Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1002/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1, art. 34
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 czerwca 2019 r. J. B. (dalej: "skarżący", "zobowiązany") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej także DIAS lub organ nadzoru) z dnia [...] nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej także organ egzekucyjny) z dnia [...] nr [...], w którym uznano za niezasadne zarzuty podniesione przez skarżącego pismem z dnia 30 marca 2018 r. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny (dalej także: "wierzyciel", "Fundusz") z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC za 2016 r.

Zgodnie z poczynionymi przez organ nadzoru ustaleniami odnośnie chronologii wydarzeń w niniejszej sprawie, organ egzekucyjny w dniu [...] wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego Funduszu z dnia [...] nr [...], który obejmował opłatę za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC w kwocie [...]zł. Równolegle na podstawie zawiadomienia z dnia [...] nr [...] zajęto rachunek bankowy zobowiązanego w A S.A., a następnie zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] dokonano analogicznej czynności w stosunku do świadczenia wypłacanego mu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z..

W dniu 31 marca 2018 r. skarżący nadał w placówce pocztowej pismo zatytułowane "skarga na zajęcie egzekucyjne wraz z zarzutami w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej". Zawarł w nim z jednej strony skargę na czynność zajęcia rachunku bankowego A S.A., z drugiej natomiast zarzucił brak skutecznego doręczenia mu upomnienia oraz nieprawidłowość danych zawartych w części E pkt 9 i 10 tytułu wykonawczego. W związku z powyższym zażądał uchylenia zaskarżonej czynności egzekucyjnej i uwzględnienia zarzutów, przy jednoczesnym zawieszeniu w całości postępowania egzekucyjnego oraz jego finalnym umorzeniu.

Zawarta w piśmie z dnia 31 marca 2018 r. skarga na czynność egzekucyjną została rozpoznana przez organ egzekucyjny, który oddalił ją w drodze postanowienia z dnia [...] nr [...], utrzymanego w mocy wydanym w związku z wniesieniem przez skarżącego zażalenia z dnia 29 maja 2018 r. postanowieniem organu II instancji z dnia [...] nr [...]. Rozstrzygnięcie to zaskarżono następnie do tut. Sądu.

Z kolei w związku z podniesionymi zarzutami Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wydał w dniu [...] postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów. Równolegle zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Zarząd Funduszu uznał za niezasadne zarzuty dotyczące braku uprzedniego, skutecznego doręczenia upomnienia oraz nieprawidłowości danych zawartych w części E tytułu wykonawczego. Wyjaśnił przy tym, że ustawa nakłada na posiadacza pojazdu obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia OC i kontynuowania jej przez cały okres rejestracji pojazdu, niezależnie od jego stanu technicznego oraz zakresu użytkowania. Na wierzycielu spoczywa natomiast obowiązek dokonania ustaleń, czy posiadacz pojazdu przez cały okres jego posiadania w roku, w którym przeprowadzono kontrolę, był objęty ochroną ubezpieczeniową wynikają z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych Fundusz stwierdził w bazie danych Ośrodka Informacji UFG brak umowy ubezpieczenia dotyczącej pojazdu należącego do skarżącego za okres od dnia 17 lipca 2016 r. do dnia 6 listopada 2017 r. Wezwał zatem do przedstawienia dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia OC, wykazania braku istnienia takiego obowiązku bądź do uiszczenia opłaty w wysokości [...]zł za jego niespełnienie. Wezwanie to zostało przez skarżącego odebrane w dniu [...], lecz nie spotkało się z odpowiedzią. W konsekwencji w dniu [...] do zobowiązanego wystosowano upomnienie, które doręczono skutecznie w dniu [...] do rąk pełnoletniego domownika.

Następnie do pisma z dnia 18 kwietnia 2017 r. skarżący dołączył dokumenty, które mogłyby świadczyć o posiadaniu ciągłości ochrony ubezpieczeniowej, czego jednak nie potwierdziły dodatkowe ustalenia [...] S.A. Zgodnie z nimi skarżący pozostawał stroną umowy ubezpieczeniowej w okresie od dnia 17 lipca 2015 r. do dnia 16 lipca 2016 r., po czym - w związku z nieopłaceniem pełnej składki - doszło do rozwiązania kontraktu, a kolejna umowa ubezpieczenia została zawarta z mocą obowiązującą od dnia 7 listopada 2016 r. do dnia 6 listopada 2017 r. W okresie od dnia 17 lipca 2016 r. do dnia 6 listopada 2017 r. skarżący pozostawał więc bez obowiązkowej ochrony ubezpieczeniowej w zakresie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Z powyższego wierzyciel wyprowadził twierdzenie o zasadności nałożenia opłaty w wysokości [...]zł. Ponieważ zobowiązany nie uiścił jej dobrowolnie, w dniu 30 października 2017 r. dalsze jej dochodzenie skierowano na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Odnosząc się do podniesionych w piśmie z dnia 31 marca 2018 r. zarzutów, Fundusz uznał doręczenie upomnienia za poprawnie dokonane, a wskazaną w części E tytułu wykonawczego w punktach 9 i 10 datę odebrania upomnienia oraz kwotę kosztów upomnienia za prawidłowe.

Postanowienie z dnia [...] zostało utrzymane w mocy postanowieniem Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] nr [...], wydanym w związku z wniesieniem przez skarżącego zażalenia, w którym podniósł on w szczególności brak podstawy prawnej i faktycznej oraz błędną interpretację przepisów o egzekucji administracyjnej. Wierzyciel stwierdził, że zarzuty podniesione przez zobowiązanego są chybione, zaś do zażalenia nie przedłożono żadnych nowych dowodów i dokumentów ani nie wniesiono żadnych nowych faktów, które mogłyby wpłynąć na zmianę biegu sprawy i zmianę stanowiska Funduszu w sprawie zasadności dochodzenia opłaty. Podkreślono, że z przepisów ustawowych wynika, iż osoba, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC jest obowiązana wnieść opłatę, zaś do egzekucji takiej opłaty stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przy czym tytuł wykonawczy wystawia Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. Odpowiedzialność za zasadność i wymagalność obowiązku objętego wystawionym tytułem wykonawczym spoczywa na wierzycielu. Organ egzekucyjny, realizując tytuł wykonawczy, korzysta natomiast z przewidzianych prawem środków egzekucyjnych.

Uzyskanie ostatecznego stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych w piśmie z dnia 31 marca 2018 r. zarzutów umożliwiło organowi I instancji wydanie postanowienia z dnia [...] nr [...], w którym uznał je za niezasadne.

W kontekście zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia organ egzekucyjny wyjaśnił, iż pozostaje z mocy ustawy związany stanowiskiem wierzyciela, który uznał wspomniane doręczenie za skuteczne. Dodał przy tym, że wierzyciel, kierując tytuł wykonawczy do egzekucji, nie ma obowiązku dołączania zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienia.

Ustosunkowując się natomiast do twierdzenia skarżącego nt. nieprawidłowości tytułu wykonawczego, w uzasadnieniu postanowienia wskazano, że organ ponownie zbadał tytuł wykonawczy i zauważył, że zawiera on: oznaczenie wierzyciela, oznaczenie zobowiązanego, treść podlegającego egzekucji obowiązku wraz ze stwierdzeniem jego wymagalności, wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej, datę wystawienia tytułu wraz z podpisem i danymi osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela, pouczenia zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu wykonawczego o zmianie miejsca pobytu oraz o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych oraz wskazanie daty doręczenia upomnienia. Nie wskazano natomiast zabezpieczenia należności pieniężnej, ponieważ wierzyciel takiego zabezpieczenia nie ustanowił, a także podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, gdyż wierzyciel w niniejszej sprawie nie korzysta z prawa pierwszeństwa.

Co do zakwestionowanych przez skarżącego pozycji 9 i 10 w części E tytułu wykonawczego (data doręczenia upomnienia, wysokość kwoty kosztów upomnienia) organ wskazał, że zostały one wypełnione. W konsekwencji podniesiony przez zobowiązanego zarzut w tym przedmiocie uznano za niezasadny.

Pismem z dnia 29 stycznia 2019 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji, w którym zaskarżył je w całości, zarzucając brak podstawy prawnej i faktycznej polegający na błędnym ustaleniu, iż skutecznie doręczono mu upomnienie, a tytuł wykonawczy spełniał wymogi. Zażądał w związku z tym uchylenia kwestionowanego postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego lub ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] DIAS utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że w jego ocenie podniesione przez skarżącego zarzuty nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym. Zgodził się z tezą organu I instancji, iż w zakresie zarzutu nieprawidłowego doręczenia upomnienia organ egzekucyjny pozostaje związany stanowiskiem wierzyciela, zgodnie z którym nastąpiło ono skutecznie w dniu [...] do rąk pełnoletniego domownika zobowiązanego. Przychylił się także do konkluzji o nietrafności zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym ustawowych wymogów, a to z uwagi na niestwierdzenie żadnych nieprawidłowości. Tytuł wykonawczy Funduszu z dnia [...] został sporządzony według obowiązującego wzoru i posiada wszystkie niezbędne elementy.

W konsekwencji organ nadzoru przyjął, że na gruncie obowiązującego prawa nałożona na zobowiązanego opłata jest wymagalna, a na zasadność jej nałożenia bez wpływu pozostają argumenty przez niego podniesione. Nieuwzględnienie zarzutów skutkuje brakiem podstaw do umorzenia prawidłowo prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji do wnioskowanego uchylenia czynności egzekucyjnej.

Na ww. postanowienie wniesiona została skarga z dnia 18 czerwca 2019 r., w której pełnomocnik skarżącego (córka B. B.) zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania bądź ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Pomimo iż w skardze zawarto datę i numer postanowienia dotyczącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, uzasadnienie odnosiło się jedynie do kwestii skargi na czynność egzekucyjną, którą również zawarto w treści pisma z dnia 31 marca 2018 r., lecz która stanowi przedmiot odrębnego postępowania. Nie zaprezentowano natomiast argumentacji dotyczącej meritum niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę z dnia 19 lipca 2019 r. organ nadzoru podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Zaznaczył przy tym, że kwestia zaskarżonej czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia przez wierzyciela rachunku bankowego skarżącego została rozstrzygnięta postanowieniem DIAS z dnia [...], które zostało następnie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Odpowiedź na skargę złożył również pełnomocnik uczestnika postępowania - Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. - wnosząc o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu - na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) - podlegało postanowienie organu nadzoru utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego uznające za nieuzasadnione zarzuty skarżącego na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela – Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 473 ze zm.) osoba, która nie wypełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC jest zobowiązana wnieść opłatę, do egzekucji której - na podstawie art. 91 tej ustawy - stosuje się przepisu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł egzekucyjny wystawia Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.) - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 tej ustawy.

I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Przedstawione w art. 33 § 1 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Co istotne, tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki NSA z dnia: 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10, 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13, 18 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13).

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zobowiązany nie może w dowolnym czasie (tj. po upływie ustawowego terminu 7 dni do wniesienia zarzutów) wnosić nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne lub faktyczne, bowiem to wierzyciel i organy egzekucyjne obu instancji muszą znać te zarzuty i je rozpoznać (por. wyrok WSA w Krakowie z 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1897/11, wyrok WSA w Olsztynie z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 603/11). Zobowiązany nie może także zgłosić nowych podstaw zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela oraz ewentualnego postępowania zażaleniowego, nawet jeżeli "nowe" podstawy zarzutu nie mogły być zgłoszone w terminie, w tym czasie bowiem jeszcze nie istniały. Zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu (zob. wyroki WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2485/04, WSA w Poznaniu w wyroku z 26 października 2017 r., sygn. akt I SA/Po 387/17).

Zauważyć przy tym trzeba, iż Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, ale zawsze związany jest granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. W przypadku zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez zobowiązanego zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd nie może objąć kontrolą sprawy innej, niż ta która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10).

Powyższe uwagi mają istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, albowiem sformułowane w skardze zarzuty dotyczą nieprawidłowości dostrzeżonych przez stronę w sprawie dotyczącej skargi na czynność egzekucyjną, natomiast nie są adekwatne do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Natomiast w piśmie stanowiącym zarzuty zobowiązany podniósł, że nie doręczono mu upomnienia w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a. i zarzucił błędne wypełnienie tytułu wykonawczego w części E, w punktach 9 i 10. Wskazał zatem na naruszenie art. 33 § 1 pkt 7 oraz pkt 10 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. Nie powołał przy tym żadnych argumentów na poparcie tego twierdzenia. Organ nadzoru, powołując się na okoliczności zaprezentowane przez wierzyciela (będąc związany jego stanowiskiem w kwestii doręczenia upomnienia) nie zgodził się z ww. zarzutami.

Przystępując do rozstrzygnięcia sporu wyjaśnić także należy, że pomimo tego, iż aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest w całości lub w części wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skarżącego związany z brakiem doręczenia mu upomnienia. Stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że do zobowiązanego wystosowano upomnienie z dnia [...] nr [...]. Zostało ono prawidłowo doręczone w dniu [...] na adres skarżącego w G. [...], ul. [...]- do rąk dorosłego domownika B. B., która odbierała praktycznie całość korespondencji kierowanej do zobowiązanego w toku postępowania egzekucyjnego. Prawidłowości odbioru korespondencji przez B. B. skarżący w pozostałych przypadkach nie kwestionował, a w dniu [...] (to jest przed wydaniem postanowienia przez organ nadzoru) udzielił córce B. B. pełnomocnictwa do reprezentowania go w toczącym się postępowaniu w przedmiocie zarzutów, wskazując ten sam adres do korespondencji. Warto podkreślić, że w odpowiedzi na upomnienie zobowiązany wystosował do wierzyciela pismo z dnia 18 kwietnia 2017 r., w którym kwestionował brak ciągłości ubezpieczenia pojazdu marki Volvo. Zarówno upomnienie, jaki i zwrotne poświadczenie jego odbioru znajdują się w aktach administracyjnych.

Z powyższych względów zarzut niedoręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. należało uznać za niezrozumiały i niezasadny.

Podobnie Sąd ocenił zarzut dotyczący wadliwego wypełnienia tytułu wykonawczego w części E pkt 9 i 10. W pkt 9 prawidłowo wpisano datę doręczenia upomnienia ([...]), a w pkt 10 - wysokość kosztów upomnienia. Tym samym Sąd w pełni podzielił ocenę organu nadzoru co do niezasadności zarzutu zobowiązanego sformułowanego w tym zakresie.

Wobec całokształtu przedstawionych rozważań stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Tym samym na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.