Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1259/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.141 par 4, art.153,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA del. Wojciech Stachurski, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 913/13 w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 23 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie sygn. akt I SA/Łd 913/13 w sprawie ze skargi I. M. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 23 maja 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia 28 lutego 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił A. i I. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 329.082 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 31 lipca 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Podstawę rozstrzygnięcia organów podatkowych stanowiły następujące ustalenia:

Małżonka Skarżącego w 2003 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży usług budowlanych na rzecz podmiotów krajowych, ewidencjonując zdarzenia gospodarcze w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Wykazana w zeznaniu wysokość przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej została zaniżona o kwotę 163.066,72 zł, a wysokość kosztów uzyskania przychodów została zawyżona o kwotę 568.000 zł. Wartość wykazanych przychodów należało zwiększyć o następujące kwoty: 140.058 zł - zaliczoną do przychodów 2004 r. wartość usług budowlanych, wynikających z faktury z 8 stycznia 2004 r., wykonanych i odebranych w 2003 r., 23.008,72 zł - wartość świadczeń w naturze otrzymanych przez małżonkę Skarżącego, tj. wartość przyłącza wodociągowego wykonanego w zamian za usługi zakupu i transportu kruszywa świadczone przez stronę na rzecz spółki "B.".

Podatniczka do kosztów uzyskania przychodów bezzasadnie zaliczyła następujące kwoty: 50.000 zł - za usługi wykonane przez P.H.U. "L." M. M., wynikające z faktury z 30 grudnia 2003 r., związane z przychodem 2004 r., gdyż strona stosowała memoriałową, a nie kasową zasadę potrącania kosztów uzyskania przychodów, 518.000 zł - z faktur otrzymanych od firmy M. P., dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane, ponieważ: wystawca faktur nie wskazał w sposób wiarygodny miejsca wykonywania robót i ich zakresu, nie wyjaśnił jakie materiały zużył do wykonania usług, nie podał źródła ich pochodzenia, nie posiadał własnego sprzętu, nie zatrudniał pracowników, a sam nie był w stanie wykonać opisanego zakresu robót, gdyż pracował w innej firmie na trzy zmiany i w pełnym wymiarze czasu pracy.

W tej sytuacji organy obu instancji uznały, że podatkowa księga przychodów i rozchodów, prowadzona w 2003 r. przez małżonkę Skarżącego nie odzwierciedla stanu rzeczywistego w zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodów. Na podstawie art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749, dalej jako O.p.), organy odstąpiły od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania uznając, że dane wynikające z ksiąg podatkowych w części dotyczącej poniesionych kosztów, uzupełnione dodatkowymi dowodami, pozwalają na określenie wielkości kosztów uzyskania przychodów.

Powyższa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2010 r., w sprawie I SA/Łd 822/09. Skarga kasacyjna strony od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1740/10.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 4 grudnia 2012 r. realizując wytyczne sądu administracyjnego uchylił decyzję Dyrektora UKS w L. z dnia 28 lutego 2008 r.

Kolejną decyzją z dnia 11 marca 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił małżonkom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 328.082 zł.

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 11 marca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sytuacji dokumentowania wydatków nierzetelnymi dowodami ogólne zasady dotyczące określenia dochodu z uwzględnieniem regulacji art. 9 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej jako u.p.d.o.f.) nie mogły mieć zastosowania.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie przez organy obu instancji, zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jakie zawierał dotyczący sprawy wyrok z dnia 19 marca 2010r. o sygn. akt I SA/Łd 822/09, zgodnie z którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał między innymi, że organ ustalił wartość przychodu podatniczki na podstawie świadczenia ekwiwalentnego, które stanowiło koszt tego przychodu, nie uwzględniając samego kosztu;

2) art. 23 § 1 w związku z art. 122 i art. 121 O.p. poprzez odstąpienie od szacowania kosztów uzyskania przychodów w zakresie realizacji robót budowlanych wyszczególnionych w fakturach wystawionych przez firmę Usługi Ogólnobudowlane M. P. na rzecz małżonki Skarżącego.

3) art. 23 § 2 O.p. poprzez bezpodstawne zastosowanie tegoż przepisu prawa przy dokonywaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i tym samym określenie zobowiązania w podatku dochodowym z pominięciem znacznej części kosztów uzyskania przychodu;

4) art. 6 ustawy Kodeks cywilny poprzez bezpodstawne uznanie, że ten przepis prawa ma zastosowanie w postępowaniu podatkowym;

5) art. 233 § 1 pkt 1, art. 70 § 1 i art. 208 § 1 w związku z art. 120 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji określające w trybie art. 21 § 3 O.p. zobowiązanie podatkowe po ponad dziewięcioletnim okresie od powstania obowiązku podatkowego i uznanie, że organ pierwszej instancji był uprawniony do dokonania takiego rozstrzygnięcia. Ponadto Pełnomocnik podważył wszczęte i zawieszone postępowanie karne skarbowe stwierdzając, iż jego zawieszenie miało na celu przedłużenie okresu wynikającego z art. 70 § 1 O.p.;

6) art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez nieuwzględnienie w obecnie zaskarżonych decyzjach (zarówno organu I jak i II instancji) wszystkich kosztów uzyskania przychodów niewątpliwie poniesionych przez małżonkę Skarżącego przy niekwestionowanej realizacji umów zawartych z inwestorami tj.;

- kosztów wybudowania drogi na rzecz gminy i miasta Z., który to fakt nie jest kwestionowany, a wartość tych kosztów powinna być oszacowana przez organy;

- kosztów wbudowania instalacji kanalizacyjnej w drogę zafakturowaną na rzecz miasta Z., a wykonaną przez Spółkę B. dla małżonki Skarżącego jako zamienne świadczenie za transport i sprzedaż kruszywa na jej rzecz przez małżonki Skarżącego, przypisane małżonce Skarżącego jako świadczenie nieodpłatne i ujęte w jej przychodach, przez co doszło do zaniżenia kosztów uzyskania przychodów i zawyżenia dochodu do opodatkowania.

W ocenie pełnomocnika decyzje powstałe przed wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2010r. o sygn. akt I SA/Łd 822/09, jak i po wydaniu upomnianego wyroku Sądu o sygn. I SA/Łd 822/09, w zakresie przychodów, jak i kosztów ich uzyskania pozostają w tych samych wartościach, co ma świadczyć, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej jak i Dyrektor Izby Skarbowej w obecnie zaskarżonych decyzjach nie związali się z zaleceniami Sądu jakie wynikały z wyroku o sygn. akt I SA/Łd 822/09, co ma skutkować naruszeniem prawa.

7) art. 21 § 1 pkt 1) i art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 120 cyt. ustawy, poprzez bezpodstawne wykorzystywanie przez organy podatkowe uregulowań wynikających z treści wskazanych przepisów prawa (art. 21 § 3 i art. 70 § 1 O.p.) w drodze nieuprawnionej i rozszerzającej interpretacji, do podejmowania działań fiskalnych które w istocie z tych przepisów nie wynikają.

Pełnomocnik zaskarżył również postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 17 maja 2013 r. odmawiające przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność, "wypowiedzenia się co do wartości i zakresu wykonanych robót przez małżonkę Skarżącego", stwierdzając, iż organ miał obowiązek podjąć procedurę szacowania, do czego dowód z oceny wartości wykonanych robót budowlanych był niezbędny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie wypowiedział się już sąd administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2010 r. i wskazał art. 153 p.p.s.a. Sąd podzielił stanowisko organów, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do oszacowania kosztów uzyskania przychodów, które zostały udokumentowane nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez M. P. W wyroku z dnia 19 marca 2010 r. Sąd jednoznacznie wskazał, że faktury te dokumentują czynności, które nie zostały dokonane, a stanowisko to potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2012 r., wskazując dodatkowo na szczególne zasady rozliczeń podatkowych podatników zobowiązanych do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Z uwagi na brak podstaw do oszacowania wydatków wyszczególnionych w fakturach oczywiście bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 23 § 1 O.p., art. 23 § 2 O.p., jak i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Z tych przyczyn brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyceny wartości spornych robót budowlanych. Opinia taka, jak wskazano nie może zastąpić dowodów potwierdzających poniesienie takich wydatków.

Jako niezrozumiały Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 6 k.c. poprzez uznanie, że ten przepis ma zastosowanie w postępowaniu podatkowym. Jako chybiony oceniono też zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2003 rok.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.

Skarżący działając przez pełnomocnika – doradcę podatkowego - zaskarżył w całości powyższy wyrok.

I. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania które miały istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania, a mianowicie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" (w związku z § 2 przywołanego przepisu), poprzez

nieuwzględnienie skargi w zakresie z niej wynikającym, w wyniku pominięcia przez Sąd, naruszenia przepisów postępowania jakich dopuściły się organy podatkowe tj:

a) art. 23 § 2 w związku z art. 122 i art 121 § 1 O.p. poprzez bezpodstawne zastosowanie tegoż przepisu prawa podatkowego przy dokonywaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i tym samym określenie niniejszego zobowiązania w podatku dochodowym za 2003 r. ze świadomym pominięciem znacznej części kosztów uzyskania przychodu oraz nie przytoczenie przepisów prawa materialnego ną podstawie, których mogła nastąpić wskazana w decyzji konkretyzacja dokonanego rozstrzygnięcia;

b) art. 23 § 1 w związku z art. 122 i art 121 § 1 O.p. poprzez bezpodstawne odstąpienie od oszacowania kosztów uzyskania przychodów w zakresie realizacji wyszczególnionych w fakturach robót budowlanych wystawionych przez firmę Usługi Ogólnobudowalne M. P. (podwykonawcę małżonki Skarżącego), które to roboty budowlane zostały w niniejszym postępowaniu uznane za niedokonane, w sytuacji gdy:

is

- inwestor (Urząd Miasta w Z.) zlecający kwestionowane przez organ prace budowlane, nigdy ani w żadnej formie, nie kwestionował realizacji (wykonania) zleconych małżonce Skarżącego robót budowlanych;

- zlecone małżonce Skarżącego prace budowlane zostały odebrane protokolarnie przez inwestorów w dniu 29 grudnia 2003 r. na podstawie protokołu końcowego odbioru robót sporządzonego pomiędzy małżonką Skarżacego, a Urzędem Miasta w Z. (treść protokołu i zakres wykonanych robót był dostępny i znany organom podatkowym);

- mocodawca przedstawił organom podatkowym dowody na realizację zleconych przez inwestorów robót budowlanych i niewątpliwe poniesienie kosztów uzyskania przychodów, w postaci faktur wystawionych przez podwykonawcę - Usługi Ogólnobudowalne M.P.

Przedstawione przez dowody zostały uznane przez organy za faktury stwierdzające czynności niedokonane przez tę firmę (co w określonych sytuacjach może stanowić prawo organu), jednak całkowite wyeliminowanie kosztów uzyskania przychodów, jakie bezsprzecznie zostały poniesione przez ma, na zleconą jej inwestycję która w istocie została wykonana, podważa rzetelność dokonanego w postępowaniu rozstrzygnięcia;

c) naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 i 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez brak dbałości o bezstronność i wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy oraz ukierunkowanie postępowania na realizację wyniku fiskalnego, a mianowicie:

- naruszenie art. 180 O.p. poprzez włączenie do sprawy dowodów, zdobytych w sposób sprzeczny z prawem tj. kalkulacji, danych dotyczących technologii, procesu technologicznego, czasu niezbędnego do przeprowadzenia tego procesu, oraz dowodów bezprawnie zdobytych na podstawie art. 155 § 1 O.p. od losowo wybranych podmiotów nie będących stroną, ani żadnym innym uczestnikiem postępowania, nie uznając za stosowne uzyskanie w postępowaniu opinii od powołanego do sprawy biegłego:

- art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na niepełnej i nierzetelnej interpretacji otrzymanych odpowiedzi o których wyżej;

- art. 192 i art. 197 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że okoliczności sprawy dotyczące m. in. technologii, procesu technologicznego, czasu potrzebnego na wykonanie określonych robót przez Pana P. zostały wystarczająco udowodnione, na podstawie zebranych dowodów od podmiotów, które nie zostały powołane w sposób prawidłowy do udzielenia wiadomości specjalistycznych;

d) art. 233 § 1 pkt 1, art. 70 § 1 i art. 208 § 1 w związku z art. 120 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji określającej w trybie art. 21 § 3 O.p. zobowiązanie podatkowe po ponad dziewięcioletnim okresie od powstania obowiązku podatkowego i nieuprawnione uznanie, że brak precyzji i okreśioności w ustawie co do granic czasu w którym możliwe jest wykorzystanie kompetencji wynikających z art. 21 § 3 O.p., stwarza organom podatkowym możliwość dokonywania własnej interpretacji co do długości trwania powyższego okresu. Organy podatkowe - utożsamiając okres, w którym - w trybie art. 21 § 3 O.p. możliwe jest podważenie samowymiaru podatnika - z okresem określonym w art. 70 § 1 O.p., (okres właściwy dla zobowiązania podatkowego - zgodnie z art. 5 Op. skonkretyzowanego w określonej kwocie), bezpodstawnie uzurpują sobie również prawo do wydłużania tego okresu na skutek zaistniałych w postępowaniu zdarzeń przerywających lub zawieszających ten okres, dokonanych na podstawie wydanych w tym postępowaniu wcześniejszych decyzji, usuniętych jednak z obrotu prawnego jako niezgodnych z prawem;

2. art. 153 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie wprost w zaskarżonym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, czy i w jakim zakresie w przedmiotowej sprawie, Sąd czuje się związany i respektuje ustalenia tegoż Sądu, zawarte w prawomocnym wyroku o sygn. akt I SA/Łd 822/09 z dnia 19 marca 2010 r., co w sposób oczywisty powoduje, że wyrok z 19 marca 2010 r. byłby w zasadzie bezprzedmiotowy, a dokonane w nim przez Sąd ustalenia były bezpodstawne lub powstały, w wyniku błędnie przyjętego przez Sąd stanu faktycznego;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku jaki stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został właściwie przyjęty przez Sąd.

Podczas opisu przebiegu niniejszego postępowania (str.4, dół strony zaskarżonego wyroku) Sąd pisze, iż dokonując powiększenia przychodu o wartość przyłącza wodociągowego wykonanego w zamian za usługi zakupu i transportu kruszywa świadczone przez stronę na rzecz spółki "B." bez jednoczesnego uwzględnienia tej wartości po stronie kosztów, w sytuacji gdy świadczenia te miały charakter ekwiwalentny - organ naruszył zasadę legalizmu oraz zasadę prawdy obiektywnej. Natomiast na stronie 8 obecnie zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż nie było podstaw aby ponownie (dwukrotnie) tę samą kwotę zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, oraz, że organy podatkowe nie naruszyły art. 153 p.p.s.a., a co oznacza również, że Sąd wyrokiem o sygn. akt I SA/Łd 822/09 z dnia 19 marca 2010 r., nie czuje się związany. Czy zatem w istocie wg Sądu, w przedmiotowej sprawie właściwie ustalono i odliczono wszystkie koszty uzyskania przychodów? W treści zaskarżonego wyroku nie znajdujemy odpowiedzi na to pytanie. Sąd nie wyjaśnia również dlaczego ustalenia Sądu dokonane w wyroku z dnia 19 marca 2010 r. były niezasadne;

które to ww. naruszenia miały istotny wpływ na dokonane rozstrzygniecie.

II. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art, 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nieuwzględnienie w obecnie zaskarżonych decyzjach (zarówno organu I jak i II instancji) wszystkich kosztów uzyskania przychodów niewątpliwie poniesionych przez małżonkę Skarżącego, przy niekwestionowanej realizacji umów zawartych z inwestorami, tj. kosztów wybudowania drogi na rzecz gminy i miasta Z. (co nie jest przez organ kwestionowane), a w sytuacji nieuznania dokumentacji podatkowej za rzetelną, wartość tych kosztów powinna być oszacowana przez organy; kosztów wbudowania instalacji kanalizacyjnej w drogę, zafakturowaną na rzecz miasta Z., a wykonaną przez spółkę "B." dla małżonki Skarżącego jako zamienne świadczenie za transport i sprzedaż kruszywa na jej rzecz przez małżonkę Skarżacego, przypisane jej jako świadczenie nieodpłatne i ujęte w jej przychodach, przez co doszło do zaniżenia kosztów uzyskania przychodów i zawyżenia dochodu do opodatkowania;

2) art. 11 ust. 1, 2, 2a pkt 1 i 2 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że dokonana ekwiwalentna wymiana kruszywa i transportu tego kruszywa przez firmę małżonki Skarżącego na rzecz spółki "B." która wykonała zamiennie instalację kanalizacyjną w budowanej przez małżonkę Skarżącego w Z., jest świadczeniem nieodpłatnym w rozumieniu ww. przepisów, co samo w sobie zaprzecza ustaleniom faktycznym podanym przez Sąd w obecnie zaskarżonym wyroku, jak również, jest sprzeczne z rozstrzygnięciem dokonanym przez Sąd w wyroku z dnia 19 marca 2010 r, o sygn. akt I SA/Łd 822/09.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W sytuacji gdyby Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesiono o odstąpienie od zasądzania kosztów od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na początek przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający wymogi i standardy wnikające z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a.

Najdalej idący, dotyczący przedawnienia, zarzut kasacyjny powyżej wskazanych wymogów prawnych skargi kasacyjnej nie spełnia. Po pierwsze, zarzut ten w istocie nie ma uzasadnienia. W części skargi, której przeznaczeniem jest uzasadnianie zarzutów kasacyjnych, wzmiankowany zarzut został tylko powtórzony, bez niezbędnego uzasadnienia prawnego i faktycznego, czyli w sposób nie spełniający reżimu wynikającego z art. 176 p.p.s.a.. Po wtóre, zarzut ten nie obejmuje regulacji prawnych w przedmiocie zawieszenia biegu terminu przedawnienia, to jest instytucji prawnej, na którą powołał się Sąd pierwszej instancji rozstrzygając w sprawie. Z powyższego wynika więc niewątpliwie, że zarzut kasacyjny w zakresie przedawnienia nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany, a więc i uwzględniony.

Zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. jest nietrafny. Po pierwsze, za pomocą wymienionego zarzutu nie można zasadnie polemizować z merytoryczną sądową oceną ustalonego przez organy stanu faktycznego; adekwatne w tym zakresie są zarzuty oparte na przepisach postępowania, na podstawie których stan faktyczny sprawy został ustalony i oceniony, a nie tylko opisany. Po wtóre, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia dostatecznie wszystkie wymogi i standardy prawne wynikające z unormowania zawartego w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym także w obszarze: zaprezentowania stanu faktycznego oraz prawidłowości ustalenia jego okoliczności, z niezbędnym odniesieniem się do stanowiska strony skarżącej.

Zarzuty kasacyjne w przedmiocie ustaleń stanu faktycznego są niezasadne. Wnoszący skargę kasacyjną w istocie pomija, że w sprawie orzekały już sądy administracyjne obu instancji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 marca 2010 r., I SA/ Łd 822/09, skarga kasacyjna od którego oddalona została wyrokiem NSA z dnia 13 marca 2012 r., II FSK 1740/10). W prawomocnym, zaaprobowanym przez NSA, wyroku z dnia 19 marca 2010 r., Sąd skonstatował, że organy podatkowe zgromadziły pełny, dostatecznie prawidłowo oceniony materiał dowodowy, a powodem uchylenia zaskarżonej decyzji podatkowej była potrzeba dokonania powtórnej, pogłębionej analizy w zakresie jednego tylko elementy stanu faktycznego, co organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji zrealizowały przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Przypomnieć w tym miejscu wnoszącemu skargę kasacyjną należy, że, zgodnie z art. 153 i art. 190 p.p.s.a., oceny prawne orzekających w sprawie sądów administracyjnych są wiążące przy ponownym sprawy tej rozpoznawaniu. Podnieść również można i należy, że w sprawie VAT za miesiące podatkowe wchodzące w skład analizowanego w sprawie niniejszej roku podatkowego skarga podatnika także została prawomocnie oddalona (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 maja 2010 r., I SA/Łd 818/09, wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r., I FSK 1229/10).

Z powyższego wynika, że stan faktyczny sprawy nie został w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowany, a więc jego subsumcja pod wskazywane w kasacji przepisy prawa materialnego, wbrew stanowisku Skarżącego, również obowiązującego prawa nie narusza. Uzasadnia to ocenę, że również zarzuty kasacyjne w tym przedmiocie są niezasadne.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.