Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 447/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, 4, art. 32 ust. 4, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 4, art. 5, art. 15 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 961
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych
Teza: Skargę może skutecznie wnieść jedynie ta strona, która posiada interes prawny (gravamen) w zaskarżeniu rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, przy czym interes ten może także wyrażać się w potrzebie usunięcia stanu niepewności co do istnienia uprawnień lub obowiązków strony.

Wskazanie, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia przesłanek, jest związany przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Decyzja w sprawie wydania pozwolenia na budowę ma charakter związany. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w takiej sprawie, co oznacza, że jeżeli projekt budowlany spełnia warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydania pozwolenia na budowę.

TEZY

Skargę może skutecznie wnieść jedynie ta strona, która posiada interes prawny (gravamen) w zaskarżeniu rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, przy czym interes ten może także wyrażać się w potrzebie usunięcia stanu niepewności co do istnienia uprawnień lub obowiązków strony.

Wskazanie, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia przesłanek, jest związany przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Decyzja w sprawie wydania pozwolenia na budowę ma charakter związany. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w takiej sprawie, co oznacza, że jeżeli projekt budowlany spełnia warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydania pozwolenia na budowę.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania L. S. (dalej także jako: "inwestor" lub "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Starosty L. nr [...] z dnia [...] [...] r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą L. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...], położonej w m. B. (obręb [...] [...] [...]), gm. B., z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną na działkach nr ew. [...] i [...] oraz wodociągową ze studnią.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco:

Dnia [...] r. do Starostwa Powiatowego w L. wpłynął wniosek L. S. o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacją zewnętrzną wodociągową z własnego ujęcia wody - studnią głębinową, z instalacją energetyczną kablową zalicznikową na działach nr ew. [...], położonych w miejscowości B.. Do wniosku Inwestor załączył 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r., znak: [...], Starosta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości B., z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną na działkach nr ew. [...] oraz wodociągową ze studnią.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł L. S.. Skarżący rozstrzygnięciu organu I instancji zarzucił naruszenie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, mianowicie art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 4, gdyż organy architektoniczno-budowlane winny zauważyć, że projektowany budynek mieszkalny znajduje się w odległości 460 m od wybudowanego na działce nr ew. [...] wiatraka i wydać decyzję odmowną co do budowy budynku mieszkalnego.

Wniesione przez L. S. odwołanie nie zostało uwzględnione przez Wojewodę, który decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W pierwszej kolejności Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych dla dopuszczalności wniesienia odwołania nie ma znaczenia, czy decyzja uwzględnia żądanie, czy też odmawia uwzględnienia żądania strony. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wyłączają możliwości wniesienia odwołania od decyzji uwzględniającej w całości żądanie strony. Z tego też względu, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę i rozstrzygnąć ją stosownie do przepisów art. 138 k.p.a., przy uwzględnieniu ochrony prawnej jaką zapewnia stronie odwołującej się przepis art. 139 tego kodeksu.

Odwołując się do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych Wojewoda stwierdził, że jest on nieuzasadniony, albowiem, w sprawie, przepisy w/w ustawy nie znajdują zastosowania. Stosownie do art. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 15 ust. 2 tejże ustawy plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. W świetle art. 13 ust. 2 w/w, ustawy pozwolenia na budowę dotyczące elektrowni wiatrowych, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują moc, o ile w ciągu 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy wydana zostanie decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4 cytowanej ustawy, jeżeli w planie miejscowym, obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy, przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. tj. wymogów związanych z minimalną odległości budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszkalnej od elektrowni wiatrowej. Innymi słowy, jeśli obowiązujący w dniu wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza budowę budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszkalnej, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą odmówić udzielenia pozwolenia na budowę dla tego typu inwestycji tylko dlatego, iż inwestycja ta jest sytuowana w odległości bliższej niż dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowej.

Co do argumentacji skarżącego w kwestii oddziaływania elektrowni wiatrowej, zlokalizowanej na działce nr ew. [...], na działki nr ew. [...], na których inwestor planuje zrealizować swoje zamierzenie inwestycyjne, organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, podstawowym obowiązkiem projektanta jest określenie obszaru oddziaływania obiektu. Przepis ten dotyczy obiektu, który inwestor ma zamiar wybudować. Nie odnosi się on do obiektów już zrealizowanych, znajdujących się w bliższym lub dalszym sąsiedztwie działki inwestora (w realiach niniejszej elektrowni wiatrowa zlokalizowana jest około 460 m od działki, na której zrealizowana ma zostać planowana inwestycja). Ponadto nadmienić należy, iż zakres prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, wyznacza przywołany art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten nakazuje dokonać oceny zgodności z prawem zamierzenia, które ma zamiar zrealizować inwestor, a nie inwestycji już zrealizowanej, zlokalizowanej w dalszym sąsiedztwie działek inwestora.

Organ drugiej instancji wskazał także, że przywołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Lu 599/18, nie odnosi się do oddziaływania siłowni wiatrowej, zlokalizowanej na działce nr ew. [...], na działki nr ew. [...] i nie przesądza, że w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, takie oddziaływanie występuje. Powołany wyrok dotyczy skargi A. W. w sprawie samowoli budowlanej L. S. i [...] Sp. z o.o. na działkach nr ew. [...] polegającej na wykonaniu instalacji energetycznych i wodnych oraz utwardzeniu terenu tychże działek. W swoich wywodach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w ogóle nie rozpatruje kwestii oddziaływania rzeczonej elektrowni na sąsiednie nieruchomości.

Z tych też względów Wojewoda uznał za nieistotne dla merytorycznego rozpatrzenia sprawy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działkach nr ew. [...], podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące wadliwości postępowania w sprawie decyzji środowiskowej dla inwestycji budowy siłowni wiatrowej zlokalizowanej na działce nr ew. [...], a także braku wyceny wpływu usytuowania wiatraka na wartość sąsiednich nieruchomości. Jak zostało powyżej wskazane, przedmiotem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa. Przedłożony do zatwierdzenia przez L. S. projekt budowlany, w ocenie Wojewody, spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wobec czego organ I instancji zasadnie udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę.

Wojewoda wyjaśnił przy tym, że decyzja o pozwoleniu na budowę przyznaje inwestorowi uprawnienie do zrealizowania planowanej inwestycji, nie kreuje po jego stronie obowiązku jej wykonania. Wskazuje na to treść art. 37 ust. 1 w/w ustawy, który stanowi, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata.

Decyzja Wojewody została zaskarżona przez L. S. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze zarzucono:

• naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, a mianowicie art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 4 oraz 15 ust. 4 tejże ustawy, gdyż organy architektoniczno-budowlane, winny orzec, że projektowany budynek mieszkalny, znajduje się w odległości 460 m od wybudowanego wiatraka na działce nr [...] i wydać decyzję odmowną co do budowy budynku mieszkalnego, z powodu lokalizacji budynku mieszkalnego w strefie ochronnej wiatraka,

• nieuwzględnienie, że nie dokonano wyceny przez biegłych rzeczoznawców majątkowych wpływu usytuowania wiatraka na wartość nieruchomości,

• nieuwzględnienie, że w MPZP w § 3 ust. 25 lit. f (MPZP w brzmieniu nadanym Uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia 31 stycznia 2011 r. nr [...]) przewiduje możliwość budowy wiatraka "po uprzednich badaniach, analizach możliwości i uwarunkowań naturalnych". Badań i analiz wskazanych w powyższym przepisie nigdy nie wykonano. Uchylanie się od przeprowadzenia badań dotyczącego negatywnego wpływu na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi, jest spowodowane tym, że wiatrak ten jako powyżej 20 letni, został wycofany na zachodzie z użytkowania, z powodu nie spełniania wymogów dotyczących ochrony środowiska w tym zbyt duży hałas spowodowany infradźwiękami. Od czasu budowy wiatraka minęło prawie 5 lat. Wiatrak ulega ciągłym awariom, o czym świadczą przerwy w jego prac.. W przedostatniej awarii nastąpił duży wyciek oleju, w gondoli była awaria łożysk. Przedmiotowych badań nie przeprowadzone nie tylko przed uruchomieniem wiatraka, ale w czasie jego eksploatacji, pomimo że do tego zobowiązano inwestora w decyzji środowiskowej,

• nie ustalono w sposób prawidłowy strony postępowania administracyjnego, przyjmując błędnie, że właścicielem wiatraka jest A. W.;

• nieuwzględnienie, że przed Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w L., toczy się postępowanie o wznowienia postępowania co do decyzji środowiskowej na przedmiotowy wiatrak.

Wskazując na takie zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Starosty L..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów.

Organ nie naruszył dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.

W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Nie można także uznać, by doszło do naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Prowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Brak jest także jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w sprawie organy odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zwiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że przedmiotowa sprawa jest o tyle specyficzna, że skargę do sądu administracyjnego wniósł inwestor, którego wniosek o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, został w całości uwzględniony.

Powyższe rodzi wątpliwości co do posiadania przez skarżącego tzw. gravamen, w zaskarżeniu decyzji, która w całości uwzględnia żądanie strony.

Skargę może skutecznie wnieść jedynie ta strona, która posiada interes prawny (gravamen) w zaskarżeniu rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, przy czym interes ten może także wyrażać się w potrzebie usunięcia stanu niepewności co do istnienia uprawnień lub obowiązków strony.

Uwzględniając konieczność szerokiego pojmowania instytucji gravamen w postępowaniu sądowoadministracyjnym stwierdzić należy, że treść stawianych w skardze zarzutów wskazujących na potrzebę dokonania kontroli zaskarżonej decyzji z uwagi na jej potencjalną niezgodność z prawem, uzasadnia przyjęcie, że skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu decyzji Wojewody.

Przechodząc do rozważań merytorycznych wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b.").

Zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

O ile projekt budowlany spełnia powyższe wymagania, a inwestor złożył oświadczenie, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zastosowanie znajduje art. 35 ust. 4 p.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wskazanie, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia przesłanek, jest związany przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy.

Decyzja w sprawie wydania pozwolenia na budowę ma charakter związany. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w takiej sprawie, co oznacza, że jeżeli projekt budowlany spełnia warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydania pozwolenia na budowę.

Skoro więc złożony przez skarżącego wniosek o pozwolenie na budowę spełniał wszelkie wymogi, w tym także warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, to organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązane były wydać pozwolenie na budowę i zatwierdzić projekt budowalny, co trafnie ocenił także Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Bez wpływu na taką ocenę pozostają zarzuty podniesione w skardze, zwłaszcza, że większość z nich dotyczy nie kwestii uzyskania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami na działce nr [...] w B., lecz całkowicie innej inwestycji, a mianowicie istniejącego już elektrowni wiatrowej.

Przypomnieć należy, że przedmiotem rozstrzyganej przez organy obu instancji sprawy administracyjnej było wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami na działce nr [...] w B.. Przedmiotem sprawy nie była natomiast budowa elektrowni wiatrowej czy też jakiekolwiek inne postępowanie naprawcze lub kontrolne odnoszące się do takiego obiektu, w związku z czym dotyczące tej kwestii zarzuty i twierdzenia skargi pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W pierwszej kolejności za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisów art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 4 oraz 15 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych polegający na tym, że organy architektoniczno-budowlane winny orzec, że projektowany budynek mieszkalny znajduje się w odległości 460 m od wybudowanego wiatraka (elektrowni wiatrowej) na działce nr [...] i wydać decyzję odmowną co do budowy budynku mieszkalnego, z powodu lokalizacji budynku mieszkalnego w strefie ochronnej wiatraka (elektrowni wiatrowej).

Istotnie w art. 4 i 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 654 ze zm.) określone zostały minimalne odległości od elektrowni wiatrowej, w jakich może zostać wzniesiony budynek mieszkalny.

Wymogi wynikające z powyższych przepisów nie mają jednak charakteru absolutnego, co trafnie wyjaśnił już w sprawie organ drugiej instancji. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1 oraz w ust. 8, przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Skoro zatem w dacie wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, tj. w dniu 16 lipca 2016 r. istniejący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał możliwość zabudowania działki nr [...] budynkiem mieszkalnym (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B. znajdujący się w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji) to tym samym do wniosku złożonego przez skarżącego nie miały zastosowania wymogi wynikające z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, co oznaczało, że sam fakt usytuowania przedmiotowego domu mieszkalnego w odległości mniejszej niż wymagana art. 4 tej ustawy, nie mógł stanowić podstawy do odmowy wydania pozwolenia na budowę.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawał fakt nieuwzględnienie przez organ tego, że nie dokonano wyceny przez biegłych rzeczoznawców majątkowych wpływu usytuowania wiatraka na wartość nieruchomości. W sprawie o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowalnego organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają tego jaki wpływ na wartość nieruchomości, na której ma być posadowiona inwestycja, mają obiekty zlokalizowane w jej sąsiedztwie. Obowiązek taki nie wynika z przepisów prawa. Okoliczność taka nie ma też jakiegokolwiek znaczenia dla oceny wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowalnego pod względem jego zgodności z przepisami prawa, o których mowa w art. 32 i następne prawa budowlanego.

Za nietrafne uznać należy odwoływanie się skarżącego do złego stanu technicznego, w jakim według wnioskodawcy, znajduje się wiatrak, czy też tego, że w planie miejscowym budowa wiatraka jest możliwa "po uprzednich badaniach, analizach możliwości i uwarunkowań naturalnych". Ponownie przypomnieć bowiem należy, że przedmiotem niniejszej sprawy pozostaje wyłącznie kwestia wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami na działce nr [...] w B., a nie budowa na innej nieruchomości elektrowni wiatrowej, czy też stan techniczny, w jakim już wybudowana elektrownia wiatrowa się znajduje. Okoliczności takie byłyby istotne dla postępowania w sprawie budowy elektrowni wiatrowej, czy też postępowania prowadzonego na podstawie art. 66 p.b., co nie jest jednak przedmiotem niniejszej sprawy.

Z tych samych względów za chybiony uznać należy zarzut nieuwzględnienia tego, że przed Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w L., toczy się postępowanie o wznowienia postępowania co do decyzji środowiskowej na przedmiotowy wiatrak. Okoliczność ta dotyczy bowiem kwestii związanych z budową i eksploatacją elektrowni wiatrowej, a nie sprawy wydania pozwolenia na budowę domu mieszkalnego usytuowanego na innej nieruchomości, niż przedmiotowa elektrownia wiatrowa.

Za bezzasadny uznać należy także zarzut skargi dotyczący tego, że nie ustalono w sposób prawidłowy strony postępowania administracyjnego, przyjmując błędnie, że właścicielem wiatraka jest A. W..

Zarzut ten pozostaje bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia z tej podstawowej przyczyny, że właściciel nieruchomości na której zlokalizowana jest elektrownia wiatrowa nie jest stroną przedmiotowego postępowania, w związku z czym ustalenie tego kto jest obecnym właścicielem tej nieruchomości pozostaje obojętne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Mając na uwadze, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji mieści się w granicach własnej posesji inwestora, tj. działek nr [...] (dokumentacja projektowa znajdująca się w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji) oczywistym jest, że tego rodzaju inwestycja polegająca na budowie niedużego domu jednorodzinnego, nie może w żaden sposób oddziaływać na położoną kilkaset metrów dalej nieruchomość na której znajduje się elektrownia wiatrowa. Podkreślić należy także, że oddziaływanie, o którym mowa w art. 28 ust. 2 p.b. to oddziaływanie obiektu objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę na sąsiednie nieruchomości, nie zaś oddziaływanie obiektów usytuowanych na sąsiednich nieruchomościach na przedmiot inwestycji.

Reasumując należy stwierdzić, że wobec spełnienia przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązane były wydać pozwolenie na budowę i zatwierdzić projekt budowalny, co trafnie stwierdził także Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do kwestii proceduralnych stwierdzić należy, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego albowiem wskazywany przez skarżącego fakt wznowienia postępowania co do decyzji środowiskowej dla elektrowni wiatrowej nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z przyczyn wskazywanych już powyżej i nie stanowił zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Brak było także podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z dnia [...] r. albowiem nie dotyczyły one kwestii istotnych dla wyniku sprawy.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.