Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 241/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, art. 157 par. 1 i 1a w zw. z art. 166 i art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku B. D. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 241/16 oddalającego zażalenie B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/15 w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt II OZ 241/16 oddalił zażalenie B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku B. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Podstawą oddalenia zażalenia było ustalenie, że skarżący zaniechał na wezwanie Sądu uzupełnienia braku formalnego złożonego przez siebie wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci klauzuli o świadomości odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wskazaną w art. 252 § 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Nie usunięcie w terminie ww. braku formalnego skutkować musiało pozostawieniem przez Sąd wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania stosownie do art. 257 P.p.s.a.

W związku z powyższym B. D. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a. złożył do NSA wniosek o uzupełnienie postanowienia tego sądu z dnia 22 marca 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem i treścią uzasadnienia postanowienia z 22 marca 2016 r. albowiem wniosek o przyznanie prawa pomocy wpłynął przed wejściem w życie nowych przepisów. Zaznaczył, że wypełnił i przesłał do WSA w Warszawie formularz (PPF), który z tego Sądu został mu doręczony. Zarzucił, że wydane postanowienie jest sprzeczne z innymi postanowieniami NSA wydanymi w takiej samej sprawie (postanowienie NSA z 9 lutego 2016 r. II OZ 129/16 i II OZ 130/16). NSA wówczas uznał za zasadne jego zażalenia i uchylił postanowienia WSA w Warszawie. Na dowód tego przytoczył ich uzasadnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z mocy art. 193 P.p.s.a. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Na mocy art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z tym przepisem uzupełnieniu mogą podlegać dwa elementy orzeczenia tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej skargi (zażalenia) lub dodatkowe orzeczenie, które powinno się znaleźć w wyroku (postanowieniu), a którego sąd nie zamieścił (np. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania).

Podkreślić należy, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11 dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

We wniosku wniesionym w niniejszej sprawie B. D. (wnioskodawca) wniósł przede wszystkim o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia. Taki wniosek wynika z tego, że będąc niezadowolony z wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia (oddalenie zażalenia) wskazał na okoliczności (złożenie wniosku o prawo pomocy przed wejściem w życie nowych przepisów, wypełnienie formularza wniosku PPF zgodnie z wzorem przesłanym mu przez WSA w Warszawie), których, jego zdaniem, nie wzięto pod uwagę przy wydawaniu postanowienia. Ponadto podniósł on, że NSA rozpoznając inne sprawy z jego zażaleń dotyczące tej samej kwestii, która była przedmiotem oceny NSA w postanowieniu z dnia 22 marca 2016 r. wydał zasadniczo odmienne rozstrzygnięcie.

W ocenie NSA treść uzasadnienia wniosku o uzupełnienie postanowienia NSA z dnia 22 marca 2016 r. wskazuje, iż intencją wnioskodawcy nie było w istocie uzupełnienie sentencji tego postanowienia o stosowne rozstrzygnięcie czy zamieszczenie w sentencji dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy NSA powinien był zamieścić z urzędu. Nowe ustalenia faktyczne, na które wskazuje wnioskodawca nie mogą być przedmiotem postępowania w trybie uzupełnienia orzeczenia z art. 157 P.p.s.a. Uwzględnienie wydanego postanowienia o kwestie podniesione we wniosku o uzupełnienie zmierzałoby do zmiany uzasadnienia, tymczasem uchylenie lub zmiana orzeczenia mogą nastąpić wyłącznie w wyniku zastosowania przeznaczonych do tego środków procesowych, w tym trybów odwoławczych, ewentualnie trybów zaskarżenia prawomocnych orzeczeń (op. cit.). W związku z powyższym uznać należało przedmiotowy wniosek za niezasadny i oddalić go.

Zauważyć należy, że wnioskodawca w rozpatrywanym wniosku zawarł żądanie o sprostowanie postanowienia NSA z dnia 22 marca 2016 r. jednak w treści uzasadnienia nie wskazał co i w jakim zakresie w kwestionowanym postanowieniu powinno zostać sprostowane. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. NSA analizując wydane postanowienie nie dopatrzył się w jego treści uchybień o charakterze wskazanym w art. 156 § 1 P.p.s.a. Czym innym jest sprostowanie treści postanowienia z uwagi na ewidentne błędne użycie danego sformułowania a czy innym modyfikowanie postanowienia w zakresie powodów wydanego rozstrzygnięcia (oddalenie zażalenia). Zdaniem NSA, intencją wnioskodawcy, jak wynika z treści uzasadnienia wniosku, było spowodowanie wydania orzeczenia odmiennej niż poprzednio treści jednak skutek taki może być osiągnięty jedynie poprzez wniesienie odpowiednich środków zaskarżenia - jeśli oczywiście takowe służą - a nie w trybie uzupełnienia czy sprostowania orzeczenia.

Odnosząc się do tak sformułowanego wniosku należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia wydaje postanowienie, w którym albo uwzględnia zażalenie uchylając zaskarżone orzeczenie albo oddala zażalenie. W przypadku uchybień formalnych sąd może zażalenie odrzucić. Postanowienia NSA wydane na skutek zażalenia od postanowienia sądu pierwszej instancji co do zasady nie zawierają innych niż wspomniane rozstrzygnięć. Stąd też w ocenie NSA postanowienie z dnia 22 marca 2016 r. zawiera wszystkie wymagane prawem elementy.

Jak już wspomniano, postępowanie określone w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy wyłącznie rozstrzygnięć zawartych w sentencji orzeczenia, a nie jego uzasadnienia. Stąd też wniosek o uzupełnienie uzasadnienia nie mógł zostać uwzględniony. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2016 r. rozpoznano w całości wniesiony środek zaskarżenia (zażalenie). Okoliczność, że rozstrzygnięcie różni się od wydanych w innych sprawach nie uzasadnia uzupełnienia czy sprostowania tegoż postanowienia bowiem wykracza poza ramy tych instytucji prawnych zakreślonych w art. 157 § 1 i art. 156 § 1 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 1a, art. 156 § 1 w zw. z art. 166 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.