Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 768/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 19 ust.1,  art. 29 ust.1,2,3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając z urzędu, na podstawie art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w dalszej części uzasadnienia jako: k.p.a.) stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 45, na działki nr 903 i 904 położone przy ul. A w G., projektowanego przez M. R.

Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia 14 stycznia 2011r. Zastępca Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza W. z dnia [...], wskazując jako podstawę przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. W ocenie wnioskodawcy decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa o planowaniu) w związku z § 9 ust. 1 pkt 4, § 55 oraz § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. Dodatkowo wnioskodawca przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 6 stycznia 2009r., sygn.akt II OSK 1722/07, zgodnie z którym przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

I dalej, skoro zgodnie z postanowieniami art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, na budowę zjazdu z drogi publicznej konieczne jest uzyskanie decyzji zezwalającej na jego lokalizację, wydanej przez zarządcę drogi, to na to samo zamierzenie inwestycyjne nie trzeba uzyskać decyzji o warunkach zabudowy, która dotyczyłaby de facto tego samego, gdyż warunki zabudowy są w istocie także ustaleniem lokalizacji.

W dniu 3 lutego 2011r. Kolegium wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenie nieważności, wskazując jako podstawę na przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. – decyzja została wydana przez organ niewłaściwy w sprawie.

Przywołując przepisy art. 58, art. 59, art. 60 ustawy o planowaniu Kolegium stwierdziło, iż przesłanki określone w nich mają zastosowanie co do zasady, do wszelkich zmian zagospodarowania terenu. Uwzględniając tę regulację należy mieć jednak na uwadze i przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa o drogach publicznych), w szczególności art. 29 ust. 1 który stanowi, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 (w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi). Zezwolenie na lokalizację zjazdu, stosownie do art. 29 ust. 3 ustawa o drogach publicznych, wydaje się na czas nieokreślony, a w zezwoleniu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, zaś w zezwoleniu na przebudowę zjazdu – jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu, dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym, jak również uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu. Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy zarządcami dróg są organy administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do właściwości których należą sprawy z zakresu planowania, budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg. Według tych kryteriów przyjęto, że zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich – zarząd województwa, powiatowych – zarząd powiatu, gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Z przywołanego uregulowania Kolegium wywiodło, iż dla inwestycji polegającej na lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, wobec konieczności uzyskania przez właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległej do drogi publicznej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, nie jest wymagana dodatkowo decyzja o warunkach zabudowy. Zarówno bowiem w sprawie pozwolenia na budowę zjazdu, jak i w sprawie o ustalenie warunków zabudowy chodzi o ustalenie lokalizacji, w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ma różnicy między żądaniem sformułowanym we wniosku M. R. skierowanym do Burmistrza W. a sytuacją jaka przewidziana jest w art. 29 ustawa o drogach publicznych, który jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ustalania warunków zabudowy. Potwierdza to ust. 3 art. 29 ustawa o drogach publicznych, który nie pozwala na odmienną lokalizację zjazdu, aniżeli przewidziana w powołanym przepisie. Wykładnia i stosowanie prawa nie może prowadzić do pominięcia rozwiązań, które pozwalają na takie wyjaśnienie przepisów, by przyjęte w ustawie rozwiązania wzajemnie się wkluczały, ani nie dublowały. Skoro w ustawie o drogach publicznych w art. 29 ust. 1 na budowę zjazdu z drogi publicznej konieczne jest uzyskanie decyzji zezwalającej na jego lokalizację, wydanej przez zarządcę drogi, to na to samo zamierzenie inwestycyjne nie trzeba uzyskać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która de facto dotyczyłaby tego samego, gdyż warunki zabudowy w istocie są także ustaleniem lokalizacji. Kolegium dodało, iż przedstawiony pogląd znajduje oparcie w orzecznictwie, z którego został zaczerpnięty – orzeczenie NSA z dnia 6 stycznia 2009r., II OSK 1722/07. Reasumując stwierdził organ, iż wniosek M. R. z dnia 24 września 2010r. do Urzędu Miasta i Gminy W. w istocie należało potraktować jako wniosek o zgodę na lokalizację zjazdu z drogi publicznej i skierować do zarządcy drogi – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Zaznaczył, iż zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji z urzędu przestrzegają swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, art. 20 k.p.a. określa zaś, iż właściwość rzeczową organu ustala się według przepisów o zakresie jego działania – czyli w niniejszej sprawie na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych. Ponieważ organem właściwym do rozpoznania wniosku M. R. jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad a nie Burmistrz W., zaś wydanie decyzji przez organ niewłaściwy w sprawie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a..

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy M. R. podniosła, iż nie jest prawidłowe ustalenie organu jakoby decyzja z dnia [...] została wydana z naruszeniem art. 156 §1 pkt 1 k.p.a., gdyż przepis ten stanowi, iż organ stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Przedmiotowa decyzja takich przepisów nie narusza, gdyż decyzję o warunkach zabudowy wydaje zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – burmistrz. Powołany przez Kolegium przepis art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie ma zastosowania w tym wypadku i nie jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie strony wynika to z faktu, iż zjazd stanowiący przedmiot decyzji z [...] istniał uprzednio, strona formalnie nie była zatem zobowiązana do wystąpienia w trybie art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych z wnioskiem o wydanie zezwolenia na jego lokalizację. Okoliczność ta została całkowicie pominięta przez organ. Nadto decyzja z [...] wywołała określone skutki prawne i faktyczne, zakwestionowanie jej realnego faktu istnienia i działania w obrocie prawnym spowodowałoby szkodę majątkową u strony, która dałaby podstawę do roszczeń odszkodowawczych na zasadzie art. 160 k.p.a., zwłaszcza w sytuacji gdy organ nie wstrzymał wykonania decyzji w trybie art. 159 § 1 k.p.a., co uzasadnia twierdzenie, iż nie zachodzi prawdopodobieństwo, iż jest ona dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.. Nie można również pominąć, w ocenie strony, iż ewentualne stwierdzenie nieważności tej decyzji będzie miało wpływ nie tylko na stosunki administracyjnoprawne, ale i cywilne powstałe na podstawie decyzji.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...].

Przywołując dotychczasowy stan faktyczny Kolegium stwierdziło, iż stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia w pełni zasługuje na podzielenie. Odpowiadając na zarzuty wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazało, iż zasadności decyzji z dnia [...] nie podważa okoliczność, iż zjazd istniał uprzednio. Oświadczenie w tym przedmiocie pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku o warunki zabudowy, w którym przedmiot inwestycji został określony jako budowa zjazdu indywidualnego dla potrzeb gospodarstwa rolniczego. Jeżeli, jak twierdzi strona, zjazd istniał uprzednio, to w zależności od okoliczności sprawy wniosek mógł dotyczyć jego ewentualnej przebudowy lub ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej. W pierwszym przypadku właściwym do zezwolenia na przebudowę byłby również zarządca drogi, zaś w drugim – organ budowlany. Za bezzasadny organ uznał także argument dotyczący wywołania przez omawianą decyzję skutków faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 156 §2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywoła nieodwracalne skutki prawne. Taka sytuacja w sprawie nie zaistniała. Do nieodwracalnych skutków prawnych i faktycznych nie można bowiem zaliczyć bliżej nieokreślonych skutków prawnych i faktycznych oraz ewentualnych szkód, jakie zdaniem strony miałaby wywołać decyzja Burmistrza W. z [...]. Zaznaczył, iż art. 160 k.p.a. został uchylony z dniem 1 września 2004r..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. R. zarzuciła błędne zastosowanie przepisów art. 156 § 1 pkt 1 i art. 156 § 2 k.p.a. poprzez wyeliminowanie decyzji wywołującej określone skutki prawne. Nadto naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawa o drogach publicznych i niezastosowanie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 7 k.p.a. tj. niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes obywatela. Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumenty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodatkowo podniosła, iż organ stwierdził, iż skoro strona wystąpiła z wnioskiem o warunki zabudowy to zjazd nie mógł istnieć przed złożeniem wniosku, jednakże nie zweryfikował tego twierdzenia, nie poczynił jednoznacznych ustaleń. Strona nie zgodziła się również, iż bezzasadny jest jej zarzut, iż decyzja z dni [...] wywołała skutki prawne i faktyczne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o właściwą podstawę prawną, na podstawie szczegółowo ustalonego stanu faktycznego, z uwzględnieniem zasad procesowych określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...], mocą której organ stwierdził nieważność decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 45, na działki nr 903 i 904 położone przy ul. A w G., projektowanego przez M. R.

Podstawą prawną stwierdzania nieważności, wobec prawidłowego ustalenia, iż decyzja z dnia [...] wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, stał się przepis art. 156 §1 pkt 1 k.p.a..

Przypomnieć trzeba, iż w piśmie z dnia 23 września 2010r. skarżąca wniosła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na inwestycję pod nazwą "budowa zjazdu indywidualnego dla potrzeb gospodarstwa rolniczego oraz handlu i usług" na działce nr 903, 904. Wniosek przedmiotowy skarżąca zaadresowała i złożyła do Urzędu Miasta i Gminy W. W jego następstwie Burmistrz W., powołując się na art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej.

Niemniej jednak Burmistrz W. nie dostrzegł, iż nie jest organem właściwym w sprawie i nie przekazał wniosku w trybie art. 65 § 1 k.p.a. do organu właściwego. Jak bowiem czytamy w art. 29 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (art. 29 ust. 2). Zezwolenie na lokalizację zjazdu, stosownie do art. 29 ust. 3 ustawa o drogach publicznych, wydaje się na czas nieokreślony, a w zezwoleniu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, zaś w zezwoleniu na przebudowę zjazdu – jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu, dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym, jak również uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu.

Podkreślić należy, iż wykształcone na tle podobnych stanów faktycznych stanowisko judykatury wypowiedziało się, iż przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ustalania warunków zabudowy. Potwierdza to ust. 3 art. 29 ustawy, który nie pozwala na odmienną lokalizację zjazdu aniżeli przewidziana w powołanym przepisie. Wykładnia i stosowanie prawa nie może prowadzić do pominięcia rozwiązań, które pozwalają na takie wyjaśnienie przepisów, by przyjęte w ustawie rozwiązania wzajemnie się nie wykluczały, ani nie dublowały. Skoro w ustawie o drogach publicznych w art. 29 ust. 1 na budowę zjazdu z drogi publicznej konieczne jest uzyskanie decyzji zezwalającej na jego lokalizację, wydanej przez zarządcę drogi, to na to samo zamierzenie inwestycyjne nie trzeba uzyskać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która by de facto dotyczyła tego samego, gdyż warunki zabudowy w istocie są także ustaleniem lokalizacji (vide wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009r., sygn.akt II OSK 1722/07 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Stanowisko powyższe, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, co za tym i wyprowadzone w oparciu o nie stanowisko organów administracji publicznej znajdujące odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącej jest Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jak statuuje art. 19 ust. 2 w związku z art. 29 ustawy o drogach publicznych.

W świetle powyższego na uwzględnienie zasługuje zaskarżone rozstrzygnięcie skutkujące wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Na prawidłowość tego stanowiska nie ma wpływu argument skarżącej, iż w sprawie zachodzą przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a., gdyż decyzja wywołała nieodwracalne skutki, zatem nie stwierdza się jej nieważności. Nie sposób bowiem pominąć, iż z nieodwracalnością skutków prawnych decyzji w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy skutków prawnych wywołanych przez decyzję organ administracji publicznej w ramach swoich uprawnień nie jest władny odwrócić na drodze postępowania administracyjnego. Nieodwracalność skutków prawnych, o jakich mowa w art. 156 § 2 k.p.a., rozpatrywać należy przy tym nie w sferze faktów, a na płaszczyźnie obowiązującego prawa i środków prawnych, jakimi posługuje się w swym działaniu organ administracji publicznej. Skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny, jeśli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może skorzystać z drogi postępowania administracyjnego i stosować formy aktu indywidualnego. Dany akt wywołuje nieodwracalny skutek prawny wtedy, gdy ani przepis prawa materialnego, ani też przepisy procesowe, stanowiące podstawę działania organu administracji publicznej, nie czynią danego organu właściwym do cofnięcia tego właśnie skutku przez wydanie decyzji (vide wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2001/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2012r., sygn.akt I SA/Wa 89/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Z powyższego wywieść trzeba, iż ustawodawca formułując przepis art. 156 §1 pkt 1 k.p.a. miał na uwadze skutki prawne, nie zaś skutki w sferze faktów, na które wskazuje skarżąca. A skoro tak nie zachodziła negatywna przesłanka uniemożliwiająca stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].

Mając na uwadze zarzuty i argumentację skarżącej zauważyć trzeba, iż decyzja z [...] została wydana w następstwie wniosku sformułowanego przez skarżącą. Zakres tegoż wniosku zakreślał ramy przyszłego postępowania i opisywał jego przedmiot. A skoro tak, to taki sposób sformułowania wniosku przez samą skarżącą nie mógł budzić wątpliwości organu co do intencji strony. Tym samym nie znajduje oparcia, tak w samym wniosku, ani materiale sprawy, argument skarżącej, iż zjazd istniał już przed złożeniem tegoż wniosku co za tym nie ma w sprawie zastosowania art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. A nawet jeśli zjazd ten rzeczywiście już istniałby, to jak prawidłowo zauważył i wyjaśnił organ, w zależności od okoliczności sprawy wniosek mógł dotyczyć ewentualnej przebudowy istniejącego zjazdu lub ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej. W pierwszym przypadku właściwym do zezwolenia na przebudowę byłby również zarządca drogi, zaś w drugim – organ nadzoru budowlanego. Oznacza to, iż i wówczas Burmistrz W. nie byłby organem właściwym w sprawie.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ administracji miał pełne podstawy faktyczne i prawne do stwierdzenia nieważności decyzji, która niewątpliwie została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a..

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.

LS