Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1982/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 3, w zw. z art. 4a pkt 14
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. B.V. z siedzibą w Holandii na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz T. B.V. z siedzibą w Holandii kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca – T. B.V. z siedzibą w Holandii (dalej również "Spółka" lub "Skarżąca") w dniu 11 stycznia 2013 r. zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Z przedstawionego przez Skarżącą opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zamierza ona założyć spółkę osobową prawa duńskiego – P. (dalej jako "P/S"), regulowaną przepisami duńskiego kodeksu spółek (Selskabsloven) i podlegającą rejestracji we właściwym rejestrze przedsiębiorców (wraz z nadaniem numeru rejestracyjnego). Zgodnie ze wskazanym aktem prawa duńskiego, P/S definiowana jest jako podmiot posiadający co najmniej dwóch wspólników, z których jeden ponosi odpowiedzialność za zobowiązania P/S ograniczoną do wysokości wniesionych wkładów (tzw. limited partner), natomiast drugi ponosi nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania P/S (tzw. unlimited partner, dalej: General Partner). Skarżąca wyjaśniła, że będzie pełniła w P/S funkcję General Partner, oraz że P/S na gruncie duńskiego prawa posiada osobowość prawną. Wyjaśniła jednak, że w prawie duńskim kwestia osobowości prawnej nie została uregulowana w sposób normatywny. W szczególności, osobowość prawna nie jest nadawana podmiotom prawa duńskiego na mocy określonych aktów prawnych, a w rozumieniu prawa duńskiego osobowość prawną posiada każdy, kto może być podmiotem praw i obowiązków. W konsekwencji zarówno osoby fizyczne, jak i jednostki organizacyjne posiadające zdolność prawną (tj. zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków) oraz zdolność do czynności prawnych, zyskują na gruncie prawa duńskiego przymiot osobowości prawnej i są uznawane za osoby prawne. Na gruncie prawa duńskiego pojęcie osobowości prawnej ma zatem zakres znacznie szerszy niż na gruncie prawa polskiego - każdemu podmiotowi (w tym osobom fizycznym) posiadającemu zdolność prawną oraz zdolność do czynności prawnych nadawany jest przymiot osobowości prawnej.

Ponadto kwestia osobowości prawnej danej jednostki może być dodatkowo oceniana przez pryzmat cech charakteryzujących tę jednostkę, w szczególności przez zakres odpowiedzialności wspólników za zobowiązania tej jednostki. W tym kontekście zasadniczą cechą warunkującą uznanie danej jednostki organizacyjnej za osobę prawną jest ograniczona odpowiedzialność wspólników tej jednostki za jej zobowiązania. W świetle powyższego P/S posiada zdolność prawną oraz zdolność do czynności prawnych, a konsekwentnie - zdolność sądową i procesową. Spółka wyjaśniła, że P/S legitymuje się zdolnością upadłościową, która jest jednak uzależniona od ogłoszenia upadłości przez wspólnika ponoszącego pełną (nieograniczoną) odpowiedzialność za zobowiązania P/S. Podkreśliła, że na podstawie przepisów duńskiego prawa podatkowego P/S jest transparentna dla celów podatku dochodowego, tzn. nie jest podatnikiem tego podatku (P/S nie jest objęta przepisami duńskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Podatnikami są natomiast wspólnicy tej spółki proporcjonalnie do wysokości posiadanego udziału w P/S. Zasadniczo bowiem duńska ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych znajduje zastosowanie jedynie w odniesieniu do podmiotów, w przypadku których żaden ze wspólników nie ponosi nieograniczonej odpowiedzialności za zobowiązania tych podmiotów.

W przyszłości P/S będzie uzyskiwała dochody z tytułu udziału w spółce osobowej prawa polskiego, niebędącej podatnikiem podatku dochodowego w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), dalej zwanej też "updop" lub "ustawą".

W związku z tak przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego Skarżąca zapytała, czy dochody osiągane przez P/S z tytułu udziału w polskiej spółce osobowej niebędącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na poziomie Spółki - proporcjonalnie do wysokości jej udziału w P/S i proporcjonalnie do wysokości udziału P/S w polskiej spółce osobowej.

Zdaniem Skarżącej dochody osiągane przez P/S z tytułu udziału w polskiej spółce osobowej niebędącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych będą podlegały w Polsce opodatkowaniu na poziomie Spółki - proporcjonalnie do wysokości jej udziału w P/S i proporcjonalnie do wysokości udziału P/S w polskiej spółce osobowej.

Skarżąca wyjaśniła, że w tym zakresie, w świetle przepisów Konwencji polsko-holenderskiej o unikaniu podwójnego opodatkowania, w związku z działalnością prowadzoną przez polską spółkę osobową dojdzie do powstania zagranicznego zakładu Skarżącej w Polsce. Tym samym, w odniesieniu do dochodów alokowanych do Skarżącej, zgodnie z zasadami pośrednio wynikającymi z art. 5 updop, Skarżąca będzie podlegała opodatkowaniu w Polsce - z uwzględnieniem postanowień wynikających z Konwencji polsko-holenderskiej.

Uzasadniając powyższe stanowisko Skarżąca ponownie wskazała, że P/S, która zostanie przez nią założona, nie jest podatnikiem podatku dochodowego na gruncie prawa kraju jej siedziby (tj. prawa duńskiego) - opodatkowaniu z tytułu dochodów osiąganych przez P/S podlegają wspólnicy tej spółki - proporcjonalnie do wysokości posiadanych udziałów. Powyższe, zdaniem Spółki, sprawia, że na gruncie updop P/S może być traktowana jak spółka niebędącą osobą prawną (stosownie do art. 4a pkt 14 ustawy). Skarżąca wskazała ponadto, iż literalna wykładnia art. 1 ust. 3 updop dowodzi, że w celu uznania zagranicznej spółki niemającej osobowości prawnej za podatnika na gruncie updop muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki:

• jednostka ta musi być traktowana jak osoba prawna na gruncie przepisów prawa podatkowego państwa siedziby oraz

• powinna podlegać w tym państwie opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.

W związku z powyższym, jeżeli w systemie innego państwa spółka niemająca osobowości prawnej jest traktowana dla celów podatkowych jak osoba prawna i w konsekwencji podlega opodatkowaniu od całości osiąganych dochodów, to również w Polsce będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Spółka podkreśliła, że wbrew założeniu przyjętemu w art. 1 ust. 3 updop, niektóre systemy prawa podatkowego nie uzależniają opodatkowania danego podmiotu od faktu, czy podmiot ten jest osoba prawną, czy też nie. Przykładowo, na gruncie prawa duńskiego niektóre podmioty mogą posiadać osobowość prawną (w myśl przepisów prawa cywilnego), ale nie muszą być uznawane za podatników podatku dochodowego. W takiej sytuacji nie sposób jednoznacznie określić kwalifikacji prawnopodatkowej osób prawnych dla celów podatku dochodowego w duńskim systemie prawa podatkowego (część podmiotów uznawanych za osoby prawne podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Danii, a część nie). W świetle powyższego, w ocenie Spółki, należy dokonać celowościowej interpretacji przepisu art. 1 ust. 3 updop i przyjąć, że w zakresie normowania znajdują się wyłącznie sytuacje, w których spółki mające siedzibę za granicą są osobami prawnymi i jednocześnie, w świetle prawa kraju swojej siedziby, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Skarżąca wskazała również, że zgodnie z postanowieniami Konwencji polsko-duńskiej, P/S nie będzie mogła zostać uznana za rezydenta podatkowego Danii, a zatem zapisy Konwencji polsko-duńskiej nie będą miały do niej zastosowania. Określenie rezydencji podatkowej będzie natomiast możliwe na poziomie wspólników P/S, w tym Spółki, i to ona mogłaby potencjalnie podlegać obowiązkowi podatkowemu w Polsce w zakresie dochodów osiąganych przez polską spółkę osobową, z uwzględnieniem postanowień stosownej umowy międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania. Skarżąca wskazała, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach Ministra Finansów dotyczących sposobu traktowania transakcji z udziałem podmiotów transparentnych podatkowo, m.in. w interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2011 r.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 8 kwietnia 2013 r. stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe.

Minister Finansów, powołując się na art. 17 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. z 2011 r. Nr 80 poz. 432), dalej zwanej "ppm", wskazał, iż prawem właściwym do ustalenia, czy P/S jest osobą prawną, będzie prawo duńskie. W związku z tym, iż z opisu zdarzenia przeszłego wynika, że P/S na gruncie prawa duńskiego posiada osobowość prawną, w ocenie Ministra Finansów na podstawie art. 1 ust. 1 updop P/S jest podatnikiem polskiego podatku dochodowego jako osoba prawna (posiadająca osobowość prawną). Organ podkreślił jednak, iż P/S nie można zaliczyć do żadnej innej kategorii podatników wymienionych w art. 1 i 1a updop, w szczególności nie można jej uznać za spółkę niemającą osobowości prawnej, mającą siedzibę lub zarząd w innym państwie, która zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego państwa jest traktowana jako osoba prawna i podlega w tym państwie opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania (art. 1 ust. 3 updop). Powyższe powoduje, iż brak jest podstawy prawnej, aby podmiot niebędący podatnikiem podatku dochodowego na gruncie duńskich przepisów mógł zostać uznany za podatnika dla celów podatku dochodowego w Polsce.

Reasumując Organ stwierdził, że Skarżąca nie będzie podatnikiem polskiego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dochodów osiąganych przez spółkę P/S, a będzie nim Spółka P/S z tytułu dochodów uzyskiwanych z udziału w polskiej spółce osobowej (konstytuującej jej zakład w Polsce).

Skarżąca, po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, złożyła skargę na powyższą interpretację, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 1 ust. 3 w zw. z art. 4a pkt 14 updop, poprzez błędną wykładnię wskazującą, iż duńska spółka osobowa P/S podlega opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 1 ust. 1 updop, oraz art. 121 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, a także art. 14c Ordynacji.

Skarżąca powtórzyła stanowisko zaprezentowane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz zarzuciła, że argumentacja Ministra Finansów opiera się na wybiórczej ocenie zaprezentowanego przez nią opisu zdarzenia przyszłego, w szczególności poprzez uznanie, iż na gruncie duńskiego prawa P/S posiada osobowość prawną, bez przeprowadzenia w tym zakresie analizy koncepcji "osobowości prawnej" przewidzianej w przepisach prawa duńskiego.

Skarżąca ponownie podkreśliła, iż w prawie duńskim kwestia osobowości prawnej nie została uregulowana w sposób normatywny. W rozumieniu prawa duńskiego osobowość prawną posiada każdy, kto może być podmiotem praw i obowiązków, co sprawia, że pojęcie osobowości prawnej ma zakres znacznie szerszy, niż na gruncie prawa polskiego.

Spółka wskazała, że przyjęcie wskazanej przez Organ interpretacji prowadziłoby do wniosku, że każdy podmiot posiadający osobowość prawną na gruncie przepisów prawa duńskiego powinien zostać uznany za podatnika w myśl uregulowań polskiej updop. W konsekwencji również osoby fizyczne będące obywatelami Danii podlegałyby w Polsce opodatkowaniu polskim podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie przepisu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, jako że na gruncie prawa duńskiego osoby fizyczne także wyposażone są w przymiot osobowości prawnej.

Według Spółki niedopuszczalnym jest stwierdzenie Organu, że będzie ona traktowana jako osoba prawna dla celów podatkowych w Polsce. Akceptacja odmiennego stanowiska prowadziłoby, w jej ocenie, do rozszerzającej wykładni przepisów updop.

Skarżąca podkreśliła ponadto, że powyższe stanowisko zostało zaaprobowane przez ten sam Organ w interpretacji indywidualnej z dnia 17 stycznia 2013 r. (sygn. IPPB5/423-1069/12-4/PS), wydanej w przedmiocie kwalifikacji prawnopodatkowej duńskiej P/S na gruncie przepisów updop. Organ potwierdził bowiem, że "...spółka P/S nie może być traktowana jak podatnik z polskiej perspektywy podatkowej, ponieważ nie jest ona uznawana w Danii za osobę prawną dla celów podatkowych i nie podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów. (...) W związku z powyższym należy uznać, że duńska spółka P/S będzie spółką transparentną podatkowo również na gruncie krajowych przepisów. W konsekwencji, jej dochody wynikające z udziału w polskiej spółce komandytowej nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.".

Zdaniem Skarżącej wydawanie przez ten sam Organ różnych rozstrzygnięć w identycznych stanach faktycznych godzi w zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 tej ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie.

Duńskie prawo cywilne i podatkowe jest prawem obcym względem prawa polskiego. Jako takie nie może być przedmiotem interpretacji Ministra Finansów, gdyż ten, zgodnie z art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 Ordynacji, interpretuje tylko prawo polskie oraz umowy międzynarodowe dotyczące kwestii podatkowych, w których stroną jest Polska. Zatem opisane w niniejszej sprawie we wniosku o interpretację cechy pojęcia "osobowość prawna", występujące w prawie duńskim, Minister zobowiązany był potraktować jako element stanu faktycznego tego wniosku.

Z wniosku wynikało natomiast, że w świetle prawa duńskiego osobowość prawna jest kategorią znacznie szerszą, niż w prawie polskim, czego najwymowniejszym przykładem jest to, że osobowość prawną mają tam także osoby fizyczne w rozumieniu prawa polskiego. Już tylko ten fakt dowodzi, że pojęcie osobowości prawnej w rozumieniu prawa duńskiego i polskiego łączy jedynie sama nazwa, jaka - po przetłumaczeniu z języka obcego – określa tożsamo zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych ze strony prawa duńskiego, oraz osobowość prawną ze strony prawa polskiego. Skoro Minister zignorował opisywane we wniosku różnice pomiędzy osobowością prawną w Danii i w Polsce, to uzasadnione było oczekiwanie, że wyjaśni i uzasadni nieuchronny wniosek wynikający ze zrównania tych instytucji w obydwu porządkach prawnych, iż będąca rezydentem Danii osoba fizyczna, która uzyskuje w Polsce dochody, będzie podatnikiem polskiego podatku dochodowego od osób fizycznych i - jednocześnie – polskiego podatku dochodowego od osób prawnych. W zaskarżonej interpretacji takiego wyjaśnienia i uzasadnienia nie można się dopatrzeć.

Spółka w pełni zasadnie akcentowała zasadę, według której Minister Finansów powinien uwzględnić wszystkie konstytutywne różnice pomiędzy osobowością prawną w Danii, a osobowością prawną w Polsce. Systemy prawne poszczególnych państw, nawet będących członkami Unii Europejskiej, wykazywać mogą bowiem daleko idące różnice, których nie można nie zauważać i co do których poprzestawać tylko na tożsamej nazwie stosowanej dla określenia tych instytucji. Prawo cywilne, rodzinne, karne czy administracyjne poszczególnych państw, choćby używało językowo (przy dosłownych tłumaczeniach z jednego języka etnicznego na inny) tych samych określeń dla zdefiniowania pewnych instytucji, w rzeczywistości może zasadniczo się różnić, zaś to językowe podobieństwo - paradoksalnie – spowodować może terminologiczny chaos i tylko utrudnić zrozumienie tożsamo nazwanej instytucji.

Z wniosku o wydanie interpretacji wynikało, że osobowość prawna w Dani jest odpowiednikiem zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych w Polsce. Sąd w pełni podziela tę ocenę Spółki. Z kolei art. 4a pkt 14 ustawy a contrario jasno wynika, że spółką będąca osobą prawną jest taka tylko spółka, która posiada cechę podatnika podatku dochodowego w miejscu swojej siedziby. Z wniosku o wydanie interpretacji jasno wynikało tymczasem, że P/S takiej cechy w Danii nie posiada. Opis zasadniczych cech tej spółki wskazywał raczej, że jest ona najbliższa polskiej spółce komandytowej. Osobowość prawna P/S, istotnie – wyraźnie zadeklarowana we wniosku, oznacza na gruncie prawa polskiego, że P/S może nabywać prawa i obowiązki, pozywać i być pozywana, ale nie jest to tożsame z przyznaniem osobowości prawnej. Według prawa duńskiego P/S nie jest podatnikiem, za jej zobowiązania odpowiadają wspólnicy w sposób nieograniczony (Skarżąca mająca status General Partner) oraz ograniczony (drugi wspólnik - limited partner). P/S jest zatem tylko formą organizacyjną działalności gospodarczej wspólników, czyli odpowiada konstrukcji polskich spółek osobowych. Takie zaś spółki w Polsce są podatkowo transparentne (przynajmniej do 1 stycznia 2014 r.). Stąd uznać należy, że pojęcie "osobowość prawna" stosowane w prawie Danii łączy z osobowością prawną w polskiej systemie prawnym tylko sama nazwa, czyli – jak trafnie wskazano w skardze – "...tłumaczenie znaczenia poszczególnych znaków...". W rzeczywistości P/S nie ma w Dani osobowości prawnej w takim sensie tego pojęcia, jakie występuje w Polsce, i choć na poziomie deklaratywnym, językowym, Spółka istotnie oświadczyła we wniosku, że P/S ma osobowość prawną według prawa duńskiego, to szereg zeprezentowanych we wniosku cech zobowiązywało Organ do uwzględnienia w wydanej interpretacji tych fundamentalnych różnic w tożsamo nazwanej instytucji prawnej Polski i Danii.

Skoro zatem w obydwu systemach prawnych istnieją tak zasadnicze różnice w zakresie tożsamo nazwanej instytucji, to Minister Finansów powinien uwzględnić taką cechę ewentualnych podatników polskiego podatku dochodowego od osób prawnych, ze względu na którą w polskiej ustawie istotnie dokonano ustawowego podziału podmiotowego. Jak wyżej Sąd wyjaśnił, takim kryterium nie jest czysto formalny przymiot osobowości prawnej, natomiast niezawodne takie kryterium wskazuje – w sposób pośredni, ale logiczny – art. 4a pkt 14 ustawy. Bezsprzecznie według obydwu systemów prawnych, tj. Polski i Danii, P/S jest spółką w rozumieniu prawa handlowego. Przywołany przepis prowadzi więc do wniosku, że skoro P/S nie jest podatnikiem podatku dochodowego w Danii, to w rozumieniu polskiej ustawy nie jest spółką posiadającą osobowość prawną ("będącą osobą prawną"). W ten sposób traci na przydatności dla niniejszej sprawy art. 17 ust. 3 Prawa prywatnego międzynawowego, gdyż powyżej sformułowany wniosek, według którego P/S nie jest spółką będącą osobą prawną w rozumieniu updop, powoduje, iż wspomniany przepis Prawa prywatnego międzynarodowego dotyczyć mógłby tylko, co najwyżej, czysto cywilistycznego rozumienia pojęcia "osobowość prawna", nie zaś rozumienia tego terminu dla potrzeb prawa publicznego, jakim jest prawo podatkowe. W konsekwencji zasadniczą cechą, jaką Mister powinien uwzględnić przy ocenie kwestii postawionej we wniosku, było nie to, czy P/S ma w Danii cechę odpowiadającą językowo osobowości prawnej, lecz to, czy P/S jest w Danii podatnikiem podatku dochodowego. O ile na pierwsze pytanie odpowiedź jest pozytywna, o tyle już na drugie z nich odpowiedzieć należało przecząco. W konsekwencji uznać należy, że art. 1 ust. 1 updop dotyczy tylko takich zagranicznych osób prawnych, których osobowość prawna wykazuje co najmniej daleko idące podobieństwa do osobowości prawnej istniejącej w prawie polskim. Nie wystarcza samo posiadanie cechy nominalnie nazwanej osobowością prawną.

Rację ma ponadto Skarżąca wskazując, że w rozumieniu Konwencji polsko-duńskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, osobą mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym z tych dwóch Państw jest tylko taki podmiot, który m.in. – zgodnie z prawem danego Państwa – podlega tam opodatkowaniu (art. 4 ust. 1 Konwencji). Sama siedziba nie jest więc przesądzającym kryterium oceny, czy P/S jest rezydentem podatkowym. Z wniosku wynikało, że P/S nie jest podatnikiem podatku dochodowego w Danii, zatem nie może być rezydentem, w efekcie nie można rozgraniczyć zakresu opodatkowania tej spółki na dochody uzyskiwane w Danii i w Polsce, a ponieważ – dodatkowo – P/S nie będzie mogła utworzyć w Polsce zakładu w rozumieniu art. 5 Konwencji, to i z tego względu wykluczony jest jej status jako podatnika w Polsce. Art. 3 ust. 2 ustawy nie znajdzie więc zastosowania.

W dalszym postępowaniu Minister uwzględni powyższy pogląd Sądu, co skutkować będzie uznaniem stanowiska Spółki, wyrażonym we wniosku, za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację, zaś w kwestii kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.