Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 269/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 647/13 o odmowie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi C.T. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 28 lutego 2013 r. nr XVII/190/2013 w przedmiocie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy K. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 647/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie ze skargi C.T. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 28 lutego 2013 r. nr XVII/190/2013 w przedmiocie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy K., odmówił zawieszenia postępowania sądowego.

W uzasadnieniu Sąd zacytował przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", a następnie wyjaśnił, że przyczyna wskazana w tym przepisie nie zaistniała, dlatego brak było podstaw do zawieszenia postępowania.

Dalej Sąd podniósł, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391). Natomiast na dzień wniesienia skargi przez skarżącego w Trybunale Konstytucyjnym zostały zarejestrowane skargi konstytucyjne pod sygnaturami: K 52/12 i K 17/12, K 8/13, K 18/13 (przy czym trzy ostatnie połączono do wspólnego rozpoznania pod sygn. akt K 17/12). W dniu 28 listopada 2013 r. w sprawie K 17/12 Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok, natomiast sprawa K 52/12 do dnia dzisiejszego nie została rozpoznana. Jednakże Sąd zauważył, że sprawa K 52/12 dotyczy wyłącznie zbadania zgodności art. 6d i art. 6e ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a żaden z tych przepisów nie stanowił podstawy wydania zaskarżonej uchwały. Również zakres przedmiotowych przepisów nie dotyczy istoty niniejszej sprawy, gdyż regulamin w sprawie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy K. nie odnosi się do kwestii zorganizowania przetargu na odbiór odpadów komunalnych (art. 6d i 6e).

W tej sytuacji Sąd uznał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest uzależnione od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o "zmianę uzasadnienia, bowiem nie odpowiada ono przedmiotowi skarżenia".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za trafny należy uznać pogląd Sądu pierwszej instancji, że rozpoznanie skargi na uchwałę Rady Gminy K. w przedmiocie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy K. nie zależy od wyniku toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w sprawie K 17/12, która dotyczyła zbadana zgodności art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897) w zakresie, w jakim dodaje art. 6k i art. 6l do ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008, ze zm.), art. 6d ust. 1 i art. 6e, art. 6h, art. 6k i art. 6l, art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu nadanym ww. ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. oraz art. 6j ust. 2a i art. 6k ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 25 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 228) Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w dniu 28 listopada 2013 r., zaś sprawa o sygn. K 52/12 wprawdzie nie została jeszcze zakończona, ale dotyczy ona zbadania zgodności art. 6d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dodanego ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, w zakresie, w jakim nakłada na wójta, burmistrza lub prezydenta miasta obowiązek zorganizowania przetargu na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości albo przetargu na odbieranie i zagospodarowanie tych odpadów, oraz art. 6e ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dodanego ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, z art. 2, art. 9, art. 16 ust. 2, art. 91 ust. 3, art. 165 i art. 166 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 2 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r.

Natomiast zaskarżona przez skarżącego uchwała została wydana na podstawie art. 4 ustawy z dnia 13 września 2013 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 12012 r., poz. 391). Powyższe wyklucza twierdzenie, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.