Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 651/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E.Ch. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 września 2013 r.; sygn. akt VI SA/Wa 2173/13 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 10 września 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2173/13) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez E.C. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. E.C. (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje dla niej “trudne, a nawet niemożliwe do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody". Skarżąca podkreśliła, że w bieżącym roku jej firma przez pierwsze dwa kwartały generowała stratę, przy czym w ostatnich latach straty były niwelowane zyskiem osiąganym pod koniec danego roku. Wyjaśniła, że w ubiegłym roku osiągnięty roczny zysk był znacznie niższy niż kara pieniężna wymierzona zaskarżoną decyzją. W ocenie skarżącej wykonanie decyzji spowoduje bardzo poważne, niekorzystne skutki dla firmy, albowiem firma żadnego kwartału nie zakończy zyskiem, a tym samym zakończy stratą również cały rok. W związku z tym utraci płynność finansową oraz zdolność kredytową. Skarżąca wyjaśniła, że późniejszy zwrot uiszczonej kary (w związku z ewentualnym uchyleniem zaskarżonej decyzji), wobec długotrwałej procedury sądowoadministracyjnej – nie będzie mógł zniwelować niekorzystnych skutków wykonania tej decyzji. Do wniosku skarżąca nie załączyła żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową jej przedsiębiorstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 10 września 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie po jej stronie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., gołosłowne twierdzenia skarżącej, niepoparte żadnymi dokumentami obrazującymi kondycję finansową jej firmy są niewystarczające do stwierdzenia przez Sąd, że w jej sprawie przesłanki te rzeczywiście zaistniały. Sąd wskazał, że poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy nie jest obowiązkiem Sądu, a obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przekonującego o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej spoczywa na wnioskodawcy.

Pełnomocnik E.C. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., polegające na przyjęciu, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie po jej stronie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej wskazał, że jego mocodawczyni w sposób obszerny wyjaśniła w treści zawartego w skardze wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia po jej stronie trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie strony skarżącej sąd administracyjny niezasadnie przyjął, iż przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji mogłyby zostać wykazane wyłącznie wówczas, gdyby skarżąca złożyła dowody w postaci dokumentów obrazujących kondycję jej firmy. W ocenie strony Sąd w istocie przyjął, że spełnienie przesłanek ma być (wbrew treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.) udowodnione, a nie uprawdopodobnione. Taka interpretacja wskazanego przepisu świadczy, zdaniem strony, o jego naruszeniu. W uzasadnieniu zażalenia została również powtórzona, zawarta w treści skargi, argumentacja dotycząca sytuacji finansowej skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zamkniętym katalogiem przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, wynikającym z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy, przy czym dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne podniesione w uzasadnieniu wniosku skarżącej nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie. Zgodzić się należy z oceną Sądu I instancji, że w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Przede wszystkim skarżąca, posługując się wyłącznie pojęciami ogólnymi, nie wskazała w treści wniosku jakie konkretnie szkody i w jakim rozmiarze może spowodować brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a także nie przedstawiła żadnych dowodów czy okoliczności faktycznych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej, uprawdopodobniających wystąpienie po jej stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Gołosłowne twierdzenia skarżącej, niepoparte żadnymi dokumentami obrazującymi kondycję finansową jej przedsiębiorstwa są niewystarczające do stwierdzenia przez Sąd, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Również argumentacja podniesiona w treści zażalenia ze względu na brak przedstawienia jakichkolwiek okoliczności mogących skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia Sądu i ogólnikowość twierdzeń nie mogła odnieść zamierzonego przez stronę skutku. W związku z powyższym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 września 2013 r. należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku strony o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, że wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i oddalił je na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.