Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 484/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2, art. 184 w zw. z art. 182 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 589/09 odrzucającego skargę R. K. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r. [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zażalenie na bezczynność organu w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt II SA/Po 589/09 odrzucił skargę R. K. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie uznania za bezzasadne zażalenie na bezczynność organu w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, mając na uwadze treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. NR 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., iż w przedmiotowej sprawie skargą objęte jest rozstrzygnięcie organu wyższej instancji, podjęte wskutek rozpoznania zażalenia skarżącego, w trybie art. 37 K.p.a., na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Wągrowcu w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Natomiast w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie w/w przepisu ma charakter wpadkowy i na wydane postanowienie nie przysługuje ani zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego, nawet pomimo błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym w celu wyczerpania środka zaskarżenia do wniesienia skargi na bezczynność organu niższego stopnia i w tym postępowaniu można również kwestionować stanowisko organu wyższego stopnia zarówno pozytywne jak i negatywne.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a , skargę odrzucił.

Od powyższego postanowienia wniesiono skargę kasacyjną, w której zarzucono:

a. naruszenie prawa materialnego tj. wyroku NSA z dnia 16 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 969/07 oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. , sygn. akt U 4/08 (Dz. U. z 2008 r., Nr 196, poz. 1221,

b. zasady swobodnej oceny prawa materialnego, gdyż ten sam Sąd w analogicznej sprawie w wyroku z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt IV S.A. Po 288/07 orzekł odmiennie niż w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2009 r. oraz decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Wągrowcu z dnia 23 lutego 2006 r. nr 62/2006 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż zgodnie z wyrokiem Trybunału emerytowi lub renciście służb mundurowych przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, co potwierdza również wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 969/07. Ponadto wskazano, iż w analogicznym stanie faktycznym i prawnym WSA w Poznaniu w sprawie sygn. akt IV S.A./Po 288/07 podzielił pogląd Trybunału jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekając tym samym w sposób sprzeczny z orzeczeniem w sprawie skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jej nieodzownym elementem jest wskazanie podstaw kasacyjnych, które zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., mogą przybrać postać albo naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Strona skarżąca zobowiązana jest podać wszystkie przepisy, które jej zdaniem zostały złamane kwestionowanym orzeczeniem. Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że przedmiotowa powinność musi być zrealizowana przez wskazanie konkretnych norm prawnych, a zatem w przypadku przepisów wieloczłonowych, składających się z ustępów, paragrafów i punktów, niezbędne jest podanie jeszcze jednostki redakcyjnej (jednostek redakcyjnych), którym miał, w ocenie skarżącego, uchybić Sąd I instancji.

Również elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest także uzasadnienie podstaw kasacyjnych, co łączy się z wymogiem określenia, jaką postać miały zgłoszone naruszenia prawa, wyjaśnienia na czym uchybienia te miały polegać, a w przypadku wytyku złamania przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Wskazanie podstaw kasacyjnych jest szczególnie ważne z punktu zakresu postępowania kasacyjnego wyznaczonego art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zatem nie ma możliwości wychodzenia poza treść ukształtowanych w określony sposób przez stronę zarzutów, ani ich korygowania czy też uzupełniania w jakikolwiek sposób.

W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia prawa materialnego skargi kasacyjnej został obarczony brakami w zakresie elementów konstrukcyjnych, bowiem nie jest wystarczające postawienie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bez powiązania jego z konkretną ustawą ze wskazaniem odpowiedniego przepisu i jego jednostki redakcyjnej (ust., §, pkt czy lit.), o czym była mowa powyżej.

Wobec braku prawidłowo postawionych zarzutów skargi kasacyjnej nie jest możliwa skuteczna kontrola zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.