Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2047/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 78 par. 1 i 2, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nakazującej inwestorowi - Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" w [...]dokonanie demontażu od strony południowej i zachodniej prefabrykowanych rynienek odpływowych o szerokości 0,55 m i łącznej długości 32,43 m oraz usunięcie kruszywa mineralnego stanowiących miejsca postojowe dla samochodów osobowych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...]- utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ ponownie rozpatrzył odwołanie bowiem jego poprzednio wydane rozstrzygnięcie - decyzja z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], po zaskarżeniu jej przez skarżącą - Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" w [...], prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1567/12 została uchylona.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in.: W ocenie Sądu, postępowanie na podstawie, którego wydano zaskarżoną decyzję jest obarczone wadami wynikającymi z istotnego naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organ orzekający w sprawie nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. Obowiązek organu administracji państwowej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, wynika z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w Dziale II ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., cyt. dalej k.p.a.) organ administracji w toku postępowania administracyjnego jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Istotą tego postępowania jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialno-prawnych.

WSA wskazał również, że z wykładni językowej przepisu art. 79 § 1 wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych i oględzin.

Zawiadamiając strony (uczestników postępowania na prawach strony) o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej powinien mieć na uwadze, że strona powinna być o tym zawiadomiona przynajmniej na siedem dni przed tym terminem.

Podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, a następnie zapewnienie im czynnego w nim udziału. Zadaniem organu jest więc zawiadamiać strony o wszelkich dokonywanych czynnościach, w tym o zamiarze przeprowadzenia poszczególnych dowodów (art. 79 § 1 k.p.a.). Określona okoliczność faktyczna może być bowiem uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Zachowanie wymagań określonych w art. 79 i 81 k.p.a. jest bezwzględnym obowiązkiem organów administracji państwowej. Uchybienie tym przepisom w szczególności jeżeli przeprowadzone bez udziału strony i kwestionowane przez nią dowody stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy uznać należy za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie danej sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy WSA podkreślił, iż ustalenia faktyczne co do zakresu robót budowlanych, zostały przez organ I instancji ustalone (a w pełni zaakceptowane przez organ odwoławczy) na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 17 marca 2011 r. pod nieobecność przedstawicieli Wspólnoty "[...]", która (co bezwzględnie wynika z protokołu tej czynności) nie została powiadomiona o terminie oględzin.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, iż to podczas oględzin w dniu 17 marca 2011 r. ustalono, że na działce przy pasie drogowym ulicy [...] znajduje się powierzchnia wysypana kruszywem mineralnym o frakcji kamienistej o nieregularnym kształcie dającym się wpisać w prostokąt, obłożona od strony południowej i zachodniej prefabrykowanymi rynienkami odpływowymi o szerokości 0,55 m, mającymi na celu odprowadzenie wód opadowych. Omawiana powierzchnia wykorzystywana jest jako miejsca postojowe zlokalizowane są w odległości zmiennej 9,00 m - 10,38 m i bezpośrednio przy granicy działki budowlanej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył także, iż to właśnie poważne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 79 k.p.a.) legło u podstaw wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji Nr [...]z dnia [...] października 2011 r. uchylającej do ponownego rozpatrzenia poprzednią decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...]z dnia [...] sierpnia 2011 r. nakazującą rozbiórkę. Pomimo wyraźnego wskazania ,iż decyzja ta zapadła z naruszeniem art. 79 k.p.a. i zobowiązaniem organu I instancji do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z zastosowaniem właściwych przepisów k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] listopada 2011 r. wydał decyzję nr [...] na podstawie zakwestionowanego dowodu z oględzin przeprowadzonych w dniu 17 marca 2011 r.

W toku postępowania odwoławczego organ II instancji korzystając z normy art. 136 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. zlecił organowi I instancji uzupełnienie postępowania dowodowego (w trybie przewidzianym przepisami k.p.a.) w zakresie aktualnego stanu faktycznego w sprawie miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr ew. [...].

Sąd wskazał ponadto, że ponownie przeprowadzając czynności kontrolne w dniu 26 marca 2012 r. organ I instancji dokonał ich pod nieobecność przedstawicieli Wspólnoty "[...]", która (protokół tej czynności) nie została powiadomiona o terminie oględzin.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, pomimo powyższego naruszenia art. 79 § 1 k.p.a., stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia został ustalony w oparciu o oględziny przeprowadzone w dniach 17 marca 2011 r. oraz 26 marca 2012 r. zarówno co do zakresu wykonanych robót budowlanych (skutkiem czego było przyjęcie kwalifikacji jako robót wymagających zgłoszenia) jak i naruszenia § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (skutkiem czego było przyjęcie niemożności wdrożenia procedury legalizacyjnej).

Należy w tym miejscu podkreślić, iż wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, zawiadomienie stron w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym nie sanuje w żadnej mierze naruszenia art. 79 k.p.a.

W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym WSA podkreślił także, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie.

W konkluzji WSA wskazał, że mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy korzystając z dyspozycji art. 136 k.p.a. przeprowadzi postępowanie wyjaśniające korzystając z wszelkich możliwości dowodowych, w celu ustalenia zakresu robót budowlanych wykonanych przez inwestora, a następnie dokona oceny czy na ich realizację wymagane było zgłoszenie. W następnej kolejności rozważenia będzie wymagała kwestia naruszenia przepisów techniczno- budowlanych uniemożliwiająca przeprowadzenie ewentualnego postępowania legalizacyjnego.

W toku ponownie prowadzonego postępowania swój udział w charakterze pełnomocnika skarżącej, pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. zgłosił jej pełnomocnik, załączając stosowne pełnomocnictwo. .

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zlecił organowi I instancji uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie aktualnego stanu faktycznego w sprawie miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr ew. [...].

Jak wynika z akt administracyjnych i zapisów protokołu z dnia 23 maja 2013 r. w czynnościach kontrolnych nie brał udziału pełnomocnik skarżącej, który nie został zawiadomiony o tych czynnościach.

Pismem z dnia 28 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanego świadka celem ustalenia kwalifikacji terenu i charakteru robót wykonywanych przez skarżącą.

Kolejnym postanowieniem dnia [...] czerwca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zlecił organowi I instancji uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie aktualnego stanu faktycznego w sprawie miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] podkreślając w uzasadnieniu, że w czynnościach tych powinien uczestniczyć i powinien być zawiadomiony o przeprowadzeniu czynności kontrolnych.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu 18 lipca 2013 r. przeprowadził, przy udziale pełnomocnika, czynności kontrolne, które utrwalił protokołem. Wskazano w nim m.in., że przed budynkiem mieszkalnym znajduje się parking na samochody osobowe o wymiarze ok. 20,0 m x 6,0 m, o nawierzchni żwirowej, w chwili kontroli znajdował się na nim jeden samochód osobowy. Od strony północnej i zachodniej znajdują sie prefabrykowane rynienki odpływowe o szerokości 0,55 m.

Pełnomocnik kwestionował zapis w protokole, że kontrolowany teren jest parkingiem, wskazał, że brak jest wyznaczonych miejsc parkingowych i jakiegokolwiek oznakowania sugerującego, że teren jest parkingiem. Stwierdził, że uporządkowanie terenu poprzez wysypanie go kruszywem mineralnym i wymianę na nowe rynienek odpływowych zostały podjęte na podstawie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, aby przeciwdziałać dewastacji terenu. Wskazał ponadto, że mieszkańcy Wspólnoty zostawiają swoje pojazdy na innej działce, nr [...] od wielu lat. Zaznaczył, że na terenie objętym czynnościami kontrolnymi brak jest wyznaczonych miejsc parkingowych i jakiegokolwiek oznakowania sugerującego, ze teren jest parkingiem. Twierdził, że prace porządkowe objęły prostokąt o wymiarach: 24,43 m x 8,0 m.

Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nakazującej inwestorowi - Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" w [...]dokonanie demontażu od strony południowej i zachodniej prefabrykowanych rynienek odpływowych o szerokości 0,55 m i łącznej długości 32,43 m oraz usunięcie kruszywa mineralnego stanowiących miejsca postojowe dla samochodów osobowych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, wskazał, że organ I instancji ustalił, że miejsca postojowe znajdują się na działce o nr ew. [...]. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 18 lipca 2013 r. ustalono, że na ww. działce znajduje się parking samochodowy o wymiarach rzutu ok. 20,0 m x 6,0 m. Parking jest wykonany z nawierzchni żwirowej. Od strony północnej i zachodniej znajdują sie prefabrykowane rynienki odpływowe o szerokości 0,55 m. Organ wskazał, że w dniu kontroli, tj. 18 lipca 2013 r. na ww. terenie znajdował się jeden samochód. Dodał jednakże, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 17 marca 2011 r. przedmiotowe miejsca zlokalizowane są w odległości zmiennej 9,0 m – 10,38 m i bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Z załącznika nr 2 do protokołu kontroli wynika, że liczba miejsc postojowych przekracza 5 (w dniu kontroli zaparkowanych było 9 samochodów).

W opinii organu odwoławczego w związku z naruszeniem § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie prawidłowo organ I instancji odstąpił od przeprowadzenia postępowania w celu zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej i wydał decyzję nakładającą na inwestora obowiązek dokonania demontażu od strony południowej i zachodniej prefabrykowanych rynienek odpływowych o szerokości 0,55 m i łącznej długości 32,43 m oraz usunięcia kruszywa mineralnego stanowiących miejsca postojowe dla samochodów osobowych zlokalizowanych na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości [...].

Organ wskazał, że sporne miejsca postojowe znajdują się względem granicy z działkami budowlanymi oznaczonymi nr ewid.: [...] w odległości mniejszej niż 6 m oraz względem okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt łudzi w odległości mniejszej niż 10 m (w narożu północno - wschodnim budynku wynosi 9,00 m). Ponadto zjazd samochodów z miejsc postojowych odbywa się kosztem pasa chodnikowego, co stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. Na powyższe zagrożenie wskazał także Zarząd Dróg Miejskich w piśmie z dnia 24 września 2010 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję z dnia 1 sierpnia 2013 r. wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...].

Wspólnota zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 i 7 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 49b prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie polegające na zakwalifikowaniu prac porządkowych dokonanych przez skarżącą ma terenie działki nr ew. [...] jako wykonanie budowli w rozumieniu prawa budowlanego, i w konsekwencji na przyjęciu, że do ich wykonania konieczne było dokonanie uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej, podczas gdy okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy i rzeczywisty charakter prac wykonanych przez skarżącą, potwierdzony dokumentacją fotograficzną sporządzoną w toku uzupełniającego postępowania dowodowego nie pozwalają uznać, że doszło do wybudowania miejsc parkingowych, ani nawet do utwardzenia terenu, w rozumieniu prawa budowlanego;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na rozstrzygniecie niniejszego postępowania, tj.:

a) art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez brak rzopoznania wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, zgłoszonego przez skarżącą;

b) art. 77 w zw. z art. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia i brak odniesienia się do wniosków składanych przez skarżącą do protokołu z dnia 23 mja 2013 r. oraz w dniu 18 lipca 2013 r. oraz brak odniesienia sie do dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie czynności kontrolnych, a w konsekwencji brak odniesienia sie do kwestii wiarygodności całego materiału dowodowego;

c) art. 8 k.p.a. poprzez dwukrotne przeprowadzenie czynności kontrolnych przez inspektora Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który nie prowadzi przedmiotowej sprawy, co narusza zasadę zaufania uczestników postępowania do organu administracji publicznej;

d) art. 6 k.p.a. poprzez notoryczne rozpoznawanie sprawy z pominięciem zasady praworządności z uwagi na nieuzasadnione i bezprawne zakwalifikowanie prac wykonanych przez skarżącą jako samowoli budowlanej, bez jednoczesnego odniesienia się do argumentacji, wniosków i twierdzeń skarżącej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podnieść, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania w tutejszym Sądzie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1567/12, Sąd uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] listopada 2001 r. nakazującą inwestorowi - Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" w [...]dokonanie demontażu od strony południowej i zachodniej prefabrykowanych rynienek odpływowych o szerokości 0,55 m i łącznej długości 32,43 m oraz usunięcie kruszywa mineralnego stanowiących miejsca postojowe dla samochodów osobowych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...].

Stosownie zaś do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy.

W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2012 r.

Sąd w niniejszym składzie obowiązany jest uwzględnić powyższą okoliczność w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 153 i 170 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r. wydał stosowne zalecenia co do dalszego przebiegu postępowania w sprawie. Nakazał mianowicie aby organ odwoławczy korzystając z dyspozycji art. 136 k.p.a. przeprowadził postępowanie wyjaśniające korzystając z wszelkich możliwości dowodowych, w celu ustalenia zakresu robót budowlanych wykonanych przez inwestora, a następnie dokonał oceny czy na ich realizację wymagane było zgłoszenie. W następnej kolejności rozważenia będzie wymagała kwestia naruszenia przepisów techniczno-budowlanych uniemożliwiająca przeprowadzenie ewentualnego postępowania legalizacyjnego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zlecił wprawdzie przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego organowi I instancji, który przeprowadził czynności kontrolne, ale swoje rozstrzygnięcie oparł na czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu 17 marca 2011 r., które to czynności zostały zakwestionowane przez Sąd. Z kolei ustalenia dokonane podczas czynności kontrolnych w dniu 18 lipca 2013 r., w dużej mierze zostały zakwestionowane przez obecnego w tych czynnościach pełnomocnika skarżącej. W protokole znalazły się także inne ustalenia odnośnie usytuowania prefabrykowanych rynienek odpływowych (protokole wskazano, że znajdują się od strony północnej i zachodniej, w decyzji organu I instancji wskazano “od strony strony południowej i zachodniej"). Organ w zaskarżonej decyzji w zasadzie powtórzył bez zmian uzasadnienie z uchylonej decyzji z dnia [...] maja 2012 r.

Oznacza to, że orzekający w sprawie organ nie wykonał zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku WSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1567/12.

Uchybienie przez organ administracyjny przepisowi art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie kolejnej skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ rozpatrzy również wniosek skarżącej złożony organowi w piśmie z dnia 28 maja 2013 r.

Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Jednocześnie § 2 wyżej powołanego przepisu stanowi, że organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzenia dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu. W takim przypadku winien wskazać konkretnie motywy takiego stanowiska, zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy nie przeprowadził wnioskowanego dowodu nie wskazując w decyzji, dlaczego nie przeprowadził wnioskowanego dowodu.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe uwagi, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a. a o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a.

.