Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1664/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędziowie NSA Bożena Walentynowicz (spr.), As. WSA Mariola Kowalska, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Klasztoru [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania Klasztoru [...] w W. od decyzji nr [...] Burmistrza Gminy [...], na podstawie art.. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją tą organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany dotyczący rozbudowy budynku Polskiego T. w W. i zezwalającej na budowę skrzydła południowego w/w budynku.

W uzasadnieniu podniesiono, iż przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Sporządzony został przez osoby posiadające uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego W., wymaganiami ochrony środowiska a także wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jest też zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Według planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. teren inwestycji zlokalizowany jest w obszarze ścisłego centrum, oznaczonego symbolem [...].

Ustalenia dla tego terenu to:

"Lokalizowanie funkcji usługowych III stopnia obsługi w zakresie administracji, organizacji społecznych, dyspozycji i współpracy gospodarczej oraz obrotu finansowego w skali międzynarodowej, ogólnokrajowej, ubezpieczeń, kultury, nauki, sportu, turystyki, transportu i łączności.

W obszarze tym wyklucza się lokalizowanie uciążliwych obiektów produkcyjnych, magazynów i składów."

Plan ustala szczególną ochronę S.. Nakazuje ochronę i wyeksponowanie historycznej panoramy miasta związanej ze S.

Planowana inwestycja jest zgodna z planem. W decyzji o warunkach zabudowy określono wymagania dotyczące zagospodarowania terenu, charakterystykę projektowanej inwestycji i wszystkie warunki wynikające z przepisów szczególnych a dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Projekt inwestycyjny odpowiada tym wymaganiom. Inwestor zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego wykazał prawo do terenu na cele budowlane i złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy.

Podnieść należy, iż w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. P11/2000 – nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę obiektu przy granicy z jego działką. Zarzut więc skarżących co do braku takiej zgody nie jest zasadny. Zgodnie z opiniami geologicznymi nie ma przeciwwskazań na realizację inwestycji na S. – przy zastosowaniu odpowiednich rozwiązań konstrukcyjnych. Dokumentacja projektowa odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 03.11.1998 r. "w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego" (Dz. U. nr 140, poz. 106). Brak więc podstaw do wydania decyzji odmownej wg organu.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Klasztor [...] w W. zarzucając, iż realizacja przedmiotowej inwestycji naruszy rzeźbę S., zmieni jej strukturę geologiczną, zniszczy szatę roślinną.

Inwestycja, zdaniem skarżących, jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego a ponadto narusza prawo własności S. przez T., które legitymuje się tylko prawem wieczystego użytkowania terenem, podczas gdy skarżące mają prawo własności. Zarzucając naruszenie art. 7 kpa strona skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko z decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani procesowego – co wynika z analizy materiału dowodowego, zebranego w sprawie niniejszej.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) w razie spełnienia określonych przepisami art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 wymagań, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. zaskarżona decyzja dotyczy pozwolenia na budowę skrzydła południowego budynku Polskiego T. przy ul. K. w W., którego realizacja ma nastąpić na terenie S. Jak podniósł organ inwestor występując o pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu przedstawił ostateczna decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał swoje prawo do dysponowania terenem na cele budowlane a także przedłożył projekt budowlany wykonany przez kompetentne osoby. Spełnił tym samym wymogi formalne określone art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Należy zauważyć, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana dla przedmiotowej inwestycji przesądza o zgodności tej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego W.

W świetle tego dokumentu zarzut skarżących jakoby inwestycja nie była zgodna z planem zagospodarowania jest bezzasadny i niczym nieuzasadniony, skoro decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie została podważona.

Wbrew stanowisku skargi należy stwierdzić, że prawo do terenu na cele budowlane może wynikać zarówno z tytułu prawa własności, prawa wieczystego użytkowania, jak i stosunku obligatoryjnego, jeżeli umowa dopuszcza prawo do zabudowy na tym terenie. Prawo wieczystego użytkowania terenu, jakim legitymuje się inwestor jest równorzędnym prawem do ubiegania się o zabudowę terenu tak jak prawo własności służące skarżącym do terenu sąsiedniego.

Nie można podzielić zarzutu skargi, jakoby decyzja zaskarżona naruszała prawo własności Klasztoru [...] przez nieuzyskanie ich zgody na realizację obiektu budowlanego w ostrej granicy z ich nieruchomością.

Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego zajętym w wyroku z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P.11/2000 OTK z 2001 r. nr 2, poz. 33) § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. "w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy" jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – przez to, że regulując materię zastrzeżoną dla ustawy wykracza poza granice upoważnienia do wydania rozporządzenia. Wobec wyeliminowania przepisu wyżej wymienionego dotyczącego zgody sąsiada – uzupełniająco należy wyjaśnić, że to organ w decyzji o pozwoleniu na budowę, orzeka o usytuowaniu budynku na gruncie w tym i o usytuowaniu jego w ostrej granicy, uwzględniając wszystkie przesłanki rozstrzygnięcia, także przewidziane art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa budowlanego.

Skarżące nie wykazały, by decyzja zakwestionowana naruszała ich interesy prawem chronione.

Nie jest też słuszny zarzut skargi, jakoby inwestycja naruszała rzeźbę S., zmieniła jej strukturę geologiczną z ekosystemem włącznie. Przedstawiony projekt budowlany sporządzony przez zespół uprawnionych osób zawiera wszystkie niezbędne uzgodnienia i opinie. Oparty został na wcześniej sporządzonych ekspertyzach naukowych. Zatwierdzona przez Starostę Powiatu W. "Dokumentacja Geologiczno-Inżynierska" dla potrzeb projektowania i wykonawstwa budynku przy ul. K. wyjaśnia wszystkie kwestie niepokojące skarżące w związku z realizacją inwestycji przedmiotowej na S.

Ekspertyza zawiera charakterystykę projektowanego budynku, charakterystykę budowy geologicznej terenu, rozwiązania zadania geologicznego, opis przeprowadzonych prac wiertniczych, prac geodezyjnych, badania laboratoryjne i geotechniczne warunki posadowienia. W podsumowaniu powyższych badań ostateczne wnioski stwierdzają, iż posadowienie budynku na polach nie powoduje oddziaływania jego na S. zważywszy na stateczność S.

Ekspertyza ta nie została podważona przez stronę skarżącą żadnym innym dowodem dotyczącym badanej tematyki. Należy wiec uznać za ekspertyzą, że nie ma żadnych przeciwwskazań do realizacji przedmiotowej inwestycji na S. Projekt został też pozytywnie uzgodniony przez Konserwatora Zabytków, Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody i Ochrony Środowiska.

Z załączonej do akt "opinii technicznej" rzeczoznawcy dr inż. T. K. wynika, że środkiem zaradczym powstrzymania rozpoczętego zsuwu zachodniego skrzydła biurowego jest wybudowanie właśnie niezrealizowanego wg pierwotnego projektu segmentu południowego. Realizacja tego zadania inwestycyjnego, stanowi jedyną gwarancję ochrony przed katastrofą budowlaną istniejącego już budynku przy ul. K..

W podsumowaniu powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż zarzuty skargi nie zostały potwierdzone w materiale dowodowym sprawy, a kwestionowana decyzja nie narusza prawa ani interesów prawnych Klasztoru [...]. Brak podstaw do uwzględnienia skargi uzasadnia jej oddalenie.

Z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.