Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1943/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.174 pkt 2;176 i 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia NSA Jerzy Bujko Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 798/06 w sprawie ze skargi M. M. na orzeczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I OSK1943/06

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lipca 2006r sygn. akt IISA/ Wa 798/06 oddalił skargę M. M. na orzeczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...]. utrzymujące w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] nr [...].

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Powołanym orzeczeniem organ I instancji, na podstawie art. 136 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 ze zm.) i § 25 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.), wymierzył M. M. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, uznając go winnym czynu określonego w art. 135 ust. 2 pkt 9 powołanej ustawy, polegającego na tym, że w dniu [...] r. stawił się do służby pod wpływem alkoholu, czym naruszył § 16 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 5 maja 2003 r. w sprawie sposobu pełnienia służby granicznej i prowadzenia działań granicznych, zmienionego zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 13 kwietnia 2004 r. Stwierdził przy tym, że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony przyznał, że wieczorem dnia poprzedzającego służbę wypił u kolegi 4 mocne piwa. Rano [...]r. stawił się do służby. Przed udaniem się na odprawę, pobrał broń. Przeprowadzone wówczas badania wykazały u funkcjonariusza zawartość 0,67 promila alkoholu we krwi. Minister Spraw Wewnętrznych powyższe orzeczenie utrzymał w mocy, uznając że wina M. M. nie budzi wątpliwości, a charakter i ciężar popełnionego czynu w pełni uzasadniają wymiar orzeczonej wobec niego kary dyscyplinarnej, zwłaszcza, że istniały przewidziane w § 28 ust.3 pkt.1 cyt. rozporządzenia przesłanki zaostrzenia tej kary, ponieważ skarżący popełnił zarzucany mu czyn pod wpływem alkoholu.

Orzeczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji M. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mające istotny wpływ na wynik naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8 , 77, 80 kpa, poprzez niedokładne i niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, ponadto naruszenie § 28 oraz § 29 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego. Skarżący wskazał, iż wymierzona mu kara jest niewspółmiernie surowa. Organy dyscyplinarne wzięły pod uwagę wyłącznie okoliczności obciążające, a szczególny nacisk położyły na przewidziane w § 28 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. zaostrzenie wymiaru kary z uwagi na popełnienie czynu przez funkcjonariusza będącego w stanie po użyciu alkoholu. Stosowanie tego przepisu nie było jednak uzasadnione. Skarżący stawił się do służby, będąc pod wpływem alkoholu, co samo w sobie jest przewinieniem przewidzianym w art. 135 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, ale innego przewinienia w takim stanie nie popełnił.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, uznał, że podniesione w niej zarzuty niedokładnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów nie znajdują potwierdzenia w materiale sprawy. Wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna wydalenia ze służby mieści się w katalogu kar przewidzianych w przepisie art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. Jest ona niewątpliwie najsurowszą z wymienionych tam kar, lecz organy w motywach swych orzeczeń w sposób właściwy wykazały okoliczności, które miały wpływ na jej wymiar. Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusz tej formacji podlega szczególnej dyscyplinie służbowej, której musi się podporządkować. Stawiając się do służby pod wpływem alkoholu, skarżący w sposób rażący naruszył dyscyplinę służbową i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zadań Straży Granicznej. Okoliczność ta mogła stanowić wystarczającą podstawę do wydalenia skarżącego ze służby. Orzeczona tak surowa kara jest karą właściwie wyważoną, mieszczącą się w granicach uznania administracyjnego zakreślonego ramami § 28 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. Błędem organu odwoławczego, jak słusznie zauważył pełnomocnik skarżącego, było jedynie powołanie się także na ust. 3 pkt 1 wskazanego przepisu. Uchybienie to w ocenie Sądu, nie miało jednak istotnego znaczenia przy wymiarze kary wobec prawidłowego uzasadnienia jej wymiaru przez organy obu instancji w oparciu o ust. 1 i 2 § 28 rozporządzenia.

W skardze kasacyjnej M. M., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Powołując art.174 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) powyższemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. " par.28 ust.1 i 2 oraz par.29 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji poprzez orzeczenie kary niewspółmiernej do czynu popełnionego przez skarżącego oraz niewzięcie pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, nadto niewskazanie w uzasadnieniu przyczyn dla których okoliczności te zostały pominięte".

W motywach skargi kasacyjnej stwierdzono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odnosi się do podniesionych przez skarżącego argumentów, które powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie zarówno jego sylwetki, jak i przebiegu jego służby. Uwzględniono wyłącznie okoliczności obciążające a pominięto dane, które pozwoliłyby na przedstawienie funkcjonariusza w odmiennym świetle. Lapidarne skwitowanie argumentów zawartych w skardze i stwierdzenie, że organ odwoławczy w całości zaaprobował zastosowanie wobec skarżącego tak surowej kary dyscyplinarnej stanowi, zdaniem autora skargi kasacyjnej, rażące naruszenie "par.28 ust.1 i 2 oraz par.29 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn.28.06.2002r". M. M. podniósł ponadto, że przez [...] lat nienagannie pełnił służbę oraz wielokrotnie był nagradzany i wyróżniany. Zarzucony mu czyn miał zatem charakter incydentalny. WSA w Warszawie błędnie także uznał, że uchybienie organu odwoławczego nie miało w sprawie istotnego znaczenia. Tymczasem organ odwoławczy zdecydowany nacisk położył, na popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu czynu pod wpływem alkoholu. Okoliczność ta nie miała zaś miejsca, a zatem nie zachodziły przesłanki do zaostrzenia kary na podstawie § 28 ust.3 pkt.1 " rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r".

Naczelny Sąd administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast w myśl art. 176 powyższej ustawy skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie zaś do treści art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Zatem do autora skargi należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd zaskarżonym wyrokiem oraz w odniesieniu do prawa materialnego wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, a - w odniesieniu do przepisów procesowych - opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd.

W świetle treści powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania, uzupełniania czy korygowania zarzutów omawianego środka zaskarżenia. Nie może zatem oceniać zaskarżonego wyroku pod kątem przepisów, naruszenia których autor skargi kasacyjnej wprost nie wytknął Sądowi I instancji.

W niniejszej sprawie pełnomocnik M. M skargę kasacyjną oparł wyłącznie na przesłance przewidzianej w art.174 pkt.2 P.p.s.a. W jego ocenie uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest zbyt lakoniczne, gdyż nie zawiera szczegółowego uzasadnienia się do argumentów zawartych w skardze wniesionej do WSA w Warszawie. Sąd ten błędnie też uznał, że powołanie się przez organ odwoławczy na § 28 ust.3 pkt.1 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie miało wpływu na wynik sprawy. Uchybienia te, zdaniem autora skargi kasacyjnej, stanowią mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. rażące naruszenie § 28 ust.1 i 2 oraz §.29 ust.2, a także § 28 ust.3 pkt.1 " rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn.28.06.2002r". Taki zarzut został błędnie sformułowany. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał nawet dokładnie aktu prawnego zawierającego kwestionowane normy, co i tak zwalniałoby Naczelny Sąd Administracyjny od merytorycznego ustosunkowania się do tak postawionego zarzutu. NSA nie ma bowiem obowiązku ustalania we własnym zakresie, jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, uchybienie jakim przepisom oraz jakiego dokładnie aktu prawnego zamierzał on wytknąć Sądowi I instancji, a także naruszenie ewentualnie jakich przepisów mógłby skutecznie zarzucić temu Sądowi. Dla profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjna nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że obowiązek wskazania konkretnych przepisów oznacza nie tylko wskazanie daty ale pełnego tytułu i miejsca publikacji aktu prawnego zawierającego wytykane Sądowi I instancji normy prawne.

Ponadto rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.), reguluje przebieg postępowania przed organami dyscyplinarnymi, nie dotyczy zaś postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowania przed sadami administracyjnymi reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Opierając skargę kasacyjną na podstawie art.174 pkt.2 P.p.s.a i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, należy zatem wskazać, jakie przepisy powołanej ustawy miał naruszyć Sąd I instancji. Tymczasem - ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu - naruszenia żadnych norm ustawy P.p.s.a. nie wytknięto Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania jest zatem nieskuteczny.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art.184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

.