Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 262/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7 oraz art. 245 par. 1 i par. 3, art. 246 par.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosków M.S. i E.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania określonych czynności postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

M.S. i E.S. wnieśli skargę na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania określonych czynności. W skardze skarżący zawarli także wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych, które rozstrzygnięte zostały odmownie postanowieniem tut. Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 października 2015r. oddalił przedmiotową skargę.

W związku z wnioskiem M.S. z dnia 16 października 2015r. o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku, została ona wezwana pismem z dnia 21 października 2015r. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł.

Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku został ponowiony przez M.S. i E.S. w piśmie z dnia 21 października 2015r. Wraz z w/w pismem skarżący złożyli wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z powyższych wniosków wynika, iż skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, a źródłem ich utrzymania są dochody E.S. z tytułu renty inwalidzkiej w kwocie [...] zł., umowy o pracę w kwocie [...] zł., zasiłku opiekuńczego w kwocie [...] zł. i dochody M.S. z umowy o pracę w kwocie [...] zł. Wnioskodawcy określili, iż ich miesięczne opłaty to utrzymanie domu [...] zł. (w tym prąd ok. [...] zł., telefon - [...] zł., gaz – [...] zł., woda i kanalizacja – [...] zł., śmieci ok. [...] zł.). Wnioskodawcy podali również, że miesięcznie na wyżywienie wydają [...] zł., na środki czystości [...] zł., na ogrzewanie do tej pory poniesiono [...] zł., na ubezpieczenie [...] zł., kredyt [...] zł. oraz koszty dojazdu do pracy - [...] zł. Ponadto skarżący ponoszą koszty leczenia, które łącznie z kosztami dojazdu do specjalistów wynoszą ok. [...] zł. Dalej skarżący poinformowali, iż w miesiącu wrześniu uczestniczyli w dwutygodniowym turnusie rehabilitacyjnym w Ciechocinku (koszt [...] zł.), który w połowie został sfinansowany zakład pracy skarżącej. Skarżąca poinformowała również, iż w związku z wyrodnieniem stawów poddana została terapii wstrzyknięcia w kolana płynu zastępującego maź stawową, której łączny koszt wyniósł [...] zł.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż na podstawie art. 245 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Przesłanki regulujące przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej zawarte są w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy w zakresie częściowym Sąd przyznaje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że prawo pomocy, którego istota polega na zwolnieniu strony postępowania sądowego z ponoszenia kosztów sądowych, nie sprowadza się do likwidacji tych ciężarów w ogóle, bo jest to niemożliwe, gdyż nie istnieją postępowania sądowe, które nic nie kosztują, lecz jedynie do przeniesienia ich na ogół podatników, a ściślej na budżet państwa, składający się z podatków i innego rodzaju wpływów. Koszty procesu przerzucane są zatem na innych i z tego też względu instytucja prawa pomocy winna być traktowana jako wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 385/13, opubl. na stronie internetowej: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).

Brzmienie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przesłanką przyznania pomocy prawnej jest wykazanie braku środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów postępowania. Według przywołanej regulacji to na stronie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, a użyte określenie: "gdy wykaże" oznacza, że to obowiązkiem strony jest przekonanie Sądu, iż znajduje się w sytuacji opisanej w dyspozycji przywołanego przepisu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć kosztów postępowania.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali, by nie byli w stanie ponieść kosztów powstałych w związku z zainicjowanym postępowaniem sądowym.

W ocenie referendarza, na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe stwierdzenie w sposób niebudzący wątpliwości, że wnioskodawcy nie są w stanie ponieść kosztów postępowania. Analizując bowiem treść oświadczeń skarżących we wnioskach złożonych wraz ze skargą i z dnia 21 października 2015 r., należy uznać, iż przedstawiona w nich sytuacja materialna i życiowa wnioskodawców jest zasadniczo tożsama, a tym samym nie ma podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska.

Zauważyć też należy, że pomimo twierdzeń o braku środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania, strona uiściła opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł.

Powyższe oznacza, że skoro skarżący nie wykazali, że są osobami, których sytuacja majątkowa nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania, oraz uiścili wymaganą opłatę to skutkuje to odmową przyznania im prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7, art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.