Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1069/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7,art. 8, art. 9,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M. B. i P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżących M. B. i P. B. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2, art. 92a ust. 4, art. 92a ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm.) dalej: "u.t.d." oraz z powołaniem się na ustalenia protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] r., Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na prowadzących przedsiębiorstwo transportowe [...] M. B. P. B. SPÓŁKA CYWILNA (dalej: także "strona", "przedsiębiorcy" lub "Skarżący"), karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę, odwołania Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD" lub "organ odwoławczy") zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] r. wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 poz. 1257) dalej: "K.p.a.", art. 7a, art. 14, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), oraz lp. 1.4, lp. 5.3, lp. 6.1.5, lp. 6.2.1, lp. 6.3.7, lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 8, i 9 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenia nr 561/2006" art. 29, art. 32, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm. zwanego dalej: "rozporządzenie 165/2014", art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U.2012.1155 j.t.) uchylił decyzję organu I instancji oraz ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji podał,

iż na podstawie upoważnienia Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa strony prowadzącej działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w N..

Kontrolą objęto okres od dnia 27 listopada 2016 r. do dnia 27 listopada 2017 r. Zgodnie z protokołem kontroli oraz oświadczeniem strony w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorstwo zatrudniało średnio 11 kierowców,

co ustalono na podstawie okazanego przez stronę wykazu pracowników oraz oświadczenia wskazującego okresy zatrudnienia kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r.

W wyniku kontroli stwierdzono naruszenia polegające na:

• niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie;

• skróceniu dziennego czasu odpoczynku:

• dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym

w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy;

• nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi;

• nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu;

• udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy.

Z tytułu powyższych naruszeń decyzją administracyjną z dnia [...] r.

o nr [...] Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W decyzji szczegółowo wymieniono i opisano stwierdzone naruszenia przypisując im odpowiednie sankcje przewidziane w załączniku nr 3 do u.t.d.

Strona pismem z dnia 13 lutego 2018 r. wniosła od przedmiotowej decyzji odwołanie zarzucając naruszenie:

. art. 92a ust. 3 u.t.d., poprzez nieprawidłowe obliczenie średniej ilości zatrudnionych przez nią w ciągu ostatnich 6 miesięcy kierowców, co w konsekwencji skutkowało zawyżeniem kary pieniężnej;

. art. 92c u.t.d. w zw. z art 7 K.p.a., poprzez arbitralne uznanie, że za wszelkie stwierdzone w toku kontroli naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy;

. art. 103 § 3 K.p.a., poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego;

. art. 7 w zw. art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.

Odnosząc się do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy przytoczył szczegółowe ustalenia przeprowadzonej kontroli, wskazując,

iż stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio

do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11

do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

Zgodnie z art. 92a ust. 4 u.t.d., za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz, a zatem także pracujących w tym charakterze prowadzących przedsiębiorstwo transportowe.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ww. ustawy art. 92a ust. 6 u.t.d.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 - 2 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (AVE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia

1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Organ II instancji stwierdził dalej, iż w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania art. 189a § 2 pkt 1 - 3 K.p.a., jak również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1.

Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a.

Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie; (Ip.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.), organ wskazał, że w myśl art. 14 ust. 1 u.t.d, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Na podstawie protokołu kontroli w przedsiębiorstwie z dnia [...] r., wyjaśnień strony z dnia 11 grudnia 2017 r. (karta nr 243), oświadczenia przedsiębiorcy z dnia 11 grudnia 2017 r. (karta nr 247), zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (karta nr 30), pisma Starosty [...] z dnia 1 grudnia 2017 r. (karta nr 235), organ odwoławczy ustalił, że w okresie podlegającym kontroli, tj. od dnia 27 listopada 2016 r. do dnia 27 listopada 2017 r. przedsiębiorcy w okresie lipca i sierpnia 2017 r. w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej wykonywali przewozy drogowa pojazdem o nr rej. [...] oraz pojazdem o nr rej. [...] nie zgłoszonymi w ustawowym terminie do zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

W związku z powyższym za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia sankcjonowane przepisem lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następna rozpoczętą godzinę; (lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy, na podstawie protokołu kontroli w przedsiębiorstwie, wyjaśnień strony, oświadczenia przedsiębiorcy z dnia 11 grudnia 2017 r. (karta nr 247), danych cyfrowych z karty kierowcy R. W., stwierdził, że w dniu 23 sierpnia 2017 r. o godzinie 13:08 rozpoczął się 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego ww. kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek w wymiarze co najmniej 9 godzin. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 37 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 4:31 do godziny 13:08 dnia 24 sierpnia 2017 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzielmy czas odpoczynku o 23 minuty.

Z tytułu naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł

Ten sam kierowca w dniu 24 sierpnia 2017 r. o godzinie 13:07 rozpoczął

24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek w wymiarze co najmniej 11 godzin. Kierowca odebrał jedynie 9 godzin

i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 4:06 do godziny 13:07 dnia

25 sierpnia 2017 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku

o 1 godzinę i 59 minut.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy na tej samej podstawie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Na podstawie protokołu kontroli w przedsiębiorstwie z dnia [...] r., wyjaśnień strony z dnia 11.12.2017 r. (karta nr 243), oświadczenia przedsiębiorcy z dnia 11 grudnia 2017 r. (karta nr 247), danych cyfrowych z karty organ odwoławczy stwierdził, iż w dniu 3 sierpnia 2017 r. o godzinie 17:24 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy kierowcy K. R. w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek w wymiarze co najmniej 11 godzin. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 24 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 8:00 do godziny 17:24 dnia 4 sierpnia 2017 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 36 minut.

Z tego tytułu organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną

w wysokości [...] zł (lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Łączna kara pieniężna za stwierdzone w protokole naruszenia sankcjonowanych przepisem lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi zatem[...] zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy; sankcjonowanego lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy, na podstawie protokołu kontroli w przedsiębiorstwie, oświadczenia przedsiębiorcy z dnia 11 grudnia 2017 r., danych cyfrowych z karty kierowcy M. B. stwierdził, że kierowca ten, będący jednocześnie przedsiębiorcą, wykonywał przewozy drogowe pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez własnej ważnej karty kierowcy w okresie. W decyzji szczegółowo przedstawiono te przypadki w okresie od dnia 1 do 5 lipca 2017 r.

Karta kierowcy M. B. o nr [...] była ważna do godziny 23:59 dnia 20 czerwca 2017 r., natomiast nowa karta kierowcy o nr [...] wydana dnia 7.07.2017 r. jest ważna do godziny 23:59 dnia 6.07.2022 r.

Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia 165/2014 kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą, której okres ważności upłynął. W niniejszej sprawie kierowca, będący jednocześnie przedsiębiorcą, pomimo braku ważności swojej karty kierowcy wykonywał przewozy drogowe, czym naruszył ww. przepis.

Zdaniem GITD, zarzut strony podniesiony w odwołaniu od przedmiotowej decyzji organu I instancji, "iż nieposiadanie wymaganej karty kierowcy (w terminie od

1 lipca 2017 r. do 5 lipca 2017 r.) było związane z opieszałością organu wydającego zezwolenie (PWPW), który wydał kartę kierowcy z naruszeniem terminów określonych w przepisach rozporządzenia 165/2014(...). Kierowca (...), złożył wniosek o wydanie nowej karty niemal miesiąc przed upływem ważności karty posiadanej (...) jest niezasadny, albowiem art. 28 ust. 3 rozporządzenia 165/2014 stanowiący, iż w przypadku złożenia wniosku o przedłużenie karty, która wkrótce utraci ważność, właściwy organ wydaje nową kartę przed dniem upływu okresu ważności starej karty, pod warunkiem że wniosek został przesłany w terminie określonym w ust. 1, nie może być interpretowany w sposób prowadzący do akceptowania popełnianych przez kierowców naruszeń. Zwłoka Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych w wydaniu przedsiębiorcy karty kierowcy nie powoduje wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej kierowcy, który pomimo wiedzy o jej nieważności wykonuje nadal przewozy drogowe. Przy tym naruszeniu nie będą miały zastosowania przepisy wyłączjące odpowiedzialność strony określone w art. 92b oraz art. 92c u.t.d., ponieważ kierowca popełniający naruszenie, będąc jednocześnie przedsiębiorcą, miał obowiązek zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Przedsiębiorca, będąc profesjonalnym podmiotem wykonującym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, który pomimo wiedzy

o nieważności swojej karty kierowcy wykonując przewozy drogowe, w sposób szczególny nie daje rękojmi na prawidłowe zapewnienie organizacji i dyscypliny pracy. Ponadto organ odwoławczy wskazuje, iż strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających okoliczność zwłoki z winy PWPW.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, iż nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia sankcjonowane przepisem lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., jest zasadne.

Odnośnie naruszenia nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy na podstawie protokołu kontroli w przedsiębiorstwie, wyjaśnień strony oraz oświadczenia przedsiębiorcy z dnia 11 grudnia 2017 r., analizy danych cyfrowych z karty kierowcy z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach o nr rej.: [...], danych cyfrowych z kart kierowców K. B., P. S., M. M., R. W., B. K., M. D., J. W., M. B., P. B., K. R., ustalił nierejestrowanie za pomocą urządzeń rejestrujących wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w okresie:

. od godziny 19:04 do godziny 19:31 dnia 2.07.2017 r. przez 27 minut (pojazd

o nr rej. [...]);

. od godziny 8:22 do godziny 8:49 dnia 6.07.2017 r. przez 27 minut (pojazd

o nr rej. [...]);

. od godziny 10:31 do godziny 11:01 dnia 25.07.2017 r. przez 30 minut (pojazd

o nr rej. [...]);

. od godziny 2:03 do godziny 2:26 dnia 18.07.2017 r. przez 23 minuty (pojazd

o nr rej. [...]);

. od godziny 23:38 dnia 7.07.2017 r. do godziny 1:48 dnia 8.07.2017 r. przez 2 godziny i 10 minut (pojazd o nr rej. [...]);

. od godziny 21:08 do godziny 22:38 dnia 7.07.2017 r. przez 1 godzinę i 30 minut (pojazd o nr rej. [...]);

. od godziny 23:23 dnia 6.07.2017 r. do godziny 1:33 dnia 7.07.2017 r. przez 2 godziny i 10 minut (pojazd o nr rej. [...]);

. od godziny 19:52 do godziny 22:02 dnia 6.07.2017 r. przez 2 godziny i 10 minut (pojazd o nr rej. [...]);

. od godziny 9:46 do godziny 10:13 dnia 22.07.2017 r. przez 27 minut (pojazd

o nr rej. [...]);

. od godziny 18:45 do godziny 19:26 dnia 21.07.2017 r. przez 41 minut (pojazd

o nr rej. [...]);

. od godziny 15:39 do godziny 16:16 dnia 18.07.2017 r. przez 37 minut (pojazd

o nr rej. [...]);

. od godziny 12:39 do godziny 13:00 dnia 16.07.2017 r. przez 21 minut (pojazd

o nr rej. [...]).

Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom strony, iż powyższe przejazdy, trwające kilkanaście lub kilkadziesiąt minut, były związane z koniecznością przejazdu do warsztatu lub z warsztatu. Powołał się przy tym na przepis art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowiący, że to rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Wskazany przepis odnosi się do przejazdów pojazdami w ramach napraw i nie ma zastosowania w zakresie przejazdów wyłącznie do i z warsztatu. Na okoliczność swoich wyjaśnień przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dokumentów związanych z naprawami pojazdów przeprowadzonych w warsztatach.

W związku z powyższym organ odwoławczy przytaczając treść przepisów art. 34, 32 ust. 3 Rozporządzenia 165/2014 oraz lp.6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za stwierdzone w protokole kontroli wyżej opisane naruszenia.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.). Organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 32 ust. 1 oraz 33 ust. 4, a także z art. 33 ust. 4 rozporządzenia nr 165/14, i art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. stwierdził, iż na podstawie protokołu kontroli

w przedsiębiorstwie z dnia [...] r., wyjaśnień strony i oświadczenia przedsiębiorcy z dnia 11.12.2017 r., oraz danych cyfrowych z karty kierowców K. B., M. M., B. K., M. B., P. B. ustalił, że przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] za dni: 6.08.2017 r., 7.08.2017 r., 8.08.2017 r., 9.08.2017 r., 10.08.2017 r., 11.08.2017 r., 12.08.2017 r., 14.08.2017 r. 15.08.2017 r. 21.08.2017 r., 16.07.2017 r., 17.07.2017 r., 18.07.2017 r. oraz danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] za dzień 16.07.2017 r. Łącznie strona nie okazała podczas kontroli danych cyfrowych za 14 dni.

W ocenie organu odwoławczego zarzut podniesiony w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż " (...) penalizacja na podstawie Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. czynu polegającego na nieokazaniu danych z tachografu cyfrowego, przy jednoczesnym okazaniu danych z karty kierowcy budzi wątpliwości co do legalności, proporcjonalności i adekwatności takiej oceny stanu faktycznego. Mianowice ustalona w przywołanym przepisie kara pieniężna w wysokości [...] zł dotyczy takiego stanu rzeczy, w którym przedsiębiorca nie potrafi w żaden sposób udokumentować aktywności danego kierowcy w poszczególnych dniach. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Wszelkie okresy aktywności skontrolowanych kierowców zostały właściwie udokumentowane w związku z przekazaniem kompletnych i wiarygodnych danych z karty kierowców, zatem organ w toku kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa miał pełne możliwości dokonania skutecznej analizy zasad przestrzegania norm określonych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 561/2006". Zdaniem organu odwoławczego, przepis lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. penalizuje nieokazanie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. W niniejszej sprawie przedsiębiorca nie okazał danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego (tachografu cyfrowego) zainstalowanego w pojazdach o nr rej. [...] oraz [...], wobec powyższego, twierdzenia strony o przekazaniu kompletnych i wiarygodnych danych cyfrowych są niezasadne. Ponadto organ odwoławczy wskazuje, iż nieokazanie danych cyfrowych ze wszystkich pojazdów znajdujących się w dyspozycji przedsiębiorcy z okresu kontroli uniemożliwia pełną analizę materiału dowodowego.

W związku z powyższym organ odwoławczy za stwierdzone w protokole kontroli wyżej wskazane naruszenia sankcjonowane przepisem 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł (14 dni x [...] zł).

Odnośnie naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy (lp.6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy, przytoczywszy treść art. 34 rozporządzenia 165/2014 oraz treść art. 9 ust. 2 rozporządzenia 561/2006, (stanowiący, iż czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i ma dostęp do koi lub kuszetki) oraz art. 9 ust. 3 ww. rozporządzenia, (stwierdzający, iż czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako inna praca) wskazał, iż na podstawie protokołu kontroli w przedsiębiorstwie, wyjaśnień strony oraz oświadczenia przedsiębiorcy z dnia 11.12.2017 r., danych cyfrowych z karty kierowcy K. B., M. B., P. B., M. M., B. K., K. R., P. S., J. W. – stwierdził, że przedsiębiorca okazał niepełne dane cyfrowe o okresach aktywności kierowców:

. K. B. z dnia 3.07.2017 r. od godziny 2:00 do godziny 9:16;

. K. B. z dnia 4.07.2017 r. od godziny 17:01 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 5.07.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 8:58;

. K. B. z dnia 6.07.2017 r. od godziny 16:21 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 7.07.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:27;

. K. B. z dnia 10.07.2017 r. od godziny 17:38 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 11.07.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:22;

. K. B. z dnia 12.07.2017 r. od godziny 16:46 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 13.07.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:18;

. K. B. z dnia 28.07.2017 r. od godziny 17:05 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 31.07.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 8:35;

. K. B. z dnia 1.08.2017 r. od godziny 17:40 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 2.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:04;

. K. B. z dnia 3.08.2017 r. od godziny 18:08 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 4.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:16;

. K. B. z dnia 7.08.2017 r. od godziny 16:25 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 8.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:20;

. K. B. z dnia 18.08.2017 r. od godziny 15:49 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 21.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:35;

. K. B. z dnia 22.08.2017 r. od godziny 16:34 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 23.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:15;

. K. B. z dnia 24.08.2017 r. od godziny 17:49 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 25.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:45;

. K. B. z dnia 28.08.2017 r. od godziny 16:39 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 29.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 9:48;

. K. B. z dnia 30.08.2017 r. od godziny 16:47 do godziny 24:00;

. K. B. z dnia 31.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 10:01;

. M. B. z dnia 15.07.2017 r. od godziny 00:25 do godziny 2:25;

. M. B. z dnia 21.07.2017 r. od godziny 01:55 do godziny 11:22;

. M. B. z dnia 24.07.2017 r. od godziny 18:30 do godziny 24:00;

. M. B. z dnia 3.08.2017 r. od godziny 20:13 do godziny 24:00;

. M. B. z dnia 17.08.2017 r. od godziny 18:26 do godziny 24:00;

. M. B. z dnia 18.08.2017 r. od godziny 2:00 do godziny 20:00;

. P. B. z dnia 18.07.2017 r. od godziny 10:30 do godziny 24:00;

. P. B. z dnia 22.07.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 13:02;

. P. B. z dnia 23.07.2017 r. od godziny 13:26 do godziny 24:00;

. P. B. z dnia 24.07.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 18:01;

. P. B. z dnia 16.08.2017 r. od godziny 15:42 do godziny 24:00;

. P. B. z dnia 17.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 17:19;

. K. R. z dnia 5.08.2017 r od godziny 4:54 do godziny 24:00;

. K. R. z dnia 6.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 21:25;

. P. S. z dnia 16.08.2017 r. od godziny 22:53 do godziny 24:00;

. P. S. z dnia 17.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 20:00;

. J. W. z dnia 27.07.2017 r. od godziny 3:21 do godziny 24:00;

. J. W. z dnia 31.07.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 23:42;

. J. W. z dnia 1.08.2017 r. od godziny 00:03 do godziny 20:17;

. J. W. z dnia 2.08.2017 r. od godziny 4:08 do godziny 24:00;

. J. W. z dnia 3.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 1:35,

od godziny 9:01 do godziny 20:14;

. J. W. z dnia 7.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 23:36;

. J. W. z dnia 11.08.2017 r. od godziny 3:07do godziny 24:00;

. J. W. z dnia 14.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 00:17,

od godziny 4:36 do godziny 19:23;

. J. W. z dnia 15.08.2017 r. od godziny 3:03 do godziny 24:00;

. J. W. z dnia 16.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 20:01,

od godziny 6:04 do godziny 19:21;

. J. W. z dnia 17.08.2017 r. od godziny 7:23 do godziny 24:00;

. J. W. z dnia 19.08.2017 r. od godziny 2:09 do godziny 24:00;

. J. W. z dnia 21.08.2017 r. od godziny 00:00 do godziny 23:23.

Organ odwoławczy uznał że organ I instancji niezasadnie nałożył na stronę karę pieniężną za naruszenie polegające na udostępnieniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowców:

. M. B. za dni: 1.08.2017 r., 2.08.2017 r., 4.08.2017 r, 21.08.2017 r., 22.08.2017 r. - z uwagi na wykonanie przez kierowcę wpisu manualnego w postaci odpoczynku;

. P. B. za dni: 2.07.2017 r., 3.07.2017 r. - z uwagi na wykonanie przez kierowcę wpisu manualnego w postaci odpoczynku;

. B. K. za dni: 1.07.2017 r., 21.07.2017 r., 22.07.2017 r.

- z uwagi na wykonanie przez kierowcę wpisu manualnego w postaci odpoczynku;

. M. M. za dzień 1.07.2017 r. - z uwagi na wykonanie przez kierowcę wpisu manualnego w postaci odpoczynku;

. K. R. za dni: 21.07.2017 r., 22.07.2017 r., 12.08.2017 r., 13.08.2017 r. - z uwagi na wykonanie przez kierowcę wpisu manualnego w postaci odpoczynku;

. P. S. za dni: 1.07.2017 r., 2.07.2017 r., 19.08.2017 r., 20.07.2017 r.

- z uwagi na wykonanie przez kierowcę wpisu manualnego w postaci odpoczynku;

. J. W. za dzień: 4.08.2017 r. - z uwagi na nieokazanie danych cyfrowych za wskazany dzień oraz za dzień 18.08.2017 r. - z uwagi na wykonanie przez kierowcę wpisu manualnego w postaci odpoczynku.

Zdaniem organu odwoławczego, strona w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji w tym zakresie niezasadnie podnosi, iż " (...) kierowcy stosują karty kierowcy od momentu rozpoczęcia pracy do jej zakończenia. Żaden przepis prawa nie zobowiązuje do dokonywania przez kierowcę zapisów czynności wykonywanych

w ramach czasu wolnego od pracy, czyli w momencie gdy kierowca nie pozostaje do dyspozycji pracodawcy (...). Nie jest zatem tak, jak interpretuje organ, iż powyższe normy nakładają obowiązek dokumentowania pełnych dób aktywności kierowców przez okrągły rok. Przeciwnie, wskazana regulacja określa, iż wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnienia funkcjonariusza służb kontrolnych, zatem kontrolującym okazuje się wyłącznie zapis okresów pracy, czyli od jej rozpoczęcia do zakończenia".

W ocenie organu odwoławczego argument ten jest niezasadny.

Zgodnie z art. 34 ust. 5 rozporządzenia 165/2014 kontrolowani kierowcy mieli obowiązek dokonywać wpisów manualnych. W okazanej w toku kontroli ewidencji czasu pracy kierowców są wskazane godziny pracy kierowców lecz nie obejmują dni, w których dane cyfrowe zostały przez stronę nieokazane. Organ odwoławczy wskazuje, iż zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

W niniejszej sprawie kontrolowani kierowcy we wskazanych okresach aktywności nie zakończyli dziennego okresu pracy, a także okresu odebrania wymagalnego odpoczynku. W niniejszych przypadkach kierowcy kończąc prowadzenie pojazdu powinni rejestrować na kartach kierowcy wymagany okres odpoczynku. Oznacza to, iż zapisy aktywności kierowcy nie są czynnościami wykonywanymi w ramach czasu wolnego od pracy, czyli w momencie gdy kierowca nie pozostaje do dyspozycji pracodawcy".

W związku z powyższym organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną za stwierdzone w protokole kontroli wyżej opisane naruszenia sankcjonowane przepisem lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości [...] zł

Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, iż decyzją z dnia [...] r. Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę łączną karę pieniężną w wysokości [...] zł, a powinien był nałożyć karę w wysokości [...] zł. Jednakże, zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć [...] zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli . Przypomniał też, że zgodnie z ust. 4 ww. przepisu za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Przepis nie wskazuje sposobu obliczania średniej liczby kierowców, dlatego określenie liczby wszystkich kierowców zatrudnionych w okresie ostatnich 6 miesięcy bez względu na długość zatrudnienia w tym okresie i podzielenia tego na 6 daje średnią w rozumieniu art. 92 a ust. 3 u.t.d. Zastosowanie średniej arytmetycznej było zasadne bowiem to właśnie średnia arytmetyczna jest określona w języku potocznym mianem średniej. W niniejszej sprawie w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli:

. w okresie od dnia 27.05.2017 r. do dnia 27.06.2017 r. strona zatrudniała

12 kierowców;

. w okresie od dnia 27.06.2017 r. do dnia 27.07.2017 r. - 12 kierowców;

. w okresie od dnia 27.07.2017 r. do dnia 27.08.2017 r. - 11 kierowców;

. w okresie od dnia 27.08.2017 r. do dnia 27.09.2017 r. - 12 kierowców;

. w okresie od dnia 27.09.2017 r. do dnia 27.10.2017 r. - 11 kierowców;

. w okresie od dnia 27.10.2017 r. do dnia 27.11.2017 r. - 8 kierowców.

Powyższe oznacza, iż średnia liczba zatrudnionych kierowców w okresie

6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli wyniosła 11 kierowców.

W związku z powyższym organ odwoławczy ponownie nałożył na stronę

za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia, łączną karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Odnosząc się do argumentu skarżącego, że decyzja została wydana

z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wskazanej w art. 7 K.p.a., organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ dysponował protokołem kontroli w przedsiębiorstwie z dnia [...] r., wyjaśnieniami strony z dnia 11.12.2017 r. (karta nr 243), oświadczeniem przedsiębiorcy z dnia 11.12.2017 r. (karta nr 247), zezwoleniem nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (karta nr 30), pismem Starosty [...] z dnia 1.12.2017 r. (karta nr 235), danymi cyfrowymi z kart kierowców oraz danymi cyfrowymi z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojazdach będących w dyspozycji przedsiębiorcy, na podstawie których podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania

i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Decyzja organu I instancji zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. W szczególności zawierała uzasadnienie faktyczne oraz dowody, na których organ się oparł. Decyzja zawierała również uzasadnienie prawne, w którym w niezbędnym zakresie przywołano podstawy prawne decyzji o nałożeniu kary na stronę wraz z przytoczeniem właściwych przepisów prawa.

Odnośnie podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych, tj. art. 92b oraz 92c u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego, po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. W tym zakresie organ odwoławczy wskazuje,

iż ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92b oraz

art. 92c u.t.d., co ugruntowało się w linii orzeczniczej sądów administracyjnych, powinien wykazać przedsiębiorca

W ocenie organu odwoławczego strona nie wykazała zasadności zastosowania art. 92b oraz art. 92c u.t.d. Naruszenia stwierdzone w protokole kontroli w przedsiębiorstwie nastąpiły wskutek zdarzeń, które strona mogła przewidzieć, gdyby w odpowiedni sposób nadzorowała kierowców zatrudnionych w swoim przedsiębiorstwie oraz zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do profesjonalnego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego.

Stanowiska Wojewódzkich Sądów Administracyjnych potwierdzają również,

iż okoliczności przedstawione przez stronę nie stanowią wystarczających przesłanek do zastosowania przepisów ani art. 92b, ani też art. 92c u.t.d.

W niniejszej sprawie naruszeń dopuścili się kierowcy zatrudnieni przez stronę, zatem nie były to osoby trzecie. Ponadto strona w toku postępowania administracyjnego nie wykazała żadnych okoliczności będących rezultatem siły wyższej uzasadniających zastosowanie art. 92b lub art. 92c u.t.d.

Powyższą decyzję M. B. i P. B. zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej:

. naruszenie art. 92a ust. 3 u.t.d. poprzez nieprawidłowe obliczenie średniej ilości kierowców zatrudnianych przez stronę w ciągu ostatnich 6 miesięcy,

co w konsekwencji skutkowało zawyżeniem kary pieniężnej,

. naruszenie art. 92c u.t.d. w związku z art. 7 K.p.a. poprzez arbitralne uznanie,

że za wszelkie stwierdzone w toku kontroli naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy,

. rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego,

. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewykonanie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nr [...] z [...] r., oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu poniesionych przez stronę kosztów postępowania i obciążenie nimi GITD.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymali zawarte w odwołaniu stanowisko,

iż organ I instancji wadliwie ustalił ilość zatrudnionych przez nich kierowców w okresie podlegającym kontroli, co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem maksymalnej wysokości kary pieniężnej.

Chociaż z okazanej kontrolującym tabeli kierowców faktycznie wynika,

iż w znakomitej większości okresów ilość kierowców była wyższa niż 10, jednak organ do rozliczenia ilości uwzględnił także współwłaścicieli spółki cywilnej, czego nie przewiduje wyżej wskazana regulacja. Ustawodawca wyraźnie wskazał, iż kary ustalane są dla podmiotu zatrudniającego kierowców w określonej wysokości. Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało, że ilość osób zatrudnionych w okresie 6 miesięcy przed datą kontroli oscylowała wokół cyfry 10, zatem kara pieniężna powinna być ograniczona do kwoty [...]zł zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d.

Odnośnie naruszenia art. 29 ust. 4 i 5 rozporządzenia 165/2014, skarżący wskazują, iż w wyniku analizy dokumentacji związanej z czasem pracy kierowców organ uznał, iż kierowca, M. B., będący jednocześnie kontrolowanym przedsiębiorcą, kierował w okresie objętym kontrolą trzema pojazdami ([...]) nie posiadając ważnej karty kierowcy. Strona korzystając

z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 K.p.a., w trakcie postępowania złożyła wyjaśnienia odnośnie wskazanego naruszenia, stwierdzając, iż nieposiadanie wymaganej karty kierowcy (w terminie od 01.07.2017 do 05.07.2017) było związane z opieszałością organu wydającego tę kartę (PWPW), który wydał kartę kierowcy z naruszeniem terminów określonych w przepisach rozporządzenia 165/2014.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 (UE) w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, w przypadku, gdy kierowca zamierza przedłużyć swoją kartę kierowcy, składa wniosek do właściwych organów w państwie członkowskim swojego normalnego miejsca zamieszkania nie później niż na 15 dni roboczych przed upływem okresu ważności karty.

W przypadku złożenia wniosku o przedłużenie karty, która wkrótce utraci ważność, właściwy organ winien wydać nową kartę przed dniem upływu okresu ważności starej karty, pod warunkiem, że wniosek został przesłany w terminie określonym ust. 1.

M. B., złożył wniosek o wydanie nowej karty niemal miesiąc przed upływem ważności karty posiadanej. Podczas kontroli strona okazała inspektorowi ITD wydruki z konta e-mail potwierdzające wymianę korespondencji. Wytwórnia Papierów Wartościowych przesłała do kierowcy kartę z terminem ważności rozpoczynającym się od 7 lipca 2017 r. Stronie nie są znane przyczyny, dla których PWPW przesłała kartę z opóźnieniem, jednak z pewnością przyczyna nie leżała po stronie kierowcy.

Z uwagi na obowiązujące kontrakty i zobowiązania biznesowe kierowca nie mógł odstąpić od obowiązku wykonania przewozu. Zawarte kontrakty uniemożliwiają wycofanie choćby jednego kierowcy z możliwości świadczenia usługi, tym bardziej z tak prozaicznych powodów jak błąd PWPW w procedurach wydania kart. Strona w sposób oczywisty nie może ponosić negatywnych skutków finansowych indolencji organów administracji publicznej, w tym przypadku PWPW. W związku z realizacją przewozu strona ma obowiązki określone w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Do tych obowiązków nie należy z pewnością sprawowanie nadzoru nad PWPW czy prawidłowo wykonuje swoje obowiązki w zakresie wydawania kart. W tym przypadku kontrolujący zamiast biernie wyczekiwać na bliżej niesprecyzowane dowody mógł wykazać minimum staranności służbowej i złożyć wniosek do Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych o przedstawienie trybu wydania karty i przyczyn które stały za opóźnionym wydaniem tego dokumentu. Postępowanie administracyjne nie jest postępowaniem kontradyktoryjnym, lecz opiera się na tzw. prawdzie obiektywnej, czego kontrolujący nie uwzględnili.

Wskazane powyżej naruszenie powinno być zatem przeanalizowane w aspekcie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Sytuacja naruszenia przez PWPW obowiązku wydania karty w terminie nie była możliwa wcześniej do przewidzenia w związku z czym kierowca – przedsiębiorca nie może ponosić negatywnych skutków prawnych z tytułu działania organu.

Zaniechanie przeprowadzenia przez organ podstawowych dowodów mających na celu ustalenie przyczyn opóźnienia w procedurze wydania karty stanowi – zdaniem skarżących – rażące naruszenie art 77 kpa. Jeżeli organ uznał dowody zebrane w toku postępowania za niewystarczające do zastosowania w poszczególnych przypadkach wyjątków określonych w art. 92b i 92c u.t.d., to jego obowiązkiem było wezwanie strony do ich uzupełnienia i doprecyzowania.

W odniesieniu do naruszenia określonego w Ip.6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. organ orzekł, że kierowcy wykonujący przewozy drogowe w okresie od 1.07.2017 do 31.08.2017 nie rejestrowali pełnych okresów aktywności na swoich kartach, tj. nie uzupełniali wpisem manualnym okresów aktywności, w których nie była umieszczona karta kierowcy w tachografie. Analiza argumentacji zwartej w treści skarżonej decyzji prowadzi do absurdalnej konkluzji, iż zdaniem organu na podstawie art. 33 ust. 2 rozporządzenia 165/2014 (UE) przedsiębiorca ma obowiązek udokumentować pełne doby z "życia" kierowcy za ostatni rok pracy. Powyższe stanowisko jest wadliwe; zgodnie bowiem z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Kierowcy stosują zatem karty kierowcy od momentu rozpoczęcia pracy do jej zakończenia. Żaden przepis prawa nie zobowiązuje kierowców do dokonywania zapisów czynności wykonywanych w ramach czasu wolnego od pracy, czyli w momencie gdy kierowca nie pozostaje do dyspozycji pracodawcy. Ponadto zgodnie z art. 33 ust. 2 ww. rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Nie jest zatem tak, jak interpretuje organ, iż powyższe normy nakładają obowiązek dokumentowania pełnych dób aktywności kierowców przez "okrągły rok". Wskazania regulacja określa, iż wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych, zatem kontrolującemu okazuje się wyłącznie zapis okresów pracy, czyli od jej rozpoczęcia do zakończenia. Obowiązki wynikające z art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 dotyczące obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy, który oddalił się od pojazdu należy interpretować przy zastosowaniu wykładni gramatycznej i funkcjonalnej. Inaczej ujmując - kierowca, który oddala się od pojazdu w trakcie pracy, uzupełnia swoje aktywności wpisem manualnym, Natomiast kierowca, który oddala się od pojazdu po zakończeniu pracy nie ma obowiązku dokumentować swoich aktywności z uwagi na fakt iż nie jest objęty dyspozycją art. 34 ust. 1 ww. rozporządzenia. Nadto zgodnie z art. 34 ust. 3 tiret II rozporządzenia 165/2014 Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Zatem – zdaniem skarżącego – wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia określonego w Ip. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym są bezpodstawne i wymagają szczegółowej ponownej analizy w oparciu o prawidłową wykładnię art. 33 i 34 rozporządzenia 165/2014.

W odniesieniu do naruszenia określonego w Ip.6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. skarżący podnosi, iż organ wskazał, że przewoźnik nie okazał do kontroli danych

z cyfrowych urządzeń rejestrujących dla pojazdów [...] oraz [...], które były wypożyczone z serwisów do celów testowych. W konsekwencji uznano, iż przewoźnik nie przekazał plików z tachografów dokumentujących 14 dni pracy na wskazanych pojazdach. Zdaniem skarżącego, zastosowanie sankcji określonej w Ip.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy przedsiębiorca w toku kontroli nie okaże jakichkolwiek danych dotyczących pracy kierowcy za okres podlegający kontroli. W toku kontroli kontrolujący zażądał okazania zarówno danych z kart kierowców jak i z tachografów cyfrowych. Do kontroli okazano komplet danych z tachografów cyfrowych oraz dane z kart kierowców. Skarżący podtrzymuje zatem wyrażone w odwołaniu stanowisko, że penalizacja na podstawie Ip.6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. czynu polegającego na nieokazaniu danych z tachografu cyfrowego, przy jednoczesnym okazaniu danych z karty kierowcy budzi wątpliwości natury legalności, proporcjonalności i adekwatności takiej oceny stanu faktycznego. Mianowicie ustalona w przywołanym przepisie kara pieniężna w wysokości [...] zł dotyczy takiego stanu rzeczy, w którym przedsiębiorca nie potrafi w żaden sposób udokumentować aktywności danego kierowcy w poszczególnych dniach. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Wszelkie okresy aktywności skontrolowanych kierowców zostały właściwie udokumentowane w związku z przekazaniem kompletnych i wiarygodnych danych z kart kierowców, zatem organ w toku kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa miał pełne możliwości dokonania analizy zasad przestrzegania norm określonych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Na podstawie wytycznych Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 sierpnia 2009 roku, wydanych na podstawie poprzedniego taryfikatora u.t.d., interpretacja Ip.11.4.1 załącznika (odpowiednika obecnego lp.6.3.7) wskazuje, iż za dowód okoliczności związanych z pracą kierowcy (aktywnościami kierowcy) w danym dniu należy przyjąć każde informacje, pozwalające na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego. W niniejszym przypadku organ, posiadając w materiale dowodowym dane z tachografu cyfrowego, posiada dowody tej samej wiarygodności i o tym samym zakresie przedmiotowym, co na karcie kierowcy. Jedynym problemem jest tutaj brak możliwości dokonania kontroli integralności danych karty oraz tachografu, jednak należy zauważyć, iż za okres podlegający kontroli kontrolowani kierowcy posiadają zarejestrowane dane na kartach kierowców w sposób maksymalnie pełny. Zatem zarzut popełnienia naruszenia określonego w Ip.6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. – zdaniem skarżącego – należy uznać za niezasadny.

Odnośnie zarzutu naruszenia określonego w lp.6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. skarżący podnoszą, iż w wyniku analizy danych cyfrowych przekazanych w momencie kontroli organ stwierdził przypadki nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w odniesieniu do następujących pojazdów:

1. [...] - w dniu 2.07.2017 - 27 minut,

2. [...] - w dniu 6.07.2017 (27 min.), 25.07.2017 (30 min.), 18.07.2017

(23 min.),

3. [...] - w dniu 7.07.2017 (2h10min), 1h 30 min, 6.07.2017 (2h 10 min,

2h 10 min),

4. [...] – w dniu 22.07.2017 (27 min.), 21.07.2017 (41 min.), 18.07.2017

(37 min.) oraz 16.07.2017 (21 minut).

W toku postępowania administracyjnego strona odniosła się do powyższych zarzutów. Jak wynika z argumentacji strony powyższe naruszenia, a właściwie okresy jazdy bez karty umieszczonej w tachografie, związane były z koniecznością wykonania przejazdów tzw. warsztatowych, tj. jazdy do warsztatu oraz jazd testowych w czasie bądź po dokonaniu naprawy. Te same wyjaśnienia były inspektorowi przekazywane w czasie kontroli. Inspektor, po otrzymaniu tych informacji, nie wykazał jednak żadnego zainteresowania przyczynami realizowania przejazdów "bez karty". Nie zażądał jakichkolwiek dokumentów na potwierdzenie twierdzeń strony. Brak zainteresowania inspektora tymi kwestiami został odczytany przez przedsiębiorcę jako zwolnienie strony z obowiązku dalszego zajmowania się tą kwestią. Zatem niezrozumiałe wydaje się twierdzenie organu, zawarte w treści decyzji, iż strona nie udokumentowała swoich twierdzeń w sposób należyty. Organ w tym zakresie bowiem nie wykazał minimum staranności i inicjatywy dowodowej, lecz biernie wyczekiwał na bliżej niesprecyzowane dowody od strony. Sposób przeprowadzenia kontroli opierał się głównie na pobraniu przez kontrolującego plików; poza kwestią materiałów cyfrowych dotyczących pracy kierowców inspektor nie był niczym zainteresowany, a w szczególności dowodami mogącymi uwolnić stronę od odpowiedzialności za poszczególne naruszenie. Zdaniem skarżących, Inspektor był zainteresowany wyłącznie maksymalizacją kary pieniężnej, zaś wyjaśnienia strony (składane w toku kontroli, podczas wizyty inspektora w siedzibie strony) nie były przez inspektora ITD nawet warte zaprotokołowania. Ten sposób prowadzenia kontroli trudno uznać za akceptowalny, szczególnie w aspekcie postanowień art. 2 Konstytucji RP oraz art. 7 K.p.a.

W treści skarżonej decyzji organ kontroli zawarł kilkakrotnie argumentację,

iż nieprzedstawienie pełnej dokumentacji związanej z czasem pracy kierowców uniemożliwiło dokonanie pełnej kontroli, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem określonej wysokości kary pieniężnej, adekwatnej dla każdego z naruszeń zgodnie ze stawkami określonymi w załączniku nr 3 do u.t.d. Przede wszystkim zarzut ten padł w odniesieniu do następujących naruszeń:

1. określonych lp.6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. nieokazanie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie danych z karty kierowcy lub tachografu cyfrowego,

2. określonych lp.6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. - udostępnienie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy,

które – w ocenie organu – w sposób istotny utrudniają przeprowadzenie kontroli przedsiębiorcy. Zdaniem skarżących, jeżeli niekompletność dokumentów okazanych

w toku kontroli znajduje potwierdzenie w protokole i w materiale dowodowym, należy ustalić, dlaczego organ, wbrew obowiązującym normom prawnym, nie zastosował podstawy nałożenia kary określonej w Ip.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który przewiduje karę pieniężną w wysokości [...] zł (za "niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części"). Przedsiębiorca, który nie okazał do kontroli części dokumentów, spełnia warunki określone w tym przepisie, a mianowicie nie poddał się kontroli w części. Organ, przyjmując taką a nie inną linię interpretacji stanu faktycznego, powinien szczegółowo wyjaśnić dlaczego zastosował bardziej dotkliwe podstawy prawne ukarania, tj. wyliczając karę za każde poszczególne naruszenie, co dało sumę kary [...] zł, zamiast zastosować ogólną karę za nieumożliwienie kontroli, tj. bez wyliczania każdej jednostkowej kary, co daje w sumie karę [...] zł.

Podejście organu prowadzi do konkluzji, iż przedsiębiorca całkowicie ignorujący normy prawne, nieprzedstawiający na żądanie organu jakichkolwiek dokumentów, otrzymuje karę [...] zł, zaś podmiot który w dobrej wierze przekazuje dane do analizy, gdzie zostają stwierdzone braki, otrzymuje karę [...] zł. Nie wydaje się zasadnym przyjęcie, iż celem ustawodawcy było promowanie "cwaniactwa" i nagradzanie mniejszą karą osób sprytnych, które otrzymując zawiadomienie o kontroli w ogóle się jej nie poddają, czym uniemożliwiają dokonanie jakiejkolwiek analizy sposobu prowadzenia działalności gospodarczej. Bardziej rozumną interpretacją przepisu Ip.1.5 załącznika nr 3 do ustawy jest taka, iż organ w przypadku stwierdzenia licznych braków w dokumentacji, nie nalicza "do maksimum" poszczególnych kar jednostkowych, tylko stosuje ogólną karę za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w części. Takie rozumowanie jest zarówno zgodne z wykładnią językową, jak i funkcjonalną. W ocenie strony, to właśnie ten przepis powinien być zastosowany w niniejszej sprawie. Organ stosując inną interpretację i dokonując naliczania jednostkowego za każde naruszenie w myśl art. 8 i 9 K.p.a. powinien dokonać szczegółowego uzasadnienia swojego stanowiska i wykazać, dlaczego zastosował np. podstawę Ip.6.3.7 zamiast 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Bez takiego uzasadnienia nigdy nie będzie wiadomo, czy organ nałożył karę wyłącznie w oparciu o uregulowania prawne uwzględniając wyłącznie prawda obiektywną, czy też miały tutaj znaczenie okoliczności pozaprawne, np. usilne dążenie do maksymalizacji kary w celu zaspokojenia interesu Skarbu Państwa i tzw. "wyrobienie statystyk".

W odpowiedzi na skargę, Inspektor Transportu Drogowego, wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej: "P.p.s.a" sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez te organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze powyższe zasady i kryteria kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, skargę za zasadną choć oczywiście nie wszystkie podniesione w niej zarzuty uznać należy za trafne.

Za nietrafne uznać należy w szczególności zarzuty odnoszące się do ustalenia przez organ liczby zatrudnionych kierowców w kontrolowanym przedsiębiorstwie transportowym, co miało wpływ na łączny wymiar wymierzonej skarżącym kary. Zdaniem Sądu, organy obu instancji zasadnie zaliczyły do liczby kierowców właścicieli przedsiębiorstwa, którzy również osobiście wykonywali przewozy. Znajduje to swoje uzasadnienie w treści art. 92a ust. 4 u.t.d. Zgodnie z ww. przepisem – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji – za kierowców, o których mowa w ust. 4 pkt 1 - 3 uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Takie ujęcie wskazuje, że kierowcą w rozumieniu ust. 5 art. 92a u.t.d. jest również właściciel przedsiębiorstwa transportowego, jeżeli również wykonuje – jako kierowca – przewozy drogowe na rzecz tego przedsiębiorstwa, a w niniejszej sprawie okoliczność ta została potwierdzona w toku kontroli i w nie jest kwestionowana.

Przedmiotem kontroli i wszczętego w jej wyniku postępowania jest podmiot wykonujący przewóz drogowy, tj. przedsiębiorstwo przewozowe, zaś suma kar pieniężnych nałożonych na to przedsiębiorstwo za naruszenia stwierdzone w toku kontroli, której organ nie może przekroczyć, jest uzależniona od liczby kierowców wykonujących przewozy na rzecz tego przedsiębiorstwa. W świetle powołanego wyżej przepisu brak jest podstaw, by z liczby kierowców, o których mowa w art. 92a ust. 5 u.t.d. wyłączyć właścicieli przedsiębiorstw, którzy osobiście wykonują czynności kierowców, a zatem ich również dotyczą wszystkie normy zawarte w u.t.d. oraz powołanych w zaskarżonej decyzji aktach prawa unijnego.

Za niezasadny uznać również zarzut skarżących, kwestionujący zasadność wymierzenia im kary za prowadzenie pojazdu wyposażonego w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy, sankcjonowane przez l.p.6.1.5 zał. nr 3 do u.t.d. (kara – [...] zł), co w szczególności dotyczyło przedsiębiorcy – P. B..

Zdaniem skarżących był to przypadek przez nich niezawiniony, powstały

z wyłącznej winy Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych, która karty kierowcy wytwarza i wydaje na wniosek zainteresowanych. Kierowca, którego karta utraciła ważność, o wydaniu nowej karty kierowcy zwrócił się z 30-dniowym wyprzedzeniem i nie otrzymał jej w przepisowym terminie, wobec czego zmuszony był w okresie od 1 do 5 lipca 2017 r. wykonywać przewozy bez ważnej karty.

W ocenie Sądu jednak, w tym zakresie przesłanki egzoneracyjne opisane

w art. 92c u.t.d., na które powołują się Skarżący, nie mogą mieć zastosowania. Wskazane przez Skarżących okoliczności wskazujące na winę wystawcy dokumentu jakim jest karta kierowcy, tj. Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych, nie upoważniały jednak kierowcy, którego karta utraciła ważność, do wykonywania przewozów, wobec czego stanowisko organu w tym zakresie uznać należy za zasadne. Znajdują one pełną podstawę i uzasadnienie w treści art. 34 Rozporządzenia nr 365/14. Organ w tym zakresie nie jest zobowiązany do badania przyczyn, jak i samego faktu opóźnienia Wytwórni Papierów Wartościowych w wydaniu nowej karty kierowcy. Nie można też twierdzić, iż to PWPW bezpośrednio ponosi winę za fakt prowadzenia pojazdu przez kierowcę bez posiadania ważnej karty kierowcy. To była decyzja samego kierowcy, którym w tym wypadku jest sam przedsiębiorca. Kwestie ekonomiczno-organizacyjne, do których odwołują się Skarżący, w szczególności odpowiedzialność za realizację zwartych kontraktów, nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Ewentualna odpowiedzialność PWPW z tytułu nieterminowego wydania karty kierowcy jest tu kwestią odrębną, niezwiązaną bezpośrednio ze stwierdzonym przez organ naruszeniem sankcjonowanym przez lp.6.1.5 zał. nr 3 do u.t.d.

Oczywiste i niekwestionowane zresztą przez skarżących jest też naruszenie polegające na niezgłoszeniu organowi, który udzielił licencji zmian w ewidencji pojazdów, objętych zgłoszeniem. Naruszenie to i jego prawne podstawy oraz konsekwencje wynikające z lp.1.4 zał. nr 3 do u.t.d., zostały wyczerpująco opisane w treści zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, zaś skarga nie zawiera żadnych zarzutów w tym zakresie.

Należy to również odnieść się do stwierdzonych naruszeń w zakresie skrócenia okresów odpoczynków. Skarżący podanych w tym zakresie w zaskarżonej decyzji faktów nie zakwestionowali jak też nie wykazali przesłanek egzoneracyjnych zawartych w przepisach art. 92b i 92c u.t.d., zatem nałożone z tego tytułu kary, oparte na lp.5.3 zał. nr 3 do u.t.d., (łącznie [...] zł) uznać należy za zasadne.

Za znajdujące uzasadnione podstawy uznać należy natomiast zarzuty skargi, odnoszące się do pozostałych naruszeń, w szczególności sankcjonowanych przez lp.6.2.1 (za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu aktywności kierowcy i przebytej drogi (kara [...] zł), co – jak wskazują skarżący dotyczyło tzw. przejazdów warsztatowych lub prób drogowych; lp.6.3.7 – za nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, za które nałożona kara wyniosła – [...] zł, podczas gdy – zdaniem skarżących – dane te wynikały z okazanych kart kierowcy oraz lp.6.3.9, tj. za udostępnienie podczas kontroli niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, za które nałożona kara – po jej zweryfikowaniu przez organ odwoławczy - wyniosła [...] z).

W odniesieniu do przyjętego przez organy ustalenia dotyczącego odpowiedzialności przedsiębiorcy za używanie niektórych pojazdów bez rejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.), wskazać należy, iż z treści skargi, a wcześniej odwołania, wynika, iż skarżący w toku kontroli wyjaśniali kontrolującemu okoliczności związane z przejazdami wskazanych w decyzji pojazdów, podnosząc, iż dotyczy to pojazdów wykonujących tzw. przejazdy warsztatowe, tzn. związane z ich naprawą, lub próbami drogowymi, a nie wykonujących przewozy w rozumieniu przepisów u.t.d. Zdaniem skarżących, kwestia ta była zgłaszana i wyjaśniana w toku kontroli oraz w toku postępowania, jednakże na żadnym z tych etapów organy nie dążyły do pełnego wyjaśnienia tej sprawy i np. nie wskazały na konieczność przedstawienia dowodów w tym zakresie (dowodów napraw, faktur itp.). Organ, zarówno w treści decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę, nie odniósł się do powyższych zarzutów, stwierdzając ogólnikowo, iż na okoliczność swoich wyjaśnień przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dokumentów związanych z naprawami pojazdów.

Mając na uwadze treść art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006, stanowiącego, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do przejazdu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym, do celów rozwoju technicznego, pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu, kontrolujący – mając na uwadze wyjaśnienia przedsiębiorcy w tym zakresie oraz treść art. 7 i 9 K.p.a. – zobowiązany był wskazać przedsiębiorcy konieczność przedstawienia dokumentów potwierdzających jego wyjaśnienia i umożliwić mu to.

Strona, kierując się treścią art. 7, 8 i 9 K.p.a. miała prawo oczekiwać w tym zakresie współdziałania organów w wyjaśnieniu tego wątku sprawy. Niewyjaśnienie tej kwestii uznać należy za naruszenie ww. przepisów, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kwestia ta winna zatem zostać poddana badaniu i analizie w toku ponownego rozpoznania sprawy.

W ocenie Sądu, za uzasadnione uznać należy argumenty skargi kwestionujące wymierzenie skarżącym kary za naruszenie sankcjonowane przez l.p.6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, za które to naruszenia wymierzona została stronie kara w łącznej wysokości [...] zł - po [...] zł za każdy dzień, objęty tym naruszeniem.

Zarzut organu w tym zakresie polega na tym, że "przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego" zainstalowanego w wymienionych w decyzji pojazdach o nr rej. [...] oraz

[...] (które – jak twierdzą skarżący były wypożyczone z serwisu do celów testowych), za wyszczególnione w decyzji 14 dni.

Z treści decyzji wynika, iż organ nie kwestionuje twierdzeń i stanowiska skarżących, iż zasadnicza okoliczność, tj. fakt nieprowadzenia pojazdu został ustalony w oparciu o inne dane z urządzeń rejestrujących, min. zawarte w okazanych kontrolującym kartach kierowców.

Oznacza to, że w oparciu o karty kierowcy ustalono dane, o które chodzi

w lp.6.3.7, tj. fakt nieprowadzenia pojazdu, a sankcja została wymierzona za nieokazanie danych z tachografu.

W związku z powyższym zauważyć należy, iż przepis tj. l.p.6.3.7 załącznika nr 3 skonstruowany jest na zasadzie alternatywy, o czym świadczy użyty w nim spójnik "lub". Należy go zatem odczytać w ten sposób, iż wystarczające jest wykazanie faktu nieprowadzenia pojazdu za pomocą jednego z wymienionych w lp.6.3.7 z nośników danych, pozwalających ocenić aktywność kierowcy, w tym wypadku nieprowadzenie pojazdu.

Organ nie wyjaśnił dlaczego dane z kart kierowców oraz innych nośników, które – jak twierdzą skarżący – zostały kontrolującym udostępnione, nie zostały uznane za wystarczające dla spełnienia wymogu, o którym mowa w lp.6.3.7 w zw. z treścią art. 32 ust.1 i 33 ust. 4 rozporządzenia nr 165/14 i art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Tu należy zauważyć, iż przeprowadzona kontrola obejmowała analizę czasu pracy kierowców i naruszenia w tym zakresie zostały objęte sankcją na podstawie lp.5.3 (omówioną wyżej), co nie zostało przez skarżących zakwestionowane. W świetle ustaleń w tym zakresie zarzut nieokazania danych z tachografu lub wykresówki ma charakter formalny. Z decyzji nie wynika też, czym strona tłumaczyła nieokazanie danych z tachografu cyfrowego, przedstawiając dane z karty kierowcy.

Kwestia ta powinna – zdaniem Sądu – zostać w pełni wyjaśniona w toku ponownego analizowania sprawy.

Podobne wątpliwości wywołuje także sankcja z lp.6.3.9 zał. nr 3, tj. za naruszenie polegające na "udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – [...] zł za każdy dzień" - za które nałożono na Skarżących karę w wysokości [...] zł. (56 naruszeń x [...] zł).

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie organ przytoczył treść art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 w szczególności ust. 3, stanowiący, iż jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b, ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeżeli pojazd jest wyposażony w tachograf analogowy – wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy – wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzenia danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu lub powrotem do tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje – nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i ma dostęp do koi lub kuszetki.

Stosownie zaś do art. 9 ust. 3 ww. rozporządzenia, czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem tego rozrządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowca ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje jest traktowany jako inna praca.

Skarżący już w odwołaniu podnosili, iż wymienione w skarżonej decyzji przypadki nie obejmują aktywności kierowcy związanej z wykonywaniem pracy (przewozu lub obsługi pojazdu) lecz sytuacji, gdy kierowcy zakończyli pracę. W tej sytuacji art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, w którym jest mowa o sytuacji gdy kierowca, w wyniku oddalenia się od pojazdu nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe. Nie zostało też wykazane, że w tym przypadku spełniona jest hipoteza normy z art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006.

W tym przypadku organ odwoławczy uwzględnił częściowo odwołanie Skarżących uchylając decyzję w przypadkach, gdzie kierowcy na wykresówce dokonali odręcznego zapisu "odpoczynek".

Z przedstawionego w zaskarżonej decyzji zestawienia wynika, że kierowcy, którzy danego dnia zakończyli pracę, w większości nie dokonywali tego zapisu. Należy zauważyć, że obowiązek taki nie wynika wprost z żadnego przepisu. Sankcjonowane w tym wypadku jest okazanie w toku kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Chodzi tu o dane, kiedy kierowca jest w pracy. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do tego, by uznać, iż w zakresie naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.9 mieściło się niedokonanie przez kierowcę, po zakończeniu pracy odręcznej adnotacji na wykresówce, iż jest w stanie "odpoczynku". W ww. przepisie chodzi niewątpliwie o aktywności kierowcy związane z prowadzeniem i obsługą powierzonego mu w danym dniu samochodu.

Z treści decyzji wynika, że gdyby w pozostałych przypadkach kierowcy dokonali podobnej odręcznej adnotacji – organ nie miałby zastrzeżeń. W rezultacie sankcja jest następstwem tego, że kierowcy, po zakończeniu pracy (obsługi samochodu) nie uczynili na karcie kierowcy odręcznej adnotacji "odpoczynek". Zdaniem Sądu, aby okoliczność ta mogła stanowić podstawę do nałożenia kary za naruszenie sankcjonowane przez lp.6.4.9 zał. nr 3, obowiązek taki musiałby wynikać z przepisów rozporządzenia nr 165/2014 (lub innych), jednoznacznie nakazującego dokonanie wskazanej wyżej adnotacji po zakończeniu pracy (obsługi pojazdu), a nie tylko – jak wskazano w przytoczonym wyżej przepisie art. 34 ust. 3, w przypadku oddalenia się od pojazdu w czasie jego obsługi, tj. pracy.

Organ nie przedstawił przesłanek do uznania bądź podejrzeń, że kierowcy mogli być objęci w tym czasie inną aktywnością, związaną z pracą.

W ocenie Sądu, kwestia ta budzi istotne wątpliwości i nie została przez organ należycie wyjaśniona tak pod względem faktycznym jak i prawnym. W szczególności brak w tym zakresie korelacji ze stwierdzeniem braku lub skrócenia odpoczynku kierowców, co zresztą sankcjonowane jest przez inny przepis. Wymierzona z tego tytułu sankcja ([...] zł) jest niewspółmierna do wagi opisanego wyżej naruszenia, zwłaszcza, jeżeli weźmie się pod uwagę argumentację skarżących, iż za dalej idące naruszenia, tj. niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, sankcjonowana przez lp.1.5 zał. nr 3 - przewidziana jest kara [...] zł.

Innymi słowy, gdyby Skarżący w ogóle odmówili okazania dokumentów, w oparciu o które organ poczynił ustalenia skutkujące wymierzeniem kary w wysokości [...] zł, mogliby zostać ukaranie karą o wysokości [...] zł. Jest to sytuacja nieakceptowalna w demokratycznym państwie prawnym. Decyzja w tym zakresie powinna być oparta na pogłębionej analizie stanu faktycznego i prawnego sprawy, przy zastosowaniu wykładni systemowej oraz z uwzględnieniem treści at. 8 i 9 K.p.a., a także zasady proporcjonalności.

Rozpatrując sprawę ponownie organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną wyżej wykładnię ww. przepisów, w oparciu o które wymierzono skarżącym wysokie kary. Wprawdzie powyższe przepisy sankcjonują naruszenia niezależne od winy przedsiębiorcy (chyba że zachodzą przesłanki egzoneracyjne) to przy kwalifikowaniu określonych sytuacji pod kątem katalogu naruszeń wymienionych w załączniku nr 3 do u.t.d. należy zawsze mieć na uwadze cel tej regulacji i określonych w niej sankcji.

Przepisy te, jako sankcyjne, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Zatem naruszenie, za które wymierzona jest sankcja, musi ściśle odpowiadać hipotezie, opisanej w poszczególnych lp. załącznika nr 3, a nadto chodzi w nich o to, by jakiekolwiek nieprawidłowości w zakresie wynikającym – w niniejszym przypadku – z norm aktywności kierowców, nie mogły być ukrywane a oni sami – nadmiernie eksploatowani, ze szkodą dla bezpieczeństwa w transporcie drogowym.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.