Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 108/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R.C. postanowieniem z [...] listopada 2013r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Zarządu W.z dnia [...] marca 2013r. o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu o funkcji hotelowej na działce nr ew. [...] obr. [...]-[...]-[...] przy ul. [...] w W. do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stan faktyczny sprawy jest następujący:

Wyżej opisanym postanowieniem Zarząd W. zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że teren inwestycyjny znajduje się w obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego z uwagi na art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Z tych względów w oparciu o art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r, poz. 647 ze zm.) postępowanie zawieszono do czasu uchwalenia planu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła B. Sp. z o.o. twierdząc, że zawieszenie nie było uzasadnione i powołując się na wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012r. (sygn. akt II OSK 2160/10).

Kolegium stwierdziło, że wniosek dotyczy inwestycji, która ma być zlokalizowana na obszarze, który zgodnie z uchwałą Rady W. z dnia [...] marca 2012r. nr [...] położony jest na terenie parku kulturowego. Stanowiący podstawę zawieszenia postępowania przepis art. 62 ust. 2 ustawy był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 22 marca 2005r. sygn. akt K 22/04 nie stwierdził jego niezgodności z przepisami Konstytucji RP. W kwestii przywołanego wyroku NSA Kolegium stwierdziło, że co prawda odnosi się on do podobnej sytuacji, jednak ma zastosowanie jedynie do tej sprawy, w której został wydany.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł R.C., zarzucając naruszenie następujących przepisów:

- art. 21 ust. 1 , art. 64 Konstytucji RP poprzez ich nie zastosowanie, co skutkowało bezprawnym naruszeniem prawa własności skarżącego w zakresie w jakim ogranicza jego swobodę dysponowania swoją nieruchomością,

- art. 8 Konstytucji RP w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że zasadniczą normą prawa mającą zastosowanie jest art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu,

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji.

Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego w nim w mocy postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podkreślono, że skarżący ponosi negatywne konsekwencje tego, że Miasto W. nie wywiązuje się z nałożonego przez ustawę obowiązku uchwalenia planu miejscowego. W konsekwencji tego skarżący nie może wywiązać się z listu intencyjnego zawartego z firmą B., z którą zamierza przeprowadzić wspólną inwestycję. W ocenie skarżącego doszło do naruszenia prawa własności przysługującego mu do terenu inwestycyjnego. A w przepisach brak regulacji dyscyplinujących gminę do sporządzenia i uchwalenia planu miejscowego. Przywołując obszerny fragment uzasadnienia wyroku NSA z dnia 1 lutego 2012r. (sygn. akt II OSK 2160/10) stwierdzono, że organ nie dokonał prokonstytucyjnej wykładni art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i nie przyjął jako podstawy rozstrzygnięcia art. 64 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, a organy prawidłowo zastosowały przepis art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu, który obowiązuje w krajowym porządku prawnym. Była ta norma poddana ocenie Trybunału Konstytucyjnego, który nie znalazł uzasadnienia, aby nadać mu cechę niezgodności z przepisami art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (wyrok z dnia 22 marca 2005r. sygn. akt K 22/04).

Organy prawidłowo zastosowały przepis art. 62 ust. 2 tej ustawy w sytuacji gdy teren inwestycyjny został objęty granicami parku kulturowego pod nazwą "W.". Nastąpiło to uchwałą Rady W. z dnia [...] marca 2012r. nr [...], która została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu [...] kwietnia 2012r. Zgodnie z § 5 tej uchwały weszła ona w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia tj. w dniu 7 maja 2012r. Tymczasem wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony już po utworzeniu tego parku kulturowego i strona winna mieć świadomość sytuacji prawnej związanej z planowaną inwestycją.

Niezależnie jednak od tego w ocenie Sądu organ nie miał innej możliwości procedowania jak tylko zawieszenie postępowania ze względu na wymogi wynikające z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Przywołany w skardze wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012r. (sygn. akt II OSK 2160/10) został wydany w podobnej przedmiotowo sprawie, lecz zupełnie odmiennej sytuacji faktycznej od występującej w niniejszej sprawie. Mianowicie postanowienie SKO w przedmiocie utrzymania w mocy rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy zostało wydane po upływie około trzech lat od daty, kiedy powinien zostać uchwalony plan miejscowy dla terenu, dla którego istnieje ustawowy obowiązek uchwalenia planu miejscowego. NSA podkreślił, że ograny gminy nie podjęły skutecznych działań w celu uchwalenia planu miejscowego pomimo upływu ustawowego terminu już w 2007r. Tym samym zastosowanie art. 62 ust. 2 ustawy w tym konkretnym stanie faktycznym naruszyło zasady i wartości chronione Konstytucją RP.

W niniejszej natomiast sprawie po pierwsze nie wprowadzono żadnego terminu na uchwalenie planu miejscowego w przypadku utworzenia parku kulturowego, po drugie został ten teren objęty rygorem parku stosunkowo niedawno, mianowicie [...] maja 2012r. W uchwale Rady Miasta wskazano, że sposób ochrony tego parku, w tym wskazania co do treści planów miejscowych zostaną określone w planie ochrony Parku [...], który następnie zostanie zatwierdzony przez Radę W. odrębną uchwałą. Jednocześnie nałożono na Prezydenta W. obowiązek sporządzenia planu ochrony parku w terminie roku od dnia podjęcia uchwały, co nastąpiło w dniu 29 marca 2012r. Prezydent zatem miał obowiązek sporządzenia planu ochrony parku pod nazwą "W." do dnia [...] marca 2013r. Następnie po sporządzeniu planu ochrony podlega on odrębnej procedurze zatwierdzenia przez Radę [...], co wymaga stosownego czasookresu. Dopiero zatwierdzony plan ochrony może stanowić podstawę do uchwalenia planu miejscowego. Wymóg przygotowania planu ochrony parku, który następnie podlega zatwierdzeniu przez właściwą radę gminy wynika z art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i przepisy nie przewidują możliwości odstąpienia od niego. Tym samym cała procedura zmierzająca do uchwalenia planu miejscowego musi zawierać w sobie również etap przygotowania i zatwierdzenia planu ochrony parku, co wymaga stosownego czasu. Dopiero wówczas możliwe będzie przystąpienie do procedury uchwalenia planu miejscowego.

Sytuacja skarżącego w takiej sytuacji faktycznej i prawnej niestety jest trudna, ale determinowana przez obwiązujące przepisy, których w tej konkretnej sytuacji nie można zastąpić – jak tego oczekuje – przepisami Konstytucji RP. Zbyt krótki upływ czasu od utworzenia tego parku nie daje choćby technicznej możliwości uchwalenia planu miejscowego i zachowania wszelkich procedur z tym procesem związanych.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.