Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1032/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

POSTANOWIENIENE Dnia 6 sierpnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Wojciech Chróścielewski Sędziowie Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek p.o. sędziego WSA: Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant Referendarz sądowy: Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy B. ustalił, na wniosek R. i R. P., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr 1264, położonej przy A nr 3 w B., polegające na rozbudowie istniejącego budynku handlowego o zaplecze. Rozstrzygnięcie powyższe wydane zostało w oparciu o ustalenia miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego o rewaloryzacji zespołu staromiejskiego miasta B., zatwierdzonego uchwałą Nr XXV/188/92 Rady Miejskiej w B. z dnia 28.lipca 1992r. (Dz.Urz.WS nr 16, poz. 91 z 1992r.) z późn. zmianą zatwierdzoną uchwałą Nr XXIX/184/96 Rady Miejskiej w B. z dnia 15.listopada 1996r. (Dz.Urz.WS nr 30, poz. 214). Termin ważności decyzji, określono na okres dwuletni od daty jej "uprawomocnienia".

W załączniku nr 1. do decyzji określono przeznaczenie terenu, objętego inwestycją, wskazując, iż są to tereny zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z usługami nieuciążliwymi. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji. Ustalono nadto rzędną kalenicy budynków gospodarczych na wysokości 4,5 m, rzędną okapu na wysokości 3,0 m i rzędną zwieńczenia bram przejazdowych na 2,8 m ponad poziom terenu, wskazano, iż dachy budynków gospodarczych winny być jedno lub dwuspadowe o spadku połaci 15° -20°, wjazdy na działki poprzez brukowane bramy przejazdowe. W decyzji zawarto również obowiązek ustanowienia nadzoru archeologicznego na czas prowadzenia prac ziemnych oraz obowiązek uzgodnienia wszelkich zamierzeń inwestycyjnych z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła J. K., właścicielka działki sąsiadującej z terenem inwestycji, wskazując, iż nie jest jasne jaka jest określona w decyzji linia zabudowy. Fakt ten ma zaś, zdaniem skarżącej, istotne znaczenie, wobec tego, że "granica pomiędzy posesjami nie jest prawnie ustalona". Wskazała, że w toku jest postępowanie sądowe o ustanowienie służebności drogi koniecznej. W opinii skarżącej, decyzja narusza jej interesy, poprzez pozbawienie jej dostępu do własnej działki.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję w części opisowej, w zakresie warunków, wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określając przeznaczenie terenu inwestycji jako "tereny zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z usługami nieuciążliwymi wbudowanymi w partery budynków, maksymalny procent działki pod zabudowę oraz utwardzone dojścia i dojazdy – 80 %, linia zabudowy nieprzekraczalna, jak na rysunku nr 2 zmiany planu z dnia 15.listopada 1996r. (symbol terenu A 24 MN,U)". W pozostałej części natomiast utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. W motywach orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż celem dokładnego wyjaśnienia zarzutów skarżącej, przeprowadzona została rozprawa administracyjna, w toku której ustalono, że przez działkę inwestorów nie przebiega żadna droga dojazdowa. Skarżąca w sposób niezakłócony korzysta z istniejącej wspólnej sieni w budynkach frontowych i poprzez tę sień ma dostęp do swego podwórka .Organ ustalił również, występując do Sądu Rejonowego w R., iż J. K. nigdy nie składała wniosku o ustanowienie drogi koniecznej.

Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja nie narusza uzasadnionych interesów skarżącej, w rozumieniu art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz.139 ze zm.). Nie przesądza wszakże również o miejscu usytuowania budynku przy granicy działki ani też w jakiejkolwiek innej odległości od tejże granicy. Okoliczności te będą bowiem rozstrzygane dopiero w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, w ramach którego następuje zatwierdzenie projektu technicznego obiektu. Kwestie te nie należą bowiem do zakresu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W postępowaniu tym nie są również rozstrzygane okoliczności związane z prawidłowością geodezyjnego podziału działki oraz wytyczenia granic.

Zmiana decyzji organu I instancji w części opisowej wynikała zaś z faktu, że nie uwzględniono w niej wszystkich elementów, wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego. Elementy te, polegające na właściwym określeniu terenu, na którym położona jest działka inwestorów, uzupełnione zostały w decyzji odwoławczej, na podstawie art. 40 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Skargę na powyższe orzeczenie złożyła J. K. ponownie, podnosząc różnicę w przebiegu granic na mapach z 1981r. o 2001r. Rozbieżność ta powoduje, zdaniem skarżącej, że nie ma ona dostępu do własnego podwórka. Zwróciła również uwagę, że dokonany w 1982r. podział działek (na działki nr 1264 i 1267) był "nieprawny". Linia zabudowy wynikająca z załącznika graficznego do planu zagospodarowania przestrzennego nie daje możliwości zaprojektowania zaplecza zgodnie z tym planem, ponieważ w chwili obecnej działka ta jest w całości zabudowana. W konkluzji stwierdziła, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i narusza jej interes, "dotyczący własności".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, przywołując argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ podniósł, iż działka inwestorów nie jest w całości zabudowana, co wynika z załącznika graficznego do orzeczenia. Do zadań projektanta budowlanego będzie zaś należało takie zaprojektowanie rozbudowy, aby procent zabudowy terenu był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu. Decyzja Kolegium została natomiast podjęta zgodnie z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż zawiera wszelkie jego ustalenia dotyczące tego terenu.

W piśmie z dnia 30.lipca 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o umorzenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, podnosząc, iż zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wygasła, bowiem ważna była do dnia 7.czerwca 2004r. W okresie jej obowiązywania inwestorzy wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, jednakże w dniu 24.marca 2003r. wniosek wspomniany cofnęli, zaś Starosta R. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w tym przedmiocie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Zgodnie wszakże z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd umarza postępowanie m.in. wówczas, gdy stało się ono zbędne, z przyczyn innych niż cofnięcie skargi czy śmierć strony. Przyczyna wspomniana musi przy tym być zdarzeniem zaszłym w toku postępowania. W rozpoznawanej sprawie ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, będąca przedmiotem odwołania skarżącej, wygasła z dniem 8.czerwca 2004r. (zatem w toku postępowania sądowego), na skutek upływu terminu ważności, wskazanego w jej treści. Ponieważ zaś wniosek o wydanie pozwolenia na budowę na jej podstawie, został skutecznie cofnięty, zaś postępowanie w tym przedmiocie – umorzone, przeto uznać należało, że zaskarżona decyzja wygasła, nie wywołując żadnych skutków prawnych. Tym samym więc bezprzedmiotowe stało się rozpoznawanie skargi na niefunkcjonującą w obrocie prawnym, decyzję administracyjną.

Uwzględniając powyższe, na podstawie cytowanego przepisu, orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego.