Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 70/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor

Izby Skarbowej w K. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania

od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów za 2007 r. w kwocie [...] zł.

W skardze na powyższą decyzję F. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł m.in. o przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a następnie wskutek złożonego sprzeciwu tak samo orzekł Sąd w postanowieniu z dnia 19 maja 2014 r. Orzeczenie to zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2014 r. oddalił zażalenie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 sierpnia 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100,00 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpowiadając na wezwanie, skarżący wniósł ponownie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 4 listopada 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy, zaś na skutek wniesionego sprzeciwu od tego orzeczenia postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Następnie postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego wniesione na postanowienie z dnia 7 stycznia 2015 r.

W tym stanie rzeczy na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 marca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 sierpnia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100,00 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi,

z pouczeniem, iż na wezwanie zażalenie nie przysługuje.

Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 marca 2015 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach tej sprawy.

W piśmie nadanym w dniu 7 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi.

Wymagany wpis sądowy od skargi do chwili obecnej nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z orzecznictwem, jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania do uiszczenia opłaty sądowej, ale przed upływem siedmiodniowego terminu, złoży wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych, pierwotne wezwanie traci aktualność; gdy nastąpi odmowa zwolnienia, wezwanie

powinno być powtórzone po uprawomocnieniu się odmowy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II FZ 125/05, publ. ONSAiWSA 2006/1/12).

Taka sytuacja miała miejsce w omawianej sprawie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r. oddalił zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 7 stycznia 2015 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego

od skargi. Termin zaś do uiszczenia wpisu, liczony od dnia doręczenia wezwania, tj. od dnia 30 marca 2015 r., upłynął z dniem 7 kwietnia 2015 r. Jest tak dlatego, że w myśl

art. 83 § 2 ppsa jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Dzień 6 kwietnia 2015 r. (poniedziałek) – zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. d ustawy

z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 90) – był dniem wolnym od pracy (drugi dzień Wielkiej Nocy).

Podkreślenia przy tym wymaga, że złożony przez stronę skarżącą ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zapobiegł skutkom tego stanu rzeczy,

w szczególności nie przerwał terminu do uiszczenia wpisu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie wniosku

o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po merytorycznie

i prawomocnie rozstrzygniętym uprzednim wniosku w tym przedmiocie. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196, z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 maja 2007 r. sygn. akt II FSK 649/06, publ. LEX nr 927112, z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt

I OZ 53/09, publ. LEX nr 544984).

W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji.