Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 329/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 1 pkt 9, art. 33 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi J. M. i R. P. – M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. M. i R. P.-M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2018 r., nr [..], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2017 r., nr [..], oddalające zarzuty wniesione pismem z dnia 18 października 2015 r. przez J. M. i R. P.-M. w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 sierpnia 2004 r., nr [..], nakazał R. P.-M. i J. M. wykonać rozbiórkę obiektu budowlanego - domku letniskowego o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach w rzucie poziomym 5,75 x 6,3 m + 2,3 x 4,15 m, wraz ze związanym z tym obiektem urządzeniem - sanitariatem (w.c.), o konstrukcji drewnianej i wymiarach w rzucie poziomym 1,3 x 2,0 m oraz urządzeniem pełniącym funkcję natrysku, obłożonego blachą, o wymiarach w rzucie poziomym 1,05 x 1,1 m, wzniesionych na terenie działki nr [..] w K., gmina Miasta W., bez wymaganego pozwolenia na budowę

Z uwagi na niewykonanie przez zobowiązanych wskazanego obowiązku, w dniu 24 lutego 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystosował do J. M. i R. P.-M. upomnienie z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienie to zostało doręczone J. M. w dniu 17 marca 2015 r., a R. P.- M. w dniu 20 marca 2015 r.

Wobec dalszego niewykonania przez zobowiązanych nałożonego obowiązku rozbiórki, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 11 czerwca 2015 r. wystawił wobec R. P.- M. i J. M. tytuł wykonawczy nr [..]. Tytuł ten został doręczony zobowiązanym w dniu 30 czerwca 2015 r.

Następnie, wobec dalszego uchylania się zobowiązanych od wykonania nałożonego na nich obowiązku, organ postanowieniem z dnia 22 września 2015 r., nr [..], nałożył na R. P. – M. i J. M. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000,00 zł. Postanowienie zostało doręczone zobowiązanym w dniu 12 października 2015 r. W uzasadnieniu zawarto pouczenie, że wykonując nałożony obowiązek rozbiórki, zobowiązani unikną konieczności zapłaty wartości nałożonej grzywny.

Każdy ze zobowiązanych w pismach z dnia 18 października 2015 r. zatytułowanych "Zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 września 2015 r., nr [..], wniósł zażalenie na wskazane wyżej postanowienie oraz zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego określonego w art. 33 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1314), zwanej dalej u.p.e.a. Wobec treści wskazanych pism organ uznał, że stanowią one zarzuty z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.

Rozpoznając powyższe pisma Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 26 października 2015 r., nr [..], na podstawie art. 34 § 1 i 5 u.p.e.a., oddalił ww. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 czerwca 2016 r. uznając je za niezasadne. W administracyjnym toku instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 24 października 2016 r., nr [..], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 26 października 2015 r.

Wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 733/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 października 2016 r. i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2015 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy rozpoznając pisma skarżących z dnia 18 października 2015 r. arbitralnie uznały, że zawierają one zarzut z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., całkowicie pomijając, iż termin do wniesienia takiego zarzutu (7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego) upłynął w dniu 7 lipca 2015 r., długo przed wniesieniem zażaleń, a z treści wynika jednocześnie, że stanowią one zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 września 2015 r. w przedmiocie grzywny.

W przekonaniu Sądu w sprawie pojawiły się istotne wątpliwości, czy w kontrolowanym postępowaniu organy rozpoznały środek odwoławczy, który rzeczywiście został wniesiony, albowiem wątpliwości budzi treść pism skarżących z dnia 18 października 2015 r. wobec niejednoznacznego sformułowania, w szczególności użycia w uzasadnieniu słowa "zarzuty", co w postępowaniu egzekucyjnym oznacza sformalizowany środek zaskarżenia uregulowany w przepisie art. 33 u.p.e.a. Sąd podkreślił, że w sytuacji pisma wzbudzającego wątpliwości, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, organ miał obowiązek wezwania autora do sprecyzowania jego treści.

W związku z tym, zdaniem Sądu, organ powinien wezwać skarżących do sprecyzowania, czy przedmiotem obu pism są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy też zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 września 2015 r. w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia, a dalsze postępowanie uzależnić od rezultatów powyższych ustaleń. Po sprecyzowaniu treści pism organy powinny przeprowadzić postępowanie w celu rozpatrzenia zarzutów, przy uwzględnieniu terminu do ich wniesienia albo rozpoznać zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 września 2015 r.

W konsekwencji powyższego wyroku organ egzekucyjny wezwał zobowiązanych do jednoznacznego określenia, czy ich pisma z dnia 18 października 2015 r. należy traktować jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy jako zażalenia na postanowienie z dnia 22 września 2015 r. o nałożeniu grzywny. W odpowiedzi z dnia 31 lipca 2017 r. zobowiązani poinformowali, że wskazane pisma obejmują zażalenia na postanowienie z dnia 22 września 2015 r. i zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji. W związku z powyższym wnieśli o rozpoznanie zarzutów.

W związku z wyjaśnieniami zobowiązanych organ egzekucji postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2017 r. oddalił zarzut R. P.-M. i J. M. o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego rozbiórki domku letniskowego, sanitariatu i urządzenia pełniącego funkcje natrysku, zrealizowanych samowolnie na działce nr [..] w K., gmina Miasta W.

Na skutek rozpoznania zażalenia wniesionego przez zobowiązanych, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 26 marca 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że wprawdzie zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji jest możliwe w terminie 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego, przy czym w odniesieniu do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., termin ten jest liczony nie od daty zastosowania danego środka, lecz od daty doręczenia stronie postanowienia o jego zastosowaniu. Jednocześnie nie ma przeszkód, aby zarzut taki został sformułowany w treści samego zażalenia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W odniesieniu zaś do samego zarzutu egzekucyjnego organ odwoławczy stwierdził, że nie jest on zasadny, albowiem zastosowany środek – grzywna w celu przymuszenia, nie jest zbyt uciążliwy, o czym świadczy możliwość jej umorzenia w razie wykonania egzekwowanego obowiązku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. M. i R. P.-M. domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 7 § 2 i 3, art. 121 § 5 i art. 122 § 1 u.p.e.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jedynie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., oz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższego wynika, że wystąpienie naruszeń prawa materialnego oraz przepisów postępowania samo w sobie nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Do uwzględnienia skargi niezbędne jest stwierdzenie wpływu tych uchybień na wynik sprawy. W niniejszej sprawie pomimo tego, że Sąd dostrzegł uchybienia przepisom postępowania, których dopuścił się organ odwoławczy utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, nie stwierdził ich wpływu na wynik sprawy, co uzasadniało oddalenie skargi. Uznał bowiem, że w okolicznościach niniejszej sprawy nawet niepopełnienie tych uchybień nie spowodowałby zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez organ.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji oddalającego zarzuty egzekucyjne wniesione przez skarżących wykazała, że jest ono zgodne z prawem.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w warunkach związania oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 15 marca 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 733/16, będącym wynikiem rozpoznania skargi R. P.–M. i J. M. od poprzedniego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. We wskazanym wyroku Sąd uznał, że rozpoznawany przez organ środek zaskarżenia – zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji – został wniesiony z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności, który upłynął w dniu 7 lipca 2015 r. Przy czym zaznaczył, że w związku z niejednoznacznym sformułowaniem pism skarżących z dnia 18 października 2015 r. istnieją wątpliwości, czy stanowiło ono zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 września 2015 r. W związku z tym Sąd zobowiązał organ, aby w pierwszej kolejności ustalił, co jest przedmiotem rozpoznawanego pisma: zarzuty egzekucyjne, czy też zażalenie na postanowienie organu o nałożeniu na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia.

W świetle przedstawionego stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 733/16 należy wskazać, że związanie nim organów nadzoru budowlanego ponownie rozpoznających sprawę dotyczyło kwestii wyraźnie wskazanych przez Sąd, wymagających podjęcia przez organ czynności postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie w tym zakresie organ w sposób prawidłowy podjął inicjatywę dowodową i pozyskał od zobowiązanych stanowisko, w którym wyjaśnili, że pisma z dnia 18 października 2015 r. dotyczyły także zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych, o których rozpoznanie wyraźnie zawnioskowali. Przeprowadzone we wskazanym zakresie postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy zrealizowało wytyczne sformułowane w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 733/16 i wyrażoną w nim ocenę prawną.

Natomiast stanowisko organów w kwestii terminowości wniesionych zarzutów narusza przepis art. 153 p.p.s.a. oraz jest sprzeczne z wykładnią językową art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1314), zwanej dalej u.p.e.a.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Termin 7-dniowy do wniesienia zarzutów ma charakter terminu zawitego, do którego, w sytuacji braku szczególnych regulacji w u.p.e.a., stosuje się przepisy k.p.a. Treść tego przepisu wskazuje, że ustawodawca nie przewidział dopuszczalności odmiennego sposobu obliczenia terminu w zależności od podstawy zgłoszonego zarzutu, natomiast możliwość taka nie powinna znajdować oparcia jedynie w orzecznictwie sądowym, bez wyraźnego umocowania w przepisach prawa. Zarzuty nie dotyczą bowiem kontroli poszczególnych czynności egzekucyjnych, tylko są skierowane przeciwko samej istocie egzekucji. Uwaga ta dotyczy także zarzutu, o którym stanowi art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. W ocenie Sądu stwierdzenie, że termin do wniesienia zarzutu z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. biegnie od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego wynika jednoznacznie z kontekstu całej regulacji u.p.e.a. Jeżeli bowiem pouczenie o możliwości zgłoszenia zarzutów jest koniecznym elementem składowym doręczanego zobowiązanemu tytułu wykonawczego, to przy braku wyraźnej regulacji ustawodawcy trudno byłoby przyjąć inny termin do wniesienia zarzutów, aniżeli liczony od daty doręczenia zobowiązanemu tego dokumentu urzędowego, w którym zamieszczone zostało stosowne pouczenie.

Podkreślić też należy, że co do zasady organ egzekucyjny wraz z tytułem wykonawczym przekazuje zobowiązanemu informację o podjęciu czynności egzekucyjnych zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W ten sposób zobowiązany dowiaduje się o konkretnym środku egzekucyjnym, który zostanie zastosowany lub został zastosowany i może wnieść zarzuty. Jeśli zaś środek egzekucyjny zostanie zastosowany po terminie, w którym mogą być wniesione zarzuty, wówczas zobowiązany może wnieść skargę na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a. Wobec tego nie można zgodzić się ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że bieg terminu do wniesienia zarzutów dotyczących zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) należy liczyć od dnia doręczenia skarżącym postanowienia o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w doktrynie wskazuje się, że wniesienie zarzutu na tej podstawie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy zobowiązany otrzyma zawiadomienie o zajęciu wraz z tytułem wykonawczym albo dowie się o zajęciu przysługującego mu świadczenia pieniężnego najpóźniej w siódmym dniu od daty doręczenia tytułu (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2018 r., II FSK 2187/16, dostępny na stornie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Taki też pogląd wyraził Sąd w wiążącym organ wyroku z dnia 15 marca 2017 r. Sąd ten stwierdził bowiem jednoznacznie, że termin do zgłoszenia zarzutów upływał w niniejszej sprawie w dniu 7 lipca 2015 r., co oznacza, że zdaniem Sądu, biegł on od dnia doręczenia zobowiązanym tytułu wykonawczego z dnia 11 czerwca 2015 r. Tymczasem treść uzasadnienia postanowienia organu drugiej instancji wskazuje, że ocena Sądu nie została uwzględniona, albowiem organ przyjął za datę rozpoczęcia biegu terminu do zgłoszenia zarzutów dzień doręczenia postanowienia o zastosowaniu danego środka egzekucyjnego.

W konsekwencji stwierdzić należy, że organ dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. i art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., nie mniej Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a naruszenie przepisów w tym zakresie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wskazać bowiem należy, że kwestia sposobu rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny o zarzutach wniesionych po terminie budzi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istotne wątpliwości (por. J. Makuch, Sposób rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego o zarzutach wniesionych po terminie, LEX/el 2017 i powołane tam orzecznictwo). Zauważono, że jakkolwiek u.p.e.a. wyraźnie określa termin, w którym zarzuty mogą zostać wniesione, to jednak nie precyzuje, w jakiej formie powinno zostać podjęte rozstrzygnięcie w sytuacji, gdy dokonanie tej czynności nastąpiło po upływie tego terminu. W judykaturze prezentowane są więc zarówno poglądy, że w sytuacji wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym z uchybieniem terminu organ winien odmówić uwzględnienia zarzutów lub je oddalić, jak również wskazuje się na możliwość pozostawienia zarzutów bez rozpoznania, czy stwierdzenia bezskuteczności wniesionych zarzutów. Pojawiają się także głosy opowiadające się za umorzeniem postępowania w sprawie zarzutów lub odmową wszczęcia postępowania w sprawie tych zarzutów. Niezależnie jednak od tego, w jaki sposób organ egzekucyjny odniesie się do wniesionych zarzutów, każda z form rozstrzygnięcia wyklucza możliwość merytorycznego ich rozpoznania (zbadania zasadności).

Zdaniem Sądu jest niewątpliwe, że zarzuty spóźnione nie mogą zostać uwzględnione. W związku z tym forma załatwienia spóźnionych zarzutów jest kwestią drugorzędną pod względem słuszności rozstrzygnięcia podjętego w tym przedmiocie. Niezależnie bowiem od sposobu, w jakim zostaną one rozpatrzone, sytuacja prawna strony nie ulegnie zmianie – zobowiązani nie uzyskają zamierzonego celu w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego czy chociażby zastosowania mniej uciążliwego środka. Co więcej, brak uwzględnienia zarzutów (czy to ze względów merytorycznych, czy procesowych) przesądza o możności dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego). Nie oznacza to, by forma ta była nieistotna i stąd postulat, by w tym względzie orzecznictwo sądowe dążyło do ukształtowania jednolitej praktyki.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że pomimo wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i merytorycznego rozpoznania spóźnionych zarzutów egzekucyjnych, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie podjęte przez organ egzekucyjny, po prawidłowym uwzględnieniu uchybienia terminu do wniesienia zarzutów, uznać należałoby bowiem za prawidłowe, gdyby przyjęło postać oddalenia zarzutów, co potwierdzają przykłady z orzecznictwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r., I SA/Bk 361/08, LEX nr 478764). W sytuacji wielości dopuszczalnych w orzecznictwie sposobów załatwienia spóźnionych zarzutów, o których była już mowa, również i ten sposób byłby prawidłowy. W tych okolicznościach naruszenie art. 153 p.p.s.a. i art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Pomimo bowiem uchybień organów egzekucyjnych, z uwagi na spóźnione zarzuty skarżący i tak nie uzyskaliby oczekiwanego przez siebie rozstrzygnięcia.

Niezasadne okazały się także pozostałe zarzuty skargi, w szczególności Sąd stwierdził, że organ przeprowadził prawidłowo postępowanie wyjaśniające i stosując się do wskazań zawartych w wyroku tutejszego Sądu o sygn. akt II SA/Gd 733/16 poczynił ustalenia co do treści pism skarżących z dnia 18 października 2015 r., w świetle której nie budziło wątpliwości, że wnieśli oni o rozpoznanie zarzutów egzekucyjnych. Tak przeprowadzone postępowanie odpowiada wymogom stawianym przez k.p.a., nie naruszając przepisów art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.