Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 994/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1a art. 74 w zw. z art. 63
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 31 stycznia 2017 r. A spółka jawna z siedzibą w C., działając przez pełnomocnika, wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku handlowo - usługowego do konfekcjonowania jelit na konfekcjonowanie nawozów i stymulatorów wzrostu roślin, planowanego w C. przy ulicy[...], na terenie działek o numerach ewidencyjnych:, [...] obręb [...] (K). W toku postępowania modyfikowano i uzupełniano złożony wniosek.

W związku z tym, iż powyższe przedsięwzięcie zaliczane jest do mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. - t.jedn. Dz.U z 2016 r., poz. 71) Prezydent Miasta C. wystąpił do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach o wyrażenie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organy te, pismami z dnia 20 lutego 2013 r. i z dnia 13 maja 2017 r. uznały, iż w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest zbędne.

Mimo to Prezydent Miasta C. postanowieniem z [...] nr [...] nałożył jednak obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanego powyżej przedsięwzięcia oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie zgodnym z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, stwierdzając, iż ze względu na rodzaj i dużą skalę przedsięwzięcia oraz lokalizację w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej przedsięwzięcie może mieć znaczący wpływ na środowisko, a jednocześnie mieszkańcy pobliskich nieruchomości mogą być narażeni na nadmierny hałas i uciążliwość zapachową.

W wyniku zażalenia wnioskującej Spółki na powyższe postanowienie rozpatrujące sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i orzekło o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, podnosząc w uzasadnieniu, iż organ pierwszej instancji nie odniósł się w praktyce do przesłanek określonych w art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. W ocenie organu odwoławczego podniesione przez organ pierwszej instancji okoliczności nie wskazują, ażeby przedsięwzięcie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a argumentację Prezydenta Miasta C. należy uznać za pozamerytoryczną, gdyż nie została spełniona ani jedna z przesłanek przewidzianych w art. 63 ust. 1 ustawy.

Wobec skargi na to postanowienie okolicznych mieszkańców, w tym i M. K., rozpatrujący sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1219/17 oddalił złożone skargi. W uzasadnieniu stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe. Wyjaśnił, iż z opisu technologicznego przedsięwzięcia wynika, iż cały proces będzie odbywał się w procesie zamkniętym (hermetycznym). Zatem eksploatacja instalacji, w warunkach normalnych, nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko, a w szczególności nie będzie skutkować wprowadzaniem do środowiska ani substancji, ani energii. Nie zostały też spełnione pozostałe przesłanki przewidziane w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Sąd podkreślił, iż w szczególności, uwzględniając parametry produkcji, nie można mówić, iż skala przedsięwzięcia będzie duża, a także brak jest kumulacji oddziaływań z innymi przedsięwzięciami. Zasadnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie przyjęło, że w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest zbędne, co wynika także ze stanowisk prezentowanych przez organy opiniujące - tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

W świetle powyższego Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] Nr [..] stwierdził, brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do wytwarzania produktów przez konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych, pod nazwą "zmiana sposobu użytkowania budynku handlowo - usługowego na konfekcjonowanie nawozów i stymulatorów wzrostu roślin" planowanego w C. przy ulicy [...] na wskazanych działkach w obrębie K. i określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji. Określił, iż budynek, w którym zamontowane zostaną przedmiotowe instalacje zostanie podłączony do kanalizacji sanitarnej, by ścieki bytowe oraz przemysłowe odprowadzane były bezpośrednio do kanalizacji sanitarnej, ustalił łączną ilość konfekcjonowanych w ciągu doby preparatów na wielkość nie przekraczającą 25m³ oraz zastrzegł, że w planowanych instalacjach nie będą konfekcjonowane żadne inne środki, ani preparaty niż: nawozy mineralne, nawozy organiczno-mineralne oraz stymulatory wzrostu roślin.

Odwołania od powyższej decyzji złożył I. K., M. i D. D. oraz M. K., reprezentowana przez pełnomocnika.

I. K. wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 72 ust. 2 pkt 4 i art. 71 ust. 5 Prawa budowlanego.

M. D. i D. D. w odrębnym odwołaniu zarzucili naruszenie przepisów ustawy środowiskowej, ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie zmiany sposobu użytkowania i przeznaczenia terenu. Wskazali na liczne nieprawidłowości w dotychczasowym postępowaniu oraz wadliwie wydane do tej pory decyzje.

M. K. zarzuciła decyzji naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 76 czy art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pominięcie przedłożonych dokumentów urzędowych potwierdzających charakter i rozmiar dotychczas prowadzonej działalności oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 77 ust. 2 pkt 2 i art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji na podstawie dowodów wzajemnie sprzecznych oraz w oparciu o dane zawarte w karcie informacyjnej, które w konfrontacji ze znanymi organowi pierwszej instancji dokumentami należy uznać za nieprawdziwe, wymagające przynajmniej wezwania wnioskodawcy do ich poprawienia oraz zarzuciła organowi zastąpienie wymaganych dowodów własnymi domniemaniami. W oparciu o przedstawione zarzuty wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji.

Rozpatrując złożone odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie zaskarżoną decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdziło, iż zgodnie z art. 71 ust. 3 cytowanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Bezspornym jest, że planowane przedsięwzięcie - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po zasięgnięciu opinii właściwych organów. W przypadku gdy stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia takiej oceny zastosowanie znajduje art. 84 cytowanej ustawy, który przesądza, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 1), mogąc określić warunki i wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit.b lub.c. lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit.b.

W realiach niniejszej sprawy decyzja środowiskowa wydana została w postępowaniu, w którym nie przeprowadzono oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ustalono to w odrębnym postępowaniu, a wydane wówczas rozstrzygnięcia, wskutek oddalenia skargi wyrokiem tut. Sądu sygn. akt II SA/Gl 1219/17, pozostają w obrocie prawnym. Kolegium uznało, że dla planowanego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest zbędne. Organ podkreślił, że planowana inwestycja zmieni profil dotychczasowej działalności inwestora, ograniczając w założeniu negatywne oddziaływania (związane z konfekcjonowaniem jelit) poprzez prowadzenie działalności w procesie zamkniętym (hermetycznym), który nie będzie powodował negatywnego oddziaływania. Inwestycja polegać będzie na budowie nowej instalacji do konfekcjonowania nawozów i stymulatorów wzrostu roślin, na terenie istniejącego zakładu, w którym wcześniej prowadzone było konfekcjonowanie jelit. Przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie istniejącego budynku z wykorzystaniem pomieszczeń handlowo- usługowych, magazynowych i socjalno-administracyjnych, bez dodatkowych robót budowlanych. Organ wskazał jakie działania zostaną wykonane w celu zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu na środowisko, podkreślają, iż karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że przewidziano nowe linie technologiczne i nowe maszyny, proces będzie zautomatyzowany i odbywał się będzie wewnątrz budynku, a wielość produkcji będzie ograniczona. Dodatkowo określono sposób postępowania ze ściekami socjalno-bytowymi i przemysłowymi, wodami i spływami opadowymi czy odpadami wytwarzanymi na etapie eksploatacji przedsięwzięcia.

Wnoszone przez strony w trakcie postępowania uwagi i wnioski zostały uwzględnione przez organ, który w decyzji określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia.

W zakresie kwestionowanego przez strony błędnego adresu i przeznaczenia terenu organ stwierdził, iż nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wyjaśnił, że teren, na którym zostanie zrealizowane przedsięwzięcie nie jest obecnie objęty żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stąd też przepis art 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie znajduje zastosowania.

W ocenie organu: odwoławczego stanowiący podstawę ustaleń materiał dowodowy został zgromadzony wyczerpująco i kompleksowo oraz został rzetelnie oceniony. Organ pierwszej instancji posiłkując się opiniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C.dokonał weryfikacji ich treści oraz pozostałych przełożonych w sprawie dokumentów z uwzględnieniem kryteriów opisanych w art. 63 ust. 1 omawianej ustawy. Stosowanie do treści art. 84 ust. 2 tej ustawy załączono do decyzji charakterystykę przedsięwzięcia.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika, M. K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- przepisów postępowania, tj. m.in art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz 76 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydania decyzji, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli a także pominięcie dowodów przełożonych przez stronę, dotyczących działalności wnioskodawcy i sposobu prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, w szczególności jej rozmiarów i uciążliwości

- oraz prawa materialnego w postaci art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie dowodów wzajemnie sprzecznych oraz z uwagi na niedostateczną analizę dołączonej do wniosku karty informacyjnej i zastąpienie informacji, które powinny pochodzić do wnioskodawcy własnymi domniemaniami organu.

Uwzględniając powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podniosła, iż wydając zaskarżoną decyzję organ nie uwzględnił interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli polegającego na prawie do życia w środowisku wolnym od zagrożeń. Nie sposób podzielić bowiem stanowiska organu odwoławczego, że zmiana profilu dotychczasowej działalności inwestora nie będzie generować negatywnych oddziaływań na środowisko, zdrowie i życie ludzi, zwłaszcza, że przedsięwzięcie zlokalizowane jest w zabudowie mieszkaniowej.

W ocenie skarżącej każde przedsięwzięcie polegające na konfekcjonowaniu chemii, niezależnie od rozmiaru i skali działalności może skutkować emisjami zagrażającymi zdrowiu ludzi, a to powinno prowadzić do wniosku, że istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tak więc zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i organ pierwszej instancji kierując się wnioskiem i kartą informacyjną powinny wydać decyzję środowiskową dla wymienionych we wniosku działek położonych przy ulicy [...] . Podkreśliła przy tym, że zamierzona działalność będzie prowadzona w budynkach przy ulicy [...] nr [...] i nr [...] i obejmować będzie inne działki niż wymienione we wniosku. Zatem organ nie ustalił w sposób wyczerpujący, gdzie zamierzona działalność ma być prowadzona.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że argumentacja skargi opiera się w dużej mierze na wskazywaniu uchybień dotyczących kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej, rozstrzygniętej postanowieniem Kolegium z dnia 18 października 2017 r., Mimo złożonej na to postanowienie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1219/17 jej nie uwzględnił i ją oddalił. Z kolei zarzuty naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane czy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie odnoszą się bezpośrednio do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

Na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. pełnomocnik uczestnika postępowania - inwestora A Sp. J. wnosząc o oddalenie skargi, podzielił argumentację organu odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 tej ustawy tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do wytwarzania produktów przez koncesjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych pod nazwą "Zmiana sposobu użytkowania budynku handlowo-usługowo-magazynowego do konfekcjonowania jelit na konfekcjonowanie nawozów i stymulatorów wzrostu roślin", planowanego w C. przy ulicy[...] , na terenie działek o numerach ewidencyjnych: [...] obręb [...] (K.) oraz określającej istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji. Zatem bez związku ze sprawą pozostają wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia (w ocenie skarżących) przepisów prawa budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy też warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wskazać trzeba, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - instalacje do wytwarzania produktów przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wymagana jest zatem w stosunku do nich procedura przewidziana w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081).

Podnieść też trzeba, że w odrębnym postępowaniu wyrażono stanowisko w kwestii potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia oraz sporządzenia raportu oddziaływania tego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko, a postępowanie to zakończone zostało wyrokiem tut. Sądu, który wiąże w sprawie orzekające organy a także obecnie rozstrzygający skład orzekający. Mianowicie po przeprowadzeniu wymaganego postępowania, w tym uzyskania stanowiska współdziałających w tym postępowaniu organów - tj. w piśmie z dnia 13 maja 2017 r. - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz w piśmie z dnia 20 lutego 2017 r. - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., pomimo wyrażonego w nich stanowiska, iż w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania oceny na środowisko jest zbędne, Prezydent Miasta C. postanowieniem z dnia [...] nałożył jednak na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia. Jednak rozpatrujące, w wyniku złożenia zażalenia, sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie postanowieniem z dnia [...] uchyliło wymienione postanowienie Prezydenta Miasta C. i orzekło jednocześnie o braku obowiązku przeprowadzenia takiej oceny oddziaływania na środowisko. Skarga mieszkańców, w tym i M. K., na to rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1219/17.

Trzeba też dodać, że w związku z działalnością prowadzoną na przedmiotowym terenie przez uczestnika postępowania A Sp. J. prowadzone były liczne postępowania, które zakończyły się wyrokami tut. Sądu. Do tych wydanych rozstrzygnięć i wyroków w toku postępowania odwoływały się strony niniejszego postępowania. Nie dotyczyły one jednak kontrolowanego postępowania, ale odnosiły się do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego przy ulicy[...] , w której Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1156/13 uchylił decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia nr [...] w budynku handlowo- usługowo- magazynowym przy ulicy [...] w C., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r. oddalił skargę kasacyjną inwestora. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydane zostały nowe decyzje - tj. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia [...] umarzająca postępowanie w sprawie tej samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku oraz utrzymującą ją w mocy decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] które wobec oddalenia skargi m.in. M. K. wyrokiem tut. Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 142/18 nadal pozostają w obrocie prawnym. Wyjaśnić przy tym trzeba, że postępowania te związane były z poprzednią działalnością uczestnika postępowania A Sp. J. - tj. konfekcjonowaniem jelit. Dodać też trzeba, że utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie związane było ze zmianą okoliczności faktycznych sprawy, a mianowicie zaprzestaniem przedmiotowej działalności produkcyjnej.

Niniejsze postępowanie dotyczy nowej działalności, jak stwierdzono na początku jest postępowaniem dotyczącym zmiany sposobu użytkowania budynku handlowo-usługowo-magazynowego do konfekcjonowania jelit na konfekcjonowanie nawozów i stymulatorów wzrostu roślin. Zatem inwestor - uczestnik postępowania A Sp. J. po zakończeniu kwestionowanej działalności w zakresie konfekcjonowania jelit, wystąpił o wydanie zgody na nową działalność czyli wystąpił z wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania dotychczasowych pomieszczeń w budynku handlowo- usługowo- magazynowym przy ulicy [...] w C. Stąd też niniejsze postępowanie dotyczy tylko tej kwestii i tylko w takim zakresie podlega kontroli sądowej, tj. w zakresie pierwszego jego etapu dotyczącego wydania decyzji środowiskowej dla wymienionego przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przed uzyskaniem decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania, zgodnie ze złożonym wnioskiem, inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei przed wydaniem tej decyzji konieczne jest ustalenie (w drodze postanowienia), czy w odniesieniu do tego konkretnego przedsięwzięcia ocena oddziaływania na środowisko winna zostać przeprowadzona. Jak wspomniano takie postępowanie zostało przeprowadzone i w tym zakresie organy się wypowiedziały. W związku ze stwierdzeniem braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (potwierdzonym wyrokiem tut. Sądu z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1219/17) zgodnie z art. 84 cytowanej ustawy w decyzji o środowiskowych uwarunkowania organ właściwy stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, może też określić warunki i wymagania, czy obowiązki o których mowa w art. 82 ust. 1 cytowanej ustawy.

Uwzględniając powyższe należy podkreślić, że przeprowadzone postępowanie w zakresie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego zamierzenia przeprowadzone zostało przeprowadzone zgodnie z procedurą przewidzianą w ustawie, która została wyczerpana. Prawidłowo orzekające w sprawie organy oparły się na poprzednim postępowaniu stwierdzającym brak potrzeby przygotowywania raportu i przeprowadzenia oceny oraz na przedłożonej karcie kwalifikacyjnej projektowanego przedsięwzięcia. Wydana w sprawie decyzja odpowiada ustawowym wymaganiom zawierając w swej treści wymagane postanowienia. Prezydent Miasta C. w przedmiotowej decyzji stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazał w niej dodatkowo, mając na uwadze zastrzeżenia i argumentację stron postępowania, w szczególności strony skarżącej i pozostałych mieszkańców tego terenu, istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji i lub użytkowania przedsięwzięcia - podkreślając, iż budynek, w którym zamontowane zostaną instalacje do konfekcjonowania nawozów i stymulatorów wzrostu roślin przyłączony zostanie do miejskiej kanalizacji sanitarnej, dla odprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych z zakładu bezpośrednio do kanalizacji, ograniczając wielkość projektowanej produkcji - w ciągu doby ilość preparatów (nawozy i stymulatory wzrostu roślin) nie przekroczą wielkości 25m³ oraz przypominając, że w planowanych instalacjach nie będą konfekcjonowane żadne inne środki ani preparaty. Wprowadzone do tej decyzji wymienione powyżej warunki i wymagania mają wpłynąć na ograniczenie uciążliwości projektowanego przedsięwzięcia dla otoczenia, a ich przestrzeganie możliwe będzie do sprawdzenia. Dopiero po uzyskaniu tej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia dalsze postępowania dotyczyć będzie uzyskania decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego - tj. wspomnianego na początku budynku handlowo-usługowo-magazynowego w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane - art. 71a.

Podkreślić należy w tym miejscu, że kontrolowane postępowanie nie dotyczyło legalności zabudowy na wymienionych w decyzji działkach. Wskazać jedynie należy, że w tym przedmiocie skarżący prowadzili odrębne postępowania, zakończone m.in. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1915/13 oddalającym skargę skarżącej i innych uczestników niniejszego postępowania na postanowienie Głównego Inspektora i Nadzoru Budowlanego utrzymującego w mocy postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. w sprawie pozwolenia na użytkowanie części rozbudowanej budynku handlowo - usługowo- magazynowego.

Przeprowadzona ocena zebranego przez organy administracji materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, iż wydane w sprawie rozstrzygnięcia są prawidłowe. Jeszcze raz podkreślić należy, że przedmiotem postępowania jest tylko przedsięwzięcie polegające na wykonaniu i eksploatacji linii konfekcjonowania środków chemicznych. Należy przy tym podkreślić, iż zamierzenie polega na budowie nowej instalacji do konfekcjonowania nawozów i stymulatorów wzrostu roślin, na terenie istniejącego zakładu, w którym wcześniej prowadzone było konfekcjonowanie jelit. Nadto według karty kwalifikacyjnej w przedmiotowej instalacji planuje się rozlewanie gotowych chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych, proces konfekcjonowania produktów odbywać się będzie półautomatycznie (docelowo głównie automatycznie), a nawozy i stymulatory wzrostu roślin w postaci płynnej (gotowe produkty) dostarczane będą do zakładu cysternami.

Opis technologiczny przedsięwzięcia wskazuje, iż cały zamierzony proces będzie odbywał się w procesie zamkniętym (hermetycznym). Zatem eksploatacja instalacji, w warunkach normalnych, nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko, w szczególności nie będzie skutkować wprowadzaniem do środowiska ani substancji ani energii.

Reasumując powyższe podniesione przez skarżąca zarzuty nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 71 i art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008 r. , jak również naruszenia przepisów proceduralnych. Organy wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.