Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1098/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8; art. 37 ust. 1 i ; art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.
article: art. 41
journal: Dz.U. 2018 poz 1360
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - sekr. sąd. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2019 r. sprawy ze skargi (...) C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na rozstrzygnięcie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia (...) maja 2019 r., nr(...) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest rozstrzygnięcie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Przedmiotowe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem nr [...] skarżący wystąpił o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2014-2020 nr naboru [...] .

Pismem z dnia [...].04.2019 r. poinformowano skarżącego, że wniosek o dofinansowanie został odrzucony z przyczyn formalnych, a w uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z opisem kryterium dostępu nr 5. (zgodnie z regulaminem konkursu) oceniane będzie czy wnioskodawca posiada na dzień ogłoszenia konkursu siedzibę lub stale miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie województwa mazowieckiego (godnie z CEiDG). Wyjaśniono, że poprzez siedzibę należy rozumieć adres widniejący we wpisie w Krajowym Rejestrze Sądowym w Rubryce nr 2. "Siedziba i adres podmiotu", a posiadanie oddziału na terenie województwa mazowieckiego (wpis w KRS w rubryce nr 3. "Oddziały") nie wypełnia przytoczonego kryterium dostępu.

Od powyższej informacji skarżący wniósł protest pismem z dnia [...].04.2019 r., gdzie wskazał, że definicja siedziby została sprecyzowana przez organ dopiero w piśmie z dnia [...].04.2019 r., co nie wynika z regulaminu konkursu, a nadto jest sprzeczne z informacją uzyskaną przez skarżącego w punkcie informacyjnym organu, że oddział na terenie województwa mazowieckiego widniejący w dokumencie rejestrowym spełnia wymóg pkt 2.7 regulaminu konkursu.

Zaskarżonym do Sądu pismem z [...] maja 2019 r. Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych (zwana dalej MJWPU) poinformowała, że protest nie został uwzględniony.

Wskazała, że zgodnie z pismem informującym Wnioskodawcę o odrzuceniu projektu cyt .-.Zgodnie z opisem kryterium dostępu nr 5. oceniane będzie, czy Wnioskodawca posiada na dzień ogłoszenia konkursu siedzibę lub stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie województwa mazowieckiego (zgodnie z CEIDG). Wyjaśniła, iż poprzez siedzibę należy rozumieć adres widniejący we wpisie w Krajowym Rejestrze Sądowym w Rubryce nr 2. "Siedziba i adres podmiotą". Natomiast posiadanie jedynie oddziału na terenie województwa mazowieckiego (wpis w KRS w rubryce nr 3. ,,Oddziały") nie wypełnia przytoczonego wyżej kryterium dostępu. Wnioskodawca ubiegający się o wsparcie, zgodnie Wpisem w KRS posiada siedzibę na terenie województwa małopolskiego, a tym samym nie spełnia przywołanego wyżej kryterium.

MJWPU nie przychyliła się argumentacji Wnioskodawcy zawartej w złożonym proteście. Wyjaśniła, że pojęcie stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej funkcjonuje w przypadku rejestracji podmiotu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wskazała, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 poz. 647 ze zm.) Zadaniem CEiDG jest ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi.

Podkreśliła, że Spółka Wnioskodawcy jest natomiast spółką prawa handlowego, rejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym, gdzie organ rejestrowy posługuje się pojęciem siedziby, nie zaś stałej miejsca wykonywania działalności gospodarczej.

Stwierdziła, że zgodnie z art. 166 §1 pkt. 1 Ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. i 2019 poz.505) cyt.: Zgłoszenie spółki 2 ograniczoną odpowiedzialnością do sadu rejestrowego powinno zawierać firmę, siedzibę i adres spółki. Natomiast zgodnie z Rubryką 2 pkt 2 Odpisu z KRS siedziba spółki Wnioskodawcy znajduje się w Krakowie.

MJWPU zauważyła, że spółka Wnioskodawcy posiada na terenie województwa mazowieckiego oddział. Jednakże stwierdziła, że pojęcia oddziału i stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej nie możną stosować w tym wypadku zamiennie, czego w istocie rzeczy domaga się Protestujący. Wyjaśniła, iż kryterium posługuję się równolegle zarówno pojęciem siedziby, jak i pojęciem stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej wynika z faktu, iż konkurs skierowany jest do wszystkich przedsiębiorców, a więc tych Rejestrowanych w KRS, jak i CEIDG. Stwierdziła, że to kryterium oceny musi znaleźć zastosowanie do obu grup wnioskodawców.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. wnosząc o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych oraz o zasądzenie od Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. naruszenie przepisu art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 20142020 (dalej jako ustawa wdrożeniowa) poprzez brak przejrzystej, rzetelnej i bezstronnej oceny wniosku polegający na uznaniu w sposób dowolny, że poprzez siedzibę wnioskodawcy należy rozumieć adres widniejący we wpisie w Krajowym Rejestrze Przedsiębiorców w Rubryce nr 2. "Siedziba i adres podmiotu", podczas gdy takie rozumienie siedziby nie wynika z dokumentacji konkursowej;

2. naruszenie przepisów art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez naruszenie nakazu przeprowadzania wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniania wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, przejawiające się w dokonaniu nieprawidłowej oceny projektu pod kątem spełnienia warunków formalnych i przyjęcie, że poprzez siedzibę wnioskodawcy należy rozumieć adres widniejący we wpisie w Krajowym Rejestrze Przedsiębiorców w Rubryce nr 2. "Siedziba i adres podmiotu", a tym samym nieuprawnione doprecyzowanie definicji siedziby w trakcie naboru wniosków (w piśmie z dnia [...].04.2019 r. informującym o odrzuceniu wniosku z przyczyn formalnych), które stanowi de facto nieuprawnioną zmianę zawężającą pierwotny zapis dotyczący tego warunku formalnego i narusza przejrzystość procedury konkursowej;

3. naruszenie przepisu art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez dokonanie oceny spełnienia kryteriów formalnych w oparciu o definicję nieprzewidzianą w regulaminie konkursu.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu z dnia [...] maja 2019r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1146, obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm.) - dalej: ustawa wdrożeniowa, u.z.r.p.s. - w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej: p.p.s.a.

W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że:

a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1,

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.

Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50 tej ustawy, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Praktyka sądów administracyjnych wskazuje, że przy interpretacji przepisów ustawy wdrożeniowej przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie - postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Uznać należy, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego.

Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez MJWPU, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w zaskarżonej informacji, stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu.

Ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania Instytucji z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z cyt. ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020, a także postanowieniami systemu realizacji programu, w szczególności Regulaminem konkursu nr [...] w zakresie Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na lata 2014-2020, Osi Priorytetowej III "Rozwój potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości", Działanie 3.1 "Poprawa rozwoju MŚP na Mazowszu", Poddziałanie 3.1.2 "Rozwój MŚP", Typ projektów "Wsparcie prowadzenia i rozwoju działalności przedsiębiorstw poprzez udzielanie bonów na doradztwo", zwanym dalej: Regulaminem konkursu.

Przechodząc do zarzutów skargi - w szczególności naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej - Sąd uznał, iż przy ocenie projektu nie doszło do naruszenia art. 37 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zapewnienia przejrzystości i rzetelności stosowanych reguł. Należy przy tym podkreślić, że ustawa wdrożeniowa nie definiuje żadnego z tych pojęć. Zasady przejrzystości i rzetelności zostały zdefiniowane w Rozdziale 4 - Ogólne warunki wyboru projektów, pkt 1 lit. a i b Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014 - 2020, za pomocą których na podstawie art. 5 ustawy wdrożeniowej minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego określa ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych.

Zgodnie z Wytycznymi, przejrzystość rozumiana jest jako zapewnienie dostępu do informacji związanych z przebiegiem wyboru projektów. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez udzielanie na wniosek wnioskodawcy informacji o postępowaniu, jakie toczy się w odniesieniu do jego projektu, a także poprzez bieżące zamieszczanie na stronie internetowej instytucji organizującej konkurs informacji o etapie, na którym znajduje się dany konkurs lub innych informacji związanych z jego przebiegiem.

W ramach konkursu MJWPU na bieżąco informuje wnioskodawców w drodze komunikatów na stronie internetowej o tym, na jakim etapie znajduje się konkurs, oraz udziela odpowiedzi na indywidualne pytania zadawane przez wnioskodawców.

Zgodnie z Wytycznymi, rzetelność rozumiana jest jako obowiązek zgodnej z ustanowionymi regułami oceny każdego projektu. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez pisemne uzasadnienie wyniku oceny spełniania każdego z kryteriów, które zostało ocenione negatywnie oraz w przypadku kryterium punktowego nie przyznano maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów. Każde uzasadnienie zawiera przynajmniej wskazanie wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny spełniania danego kryterium lub wskazanie okoliczności uniemożliwiających przyznanie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów lub wskazanie okoliczności, które zdecydowały o negatywnej ocenie merytorycznej.

Informacja dot. oceny wniosku Strony skarżącej zawiera pisemne uzasadnienie wyniku oceny spełnienia spornych kryteriów oraz wskazanie wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnej ocenie. Tym samym informacja spełnia wymogi rzetelności określone w Wytycznych.

Spornym między stronami jest, w jaki sposób należy rozumieć zapis zawarty w treści Regulaminu konkursu, a konkretnie w pkt 2.7 Regulaminu, zgodnie z którym Wnioskodawca na dzień ogłoszenia konkursu musiał posiadać siedzibę lub stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie województwa mazowieckiego (zgodnie z CEIDG).

Strona skarżąca w treści protestu, jak i skargi, twierdzi, że we wskazanym zapisie zachodzi wewnętrzna sprzeczność, gdyż z jednej strony siedziba dla osób prowadzących działalność gospodarczą ograniczona zostaje do adresu wskazanego w CEiDG jako adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, który nie jest tożsamy z adresem siedziby takiego przedsiębiorcy, a z drugiej strony dla podmiotów innych niż osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą właściwa dla oceny spełnienia kryterium formalnego udziału w postępowaniu jest siedziba takiego podmiotu, z tym, że bez odesłania do zapisów właściwego rejestru, w którym dany podmiot jest ujawniony.

Skarżąca uważa, że zgodnie z przepisem art. 5 ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacyjnym Dla Przedsiębiorców wpisowi do CEiDG podlegają następujące dane ewidencyjne:

imię i nazwisko przedsiębiorcy, numer PESEL, o ile taki posiada, oraz data urodzenia, o ile nie posiada numeru PESEL;

dodatkowe określenia, które przedsiębiorca włącza do firmy, o ile przedsiębiorca takich używa;

2a) oznaczenie "w spadku", jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny;

numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, o ile taki posiada;

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy, o ile taki posiada, oraz informacje o jego unieważnieniu lub uchyleniu;

informacja o obywatelstwie przedsiębiorcy;

adres do doręczeń oraz - jeżeli przedsiębiorca takie miejsce posiada - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej; dane dotyczące adresu są zgodne z oznaczeniami kodowymi przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, o ile to w danym przypadku możliwe;

inne niż wymienione w pkt 6 dane kontaktowe przedsiębiorcy, w szczególności adres poczty elektronicznej, adres strony internetowej, numer telefonu, o ile dane te zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę we wniosku o wpis do CEIDG;

przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności(PKD) na poziomie podklasy, w tym jeden przedmiot przeważającej działalności.

W ocenie Strony skarżącej tym samym należy zauważyć, że dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą ustawa nie posługuje się pojęciem siedziby, a jako jej adres należy rozumieć adres do doręczeń. Adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej nie jest obligatoryjnym elementem zgłoszenia, co w szczególności należy rozumieć w ten sposób, że przedsiębiorca mający siedzibę pod adresem wskazanym jako adres do doręczeń nie musi ani posiadać, ani ujawniać miejsca stałego wykonywania działalności gospodarczej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, można więc uznać, że przedsiębiorcy nie ujawniający w CEiDG miejsca stałego wykonywania działalności gospodarczej, pomimo posiadania siedziby na terenie województwa mazowieckiego, nie będą uprawnieni do udziału w niniejszym postępowaniu.

W ocenie Strony skarżącej oznacza to w szczególności, że miejsce stałego prowadzenia działalności gospodarczej nie jest tożsame z siedzibą takiego podmiotu, a tym samym uprawnione do udziału w konkursie mogą być podmioty, które posiadają siedzibę poza województwem mazowieckim. Jednocześnie odnośnie podmiotów innych niż osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą Regulamin konkursu wskazuje w punkcie 2.7, że podmioty te mają mieć siedzibę na terenie województwa mazowieckiego - nie odsyła jednak w tym miejscu do zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym, jak to zostało sprecyzowane w piśmie organu z dnia 11 kwietnia 2019 r. oraz w rozstrzygnięciu protestu, a ogranicza się do potocznej i szerokiej definicji siedziby wnioskodawcy.

W związku z tym Strona skarżąca stawia pytanie, jaki był zamiar organu - czy chodziło o zorganizowanie konkursu dla podmiotów faktycznie wykonujących działalność gospodarczą na terenie województwa mazowieckiego czy dla podmiotów mających siedzibę na terenie tego województwa.

W ocenie Skarżącej zapis taki należy rozumieć szeroko i skoro oddział spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzi faktycznie działalność gospodarczą na terenie województwa mazowieckiego, zgodnie z adresem siedziby tego oddziału, to spełnia wymogi kryterium określonego przez organ w Regulaminie konkursu.

Skarżąca wskazuje więc, że organ tworząc zapisy Regulaminu konkursu stworzył definicję niejednoznaczną i wykluczającą podmioty z konkursu w sposób nieuprawniony i opierający się na swobodnym uznaniu organu poprzez znane tylko temu organowi kryteria spełnienia warunku określonego w punkcie 2.7 Regulaminu konkursu, co w rażący sposób narusza przepis art. 37 ustawy oraz art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Skarżąca wskazuje nadto, że jeżeli warunek założony dla oceny projektu nie został wyartykułowany wprost w żadnym postanowieniu regulaminu, to nie można mówić o zachowaniu zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności przy ocenie projektu.

Organ z kolei podnosi, że skoro zgodnie z Regulaminem konkursu wnioskodawca na dzień ogłoszenia konkursu musiał posiadać siedzibę lub stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie województwa mazowieckiego (zgodnie z CEIDG), warunek ten związany jest m.in. z tym, że mamy do czynienia z finansowaniem w ramach regionalnego programu operacyjnego, a konkretnie Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego. Inne województwa mają swoje programy regionalne, w tym województwo śląskie. Nie może więc być tak, że województwo mazowieckie w ramach swojego regionalnego programu operacyjnego będzie wspierać np. województwo śląskie, które ma swój program regionalny.

Organ wskazał, ze przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2018 r. poz. 647 ze zm.) nie posługują się pojęciem "siedziby" osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Ustawa mówi jedynie o wpisaniu do rejestru adresu do doręczeń oraz - jeżeli przedsiębiorca takie miejsce posiada - adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy). Stąd też właśnie w Regulaminie w odniesieniu do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą konstruując warunek dostępu użyto zwrotu "stale miejsce wykonywania działalności gospodarczej". Po prostu zaczerpnięto ten zwrot z ustawy o CEIDG na co zresztą wskazuje zawarty w nawiasie zwrot "[...] (zgodnie z CEIDG)".

Organ wskazał jednocześnie, że warunek ten nie odnosi się jednak do przedsiębiorców nie będących osobami fizycznymi. Do takich wnioskodawców odniesienie ma wymóg posiadania na dzień ogłoszenia konkursu siedziby na terenie województwa mazowieckiego. Siedzibą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest zaś miejscowość, w której siedzibę ma jej organ zarządzający (art. 41 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 2 Kodeksu spółek handlowych). Organ wskazuje przy tym, że w przypadku, gdy osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie ujawni w CEIDG – bo nie musi – adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, to w takim przypadku nie ma możliwości zweryfikowania czy dany wnioskodawca spełnia warunek określony w Regulaminie i skutkować to będzie negatywną oceną formalną wniosku. Bierze się to z tego, że w CEIDG obecnie nie ujawnia się siedziby osoby fizycznej, a adres do doręczeń nie jest wystarczającą informacją, która świadczyć by miała o tym, że wnioskodawca wykonuje działalność na terenie województwa mazowieckiego (w końcu jest to adres do korespondencji).

Sąd, rozważając zarzuty skargi, jak też i stanowisko organu, dokonując oceny zapisów Regulaminu konkursu, uznał, iż rację miał organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Z treści Regulaminu konkursu i spornego pkt 2.7 wyraźnie wynika, że wnioskodawca na dzień ogłoszenia konkursu musiał posiadać siedzibę lub stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie województwa mazowieckiego (zgodnie z CEIDG).

Jednocześnie z treści powołanych przez organ przepisów prawa powszechnie obowiązującego tj. art. 41 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 2 Kodeksu spółek handlowych, bezsprzecznie należy zgodzić się z MJWPU, że siedzibą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest miejscowość, w której siedzibę ma jej organ zarządzający.

Trzeba bowiem podkreślić, że ani przepisy ustawy wdrożeniowej, ani Regulamin konkursu nie definiują, co należy rozumieć przez siedzibę wnioskodawcy będącego osobą prawną, w tym zatem także spółki kapitałowej. Konieczne jest zatem sięganie w takim przypadku do przepisów kształtujących ustrój osób prawnych, w tym do art. 41 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm., zwana dalej k.c.), zgodnie z którym jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. W doktrynie wskazuje się, że wyboru siedziby dokonuje założyciel osoby prawnej, który ma w zasadzie w tym względzie swobodny wybór, a ograniczenia przy tym wyborze mogą wynikać jedynie z przepisów szczególnych. Ponadto osoba prawna może mieć tylko jedną siedzibę (patrz: pkt I.1. [w:] Z. Świderski, Komentarz do art. 41 Kodeksu cywilnego, publ. LEX/el 2014). W celach nie tylko informacyjnych istotnego znaczenia nabiera także ujawnienie siedziby danego podmiotu w Krajowym Rejestrze Sądowym, gdyż z mocy art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 986 ze zm., zwana dalej ustawa o KRS), domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Ustawodawca przyjmuje zatem, że - co do zasady - wszystkie dane wpisane do rejestru są zgodne z prawdziwym stanem rzeczy, czyli z obiektywną rzeczywistością (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II CSK 328/11, publ. LEX nr 1163191). W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że zasada domniemania prawdziwości danych wpisanych do rejestru jest wiążąca zarówno w stosunkach pomiędzy podmiotem podlegającym wpisowi do rejestru a osobami trzecimi, jak i pomiędzy osobami trzecimi dokonującymi między sobą czynności na podstawie danych bez udziału podmiotu podlegającego wpisowi do rejestru (patrz: A. Michnik, Komentarz do art. 17 ustawy o KRS, publ. LEX/el 2013 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I FSK 352/15; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl).

Trzeba przy tym podkreślić, że żaden z przepisów Kodeksu spółek handlowych nie przyznaje natomiast osobowości prawnej, ani też zdolności sądowej oddziałowi spółki prawa handlowego mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oddział jest więc tylko jednostką organizacyjną osoby prawnej jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, nie posiadającym jednak samodzielności w rozumieniu podmiotowości na gruncie prawa cywilnego czy administracyjnego (patrz: postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 6/13 ; dostępne tamże).

Siedzibą osoby prawnej zgodnie z art. 41 Kodeksu cywilnego jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Oddział spółki może wprawdzie stanowić zorganizowaną część przedsiębiorstwa spółki, nie przesądza to jednak o samodzielności takiej jednostki, a przede wszystkim nie statuuje jej podmiotowości zarówno na gruncie prawa cywilnego, jak i administracyjnego. Osoby kierujące oddziałem spółki - w oparciu o posiadane pełnomocnictwa od osób, które są uprawnione do reprezentowania spółki - reprezentują w objętym pełnomocnictwem zakresie spółkę o określonej firmie i z konkretnie wskazaną siedzibą (patrz: postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 12/13 i z dnia 4 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 15/13; dostępne tamże).

Skoro - co jest bezsporne - Skarżąca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, podlega regulacjom wynikającym z przepisów Kodeksu spółek handlowych, dotyczącym tych spółek prawa handlowego. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że siedzibą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest miejscowość, w której siedzibę ma organ zarządzający spółki.

Tym samym cała argumentacja Skarżącej, odnosząca się do miejsca wykonywania działalności, nie może znaleźć odniesienia i zastosowania wobec Skarżącej spółki, albowiem nie prowadzi działalności w innej formie, jak tylko w formie spółki prawa handlowego.

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia prze Instytucję art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, albowiem definicja siedziby spółki prawa handlowego wynika z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, które Skarżącej - jako prowadzącej działalność w tej formie - winny być znane.

Dokonując oceny rozstrzygnięcia protestu pod kątem wskazanym w przepisach prawa, należy stwierdzić, iż organ odniósł się do wszystkich zarzutów, szczegółowo je opisując i odpowiadając na nie.

Trzeba też podkreślić, że uprawnieniem Sądu jest dokonanie oceny, czy organy prawidłowo dokonały oceny protestu w świetle art. 58 ustawy wdrożeniowej i przepisów właściwych dla danego konkursu, zawartych w Regulaminie konkursu.

Sąd rozpatrując skargę sprawdza, czy ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik tej oceny.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd uznał, iż MJWPU w szczegółowy sposób odniosła się do wszystkich zarzutów zawartych w proteście.

Należy też zauważyć, że z Regulaminu konkursu i załączników do niego wynika, jakie kryteria będą oceniane, czemu mają one służyć i w związku z tym, co należy zamieścić we wniosku, aby dane kryterium mogło zostać pozytywnie dla wnioskodawcy ocenione.

Ustawodawca w art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej postanowił, że regulamin konkursu zawiera wzór wniosku o dofinansowanie projektu. Wniosek o dofinansowanie stanowi jeden z podstawowych dokumentów dotyczących procedury dofinansowywania unijnego i nie można uznać go w okolicznościach faktycznych sprawy za dokument niemający wiążącego charakteru (por. wyrok NSA z 25 września 2014 r. sygn. akt II GSK 2113/14, odnoszący się analogicznie do art. 29 ust. 2 pkt 8 u.z.p.p.r.; dostępny tamże).

Na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego wypełnienia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11; dostępny tamże). Podkreślić wypada także, że Strona skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy. Brak podanej informacji lub też podanie informacji w sposób niejednoznaczny winien zostać oceniony negatywnie.

Organ w żaden sposób nie naruszył art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Postanowienia Regulaminu konkursu obowiązują w równym stopniu wszystkich beneficjentów. Nie można więc zasadnie twierdzić, aby zastosowanie wspomnianych postanowień Regulaminu konkursu względem Strony skarżącej, do czego obowiązany był organ, naruszyło powołany przepis (podobnie NSA w wyroku z 9 stycznia 2014r., II GSK 2322/13, dostępny tamże).

Oceniając, co będzie stanowić wzorzec kontroli sądowej, uznać należy, że prawo, wedle którego oceniana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy u.z.r.p.s. ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Zatem, kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez organ oceny projektu, sąd administracyjny ma na względzie zgodność z prawem powszechnie obowiązującym, a także z postanowieniami aktów wydanych na podstawie prawa powszechnie obowiązującego przez właściwe podmioty i w granicach ich kompetencji. Wzorzec kontroli stanowią zatem postanowienia u.z.r.p.s., postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego oraz postanowienia regulaminu konkretnego konkursu. Dokumenty określające warunki i procedury obowiązujące w programach operacyjnych są wydawane na podstawie upoważnienia ustawowego, tj. art. 5, art.6, art. 41 ustawy wdrożeniowej. Z upoważnienia nie wynika, że akty te mogą regulować pewne kwestie odmiennie niż ustawa wdrożeniowa. Dotyczy to przede wszystkim przepisów z art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej (właściwa instytucja przekazuje wnioskodawcy pisemną informacje o zakończeniu oceny projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektu) oraz art. 58 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy (właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem). Zgodnie z zacytowanym przepisem ustawowym obie informacje dotyczące oceny projektu i rozstrzygnięcia protestu muszą zawierać uzasadnienie. Uzasadnienie to musi odzwierciedlać zasadę zawartą w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowiącą, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Skoro ww. informacje kierowane do wnioskodawcy zgłoszonego projektu stanowią o dwustopniowym postępowaniu konkursowym kontrolowanym również przez sąd administracyjny, to nie ulega wątpliwości, że wymagane przez ustawodawcę uzasadnienie tych informacji musi spełniać element rzetelnego wyjaśnienia przyjętej oceny. Wskazać należy, jak słusznie zaakcentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r. (sygn. akt II GSK 1051/13, dostępny tamże): "uzasadnienie informacji o wynikach oceny musi zawierać taką treść, aby spełnić swoją ustawową rolę, tzn. umożliwić stronie wniesienie umotywowanego protestu od oceny, która jej nie satysfakcjonuje. Uzasadnienie zatem musi być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać na przyczyny negatywnej oceny, a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Strona powinna bowiem wiedzieć dokładnie dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie. Jeżeli uzasadnienie zawiera taką treść i umożliwia stronie podjęcie polemiki z dokonaną oceną, trzeba uznać je za odpowiadające prawu.".

Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu dokonanej przez Instytucję, jak również legalność jego działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w zaskarżonym rozstrzygnięciu, wypada stwierdzić, że odpowiadają one prawu.

Na zakończenie Sąd zauważa, że MJWPU w swoim rozstrzygnięciu odniosła się szczegółowo do zarzutów protestu, a tym samym w żaden sposób nie naruszyła przepisów ustawy wdrożeniowej odnośnie stosowania procedury odwoławczej.

Należy przy tym powtórzyć, że Sąd - orzekając na podstawie cyt. przepisu art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej - ocenia działania organu pod kątem przesłanki wskazanej w tym przepisie tj. czy organ oceniając projekt dokonywał tego w sposób naruszający prawo i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Nie jest natomiast rolą Sądu dokonanie oceny projektu, bowiem nie jest do tego upoważnionym, nie ma też takich możliwości.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy orzekł jak w sentencji.