Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1365/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.M. (dalej jako: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej Wójta) z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, którą wydano w następującym stanie sprawy;

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], Wójt Gminy , działając na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2, art. 54 w zw. z art. 64, art. 59, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm. – dalej: K.p.a.), na wniosek R. Sp. z o.o. Sp. k., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: Budowie obiektu hotelowego z centrum konferencyjno-rekreacyjnym im. [...] w S. na działkach nr ewid. 593/11, 593/12, 593/13, 593/17, 593/18, 593/19, 593/20, 593/21, 593/27, 594, 601/6, 601/13 w S..

Przedmiotowa inwestycja miała obejmować budowę: budynku hotelowego z zapleczem gastronomicznym, zespołu domków hotelowych – do 16 obiektów, trybun stadionu, sali gimnastycznej, budynku technicznego, instalacji wewnętrznej budynków; przebudowę istniejącego budynku hotelowego na potrzeby centrum SPA; przebudowę i budowę niezbędnych obiektów infrastruktury technicznej: zewnętrznych instalacji wodno-kanalizacyjnych, kanalizacji deszczowej, centralnego ogrzewania, gazowych, instalacji technologicznych basenów, przebudowę oczyszczalni ścieków, sieci i urządzeń elektrycznych i teletechnicznych, zbiornika wody dla celów p.poż.; budowę obiektów komunikacji: dróg wewnętrznych, ciągów pieszych, parkingów; budowę kortów tenisowych i boisk z oświetleniem na masztach; budowę obiektów małej architektury; natomiast zagospodarowanie terenu niezabudowanego: zieleń naturalną i urządzoną.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący. W treści odwołania podkreślił, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy konieczne jest uprzednie uzyskanie decyzji w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący wskazał, że co prawda postanowieniem z dnia 29 stycznia 2009 r., znak: [...], Wójt Gminy stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszej sprawy i swoje stanowisko w tej kwestii potwierdził treścią decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., znak [...], ale w sprawach tych skarżący bezpodstawnie nie został uznany za stronę postępowania administracyjnego i dlatego z jego inicjatywy toczy się obecnie postępowanie wznowieniowe, w toku którego oba wyżej wymienione akty administracyjne zostały wydane. Ponadto skarżący zarzucił, że organ nie odniósł się do kwestii spełnienia przez planowaną inwestycję warunków, o których mowa w art. 61 u.p.z.p.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 59, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 u.p.z.p., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając powyższe Kolegium wskazało, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor załączył wszelkie wymagane dokumenty spełniające wymogi określone w przepisie art. 52 u.p.z.p. W aktach sprawy znajdują się wypisy z rejestru gruntów obrazujące stan własnościowy terenu objętego inwestycją oraz gruntów sąsiednich. Projekt decyzji wraz z analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym został sporządzony przez uprawnioną urbanistkę A.O. wpisaną na listę Okręgowej Izby Urbanistów w [...] pod nr [...]. Organ podkreślił, że projekt decyzji został pozytywnie zaopiniowany ostatecznymi postanowieniami: Marszałka Województwa w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., Starosty nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz Zarządu Powiatu nr [...] z dnia[...] kwietnia 2010 r.

Natomiast ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, jakoby zaskarżona decyzja została wydana bez uprzedniego uzyskania decyzji właściwego organu administracyjnego w zakresie oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko Kolegium stwierdziło, że jest on nieuzasadniony, ponieważ Wójt Gminy w [...] ostateczną decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Toczące się postępowanie nadzorcze dot. w/w wymienionej decyzji nie wstrzymuje jej wykonalności. W ocenie organu również pozostałe zarzuty dotyczące braku odniesienia się w decyzji, co do spełnienia warunków z art. 61 u.p.z.p. są nieuzasadnione, gdyż stosowne zapisy znajdują się w treści zaskarżonej decyzji obejmującej również analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym.

Wobec powyższego organ uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, co uzasadniało utrzymanie jej w mocy. SKO wyjaśniło, że wzięto pod uwagę treść przepisu art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Z akt administracyjnych sprawy wynika też, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2010 r. ustalająca warunki zabudowy dla ww. inwestycji, decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] została przeniesiona na P. Sp. z o.o. w [...], zgodnie ze złożonym w tym przedmiocie wnioskiem. Pozostałe warunki decyzji o warunkach zabudowy pozostały bez zmian.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną wyżej decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2010 r., skarżący przedstawił zarzuty sformułowane uprzednio w odwołaniu. Na wstępie podniósł, że nie uzyskano decyzji właściwego organu administracyjnego w zakresie oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto nie został spełniony warunek, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Brak w treści zaskarżonej decyzji argumentacji na wykazanie spełnienia warunku, aby teren, na którym ma być realizowana inwestycja miał dostęp do drogi publicznej. Nie odniesiono się również do warunku, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zdaniem skarżącego brak jest także zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, która była wymagana, ze względu na utratę ważności – z dniem 31 grudnia 2002 r. - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego podniesienie opisanych wyżej zarzutów przesądzało także o braku podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Skarżący podniósł, że analiza treści decyzji wydanej przez Kolegium prowadzi do wniosku, że jej część motywacyjna nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami K.p.a. dla tej części rozstrzygnięć administracyjnych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji ograniczone bowiem zostało do biernego powtórzenia argumentacji zaprezentowanej w decyzji Wójta Gminy, poprzestającej na wymienieniu jakie przepisy regulują wydawanie decyzji o warunkach zabudowy i kto brał udział w jej opracowywaniu, bez jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia do zarzutów skarżącego w powiązaniu ze stanem faktycznym sprawy.

Zdaniem skarżącego organ odniósł się do jednego tylko zarzutu odnośnie uprzedniego uzyskania decyzji w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jednak jego stanowisko w tej kwestii jest rażąco nieprawidłowe i sprzeczne ze stanem faktycznym. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że w dniu 9 sierpnia 2010 r., tj. w dniu podejmowania przez SKO zaskarżonego rozstrzygnięcia decyzja Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2010 r., znak [...] w obrocie prawnym już nie funkcjonowała, gdyż decyzją SKO z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...] została w całości uchylona. Wprawdzie od tej decyzji wniesiona została przez inwestora skarga do WSA w Rzeszowie, jednakże Sąd ten wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. II SA/Rz 928/10 oddalił skargę.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1076/10 Sąd zawiesił postępowanie w sprawie, ze względu na konieczność uprzedniego zakończenia postępowania w przedmiocie oceny potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, które zostało wznowione na wniosek skarżącego.

Na wymienione postanowienie skarżący złożył zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. Sąd odrzucił wniesione zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II OZ 484/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. Następnie postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. II OZ 694/11 NSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 8 lutego 2011 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego.

Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2013 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie, jednak zostało ono ponownie zawieszone na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. Przyczyną zawieszenia postępowania była śmierć jednego z uczestników postępowania.

Pismem z dnia 21 listopada 2014 r. Wójt Gminy poinformował, że w dniu 4 listopada 2014 r. została wydana decyzja nr [...], którą organ ten w pkt 1, stwierdził wydanie z naruszeniem przepisów decyzji ostatecznej Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz w pkt 2, odmówił uchylenia wymienionej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] marca 2015 r., nr [...].

Na skutek skargi J.M., WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 710/15 uchylił ww decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2015 r.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez Kolegium, decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], organ ten uchylił decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w całości i jednocześnie stwierdził, że decyzja Wójta Gminy z dnia 20 stycznia 2010 r. została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz odmówił uchylenia decyzji ze względu na upływ 5-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący. Została ona odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 596/18. Po uprawomocnieniu się ww postanowienia, Sąd podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji (lub postanowienia) wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wskazano na wstępie, przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO z dnia [...] sierpnia 2010 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Wójta z dnia [...] czerwca 2010 r., którą ustalone zostały warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu hotelowego z centrum konferencyjno-rekreacyjnym im. [...] w S. na działkach szczegółowo wymienionych w jej treści położonych w S. (działki nr ewid. gr. 593/11, 593/12, 593/13, 593/17, 593/18, 593/19, 593/20, 593/21, 593/27, 594, 601/6 i 601/13) – pierwotnie dla R. Sp. z o.o. Spółki komandytowej w [...]. Inwestycja powyższa obejmować miała budowę budynku hotelowego z zapleczem gastronomicznym, zespołu domków hotelowych – do 16 obiektów, trybun stadionu, sali gimnastycznej, budynku technicznego, instalacji wewnętrznych budynków, przebudowę istniejącego budynku hotelowego na potrzeby centrum SPA, przebudowę i budowę niezbędnych obiektów infrastruktury technicznej – zewnętrznych instalacji wodno – kanalizacyjnych, kanalizacji deszczowej, centralnego ogrzewania, gazowych, instalacji technologicznych basenów, przebudowę oczyszczalni ścieków, sieci i urządzeń elektrycznych i teletechnicznych, zbiornika wody dla celów p. poż., budowę obiektów komunikacji – dróg wewnętrznych, ciągów pieszych, parkingów, budowę kortów tenisowych i boisk z oświetleniem na masztach, budowę obiektów małej infrastruktury a także zagospodarowanie terenu niezabudowanego zielenią naturalną i urządzoną.

Wójt ustalił w decyzji, że łączna powierzchnia zabudowy na terenie inwestycji nie może być większa niż 30 %. Odnośnie gabarytów budynków i obiektów:

- dla budynku hotelowego – wysokość do 17 m i nie więcej niż 4 kondygnacje nadziemne, z dopuszczeniem piwnic, szerokość elewacji frontowej do 100 m, dach płaski,

- dla budynku SPA – wysokość do 15 m i nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne, z dopuszczeniem piwnic, szerokość elewacji frontowej do 65 m, dach płaski,

- dla każdego domku hotelowego: wysokość do 4 m, jednokondygnacyjny, szerokość elewacji frontowej do 6 m, dach płaski,

- dla sali gimnastycznej – wysokość do 12 m i nie więcej niż 2 kondygnacje nadziemne z dopuszczeniem piwnic, szerokość elewacji frontowej do 70 m, dach płaski,

- dla budynku technicznego – wysokość do 10 m i nie więcej niż 2 kondygnacje nadziemne z dopuszczeniem piwnic, szerokość elewacji frontowej do 40 m, dach płaski,

- trybuny – wysokość do 10 m, szerokość elewacji frontowej do 110 m, dach płaski lub o spadku do 30°.

Organ I instancji zastrzegł, że formę architektoniczną poszczególnych obiektów, ich sposób wykończenia zewnętrznego, kolorystykę elewacji należy dostosować wzajemnie do siebie w taki sposób, aby zespół zabudowy stanowił kompozycyjnie i architektonicznie spójną, jednorodną całość.

Wójt postanowił, że inwestycja nie może powodować uciążliwości wykraczającej poza granice jej lokalizacji, w tym w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego w przepisach odrębnych dla znajdującej się w jej sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, nie może wpływać na środowisko w sposób powodujący pogorszenie stanu czystości powietrza, ziemi, wód powierzchniowych i podziemnych poza poziomy dopuszczone w przepisach odrębnych z zakresu ochrony środowiska. Wycinkę drzew należy ograniczyć do niezbędnego minimum jako kolidujących z inwestycją oraz chorych lub zagrażających bezpieczeństwu. Z decyzji wynika też, że zaopatrzenie w energię elektryczną ma się odbywać z istniejącego na terenie inwestycji przyłącza na dotychczasowych zasadach, zaopatrzenie w wodę dla celów przeciwpożarowych z projektowanego zbiornika. Odprowadzenie ścieków bytowych ma się odbywać do projektowanej oczyszczalni ścieków, odprowadzanie wód opadowych poprzez projektowaną wewnętrzną sieć kanalizacji opadowej – do rzeki [...], po doprowadzeniu do stanu czystości zgodnego z przepisami odrębnymi, usuwanie zaś odpadów stałych – zgodnie z obowiązującymi przepisami gminnymi w tym zakresie.

Co do obsługi komunikacyjnej postanowiono, że dojazd do terenu inwestycji będzie się odbywał z drogi powiatowej istniejącym zjazdem na drogę wewnętrzną. Dla inwestycji należy przewidzieć miejsca postojowe w ilości zapewniającej pełne zapotrzebowanie, z tego nie mniej niż 120 stanowisk na terenie inwestycji.

Odnośnie ochrony praw osób trzecich Wójt postanowił, że projektowana inwestycja nie może powodować i ograniczać dostępu do drogi publicznej, pozbawiać możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, środków łączności, powodować pozbawienie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby.

Zgodnie z wymaganiami wynikającymi z dokonanych uzgodnień, stosownie do postanowienia Zarządu Powiatu z dnia 27 kwietnia 2010 r. – odległości usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej winny wynosić co najmniej tyle, ile określa art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zabroniono też odprowadzania wód i ścieków do rowu przydrożnego lub na jezdnię drogi.

W decyzji wskazano również, że inwestycję należy zaprojektować i wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno – budowlanymi, z zachowaniem przepisowych odległości od istniejących obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Należy też dla niej uzyskać wymagane przepisami odrębnymi decyzje i pozwolenia.

Załącznikami do decyzji są: załącznik graficzny z naniesionymi m.in. liniami rozgraniczającymi teren i obszarem analizy w zakresie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu a także wyniki analizy tekstowej.

Z decyzji oraz akt sprawy wynika, że projekt decyzji został opracowany przez mgr inż. arch. A.O. posiadającą uprawnienia urbanistyczne i wpisaną na listę Okręgowej Izby Urbanistów w [...] pod nr [...].

Z akt administracyjnych sprawy wynika też, że na obszarze planowanej inwestycji już znajduje się kompleks szkoleniowo – rekreacyjny obejmujący m.in. budynki hotelowe, w tym domki letniskowe i inne pomocnicze obiekty. Na terenie tym znajdują się obiekty sportu i rekreacji, m.in. boiska. Teren jest uzbrojony w sieci infrastruktury technicznej niezbędne dla planowanej inwestycji. Infrastruktura ta wymaga rozbudowy, która jest możliwa. Okoliczności te wynikają z przedstawionych przez inwestora warunków przyłączenia E. – Grupa – Oddział w [...] Zakład Energetyczny [...] (pismo z dnia 25 sierpnia 2009 r.), warunków przyłączenia do sieci gazowej – pisma [...] Sp. z o.o. w [...] – Oddział Zakład Gazowniczy 2 T. z dnia 6 października 2009 r., oraz z pisma Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] z dnia 18 września 2009 r. W orzecznictwie przyjmuje się, że takie okoliczności są wystarczające dla uznania spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. i także zdaniem Sądu orzekającego w sprawie w tej sytuacji brak podstaw do podważenia stanowiska organów w tym zakresie.

Wbrew zarzutom skargi, nie ulega wątpliwości, że teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej – drogi powiatowej, do której przylegają objęte wnioskiem inwestora działki nr 593/19 i nr 593/17. Mało tego – już aktualnie urządzony jest tam zjazd z tej drogi na teren objęty wnioskiem. Okoliczność ta jasno wynika z treści decyzji organu I i II instancji, w tym z załącznika graficznego do decyzji oraz treści postanowienia Zarządu Powiatu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]. Tym samym spełniony jest także warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

Także wbrew zarzutom skargi, przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji inwestor dysponował tzw. decyzją środowiskową. Na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy i weryfikacji zarzutów Sąd zapoznał się z nadesłanymi dodatkowo na żądanie związanych z niniejszą spraw administracyjnych (w tym wznowieniowej) i orzeczeniami tutejszego Sądu. W aktach znajduje się ostateczna decyzja Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]. Nie jest zgodne z prawdą twierdzenie skarżącego, jakoby na chwilę orzekania przez organ II instancji w kontrolowanej sprawie została ona uchylona przez SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Sprawa oznaczona nr [...] to sprawa, w której wskazaną przez skarżącego decyzją z dnia 2 sierpnia 2010 r. została uchylona nie decyzja Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] , lecz decyzja tamtego organu wydana w sprawie po rozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w ww sprawie. Wójt bowiem decyzją z dnia 6 maja 2010 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2010 r., a rozpatrując sprawę na skutek odwołania złożonego od decyzji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] , SKO uchyliło tę ostatnią decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skarga na tę decyzję SKO została oddalona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 928/10. Uchylenie decyzji Wójta z dnia [...] maja 2010 r. wydanej w sprawie wznowieniowej nie oznaczało jednoczesnego uchylenia ostatecznej decyzji środowiskowej Wójta z dnia [...] stycznia 2010 r. Jak zasadnie wskazuje SKO w zaskarżonej decyzji, wszczęcie i prowadzenie postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe, nie oznacza automatycznej eliminacji z obrotu prawnego decyzji, która została wydana w postępowaniu zwyczajnym przed wznowieniem postępowania. Dopiero jej ostateczne uchylenie i nowe rozstrzygnięcie o istocie sprawy w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. miałoby taki skutek.

Decyzja Wójta z dnia [...] stycznia 2010 r. nie została uchylona, bo postępowanie wznowieniowe zakończyła ostateczna decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], którą organ ten uchylił decyzję Wójta z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w całości i stwierdził, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...]stycznia 2010 r., sygn. akt [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego w nim przedsięwzięcia o zakresie obejmującym teren, którego dotyczył wniosek w niniejszej sprawie – na działkach położonych w S., została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i jednocześnie odmówił uchylenia ww decyzji z uwagi na upływ 5 – letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a.

Środek zaskarżenia złożony przez Skarżącego od ww decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]został przez tut. Sąd odrzucony prawomocnym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 596/18. Taka decyzja SKO wydana po wznowieniu postępowania na wniosek skarżącego w tej sytuacji oznacza, że decyzja Wójta z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy spełnione zostały wymagania przewidziane w art. 72 ust. 1 pkt 3 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Ostateczna i prawomocna decyzja Wójta z dnia 20 stycznia 2010 r., mimo że została wydana z naruszeniem prawa skarżącego do udziału w sprawie, pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje takie same skutki, jak przed wznowieniem postępowania.

Bezzasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Według treści tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy jako jeden z warunków spełniony zostanie ten, że teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną po sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, (t.j. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), z zastrzeżeniem art. 88 ust. 2 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika, że działki objęte wnioskiem, nawet jeśli posiadają oznaczenie "R" lub "Ps", a więc są to działki rolne, mają klasę IV lub V, stąd zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266) nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę ich przeznaczenia. Ponadto – jak wynika z postanowienia Starosty z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]wydanego w ramach uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy – teren inwestycji posiada zgodę uzyskaną do planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. – a to stosownie do art. 87 ust. 3 u.p.z.p. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. został spełniony. Zarzut ten także nie jest więc zasadny.

Mimo stwierdzenia przez Sąd w kontrolowanym postępowaniu pewnych naruszeń prawa przez organy, nie zasługiwał także na uzasadnienie zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z ww przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeśli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) – zwane dalej Rozporządzeniem.

Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Stosownie do ust. 2 tego przepisu granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m.

Według § 4 ust. 1 Rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy (ust. 4).

Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Według ustępu 2 dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Stosownie do § 6 ust. 1 Rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2).

Zgodnie z § 7 ust. 1 Rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust.4).

Według § 8 Rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Jak wynika z § 9 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Przeprowadzona kontrola akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że wymagana analiza została sporządzona a jej wyniki stanowią załącznik do decyzji, tym samym są jej integralną częścią. W okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że parametry planowanej inwestycji zostały ustalone na zasadach wyjątku od reguł przewidzianych w cytowanych przepisach w pierwszej kolejności. Kwestia ta nie budzi wątpliwości, mimo lakoniczności załącznika tekstowego do decyzji. Jednakże stwierdzone uchybienia dotyczące braku w aktach sprawy parametrów, o których mowa w § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 i 3. Rozporządzenia, nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Istotne jest bowiem, że inwestycja planowana jest na terenie, na którym już istnieje ośrodek szkoleniowo – rekreacyjny, zabudowany budynkami hotelowym, domkami letniskowymi i innymi pomocniczymi obiektami, na którym już znajdują się obiekty sportowe i rekreacyjne. Rację ma SKO, że nie można pomijać faktu jak aktualnie urządzony jest teren planowanej inwestycji, tym bardziej jeśli charakter planowanej zabudowy jest taki, że nie sposób wymagać aby analogiczna znajdowała się w sąsiedztwie. Nie zawsze można wymagać analogicznej zabudowy w wypadku takich obiektów jak np. hotele, ośrodki SPA, ośrodki sportowo – rekreacyjne, treningowe, "farmy fotowoltaiczne", itp. właśnie z uwagi na ich specyficzną funkcję, charakter i rolę jaką mają spełniać. W takiej sytuacji, trzeba także uwzględnić charakter zabudowy na samym terenie inwestycji. Jak podkreślił NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1449/07 (LEX nr 523950 lub www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zabudowa znajdująca się już na działce, na której ma zostać zrealizowana nowa inwestycja wraz z zabudową posadowioną na innych działkach, już współtworzy bowiem pewien ład przestrzenny na terenie wyodrębnionym jako obszar analizy.

Mając więc na uwadze to jak zagospodarowany jest aktualnie (w chwili orzekania przez organy) teren planowanej inwestycji, jakie obiekty już tam istnieją, fakt że część robót to przebudowa istniejących obiektów, ale zwłaszcza charakter planowanej inwestycji, nie zasługuje na uwzględnienie argument, że w obszarze analizowanym nie ma takich samych lub podobnych obiektów. Ponadto nie ulega wątpliwości, że w obszarze analizowanym, wyznaczonym co prawda nie jako okrąg lecz nieregularna figura geometryczna (ale mimo tego spełniającym wymogi z § 3 ust. 1 Rozporządzenia w zakresie minimalnych odległości tej linii od terenu inwestycji), już znajdują się obiekty o charakterze usługowym, hale magazynowe a także obiekty wyraźnie wyróżniające się z otoczenia, takie jak: zespół kościelno – plebański, zespół szkoły publicznej, zespół dworsko – parkowy, także boisko do gry w piłkę nożną (co wynika z mapy). Nie tylko więc zabudowa mieszkaniowa znajduje się na działkach objętych analizą. Funkcja zaś inwestycji nie jest sprzeczna z zabudową sąsiedzką.

W ocenie Sądu organy zasadnie więc uwzględniły specyfikę planowanej inwestycji oraz fakt, że dotyczy ona utrwalenia funkcji obiektów już istniejących na przedmiotowym terenie. Nie ulega wątpliwości, że powyższe okoliczności uzasadniały przyjęcie, że planowana inwestycja powinna być dostosowana przede wszystkim do zabudowy już istniejącej na tym terenie. Funkcja ta i charakter obiektów wykluczają w zasadzie dostosowanie obiektów do gabarytów budynków mieszkalnych i gospodarczych znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji a także – według Sądu – uzasadnia to zastosowanie odstępstw od reguł, które wg przepisów Rozporządzenia należało zastosować w pierwszej kolejności. Z załącznika graficznego wynika zaś, że z tej samej drogi publicznej dostępne są także działki zabudowane obiektami o znacznie większych niż budynki mieszkalne czy gospodarcze gabarytach. Wnioski takie potwierdzają również zdjęcia tego terenu powszechnie dostępne na stronie internetowej www.google maps. Przedstawione uzasadnienie ustalenia parametrów inwestycji w załączniku tekstowym do decyzji, zdaniem Sądu, w konkretnych okolicznościach sprawy pozwala na przyjęcie, że wobec charakteru planowanej inwestycji i istniejących już w terenie innych dominant takich jak kościół z plebanią, kompleks szkolny czy zespół dworsko – parkowy, ale także niewymienionych w załączniku tekstowym a istniejących w terenie obiektów magazynowych znacznych rozmiarów, czy boiska do gry w piłkę nożną, zasadne było uznanie, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony.

Decyzje obydwu instancji, w tym zwłaszcza SKO, są bardzo lakoniczne, co narusza art. 107 § 3 K.p.a.. Jednakże, biorąc pod uwagę, że w decyzji organu II instancji zawarto stwierdzenie, że "stosowne zapisy..." (dotyczące spełnienia warunków z art. 61 u.p.z.p.) "...znajdują się w treści zaskarżonej decyzji obejmującej również analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym", w ocenie Sądu można uznać za dość ogólne ale wystarczające odniesienie się do zarzutów skarżącego tych kwestii dotyczących. Istotnie – z decyzji Wójta oraz załączników graficznego i tekstowego jasno wynika, że zostały przeanalizowane wszystkie przesłanki z tego przepisu, a w okolicznościach sprawy zaistniały podstawy do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, takiej a nie innej treści. Potwierdza to także zgromadzony przez ten organ materiał dowodowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.