Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 587/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 74 ust. 1, art. 62a ust. 1,2 art. 66 ust. 1, art. 74a ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
article: art. 7,77,80,107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] kwotę [...](sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019r., znak: [...] Wójt Gminy G., po rozpatrzeniu wniosku G. M., zam. [...], z dnia [...] maja 2018r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "budowa osiedla domów mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości G., gmina G.". W uzasadnieniu organ wyjaśnił m.in., że planowane przedsięwzięcie ma polegać na budowie osiedla domów jednorodzinnych, a otoczenie stanowią pola uprawne oraz ferma drobiu od strony południowej. Wskazał, że zamierzone przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 71 – dalej "rozporządzenie"). Po przedstawieniu warunków realizacji inwestycji organ potwierdził uzyskanie niezbędnych stanowisk organów współdziałających (postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...].12.2018r. znak: [...], opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...].10.2018r., znak: [...], postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...].11.2018r., znak: [...]), przedstawiając dalej analizę tych stanowisk. Zaznaczył, że udział społeczeństwa w postępowaniu został zapewniony poprzez dokonywanie obwieszczeń i wyznaczeniu terminu na składanie uwag lub wniosków. W konkluzji uzasadnienia organ stwierdził, że analiza przedłożonych materiałów, w tym raportu o oddziaływaniu na środowisko, doprowadziła go do wniosku, iż planowane przedsięwzięcie może być zrealizowane, przy spełnieniu podanych warunków, mających znaczenie dla higieny środowiska w celu ochrony zdrowia ludzi.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. P. (skarżący) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, żądając jej uchylenia i uzupełnienie materiału dowodowego. Uzupełnienie materiału dowodowego miałoby polegać na przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej w celu weryfikacji transparentności działań podejmowanych przez organ oraz konsultacji z mieszkańcami gminy. Jednocześnie skarżący, wskazując na odpowiednie przepisy materialne oraz proceduralne wniósł o sporządzenie prognozy oddziaływania inwestycji na środowisko, sporządzenie raportu zawierającego aktualne dane dotyczące ujęć wody oraz aktualne mapy ewidencyjne oraz sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ we wniosku znalazły się informacje nieaktualne i nieprecyzyjne. Równolegle odwołujący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego chemika w zakresie mogących powstać wyziewów i ich wpływu na otoczenie oraz biegłego geodety, który ustali, jaki jest obecnie poziom wód gruntowych i powierzchniowych oraz wskaże w jaki sposób realizacja inwestycji wpłynie na ich czystość. Rozstrzygnięciu zarzucił szereg naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm. – dalej "k.p.a."). oraz prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 1 w związku z art. 47 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2081 ze zm. – dalej "u.u.i.ś."), art. 48 ust. 2 u.u.i.ś, art. 51 ust. 1 i art. 51 ust. 2 pkt 2 lit e tiret drugi oraz art. 51 ust. 2 pkt 3 lit a u.u.i.ś, jak również art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c, art. 66 ust. 1 pkt 3 lit a, art. 66 ust. 1 pkt 5 lit a i b, art. 66 ust. 1 pkt 6, 7 i 12 tejże ustawy oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś oraz art. 68 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit a i b oraz art. 91 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 90 ust. 1 u.u.i.ś. Zdaniem skarżącego naruszono także § 2 ust. 1 rozporządzenia poprzez zaniechanie zbadania skutków inwestycji na otoczenie, gdy liczba inwentarza (DJP) znacząco przekracza próg oddziaływania w sposób znaczący na środowisko, oraz przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o ochronie środowiska (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 799 ze zm. – dalej "p.o.ś." poprzez zaniechanie nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej oraz rozważenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w myśl art. 135 ust. 1 tej ustawy.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego w sprawie oraz treści art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 80 ust. 1 oraz art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. organ odwoławczy podkreślił, że zamierzona inwestycja została uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w T. oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w C. . Argumentację odwołania uznał za wykraczającą poza zakres sprawy, jako odnoszącą się do możliwości realizacji innej inwestycji (budowy fermy drobiu), przy czym, jak wskazał organ, jest to zdarzenie przyszłe i hipotetyczne. Stwierdził, że niedogodności związane z realizacja inwestycji będą miały charakter przejściowy i ich wpływ zostanie, zgodnie z nałożonymi warunkami, zminimalizowany. Potwierdził prawidłowość umożliwienia udziału stronom w postępowaniu i zapewnienie im możliwości wyrażenia swojego stanowiska, wskazując, że pomimo obwieszczeń Wójta G. nie wpłynęły w toku postępowania jakiekolwiek wnioski lub sprzeciwy dotyczące inwestycji. Organ za nieuzasadniony uznał zarzut oparcia się o dokumentację przedstawioną przez inwestora jako osoby prywatnej; wskazał, że postulowana konieczność przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz prognozy oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 46 i następnymi u.u.i.ś., w niniejszej sprawie nie zachodzi. Potwierdził prawidłowość przedstawionego w sprawie raportu, który – jak wskazał organ – zawiera wariant alternatywny oraz opis racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem wyboru wariantu. Z racji na to, że inwestor zrezygnował z budowy fermy brojlerów kurzych, organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty dotyczącego hipotetycznego oddziaływania zamierzonej inwestycji na działalność gospodarczą skarżącego. Wskazał, że prawidłowo określono odległości od najbliższych zabudowań na podstawie aktualnych map ewidencyjnych ze Starostwa T. – w ocenie organu przedstawiony raport zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym tereny sąsiednie. Wyjaśnił, że przedmiotowej inwestycji nie można zakwalifikować jako obszaru ograniczonego użytkowania w myśl art. 135 ust. 1 p.o.ś., albowiem sytuacja, o jakiej stanowi ten przepis, w niniejszej sprawie nie występuje. Organ stwierdził, że fakultatywne jest nałożenie na inwestora obowiązku analizy porealizacyjnej, w sprawach dotyczących oceny oddziaływania na środowisko nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, oraz że przed wydaniem decyzji żadna ze stron nie zgłosiła zastrzeżeń, zatem nie było potrzeby przeprowadzania rozprawy administracyjnej.

A. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. mające istotne znaczenie dla kształtu decyzji poprzez zignorowanie wniosków skarżącego w zakresie konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego i zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności przesłanek merytorycznych wniosku, zaniechanie zebrania i rozpoznania materiału dowodowego pozwalającego rzetelnie ocenić istotę żądania wnioskodawcy, który złożył również wniosek w przedmiocie diametralnie odmiennym od przedmiotowego;

2. art. 80 k.p.a. poprzez powielenie przez SKO zaniechań organu I Instancji w zakresie ustalenia, czy inwestycja wskazana przez wnioskodawcę może ograniczyć zakres użytkowania nieruchomości sąsiadujących, w szczególności odwołującego albowiem przeprowadzenie inwestycji uniemożliwi dalsze korzystanie, a przede wszystkim rozwój przedsiębiorstwa odwołującego;

3. art. 30 u.u.i.ś. w zw, z art. 36 u.u.i.ś. w zw. z art. 89 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 91 § 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez SKO potrzeby przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w celu umożliwienia rzeczywistego zapoznania się z toczącą procedurą mieszkańcom i odwołującemu, a także zweryfikowania transparentności dokonywanych czynności administracyjnych przez Organ, a ponadto w celu wyjaśnienia zasadności inwestycji, faktycznych działań wnioskodawcy zmierzających do ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości przez odwołującego i możliwości dokonania konsultacji z mieszkańcami gminy;

4. art. 51 ust. 1 i 2, pkt 2 lit e oraz pkt 3 lit. a w zw. z art. 52 ust 1 u.u.i.ś. poprzez zaniechanie sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko, w tym oddziaływania bezpośredniego, pośredniego, wtórnego, skumulowanego, krótkoterminowego, średnioterminowego, długoterminowego, stałego i chwilowego, pozytywnego i negatywnego na ludzi, rośliny, zwierzęta, wodę i powierzchnię ziemi, a nadto przedstawienia rozwiązania mającego na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko;

5. art. 46 pkt 1 w zw. z art. 47 u.u.i.ś. poprzez niedostrzeżenie przez SKO zaniechań organu I Instancji w postaci nieprzeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, przy jednoczesnym bagatelizowaniu faktu, iż wnioskodawca przedłożył nieaktualne dane dotyczące nieruchomości i pominięcie okoliczności związanej z rzeczywistym oddziaływaniem inwestycji na środowisko;

6. art. 48 ust. 2. u.u.i.ś. poprzez nieodniesienie się przez SKO do zarzutu stawianego organowi I Instancji niezasadnego zastosowania ww. przepisu, w szczególności błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nie ma potencjału rozwoju o jakim mowa w art. 46 oraz stanowi niewielką modyfikację początkowych założeń inwestora;

7. art. 51 ust. 1, art. 51 ust. 2, pkt 2 lit. e tiret drugie u.u.i.ś. oraz art. 51 ust. 2 pkt 3 lit. a u.u.i.ś. poprzez nieprawidłowe rozpoznanie zarzutu przez SKO i w konsekwencji zaniechanie przez RDOŚ w B. sporządzenia rzetelnej prognozy oddziaływania na środowisko, w szczególności na mieszkańców w promieniu oddziaływania inwestycji w tym nieruchomości odwołującego, a także zaniechanie przedstawienia rozwiązania mającego na celu zapobiegnięcie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko;

8. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 3 lit. a, pkt 5 lit a i b, pkt 6 i 7 lit. a, pkt 12 u.u.i.ś., a także art. 88 ust. 1. pkt 2 w zw. z art. 68 ust. 1 u.u.i.ś. poprzez niezasadne niezastosowanie zarówno przez organy, a tym samym niesporządzenie rzetelnego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie rodzaju i ilości zanieczyszczeń generowanych przez inwestycję, zaniechanie opisu krajobrazu i otoczenia, ustalenia szczegółowych odległości od sąsiadujących nieruchomości, a także nie przedstawienie racjonalnego wariantu alternatywnego dla inwestycji tak w zakresie lokalizacji, sposobu wykonania, jak i środków eliminujących immisje bezpośrednie i pośrednie, oraz nieskonfrontowanie inwestycji z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem ukształtowania terenu, potrzeb mieszkańców, jak również nie określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii, ich wentylacji oraz usuwaniu odpadów, nie określenie skutków lokalizacji dla ludzi, w szczególności mieszkańców w obrębie oddziaływania inwestycji, nie przeanalizowanie, czy dla planowanej inwestycji jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów p.o.ś. oraz nierozważenie określenia granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu oraz terenów sąsiadujących, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich albowiem przedłożona dokumentacja techniczna jak wynika z treści wniosku jest dokumentacją przykładową, a nie finalnie wybraną pod kątem przedmiotowej inwestycji, a w istocie błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez nie zweryfikowanie informacji dostarczonych przez Inwestora ze stanem faktycznym oraz dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy, jak i jawnym rejestrem Ksiąg Wieczystych, wyrysem i wypisem z ewidencji gruntów i budynków, błędnym określeniem rodzaju zabudowań sąsiadujących poprzez pominięcie ich charakteru i błędne zaniechanie ustalenia, czy w obszarze oddziaływania inwestycji na nieruchomościach nie ma ujęć wody, w tym ujęć głębinowych i studni, a nadto posługiwanie się nieaktualnymi mapami ewidencyjnymi gruntów, które nie uwzględniają dokonanych przekształceń oraz możliwości powstania innych zabudowań wpisujących się w działalność gospodarczą skarżącego, a w rzeczy samej nie ustalenie aktualnych danych w zakresie lokalizacji ujęć wody, rodzaju zabudowań, na które może oddziaływać inwestycja, nie uwzględnienia aktualnych map ewidencji gruntów oraz opisu analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, jak i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, nieokreślenie oddziaływania inwestycji na środowisko po ustaleniu konkretnych rozwiązań technicznych związanych z wentylacją, odprowadzaniem odpadów, nie ustalenia rozmiarów immisji bezpośrednich dla mieszkańców gminy oraz możliwych wyłączeń z korzystania z nieruchomości sąsiadujących;

9. art. 68 ust. 1, ust. 2 pkt 2 lit. a i b u.u.i.ś. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 i 107 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez SKO do powyższego zarzutu formułowanego wobec działania organu I instancji a tym samym naruszenie zasady praworządności oraz nieprawidłowe i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez niezastosowanie, w szczególności niesprostanie dyrektywom określającym obowiązek uwzględnienia stanu współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejącej możliwości technicznej, dostępności danych, będące konsekwencją nieaktualnych map i wyrysów, a tym samym, błędne wskazanie odległości zabudowań, pominięcie faktu istnienia w najbliższym sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych oraz fermy drobiu, nieprzedstawienie wariantów alternatywnych, co znajduje uzasadnienie w bliskości cieków wodnych, jezior oraz studni;

10. art. 91 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 90 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezawarcie w postanowieniu RDOŚ w B. informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski znoszone w związku z udziałem społeczeństwa, a tym samym błędne stwierdzenie, iż skarżący nie sprzeciwiał się przedmiotowej inwestycji;

11. art. 93 ust. 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 94 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 135 ust. 1 p.o.ś. poprzez niedostrzeżenie przez SKO zaniechania organu I instancji w postaci nienałożenia na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia rzeczywistej analizy porealizacyjnej, oraz brak rozważenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono obszerną argumentację na poparcie zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w trybie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 2107) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały ze stwierdzonym przez Sąd z urzędu istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, które obligowały do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli była legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy G. z [...] stycznia 2019r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia określonego jako: "budowa osiedla domów mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości G., gmina G.".

Decyzje podjęte zostały w trybie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano). Ustawa ta w art. 33 - 38 i 59 - 70 oraz 73 - 85 określa procedurę wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Postępowanie prowadzone jest na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 u.u.i.ś.) i w przypadku uznania przez organ takiej konieczności w jego ramach organ przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 61 ust. 1 pkt 1), które zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś. obejmuje w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień. W ustawie ściśle określone zostały m.in. wymogi dotyczące wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 74 u.u.i.ś.), niezbędnych uzgodnień i opinii organów współdziałających (art. 77 i 78), przedkładanego w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 66) oraz dotyczące treści samej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 – 85 u.u.i.ś.).

Jak wynika z akt sprawy i co jest w sprawie bezsporne, zamierzona inwestycja, polegająca na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych o pow. zabudowy 250 m˛ wraz z infrastrukturą, kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano). Zgodnie z powołanym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza przedsięwzięcia polegające na realizacji zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, oraz 2 ha na obszarach innych niż wymienione wyżej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. opiniami z [...] czerwca 2018r. (k. 110 i 100 akt adm.) oraz Dyrektor Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie postanowieniem z [...] sierpnia 2018r. (k. 114 akt adm.) zgodnie uznali, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu, o którym mowa w art. 66 u.u.i.ś. Powyższe potwierdzone zostało postanowieniem Wójta Gminy G. z [...] września 2018r., nr [...] (k. 122 akt adm.).

Wskazując stwierdzone przez Sąd, na zasadzie art. 134 p.p.s.a., wadliwe elementy postępowania administracyjnego odnieść należy się w pierwszej kolejności do inicjującego je wniosku z dnia [...] maja 2018r. Jak wynika z art. 74 ust. 1 u.u.i.ś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m.in. - w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 2), poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b (pkt 3) oraz mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej (pkt 3a). Załączone do wniosku mapy nie spełniają wymogów określonych w art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a. Do wniosku dołączono trzy mapy ewidencyjne w skali 1:2000, z których dwie (k. 20 i 22 akt adm.) poświadczone przez pracownika organu w sposób orientacyjny ukazują wycinek terenu właściwego dla przedmiotowej inwestycji (zaznaczone numery działek wraz z ich granicami i oznaczeniem klas gruntów), zaś jedna – stanowiąca niepoświadczoną w żaden sposób kserokopię (k. 24 akt adm.) - zawiera orientacyjny rysunek układu działek docelowo wydzielonych pod zamierzone budynki. Przede wszystkim trzecia z wymienionych map, jak zauważono, nie została poświadczona przez właściwy organ, a więc nie spełnia podstawowego wymogu umożliwiającego uznania ją za mapę, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. i w związku z tym dane w niej zwarte, jakkolwiek skromne i niedokładne, nie mogły mieć żadnego znaczenia w sprawie. Po drugie, obie poświadczone przez organ mapy nie zawierają ani oznaczonego przewidywanego terenu samego przedsięwzięcia, ani przewidywanego obszaru oddziaływania przedsięwzięcia. Z map nie wynika w jakikolwiek sposób usytuowanie terenu inwestycji, planowanych budynków i towarzyszącej im infrastruktury. Brak jest też jakichkolwiek wyjaśnień lub adnotacji w powyższym przedmiocie. Dołączone mapy w żaden sposób nie konkretyzują wniosku o wydanie decyzji, przedstawiając jedynie sytuację ewidencyjną wycinka obszaru gminy G.. W ocenie Sądu nie można zatem uznać, by we wskazanym zakresie wniosek spełniał formalne wymogi do jego skutecznego rozpoznania. W aktach sprawy nie ma też śladu wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia powyższych braków lub poprawienia ich.

Dalej stwierdzić przyjdzie, że wymogów ustawowych (art. 62a ust. 1 u.u.i.ś.) nie spełniła również dołączona do wniosku karta informacyjna przedsięwzięcia. Powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności dane o:

1) rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,

3) rodzaju technologii,

4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, (...),

5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,

6) rozwiązaniach chroniących środowisko,

7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,

8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia,

11) przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

12) ryzyku wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej,

13) przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko (...),

- z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów.

Co prawda żaden przepis prawa nie ustala, jaki powinien być stopień szczegółowości wskazanych wyżej informacji, jednak muszą one być na tyle szczegółowe, aby na ich podstawie organ prowadzący postępowanie był w stanie ocenić, czy konieczne jest sporządzenie raportu oddziaływania, czy też realizacja inwestycji może nastąpić bez sporządzenia raportu. Mając powyższe na uwadze załączoną do przedmiotowego wniosku kartę informacyjną przedsięwzięcia uznać należy za dokument nader ogólny i zasadniczo niewiele mówiący o zamierzonej inwestycji. Określono w niej na przykład, że przedsięwzięcie będzie polegało na budowie "osiedla do 37 domków jednorodzinnych o powierzchni zabudowy każdego z nich nie przekraczającej 250m, max. wymiary zewnętrzne budynków 16x15x9m, zbiornik wody deszczowej wraz z pompa (również jako zbiornik ppoż.) o pojemności 5mł, drogi wewnętrzne o szerokości 10m" (pisownia oryg.). O ile powyższe stanowi, zgodnie z tytułem podrozdziału karty, "ogólną informację o przedsięwzięciu" to jednak nie do zaakceptowania jest tak niekonkretne określenie planowanego przedsięwzięcia, że nie wynika z niego chociażby ile budynków zamierza się pobudować w ramach planowanego przedsięwzięcia. Trudno zatem odczytać, jakie będą cechy zamierzenia i jego skala. Z karty nie wynika ponadto konkretne usytuowanie obiektów budowlanych. Część graficzna karty zawiera mapy mające, zgodnie z podpisami, ukazywać lokalizację przedsięwzięcia, ale z racji na ich nieczytelność (ryciny nr 2, 3 i 5) i braki danych (niewykazanie w rycinie nr 1 działek nr [...]) w zasadzie niemożliwym jest jednoznaczne i niewątpliwie odczytanie tej lokalizacji. W karcie nie zawarto też danych, o których mowa w art. 62a ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., a więc dotyczących powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego. W jednym miejscu karty inwestor podaję orientacyjną ("ok.") powierzchnię działek budowlanych, by w innym określić ją konkretniej na 26,75 ha, przy czym już bez uwzględnienia już wymienionej kilka akapitów wcześniej działki nr [...]. Niekonsekwencja w zakresie określenia chociażby numerów działek, na których ma być realizowana inwestycja, wraz z ich powierzchnią, jest zasadniczo dyskwalifikująca dla komentowanego dokumentu. Analiza treści tego dokumentu prowadzi do stwierdzenia, iż zamiarem jego autora było tak ogólnikowe i wewnętrznie sprzeczne podawanie w kilku miejscach rozbieżnych danych, aby nie była następnie możliwa wieloraka interpretacja i dowolność w zakresie lokalizacji przedsięwzięcia na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Jest to zabieg sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa i niedopuszczalny. Odnieść należy to zwłaszcza do zmiennego wskazywania w kilku miejscach karty informacyjnej numerów działek ewidencyjnych – różnych (str. 2,4,5), niejejdnoznaczym określeniem czy inwestycja obejmuje czy nie cześć i jaką działki nr ewid.[...] Na próżno szukać też w załączonej karcie powierzchni zamierzonych obiektów budowlanych, informacji dotyczących rodzaju stosowanej technologii budowy inwestycji (art. 62a ust. 1 pkt 3 u.u.o.ś.). Komentowana karta informacyjna nie spełniła nawet wymogu określonego w art. 62a ust. 2 u.u.o.ś., tj. podpisania jej przez autora z imienia i nazwiska oraz określenia daty jej sporządzenia. Na ostatniej stronie znajduje się jedynie nieczytelny podpis autora (nazwisko), przy czym cały dokument, łącznie ze wskazanym podpisem, stanowi jedynie kserokopię nie poświadczoną za zgodność z oryginałem.

Jak wskazano inwestycja, dla której wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach utrzymaną w mocy decyzją zaskarżoną, uznana została przez organy za przedsięwzięcie wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W postanowieniu Wójta z [...] września 2018r. ustalono raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodny z art. 66 u.u.i.ś. Do stwierdzonej wadliwości ww. postanowienia Sąd nawiąże w dalszej części niniejszego uzasadnienia. W tym miejscu odnieść należy się do przedstawionego przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko i wyjaśnić przyczyny uznania jego nieprawidłowości.

Stosownie do ust. 1 art. 66 u.u.i.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać opis planowanego przedsięwzięcia, w szczególności m.in. charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania w tym w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 16 pkt 34 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne, główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. W raporcie znajduje się opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Raport o oddziaływaniu na środowisko, o którym mowa w art. 66 u.u.i.ś. stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia. Tym samym winien być on konkretny, rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości. Wskazać także należy, że raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji. Rzeczą organu administracji jest więc rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych, w tym przede wszystkim art. 80 k.p.a. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, a zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Istotnym jest, że ocena raportu o oddziaływaniu na środowisko dokonywana jest pod względem formalnym, tj. nie wkraczającym w obszar wiadomości specjalnych.

Istotnym jest, że ww. raport, jako dokument sporządzany przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną, podlega kontroli formalnej, z wyłączeniem oceny jego prawidłowości merytorycznej, a więc dotyczącej wiadomości specjalnych. Rzeczą organów administracji publicznej, a w przypadku zaskarżenia decyzji powziętej w oparciu o raport - też Sądu, jest zatem ocena tego, czy przedstawiony raport nie jest obarczony dającymi się stwierdzić na pierwszy rzut oka nieścisłościami lub brakami w świetle art. 66 u.u.i.ś. W odniesieniu do raportu przedstawionego w kontrolowanym postępowaniu oraz treści uzasadnień decyzji I i II instancji Sąd stwierdził, iż żaden z organów nie dokonał jego rzetelnej oceny według powyższych kryteriów. Tymczasem nawet pobieżna analiza tego raportu ukazuje jego istotną wadliwość, zatem nieprzydatność dla możliwości rzeczywistej i wymaganej przepisami prawa oceny oddziaływania planowanego przez inwestora przedsięwzięcia na środowisko.

Po pierwsze powtórzyć należy, że raport winien zawierać opis przedsięwzięcia, a w szczególności jego całościową charakterystykę zarówno w fazie budowy, jak i eksploatacji. Jak wynika z wstępnej części raportu inwestorskiego dotyczy on przedsięwzięcia planowanego na działce o numerze [...] i [...] o całkowitej powierzchni 24,263 ha w obrębie ewidencyjnym G., powiat [...], województwo kujawsko-pomorskie, polegającego na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych o powierzchni ok. 4,2 ha. Na tej powierzchni, jak wskazano w raporcie, wydzielono 38 działek budowlanych o powierzchni od 400 m˛ do 1200 m˛. Dalej wskazano, że w pierwotnej koncecji m.in. na działce nr [...] oraz dwóch sąsiednich o numerach ewid. [...] miała powstać zabudowa przemysłowa (kurniki), jednak inwestor zrezygnował z tego zamierzenia na rzecz inwestycji mieszkaniowej. W części podsumowującej wstęp inwestor wskazuje, że przedsięwzięcie realizowane ma być na działkach o numerach [...], wobec czego wraz z raportem inwestor wnosi o umorzenie postępowania w zakresie działek nr [...] i [...]. Raport zawiera zatem sprzeczne informacje, w jednym miejscu wymieniając jako działki inwestycyjne jedynie działki o numerach [...] o powierzchni 24,263 ha, by dalej wymieniać już katalog działek o numerach [...]. Na stronie 57 raportu wskazano, że inwestycja realizowana będzie na działce nr ew. [...] o powierzchni całkowitej 23,563 ha., przy czym zajęciu pod budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych ulegnie jedynie powierzchnia ok. 4,5 ha, co nadal pozostaje niejednoznaczne. Podkreslenia wymaga, iż inwestycja obejmuje budowę osiedla kilkudziestu domów mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą, zatem całe tak określone przedsięwzięcie winno być precyzyjnie opisane, określone i wyrysowanwe jego usytuowanie, dla określenia rzeczywistego oddziaływania jego elementów na środowisko. Sprzeczna z początkowo określoną lokalizacją inwestycji na wymienionych działkach jest nadto uwaga na stronie 80 raportu, gdzie wskazano, iż przedsięwzięcie planowane jest jedynie na działce nr [...]. Podobnie – na stronie 57 raportu wskazano, że inwestycja realizowana będzie na działkach 633[...] o powierzchni całkowitej 23,563 ha, co jest niezgodne z przytoczoną informacją z pierwszych stron raportu. Wreszcie, jak wynika z końcowej części raportu, przedsięwzięcie obejmować ma również działki o numerach [...] planowanych pod wykorzystanie ich jako drogi dojazdowe, o czym ani we wniosku, ani w karcie informacyjnej, ani też we wcześniejszych częściach raportu nie było mowy. Konkretne określenie obszaru, na którym realizowane ma być przedsięwzięcie stanowi podstawowy element prawidłowego opisu planowanego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Dostrzeżone w powyższym zakresie nieścisłości nie pozwalają na stwierdzenie, że komentowany raport jest dokumentem rzetelnym i spójnym.

Raport nie spełnił również warunków opisanych w art. 66 ust. 1 pkt 13 i 14 u.u.i.ś. Zawarte w nim graficzne przedstawienia opisywanych zagadnień charakteryzują się wysokim stopniem ogólności, są nieczytelne (np. strona 13 i 14 raportu, rysunek ukazujący "lokalizację planowanej inwestycji względem Obszary Chronionego Krajobrazu [...]", czy rysunek ukazujący lokalizację inwestycji względem obszary Natura 2000). W raporcie zasadniczo nie dokonano przedstawienia zagadnień w formie kartograficznej (w formie map ze znakami kartograficznymi).

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. obowiązkowym elementem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i racjonalnego wariantu alternatywnego (lit. a) oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (lit. b) wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Raport musi określać przewidywane oddziaływanie na środowisko każdego z analizowanych wariantów (art. 66 ust. 1 pkt 6). Raport powinien także zawierać opis przewidywanych skutków dla środowiska, jeżeli w ogóle nie zostanie zrealizowane dane przedsięwzięcie (art. 66 § 1 pkt 4). Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Racjonalny wariant alternatywny nie może mieć charakteru abstrakcyjnego czy też teoretycznego. Nie należy więc przedstawiać wariantu, którego faktyczna realizacja jest technicznie lub faktycznie niemożliwa albo jego realizacja jest skazana na niepowodzenie (np. ze względów finansowych). Z kolei "alternatywność" oznacza, że wariant ten musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko. "Alternatywność" wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc i produktywność zainstalowanych urządzeń). Nie jest też wykluczone odwoływanie się do innych różnic, wynikających np. z kryteriów ekonomicznych i społecznych. Bezsprzecznie wariant racjonalny nie może mieć charakteru pozornego, tj. nie może się sprowadzać do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych (vide: wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1871/17 dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Raport przedstawiony w niniejszej sprawie przedstawia warianty: inwestorski – polegający na budowie 38 budynków jednorodzinnych o powierzchni użytkowej 150 m˛ na wydzielonych 38 działkach, "racjonalny wariant alternatywny" – polegający na budowie 25 budynków jednorodzinnych o powierzchni użytkowej 250 m˛ na 25 działkach oraz racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska – polegający na budowie 25 budynków jednorodzinnych o powierzchni użytkowej 150 m˛ - 250 m˛ na 25 wydzielonych działkach. W ocenie Sądu tak przeprowadzone wariantowanie w sposób pozorny stwarza możliwość wyboru pomiędzy alternatywnymi rozwiązaniami wobec tego przyjętego przez inwestora, opiera się bowiem w zasadzie jedynie o modyfikację układu i ilości wydzielanych działek, co ma mieć wpływ na ich powierzchnię i powierzchnię planowanej zabudowy jednorodzinnej. W żadnym z opisów wariantów nie poruszono kwestii wypływu danego wariantu na środowisko, tzn. w jaki sposób wpływ ten będzie się różnicował w zależności od wyboru wariantu. W uzasadnieniu wyboru wariantu wskazano, że racjonalny wariant alternatywny nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakłada on ingerencję na działce aktualnie zalesionej – nie jest jednak jasne, o którą działkę chodzi (nie ma o tym mowy zarówno w opisie racjonalnego wariantu alternatywnego, jak i uzasadnieniu wyboru wariantu), nie jest też wątpliwe, że zaplanowanie wariantu przewidującego drastyczną ingerencję w drzewostan zalesienia na działce porośniętej lasem nie może zostać uznany za racjonalny wariant alternatywny, a zwłaszcza racjonalny wariant alternatywny najkorzystniejszy dla środowiska. Powołane w uzasadnieniu wyboru wariantu względy ekonomiczne nie mają w kontekście ustawowego celu wariantowania istotnego znaczenia i nie mogą być podnoszone jako zasadniczy powód wyboru wariantu inwestorskiego. Wobec powyższego nie sposób uznać, iż przedmiotowy raport zawiera trzy alternatywne rozwiązania pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko. Jak już wskazano wcześniej opis analizowanych wariantów powinien być na tyle rzetelny i dokładny, by organ rozpatrujący sprawę mógł zbadać, czy przedsięwzięcie powinno być realizowane w wariancie proponowanym przez inwestora, czy też w wariancie alternatywnym.

Wreszcie tyle istotną, co jaskrawą wadą przedstawionego w sprawie raportu jest brak jego prawidłowego podpisania oraz brak załączenia do niego oświadczenia, o którym mowa w art. 74a ust. 3 u.u.i.ś. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 19 u.u.i.ś. niezbędnym elementem raportu jest podpis autora, a w przypadku gdy wykonawcą raportu jest zespół autorów – kierującego tym zespołem, wraz z podaniem imienia i nazwiska oraz daty sporządzenia raportu. Zgodnie zaś z art. 66 ust. 1 pkt 19a u.u.i.ś. raport winien zawierać oświadczenie autora, a w przypadku gdy wykonawcą jest zespół autorów – kierującego tym zespołem, o spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 74a ust. 2, stanowiące załącznik do raportu. Jak wynika z treści raportu, nie został on w żadnym miejscu podpisany zgodnie z wymogami zacytowanego art. 66 ust. 1 pkt 19. Do raportu dołączone jest za to Oświadczenie autora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko o treści "Świadom odpowiedzialności prawnej oświadczam, że ukończyłem jednolite studia magisterskie na kierunkach związanych z kształceniem w obszarze nauk rolniczych (...)"; oświadczenie podpisane zostało nieczytelną datą i parafą. Po pierwsze stwierdzić należy, że zgodnie z przytoczonymi przepisami podpisu wymaga zarówno raport, jak i przedmiotowe oświadczenie. Komentowany raport nie został podpisany, a więc obarczony jest istotnym brakiem wymogu określonego w art. 66 ust. 1 pkt 19 u.u.i.ś. Po drugie, oświadczenie, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 19a u.u.i.ś. ma sprecyzowaną w art. 74a ust. 3 u.u.i.ś. treść, i treść ta jest niezgodna z oświadczeniem załączonym do raportu. W przywołanym przepisie ustawodawca wskazuje na obowiązek zawarcia oświadczenia o treści "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia" i klauzula ta dotyczy oświadczeń o wymienionych w art. 74a ust. 2 u.u.i.ś. odnośnie kompetencji autora raportu. Komentowany przepis mówi o szczególnym rodzaju odpowiedzialności (odpowiedzialność karna) a stwierdzona modyfikacja ("odpowiedzialność prawna") niewątpliwie czyni takie oświadczenie nieważnym. W niniejszej sprawie załączone oświadczenie nie może być potraktowane jako to, o którym mowa w art. 74a ust. 3 u.u.i.ś., co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że raport, na którym oparły się organy, sporządzony został przez osobę niespełniającą warunków ustawowych do jego sporządzenia. Wytknąć jeszcze raz należy, że sam raport nie został podpisany imieniem i nazwiskiem autora wraz datą jego sporządzenia.

Przechodząc zatem do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej go decyzji stwierdzić należy, że organy obu instancji przeszły do porządku nad wykazanymi powyżej, istotnymi wadami zarówno wniosku, jak i raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Ponadto decyzje obu instancji wadliwie określiły rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, powielając w tej kwestii niekonkretne ustalenie, że wnioskowane przedsięwzięcie polegać ma na "budowie osiedla domów mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą w miejscowości G., gmina G." i naruszając tym samym art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a u.u.i.ś. Z powyższego nie wynika bowiem na jakich działkach ma być przeprowadzona inwestycja (numery ewidencyjne, obręb ewidencyjny), nie wiadomo ile budynków inwestor przewiduje wznieść ramach tego przedsięwzięcia i jaką infrastrukturę (tu uwydatniła się stwierdzona wyżej wada wniosku o wydanie decyzji – karty informacyjnej przedsięwzięcia). Powyższy zarzut dotyczy również powołanego postanowienia Wójta z dnia [...] września 2018 r., w którym równie nieprecyzyjnie określono przedmiotowe przedsięwzięcie.

Organy istotnie naruszyły też art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak określenia w decyzji strony postępowania, na rzecz której wydano decyzję. W decyzji Wójta Gminy G. z [...] stycznia 2019r. określono jedynie, że decyzje wydane zostały na wniosek G. M., nie zostały jednak skierowane do konkretnie wskazanego odbiorcy. W niniejszej sprawie może budzić wątpliwości w czyim imieniu złożony został wniosek, bowiem G. M. do wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, w którym wskazał siebie jako inwestora dołączył pełnomocnictwo A. i D. M. - właścicieli nieruchomości. Z kolei jak wynika z treści decyzji Kolegium -organ odwoławczy nie traktował w ogóle G. M. jako odrębnej strony postępowania, a wyłącznie skierował do niego decyzję jako do pełnomocnika A. i D. M.. Na marginesie w tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z art. 72a u.u.i.ś. dopuszcza się przeniesienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na rzecz innego podmiotu, zatem w decyzji jednoznacznie i konkretnie winien zostać określony jej adresat - inwestor przedsięwzięcia.

Sąd stwierdził również, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie RDOŚ z dnia [...] grudnia 2018r., nr [...], jednak nie widnieje pod nim podpis organu lub pracownika przezeń upoważnionego. Nie ma też śladu, by dokument powyższy został podpisany w którejś z form elektronicznego podpisywania dokumentów. Nadto w treści komentowanego postanowienia zawarto uwagę "uzgadniam realizację przedsięwzięcia na podstawie raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzonego w sierpniu 2018 r. przez pana K. N. (...)". Jak wskazano w części uzasadnienia dotyczącej sporządzonego w sprawie raportu – jego autorstwa nie da się określić, pozbawiony jest on podpisu z podaniem imienia i nazwiska. Powyższa kwestia wymaga więc rzetelnego wyjaśnienia.

Przedstawione rozważania stanowią ustosunkowanie się do zarzutu skarżącego dotyczącego prawidłowości przedstawionego w sprawie raportu (braku prawidłowego wariantowania) i w tym zakresie Sąd zarzut ten podzielił. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że stanowią one ogólnikową polemikę z powziętymi, negatywnymi dla skarżącego rozstrzygnięciami, przy czym stopień ich ogólnikowości odpowiada wytkniętej w tym uzasadnieniu ogólnikowości ustaleń organów obu instancji. Skarżący nie wskazał, o jakie elementy organy winny uzupełnić postępowanie dowodowe i na jaką okoliczność (zarzut nr 1) i nie wykazał w jaki sposób realizacja przedsięwzięcia ma wpłynąć na zakres użytkowania jego nieruchomości, powołując argument odnoszący się do przyszłego zdarzenia hipotetycznego (rozwój przedsiębiorstwa skarżącego – zarzut nr 2). Niezrozumiały jest zarzut nieprzeprowadzenia w sprawie rozprawy administracyjnej, skoro z akt wynika, że przedstawiciele społeczności lokalnej nie podjęli żadnej aktywności w sprawie pomimo prawidłowych zawiadomień i obwieszczeń, skarżący zaś wyraził stanowisko kwestionujące rozstrzygnięcie dopiero na etapie odwołania od decyzji I instancji (zarzut nr 3). Zarzucając brak sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko skarżący nie wyjaśnił, jakim to negatywnym oddziaływaniom na środowisko inwestycji miałyby zapobiegać rozwiązania przyjęte w tej prognozie (zarzut nr 4 i 7). Nie wykazał zaistnienia żadnej przesłanki do postulowanego przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko (zarzut nr 5 i 6), ogólnikowo powołał się na nieuwzględnienie aktualnego stanu współczesnej wiedzy przy rozstrzyganiu sprawy (w związku z czym?), błędnie zarzucił pominięcie przez organ okoliczności występowania w sąsiedztwie przedsięwzięcia zabudowy mieszkalnej i fermy drobiu (zarzut nr 9). Nie wykazał, których uwag i wniosków zgłoszonych przez społeczeństwo organy nie wzięły pod uwagę i jaki miałoby to mieć wpływ na rozstrzygnięcie (zarzut nr 10) i wreszcie nie uzasadnił argumentu nieprawidłowego nienałożenia przez organ wymogu przeprowadzenia analizy porealizacyjnej przedsięwzięcia (zarzut nr 11). Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że szczegółowe odnoszenie się do postawionych zarzutów byłoby przedwczesne z racji na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie z wniosku inwestora.

Konkludując poczynione wywody stwierdzić należy, że organy rozstrzygające administracyjnie w kontrolowanym postępowaniu przeprowadziły je na podstawie wadliwego wniosku oraz bezkrytycznie oparły się na twierdzeniach zawartych w przedstawionym raporcie inwestorskim. Nie dokonały w zasadzie jakiejkolwiek weryfikacji jego prawidłowości, co wynika z nad wyraz zdawkowego uzasadnienia decyzji obu instancji w tym zakresie. Podjęły rozstrzygnięcia obarczone licznymi naruszeniami przepisów, które wytknięte zostały powyżej. Rozpoznając niekompletny wniosek i opierając się na wadliwie sporządzonym raporcie naruszyły przepisy art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 66, art. 74, 82 i 85 u.u.i.ś. Podejmując rozstrzygnięcia z nieprawidłowo sformułowaną sentencją oraz bez określenia strony decyzji naruszyły art. 107 §1 pkt 3 i 5 k.p.a. w zw. z art. 82 u.u.i.ś. Powzięcie rozstrzygnięcia bez uzyskania wymaganego uzgodnienia RDOŚ skutkowało naruszeniem art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.

W ponownym postępowaniu organ winien powziąć rozstrzygnięcie po uprzednim wyeliminowaniu wad proceduralnych stwierdzonych w niniejszym uzasadnieniu, z uwzględnieniem oceny prawnej przedstawionej przez Sąd.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 134 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu (200 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego (480 zł) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 ze zm.).