Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 606/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 8 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 roku sprawy ze skargi S. H., B. H., A. M. i L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...], znak: [...] ; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz skarżących: - S. H. i B. H. kwotę 1014 zł (jeden tysiąc czternaście złotych); - A. M. i L. M. kwotę 1014 zł (jeden tysiąc czternaście złotych); tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] roku, nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. H., uchyliło w części decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...], znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i w tym zakresie orzekło, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję pierwszej instancji.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Wójta Gminy Ł. decyzją z dnia [...], po ponownym rozpoznaniu wniosku G. M., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego (w budowie) na budynek produkcyjno – usługowy, zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek produkcyjno – usługowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek socjalno – biurowy wraz z jego przebudową w zabudowie produkcyjno – usługowej na działce nr ewid. 213/2 (obręb [...] D.), położonej w gm. Ł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 778 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p.").

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniósł S.H. podnosząc, iż zmiana użytkowania obiektów, dla których ustalono warunki zabudowy wyłącznie dla produkcji rolniczej będzie skutkowała wprowadzeniem inwestycji uciążliwej i niebezpiecznej dla zdrowia. Inwestor wykorzystał zapisy starego planu miejscowego mimo, że na jego podstawie żadna zabudowa produkcyjna nie powstała. Decyzja nie zabezpiecza bezpieczeństwa pożarowego, gdyż dom rodziców odwołującego znajduje się w odległości ok. 4 m od hali. Podobnie nie odnosi się do bliskiego położenia szkoły podstawowej i narażenia na skutki produkcji, a szkoła powinna być stroną postępowania. Dwukrotnie wykonane analizy dobitnie wskazują, że nie zostały spełnione wymagania z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w decyzji nie dość jasno i precyzyjnie odniesiono się do specyficznych zapisów starego planu. Warunki ochrony interesów osób trzecich nie odnoszą się do możliwości zacienienia działki odwołującego, co powinno zostać wyjaśnione. Uciążliwości takie jak hałas, wibracje i zakłócenia energetyczne, słaby zasięg telefonii komórkowej nie zostały wystarczająco przeanalizowane, nie odniesiono się jaki wypływ taka produkcja będzie miała na lokalne środowisko oraz uczniów szkoły podstawowej. Wjazd z hali powoduje utrudnienia w ruchu publicznym i skutkuje zagrożeniem dla dzieci udających się do szkoły. Woda nie jest odprowadzana do kanalizacji, lecz do rowu i na pola, co jest nieprawidłowe i niezgodne z przepisami ustawy – Prawo ochrony środowiska. W decyzji nie ma zapisów dotyczących ujęcia i oczyszczenia ścieków, stosowania zabezpieczeń przed zanieczyszczeniem wód podziemnych i powierzchniowych, utwardzenia lub uszczelnienia powierzchni zagrożonych zanieczyszczeniem oraz dotyczących hałasu w stosunku do zabudowy sąsiedniej. Przyjęty rodzaj zabudowy nie występuje w rozporządzeniu, nie ustalono parkingów, nie wyjaśniono także nowego obszaru analizy oraz sytuacji prawnej, tj. starego planu i jego zapisów w kontekście zainwestowania i braku zabudowy produkcyjnej, co jest konieczne przy zastosowaniu zwolnienia z kontynuacji funkcji. Z opisanych powodów autor odwołania wniósł o uchylenie kontestowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, uchyliło decyzję pierwszej instancji w części określającej przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu i w tym zakresie ustaliło rodzaj inwestycji jako zabudowę produkcyjną, a funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu, jako produkcję opakowań z tektury. W pozostałym zakresie Kolegium utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawił treść regulacji ustawowych podkreślając następnie, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokowanie nowej zabudowy, a także zmiana sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych, odbywa się z uwzględnieniem specyfiki zabudowy położonej w sąsiedztwie – tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Zgodnie z tą zasadą nowa zabudowa nie może być sprzeczna z zabudową dotychczasową pod względem funkcji oraz cech i wskaźników urbanistycznych i architektonicznych. W określonych przypadkach lokalizacja nowej zabudowy odbywa się jednak z pominięciem wymogu dobrego sąsiedztwa. I tak, zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 u.p.z.p. Teren inwestycji znajduje się na obszarze, który według zapisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Ł. z dnia [...] listopada 1992 roku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 22, poz. 158) oznaczony był symbolem [...], dla którego plan przewidywał przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną i usług rzemieślniczych i przemysłu. Zgodnie z definicją słownikową "przemysł" to m.in. wytwarzanie produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych, a "produkcja" to działalność mająca na celu wytwarzanie jakichś towarów, usług lub dóbr kultury. Kolegium zatem uwzględniając językowe znaczenie "przemysłu" i "produkcji" przyjęło, że przeznaczenie terenu w planie miejscowym m.in. pod zabudowę usług rzemieślniczych i zabudowę przemysłu oznacza przeznaczenie tego terenu na cele produkcyjne w rozumieniu art. 61 ust. 2 u.p.z.p., co z kolei skutkuje wyłączeniem konieczności odwoływania się do zasady dobrego sąsiedztwa w celu ustalenia warunków zabudowy w sprawie. W ocenie Kolegium słusznie zatem organ pierwszej instancji przyjął, że ocena wniosku inwestora winna nastąpić przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. z pominięciem przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a co za tym idzie z pominięciem wymogów rozporządzenia w zakresie ustalania wymagań nowej zabudowy w oparciu o wskaźniki i parametry występujące na obszarze analizowanym.

Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (powiatowej) poprzez istniejący zjazd, a projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji przedsięwzięcia. Teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, bowiem nie obejmuje gruntów rolnych klasy I-III. Z przepisów szczególnych nie wynikają przeciwwskazania do realizacji inwestycji, inwestycja nie jest planowana do realizacji na terenach podlegających w gminie Ł. ochronie, teren inwestycji nie znajduje się na obszarach ochrony konserwatorskiej, ani na terenach górniczych. Inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Kolegium, spełnione są również warunki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.p.z.p. i wobec tego Wójt Gminy był obowiązany uwzględnić wniosek inwestora i ustalić warunki zabudowy dla projektowanego zamierzenia budowlanego. Decyzja zawiera wymagane elementy z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i została uzgodniona w zakresie wymaganym przez art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. ze Starostą [...] (w zakresie ochrony gruntów rolnych), Powiatowym Zarządem Dróg w W. (w zakresie terenów przylegających do pasa drogowego drogi publicznej) i Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. (w zakresie melioracji wodnych).

Kolegium skorygowało niewłaściwie określony w decyzji rodzaj inwestycji oraz funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu dostosowując je do wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589, dalej jako: "rozporządzenie w sprawie oznaczeń").

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 61 ust. 2 u.p.z.p., przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 u.p.z.p. Z przepisu tego nie wynika, że możliwość jego zastosowania ograniczona jest tylko do przypadków, kiedy zapisy dawnego planu miejscowego zostały "skonsumowane" i zabudowa produkcyjna przewidziana w planie powstała. Na gruncie tego przepisu istotny jest rodzaj planowanej inwestycji oraz przeznaczenie terenu w dawnym w planie miejscowym. Jeżeli tylko inwestycja ma charakter produkcyjny i tego rodzaju przeznaczenie terenu przewidywał dawny plan miejscowy, wówczas lokowanie inwestycji odbywa się z pominięciem wymagań dobrego sąsiedztwa.

Kwestie związane z bezpieczeństwem pożarowym, zaciemnianiem działek sąsiednich, spływem wód opadowych itp. nie należą do zagadnień rozstrzyganych w postępowaniu lokalizacyjnych, a na etapie pozwolenia na budowę. Wbrew zarzutom odwołania, ochrona interesów osób trzecich została należycie zabezpieczona poprzez zamieszczenie w pkt 4 decyzji odpowiednich wskazań dla inwestora, co jest wystarczające na etapie ustalania warunków zabudowy.

Kwestionując powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego wniósł S. H. i B. H. oraz A. M. i L. M. W ocenie skarżących w sprawie doszło do naruszenia:

1. przepisów postępowania, które to miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli art. 10 § 1 oraz art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257, dalej jako: "K.p.a."), poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszenia ewentualnych dalszych wniosków poprzez zaniechanie zawiadomienia strony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych), w sytuacji, gdy w szczególności S. H. był aktywną stroną w ramach postępowania, zgłaszającą określone wątpliwości co do poprawności decyzji organu pierwszej instancji, w tym dotyczące oceny prawidłowości analizy urbanistycznej;

2. przepisów postępowania, które miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez zaniechanie dokonania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy równoczesnym dokonaniu przez organ całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie za prawidłową i kompletną analizy urbanistycznej, sporządzonej przez specjalistę planowania przestrzennego E. M., i wskutek tego oparcie na tejże analizie decyzji w sytuacji, gdy analiza ta jest wadliwa, nie posiada bowiem chociażby informacji o sposobie ustalania tzw. warunków urbanistycznych (warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego).

W związku z powyższymi zarzutami autorzy skargi wnieśli o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Ł. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

W motywach skarg jej autorzy podkreślili, iż w toku postępowania S. H. zwracał uwagę, że istnieje potrzeba wyjaśnienia m.in. braku precyzyjnego ustalenia zapisów "starego" planu miejscowego, co zostało pominięte w analizie urbanistycznej. Zgodnie z częścią tekstową planu, co do jednostki oznaczonej symbolem [...] – tereny zabudowy mieszkaniowej, usług rzemieślniczych i przemysłu, wskazuje się wyraźnie, iż w jej skład wchodzić mają części działek ("cz.dz.") o numerach: 196/2, 204/5, 213/2, 37 o pow. 46 arów. Zasadne więc w tym aspekcie byłoby zbadanie czy całość czy tylko część działki nr ewid. 213/2 przeznaczona została m.in. na cele przemysłu, a w przypadku, gdyby była to tylko część działki należałoby rozważyć w jakim zakresie zastosowanie w sprawie może znaleźć wyjątek od zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.).

Brak możliwości wypowiedzenia się co do analizy urbanistycznej nie pozwala przyjąć, że wynikające z niej okoliczności mogą zostać uznane za udowodnione, zatem – w ocenie autora skargi – w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie.

Zdaniem skarżących, organy dokonały błędnej oceny analizy urbanistycznej, bowiem nie określa ona dlaczego doszło do ustalenia takich a nie innych warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (warunków urbanistycznych). Analiza nie uwzględnia, iż w części tekstowej planu miejscowego, co do jednostki oznaczonej symbolem [...] – tereny zabudowy mieszkaniowej, usług rzemieślniczych i przemysłu, wskazuje się, iż w skład tejże jednostki wchodzić mają części działek ("cz.dz.") o numerach: 196/2, 204/5, 213/2, 37, zaś załączona część graficzna planu jest mało czytelna i przez to nieprecyzyjna. Ani sporządzający analizę, ani następnie organ nie wskazują na czym opierają ustalenie, iż działka nr 213/2 w "starym" planie w całości przeznaczona była na cele przemysłu, stąd wniosek autora skargi, iż organy obu instancji bezrefleksyjnie przyjęły ustalenia zawarte w analizie urbanistycznej. Wadliwość analizy przekłada się na wadliwość decyzji, a także na wadliwość uzasadnienia decyzji.

Z konkluzji skargi wynika, iż S. i B. H. są współwłaścicielami działki nr ewid. 214/3, a A. i L. M. działki nr ewid. 212/3.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, iż w postępowaniu przed organem pierwszej instancji do stron zostały skierowane zawiadomienie w trybie art. 10 K.p.a. (pismo z dnia 16 marca 2017 roku, doręczone w dniu 21 marca 2017 roku). Żadna ze stron nie skorzystała z przysługujących im praw, a Kolegium nie przeprowadzało nowych dowodów i nie dokonywało odmiennych ustaleń faktycznych, niż miało to miejsce w pierwszej instancji. Skarżący nie wskazał – poza polemiką z ustaleniami organów – żadnych konkretnych wniosków dowodowych, które byłby istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a których złożenie zostało uniemożliwione przez niezastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 10 § 1 K.p.a. Ponadto, wbrew wątpliwościom podnoszonym w skardze na gruncie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. z rysunku planu miejscowego wynika, iż działka nr ewid. 213/2 nie posiada innego oznaczenia, niż [...] , co oznacza jej przeznaczenie w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usług przemysłowych i przemysłu. Z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. wynika, że zasada dobrego sąsiedztwa nie ma zastosowania w przypadku inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 u.p.z.p., a biorąc pod uwagę przeznaczenie działki nr 213/2 w nieobowiązującym planie miejscowym należy przyjąć, że tak jest w sprawie. W końcu Kolegium podkreśliło, że inwestycja w odniesieniu do budynku magazynowego i gospodarczego polega na zmianie sposobu użytkowania, co nie wiąże się ze zmianą gabarytów obiektów budowlanych. Budynek mieszkalny jest przewidziany do zmiany sposobu użytkowania i przebudowy, co również nie może prowadzić do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W stanie faktycznym sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania jednego ze skarżących, uchylił w części decyzję organu pierwszej instancji i orzekł w tym zakresie, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy w sprawie ustalenia warunków zabudowy..

W ocenie składu orzekającego, organy obu instancji naruszyły przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co uzasadnia uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji.

Tytułem wstępu wyjaśnić wypada, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Osobie dysponującej prawem do terenu, nie można zatem odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla określonej inwestycji, o ile brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny lub interes osób trzecich.

Wobec okoliczności, iż dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor zobligowany byli uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że – co do zasady – wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w razie łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków. Co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) Ponadto teren powinien posiadać dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), a teren nie może wymagać uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo winien zostać objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Wymaga podkreślenia, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy winna być zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

Jednakże dostrzec należy treść art. 61 ust. 2 u.p.z.p., który przewiduje, iż przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy, czyli ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 roku poz. 139 ze zm.).

W sprawie organy uznały, iż w niej znajduje zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p., który wyłącza wymóg spełnienia przez planowaną inwestycję wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. U podstaw takiego założenia uległo przekonanie organów, iż planowana inwestycja należąca do inwestycji produkcyjnych lokalizowana na terenach przeznaczonym na ten cel w planie miejscowym, który utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy. W ocenie organu, teren inwestycji znajduje się na obszarze, który według zapisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Ł. z dnia [...]listopada 1992 roku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 22, poz. 158) oznaczony był symbolem [...], dla którego plan przewidywał przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną i usług rzemieślniczych i przemysłu.

W ocenie składu orzekającego w sprawie niniejszej, stwierdzenie organów w zakresie możliwości zastosowania w sprawie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentach. W aktach administracyjnych znajduje się tekst planu oraz mapy do tego planu. W części tekstowej planu przy zapisie odnoszącym się do symbolu [...] znajduje się zapis o treści: " proj. teren pod zabudowę jednorodzinną i usług rzemieślniczych i przemysłu na cz. dz. Nr 196/2, 204/5, 213/2, 37, pow. 46 ar". Analiza zacytowanego zapisu pozwala na dwie jego wykładnie. Po pierwsze, z treści tekstowej planu wynikać może, że określenie "cz. dz." odnosi się tylko do pierwszej z wymienionych działek, czyli działki nr 196/2, a pozostałe działki już w całości wchodzą do symbolu. Niemniej jednocześnie tak samo uprawniona jest wykładnia zacytowanego zapisu wskazująca, że określenie "cz. dz." odnosi się do każdej z wymienionych działek. Z powyższego zatem wynika, że analiza części tekstowej planu nie pozwala na zajęcie jednoznacznego stanowiska w zakresie oceny, czy aktualnie objęta zamierzeniem inwestycyjnym działka nr 213/2 w całości objęta była zapisami o symbolu [...]. W celu dokonania oceny w tym zakresie niezbędne zatem było sięgnięcie do rysunku mapy planu. Dołączony do akt administracyjnych fragment mapy nie rozwiewa wskazanych wątpliwości. Przede wszystkim dostrzec należy, iż mapa stanowi jedynie fragment większej mapy i niestety nie zawiera żadnej legendy pozwalającej na jej dokładną lekturę. Na spornej mapie dołączonej do akt administracyjnych organu drugiej instancji znajduje się jedynie oznaczenie granic działki nr ewid. 213/2. W tej sytuacji – w ocenie Sądu – zgromadzone w sprawie dokumenty nie pozwalają na ocenę, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. wyłączający konieczność spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Stanowisko organów w tym zakresie jest przynajmniej przedwczesne. Z tego powodu należy zarzucić organom niewyjaśnienie tej kwestii, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Sporna okoliczność, w toku ponownie prowadzonego postępowania, powinna być wyjaśniona w sposób nie pozostawiający wątpliwości.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić wypada, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. Przepis art. 10 K.p.a. wskazuje, iż organy obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednakże utrwalony jest w orzecznictwie pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2013 roku, sygn. II GSK 1142/11; z dnia 18 grudnia 2012 roku, sygn. II OSK 1490/11; wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 7 lutego 2013 roku, sygn. IV SA/Po 1109/12; w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 roku, sygn. II SA/Rz 622/12 i inne; wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie skarżący nie wykazali takiego związku, zatem naruszenie art. 10 K.p.a. należy ocenić jako pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie. Niemniej jednak, wobec uchylenia decyzji obu instancji rodzącego konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie, organy obu instancji powinny dopełnić czynności wymaganych przepisem art. 10 K.p.a.

Konkludując, wobec wskazanych nieprawidłowości, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji opierając się w tym zakresie na treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzone od organu kwoty 1014 zł złożył się uiszczony przez skarżących wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata w wysokości po 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, Dz. U. z 2016 roku, poz. 1714) oraz wydatki tegoż w pełnomocnika w postaci opłat skarbowych od pełnomocnictw (34 zł).

Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy zobowiązane będą podjąć odpowiednie czynności w celu ustalenia czy działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym w planie miejscowym z 1992 roku w całości objęta była zapisami o symbolu [...].

k.ż.