Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1430/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art/ 4 ust. 2 pkt. 1, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 104, 7,77 par. 1, art. 40 par. 2, art. 6, art. 107 par. 1 pkt 6, art. 107 par. 3, art. 10 par. 1,m art. 75 par. 1, art. 84 par. 1, art.80,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza N. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz skarżących B. K. i J. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016, poz. 23), dalej jako "k.p.a." i art. 50, ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 roku, poz. 1073), zwanej dalej "u.p.z.p.", Burmistrz N. W. ustalił na rzecz firmy [...] warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] zlokalizowanej w B. , na działce nr [...], gm. N. W..

Organ wyjaśnił, że inwestycja obejmuje budowę wolnostojącej wieży

w konstrukcji kratowej, o wysokości całkowitej do 56 m n.p.t. wraz z instalacją na niej anten sektorowych i radiolinii, posadowieniem urządzeń sterujących u podstawy wieży oraz wewnętrzną linią zasilającą. 2.1. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na dz. nr [...], mającej dostęp do drogi publicznej (dz. nr [...] dr ), będącej drogą gminną, zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji. Działka nr [...] ma powierzchnię [...] m2, jest oznaczona symbolem B-RVI i S; parcela jest użytkowana rolniczo. Jest to teren niezabudowany, ale w obrębie działki znajduje się utwardzona płyta betonowa.

W punkcie 4 rozstrzygnięcia, dotyczącym ochrony środowiska i zdrowia ludzi wskazano, że należy uwzględnić wymagania i warunki zawarte w ustawie z dnia

27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2016 roku, poz. 612), dalej jako "p.o.ś."

W punkcie 4.1. organ podał, że z dołączonego do wniosku opracowania zatytułowanego "Klasyfikacja przedsięwzięcia", wykonanego przez mgr inż. J. S. z firmy [...] z G., wynika że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2, ust. 1, pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010 roku (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 roku, poz. 71) i nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3, ust. 1, pkt 8 w/w Rozporządzenia.

Z decyzji wynika również, że dotrzymywanie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku winno być kontrolowane poprzez dokonanie pomiaru pól elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji, bezpośrednio po każdorazowej zmianie warunków pracy instalacji, o ile czynności te mogą wpłynąć na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych.

W kolejnych punktach zawarto ustalenia dotyczące: ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, warunków obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, wymagań dotyczących osób trzecich, ochrony według przepisów odrębnych oraz linii rozgraniczających teren inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji organ argumentował, że teren, na którym przewidziano realizację inwestycji znajduje się na obrzeżach miejscowości B.. Sąsiednie działki są działkami zabudowanymi lub przeznaczonymi pod zabudowę. Teren inwestycji położony jest bezpośrednio przy drodze gminnej i jest on uzbrojony w niezbędną infrastrukturę techniczną.

W toku prowadzonego postępowania stwierdzono, że zamierzenie polegające na budowie stacji bazowej nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

z dn. 9 listopada 2004 roku - tekst jednolity: Dz. U. z 2016 roku, poz. 71).

Na przedmiotowym obszarze nie występują siedliska przyrodnicze, objęte ochroną. Zakres emitowanych pól elektromagnetycznych, określony przez wnioskodawcę, oznacza, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z dn. 3 października 2008 roku. Jednocześnie uznano, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest przedsięwzięciem wymagającym oceny oddziaływania na środowisko.

W końcowej części uzasadnienia organ opisał uwagi i zastrzeżenia wnoszone

w toku postępowania przez stronę i szczegółowo się do nich odniósł.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli B. K. i J. K., zarzucając m. in. nieprawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji bezpośrednio stronie pomimo ustanowienia w sprawie pełnomocnika, naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i błędne zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako niewymagającego uzyskania decyzji środowiskowej, naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa i przyjęcie że planowana inwestycja nie podlega warunkom i wymaganiom dotyczącym ładu przestrzennego, naruszenie chronionego prawem interesu skarżących jako interesu osoby trzeciej poprzez pominięcie kwestii wpływu inwestycji na zdrowie fizyczne i psychiczne oraz sferę majątkową skarżących zwłaszcza, że skarżący na działce nr [...] planują budowę domu jednorodzinnego z zagospodarowanym poddaszem.

Ponadto skarżący zwrócili uwagę, że w strefie oddziaływania planowanej inwestycji znajduje się przystanek PKS oraz elementy obszaru strefy specjalnej ochrony ptaków "[...]" - kod obszaru PLB 320009. Wskazano również na okoliczność pozbawienia mieszkańców miejscowości B. należytej ochrony wskutek pominięcia ich protestów i błędnego wskazania, że ich interesy będą podlegały ochronie dopiero w toku uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę, podczas gdy na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę mieszkańcy zostaną pozbawieni zaskarżenia pozwolenia na budowę jako nieposiadający statusu strony postępowania. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, względnie o zwrócenie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że przepis art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać,

w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia

i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji

oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; (...).

Złożony w niniejszej sprawie przez inwestora wniosek, w ocenie organu, spełnia powyższe wymogi - we wniosku zawarta jest charakterystyka inwestycji wskazująca rodzaj planowanej inwestycji, określony jest planowany sposób zagospodarowania terenu, wykazano dostęp działki inwestycyjnej do drogi publicznej, określono charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Do wniosku załączono kopie map zasadniczych obejmujących teren inwestycji w odpowiedniej skali, tj. 1:1000.

Dalej organ wskazał, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się analiza

z [...] r. określająca cechy zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] położonej w B. , gm. N. W., sporządzonej na podstawie występujących cech zabudowy na obszarze analizowanym. Jest to bardzo uproszczona forma analizy o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w przeciwieństwie do przypadku decyzji o warunkach zabudowy - nie precyzują co musi znajdować się w takiej analizie. W omawianej analizie znajduje się informacja na temat rodzaju przedsięwzięcia, jego planowanego usytuowania, charakteru działki inwestycyjnej oraz terenów znajdujących się wokół działki inwestycyjnej. W analizie nie ma charakterystyki zabudowy kubaturowej występującej w sąsiedztwie działki inwestycyjnej, jednakże z uwagi na charakter obiektu - wieża kratowa, obiekt infrastruktury technicznej - który nie jest obiektem kubaturowym, brak jest podstaw do przeprowadzenia takiej szczegółowej analizy.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r.

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U.

z 2016r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć, a więc wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć:

a) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz,

w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Organ wyjaśnił, że ze znajdującego się w aktach sprawy opracowania "Analiza kwalifikacyjna przedsięwzięcia" wynika, iż przedmiotowa inwestycja przewiduje instalację anten sektorowych których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny mieścić się będzie w przedziale od 1000 do

2000 W, a odległość w osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności w poziomie wynosić ma 70 m. Ze względu na moc promieniowania izotropowo inwestycja nie będzie zaliczać się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, może jednak kwalifikować się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z uwagi jednak na fakt, że oś głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności ma znajdować się w odległości nie większej niż 70 m, inwestycja ta nie zalicza się również do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z powyższego wynika zatem, że inwestycja nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w toku postępowania przed organem I instancji oraz w odwołaniu odnośnie występowania promieniowania anten w miejscach dostępnych dla ludzi, jak np. na przystanku autobusowym czy w planowanym domku jednorodzinnym organ odwoławczy podkreślił, że inwestycja zakłada wybudowanie wieży o wysokości 56 m n.p.t., a same anteny będą zamontowane na wysokości 53,5 m. n.p.t. Przy takiej wysokości zamontowania anten promieniowanie przez nie emitowane z uwzględnieniem ich pochylenia (tiltu) będzie występowało na wysokości od 37,6 do 53,6 m n.p.t. a więc znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludzi. W sąsiedztwie terenu inwestycji nie występuje bowiem zabudowa wysoka, a dominują niezabudowane grunty rolne.

Kolegium wyjaśniło, że patrząc na kopię mapy zasadniczej z zaznaczeniem miejsca posadowienia wieży kratowej oraz rzut poziomy wiązek promieniowania można odnieść mylne wrażenie, że promieniowanie to będzie występowało na działkach znajdujących się pod główną wiązką osi promieniowania. Przed postawieniem takiego wniosku, zdaniem organu, należy najpierw zapoznać się z charakterystyką przedsięwzięcia, w szczególności wysokością zawieszenia anten sektorowych oraz wysokością na jakiej występować będzie szkodliwe promieniowanie emitowane przez te anteny. Z załączonej do wniosku charakterystyki przedsięwzięcia wynika wprost, że szkodliwe promieniowanie występować będzie kilkadziesiąt metrów nad poziomem terenu, a więc znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludzi. Argument zatem, że szkodliwe promieniowanie będzie występowało w domku jednorodzinnym planowanym na działce nr [...], czy też w miejscu istniejącej wiaty przystanku autobusowego organ uznał za całkowicie bezpodstawny, inwestycja nie zakłada tak niskiego zawieszenia anten: sektorowych na wieży kratowej ani tak dużego pochylenia głównej wiązki; promieniowania anten sektorowych.

Odnosząc się do pozostałych zastrzeżeń zawartych w odwołaniu, Kolegium zaznaczyło, że szczegółowe kwestie związane z realizacją i oddziaływaniem inwestycji, takie jak hałas czy wiązki promieni emitowanego przez anteny sektorowe, rozpatrywane będą dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego nie daje bowiem inwestorowi możliwości rozpoczęcia inwestycji, a umożliwia jedynie wystąpienie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. To, że inwestor uzyskał decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego nie oznacza od razu, że uzyska automatycznie decyzję o pozwoleniu na budowę.

Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia ładu przestrzennego przez planowaną inwestycję, bowiem wieża kratowa jest obiektem infrastruktury technicznej i jako taka nie podlega rygorom zachowania ładu przestrzennego. Na tej samej zasadzie można by twierdzić, że ład przestrzenny zaburzają elementy sieci energetycznej, takie jak słupy i wiszące linie kablowe, oświetlenie uliczne czy też linie kablowe sieci telefonicznych. W kwestii nieprawidłowego doręczenia skarżącym badanej decyzji, która to nieprawidłowość polegać miała na doręczeniu decyzji wprost skarżącym a nie ustanowionemu przez nich pełnomocnikowi wskazał, że pismo pełnomocnika wraz z odpisem pełnomocnictwa wpłynęło do organu I instancji 14.06.2017r., a więc [...] po wydaniu badanej decyzji.

B. K. i J. K. zaskarżyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych związanych z niewłaściwym doręczeniem zaskarżonej decyzji organu I instancji, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Burmistrza Gminy N. W., którą to decyzję z dnia [...]. w sprawie [...] doręczono jedynie skarżącym mimo prawidłowego ustanowienia pełnomocnika w osobie radcy prawnego, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady praworządności; art.107 § 1 pkt 6 kpa oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i które miało wpływ na utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu faktycznym decyzji organu II instancji - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., do zarzutów zawartych

w odwołaniu skarżących, tj. :

a) zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i zakwalifikowania przedsięwzięcia jako przedsięwzięcie nie zaliczające się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko zawsze lub potencjalnie - znacząco oddziaływać na środowisko,

b) zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez, pominięcie wniosku skarżących z dnia 12 czerwca 2017r. zawierającego zarzut błędu

w ustaleniach faktycznych oraz informację o złożeniu w dniu 5 czerwca 2017r. wniosku o warunki zabudowy dla działki [...]. ze wskazaniem zamiaru realizacji inwestycji i budowy domu jednorodzinnego, znajdującego się w linii oddziaływania przedmiotowej inwestycji,

c) zarzutu naruszenia i pominięcia uzasadnionego, chronionego prawem interesu skarżących jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt. 2 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez błędne uznanie,

iż planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na działkę [...] należącą do skarżących oraz możliwości oddziaływania planowanej inwestycji na sferę majątkową skarżących i wpływ planowanej inwestycji na wartość działki [...], zdrowie fizyczne

i psychiczne skarżących w związku z faktem iż. przedmiotowa oś promieniowania anteny sektorowej znajduje się dokładnie w linii zabudowy domu jednorodzinnego

z zagospodarowanym poddaszem, zlokalizowanym na działce nr [...], stanowiącej własność wnioskodawców, rekreacyjne wykorzystanie działki [...] przez Skarżących, przystanek autobusowy PKS na południe od działki nr [...]. który został pominięty w toku ustaleń przez organ i nie został zakwalifikowali) jako miejsce dostępne dla ludności, dotychczasowe walory krajobrazowe działki [...] Skarżących poprzez lokalizację masztu antenowego o wysokości 55 m bezpośrednio w sąsiedztwie ich nieruchomości;

d) zarzutu naruszenia uzasadnionego interesu osób trzecich społeczności miejscowości B. poprzez ustalenie braku naruszeń ochrony osób trzecich przez organ I instancji i pominięcie protestów mieszkańców miejscowości B. z dnia 6.05.2017 r., przyjmując, iż przepisy dot. ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich znajdą zastosowanie dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę - podczas gdy na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę mieszkańcy ci zostaną pozbawieni możliwości zaskarżenia pozwolenia na budowę - jako nie posiadający statusu strony postępowania;

e) zarzutu naruszenia przez organ I instancji - Burmistrza Gminy N. W., art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy jednoczesnym niezastosowaniu zasady dobrego sąsiedztwa i przyjęcie, iż planowana inwestycja jest elementem infrastruktury, który nie podlega warunkom i wymaganiom dotyczącym kształtowania ładu przestrzennego (bez uzasadnienia tego stanowiska a więc w konsekwencji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak poprawnie sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego,

f) zarzutu naruszenia obszaru strefy specjalnej ochrony ptaków "[...]" kod obszaru PLB 320009 - przez przyjęcie, iż inwestycja nie oddziałuje na ów obszar ochrony - z pominięciem faktu bezpośredniego sąsiedztwa działki [...], na której ma być realizowana inwestycja - z granicą ww. obszaru oraz zasięgnięcie

w niniejszej kwestii wiadomości specjalistycznych posiadanych przez biegłych

z zakresu ochrony przyrody oraz oddziaływania podobnych inwestycji na środowisko

- w konsekwencji zarówno organ I instancji jak i organ II instancji naruszył przepisy postępowania w sposób istotnie wpływający na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 75 § 1 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a.

Skarżący podnieśli również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i miało wpływ na utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji poprzez błędne zastosowanie przez organ II instancji § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, iż inwestycja nie będzie zaliczać się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy N. W. z dnia [...] r., doręczonej nieprawidłowo skarżącym w dniu 19 czerwca 2017 r. oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.

Dodatkowo skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu z decyzji z dnia

[...]. Burmistrz Gminy N. W. w sprawie [...] nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego budynku jednorodzinnego, z użytkowym poddaszem i wbudowanym garażem wraz z towarzyszącą, niezbędną infrastrukturą techniczną, zlokalizowanego na działce [...], położonej w B. , gm. N. W. - na okoliczność występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W uzupełnieniu skargi, pismem z dnia 5 kwietnia 2018 r., skarżący wnieśli

o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Starosty [...] z dnia [...] r. i decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. oraz znajdującego się w aktach sprawy załącznika w postaci rysunku nr [...] do opracowania dotyczącego kwalifikacji przedsięwzięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem dokonana przez sąd, według kryterium zgodności z prawem, kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przedmiotem skargi w badanej sprawie uczyniono decyzję w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, to jest budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...]", zlokalizowanej na działce nr [...] w B. ,

gm. N. W.. Podstawą przyjęcia, że planowana inwestycja nie zalicza się przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2, ust. 1, pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010 roku (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 roku, poz. 71) i nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3, ust. 1, pkt 8 ww. rozporządzenia, było załączone do wniosku opracowanie zatytułowane "Kwalifikacja przedsięwzięcia". W konsekwencji organ zaniechał przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organ odwoławczy, również opierając się na danych zawartych we wskazanym dokumencie, podzielił stanowisko Burmistrza N. W. i za poprawne uznał stanowisko tego organu, iż dla wydania decyzji lokalizacyjnej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie było wymagane.

Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.", ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. W ust. 2 określono, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać,

w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia

i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;

3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów:

a) docelową rzędną składowiska odpadów,

b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów,

c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków,

d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego.

Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Zestawienie powyższych norm wskazuje po pierwsze na konieczność zbadania przez organ, czy wniosek inwestora odpowiada stawianym art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wymaganiom formalnym, a po wtóre na konieczność przeprowadzenia przez organ we własnym zakresie jego merytorycznej oceny w zakres której wchodzi analiza, o której mowa art. 53 ust. 3 u.p.z.p.

W odniesieniu do drugiego z tych obowiązków, należy wziąć pod uwagę przepisy odrębne, w szczególności te, które dotyczą wymagań stawianych przepisami o ochronie środowiska.

Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie to, że przed wydaniem decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ prowadzący to postępowanie bada, czy dane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Wprawdzie według art. 72 ust. 1 pkt 3 u.i.ś., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została w tym przepisie wymieniona, jednak w myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Oznacza to, że pod pojęciem "decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu" ustawodawca rozumie także decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (podobnie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1026/16).

Dalej wskazać należy, że podstawą ustalenia, czy dla danego przedsięwzięcia wymagane jest (lub może być) przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), a w szczególności jego § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8.

Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei drugi powołany przepis stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2

ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne

o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

W omawianej sprawie organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do wskazania, że brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wynika z załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia", natomiast organ odwoławczy, jakkolwiek poddał ocenie wskazany dokument, to jednak jego uwadze umknęły istotne okoliczności dotyczące parametrów planowanej inwestycji i jej usytuowania.

W zakresie pierwszej z tych kwestii w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który podziela także sąd orzekający

w niniejszej sprawie, iż wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko.

Dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiocie drugiej ze wskazanych kwestii wskazać należy,

że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, który sąd

w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, iż przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej może ograniczać jedynie porządek prawny, w tym przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczące ochrony środowiska (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2012 r., II SA/Gl 672/11, LEX nr 1420400).

Definicję pojęcia miejsca dostępne dla ludności zawiera art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z jego treścią przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Oznacza to zdaniem sądu, że prawidłowe ustalenia w powyższym zakresie winny obejmować (po prawidłowym ustaleniu zasięgu oddziaływania wiązek promieniowania) również stwierdzenie, czy na terenie, na który będzie oddziaływać planowane zamierzenie znajduje się zabudowa, jeżeli tak to jaka, a także, czy dla działek znajdujących się w tym obszarze wydano decyzje o warunkach zabudowy. Dopiero bowiem odniesienie prawidłowo określonego zasięgu oddziaływania inwestycji do znajdującej się w nim zabudowy (zarówno istniejącej, jak i tej, która w oparciu o wydane decyzje o warunkach zabudowy może powstać) pozwoli na wiarygodne określenie, czy przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej niezbędne będzie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.

W badanej sprawie organ pierwszej ustaleń takich nie poczynił, opierając się wyłącznie na przedstawionej przez inwestora "Kwalifikacji inwestycji" i nie dokonując własnej oceny przedstawionych w tym dokumencie parametrów, natomiast organ odwoławczy, podejmując próbę weryfikacji inwestycji w kontekście konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, nie zauważył, że opracowanie to nie zawiera wystarczających danych dotyczących skumulowanego oddziaływania anten i ich otoczenia.

Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., co skutkowało koniecznością jej uchylenia oraz wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ją poprzedzającej w parciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.