchanie M. K.

i M. W. na okoliczność sytuacji finansowo-ekonomicznej Spółki w datach złożenia przez te osoby rezygnacji z funkcji członków zarządu, nie zostały uwzględnione. W ocenie Sądu wnioski dotyczą kwestii odrębnej od wskazanych jako sporne kwestii składu zarządu w dacie powstania zobowiązania podatkowego z tytułu VAT za I kwartał 2014 r.

Zgłoszony przez skarżącego zarzut wadliwego prowadzenia postępowania dowodowego poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w toku postępowania administracyjnego nie jest zasadny również w odniesieniu

do wniosków złożonych na okoliczność posiadanych przez Spółkę składników majątkowych w dacie złożenia przez skarżącego rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu.

Treść art. 116 § 1 pkt 1 lit. b/ Ordynacji podatkowej wyklucza orzeczenie

o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki, gdy osoba ta wykaże, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) nastąpiło bez jego winy. Skarżący starał się wykazać, że nie ponosił winy w braku złożenia wniosku

o ogłoszenie upadłości (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a/ i b/ Ordynacji podatkowej), nie miał bowiem dostępu do dokumentów, a w jego ocenie stan majątkowy Spółki był dobry. W ujęciu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b/ Ordynacji podatkowej to zarówno wina umyślna i związana z nią świadomość istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych, jak i wina nieumyślna w postaci niedbalstwa, które zakłada brak "świadomości" ale opiera się na powinności i możliwości przewidywania istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych (patrz: wyrok NSA z 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1516/13, LEX nr 1484683). Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej w żaden sposób nie różnicuje odpowiedzialności członków zarządu, którzy w rzeczywistości zajmują się sprawami spółki i tych, którzy zajmują bierną postawę. Ich powołanie w skład zarządu ma ex definitione określony cel – kierowanie działaniami osoby prawnej. Z zakresu znaczenia pojęcia "pełnienia obowiązków" nie można wyłączyć sytuacji, w której w podjęciu zarządu nad Spółką nie stały na przeszkodzie jakieś obiektywne, niezależne od zainteresowanego przeszkody. Twierdzenia strony, że informacja były przed nim zatajane nie mogą stanowić przesłanki do uwolnienia od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki. Pełnienie funkcji członka zarządu spółki z o.o. jest funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko, przy czym członek zarządu może w każdym czasie zrezygnować ze swojej funkcji (tak: art. 202 § 5 ksh i art. 369 § 6 ksh). Ponadto, charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających, lecz musi wiązać się

ze zwiększonym zakresem odpowiedzialności, obejmującym skutki działań spółki, nawet kierowanej jedynie formalnie. Jeśli pojawiają się przeszkody uniemożliwiające staranne wypełnianie obowiązków, członek zarządu powinien bezzwłocznie zrezygnować z pełnionej funkcji.

Organ, zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze prawidłowo przyjął, że spełnione zostały przesłanki do uznania spółki za niewypłacalną oraz do złożenia wniosku

o stwierdzenie upadłości spółki.

Zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a/ i b/ Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w czasie orzekania przez organy podatkowe, istotne jest ustalenie, czy osoba mająca zostać obciążona odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy tej osoby. Powołany przepis nie wskazuje, jaki czas jest właściwy dla zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale nie może budzić wątpliwości,

że kwestię tę należy oceniać, odwołując się do przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. nr 60, poz. 535 ze zm. – dalej: "upun"). W myśl art. 10 tej ustawy przesłankę ogłoszenia upadłości dłużnika będącego przedsiębiorcą stanowi jego niewypłacalność, a zgodnie z art. 11 ust. 1 upun dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1), przy czym dłużnika będącego osobą prawną

albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy,

gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas,

gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2). Dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nie ma znaczenia to, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych, czy tylko niektórych z nich. Nie ma też znaczenia wielkość niewykonalnych przez dłużnika zobowiązań. Nawet bowiem niewykonanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu

art. 11 ust. 1 upun. Dla określenia, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości istotne znaczenie ma wyłącznie to, czy dłużnik nie wykonuje wymagalnych zobowiązań (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1359/16, wyrok NSA z 23 października 2019 r. sygn. akt I GSK 394/17, wyrok NSA z 23 października 2019 r., sygn. akt I GSK 895/17).

W art. 116 § 1 pkt 1 lit. b/ Ordynacji podatkowej ustawodawca nie odwołał się do "właściwego czasu", tak jak to zrobił w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a/ tej ustawy, co nie może pozostać bez wpływu na wynik wykładni tego przepisu. Ze względu na brak zdefiniowania pojęcia winy w Ordynacji podatkowej należy w tym zakresie sięgać

do wzorców wypracowanych w prawie cywilnym. Przyjąć zatem należy, że w komentowanym przepisie chodzi o każdą postać winy, a nie tylko o winę umyślną (wyrok NSA z 30 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 1990/15, LEX nr 2342673).

Przesłanka braku winy dotyczy więc zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności, jak i niedbalstwa (wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 817/16, LEX nr 2482525). W wyroku z 12 lutego 2002 r. sygn. akt SA 2544/00 – Przegląd Podatkowy z 2002 r., nr 9, s. 63) NSA, rozważając kryterium braku winy, stwierdził, że jako kryterium w tym zakresie powinno się przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać

od strony należycie dbającej o swoje interesy.

W art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze ustawodawca

nie powiązał stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, ale z jego zachowaniem, a konkretnie zaniechaniem (zaprzestaniem płacenia długów), natomiast w okolicznościach sprawy takie zaniechanie niewątpliwie miało miejsce – czemu strona nie zaprzecza. W takiej sytuacji bezpodstawne są twierdzenia skarżącego, że znaczenie należy przypisywać temu, czy spółka miała majątek w dacie rezygnacji przez niego z funkcji Prezesa Zarządu (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 656/13).

Organ prawidłowo ustalił zaistnienie przesłanki zaprzestania płacenia długów. Ustalono, że w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu

nie zostało uregulowane zobowiązanie podatkowe oraz zobowiązania z tytułu składek ubezpieczenia społecznego, zdrowotnego, funduszu pracy i funduszu gwarantowanych świadczeń pracowniczych.

Organ na podstawie sprawozdań finansowych Spółki oraz zeznań skarżącego ustalił stan majątkowy Spółki. Organ uwzględnił, że w roku 2014 przepis art. 11 ustawy Prawo upadłościowe definiował pojęcie niewypłacalności w sposób odmienny niż aktualnie. Dłużnik był uważany za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a dłużnik będący osobą prawną uważany był za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość tego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje.

Z powyższego wynika, że wartość majątku nie stanowiła kryterium uznania

za niewypłacalnego dłużnika, który nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

Należy zauważyć, że w stanie prawnym z 2014 r. (na dzień rezygnacji z funkcji członka Zarządu) kwestia majątku Spółki nie jest istotna dla ustalenia odpowiedzialności skarżącego. Jeżeli Spółka w okresie, w którym skarżący był członkiem zarządu zaprzestała płacenia długów mimo posiadania majątku,

a skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości, ponosił ryzyko, że późniejsze niekorzystne dyspozycje majątkowe dokonywane przez następny zarząd prowadzące do niewypłacalności Spółki, spowodują odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe Spółki z okresu pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu.

Kwestią nieistotną w sprawie dotyczącej odpowiedzialności skarżącego

za zobowiązania podatkowe Spółki jest rozliczenie ze Spółką po zakończeniu sprawowania funkcji członka zarządu (auto, telefon). Przesłanką ekskulpacyjną

nie jest stan majątkowy Spółki w dacie rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu.

Przesłanki niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości bez winy skarżącego zostały określone w przepisach prawa.

Odnosząc się do tej kwestii, w pierwszej kolejności należy wskazać,

że przesłanka braku winy, o której mowa w tym przepisie, dotyczy zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności,

jak i niedbalstwa. Dla wykazania przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa

w analizowanym przepisie, nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy

w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną

i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał

z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (por. wyroki NSA z 28 marca 2018r., sygn. akt II FSK 817/16 oraz z 19 stycznia 2018r., sygn. akt II FSK 38/16, wyrok NSA z 6 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 2144/19).

W świetle powyższego również twierdzenia skarżącego dotyczące wadliwej relacji z podmiotami odpowiedzialnymi za obsługę prawną nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej.

W konsekwencji organ zasadnie uznał, że również prowadzenie postępowania na okoliczność późniejszego, po rezygnacji przez skarżącego z funkcji członka zarządu, zaistnienia przesłanek zgłoszenia upadłości oraz brak podstaw prowadzenia dowodu z opinii biegłego.

Istotny zarzut skargi, będący powtórzeniem stanowiska prawnego skarżącego prezentowanego na etapie postępowania administracyjnego, jest związany

z dostrzeganiem wadliwości doręczenia Spółce tytułu wykonawczego.

Warunkiem zastosowania art. 116 Ordynacji podatkowej jest ustalenie bezskuteczności egzekucji. Podstawowym sposobem uznania bezskuteczności egzekucji jest uzyskanie pewności co do braku majątku Spółki przez wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Bezskuteczność musi odnosić się do całego majątku Spółki, a nie tylko do jego części (postanowienie SA w Poznaniu z 16.06.1992 r.,

I Acz 183/92, OSA 1993, z. 4, poz. 28). "Dla orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zobowiązania spółki nie jest wymagane stwierdzenie bezskuteczności egzekucji majątku spółki w okresie pełnienia przez tę osobą funkcji członka zarządu. Przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nie określa momentu,

w którym ta bezskuteczność ma być stwierdzona" (wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1002/16, LEX nr 2494508). Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała NSA z 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08, LEX nr 465091). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 Ordynacji podatkowej, nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydania w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Musza one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok NSA z 20 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 233/06, LEX nr 364426). (por. L. Etel – "Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizacyjny"; LEX nr 587760008).

Skarżący zarzuca naruszenie art. 107 § 1 w zw. z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący upatruje podstawę do podniesienia tego zarzutu w braku przesłanek do przeniesienia odpowiedzialności na byłego członka zarządu

po zlikwidowaniu A Sp. z o.o.

Wbrew stanowisku skarżącego solidarna odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe dotyczy okresu funkcjonowania podmiotu gospodarczego, którego członkiem zarządu był skarżący. Późniejsza likwidacja Spółki i problem ewentualnych roszczeń regresowych nie wpływa na odpowiedzialność skarżącego.

Skarżący zarzuca naruszenie art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z art. 108 § 3 Ordynacji podatkowej.

Tytuł wykonawczy został wysłany na adres A Sp. z o.o. zgodnie

z informacją w KRS. Odbioru dokonana osoba potwierdzająca przyjęcie korespondencji pieczątką innego podmiotu (k. 8 akt), co jest okolicznością niesporną. Prawidłowość doręczenia osobie obecnej w siedzibie przedsiębiorcy nie wymaga wykazywania istnienia stosunku prawnego pomiędzy ta osobą a osobą prawną będącą adresatem przesyłki. Przyjęcie w siedzibie osoby prawnej korespondencji rodzi domniemanie prawidłowego doręczenia – skutku powzięcia przez osoby uprawnione do działania w imieniu osoby prawnej informacji o doręczonej przesyłce.

Twierdzenia skarżącego dotyczące przyjęcia korespondencji przez pracownika podmiotu innego niż A Spółka z o.o. nie stanowi podstawy obalenia powyższego domniemania. Podmiot zainteresowany nie kwestionował skuteczności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji nastąpiło po zajęciu rachunku bankowego oraz ustaleniach dotyczących majątku dłużnika. Koszty postępowania egzekucyjnego są należnością gwarantowaną ustawowo, co czyni nieuzasadnionym zarzuty skarżącego w tym zakresie.

Organ prawidłowo stwierdził, że kwestia ta wykracza poza granice sprawy

w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej, a osoby trzecie ponoszą odpowiedzialność również za koszty postępowania egzekucyjnego (art. 107 § 1 i § 2 pkt 4 Ordynacji podatkowej).

Skarżący nie kwestionuje, że organ podjął czynności przez upływem okresu przedawnienia. Odsetki stanowią świadczenie akcesoryjne. Bieg naliczenia odsetek jest adekwatny do stanu faktycznego sprawy.

Zarzut dotyczący zawiadomienia osób trzecich potencjalnie odpowiedzialnych

za zaległości podatkowe o wszczęciu postępowania egzekucyjnego do majątku Spółki ma wartość de lege ferenda.

Wywód dotyczący przypisanego organowi zamiaru uzyskania jak najwyższych kwot z tytułu odsetek nie został oparty na obowiązujących przepisach prawa.

Przedłożone przez skarżącego wraz z pismem procesowym z dnia 29 października 2020 r. materiały dotyczące sytuacji prawnej osób pełniących funkcje

w zarządzie powiązanych spółek nie dotyczą okoliczności istotnych w rozpoznawanej sprawie.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.