Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1829/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 49b
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania I. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z 19 grudnia

2019 r. I. W. (dalej: "inwestor"), reprezentowana przez Z. W. wniosła o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w [...]") Nr [...] z dnia [...] października 2018 r., nakazującej inwestorowi dokonanie całkowitej rozbiórki ogrodzenia na odcinku od 50,19 m do 133,78 m, znajdującego się od wschodniej strony działki oznaczonej nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Po zgromadzeniu całości materiału dowodowego w sprawie, [...]WINB decyzją z [...] lutego 2020 r. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia PINB w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor, wnosząc o jej uchylenie.

Po jego rozpatrzeniu GINB decyzją z [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...]WINB.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że celem przedmiotowego postępowania jest wyłącznie skontrolowanie czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Ponadto weryfikując decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania.

W przedmiotowej sprawie organ powiatowy prowadził postępowanie w sprawie legalności części ogrodzenia działki na odcinku od 50,19 m do 133,78 m od wschodniej granicy działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Od dnia 26 października 2016 r. właścicielką przedmiotowej działki jest I. W. (KW nr [...]). Podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB w [...] w dniu 26 lipca 2016 r. ustalono, że przy wschodniej granicy działki nr ew. [...] znajduje się ogrodzenie o wysokości około 1,30 m, wykonane ze słupków stalowych, między którymi rozciągnięto stalową siatkę o stałej wysokości 1,65 m. Słupki te umocowano w betonowym fundamencie o wysokości od swojej strony zachodniej pomiędzy 0,05 m a 0,50 m, a od wschodniej - pomiędzy 0,20 m a 0,70 m. Znajduje się w nim również otwór o wymiarach prześwitu 1,20 m x 0,60 m. Ustalono również, że teren na działce nr ew. [...] znajduje się znacznie wyżej niż działki sąsiedniej nr ew. [...]. Z. W., pełnomocnik ówczesnego właściciela działki nr ew. [...] – G. W. oświadczyła, że ogrodzenie znajduje się na całej długości tej działki, a różnice w jego wysokości powstały w wyniku prac ziemnych wykonanych na jej terenie. Co więcej, zgodnie z oświadczeniem Z. W. z dnia 14 września 2016 r., przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane w 2009 roku. Następnie w dniu 19 kwietnia 2017 r. PINB w [...] przeprowadził kolejną kontrolę, z której wynika, że ogrodzenie o całkowitej długości około 1,30 m znajduje się na działkach nr ew. [...] oraz [...], która należy do S. G.. Od strony działki nr ew. [...] ogrodzenie w najwyższym punkcie osiąga wysokość 2,61 m na odcinku 78,37 m, a w najniższym - 1,65 m. Na działce nr ew. [...] ogrodzenie osiąga najwyższą wysokość 2,13 m na odcinku 1,29 m. W ogrodzeniu znajduje się otwór o wymiarach 1,19 m x 0,57 m, pełniący funkcję przepustu. Wymiary obiektu zmierzono od terenu do najwyższego punktu ogrodzenia. Do protokołu dołączono rysunek naniesiony na wydruk z Systemu Informacji Przestrzennej Powiatu [...], z którego wynika, że całkowita długość ogrodzenia wynosi 133,78 m, zaś od słupka ogrodzeniowego nr [...] (stojącego w miejscu, gdzie długość odcinka ogrodzenia wynosi 50,19 m) do ostatniego słupka nr 53 wysokość ogrodzenia od strony działki nr ew. [...] wynosi co najmniej 2,25 m (aż do 2,61 m).

Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], organ powiatowy wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie ogrodzenia na odcinku od 50,19 m do 133,78 m od wschodniej granicy działki nr ew. [...] oraz nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia, w terminie 30 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością wskazaną w sentencji postanowienia na cele budowlane, rysunków obiektu budowlanego (charakterystycznych rzutów, przekrojów, przyjętych rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych), projektu zagospodarowania działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...], sporządzonego na kopii mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy ogrodzenia z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem [...]WINB z dnia [...] września 2017 r., nr [...], od którego złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wyrokiem z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2452/17 oddalił skargę.

W związku z nieprzedłożeniem wymaganych dokumentów, decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], PINB w [...] nakazał inwestorowi dokonanie całkowitej rozbiórki ogrodzenia na odcinku od 50,19 m do 133,78 m od wschodniej granicy działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Odnosząc się do samego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, GINB wyjaśnił, że przesłankę rażącego naruszenia prawa określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Przyjęcie przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. musi być w każdym przypadku poprzedzone niebudzącym wątpliwości ustaleniem oczywistości naruszenia prawa, które nie może być wynikiem jego błędnej interpretacji wynikającej z niejasnego brzmienia przepisu. Równocześnie na gruncie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Sporne ogrodzenie ma zaś na odcinku wskazanym w decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności wysokość od 2,25 do 2,61 m, co oznacza, że należało dokonać zgłoszenia jego budowy. Ponadto zgodnie z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Organ odwoławczy stwierdził, że budowa obiektu wykonana niezgodnie z obowiązującymi przepisami, czyli w warunkach samowoli, nie podlega bezwzględnej rozbiórce. Rozbiórka następuje jedynie w przypadku, gdy legalizacja nie będzie możliwa. Stosownie zaś do ust. 2 art. 49b Prawa budowlanego, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie:

1. dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4,

2. projektu zagospodarowania działki lub terenu,

3. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

W niniejszej sprawie PINB w [...] skierował do inwestora postanowienie z dnia [...] sierpnia 2017 r. o nałożeniu obowiązku przedstawienia w określonym terminie dokumentów, którego inwestor nie wykonał. W sytuacji niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków organ nadzoru budowlanego był obowiązany wydać decyzję o rozbiórce samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego na podstawie art. 49 b ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. W związku z powyższym, decyzja PINB w [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...], dotycząca rozbiórki samowolnie wybudowanego ogrodzenia, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem GINB, decyzja ta nie jest również obarczona żadną z pozostałych wad prawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. W., wnosząc o jej uchylenie oraz wstrzymanie wykonalności rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] października 2018 r. Jednocześnie zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, prowadzącego do wydania decyzji nieadekwatnej do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia okoliczności faktycznych i wyprowadzenia niewłaściwych wniosków w kontekście możliwości stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] października 2018 r.,

- art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób niewszechstronny i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięci sprawy, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez rozpatrzenie w niewystarczającym stopniu okoliczności przytoczonej przez skarżącą - faktu, że ogrodzenie na odcinku od 50,19 m do 133,78 m zostało doprowadzone do stanu zgodnego z prawem, która to okoliczność została stwierdzona podczas kontroli w dniu 25 września 2019 r.,

- art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji podczas gdy właściwe rozstrzygnięcie powinno zostać oparte na art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 k.p.a.,

- art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że nie doszło do zrealizowania jednej z przesłanek warunkujących możliwość stwierdzenia nieważności decyzji,

- art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez orzekanie przez tą samą osobę – J. M. - zarówno w sprawie, wszczętej przez S. G. pismem z dnia 9 lutego

2011 r., jak i przy wydawaniu decyzji nr [...] z dnia [...] października 2018 r.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W ocenie skarżącej organ w swojej decyzji nie odniósł się w wystarczającym stopniu do okoliczności przytoczonej przez skarżącą - do faktu, że ogrodzenie na odcinku od 50,19 m do 133,78 m zostało doprowadzone do stanu zgodnego z prawem, która to okoliczność została stwierdzona podczas kontroli w dniu 25 września 2019 r. Zamiast tego organy skupiają się na interpretacji przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji, dokonując tej interpretacji w sposób nieprawidłowy. Dodatkowo organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do podniesionego przez skarżącą w odwołaniu zarzutu, zgodnie z którym decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Kwestii tej nie poruszył również organ I instancji. Ponadto w ocenie stronie skarżącej organ nie dokonał właściwej analizy stanu faktycznego sprawy i wydały decyzje z naruszeniem reguł postępowania dowodowego.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sadu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lutego 2020r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...], nakazującej I. W. dokonanie całkowitej rozbiórki ogrodzenia na odcinku od 50,19 m do 133,78 m od wschodniej granicy działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (p. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.

Na wstępie wskazać należy, że podstawę materialnoprawną kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z dnia [...] października 2018r. decyzji stanowił art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego podczas którego ustalono, iż części ogrodzenia działki ,której właścicielką jest od 26 października 2016r., I. W. (KW nr [...]),

na odcinku od 50,19 m do 133,78 m, od wschodniej granicy działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...], zrealizowano ogrodzenie o wysokość od 2,25 do 2,61 m.

Jednocześnie organ powiatowy stwierdzając, że na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m, a inwestorka realizując powyższe ogrodzenia w 2009r., zgłoszenia takiego nie dokonała, wszczął procedurę legalizacyjną.

Konieczne jest przy tym kumulatywne spełnienie następujących warunków: - budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - inwestor przedkłada dokumenty, o których mowa w art. 49b ust. 2 , a w końcu- uiszczona zostaje opłata legalizacyjna.

Organ I instancji kierując się dyspozycją art. 49 b Prawa budowlanego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy spornym ogrodzeniu oraz nałożył na inwestorkę obowiązek sporządzenia i przedstawienia w określonym terminie określonych dokumentów w tym : oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością wskazaną w sentencji postanowienia na cele budowlane, rysunków obiektu budowlanego (charakterystycznych rzutów, przekrojów, przyjętych rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych), projektu zagospodarowania działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...], sporządzonego na kopii mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy ogrodzenia z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niewykonanie przez skarżącą postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017r. stanowiło prawną przeszkodę w legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej , a w konsekwencji zrodziło obowiązek orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 49b ust 1 Prawa budowlanego. Przy czym należy podkreślić, że wszczęcie tej procedury umożliwiło skarżącej poczynienie starań o uzyskanie stosownych dokumentów, bowiem nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji, z tym że oczywiście legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora, z którego skarżąca nie skorzystała.

Możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części jest możliwa jeżeli inwestor wypełni obowiązek nałożony postanowieniem wydanym na podstawie art. 49b ust 2 Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego "W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o którym mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1", zgodnie z którym: "Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego."

W konsekwencji stwierdzić należy, że organ powiatowy w ww. okolicznościach zobowiązany był wydać decyzję na mocy art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego. Z powyższego bezspornie wynika bowiem, iż skarżąca w terminach wyznaczonych przez organ powiatowy nie przedłożyła dokumentów, o których mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego niezbędnych do kontynuowania postępowania legalizacyjnego. Decyzje podejmowane na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy mają więc charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tyle uprawniony, co zobligowany do wydania nakazu rozbiórki.

Działania organu powiatowego były prawidłowe, a podjęta przez niego obligatoryjna decyzja , w ocenie Sądu nie była dotknięta żadna wadliwością, a tym bardziej wadą kwalifikowaną.

Odnosząc się do podniesionej w skardze okoliczności sformułowanej jako zarzut z którego wynika, że ogrodzenie na odcinku od 50,19 m do 133,78 m zostało doprowadzone do stanu zgodnego z prawem, który to fakt został stwierdzony podczas kontroli w dniu 25 września 2019 r., należy wyjaśnić, że nie ma on żadnego wpływu na wynik niniejszego postepowania.

Wyjaśnić przy tym trzeba, iż rozpatrując sprawę w trybie stwierdzenia nieważności, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji tj. w dniu [...] października 2018r., a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Dodać także należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Zresztą sama skarżąca skutecznie nie kwestionowała ustaleń faktycznych poprzedzających wydanie decyzji PINB nr [...], a ich prawidłowość została de facto potwierdzona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 18 lipca 2017r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2452/17, którym Sąd oddalił skargę I. W. na postanowienie [...]WINB Nr [...] z dnia [...] września 2017r.wydane na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego.

Reasumując Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] października 2018r., nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2019r., poz.2325).