Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1810/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 54 ust. 1, art. 59 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1876
law: Usatwa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. H. kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. H. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia K. H. w Domu Pomocy Społecznej w [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 104, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") i art. 54 ust. 1, ust. 2, art. 59 ust. 2, art. 106 ust. 1, art. 109, art. 112 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.; dalej: "u.p.s.") orzekł o umieszczeniu K. H. w Domu Pomocy Społecznej w [...]. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Sąd Rejonowy w [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., sygn. akt [...] udzielił zabezpieczenia w ten sposób, że zarządził przyjęcie uczestniczki K. H. do domu pomocy społecznej bez jej zgody do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Ponadto decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] skierował K. H. do Domu Pomocy Społecznej w [...].

Organ I instancji zaznaczył, że przedłożona w sprawie dokumentacja wskazuje na konieczność umieszczenia K. H. w DPS. K. H. jest osobą, która ze względu na stan zdrowia wymaga sprawowania stałej opieki i pielęgnacji osób drugich, natomiast w miejscu zamieszkania nie ma możliwości zapewnienia stronie całodobowej opieki przez rodzinę i gminę. Organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a., ze względu na potrzebę zapewnienia stronie całodobowej specjalistycznej opieki, pielęgnacji, leczenia oraz działań zapobiegawczych.

Od powyższej decyzji K. H. złożyła odwołanie, wnioskując o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; o wstrzymanie jej natychmiastowego wykonania do czasu ukończenia postępowania odwoławczego oraz o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków i wymienionych w odwołaniu dokumentów.

W odwołaniu K. H. zarzuciła:

– wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę (pozbawioną prawa do czynnego udziału w postępowaniu), co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów nie mogą być uznane za udowodnione;

– wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady bezpośredniości, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na postanowieniu Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie zabezpieczenia, które to nie powinny stanowić podstawy zaskarżonej decyzji;

– brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych;

– zinterpretowanie wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony odwołującej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

– wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 108 § 1 k.p.a. przez bezpodstawne i dowolne opatrzenie tej decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować niepowetowaną szkodę dla odwołującej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. H., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. oraz art. 54, art. 59 ust. 2 u.p.s. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi ustawa o pomocy społecznej.

W dalszej kolejności SKO przytoczyło treść art. 54 i art. 59 u.p.s., a następnie wyjaśniło, że w sytuacji, gdy konieczność umieszczenia w domu pomocy społecznej wynika ze stanu zdrowia osoby i jej niezdolności do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, zaś orzeczenie w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej wydał sąd powszechny na podstawie art. 38 i art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 685), orzeczenie sądu rodzinnego ma charakter prejudycjalny (warunkujący) dla postępowania administracyjnego w zakresie wystąpienia przesłanek do umieszczenia w placówce, zaś organ administracyjny ma obowiązek je wykonać poprzez wydanie decyzji o skierowaniu osoby do właściwego domu pomocy społecznej. Orzeczenie sądu zastępuje zgodę zainteresowanej osoby na pobyt w domu pomocy społecznej i ma charakter bezterminowy. SKO wyjaśniło, że wykonanie przez organy administracji publicznej postanowienia sądu następuje w dwóch odrębnych postępowaniach administracyjnych. Pierwsze prowadzone jest przez organ gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej i kończy się decyzją o "skierowaniu" do domu pomocy społecznej. Drugie toczy się przed organem gminy prowadzącej dany dom pomocy społecznej lub starostą powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej, który rozstrzyga o "umieszczeniu" danej osoby w takiej placówce. Samo "przyjęcie" osoby do domu pomocy społecznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, realizowanej przez dyrektora domu pomocy społecznej.

Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie orzekł o umieszczeniu K. H. w domu pomocy społecznej, gdyż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 54 ust. 1 u.p.s. Zgodę na umieszczenie zastępującą oświadczenie strony - wyraził Sąd Rejonowy w [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich w postanowieniu z dnia [...] lipca 2021 r. sygn. akt [...]. Na mocy art. 578 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1805; dalej: K.p.c.), postanowienie jest skuteczne i wykonalne, a zatem może stanowić podstawę do orzekania przez organ administracji i zastępuje zgodę strony na umieszczenie w domu pomocy społecznej.

Końcowo SKO wyjaśniło, że skierowanie do domu pomocy społecznej określonego rodzaju na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego jest okolicznością szczególną, gdyż wymagane jest wydanie decyzji, o jakich mowa w art. 59 ust. 1 i 2 u.p.s. Przy wydaniu każdej z nich organy są związane orzeczeniem sądu opiekuńczego i to orzeczenie wykonują. O tym, czy osoba spełnia ustawowe kryteria do umieszczenia w domu pomocy rozstrzyga sąd opiekuńczy i organy administracji wydające następnie decyzje przesłanek tych już nie mogą weryfikować. Zasadność zmiany postanowienia sądu opiekuńczego powinna być rozstrzygana przed tym sądem, a nie w postępowaniu administracyjnym, będącym konsekwencją postanowienia sądu o umieszczeniu osoby w domu pomocy społecznej.

K. H. wniosła skargę na w/w decyzję Kolegium z dnia [...] września 2021 r. nr [...], w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...]; o dołączenie do akt sprawy akt Sądu Rejonowego w [...] o sygn. [...] i przeprowadzenie dowodów z dokumentów w nich zawartych, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

K. H.w skardze zarzuciła:

– naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 54 ust. 1 u.p.s., poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy istniały do tego postawy w postaci jej przedwczesności, błędnego przyjęcia, że dla organu administracji wiążące jest postanowienie sądu o zabezpieczeniu, wydania decyzji opartej na art. 54 ust. 1 u.p.s. bez dokonania przez organ administracji własnych ustaleń faktycznych w istotnym zakresie;

– naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nieuchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w sprawie organ I instancji nie dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych, przez co brak jest przesłanek do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że decyzja o umieszczeniu jej w Domu Pomocy Społecznej w [...] jest przedwczesna, wydana bez podstawy w postaci prawomocnego postanowienia sądu, bez poczynienia przez organ administracji własnych ustaleń faktycznych oraz niezasadnie zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem skarżącej organy obu instancji błędnie przyjęły, że do wydania decyzji na podstawie art. 54 ust. 1 u.p.s. wystarczające jest postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. sygn. akt [...] wydane w trybie zabezpieczenia, uznając, że w niniejszej sprawie nie jest konieczne prawomocne rozstrzygnięcie sprawy sądowej i dokonywanie własnych ustaleń fatycznych, gdyż postanowienie wydane w trybie zabezpieczenia jest dla nich wiążące. Organ I instancji powinien poczynić własne ustalenia faktyczne w sprawie i ewentualnie na tej postawie wydać decyzję lub wstrzymać się z jej wydaniem do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego przed sądem powszechnym.

Skarżąca wyjaśniła, że umieszczenie jej wbrew jej woli w Domu Pomocy Społecznej w [...] będzie dla niej traumatycznym przeżyciem, straci poczucie kontroli nad swoim życiem i bezpieczeństwem.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia i argumentacje zawarte w zaskarżonej decyzji.

W dniu 25 stycznia 2022r. do tut. Sądu wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2022r. sygn. [...] zmieniające postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2021r. w ten sposób, że uchylono zarządzenie przyjęcia uczestniczki K. H. do domu społecznej bez jej zgody do czasu prawomocnego zakończenia postępowania

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 1810/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] marca 2022r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz przedstawił: postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2022r. sygn. [...] zmieniające postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2021r. w ten sposób, że uchylono zarządzenie przyjęcia uczestniczki K. H. do domu społecznej bez jej zgody do czasu prawomocnego zakończenia postępowania oraz decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2022r. nr [...], uchylającą w całości decyzję z dnia [...] lipca 2021r. nr [...], dotyczącą skierowania Skarżącej do DPS w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Skarga podlega uwzględnieniu z uwagi na wystąpienie podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1b P.p.s.a.).

Organy I oraz II instancji decyzję o umieszczeniu Skarżącej w domu pomocy społecznej oparły m.in. na treści art. 54 ust. 1 i ust. 4 u.p.s.

Zgodnie z art. 54 ust. 1 u.p.s., osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby, niepełnosprawności, nie mogącej funkcjonować w codziennym życiu której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. W takim przypadku organ kierujący we własnym zakresie ocenia przesłanki uzasadniające umieszczenie w DPS.

W przypadku natomiast gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofają swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej, centrum usług społecznych, o którym mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych, lub dom pomocy społecznej są obowiązane do zawiadomienia o tym właściwego sądu, a jeżeli osoba taka nie ma przedstawiciela ustawowego lub opiekuna – prokuratora (art. 54 ust. 4 u.p.s.). Sytuacja opisana w ww. przepisie zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem wobec braku zgody Skarżącej na umieszczenie w domu pomocy społecznej, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] w piśmie z 18 lutego 2021r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o umieszczenie Skarżącej w DPS bez jej zgody z uwagi na okoliczności, dotyczące stanu zdrowia i sytuacji rodzinnej, szczegółowo opisane w tym wniosku.

W wyniku powyższego wniosku MOPS, Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2021r., sygn. [...] udzielił zabezpieczenia w ten sposób, że zarządził przyjęcie uczestniczki K. H. do domu pomocy społecznej bez jej zgody do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Należy wyjaśnić, że umieszczenie w domu pomocy społecznej wymaga w pierwszej kolejności uzyskania zgody osoby mającej być w takim domu umieszczonej lub jej przedstawiciela ustawowego. Jeżeli jednak zgoda taka nie zostanie udzielona, to o skierowaniu danej osoby do domu pomocy społecznej orzeka sąd opiekuńczy, którego orzeczenie zastępuje brak zgody osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego. Przy wydawaniu tego orzeczenia to na sądzie opiekuńczym spoczywa obowiązek wyjaśnienia i dokonania oceny, czy osoba mająca być umieszczoną w domu pomocy społecznej spełnia ustawowe kryteria do takiego umieszczenia nawet wbrew jej woli. To sąd opiekuńczy dokonuje zatem ustalenia, czy dana osoba wskutek choroby nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, a brak opieki zagraża życiu tej osoby (tak wyrok WSA w Krakowie z 5.09.2017 r., III SA/Kr 720/17, LEX nr 2353214).

Orzeczenie sądu rodzinnego ma charakter prejudycjalny (warunkujący) dla postępowania administracyjnego w zakresie wystąpienia przesłanek do umieszczenia w placówce, zaś organ administracyjny ma obowiązek je wykonać poprzez wydanie najpierw decyzji o skierowaniu osoby do właściwego domu pomocy społecznej a następnie o umieszczeniu w danej placówce. Orzeczenie sądu zastępuje bowiem zgodę zainteresowanej osoby na pobyt w domu pomocy społecznej (wyrok WSA w Rzeszowie z 28 czerwca 2017 r., II SA/Rz 481/17, LEX nr 2333576). Zatem pomiędzy orzeczeniem sądu opiekuńczego a decyzją organu o umieszczeniu osoby do domu pomocy społecznej zachodzi związek przyczynowy. Orzeczenie sądu opiekuńczego stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie.

Wykonanie przez organy administracji publicznej postanowienia sądu następuje w dwóch odrębnych postępowaniach administracyjnych. Pierwsze prowadzone jest przez organ gminy właściwy wedle miejsca zamieszkania osoby zainteresowanej i kończy się decyzją o "skierowaniu" do domu pomocy społecznej (art. 59 ust. 1 u.p.s.). Drugie toczy się przed organem gminy prowadzącej dany dom pomocy społecznej lub starostą powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej, który to organ rozstrzyga o "umieszczeniu" danej osoby w takiej placówce (art. 59 ust. 2 u.p.s.).

Kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane w przedmiocie umieszczenia Skarżącej w domu pomocy społecznej na podstawie art. 59 ust. 2 u.p.s. Podstawę wydania kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiło – wskazane powyżej postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2021r. wydane w trybie zabezpieczającym oraz będące konsekwencją ww. orzeczenia sądu decyzje Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2021r. i SKO w [...] z dnia [...] września 2021 r. w przedmiocie skierowania Skarżącej do DPS.

Jednakże postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022r. sygn. [...] Sąd Rejonowy w [...] zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2021r. w ten sposób, że uchylił zarządzenie przyjęcia uczestniczki K. H. do domu społecznej bez jej zgody do czasu prawomocnego zakończenia postępowania Postanowienie to zostało wydane już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie doszło zatem do zmiany orzeczenia sądu opiekuńczego, które było podstawą wydania zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji w sprawie umieszczenia Skarżącej w DPS.

Zdaniem Sądu opisana wyżej sytuacja świadczy o wystąpieniu podstawy wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Niewątpliwie zmiana (postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r.) orzeczenia sądu opiekuńczego z dnia [...] lipca 2021 r., które stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji podważa ich byt prawny, co ma również swoje konsekwencje dla niniejszego postępowania sądowego. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie uchylając tę decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Co prawda w sprawie niniejszej w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej nie funkcjonowało jeszcze w obrocie prawnym postanowienie sądu powszechnego zmieniające jego wcześniejsze postanowienie o przyjęciu Skarżącej do DPS, jednakże nie stanowi to przeszkody do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i uwzględnienia skargi w sprawie niniejszej (tak wyrok WSA w Białymstoku z 11 maja 2017 r., II SA/Bk 658/16, LEX nr 2290627). Jak wskazuje się w literaturze oraz orzecznictwie, przesłankę "naruszenia prawa dającą podstawę do wznowienia postępowania", o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. należy rozumieć jako obiektywną niezgodność z prawem, zaś przepis ten należy interpretować z ukierunkowaniem na ochronę obiektywnego porządku prawnego (vide np. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II OSK 1321/05, CBOSA). Jak wyjaśniono, pojęciu "naruszenia prawa" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. można przypisać znacznie bardziej zobiektywizowane znaczenie, nawiązujące do szerokiego pojmowania wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków w decyzji administracyjnej, które to wady mogą być następstwem okoliczności także niezależnych od organu orzekającego, a nawet zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego np. wadliwego prejudykatu (vide T. Woś (red.), H. Knysiak - Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016 r., teza 16 do art. 145 p.p.s.a., tak również J. Jagielski, M. Jagielska, R. Stankiewicz, M. Grzywacz (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (współred.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 594).

Jak wynika z decyzji przedstawionej przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie, Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] marca 2022r. nr [...], na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. i art. 163 k.p.a. uchylił w całości decyzję z dnia [...] lipca 2021r. nr [...], dotyczącą skierowania Skarżącej do DPS w [...]. Z kolei decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania Skarżącej do DPS została uchylona wyrokiem tut. Sądu z dnia 24 marca 2022r. sygn. II SA/Rz 1733/21.

Zatem dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie umieszczenia Skarżącej w domu pomocy społecznej będzie uzależnione od wydania przez sąd opiekuńczy prawomocnego postanowienia o przyjęciu Skarżącej do domu pomocy społecznej bez jej zgody a następnie od wydania odpowiednich decyzji w przedmiocie skierowania Skarżącej do DPS. Jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w [...] z dnia 24 stycznia 2022r., ww. sprawa nie została jeszcze prawomocnie zakończona.

Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2021r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 P.p.s.a. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) Sąd zasądził na rzecz Skarżącej kwotę w wysokości 480 tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.