Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2437/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant: Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi C.K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii o lokalizacji inwestycji oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału w Ł. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], w przedmiocie negatywnego zaopiniowania lokalizacji stacji gazu płynnego na działce C.K. - skarżącego nr [...] obręb [...] położonej przy drodze krajowej nr [...] (ul. P.) w R..

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, że przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw gazowych na działce nr [...] obręb [...] położonej przy drodze krajowej nr [...] w R., Prezydent Miasta R. wystąpił do zarządcy drogi z wnioskiem o zaopiniowanie powyższej inwestycji, zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 106 k.p.a.

Organy administracji publicznej, zarówno I jak i II instancji negatywnie zaopiniowały lokalizację projektowanej stacji paliw gazowych na powyższej działce wskazując, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, lokalizowanie zabudowy wzdłuż zarezerwowanych pasów terenu, nowo wybudowanych dróg (w tym obwodnic miejscowości) oraz istniejących dróg może nastąpić tylko w wypadku włączenia ruchu drogowego - spowodowanego tą zabudową - do istniejącej lub projektowanej drogi, wyłącznie w miejscach określonych przez zarząd drogi.

Organ administracji publicznej ustalił, że działka nr [...] obręb [...], na której skarżący planuje zlokalizować stację gazu płynnego położona jest przy skrzyżowaniu drogi krajowej nr [...] (ulicy P. i M.) i ulicy W.. Z załączonej do akt mapy sytuacyjno-wysokościowej oraz ustalonego stanu faktycznego nie wynika, aby do przedmiotowej działki wykonany był szeroki zjazd z drogi krajowej. Przedmiotowa działka, stanowiąca nieużytek jest ogrodzona, a w miejscu usytuowania bramy brak jest wydzielonego zjazdu. Na wprost zamontowanej bramy zlokalizowane jest przejście dla pieszych z obniżonym krawężnikiem, co oznacza, że w tym miejscu nie może odbywać się zjazd z drogi krajowej na działkę. Z zatwierdzonej organizacji ruchu wynika, że działka nr [...] obręb [...] usytuowana jest w obszarze oddziaływania skrzyżowania, zatem ze względów bezpieczeństwa ruchu i obowiązujących przepisów niemożliwe jest włączenie do drogi ruchu spowodowanego lokalizacją na działce stacji gazu płynnego. Obsługa komunikacyjna planowanej na działce stacji gazu płynnego, według § 78 ust. 1 w związku z § 55 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) powinna się odbywać poprzez zjazd publiczny usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7 tego rozporządzenia. W myśl powołanego wyżej przepisu § 113 ust. 7 zjazdy publiczne nie mogą być sytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Organ administracji publicznej, że zjazd musiałby zostać usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania, gdyż cała działka skarżącego położona jest w tym obszarze

Z powołanych wyżej powodów zarządca drogi negatywnie zaopiniował lokalizację przedmiotowej stacji na działce nr [...] obręb [...].

Pismem z dnia [...] czerwca 2003r. na powyższe postanowienie skargę wniósł skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. Skarżący podnosił naruszenie przez organ przepisów prawa poprzez błędne przyjęcie, że cała działka skarżącego zlokalizowana jest w obszarze oddziaływania skrzyżowania, co uniemożliwia włączenie do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego spowodowanego zlokalizowaniem na przedmiotowej działce stacji gazu płynnego.

Powołując się na przepis art. 35 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący wskazał, że to do zarządcy drogi należy wskazanie miejsca, w którym może nastąpić włączenie ruchu drogowego. Podniósł, że zarządca drogi dokonał jedynie analizy stanu faktycznego i uznał, że w chwili obecnej nie ma możliwości włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego z przedmiotowej działki natomiast nie proponował zmiany usytuowania zjazdu. Takie stanowisko zarządcy powoduje, że skarżący - właściciel nie ma prawidłowego zjazdu z drogi krajowej.

Zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych wskazując, iż jedynie część przedmiotowej działki a nie tak jak ustalił organ cała działka skarżącego jest usytuowana w obszarze oddziaływania skrzyżowania.

Wskazywał, że zgodnie z przepisem §113 ust. 7 w zw. § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. zjazdy publiczne nie mogą być sytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania i z tego powodu na części przedmiotowej działki nie może być lokalizowane włączenie ruchu drogowego z działki. Podniósł, że obszar oddziaływania skrzyżowania obejmuje najbliższe sąsiedztwo skrzyżowania i nie może być rozciągnięty na całą działkę. Wskazał, że organ zupełnie dowolnie określił całą działkę jako leżącą w obszarze oddziaływania skrzyżowania.

Podniósł, że proponował część swojej działki przeznaczyć na wybudowanie skrzyżowania przeznaczonego dla ruchu okrężnego, które to skrzyżowanie rozwiązałoby problem bezpieczeństwa ruchu.

Skarżący podnosił zarzut nierówne traktowanie obywateli przez organ, bowiem jak wskazał wyrażono zgodę na lokalizacje stacji paliw przy skrzyżowaniu ulicy B. (droga krajowa nr [...]) z ulicą K. (droga krajowa nr [...]). Zarzut ten zdaniem skarżącego potwierdzają także inne fakty a mianowicie wykonywanie z drogi krajowej nr [...] zjazdów publicznych do podobnych inwestycji, które stanowią znacznie większe zagrożenie bezpieczeństwa ruchu niż zjazd na działkę nr [...].

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko podnosząc, że opinia w sprawie lokalizacji stacji gazu płynnego na działce nr [...], miała wprawdzie charakter uznaniowy ale nie była dowolna. Poprzedzona była głęboką analizą istniejącego stanu faktycznego oraz poparta obowiązującymi przepisami ustawy o drogach publicznych i powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej.

Ponadto organ administracji publicznej dodał, że zgodnie z art. 16 ustawy o drogach publicznych realizacja oraz koszty budowy lub modernizacji dróg, spowodowane inwestycją niedrogową, należą do inwestora tego przedsięwzięcia, co oznacza, że w takich przypadkach jak rozpatrywany koszty przebudowy skrzyżowania poniósłby skarżący.

Wskazał, że lokalizacja stacji paliw A. przy skrzyżowaniu ulicy B. (droga krajowa nr [...]) z ulicą K. (droga krajowa nr [...]), o której informuje skarżący w skardze z dnia [...] czerwca 2003 r., zarządca drogi zaopiniował pozytywnie, jednakże udzielenie zgody było możliwe po przebudowie tego skrzyżowania przez wyżej wymienionego inwestora i na jego koszt.

Stwierdził, że nie zajął stanowiska w sprawie przebudowy skrzyżowania ulicy P. i M., ponieważ we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona nie wykazywała zainteresowania taką inwestycją zwłaszcza, że przebudowa skrzyżowania jest inwestycją bardzo kosztowną.

Organ stwierdził, że nie ustosunkował się do zarzutu, że z drogi krajowej nr [...] wykonane są zjazdy publiczne, które stanowią znacznie większe zagrożenie bezpieczeństwa ruchu niż zjazd na działkę nr [...], ponieważ skarżący nie sprecyzował, których zjazdów ten zarzut miałby dotyczyć.

Biorąc powyższe pod uwagę, a także fakt, że lokalizacja przedmiotowej stacji gazu płynnego na działce skarżącego naruszałaby nie tylko obowiązujące przepisy, ale zagrażałaby bezpieczeństwu ruchu na drodze, wnoszono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy (Dz.U. Nr 153, poz.1271), w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).

Zgodnie z art. l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 35 ust.4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 – ze zmianami) lokalizowanie zabudowy wzdłuż zarezerwowanych pasów terenu , nowo wybudowanych dróg ( w tym obwodnic miejscowości ) oraz istniejących dróg może nastąpić tylko w wypadku włączenia ruchu drogowego – spowodowanego tą zabudową – do istniejącej lub projektowanej drogi, wyłącznie w miejscach określonych przez zarząd drogi. Do obsługi komunikacyjnej planowanej stacji paliw , zgodnie z § 78 ust. 1 i 2 p.3 związku z § 55 ust. 1 p.3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43 , poz. 430 ) powinien być wykonany zjazd publiczny usytuowany w miejscu nie powodującym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z uwagi na występujące natężenie ruchu pojazdów na drodze Nr [...] zjazd publiczny należałoby wyposażyć w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z drogi. W omawianym przypadku dodatkowe pasy ruchu oraz zjazd publiczny do obsługi stacji paliw usytuowany zostałby w obszarze skrzyżowania ulic P., M. i W., w strefie kumulacji i segregacji ruchu na wlotach opisanych wyżej ulic, w sąsiedztwie przejść dla pieszych. Takie usytuowanie zjazdu publicznego stanowiłoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego na przyległym odcinku ulicy P. i M. i skrzyżowaniu tych ulic oraz naruszenie obowiązujących przepisów w zakresie sytuowania zjazdów publicznych z dróg. W myśl przepisu § 113 p. 7 powołanego wyżej rozporządzenia - zjazdy publiczne nie mogą być usytuowane w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prawidłowo ustalił, że zarówno cała działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania a w związku z tym zjazd publiczny nie może być usytuowany.

Odnośnie przebudowy skrzyżowana organ administracji publicznej prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 16 ustawy o drogach publicznych realizacja oraz koszty budowy lub modernizacji dróg, spowodowane inwestycją niedrogową, należą do inwestora tego przedsięwzięcia, co oznacza, że w takich przypadkach jak rozpatrywany koszty przebudowy skrzyżowania poniósłby skarżący tak jak to czynili inni inwestorzy – stacja paliw A. przy skrzyżowaniu ulicy B. – udzielenie zgody było możliwe po przebudowie tego skrzyżowania przez wyżej wymienionego inwestora i na jego koszt.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) należało orzec jak w sentencji.