Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 4173/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Marek Gorski (spr.) Sędzia NSA: Anna Orłowska Sędzia WSA: Alina Dominiak Protokolant: Beata Kaczmar po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004r., na rozprawie sprawy ze skargi Z. Ż. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy z dnia 21 maja 2001r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia zajmowanej kwatery 1. uchyla zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 22 marca 2001r" nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy na rzecz skarżącego 10 zł. (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania 3. określa, iż wymienione w punkcie 1 decyzje nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymaj w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 22 marca 200lr. Nr [...] nakazującą opuścić sierżantowi sztabowemu rezerwy Z. Ż. osobną kwaterę stałą przy ul. [...] Nr [...] wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami prawa jego reprezentującymi.

.lako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art.13 ust.5 pkt 2, art.4l ust. 4 i 5 w zw. z art.42 ust. l ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 86, poz.433 z późn. zm.), § 17 pkt 4 Statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej - rozporządzeniem Ministra Skarbu Państwa z dnia 16 czerwca 1998r. (Dz. U. Nr 86, poz.549 z późn. zm.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż osobna kwatera stała została przydzielona skarżącemu decyzją Nr [...] z dnia 5 maja 1988r.

W dniu 11 sierpnia 1999r. żona skarżącego M. Ż. złożyła oświadczenie, iż jest ona w posiadaniu nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym w miejscowości [...] w województwie. Okoliczność tę potwierdziło pismo Urzędu Gminy z dnia 6 marca 2001 r.

Zdaniem organu II instancji; zgodnie z teząart.41 ust.4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP - publ. jak wyżej, w przypadku gdy żołnierz zawodowy i jego małżonek posiadają odrębne lokale w garnizonie, w którym żołnierz pełni służbę i za jeden z tych lokali uiszczają czynsz regulowany, są obowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela (zarządcy) nieruchomości. Stosownie do art.41 ust.5 ustawy przepis ust.4 stosuje się do osób, o których mowa w art.23 ust. 1 lub 2 ustawy i to niezależnie od miejscowości, w której posiadają lokal. Oznacza to, iż decyzja organu I instancji, jest zdaniem organu II instancji zgodna z prawem.

Decyzję tę zaskarżył Z. Ż.

Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzucił, iż gospodarstwo rolne wraz z budynkami położone w [...] zostało aktem notarialnym przekazane córce skarżącego K.

w dniu 4 czerwca 2001 r.

W odpowiedzi na skargę organ 11 instancji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wychodząc poza granice skargi, do czego Sąd uprawniony jest z mocy arl.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz.1270) stwierdzić należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został pogląd, iż przepis art.41 ust.4 ustawy o Zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP odnosi się wprost do lokali mieszkalnych nie znajdując zastosowania w przypadku zajmowania przez osobę uprawnioną kwatery stałej (por. wyrok NSA SA 732/98 z 16 grudnia 1998r. - publ LEX nr 45858). Przepis ten jako kontrowersyjny został uchylony i aktualnie nie obowiązuje.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż zgodnie z tezą art.23 ust. l ustawy o Zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP - wyżej cytowany żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, zachowuje, z zastrzeżeniem ust.2 prawo do kwatery, jeżeli nabył prawo do:

1) emerytury wojskowej,

2) wojskowej renty inwalidzkiej.

Oznacza to, że żołnierzowi mającemu prawo do emerytury wojskowej zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje kwatera o odpowiednich dla jego stopnia wojskowego i sytuacji rodzinnej normach metrażowych.

Członkami rodziny żołnierza, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługujących powierzchni są:

1) małżonek,

1) dzieci własne, jak i własne dzieci małżonka do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 lat życia, chyba że przed tym dniem stały się inwalidami I lub II grupy i nie zawarły związku małżeńskiego.

Z akt sprawy wynika, iż przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej uwzględniono żonę skarżącego i dwie córki.

Materiał dowodowy w sprawie jest wyjątkowo skąpy i nie wynika z niego jaką powierzchnię mieszkalną ma budynek w [...] poza stwierdzeniem, że ma łączną powierzchnię [...]. Z zarządzenia Urzędu Gminy w [...] z dnia 24 września 2002r. nie wynika na jakiej podstawie budynek ten stał się własnością M. Ż. i na jakiej podstawie zameldowaniu są w nim poprzedni właściciele K. i A. Ż.

Dołączony do akt sprawy przy skardze wypis z aktu notarialnego wskazuje na to, iż M. Ż. otrzymała przedmiotowy budynek wraz z nieruchomością rolną od swoich; rodziców i że darowała tę nieruchomość swojej córce K. Ż. ustanawiając na niej;, dożywotnią służebność mieszkalną na rzecz dziadków.

Powyższe dowodzi, iż niezależnie od zastrzeżeń dotyczących stosowania art.4l ust.4 ustawy o Zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP organy obu instancji orzekały bez należytego wyjaśnienia sprawy z naruszeniem art.7 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art.145 § 1 pkt 1 ust. l lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) uchylił zaskarżoną decyzję a także poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji. Wobec treści wyroku określił, iż zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w oparciu o treść art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art.200 cytowanej wyżej ustawy.