Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1038/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Leszek Włoskiwicz, Tomasz Zbrojewski, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 19 kwietnia 2006r. sygn. akt II SA/Go 104/06 w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Go 104/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] nr [...], odmawiająca przyznania T. R. dodatku mieszkaniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył treść art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), zawierający definicję dochodu gospodarstwa domowego (wysokość dochodu jest niezbędna do obliczenia dodatku mieszkaniowego, który stanowi różnicę między wydatkami na lokal, a kwotą stanowiącą wydatki w wysokości przeciętnego dochodu gospodarstwa domowego) i stwierdził, że organ odwoławczy jako podstawę do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyjął dochód T. R. 684,32 zł, tj. przychód 562,58 zł (brutto) i dodatek pieniężny 121,74 zł (brutto), a z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że skarżący otrzymał świadczenie rentowe w wysokości 562,58 zł (brutto), tj. 495,57 zł (netto) oraz dodatek 365,24 zł (netto). Wobec takiego zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych należało ustalić charakter dodatku pieniężnego, a także potrącenia w wysokości 67,01 zł (różnica między rentą brutto i netto), czy nie jest to składka na ubezpieczenie chorobowe, gdyż taka podlegałaby odliczeniu, zgodnie z definicją z art. 3 ust. 3 i wysokość dochodu uległaby zmianie – podkreślił Sąd, uznając, że niewyjaśnienie tych okoliczności naruszało art. 77 § 1 kpa.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], reprezentowane przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim i zarzucając:

– naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.),

– naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wobec jednoznacznego określenia pojęcia dochodu przez art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, nie zachodziła potrzeba uzupełniania materiału dowodowego i dociekania charakteru potrącenia 67,01 zł z renty brutto oraz dodatku pieniężnego, bowiem nie było wątpliwości, że kwota 67,01 zł była zaliczką na podatek, zaś dodatek pieniężny to świadczenie wypłacone na podstawie ustawy z dnia 20 maja 2005 r. o dodatku pieniężnym dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny (Dz. U. Nr 102, poz. 852), które nie podlegają odliczeniu od dochodu w świetle ww. przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", stanowiąc, że są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (pkt 2). Zgodne z tym przepisem przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej będzie polegało na wskazaniu konkretnych przepisów konkretnego aktu prawnego i charakteru naruszenia. Przytoczenie podstaw w niniejszej skardze kasacyjnej nie w pełni odpowiada tym wymaganiom, bowiem jeśli idzie o zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazany został co prawda konkretny przepis, jednakże bez podania o jaki akt prawny chodzi, zarzut naruszenia prawa materialnego wskazuje zarówno przepis jak i akt prawny, jednakże zarówno zarzut naruszenia prawa procesowego jak i prawa materialnego nie podaje charakteru naruszenia. Art. 176 Ppsa jako jeden z elementów skargi kasacyjnej zawiera przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, zatem element ten stanowi całość, a wobec tego w przypadku wskazania w podstawie przepisów, można w uzasadnieniu szukać aktu prawnego czy charakteru naruszenia.

Z uzasadnienia niniejszej skargi nie wynika jednak z jakiego aktu pochodzi przepis wskazany jako naruszenie przepisów postępowania, jednak z przytoczonej w podstawie nazwy organu promulgacyjnego i daty publikacji należy wywnioskować, iż chodzi kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast jeśli idzie o zarzut naruszenia prawa materialnego, to z ostatniego zdania uzasadnienia wynika, że chodzi o niezastosowanie przepisu wskazanego w podstawie skargi kasacyjnej.

Tak przytoczonych zarzutów skargi kasacyjnej nie można uznać za usprawiedliwione.

Zasady postępowania przed sądami administracyjnymi reguluje Ppsa, natomiast przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzkie sądy administracyjne nie stosują, a jedynie w ich świetle oceniają działania organów administracji. Zarzut naruszenia prawa procesowego, o którym mowa w art. 174 pkt 2 Ppsa, powinien zatem wskazywać przepisy tej ustawy, a przepisy kpa mogą być przytoczone w związku z nimi. Wskazanie zatem w niniejszej skardze kasacyjnej tylko przepisów kpa jako tych, które zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. czyni zarzut naruszenia przepisów postępowania nietrafnym.

Jeśli idzie o zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. – o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) przez jego niezastosowanie, to należy stwierdzić, iż właśnie przepis ten miał w sprawie zastosowanie, a skarżącemu Kolegium raczej chodziło o jego błędną wykładnię. Jednak bez względu na to o jaki charakter naruszenia tego przepisu skarżącemu chodziło, Wojewódzki Sąd przepisu tego nie naruszył, bowiem miał on zastosowanie i nie został błędnie wyjaśniony.

Art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zawiera definicję dochodu gospodarstwa domowego, a ponieważ, stosownie do art. 6 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę między wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym – takim jest gospodarstwo T. R. – konieczne jest ustalenie dochodu gospodarstwa domowego, zgodnie ze wskazówkami tego przepisu. Za dochód - w jego rozumieniu – uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, zaś do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Przy takiej definicji dodatku nie budzi wątpliwości to, że Wojewódzki Sad uznał, że nie zostało w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnione w postępowaniu administracyjnym, czy koszty, na które złożył się dochód skarżącego podlegają odliczeniu od kwoty brutto, a jeśli tak to w jakiej wysokości, czy też takiemu odliczeniu nie podlegają. Zgodzić należy się z Sądem, iż powinien być wyjaśniony charakter dodatku pieniężnego, a także z jakich składników składa się kwota stanowiąca różnicę między wysokością świadczenia rentowego brutto i netto (czy tylko z zaliczki podatkowej, czy też świadczenia na ubezpieczenia chorobowe), bo może okazać się, że mogą podlegać one odliczeniu w myśl art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach. Może także okazać się, że być może podlegać będą jakieś składniki odliczeniu, ale wysokość dodatku okaże się niższa niż 2% najniższej emerytury (art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach) i wówczas także nie będzie on służył. Zatem Wojewódzki Sąd nie zinterpretował błędnie art. 3 ust. 3 przez to, że wskazał, iż w wyniku nie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie wiadomo czy jakiś składnik dochodu T. R. może nie podlegać wliczeniu i wysokość dochodu ulegnie zmianie. Tak więc zarzut naruszenia prawa materialnego jest nieusprawiedliwiony.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 Ppsa.

-----------------------

Za zgodność z oryginałem

Na oryginale właściwe podpisy

Tomasz Zieliński

starszy sekretarz sądowy