Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2046/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] po rozpatrzeniu odwołań Gminy [...] oraz Przedsiębiorstwa [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak [...] stwierdzającej, po wszczęciu postępowania z urzędu, nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz wymianę sieci wodociągowej na nieruchomościach położonych w [...] na os. [...], przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], w części dotyczącej wymiany sieci wodociągowej na rzecz Przedsiębiorstwa [...] oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...], zmieniającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r nr [...], w zakresie obejmującym pozwolenie na budowę kanalizacji sanitarnej w ul. [...] w [...], zaś w pozostałej części uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r nr [...]

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewoda [...] stwierdził, po wszczęciu postępowania z urzędu, nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz wymianę sieci wodociągowej na nieruchomościach położonych w [...] na os. [...], przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej wymiany sieci wodociągowej na rzecz Przedsiębiorstwa [...] oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. zmieniającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r.

Odwołanie od decyzji tej złożyła Gmina [...] oraz [...]

3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeanalizowaniu projektu budowlanego ustalił, że w zakres inwestycji, przewidzianej w projekcie zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r , wchodzi wymiana sieci wodociągowej wraz z przyłączami, montaż hydrantów przeciwpożarowych i budowa kanalizacji deszczowej wraz z przykanalikami na osiedlu [...] w [...] oraz budowa kanalizacji sanitarnej w u!. [...] w [...]. Zakres projektowanej zmiany zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. obejmuje zaś odcinek między wlotem kanalizacji deszczowej do rowu [...] a studnią betonową o 1500 mm nr [...] l zlokalizowaną w ul. [...] w [...] na działce nr ewid. [...], w który wchodzi wydłużenie kolektora o 1000 mm, wybudowanie na rowie [...] studni betonowej o średnicy 1500 mm z kratą, zmiana urządzeń oczyszczających wody opadowe, wykonanie wlotu betonowego o średnicy 1000 mm na ujściu kanalizacji deszczowej do rowu [...], rozbudowa istniejącego rowu melioracyjnego "[...] " o długości 116 m

Organ powołując się na art 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wg stanu prawnego na dzień [...] lutego 2002 r., stwierdził, ze projekt budowlany zatwierdzony kontrolowanym pozwoleniem budowlanym, zakładał m in. budowę kanalizacji sanitarnej w ul. [...] w [...], podczas gdy decyzja [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. ustalająca dla [...] Przedsiębiorstwo Projektowo -Usługowe Spółka cywilna [...] warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu wymiana sieci wodociągowej z przyłączami oraz budowa kanalizacji deszczowej z podczyszczalnikiem na Osiedlu [...] w [...], nie przewiduje budowy kanalizacji sanitarnej. W związku z powyższym decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r w części w której udzieliła pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w ul [...] w [...], wydana została z rażącym naruszeniem art 32 ust. 4 pkt 1, art 33 ust. 2 pkt 3 oraz art 35 ust 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego.

Kontrolując decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r w pozostałym zakresie, organ odwoławczy wskazał numery działek w stosunku do których inwestor - Gmina [...] wykazał prawo do dysponowania na cele budowlane. Na podstawie akt sprawy uznał również, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji w zakresie wymiany sieci wodociągowej z przyłączami oraz budowa kanalizacji deszczowej z podczyszczalnikiem na Osiedlu [...] w [...] nie narusza rażąco ustaleń decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zwłaszcza co do rodzaju inwestycji. Tym samym w zakresie dotyczącym wymiany sieci wodociągowej z przyłączami oraz budowy kanalizacji deszczowej z podczyszczalnikiem na Osiedlu [...] w [...] nie uchybiono w stopniu rażącym przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do stwierdzonego uchybienia polegającego na wymianie sieci wodociągowej nie "po śladzie istniejącej sieci", wskazał, że uchybienie to nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa z uwagi na znikome skutki społeczno- gospodarcze oraz brak oczywistości, ponadto za rażące naruszenie nie może być uznane nieznaczne uchybienie wymogom, które odwołują się do kategorii niedookreślonych. Przewidziane w projekcie różnice w zakresie usytuowania sieci projektowanej oraz sieci istniejącej pierwotnie są stosunkowo niewielkie. Zauważył, że projektowana lokalizacja inwestycji w powyższym zakresie w żaden sposób nie wpływa negatywnie na możliwość zabudowy działek sąsiednich oraz na sposób dostarczania wody do odbiorców, jak również swą funkcją i cechami nie wprowadza zakłóceń w ładzie przestrzennym.

Oceniając decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. zmieniającą decyzję Starosty[...] z dnia [...] lutego 2002 r. organ drugiej instancji wskazał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. nie narusza w sposób rażący przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Inwestor - Gmina [...] składając wniosek w dniu [...] września 2003 r. o zmianę pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działką nr ewid. [...]) na cele budowlane oraz dołączył decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dodatkowo projekt zmian zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r., nie narusza w sposób rażący ustalenia decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Z projektu budowlanego wynika, że parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia nie uchybiają warunkom określonym w tej decyzji, zwłaszcza co do rodzaju inwestycji.

Konkludując organ uznał, że decyzja Starosty [...], z dnia [...] lutego 2002 r. w zakresie dotyczącym wymiany sieci wodociągowej z przyłączami oraz budowy kanalizacji deszczowej z podczyszczalnikiem na Osiedlu [...] w [...] oraz decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. nie zawierają wad o których mowa w art. 156 § 1 kpa.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. J., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w części uchylającej decyzję Wojewody [...] i w tej części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarżący zarzucił rażące naruszenie:

- art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez nie dostrzeżenie przez Głównego Inwestora Nadzoru Budowlanego, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla podmiotu innego, niż decyzja o pozwoleniu na budowę Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2001 r. ustalała warunki zabudowy dla [...] Przedsiębiorstwo Projektowo Usługowe Spółka cywilna [...], a nie dla Gminy [...] dla obiektu: wymiana sieci wodociągowej z przyłączami oraz budowa kanalizacji deszczowej z podczyszczalnikiem na Osiedlu [...] w [...]. To inwestor, ubiegający się o pozwolenie na budowę tu: Gmina [...], a nie kto inny, musi posiadać ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzję o lokalizacji celu publicznego), jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, iżby w/w decyzję posiadał inwestor tj. Gmina [...];

- art 34 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez sprzeczność pomiędzy treścią decyzji a projektem budowlanym i decyzją o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy (lokalizacji celu publicznego), jak i sama decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyła wymiany sieci wodociągowej (zastąpienie dotychczas istniejącej sieci wodociągowej wykonanej z rur azbestowych nową siecią). Tymczasem z zatwierdzonego projektu wynika, że projektowana sieć wodociągowa ma być wykonana obok istniejącej dotychczas sieci, zamiast tej sieci (odstępstwo nawet o 6.5 m);

- art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ projekt zagospodarowania nie obejmuje usytuowania, obrysu i układu istniejącej sieci uzbrojenia terenu - istniejących urządzeń melioracji wodnych tj. drenowania. W efekcie przeprowadzonych robót system drenarski uległ całkowitemu zniszczeniu powodując zakłócenia w ładzie przestrzennym wyrażające się np. w zalewaniu piwnic wodami gruntowymi;

- ustawy z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest oraz prawa międzynarodowego -- unijnego, poprzez nie odniesienie się przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do pozostawienia w gruncie starych rur wodociągowych wykonanych z azbestu. W szczególności doszło do rażącego naruszenia przepisu wykonawczego do ustawy tj. § 4 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 wówczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 14 sierpnia 1998 r. w sprawie sposobów bezpiecznego użytkowania oraz warunków usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz. U. z 1998 r. Nr 138, poz. 895) obowiązującego od dnia 28 listopada 1998 r. do dnia 6 maja 2004 r. Rury wykonane z azbestu powinny być kwalifikowane jako odpad niebezpieczny, usunięte i przewiezione na miejsce składowania.

2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważyli, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r poz. 270 z późn zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołań Gminy [...] oraz Przedsiębiorstwa [...]. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. stwierdzającej, po wszczęciu postępowania z urzędu, nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz wymianę sieci wodociągowej na nieruchomościach położonych w [...] na os. [...], przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej wymiany sieci wodociągowej na rzecz Przedsiębiorstwa [...] oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r.

zmieniającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r. - utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w zakresie obejmującym pozwolenie na budowę kanalizacji sanitarnej w ul. [...] w [...], zaś w pozostałej części uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r. oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.1. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie - stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz wymianę sieci wodociągowej na nieruchomościach położonych w [...] na os. [...] - zostało wszczęte z urzędu.

3.2 Jak słusznie zauważył Główny inspektor Nadzoru Budowlanego, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od określonej w art 16 kpa zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art 156 § 1 kpa, oraz, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. A zatem, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, co oznacza, że w postępowaniu tym organ administracji nie może rozstrzygnąć sprawy co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym, zwykłym - organ nadzoru może działać tylko jako organ kasacyjny.

Skoro stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, a przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzające

Podkreślić równocześnie należy, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993, Nr 1, poz. 23).

Organ orzekający, sprawdzając istnienie przesłanek z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji, bada w tym zakresie stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2003 roku sygn akt IV SA 99/02, LEX nr 103195, Wspólnota 2004/10/55).

O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, przez rażące naruszenie prawa rozumie się wyłącznie takie naruszenie, które wywołuje skutki społeczno- gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2000 r. III SA 1935/99).

Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo- administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki, które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest wadliwe, ponieważ nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art 16 § 1 kpa - zasada stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej.

3. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, według stanu prawnego obowiązującego w dniu 19 lutego 2002 r., czyli w dniu wydania przez Starostę [...] decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz wymianę sieci wodociągowej, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust 1 pkt 1 lit. b). Skoro projekt budowlany zatwierdzony kontrolowanym pozwoleniem budowlanym zakładał budowę kanalizacji sanitarnej, podczas gdy decyzja z dnia [...] sierpnia 2001 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu: wymiana sieci wodociągowej z przyłączami oraz budowa kanalizacji deszczowej z podczyszczalnikiem nie przewidywała budowy kanalizacji sanitarnej - prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w części w której udzieliła pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w ul. [...] w [...], wydana została z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego.

4. Słuszne jest również stanowisko organu, że w pozostałym zakresie kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2002 r nie jest obarczona żadną z w/ad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Inwestor - Gmina [...] - składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wykazał prawo dysponowania nieruchomościami na cele budowlane oraz dołączył zgody właścicieli nieruchomości na zaprojektowanie i wykonanie wodociągu i kanalizacji na należących do nich nieruchomościach.

Prawidłowo organ uznał, że decyzja Starosty [...], z dnia [...] lutego 2002 r. w zakresie dotyczącym wymiany sieci wodociągowej z przyłączami oraz budowy kanalizacji deszczowej z podczyszczalnikiem na Osiedlu [...] w [...] oraz decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. nie zawierają wad o których mowa w art. 156 § 1 kpa.

IV. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż zarzuty skargi są niezasadne.

V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

VI. Mając powyższe na uwadze, Sad. na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.