Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 21/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
658
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 2, art. 218 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 200, art. 201, art. 149
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi H. J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego dokonanie jednorazowej opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości lokalowej I. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje organ do prawidłowego załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

H. S., działająca przez pełnomocnika wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Z. Na podstawie art. 50 § 1, art. 53 § 2b oraz art. 54 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz art. 7 ust. 9 ustawy z 20 lipca 2018 r. O przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2040, t. j. z dnia 19.11.2020; dalej jako: p.p.u.w.), pełnomocnik zarzucił organowi naruszenie następujących przepisów prawa: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 7 ust. 9 p.p.u.w., poprzez niewydanie zaświadczenia w terminie przewidzianym w tym przepisie, tj. w terminie 30 dni; 2) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. w zw. z arŁ 12 § 1 i 2 k.p.a., poprzez niewydanie zaświadczenia pomimo zgłoszonego żądania osoby ubiegającej się o zaświadczenie w zakreślonym przepisami prawa terminie; art. 113 11 k.p.a., poprzez wydanie 06.10.2020 r. zaświadczenia korygującego, w którym wskazano, że prostuje się pisarską omyłkę w zaświadczeniu z 02.07.2020 r. nr [...] poprzez zmianę numeru księgi wieczystej; art. 6 k.p.a., poprzez przekroczenie przyznanych organowi kompetencji i dokonanie sprostowania zaświadczenia z 02.07.2020 r.,[...] pomimo braku podstaw prawnych do dokonania tego rodzaju czynności. W związku z wymienionymi naruszeniami skarżący wnoszą o: 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta Z. do wydania prawidłowego zaświadczenia, potwierdzającego dokonanie jednorazowej opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości lokalowej nr [...] położonej w bloku przy ul. [...] w Z., dla której Sąd Rejonowy w Z. - Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], w terminie 14 dni; 2) zobowiązanie Burmistrza Miasta Z. do podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości; 3) stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, m.in. z uwagi na wydanie błędnego zaświadczenia oraz bez podstawy prawnej zaświadczenia korygującego, czym w efekcie organ spowodował powstanie u skarżącej szkody finansowej w wysokości 720 zł {słownie: siedemset dwadzieścia złotych); 4) na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 1 000 zł {słownie: jeden tysiąc złotych); 5) rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym; 6) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarga jest związana z bezczynnością Burmistrza, która przejawia się w niewydaniu w terminie 30 dni z urzędu, właściwego - tj. prawidłowego, zaświadczenia o dokonaniu przez skarżącą opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, które to zaświadczenie jest niezbędne do przedłożenia Sądowi Rejonowemu w Z. - Wydział Ksiąg Wieczystych, celem wykreślenia z działu [...] księgi wieczystej nieruchomości lokalowej położonej przy ul. [...], której skarżąca jest właścicielem, roszczenia o opłatę przekształceniową. Pomimo dokonania przez skarżącą stosownej opłaty jednorazowej w wysokości 70 zł (słownie: siedemdziesiąt złotych) 30.06.2020 r. [d: kopia potwierdzenia dokonania przelewu, zał, 2] Burmistrz nie wystawił prawidłowego zaświadczenia, ani też nie wydał postanowienia o odmowie wydania stosownego zaświadczenia, co stanowi o jego bezczynności. Od 30.06.2020 r. do dnia wniesienia skargi upłynęło ponad 215 dni. Mając na uwadze 30 dniowy termin do wydania z urzędu zaświadczenia, o czym mowa w art. 7 ust. 9 p.p.u.w., Burmistrz wykazał się rażącą bezczynnością przy załatwieniu sprawy, która nie jest ani złożona, ani też nie wymaga znacznych nakładów pracy. Tymczasem działania podejmowane przez Burmistrza spowodowały jedynie powstanie szkody po stronie skarżącej i uniemożliwiły jej wykreślenie - z księgi wieczystej nieruchomości będącej jej własnością - roszczenia o opłatę. Oznacza to, że w chwili obecnej własność skarżącej posiada prawne obciążenie, które w rzeczywistości nie powinno istnieć, gdyż własność nieruchomości lokalowej skarżącej jest w istocie wolna od jakichkolwiek obciążeń prawnych. Niezgodność, jaka występuje pomiędzy stanem prawnym nieruchomości należącej do skarżącej, a więc tym co jest ujawnione w księdze wieczystej tej nieruchomości, a stanem faktycznym, który wynika z rzeczywistego uiszczenia jednorazowej opłaty przekształceniowej, jest wynikiem bezprawnych działań organu jakim jest Burmistrz Miasta Z.

Na uzasadnienie skargi wskazano, że zaświadczeniem nr [...] z 01.06.2020 r. potwierdzone zostało przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności nieruchomości [...] (działka nr [...] Obr. [...] AM-[...]) [d: zaświadczenie z 01.06.2020 r, zał. 3]. Dania 08.06.2020 r. H. S. zgłosiła akces wniesienia jednorazowo opłaty przekształceniowej za lokal mieszkalny nr [...] w bloku przy ul. [...] [d: zgłoszenie z 08.06.2020 r., zał. 4]. Dnia 30.06.2020 r. H. S. dokonała przelewu jednorazowej opłaty przekształceniowej na rachunek bankowy Urzędu Miasta Z. wskazany w zaświadczeniu z 01.06.2020 r. Zaświadczeniem z 02.07.2020 r., (znak: [...]), potwierdzone zostało jednorazowe wniesie przez H. S. opłaty za przekształcenie. Dnia 27.08.2020 r. H. S. wniosła na urzędowym formularzu wniosek o wykreślenie roszczenia o opłatę z tytułu przekształcenia do Sądu Rejonowego w Z., dokonując stosownej opłaty stałej w wysokości 250 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych) od tego wniosku - zgodnie z art. 7 ust. 10 pkt 1 p.p.u.w. Postanowieniem z 24.09.2020 r. [d: postanowienie wraz z uzasadnieniem, zał. 5] Sąd Rejonowy w Z. postanowił oddalić złożony przez H. S. wniosek. W uzasadnieniu tego orzeczenia referendarz wskazał, że: (...) Do wniosku, któremu nadano nrdz.kw. [...] dołączono wydane 02.07.2020 r. przez działającą w upoważnienia Burmistrza Miasta Z. Naczelnik Wydziału R. Z. zaświadczenie o wniesieniu opłaty jednorazowej. W zaświadczeniu wskazano, że dotyczy ono lokalu położonego w Z. przy ul. [...], dla którego prowadzona jest księgo wieczysta nr[...], którego właścicielem Jest H. S. Księga wieczysta nr Kw [...] prowadzona Jest dla lokalu mieszkalnego nr [...] stanowiącego odrębną nieruchomość położoną na terenie miasta Z., przy ulicy [...], a w dziale II jako właściciele ujawnieni są H. R. i J. R. na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej (...). Z uwagi na powyższe oddalono wniosek H. S. wskazując, że został on złożony przez osobę nieuprawnioną i oparty na wadliwej podstawie wpisu. Uzasadnienie postanowienia zostało sporządzone po złożeniu przez H. S. wniosku o uzasadnienie i dokonaniu przez nią opłaty w wysokości 100 zł {słownie: sto złotych) - stosownie do otrzymanego przez nią pouczenia na odwrocie postanowienia z 24.09.2020 r. [d: postanowienie wraz z pouczeniem, zał. 6; dowód uiszczenia opłaty, zol 7]. W następstwie ww. orzeczenia oraz osobistej interwencji H. S. w urzędzie miasta Z., 06.10.2020 r. wydane zostało zaświadczenie nr [...] prostujące omyłkę pisarską w zaświadczeniu nr [...] z 02.07.2020 r. o wniesieniu wpłaty jednorazowej, a którym dokonano korekty numeru księgi wieczystej. Zaświadczenie to zostało doręczone H. S. 09.10.2020 r. [d: zaświadczenie z 06.10.2020 r. nr [...] korygujące zaświadczenie nr [...] z 02.07.2020 r. o wniesieniu wpłaty jednorazowej, zał. 8]. Następnie 23.11.2020 r. H. S. wniosła do Burmistrza Miasta Z. skargę na działalność Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Miasta Z., w której domagała się zwrotu poniesionych dotychczas kosztów w wysokości 350 zł {słownie: trzysta pięćdziesiąt złotych), tj. 250 zł - koszt opłaty od wniosku o wykreślenie roszczenia oraz 100 zł - koszt wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z 24.09.2020 r. oraz • wydania i doręczenia prawidłowego zaświadczenia, które zawierać będzie prawidłowe dane oraz informacje [d: kopia złożonej skargi, zał. 9]. Burmistrz Miasta Z. w odpowiedzi datowanej na 22.12.2020 r. uznał wywiedziona skargę za bezzasadną, wskazując, że Jakkolwiek wydane zaświadczenie z 02.07.2020 r. zawierało niewłaściwy numer księgi wieczystej, to jednak organ wydający zaświadczenie o dokonaniu jednorazowej opłaty przekształceniowej nie ma wpływu na poprawność składanych przez właścicieli wniosków [d; odpowiedź z 22.12.2020 r., zał. 10]. Dnia 22.01.2020 r. H. S., wobec bezczynności Burmistrza Miasta Z. złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze [d: kopia ponaglenia wraz z prezentatą z 22.01.2021 r.,zal 11]. Strona skarżąca wskazuje, że w przypadku skargi na bezczynność organu, a więc wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 k.p.a.). Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym pkt 1 - wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; pkt 2 - w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: lit. a zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, lit. b zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości (art. 37 § 6 k.p.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Wobec tego, skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego, czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. Dla uznania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. przez stronę wystarczające jest zatem wykazanie, że złożyła ona stosowne ponaglenie do organu wyższego stopnia. W pierwszej kolejności skarga wskazuje, że 22.01.2020 r. skarżąca wniosła za pośrednictwem Burmistrza ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze, co czyni zadość obowiązkowi wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przechodząc do meritum sprawy, mając na uwadze okoliczności faktyczne, pełnomocnik zauważa i podkreśla że wydane 06.10.2020 r. zaświadczenie o numerze [...] korygujące zaświadczenie [...] z 02.07.2020 r. nie może stać się podstawą wykreślenia czegokolwiek z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z. dla nieruchomości lokalowej nr [...] położonej w bloku przy ul. [...] w Z., ponieważ nie zawiera ono pozostałej treści, którą powinno zawierać zaświadczenie, a która jest niezbędna aby móc takowe przedłożyć Sądowi Rejonowemu. Na chwilę obecną, skarżąca dysponuje jedynie zaświadczeniem z 06.10.2020 r. o numerze [...] korygującym zaświadczenie [...]z 2.07.2020 r., które nie może być podstawą kolejnego wniosku do Sądu, a błędne zaświadczenie [...] z 02.07.2020 r. jest już w aktach postępowania wieczystoksięgowego [...] i nie może być ono podstawą do wykreślenia jakichkolwiek roszczeń z księgi wieczystej nieruchomości będącej własnością skarżącej dla której Sąd Rejonowy w Z. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Oznacza to, że obecnie skarżąca nie dysponuje właściwym zaświadczeniem, które umożliwiłoby jej skuteczne zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Z. z wnioskiem o wykreślenie roszczenia z działu [...] księgi wieczystej o nr [...], która jest prowadzona dla nieruchomości lokalowej nr [...] położonej w bloku przy ul. [...] w Z. Przechodząc do uzasadnienia podniesionych zarzutów skarżąca wskazuje, że naruszenie przez Burmistrza prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art, 7 ust 9 p.p.u.w., poprzez niewydanie zaświadczenia w terminie przewidzianym w tym przepisie, tj. w terminie 30 dni, ma charakter rażący i niczym nieuzasadniony. Zgodnie z tym przepisem: "Po wniesieniu wszystkich opłat albo opłaty jednorazowej właściwy organ wydaje z urzędu, w terminie 30 dni od dnia wniesienia opłat albo opłaty jednorazowej, zaświadczenie o wniesieniu opłat albo opłaty jednorazowej, które właściciel gruntu załącza do wniosku o wykreślenie w dziale [...] księgi wieczystej wpisu roszczenia o opłatę". Przepis ten jasno określa termin oraz rodzaj zaświadczenia. Oczywistym jest, że nie chodzi przy tym o zaświadczenie jakiejkolwiek treści z Jakimikolwiek informacjami, czy danymi ale o takie zaświadczenie, które umożliwi sądowi wieczystoksięgowemu prawno-materialną ocenę zasadności wniosku o wykreślenie roszczenia z działu [...] danej - skonkretyzowanej księgi wieczystej. Jest oczywistym, że zaświadczenie wydane przez organ powinno dotyczyć nieruchomości, której właściciel/właściciele dokonali wszystkich opłat lub opłaty jednorazowej. Nie powinno ono tym samym dotyczyć jakiejkolwiek innej nieruchomości, tzn. przykładowo takiej, której właściciel lub właściciele nie dokonali wszystkich opłat lub nie dokonali opłaty jednorazowej. Z całą pewnością natomiast zaświadczenie, o którym mowa w ww. przepisie, nie może dotyczyć nieruchomości, której właścicielem Jest inna osoba aniżeli osoba dokonująca opłaty jednorazowej za własną nieruchomość, tzn. właściciel nieruchomości za którą dokonuje jednorazowej opłaty przekształceniowej, nie może otrzymać zaświadczenia o dokonaniu opłaty przekształceniowej za inną nieruchomość, która Jest własnością innej osoby/innych osób i za którą tenże nie dokonywał żadnej opłaty. Tymczasem z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 113 § 1 k.p.a., wskazać należy, że brak jest podstawy prawnej dla "prostowania omyłki pisarskiej" w zaświadczeniu o wniesieniu opłaty jednorazowej, w szczególności gdy wskazanie numeru księgi wieczystej zupełnie innej nieruchomości lokalowej w "prostowanym zaświadczeniu" nie może być poczytywane za "omyłkę pisarską". Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach (art. 113 k.p.a.). Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. (...) Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia" - [wyrok NSA z 21.09.2012 r., II OSK 940/11, LEX nr 1252239]. W wyroku z 07.08.2017 r., WSA we Wrocławiu wskazał, że: "Błędne oznaczenie działki budowlanej (numeru ewidencyjnego) lub przypisanie numerów działek niewłaściwym podmiotom jest błędem niedającym się usunąć w trybie sprostowania decyzji administracyjnej" [wyrok WSA we Wrocławiu z 07.08.2017 r., I! SA/Wr 128/17, LEX nr 2402278]. Jeśli więc błędne oznaczenie działki budowlanej nie jest błędem, który można sprostować w trybie art. 113 k.p.a., to tym bardziej błędem takim nie jest mylne wskazanie numeru księgi wieczystej zupełnie innej nieruchomości. Zgodnie z art. 113 k.p.a., orzecznictwem sadów oraz poglądami doktryny: "Organ administracji publicznej rozstrzyga o sprostowaniu lub o odmowie sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowienie, o którym mowa, organ administracji publicznej wydaje na żądanie strony tub z urzędu, przy czym postanowienie takie może być wydane w każdym czasie" (J. Borkowski [w:] Komentarz, 1996, s. 515). Z powyższego wynika, że brak jest obecnie podstaw prawnych dla prostowania, przez organ administracji publicznej, omyłek pisarskich w wydanych zaświadczeniach kolejnymi zaświadczeniami. Przedmiotem sprostowania mogą być zatem decyzja, postanowienie (art. 126 k.p.a.) i ugoda (art. 122 k.p.a.) ale nie zaświadczenie. Tym samym organ nie może korygować treści jednego zaświadczenia wydając kolejne zaświadczenie. Powyższe wynika wprost z orzecznictwa sądów, gdzie wskazuje się, że: jeżeli osoba występuje z wnioskiem o "sprostowanie" zaświadczenia, to organ powinien potraktować go jako wniosek o wydanie zaświadczenia o określonej (odpowiednio "sprostowanej") treści. W rezultacie powinien wydać albo nowe zaświadczenie, zgodne ze stanem faktycznym i już bez błędu, albo postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści (jeżeli stan faktyczny, dane posiadane przez organ po ich zweryfikowaniu w postępowaniu wyjaśniającym nie pozwalają na wydanie określonego zaświadczenia) [wyrok WSA w Poznaniu z 20.06.2018 r., IV SA/Po 380/18, LEX nr 2520243]. Jak wynika z poglądów doktryny oraz aktualnego orzecznictwa: "(...) zarówno bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania związane jest z naruszeniem ustawowego terminu i przepisanej procedury do załatwienia sprawy. Skutkiem przewlekłości jest niezałatwienie sprawy w terminie, a więc bezczynność. W konsekwencji granice między tymi stanami mogą się zacierać. Także użycie przez ustawodawcę spójnika lub wskazuje, że stany te mogą występować łącznie. Dlatego może dochodzić do rozbieżnych interpretacji na tle konkretnych stanów faktycznych, czy w istocie właściwy Jest zarzut bezczynności, czy przewlekłości [wyrok NSA z 28.10.2020 r., II OSK 1830/20, LEK nr 3090594]. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne Jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić Jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Należy przy tym podkreślić, że celem skargi na bezczynność Jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika zatem w merytoryczną i procesową poprawność aktu lub czynności, a bierze pod uwagę Jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności w rozumieniu wyżej przytoczonym [vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 18.12.2018 r, IV SAB/Wr 205/18, LEX 2618417]. Uzasadniając wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wskazać należy na kilka składowych elementów: poświęcony czas, nakład pracy, niedogodności i dolegliwości związane z nieprawidłowymi działaniami oraz bezczynnością organu, poniesione koszty finansowe. To, że skarżąca poświęciła znaczną ilość czasu [przygotowanie pism, kontakty z prawnikami (skarżąca korzystała w pierwszej kolejności z bezpłatnej porady prawnej zaoferowanej jej w miejscu pracy – K.), gromadzenie dokumentów, kilkukrotne osobiste stawiennictwo w urzędzie miasta Z., kilkukrotne telefoniczne kontaktowanie się z urzędnikami w urzędzie miasta, nadawanie i odbieranie korespondencji, dwie wizyty w Sądzie Rejonowym w Z.] po to, aby doprowadzić relatywnie - zdawałoby się na samym początku - dość prostą sprawę do końca, nie powinno wymagać sformalizowanego dowodzenia. Jest bowiem oczywistym, że przygotowanie pism, wniosków, skarg, oświadczeń, dokonywanie przelewów, kilkukrotne udawanie się do urzędu, sądu, wykonywanie telefonów, konsultacje z prawnikami, wymagają poświęcenia czasu i energii, który to czas i energię, przy normalnym biegu spraw, tj. zgodnym z prawem działaniem organu, skarżąca mogła poświęcić swojej rodzinie, wnukom, dzieciom, czy też przeznaczyć go na rozwój własnych pasji i zainteresowań. Niestety, czas ten spędzała na formalno-prawnej "walce" z organem administracji samorządowej. Nie jest również tajemnicą, że "walka" o prawo własności wolne od obciążeń, w sytuacji, w której od obciążeń tych skarżąca "uwolniła" swoją własność dokonując stosownej jednorazowej opłaty przekształceniowej, Jest sytuacją stresującą, powodującą gromadzenie się negatywnych emocji, prowadzącą do utraty poczucia zaufania w relacji obywatel-państwo, gromadzeniem się pejoratywnych uczuć w odniesieniu do władzy samorządowej, sądowniczej, Jawiących się w takiej sytuacji Jako "nieprzychylne", "obce", "działające przeciw obywatelowi". Wreszcie wskazać należy, że skarżąca poniosła wymierne straty finansowe, na które złożyły się: opłata od wniosku, który został oddalony (250 zł), opłata za uzasadnienie postanowienia oddalającego wniosek (100 zł), korespondencja nadawana do urzędu i sądu oraz wykonywane telefony, a także druk pism (ok. 70 zł), konsultacje i usługi prawne (ok. 300 zł). Mając na uwadze powyższe zasądzenie wnioskowanej kwoty wydaje się w pełni uzasadnione, a żądana suma nie jest kwotą wygórowaną. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie: "Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwe działającej administracji publicznej" [wyrok WSA we Wrocławiu z 02.06.2020 r., III SAB/Wr 505/20, LEX nr 3024871]. Z uwagi na powyższe okoliczności skarżąca wnosi jak na wstępie.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę, działając w imieniu Burmistrza Miasta Z. profesjonalny pełnomocnik, na podstawie art. 54 § 2 ppsa, wniósł o oddalenie skargi. W motywach wskazano, że na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na ceie mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2020 r., poz. 2040- dalej ustawa przekształceniowa z 2018 r.) z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, położonym w Z. przy ul. [...], [...], [...] (działka gruntu nr [...], obręb [...], AM-[...]) uległo ex lege przekształceniu w prawo własności. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy Burmistrz Miasta Z. wydał w dniu 01.06.2020 r. zaświadczenie nr [...] potwierdzające wspomniane przekształcenie. Pismem z dnia 08.06.2020 r. (data wpływu do Urzędu Miasta Z.- 09.06.2020 r.) skarżąca H. S. zgłosiła zamiar wniesienia jednorazowo opłaty przekształceniowej za stanowiący Jej własność lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym przy ul. [...]. Następnie zaś, w dniu 30.06.2020 r. dokonała wpłaty na rachunek Gminy Miejskiej Z. w kwocie 70 zł z tytułem przelewu: "opłata przekształceniowa lokalu Z. ui. [...] H. S. (na 20 iat)". Po myśli art. 7 ust. 9 ustawy przekształceniowej z 2018 r. po wniesieniu opłaty jednorazowej właściwy organ wydaje z urzędu, w terminie 30 dni od dnia wniesienia opłat albo opłaty jednorazowej, zaświadczenie o wniesieniu opłaty jednorazowej, które właściciel gruntu załącza do wniosku o wykreślenie w dziale [...] księgi wieczystej wpisu roszczenia o opłatę. Kierując się cytowanym unormowaniem Burmistrz Miasta Z. już w dniu 02.07.2020 r. (a zatem znacznie przed upływem 30- dniowego terminu określonego wskazanym unormowaniem) wydał zaświadczenie o wniesieniu opłaty jednorazowej. Treść tego zaświadczenia poza elementami wymaganymi treścią art. 7 ust. 9 ustawy przekształceniowej zawierała dodatkowo również oświadczenie, posiadające w istocie materialnoprawny charakter, obejmujące wyrażenie zgody na wykreślenie wpisu roszczenia o opłatę z tytułu przekształcenia w dziale [...] księgi wieczystej nr [...]. Poza sporem pozostaje przy tym, iż numer księgi wieczystej, do którego odnosiło się oświadczenie wskazany został błędnie i nie był tożsamy z numerem księgi wieczystej prowadzonej dla lokalu stanowiącego własność skarżącej. W dniu 5.10.2020 r. do Urzędu Miejskiego w Z. wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w Z. Wydział V Ksiąg Wieczystych o oddaleniu wniosku H. S. o wykreślenie roszczenia o roczną opłatę przekształceniową z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego we własność. W tej samej dacie z pracownikiem Wydziału Gospodarki Nieruchomościami telefonicznie skontaktowała się skarżąca informując o treści wydanego przez sąd postanowienia. Następnego dnia, tj. 6.10.2020 r., sporządzone zostało zaświadczenie nr [...] korygujące zaświadczenie nr [...] z dnia 02.07.2020 r. o wniesieniu opłaty jednorazowej. Dokument ten został doręczony skarżącej w dniu 9.10.2020 r. W dniu 22.01.2021 r. H. S. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze ponaglenie w związku z bezczynnością Burmistrza Miasta Z., a dnia 28.01.2021 r. Burmistrz Miasta Z. ponownie wydał zaświadczenie o wniesieniu opłaty jednorazowej (zawierające w swojej treści skorygowany nr księgi wieczystej) i w tej samej dacie zaświadczenie to zostało przesłane do skarżącej przesyłką poleconą o numerze [...]. Przesyłka ta została awizowana w dniu 29.01.2021 r. a następnie, wobec nieodebrania jej przez adresata z placówki pocztowej, została w dniu 17.02.2021 r. zwrócona do nadawcy. W dniu 05.02.2021 r., a zatem już po ponownym wydaniu zaświadczenia H. S., działając za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Z. Skarga ta wniesiona została bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 02.03.2021 r. (data wpływu do Urzędu Miasta Z.15.03.2021 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze odmówiło wyznaczenia Burmisrzowi Miasta Z. terminu do wydania zaświadczenia. Przedstawione okoliczności przeczą zawartej w skardze tezie o bezczynności Burmistrza Miasta Z. przy wydaniu zaświadczenia o wniesieniu opłaty jednorazowej. Niezależnie od tego czy fakt wydania wadliwego w treści zaświadczenia o wniesieniu opłaty jednorazowej można utożsamić z bezczynnością organu (o czym mowa niżej) już na wstępie podnieść należy, iż jeszcze przed wniesieniem w niniejszej sprawie skargi na bezczynność Burmistrz Miasta Z. wydał w dniu 28.01.2021 r. zaświadczenie, którego treść odpowiada oczekiwaniom skarżącej. Jak natomiast wynika z poglądów prezentowanych w judykaturze (wyrok NSA z dnia 12.03.2019 r., I OSK 1158/17, LEX nr 2732560, wyrok WSA w Białymstoku z 15.01.2015 r., II SAB/Bk 2/15, LEX nr 1623217) wyróżniamy dwa przypadki, w których skarga na bezczynność staje się niezasadna. Pierwszy z nich dotyczy sytuacji, w której organ wydaje rozstrzygnięcie w trakcie toczącego się postępowania sądowego, zainicjowanego skargą na bezczynność. Sąd powinien wówczas umorzyć postępowanie oraz orzec, czy bezczynność bądź przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (i ewentualnie wymierzyć organowi grzywnę z tego tytułu). Drugi przypadek to ten, gdy skarga na bezczynność (bez zarzutu przewlekłości postępowania) zostaje wniesiona już po wydaniu przez organ aktu administracyjnego. W takiej sytuacji skarga na bezczynność zostaje oddalona". W realiach niniejszej sprawy występuje zaś sytuacja odpowiadająca drugiemu z omówionych wyżej przypadków co uzasadnia postulat oddalenia skargi. Odrębną kwestią pozostaje przy tym, czy in concreto jest w ogóle możliwym postawienie organowi zarzutu bezczynności. Pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę na gruncie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niemniej- jak wynika z poglądów prezentowanych w doktrynie i aprobowanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym- z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale- mimo istnienia ustawowego obowiązku- nie zakończył go wydaniem terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu łub nie podjął stosownej czynności" (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., pod red. T. Wosia, LEX 2021; por. również wyrok NSA z dnia 11.03.2015 r., sygn. akt I OSK 934/14, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29.08.2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 110/17). Przy tak ujętym pojęciu bezczynności brak jest natomiast podstaw do odniesienia go do sposobu załatwienia przez Burmistrza Miasta Z. sprawy wydania na rzecz skarżącej zaświadczenia o wniesienia opłaty jednorazowej w trybie art. 7 ust. 9 ustawy przekształceniowej z 2018 r. Przewidziany przytoczonym przepisem 30-dniowy termin wydania zaświadczenia został przez organ zachowany, przy czym okoliczność, iż wydane zaświadczenie zawierało omyłkę pisarską obejmującą nr księgi wieczystej w żaden sposób nie może być utożsamiony z "milczeniem" czy inaczej - bezczynnością organu. W świetle przedstawionych okoliczności zawarty w petium niniejszej odpowiedzi wniosek o oddalenie skargi na bezczynność w pełni zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach ustawowo określonych.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej wcześniej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej. Na mocy powołanego przepisu procesowego ustawodawca poddał ocenie sądu zachowanie organu administracji publicznej polegające na zaniechaniu podjęcia czynności procesowej (czyli bezczynności) w przypadkach określonych w art. 3 pkt 1 - 4 ustawy procesowej tzn. w sytuacjach, w których wydaje się: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa- w tym zaświadczeń, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4). Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto z urzędu albo na wniosek strony może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 powoływanej ustawy procesowej lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wcześniej powoływanej. Przedmiotem skargi wniesionej w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie braku wydania zaświadczenia w terminie 30 dni o dokonaniu przez skarżącą opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i co również istotne zaświadczenie to jest niezbędne do przedłożenia Sądowi Rejonowemu w Z. - Wydziałowi Ksiąg Wieczystych, aby można było wykreślić z działu [...] księgi wieczystej nieruchomości lokalowej położonej przy ul. [...], której skarżąca jest właścicielem, roszczenia o opłatę przekształceniową.

Dalej trzeba mieć na względzie, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie przez stronę skarżącą przysługujących środków zaskarżenia. Z materiału sprawy wynika, że skarżąca do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu wniosła ponaglenie, a Kolegium rozpatrzyło to ponaglenie wniesione w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W okolicznościach zaistniałych w rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że warunek formalny, stanowiący przesłankę dopuszczalności skargi, pozwalającą na jej merytoryczne rozpoznanie został zachowany. Zawarty w skardze zarzut bezczynności odnosi się do postępowania uregulowanego w dziale VII kodeksu postępowania administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się (m.in. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Postępowanie administracyjne sądowoadministracyjne, Warszawa 2010; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, Lex nr 491969), że z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność dokonana, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo niezawinioną opieszałością organu. W uznaniu sądu w rozpoznawanej sprawie tak rozumiana bezczynność ma miejsce.

Odnosząc się do przepisów prawa trzeba przypomnieć, że stosownie do art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast przepis art. 218 § 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to powinno zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem, a w jego toku można wykorzystać odpowiednio środki dowodowe, stosując przepisy rozdziału 4 i Działu II kodeksu postępowania administracyjnego (np. B. Adamiak, J. Borkowski: k.p.a., Komentarz, Warszawa 2010; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1035/13, Lex nr 1528918). W rozpoznawanej sprawie istotne także pozostaje, że według art. 39 kpa, statuującego zasadę oficjalności doręczeń, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 i 2320), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W postępowaniu administracyjnym bardzo istotne jest także i to, że obowiązuje w nim zasada, że dochowanie wszelkich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza tych, które chronią interes strony jest obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie; strona nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji. Jak wskazał zob. NSA w wyroku z dnia 4.04.2008 r., (II GSK 3/08, LEX nr 468732), "Czynność doręczenia pisma (w tym także decyzji administracyjnej- a tu zaświadczenia) została uregulowana w rozdziale 8 pt.: «Doręczenia» kodeksu postępowania administracyjnego (art. 39–49 k.p.a.). Normy te z uwagi na ich ogólny cel stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Regulacje te mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji. Zatem nie mogą być interpretowane niejako «na szkodę» obywatela, w sytuacji gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji". Z akt sprawy wynika, że zamiarem skarżącej było uzyskanie od właściwego organu zaświadczenia o dokonaniu przez skarżącą opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, aby wykreślić zabezpieczenie roszczenia o opłatę przekształceniową.

Materiał sprawy wskazuje, że w dniu 28 stycznia 2021 r. przesłano do skarżącej, za pośrednictwem operatora pocztowego przesyłkę, zawierającą (najprawdopodobniej, bo przesyłka jest zamknięta) prawidłowe zaświadczenie. Jednakże lektura adresu odbiorczyni przesyłki wskazuje na błędny adres odbiorcy. Otóż z akt sprawy, w tym z rozdzielnika zaświadczenia z dnia 28 stycznia 2012 r. wynika, że H. S. winna otrzymać przesyłkę na adres: ul. [...], [...] Z., podczas gdy kopertę zaadresowano ul. [...] i taki też (błędny) adres figuruje na piśmie przewodnim z dnia 28 stycznia 2021 r. Zdaniem sądu w okolicznościach przedstawionych trzeba zarzucić organowi bezczynność, w zakresie prawidłowego zakończenia uproszczonego postępowania bowiem - wobec niezastosowania się do obowiązku kodeksowego prawidłowego doręczenia pisma, organ nie załatwił sprawy w terminie, ani w sposób zgodny z procedurą administracyjną. Mimo że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym, okoliczność ta nie zwalnia organu z dołożenia należytej staranności w doręczeniu dokumentu wnioskodawczyni.

Reasumując, zdaniem sądu, skoro organ nie wydał stronie zaświadczenia o prawidłowej treści, w terminie prawem przewidzianym, a następnie nie doręczył (prawidłowego) w sposób nakazany przez prawo należy uznać, że dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono w p. I wyroku; dalej biorąc pod uwagę wskazane wcześniej okoliczności sprawy sąd nie dopatrzył się w działaniach organu rażącego naruszenia prawa; dalej, ponieważ sprawa (co do meritum) jest już wyjaśniona, a pozostaje jedynie, po stronie organu, czynność o charakterze czysto technicznym sąd zobowiązał organ do prawidłowego załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania przez organ prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W pozostałym zakresie skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem sąd nie ma kompetencji aby "zobowiązać organ do podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości"; ani badania kwestii ewentualnej szkody finansowej, powstałej po stronie skarżącej i jej wysokości. Zdaniem sądu brak jest także podstaw w materiale sprawy aby na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznać od organu na rzecz wnioskodawczyni jakąś kwotę pieniężną. Sąd nie orzekł o przyznaniu stronie sumy pieniężnej mając na uwadze to, że zostało ostatecznie w sposób prawidłowy sporządzone. Należy ponieść, że samo stwierdzenie bezczynności nie obliguje do przyznania sumy pieniężnej i stanowi uprawnienie dyskrecjonalne sądu, co wynika z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. Nadto, przyznanie sumy pieniężnej, podobnie jak grzywna, ma charakter dyscyplinujący organ w załatwieniu sprawy, a w zaistniałych okolicznościach faktycznych organ, choć z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, to jednak zaświadczenie wydał.

. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 i 201 ppsa oraz § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.