Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1088/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 87 ust. 1, 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 5 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2010 roku sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania L. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno – letniskowego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B. Nr [...], działka Nr ewid. [...], obręb [...].

Jak wskazał organ I instancji, nieruchomość dla której miały być ustalone warunki zabudowy znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – tj. uchwała Rady Miejskiej w Ł. z dnia 24 maja 2000 roku zmieniająca miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. w części obejmującej obszar pomiędzy ulicami S., R. i A. (Dz. Woj. Łódzk. Nr 88, poz. 476). Tymczasem zgodnie z zapisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dla terenów objętych planem nie ustala się warunków zabudowy w drodze decyzji. W związku z tym postępowanie administracyjne w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

W odwołaniu od powyższej decyzji L. S. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując na naruszenie art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że uchwała zmieniająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie utraciła mocy prawnej. Zdaniem odwołującego się, zmiana planu miejscowego uchwalona w 2000 roku nie zachowała mocy, bowiem nie można jej traktować jako samoistnego, jednostkowego aktu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy kwestionowane w odwołaniu rozstrzygnięcie. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwa jest wyłącznie w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy na terenie nieruchomości odwołującego się obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tej kwestii organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż na spornym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu, treść uchwały z 2000 roku pozwala w całości zrozumieć ustalenia planu, a ich interpretacja nie nastręcza różnorakich dywagacji interpretacyjnych. Innymi słowy tekst uchwały pozwala na samodzielne ustalenie uregulowań dotyczących rodzaju, charakteru i przeznaczenia poszczególnych jednostek planistycznych. W tej sytuacji, wobec ustalenia w sprawie, że dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe, co obligowało organ do umorzenia postępowania.

W skardze na powyższą decyzję L. S. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1993 roku, znowelizowany w roku 2000, nie utracił mocy prawnej. Nadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 27 i 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje w sytuacji gdy został on przygotowany z naruszeniem przepisów o jego sporządzaniu i nie można go uznać za samodzielny, jednostkowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach skargi strona wywodziła, że po dniu 1 stycznia 2004 roku nie jest możliwe stosowanie zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 roku. Zmiana zapisów planu dokonana w formie uchwały w 2000 roku nie ma mocy, gdyż nie można tej nowelizacji traktować jako samoistnego jednostkowego aktu. Zmiana planu z 2000 roku nie zawiera prognozy skutku wpływu ustaleń planów na środowisko przyrodnicze, brak jest postanowień co do realizacji inwestycji celu publicznego, występuje brak jasnego określenia celu regulacji zawartych w planie, a powierzchowny wykaz nazewnictwa użytego w planie nie pozwala na jednoznaczną, samodzielną interpretację zapisów planu, bez odwoływania się do uchwały z 1993 roku. Nadto, w uchwale nowelizującej plan brak jest ustaleń w zakresie ochrony środowiska, podziału nieruchomości i zagospodarowania terenu, obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. Nie została stwierdzona zgodność nowelizacji planu z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, gdy tymczasem zapisy studium wiążą organ przy opracowywaniu planu zagospodarowania przestrzennego. W konkluzji skargi strona wskazała, że organ dopuścił się naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie rozpoznał sprawy w sposób wyczerpujący. Skutkowało to naruszeniem przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające prawu. W szczególności wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie nastąpiło w sprawie naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

W stanie faktycznym sprawy strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Na terenie, na którym zlokalizowana jest nieruchomość od 1993 roku obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr LVII/491/93 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 2 czerwca 1993 roku (Dz. Woj. Łódzkiego Nr 6, poz. 71 ze zm.). Plan ten został zmieniony uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia 24 maja 2000 roku w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. w części obejmującej obszar pomiędzy ulicami S., R. i A.

Tymczasem zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 roku zachowują moc. Przy czym, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 roku zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 roku (art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Natomiast, plany zagospodarowania przestrzennego województw uchwalone po dniu 1 stycznia 1999 roku zachowują moc (art. 87 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W tak ustalonym stanie prawnym, decydujące znaczenie ma rozstrzygniecie, czy nowelizacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z roku 2000 zachowała moc prawną, czy ją utraciła na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organy orzekające w przedmiotowej sprawie stanęły na stanowisku, że nowelizacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonana w roku 2000, zachowała moc prawną. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie zgadza się z takim stanowiskiem. Sąd podziela w tym zakresie tezę zawartą w zacytowanym przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2008 roku, sygn. akt: II SA/Kr 218/06 (Lex Nr 486504). Zgodnie z rzeczoną tezą, w rozumieniu art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwały podjęte po 1 stycznia 1995 roku i zmieniające dotychczasowe planu miejscowe obowiązują po 1 stycznia 2004 roku tylko wówczas, gdy treść samej uchwały zmieniającej pozwala na odrębne ustalenie zasad kształtowania ładu przestrzennego. Taka uchwała zmieniająca musi zawierać na tyle samodzielnie i odrębnie uregulowane zasady kształtowania ładu przestrzennego, aby mogła być samodzielnie stosowana, bez potrzeby odnoszenia jej treści do planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 roku. Uwzględniając te wytyczne organy uznały, iż regulacja uchwały nowelizującej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma samodzielny byt. Uchwała nowelizująca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera na tyle kompleksową i autonomiczną regulację, że nie wymaga odniesienia, bądź odwołania do miejscowego planu uchwalonego przed 1995 rokiem.

W treści skargi strona podniosła zarzut, iż uchwała nowelizująca miejscowy plan nie zawiera wymienionych obligatoryjnych elementów, ani nie została potwierdzona jej zgodność z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. Argumenty te pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, gdyż w zawisłej sprawie Sąd nie jest uprawniony do kontroli legalności uchwały nowelizującej miejscowy plan. Strona uważając, iż ta uchwała jest podjęta z naruszeniem wymogów proceduralnych, bądź jest dotknięta jakąkolwiek inną wadą, może kwestionować jej legalność w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie skargi do sądu administracyjnego.

Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

K.O.