Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1512/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 12 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] roku K. P. wniósł w imieniu skarżącej G. J. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Do skargi dołączono pełnomocnictwo, udzielone K. P. przez skarżącą G. J. z dnia [...] roku, notarialnie poświadczone za zgodność z oryginałem.

Przedstawione przez K. P. dokumenty, mające wykazać jego umocowanie do wniesienia skargi w imieniu G. J. wzbudziły wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wynikało z nich bowiem, że skarżąca udzieliła swemu synowi pełnomocnictwa w języku polskim, wobec [...] notariusza publicznego [...]– J. M., a nadto, że pełnomocnictwo to zostało sporządzone na nieurzędowym papierze. Stosownie zatem do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] roku pełnomocnik skarżącej został w dniu [...] roku wezwany, pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia w terminie 7 dni jej braków formalnych, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego z podpisem urzędowo poświadczonym oraz podanie aktualnego miejsca zamieszkania skarżącej.

W odpowiedzi na wezwanie K. P. nadesłał do Sądu ponownie powyższe pełnomocnictwo, poświadczone przez notariusza za zgodność z oryginałem w dniu [...] roku, a także poświadczenie zameldowania G. J. na pobyt stały, wystawione w dniu [...]roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. W razie wątpliwości sąd może zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Takiego urzędowego poświadczenia podpisu, stosownie do art. 96 pkt.1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 roku Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369 z późn. zm.) dokonują notariusze, natomiast za granicą zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823 z póżn. zm.) tego rodzaju czynności są wykonywane przez konsulów.

Techniczną stronę poświadczania dokumentów przez notariusza, a w wypadku czynności dokonanej za granicami Rzeczypospolitej Polskiej także przez konsula, reguluje art. 88 Prawa o notariacie stanowiący, że podpisy na poświadczonych dokumentach są składane w obecności notariusza. W wypadku gdy podpis nie był złożony w obecności notariusza, osoba, która podpisała dokument, powinna uznać przed notariuszem złożony podpis za własnoręczny, co notariusz zaznacza w sporządzonym dokumencie (por. S. Rudnicki [w:] S. Dmowski, S. Rudnicki Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga pierwsza. Część ogólna, wyd. VII, Warszawa 2006, s. 341). Niezależnie zatem od tego, czy dokument został podpisany w obecności osoby zaufania publicznego, czy też pod jej nieobecność, dla stwierdzenia autentyczności podpisu złożonego na dokumencie, konieczny jest osobisty kontakt osoby podpisującej dokument – w tym wypadku pełnomocnictwo – z notariuszem, bądź konsulem, którzy zobligowani są również do sprawdzenia jej tożsamości (art. 85 § 1 ustawy Prawo o notariacie).

W niniejszej sprawie, K. P., po wezwaniu go przez Przewodniczącego Wydziału do uzupełnienia braków formalnych, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego z podpisem urzędowo poświadczonym, nadesłał jedynie odpis okazanego już na wcześniejszym etapie pełnomocnictwa udzielonego mu przez G. J., w dniu [...] roku w C., wobec Notariusza Publicznego [...]. Powyższy odpis sporządzony został w dniu [...]roku w S. przez Notariusza – M. D., na podstawie dokumentu okazanego nie przez skarżącą, ale przez E. . zamieszkałą w C..

Uwierzytelnienie odpisu dokumentu nie jest czynnością tożsamą z notarialnym poświadczeniem podpisu złożonym na tym dokumencie. Stanowi, ono jedynie potwierdzenie zgodności kopii przedstawionego notariuszowi pisma, z jego oryginałem. Innymi słowy potwierdzenie faktu, że zapis na kopii zgodny jest z tym co znajduje się na oryginale dokumentu – niezależnie od zawartej w nim treści. Uwierzytelnienie takie nie dowodzi natomiast autentyczności podpisu mocodawcy, temu służy bowiem odrębna, opisana wyżej procedura, wynikająca z 88 Prawa o notariacie.

W niniejszej sprawie, wobec wątpliwości Sądu co do autentyczności pełnomocnictwa udzielonego przez G. J., K. P. winien był przedstawić urzędowy dokument (notarialny, bądź konsularny), z którego wynikałoby, że skarżąca, celem poświadczenia autentyczności jej podpisu, miała osobisty kontakt z notariuszem, bądź w wypadku przebywania jej za granicą, z konsulem Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że wobec jednej z tych osób złożyła stosowne oświadczenie. Oświadczenie to winno stanowić jeden z elementów urzędowego dokumentu. Tylko wniesienie w ustawowym terminie takiego dokumentu pozwoliłoby rozwiać wątpliwości Sądu dotyczące przedstawionego pełnomocnictwa.

Ponieważ jednak K. P. przedstawił jedynie odpis pełnomocnictwa, nie jest możliwym uznanie, że uzupełnił on braki formalne skargi w zakresie umocowania do jej wniesienia. Nieuzupełnienie zaś braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, w myśl art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. stanowi podstawę do odrzucenia skargi przez sąd.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, a także dyspozycję przepisów art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.