Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 139/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 34
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędzia WSA Krystyna Skowrońska- Pastuszko Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi S Sp. z o.o. na indywidualną interpretację Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 139/14

U Z A S A D N I E N I E

Skarżąca, S, wniosła skargę na indywidualną interpretację Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej z [...] grudnia 2013r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych .

Z akt sprawy wynika, że:

W dniu 12 września 2013 r. Skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy koszty poniesione w związku z budową rurociągu łączącego fabrykę Skarżącej ze stacją uzdatniania wody znajdującej się poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej w całości stanowią wydatki kwalifikowane w rozumieniu odrębnych przepisów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia z dnia 15 lutego 1992 r o podatku dochodowym od osób prawnych. (Dz. U. 2011, Nr 74, poz. 397, z póżn. zm., dalej '‘u.o.p.d.o.p.")

We wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Skarżąca zamierza prowadzić działalność gospodarczą polegającą na produkcji krzemionki w zakładzie produkcyjnym znajdującym się na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia udzieonego w 2013 r. W tym celu Skarżąca zamierza nabyć działkę znajdującą się na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a następnie wybudować i wyposażyć fabrykę, w której odbywać się będzie produkcja krzemionki. Aby prowadzić działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, poprzez działalność produkcyjną w fabryce, musi odprowadzać powstające w trakcie produkcji wody odpadowe (docelowo do Wisły poprzez stację uzdatniania wody), wykorzystując w tym celu m.in. rurociąg, który częściowo znajdować się będzie na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (na działce Spółki) i częściowo poza tym terytorium. Rurociąg połączy fabrykę Skarżącej ze stacją uzdatniania wody znajdującą się poza terytorium specjalnej strefy ekonomicznej. Wydatki poniesione w związku z budową rurociągu zostaną uwzględnione w wartości początkowej środka trwałego i będą stanowić wydatki, o jakich mowa w pkt 1-6 § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008r w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U.2008.232.1548, dalej rozporządzenie strefowe).

W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytanie.

Czy koszty poniesione w związku z budową rurociągu łączącego fabrykę Skarżącej ze stacją uzdatniania wody w całości stanowią wydatki kwalifikowane w rozumieniu odrębnych przepisów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. będą budować limit dostępnej pomocy publicznej?

Zdaniem Skarżącej, koszty poniesione w związku z budową rurociągu stanowią w całości wydatki kwalifikowane w rozumieniu odrębnych przepisów, o których mowa wart. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. § 6 ust. 1 rozporządzenia strefowego i będą budować limit dostępnej pomocy publicznej.

W wydanej w dniu [...] grudnia 2013 r. interpretacji indywidualnej nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Zdaniem Dyrektora Izby Skabowej koszty poniesione w związku z budową rurociągu łączącego fabrykę Skarżącej ze stacją uzdatniania wody nie będą w całości stanowić wydatków kwalifikowanych w rozumieniu odrębnych przepisów, o których mowa wart. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wydatki te tylko w części dotyczącej budowy rurociągu na terenie specjalnej strefy ekonomicznej będą stanowić wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną, zwiększające limit dostępnej pomocy publicznej. Natomiast wydatki w części dot. budowy rurociągu znajdującego się poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej nie będą wydatkami kwalifikującymi się do objęcia pomocą.

W dniu 30 grudnia 2013 r. do Izby Skarbowej wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w związku z wydaniem interpretacji indywidualnej z [...] grudnia 2013 r. znak [...].

W powyższym wezwaniu Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem wyrażonym w w/w interpretacji indywidualnej, w której uznano stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy koszty poniesione w związku z budową rurociągu łączącego fabrykę Spółki ze stacją uzdatniania wody w całości stanowią wydatki kwalifikowane w rozumieniu odrębnych przepisów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy.

Skarżąca wniosła skargę na powyższą indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z [...] grudnia 2013 r.zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 17 ust 1 pkt 34 u.o.p.d.o.p w zw. z § 5 ust. 2 i § 6 ust. 1 rozporządzenia strefowego poprzez uznanie, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, wydatki poniesione w związku z budową rurociągu łączącego fabrykę Skarżącej ze stacją uzdatniania wody nie będą stanowić w całości wydatków kwalifikowanych w rozumieniu odrębnych przepisów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz.749 ze zm.) poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych ze względu na przyjęcie zawężającej i niekorzystnej dla Spółki wykładni niejednoznacznego przepisu.

W ocenie Skarżącej, warunki umożliwiające zaliczenie wydatków, które zostaną poniesione w związku z budową rurociągu do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą zostaną przez nią spełnione. Wydatki te stanowić będą koszty inwestycji polegającej na wybudowaniu na terenie specjalnej strefy ekonomicznej fabryki, w której Skarżąca będzie prowadzić działalność produkcyjną określoną w treści udzielonego jej zezwolenia. Wydatki te zostaną poniesione przez Skarżącą w trakcie obowiązywania zezwolenia. Nabyte środki trwałe zostaną zaliczone do jej składników majątku. Własność środków trwałych zostanie przez Spółkę utrzymana przez okres 5 lat od dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a inwestycja zostanie utrzymana przez okres nie krótszy niż 5 lat od momentu, gdy cała inwestycja zostanie zakończona.

W ocenie Skarżącej warunek dotyczący poniesienia wydatków na terenie specjalnej strefy ekonomicznej również zostanie spełniony. Jej zdaniem, brak wyraźnego odwołania się do geograficznych ram strefy w powyższym przepisie pozwala na stwierdzenie, że fundamentalnym wyznacznikiem zakwalifikowania wydatków do objętych pomocą publiczną jest poniesienie wydatków w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia. W ocenie Skarżącej, dla uznania kosztów poniesionych na budowę rurociągu za wydatek kwalifikujący się do objęcia pomocą, bez znaczenia pozostaje okoliczność, że rurociąg znajdować się będzie częściowo poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej.

W opinii Strony, interpretacja została wydana z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, art. 121 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej. Niejednoznaczne bowiem brzmienie użytego w rozporządzeniu strefowym pojęcia " koszt poniesiony na terenie strefy " zostało rozstrzygnięte na jej niekorzyść, która pomimo spełnienia warunków umożliwiających uzyskanie zezwolenia oraz prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, nie może w całości uznać wydatków ponoszonych na budowę rurociągu niezbędnego dla funkcjonowania na terenie specjalnej strefy ekonomicznej za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną".

Organ nie uwzględnił przy wydaniu interpretacji specyfiki działalności fabryki Skarżącej, która wymusza wykorzystywanie rurociągu, dla której kluczowe znaczenie ma proces odprowadzania wód odpadowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał, że aby Skarżąca mogła skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.o.p.d.o.p., musi ponieść wydatki inwestycyjne kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną tylko i wyłącznie na terenie strefy. Zgodnie bowiem ze słownikiem języka polskiego PWN pojęcie użyte w art. 17 ust. 1 pkt. 34 u.o.p.d.o.p. "prowadzić" oznacza: "wytyczyć, budować coś w jakimś miejscu", "wykonywać, kontynuować jakąś czynność, działalność", "być odpowiedzialnym za funkcjonowanie i przebieg czegoś, zajmować się czymś".

Tak więc do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną Skarżąca może zaliczyć wydatki poniesione na inwestycje zlokalizowane na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Przepisy u.o.p.d.o.p., jak też ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, z 2008 r. Nr 118, poz. 746 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97, dalej ustawa strefowa ), jednoznacznie odwołują się do geograficznych granic specjalnych stref ekonomicznych. W/w akty wskazują na bezwarunkowy związek miejsca uzyskiwania dochodu z prowadzeniem działalności określonej zezwoleniem, lokalizacji nowych inwestycji oraz tworzenia nowych miejsc pracy określonych w zezwoleniach z możliwością nabycia uprawnień do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym.

Podstawowym warunkiem przyznania pomocy regionalnej przedsiębiorcy jest fakt przeprowadzenia nowej inwestycji na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a więc na oznaczonym terytorialnie obszarze kraju. Skoro specjalna strefa ekonomiczna obejmuje teren wyznaczony ściśle określonymi granicami i grunty o dokładnie określonej powierzchni, a zezwolenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, wydane zostało na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, a tak udzielone zezwolenie uprawnia do pomocy publicznej, należy uznać, że nowa inwestycja w rozumieniu § 3 pkt 4 rozporządzenia, aby mogła korzystać ze zwolnienia przedmiotowego, musi być umiejscowiona na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Za koszty wymienione w § 6 ust. 1 rozporządzenia strefowego nie można uznać wydatków poniesionych w związku z realizacją inwestycji lub jej elementu poza terenem strefy nawet wówczas, gdy inwestycja ta jest integralną częścią inwestycji prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i nawet wtedy, gdy inwestycja zlokalizowana poza strefą jest konieczna dla funkcjonowania działalności na terenie strefy.

Konieczność wybudowania i późniejszego bieżącego wykorzystywania przez Skarżąca rurociągu która jest zdeterminowana wyłącznie potrzebami procesu produkcyjnego, który będzie realizowany na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a także fakt, że rurociąg nie może powstać wyłącznie na działce Skarżącej, ponieważ musi być połączony z odpowiednią stacją uzdatniania wody znajdującej się poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej, niestanowiącą własności Skarżącej – nie skutkuje możliwością zakwalifikowania całości wydatków poniesionych w związku z budową rurociągu jako wydatków inwestycyjnych kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną, zwiększające limit dostępnej pomocy publicznej.

Przyjęcie stanowiska Skarżącej za prawidłowe oznaczałoby uznanie, że wydzielenie terenu strefy czy jej powierzchni nie miałoby żadnego znaczenia dla określenia wysokości przedmiotowego zwolnienia, skoro inwestycja mogłaby być realizowana na jakimkolwiek obszarze byleby jej jakakolwiek część znajdowała się na terenie strefy.

Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia strefowego wyraźnie stanowi, że za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji (...) poniesione na terenie strefy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270; dalej ppsa) Sąd administracyjny jest władny dokonać kontroli legalności pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych spawach.

W przypadku uwzględnienia skargi na ten akt, Sąd uchyla zaskarżoną interpretację (art. 146 § 1 ppsa).

W niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wymaga, czy koszty poniesione w związku z budową rurociągu łączącego fabrykę Skarżącej ze stacją uzdatniania wody, znajdującego się częściowo poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej, w całości stanowią wydatki kwalifikowane w rozumieniu odrębnych przepisów o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt. 34 u.o.p.d.o.p.

Zgodnie z art. 17 ust 1 pkt 34 wolne od podatku są dochody, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy strefowej, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 ustawy strefowej podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielonej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej "zwolnieniem".

Stosownie do treści art. 2 ustawy strefowej, specjalnych strefą ekonomiczną, zwaną dalej "strefą", jest wyodrębniona zgodnie z przepisami ustawy, niezamieszkała część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na której terenie może być prowadzona działalność gospodarcza na zasadach określonych ustawą. Rada Ministrów (...) ustanawia strefę w drodze rozporządzenia, w którym określa się m.in. nazwę, teren i granice strefy ( art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o strefach).

Natomiast zgodnie z § 3 ust 1 rozporządzenia strefowego pomoc publiczna udzielana przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.o.p.d.o.p. stanowi pomoc regionalną m.in. z tytułu kosztów nowej inwestycji, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą, określonych w § 6.

Przepis § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia strefowego uznaje za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia, będące ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika.

Nadto, zaznaczyć należy że aby skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego podatnik winien spełnić warunki określone w § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia strefowego.

Skarżąca wskazywała, że wydatki, stanowiące koszty inwestycji poniesione na budowę rurociągu, w części znajdującego się poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej, który jest niezbędny dla uruchomienia i prawidłowego funkcjonowania fabryki, należy uznać za wydatki kwalifikowane, o których mowa w § 6 rozporządzenia strefowego, a więc wydatki te należy uwzględnić w kalkulacji wysokości zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust.1 pkt 34 ustawy podatkowej.

Organ podatkowy natomiast uznając stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe stwierdził, że do wydatków poniesionych w związku z realizacją inwestycji na terenie strefy można zaliczyć wydatki na inwestycje zlokalizowane tylko na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, natomiast wydatki dotyczące inwestycji poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej nie są wydatkami kwalifikującymi się do objęcia pomocą.

Zauważyć należy, że kwestię ponoszenia wydatków inwestycyjnych na terenie specjalnej strefy ekonomicznej regulowało rozporządzenie Rady Ministrów z 5 grudnia 2006r w sprawie pomorskie specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U.2006.228.1667 ) Zgodnie z literalnym brzmieniem § 6 ust. 1 tegoż rozporządzenia "za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w trakcie obowiązywania zezwolenia w związku z realizacją inwestycji na terenie strefy".

Z dniem 24 lutego 2007 r., w wyniku nowelizacji, § 6 został zmieniony przez §1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 1 lutego 2007 r. (Dz.U.2007.26.168) w ten sposób iż wprowadzonoo nowe brzmienie tego przepisu wskazując, iż "za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia".

W chwili obecnej kwestię warunki uznawania wydatków za wydatki poniesione na inwestycję na terenie strefy, a także ich minimalną wysokość reguluje rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008r w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych ( Dz.U.2008.232.1548)

Przepis § 6 ust. 1 w tymże rozporządzeniu ma brzmienie tak jak w rozporządzeniu Rady Ministrów z 5 grudnia 2006r w sprawie pomorskie specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U.2006.228.1667 )

Wykładnia językowa przepisu § 6 ust 1 prowadzi do wniosku, że pojęcie poniesienia wydatku w związku z realizacją inwestycji na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, użytego rozporządzeniu Rady Ministrów z 5 grudnia 2006r w sprawie pomorskie specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U.2006.228.1667 ) w pierwotnym jego brzmieniu nie jest jednoznaczne znaczeniowo z poniesieniem wydatków na inwestycję na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Zakres pojęcia "poniesienie kosztu w związku z inwestycją na terenie specjalnej strefy ekonomicznej" jest bowiem szerszy od "poniesienia kosztów inwestycji na terenie specjalnej strefy ekonomicznej".

W związku z powyższym należy podkreślić, iż ustawodawca nowelizując przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 5 grudnia 2006r w sprawie pomorskie specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U.2006.228.1667 ), a następnie wprowadzając przepis w tym kształcie do przepisów rozporządzenia strefowego zawęził i uściślił znaczenie tego pojęcia wskazując, iż za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się te koszty inwestycji które zostały poniesione na terenie strefy, rozumiejąc to pojęcie jako określony obszar, wyodrębnioną część terytorium, stanowiące specjalną strefę ekonomiczną, stosownie do art. 2 ustawy strefowej. Tym samym nie można uznać iż w zakres tego pojęcia wchodzą wydatki na środki trwałe w postaci rurociągu znajdującego się poza terenem strefy rozumianego jako określony obszar i to niezależnie od tego czy dany środek trwały jest niezbędny dla funkcjonowania danego zakładu.

Nie zmienia tego fakt, iż jak twierdzi Skarżąca, wydatki związane z budową rurociągu zostaną poniesione na składnik majątku wykorzystywany wyłącznie na potrzeby działalności produkcyjnej która będzie prowadzona przez Skarżącą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia i będzie stanowiła nierozerwalnie, jeden z wielu elementów inwestycji. Przypomnieć bowiem należy iż obecne brzmienie przepisu § 6 ust. 1 dotyczy kosztów poniesionych na terenie strefy.

Podkreślić należy również, że przytoczone przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak też ustawy strefowej, odwołują się do geograficznych granic specjalnych stref ekonomicznych. Akty te wskazują na związek miejsca uzyskiwania dochodu z prowadzeniem działalności określonej zezwoleniem, lokalizacji nowych inwestycji oraz tworzenia nowych miejsc pracy określonych w zezwoleniach z możliwością nabycia uprawnień do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym.

Jako przykład można wskazać przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia strefowego który stanowi, że w przypadku przedsiębiorcy, którego przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część objęto granicami strefy w związku z realizacją nowej inwestycji, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 3, przysługują (...) Ustawodawca wyraźnie odnosi się do przedsiębiorstwa lub jego części objętego granicami strefy, a więc odwołuje się do określenia terytorialnego.

Natomiast interpretacja wskazywana przez Skarżącą byłaby dopuszczalna w stanie prawnym obowiązującym do dnia 24 lutego 2007r., bowiem koszty poniesione w związku z inwestycją na terenie strefy obejmowałyby również koszty związane z budowa rurociągu w części znajdującej się poza strefą. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 lutego 2007r można było bowiem rozumieć w aspekcie funkcjonalnym, a więc odnieść do kosztów poniesionych w związku z inwestycją prowadzoną na terenie strefy, gdy poniesienie tych kosztów było niezbędne dla realizacji całości inwestycji na jej terenie.

Błędnie Skarżąca odnosi również pojęcie kosztów (wydatków) poniesionych na terenie strefy do kwestii miejsca płatności. Pojęcie te bowiem odnosi się do kosztów poniesionych na inwestycję realizowaną na terenie strefy, a nie do miejsca płatności za tę inwestycję.

Dodać również należy, że Skarżąca otrzymała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej w 2013r, a więc w okresie obowiązywania znowelizowanych przepisów Tak więc nie może mieć w stosunku do niej zastosowania przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 5 grudnia 2006r w sprawie pomorskie specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U.2006.228.1667 ) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 lutego 2007r.

W konsekwencji Sąd uznał również za nietrafny zarzut naruszenia art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja zawiera przewidziane prawem elementy. Organ wskazał prawidłowe stanowisko i uzasadnił je. Poddał przy tym analizie te regulacje prawne, które z punktu widzenia przedstawionego zagadnienia były najistotniejsze. Nie można uznać wbrew twierdzeniom Skarżącej, iż zawężająca i niekorzystna dla Skarżącej wykładnia przepisu prawa jest naruszeniem zasady określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Jeżeli bowiem wykładnia dokonana przez organ nie narusza prawa, ewentualne niekorzystne rozstrzygnięcie dla Skarżącej nie może być uznane za naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.