Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3058/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

22/12/2015 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 22/12/2015 r po rozpoznaniu wniosku M. sp z o.o. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. sp z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] /8/2015 r nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności nabywcy zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz składników majątku związanych z prowadzoną działalnością płatnika za zaległości podatkowe zbywcy z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r p o s t a n a w i a odmówić spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

Skarżąca – M. sp z o.o. - złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (formularz PPPr z 26/11/2015 r oraz pismo z 14/12 /br).

Wskazała, że: - nie ma środków na poczet kosztów sądowych, - działania organów podatkowych obciążona ja odpowiedzialności za zobowiązania osoby trzeciej i to w znacznej wielkości; - spółka zaprzestała prowadzenia działalności gosp.; - w wyniku działania organów administracji nie posiada żadnych środków na rachunkach; - nie ma środków w kasie; - nie osiąga dochodu, lecz stratę; - jedyny dochód to zyski z prowadzenia myjni samochodowej;

W wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 3/12/2015 r (o przedłożenie faktur VAT, wyciągów z rachunków bankowych za okres prowadzenia działalności gospodarczej, wskazanie źródeł finansowania bieżącej działalności, wysokości dopłat, i in) spółka, poinformowała o tym, że: - faktury wystawiane są jedynie firmie K. sp z o.o. i dotyczą czynszu za podnajem stacji paliw, którą strona "dzierżawi" (nie może samodzielnie prowadzić działalności w tym zakresie). Kwota za podnajem jest tożsama z kwotą jaka strona płaci właścicielowi stacji. Wspólnicy skarżącej nie dokonali dopłat do kapitału, ponieważ wspólnik K. sp z o.o. nie prowadzi w praktyce żadnej działalności gosp. i nie posiada środków na dopłaty. Koszty spółki ograniczają się do kosztów najmu lokalu (150 zł) i kosztów wynagrodzenia prezesa (1750 zł). Środki trwałe spółki "są to inwestycje w obce środki trwałe". Spółka zadeklarowała, ze nie posiada środków na potrzeby prowadzenia postepowania sądowego.

Skarżąca zadeklarowała, ze przekazała do Sądu zestawienie faktur VAT, sprawozdania finansowe, zestawienie należności i zobowiązań, zestawienie przychodów i kosztów myjni, zestawienie wynagrodzeń Prezesa za 2015 r, wykaz środków trwałych.

Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Jednakże, niezbywalnym warunkiem udzielenia pomocy stronie jest uprawdopodobnienie jej (złej) sytuacji finansowej i niemożliwości wygospodarowania środków na poczet postepowania sądowego.

Z zadeklarowanych przez stronę danych nie wynika niemożliwość wygospodarowania środków finansowych na poczet jedynego wymagalnego na obecnym etapie kosztu postępowania, tj wpisu od skargi w wysokości 500 zł. Nie chodzi nawet o to, że – jak wynika ze złożonego bilansu, spółka posiada środki trwałe w znacznej wielkości, ponieważ oczywiste jest, że problematyczne może być szybkie gospodarowanie tymi środkami, np. w celu uiszczenia wpisu od skargi. Referendarz sądowy zauważa, że z ustalonego orzecznictwa zarówno sądów powszechnych, jak sądów administracyjnych wynika, że koszty sadowe to jeden z kosztów działalności gospodarczej. Oznacza to, że zdolność o ponoszenia tych kosztów należy oceniać nie z uwagi na występowanie dochodu, lecz przychodu. Ze złożonego rzis za okres [...] r wynika, że strona osiągnęła przychód w wysokości 244 tys. zł. Zarazem strona nie wykazała, pomimo wezwania, żadnych zobowiązań korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi, do których zaliczają się koszty sądowe. Z prostego zestawienia rachunkowego wynika, że – jeśli respektować ustalone poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego - z kwoty 240 tys. zł jest możliwe uiszczenie wymagalnych kosztów sądowych w wysokości 500 zł. Podobnie referendarz sądowy nie znajduje uzasadnienia dla zróżnicowanego traktowania wydatków spółki: z jednej strony jest ona gotowa do ponoszenia comiesięcznego (co nieustannie czyni) kosztów wynagrodzenia prezesa zarządu (ponad 1,5 tys. zł), z drugiej strony – nie znajduje ona sposobu na zgromadzenie środków w trzykrotnie mniejszej wysokości.

Dlatego, referendarz sądowy, uwzględniający wskazania sumienia i woli ale także respektujący orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i reguły dyscypliny budżetowej był zobowiązany, na podstawie art. 243 § 1 u.p.p.s.a., art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 u.p.p.s.a., orzec jak w sentencji.