Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1490/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), Sędziowie NSA Bogdan Lubiński, WSA del. Bogusław Woźniak, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. U. spółki z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 904/07 w sprawie ze skargi D. U. spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. U. spółki z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 904/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi D. U. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

2. Powyższą decyzją z dnia 30 stycznia 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania D. U. Sp. z o.o. z siedzibą w W., Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 24 listopada 2005 r., określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 330.279 zł i orzekł co do istoty sprawy, określając Spółce wysokość zobowiązania w kwocie 324.432 zł. W zeznaniu podatkowym (CIT-8 za 2001 r.) Spółka deklarowała wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 62.414 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał przepisy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej O.p., a także art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) dalej p.d.o.p.

3. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że poprzednie decyzje Dyrektora UKS z dnia 23 czerwca 2004 r. i dnia 7 lipca 2005 r. zostały uchylone w całości, a sprawa przekazana temu organowi do ponownego rozpatrzenia kasacyjnymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2004 r. i dnia 5 października 2005 r. Powodem takich rozstrzygnięć były uchybienia procesowe organu I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją z 24 listopada 2005 r. Dyrektor UKS określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie mniejszej od kwoty wynikającej z jego pierwszej decyzji w niniejszej sprawie. Uznał bowiem, że część pierwotnie kwestionowanych przez organ wydatków Spółki zasadnie została przez nią zaliczona do kosztów uzyskania przychodów (opłaty leasingowe i poszczególne kwoty dotyczące usług marketingowych świadczonych na rzecz skarżącej przez T. G. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.). Dyrektor UKS podtrzymał jednak swoje stanowisko co do tego, że skarżąca bezpodstawnie zaliczyła w ciężar kosztów podatkowych poszczególne kwoty związane z nieudokumentowanymi kosztami delegacji prezesa jej zarządu (P. K.) oraz wydatki dotyczące usług medycznych świadczonych na rzecz tegoż prezesa zarządu Spółki, który nie był jej pracownikiem. Odmówił zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poszczególnych kwot związanych z importem usług marketingowych świadczonych jakoby na rzecz Spółki przez prezesa jej zarządu, gdyż poza fakturą na kwotę netto 370.000 zł nie zostały przedstawione dowody, iż usługi marketingowe zostały rzeczywiście wykonane. Pomimo inicjatywy ze strony organu, Spółka nie przedstawiła bowiem żadnych analiz, opracowań lub innych dowodów świadczących o wykonaniu na jej rzecz usług marketingowych przez prezesa zarządu, poza czynnościami związanymi z pełnioną przez niego funkcją. Nie przedstawiła nadto dowodu zapłaty należności wynikającej ze spornej faktury. Organ I instancji uznał także, iż Spółka bezpodstawnie zaliczyła do kosztów podatkowych poszczególne kwoty związane z opłatami za licencję na produkcję napojów energetycznych. Nie przedstawiła bowiem dowodów poniesienia wydatków oraz umowy licencyjnej na produkcję napojów energetycznych, a umowa zawarta z podmiotem amerykańskim (E. e-V. LLC) 18 grudnia 1999 r., dotycząca używania znaku towarowego, nie może zdaniem organu stanowić wystarczającej podstawy do zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych poszczególnych kwot wynikających ze spornych faktur.

Po rozpatrzeniu odwołania i uzupełnieniu materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że organ I instancji bezpodstawnie odmówił Spółce prawa zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych w związku z podróżami służbowymi prezesa jej zarządu oraz wydatkami dotyczącymi usług medycznych świadczonych na jego rzecz. Organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko Dyrektora UKS co do tego, że skarżąca bezpodstawnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów poszczególne kwoty wynikające z faktur dotyczących importu usług marketingowych, świadczonych jakoby przez prezesa jej zarządu (370.000 zł) oraz opłat licencyjnych na rzecz podmiotu amerykańskiego (493.000 zł). Wskazał, że Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wykonanie na jej rzecz usług marketingowych przez prezesa zarządu. Odnośnie do opłat licencyjnych podniósł zaś, że nie istnieje podmiot amerykański wskazany w treści spornych faktur. Wynika to z informacji otrzymanych od amerykańskiej administracji podatkowej. Pomimo bowiem tego, że podmiot o nazwie E. e-V. LLC został formalnie zarejestrowany w USA, to jednak nie złożył wniosku o nadanie Numeru Identyfikacji Podatkowej i nie składał deklaracji podatkowych. Wskazany adres jest natomiast adresem agenta, który jedynie odbiera i wysyła oficjalne dokumenty. Nie prowadzi jednak interesów w imieniu rzekomego kontrahenta skarżącej. Administracja podatkowa USA nie natrafiła na żaden znak, że wskazany podmiot kiedykolwiek rzeczywiście funkcjonował w obrocie gospodarczym.

4. W skardze na decyzję organu odwoławczego strona zarzuciła naruszenie:

– art. 15 p.d.o.p. poprzez nieuzasadnione zakwestionowanie prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z zakupem licencji na produkcję napojów energetycznych oraz wydatków związanych z zakupem usług marketingowych od P. K.;

– art. 121, 180 oraz 187 O.p. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy i pozbawiony bezstronności.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podniosła, że kwestionowane przez organy wydatki zostały przez nią poniesione w celu uzyskania przychodu. Aktywność P. K., wykonującego postanowienia umowy łączącej go ze Spółką, miała wpływ na zwiększenie jej przychodów ze sprzedaży napojów energetycznych na terenie Węgier, Czech i Austrii. Cel umowy został zatem osiągnięty, pomimo braku materialnych substratów działalności P. K. Skarżąca dodała, że pomimo tego, iż jedynym materialnym dowodem wykonania przez P. K. usług marketingowych na rzecz Spółki są tylko umowy, faktury i wypłacone premie, to z uwagi na dokonaną zapłatę i osiągnięty cel, kwota 370.000 zł powinna zostać zaliczona do kosztów podatkowych.

Podobną argumentację przedstawiono odnośnie do opłat licencyjnych, które w ocenie Spółki także powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Podniesiono, że organ odwoławczy "dosyć swobodnie" przyjął, że zapłata dokonana na rzecz podmiotu amerykańskiego tytułem realizacji umowy z dnia 18 grudnia 1999 r., nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Powołał się nadto na oświadczenie podpisane przez J. H. związanego z podmiotem amerykańskim, do którego to oświadczenia nie odniósł się organ odwoławczy, kwestionując jednocześnie istnienie kontrahenta skarżącej (podmiotu amerykańskiego). Wywiódł, że skoro skarżąca produkowała i sprzedawała napoje energetyczne, korzystając ze znaku towarowego podmiotu amerykańskiego oraz dostarczonych przez ten podmiot informacji na temat technologii produkcji napoju, to organy bezpodstawnie odmawiają skarżącej prawa do zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych opłat związanych z nabyciem licencji na używanie logo "W." i know-how w zakresie produkcji napojów energetycznych. Podkreślono, że organ podatkowy nie podjął próby zweryfikowania oświadczenia J. H., jednocześnie ignorując jego treść. Nie wezwał nadto P. K. w celu jego przesłuchania, czym naruszono wskazane w skardze przepisy postępowania podatkowego.

5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, pozostając przy dotychczas prezentowanym stanowisku w sprawie.

6. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki na ww. decyzję.

Odnosząc się do kwestii usługi marketingowej wykonanej na rzecz Spółki przez P. K., Sąd uznał, że w sytuacji, gdy prezes zarządu Spółki działał w jej imieniu poza granicami kraju, wykonując z pozycji prezesa zarządu także czynności o charakterze marketingowym, a skarżąca nie wykazała, że świadczył on inne usługi marketingowe, wykraczające poza zakres jego obowiązków służbowych, to brak było podstaw do zaliczenia spornej kwoty w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Sąd wskazał, że nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w omawianym zakresie uchybienia organu odwoławczego, który nie zajął wyraźnego stanowiska co do tego, czy sporny wydatek został rzeczywiście poniesiony przez Spółkę (w znaczeniu kasowym). Organ I instancji stwierdził zaś, że Spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających zarówno wykonanie usług marketingowych odrębnych od czynności związanych z pełnioną przez P. K. funkcją prezesa jej zarządu, jak też nie przedstawiła dowodów poniesienia związanych z tym wydatków.

Według Sądu zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 121, 180 i 187 O.p.) należało uznać za chybione, gdyż organy podjęły stosowną inicjatywę, zmierzającą do ustalenia prawdy obiektywnej. Zaskarżona decyzja została zdaniem Sądu wydana w granicach art. 191 O.p., P. K. został nadto przesłuchany w charakterze świadka, a fotokopie protokołów przesłuchań zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej.

Ponadto Sąd wskazał, że w odniesieniu do poszczególnych kwot zaliczonych przez Spółkę z tytułu opłat licencyjnych, nie przedstawiła ona dowodów potwierdzających poniesienie wydatków z tym związanych. Skoro z materiału dowodowego wynika, że do 2007 r. skarżąca nie wykazała, iż poniosła w 2001 r. wydatki związane z opłatami licencyjnymi (w znaczeniu kasowym albo poprzez zmianę struktury jej aktywów bądź pasywów), to uznać należy, że sporna kwota została bezpodstawnie zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Sąd podkreślił, że organy podatkowe mają prawo kwestionować zasadność zaliczenia określonej kwoty w ciężar kosztów uzyskania przychodów, jeżeli po upływie kilku lat od dokonania czynności (nabycia towaru lub usługi) podatnik nie wykaże, że poniósł wydatek z tym związany (wywiązał się z zobowiązań będących konsekwencją nabycia towaru lub usługi). Szczególnie wówczas, gdy kontrahent podatnika nie funkcjonuje w obrocie gospodarczym i brak jest jakichkolwiek podstaw do wniosku, że podatnik rzeczywiście poniesie sporne wydatki.

7. W skardze kasacyjnej strona zarzuciła następujące uchybienia przepisom prawa:

I. Naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a polegające na:

a) niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 p.d.o.p., poprzez podzielenie poglądu Dyrektora Izby Skarbowej w W., jakoby wydatki związane z zakupem licencji w zakresie używania znaku towarowego "W." oraz know-how na produkcję napojów energetycznych od E. e-V. LLC nie stanowiły dla Spółki kosztów uzyskania przychodów,

b) niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 p.d.o.p., poprzez podzielenie poglądu Dyrektora Izby Skarbowej w W., jakoby wydatki związane z zakupem usług marketingowych od Pana P. K. nie stanowiły dla Spółki kosztów uzyskania przychodów;

II. Naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. polegające na:

a) naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia stanu faktycznego niezgodnego ze stanem rzeczywistym,

b) naruszenie art. 145 § 1 w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, 180, 187, 191, art. 199a § 1, art. 199a § 3 oraz art. 208 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., pomimo zaistnienia w toku postępowania przed organami podatkowymi pierwszej i drugiej instancji powyższych naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy,

c) naruszenie art. 145 § 1 w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 120, 180, 187, 191 O.p. poprzez uznanie za prawidłowe postępowania dowodowego, w którym organy podatkowe zignorowały szereg dowodów przedstawionych przez skarżącą.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach skargi kasacyjnej skarżąca Spółka przede wszystkim podkreśliła, że produkcja i sprzedaż napoju "W." była jednym z elementów prowadzonej przez nią działalności i bezspornie przyczyniła się do zwiększenia jej przychodów. Natomiast możliwość produkcji i dystrybucji napoju uwarunkowana była pozyskaniem odpowiedniej zgody na używanie znaku towarowego, będącego logo napoju oraz receptury na jego produkcję. Spółka podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zwrócił uwagi na fakt, że skarżąca dokonywała sprzedaży napojów "W.", co w połączeniu z podpisaną umową licencyjną oraz oświadczeniem przedstawiciela E. e-V. LLC, Pana J. H., a także w połączeniu z faktem wypłaty wynagrodzenia tytułem umowy licencyjnej bezspornie świadczy o zasadności zaliczenia wydatków związanych z transakcją z ww. Spółką amerykańską do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka nie zgodziła się także ze stanowiskiem Sądu odnośnie do bezzasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z usługami marketingowymi świadczonymi przez Pana P. K. na rzecz D. U. Sp. z o.o. Strona zwróciła uwagę na fakt, że P. K. zajmował się w Spółce dwojakiego rodzaju działalnością. Po pierwsze, jako członek zarządu prowadził sprawy Spółki i reprezentował ją na zewnątrz. Po drugie, był także kontrahentem Spółki, który na podstawie umowy cywilnoprawnej świadczył na jej rzecz usługi o charakterze marketingowym, a jego obowiązki w tym zakresie nie pokrywały się z obowiązkami nałożonymi na niego jako członka zarządu. Zdaniem skarżącej cel gospodarczy wskazany w umowie cywilnoprawnej został osiągnięty, czego pośrednim dowodem jest aktywność Spółki na rynkach zagranicznych, do czego niewątpliwie przyczyniła się działalność Pana K.

Skarżąca podniosła, że co do zasady jedynym materialnym dowodem na wykonanie usług o charakterze niematerialnym są podpisane umowy i wypłacone premie lub wystawione faktury, a przede wszystkim osiągnięty cel gospodarczy. Wypłata wynagrodzeń jest stwierdzeniem, że zamierzony cel został osiągnięty na poziomie satysfakcjonującym dla zamawiającego, co zgodnie z Kodeksem cywilnym jest samym w sobie potwierdzeniem wykonania powierzonej pracy. Tak też się stało w niniejszej sprawie.

Ponadto Spółka wskazała, że Sąd w uzasadnieniu wskazał na okoliczność, która dla sprawy jest niezwykle istotna, a nie została dostatecznie potwierdzona w materiale dowodowym. W kontekście zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie licencji oraz kwot zapłaconych Panu K. tytułem świadczonych przez niego usług marketingowych, Sąd wskazał na niewyjaśnioną okoliczność zapłaty za ww. usługi, podnosząc przy tym, że dla zasadności zaliczenia takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów istotną kwestią jest fakt kasowego rozliczenia transakcji.

8. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

9. Na rozprawie w NSA w dniu 5 lutego 2010 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

10. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarówno z osnowy jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżąca Spółka kwestionuje prawidłowość dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r., zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak i zastosowania przepisów prawa materialnego. Zarzuty skarżącej nie znajdują uzasadnienia. Sąd pierwszej instancji w pkt 5.3. trafnie sprecyzował kwestię sporną, która wymagała wyjaśnienia i oceny ze strony organów podatkowych, a w konsekwencji kontroli sądu administracyjnego z uwzględnieniem kryterium legalności przeprowadzonego postępowania instancyjnego i załatwienia sprawy. Sąd powołując się na treść art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.) zauważył, że wg powołanego przepisu ustawy podatkowej kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Obowiązkiem organów podatkowych było zatem ustalenie, czy sporne wydatki, zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, zostały rzeczywiście poniesione, a także czy ich poniesienie nastąpiło w celu osiągnięcia przychodów.

Sąd pierwszej instancji – powołując w tym zakresie inne orzeczenia sądów – wyraził pogląd, że wprawdzie usługi marketingowe, niewątpliwie są usługami celowymi i nakierowanymi na uzyskanie przez przedsiębiorcę przychodu, jednakże do uwzględnienie kosztów tych usług w kosztach uzyskania przychodów niezbędne jest wykazanie, że usługi zostały rzeczywiście wykonane, a należność za nie uregulowana. Stanowisko to podziela w całości sąd odwoławczy.

W zaskarżonym wyroku trafnie zaakceptowano dokonaną przez organy podatkowe ocenę materiału dowodowego, z której wynikało, że Spółka nie przedstawiła żadnych materialnych dowodów wykonania na jej rzecz usług marketingowych przez P. K., będącego jednocześnie prezesem jej zarządu, mimo że w toku postępowania zobowiązywała się do przedstawienia sporządzonych przez niego analiz itp. Podkreślono, że w kosztach uzyskania przychodów ostatecznie zostały uwzględnione koszty podróży zagranicznych prezesa zarządu, co dowodzi, iż przyjęto, że w ramach sprawowania tej funkcji odbywał on podróże w interesach Spółki, mieszczące się w ramach działalności marketingowej, promującej produkty wytwarzane przez Spółkę. Natomiast Spółka nie wykazała, że świadczył on ponadto inne usługi wykraczające poza zakres jego obowiązków służbowych.

Podsumowując ten wątek sprawy Sąd pierwszej instancji zauważył, że wprawdzie organ odwoławczy nie zajął wyraźnego stanowiska w kwestii, czy wydatek za omawiane usługi został rzeczywiście poniesiony, to jednak należy podkreślić, że w decyzji organu I instancji jednoznacznie stwierdzono, że Spółka nie przedstawiła dowodów na poniesienie kosztów zaewidencjonowanych na podstawie faktur wystawionych przez P. K.

Zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty odnośnie do załatwienia sprawy w tym zakresie wprawdzie wskazują błędną kontrolę sądu wskutek niestwierdzenia naruszenia konkretnych przepisów postępowania (Ordynacji podatkowej), jednakże uzasadnienie tych zarzutów jest nader ogólnikowe, nie wynika z niego jakich dowodów organy nie przeprowadziły (art. 180, 187 O.p.), jakie ich działania miały charakter pozaprawny (art. 120 O.p. oraz dlaczego ocena dowodów wykracza poza granice zakreślone art. 191 O.p.

W skardze kasacyjnej Spółka twierdzi, że P. K. otrzymał wynagrodzenie za świadczone usługi marketingowe przelewem na rachunek bankowy, jednakże nie wskazuje na tę okoliczność dowodu, a z akt sprawy wynika, że dowód taki nie został przez Spółkę przedstawiony w postępowaniu administracyjnym.

Niezależnie od podanych wyżej przepisów postępowania, wskazanych w skardze kasacyjnej, które można byłoby zakwalifikować jako polemikę Spółki z dokonaną oceną materiału dowodowego, Spółka wskazała w petitum skargi na naruszenie art. 199a § 1, art. 199a § 3 oraz art. 208 § 1 O.p. nie uzasadniając w żaden sposób naruszenia tych norm, zatem zarzut ten – jako nieodpowiadający wymogom z art. 176 p.p.s.a. należy pozostawić bez komentarza.

Z analogicznych powodów nietrafne są zarzuty dotyczące naruszenia tych samych przepisów postępowania przy rozstrzyganiu o wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów kosztów zaewidencjonowanych na podstawie faktur wystawionych przez E. e-V. LLC z siedzibą w Stanach Zjednoczonych.

Dostatecznym i przesądzającym argumentem przemawiającym za takim orzeczeniem było bowiem wyjaśnienie amerykańskiej administracji podatkowej, że firma ta nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej, co przesądza o niecelowości zobowiązania się do zapłaty na jej rzecz należności za udostępnienie znaku towarowego i licencji na produkcję napojów energetycznych. Nie zostało też podważone przez stronę skarżącą ustalenie, że Spółka nie zapłaciła kwot określonych fakturami tej firmy.

Przedłożone przez stronę skarżącą pismo podpisane przez J. H., który podpisał również w imieniu firmy amerykańskiej umowę z 1999 r. tylko potwierdza, że Spółka nie poniosła kosztów wynikających z faktur.

W świetle tych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia Sądu pierwszej instancji, których strona nie podważyła w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie może być uwzględniony zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 p.d.o.p. wskutek jego niezastosowania, bowiem kosztami uzyskania przychodów – co wyżej podkreślono, mogą być tylko koszty poniesione (a nie tylko zaewidencjonowane) mające na celu uzyskanie przychodów.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała, że sporne koszty rzeczywiście poniosła, a organy podatkowe w sposób przekonywujący uzasadniły, że nie zostały wykonanie usługi, ani nie doszło do nabycia praw majątkowych wyszczególnionych w tych fakturach.

Z tych względów skarga kasacyjna, jako niezawierająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.