Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2437/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. d), art. 92a ust. 2 i ust. 4, art. 92c ust. 1, zał. nr 4 lp. 15.2
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 66
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: par. 6a ust. 1 pkt 2, par. 6a ust. 1 pkt 4, par. 6a ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 132 poz 841
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 1, art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 106 par. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z "(...)" września 2019 r. nr "(...)", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm. dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 2 i ust. 4, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 58 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm., dalej: "P.r.d."), § 6a rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. nr 132 poz. 841 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 18 lipca 2008 r."), art. 1, art. 2 oraz art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51, dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. R. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" lipca 2019 r. nr "(...)"o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że w trakcie kontroli pojazdu marki S. o nr rej. "(...)" przeprowadzonej "(...)" marca 2019 r. stwierdzono widoczne pęknięcia tarczy hamulcowej koła pierwszej osi prawej strony. GITD powołując się na załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 maja 2018 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U poz. 948, dalej: "rozporządzenie z 11 maja 2018 r."), wskazał, że usterka ta jest zakwalifikowana jako poważna i niebezpieczna.

GITD wskazał, że powyższe stwierdzono "(...)" marca 2019 r. podczas kontroli drogowej na "(...)" nr "(...)", w miejscowości "(...)", zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki S. o nr rej. "(...)" oraz naczepy S. o nr rej. "(...)", którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował K. P.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr "(...)". Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr "(...)"z "(...)"marca 2019 r.

GITD wyjaśnił następnie, że na podstawie pisma z 8 kwietnia 2019 r. z Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego ustalono, iż zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie "(...)"SP. Z O.O. jest Strona. W związku z powyższym pismem z 12 kwietnia 2019 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania wobec zarządzającego transportem.

Organ podkreślił, że w czasie kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną, z której jednoznacznie wynika pokrycie tarczy hamulcowej licznymi pęknięciami. Stwierdzona usterka na podstawie powyższych przepisów musiała zostać zakwalifikowana jako niebezpieczna. Niezrozumiały jest zatem, zdaniem organu, fakt przeprowadzenia sprawdzenia pojazdu na podstawie zlecenia naprawy nr: "(...)", w czasie którego nie wykryto tak widocznej usterki. Organ stwierdził, że z przedstawionego zlecenia wynika, iż zostało ono przeprowadzone w ramach samego przedsiębiorstwa - nie przez zewnętrzny warsztat. To może być powodem niewykrycia usterki. Odnośnie sprawdzania pojazdu przez kierowcę przed rozpoczęciem przewozu, organ dodał, że gdyby zostało ono przeprowadzone kierowca z całą pewnością wykryłby usterkę tarczy hamulca. Wykrycie pęknięć można stwierdzić organoleptycznie i nie wymaga to szczególnej wiedzy technicznej. Niemożliwe jest również, by taka usterka powstała w czasie wykonywania przewozu. Na tarczy nie stwierdzono jednego pęknięcia, tylko szereg pęknięć, z których niektóre były długie i głębokie. Takie pęknięcia nie mogą być wynikiem jednorazowego zdarzenia w czasie przewozu.

Organ wyjaśnił również, że fakt, niezatrzymania dowodu rejestracyjnego nie ma wpływu na stwierdzenie usterki niebezpieczniej zgodnie z rozporządzeniem ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie kontroli mchu drogowego. W sytuacji kiedy w czasie kontroli drogowej inspektor stwierdzi, iż pojazd posiada jedną z usterek zakwalifikowaną jako niebezpieczną, to umieszcza odpowiednią informację w załączniku do protokołu kontroli, a następnie organ I instancji wszczyna wobec przedsiębiorcy i zarządzającego transportem postępowania administracyjne. Z w/w rozporządzenia nie wynika obowiązek zatrzymania w takiej sytuacji dowodu rejestracyjnego. W ocenie inspektora transportu drogowego pomimo, iż usterka została zakwalifikowana jako niebezpieczna, to ogólny stan pojazdu nie wymagał zatrzymania dowodu rejestracyjnego. Ponadto pojazd nie uległ wypadkowi i jego ogólny stan nie zagrażał ogólnemu bezpieczeństwu w ruchu drogowym.

GITD stwierdził również, że Strona nie przedstawiła dowodów, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie można było przewidzieć i na które nie miała wpływu. Organ podkreślił, że to zarządzający transportem razem z przedsiębiorcą odpowiadają za stan techniczny pojazdów. Nie można zatem przerzucać tej odpowiedzialności na kierowcę. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przeprowadzania sprawdzenia w ramach samego przedsiębiorstwa "(...)"sp. z o.o. jest niewystarczające i wymaga dokonywania tych czynności przez warsztaty zewnętrzne. Widoczne uszkodzenia tarczy hamulcowej z całą pewnością nie są zdarzeniem nagłym, którego strona nie mogła przewidzieć. W niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92c u.t.d.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ doszedł do wniosku, że kara pieniężna w wysokości 500,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie.

Pismem z 21 października 2019 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z "(...)" września 2019 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości a także o zasądzenie od GITD na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 92a ust. 2, ust. 4 i ust. 8 u.t.d. w zw. z lp. 15.2. załącznika nr 4 do u.t.d. oraz w zw. z Ip. 1.1.14.a załącznika nr 1a do rozporządzenia z 18 lipca 2008 r., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż kierowca w "(...)" marca 2019 r., wykonywał przewóz drogowy na rzecz "(...)"Transport Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w "(...)"pojazdem posiadającym usterkę układu hamulcowego, którą organ kontrolujący zakwalifikował jako usterkę niebezpieczną, podczas gdy kierowca w dniu przeprowadzonej kontroli wykonywał przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym usterki układu hamulcowego, która mogłaby zostać zakwalifikowana jako usterka niebezpieczna,

2) § 6a ust. 1 pkt. 4 w zw. z § 6a ust. 2 rozporządzenie z 18 lipca 2008 r., poprzez ich niezastosowanie tj. poprzez zaniechanie przeprowadzenia badania technicznego pojazdu kierowanego przez kierowcę "(...)" marca 2019 r. za pomocą właściwych metod tj. poprzez użycie przyrządu kontrolno-pomiarowego służącego ocenie konieczności poddania pojazdu szczegółowej kontroli technicznej, a w konsekwencji poprzez zaniechanie poddania pojazdu szczegółowej kontroli technicznej, w przypadku rzekomego podejrzenia organu kontrolującego, że przedmiotowy pojazd posiada usterkę układu hamulcowego, która mogłaby zostać zakwalifikowana jako usterka niebezpieczna zagrażająca bezpieczeństwu ruchu drogowego, podczas gdy jedynie zastosowanie wyżej wskazanych przepisów przez organ kontrolujący i w rezultacie poddanie pojazdu szczegółowej kontroli technicznej mogłoby potwierdzić lub wykluczyć istnienie przedmiotowej usterki układu hamulcowego, zaś zaniechanie przeprowadzenia przez organ kontrolujący szczegółowej kontroli technicznej przedmiotowego pojazdu potwierdza w efekcie, iż pojazd kierowany przez kierowcę "(...)" marca 2019 r., nie posiadał usterki niebezpiecznej, zagrażającej bezpieczeństwu ruchu drogowego,

3) art. 132 ust. 1 lit. a) i lit. b) P.r.d. w zw. z § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenie z 18 lipca 2008 r., poprzez ich niezastosowanie tj. niezatrzymanie przez organ kontrolujący dowodu rejestracyjnego pojazdu kierowanego "(...)"marca 2019 r., przez kierowcę i niewydanie kierowcy pokwitowania potwierdzającego zatrzymanie dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdem, podczas gdy jedynie zastosowanie wyżej wskazanych przepisów i zatrzymanie przez organ kontrolujący dowodu rejestracyjnego pojazdu kierowanego "(...)" marca 2019 r., przez kierowcę potwierdzałoby, iż przedmiotowy pojazd w chwili kontroli posiadał usterkę, która mogłaby zostać zakwalifikowana jako usterka niebezpieczna, przez co w rezultacie działania podjęte przez organ kontrolujący wskazują, iż wykryta usterka układu hamulcowego nie miała charakteru usterki niebezpiecznej i nie mogła tym samym stanowić podstawy do zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu,

4) art. 92c ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d., poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż zarządzający transportem w przedsiębiorstwie nie przedstawił okoliczności sprawy i dowodów wskazujących, że nie miał on wpływu na powstanie zarzuconych mu przez organ rzekomych naruszeń, bądź naruszenia te nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, podczas gdy Skarżący, jak również kierowca nie mieli wpływu na powstanie naruszenia tj. rzekome dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdu posiadającego usterkę układu hamulcowego, jak również wykazali, iż przedmiotowa usterka wystąpiła i ujawniła się dopiero w czasie wykonywania przez kierowcę przewozu drogowego, a co za tym idzie nastąpiła w skutek zdarzeń i okoliczności, których z obiektywnych przyczyn, ani Skarżący, ani kierowca nie mogli przewidzieć, a ponadto nie miała charakteru usterki niebezpiecznej,

5) art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie przez organ granicy swobodnej oceny dowodu z dokumentu - oświadczenia kierowcy z 26 czerwca 2019 r. i błędne ustalenie w sposób dowolny, że kierowca przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego "(...)" marca 2019 r. nie przeprowadził kontroli pojazdu, w tym sprawdzenia układu hamulcowego ciągnika, gdyż, gdyby dokonał takiego przeglądu z pewnością wykryłby rzekomą usterkę tarczy hamulcowej pojazdu, podczas gdy z oświadczenia tego wprost wynika, iż kierowca przed rozpoczęciem zleconego mu przez Skarżącego zlecenia przewozowego wykonał codzienną obsługę pojazdu, która nie wykazała jakichkolwiek usterek technicznych uniemożlwiających rozpoczęcie przewozu, a co za tym idzie pojazd marki Scania o numerze rejestracyjnym "(...)"w chwili rozpoczęcia wykonywania przewozu był sprawny i nie posiadał jakiejkolwiek usterki, która mogłaby zostać zakwalifikowana do usterek niebezpiecznych, w szczególności nie posiadł usterek układu hamulcowego, zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego,

6) art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie przez organ granicy swobodnej oceny dowodu z dokumentu - zlecenia naprawy nr "(...)"z 20 lutego 2019 r. i błędne ustalenie w sposób dowolny, że z uwagi na fakt, iż przegląd pojazdu został przeprowadzony przez wewnętrzne służby techniczne Spółki "(...)"Sp. z o.o., a nie przez serwis zewnętrzny, rzekome uszkodzenie układu hamulcowego pojazdu nie zostało wykryte, bądź celowo przez Spółkę niewykazane, a przeprowadzona kontrola pojazdu była niewystarczająca i tym samym niewiarygodna, podczas gdy organ nie przedstawił jakichkolwiek dowodów wskazujących na nierzetelność bądź nieprawidłowość wewnętrznego przeglądu pojazdu przeprowadzonego przez Spółkę oraz konieczność przeprowadzenia przeglądu wyłącznie przez warsztat zewnętrzny, zaś z treści sporządzonego zlecenia naprawy wynika, że przegląd pojazdu został przeprowadzony prawidłowo, a także, iż na miesiąc przed kontrolą drogową pojazd posiadał w pełni sprawny układ hamulcowy, a co za tym idzie, w dniu kontroli nie mógł posiadać usterki układu hamulcowego, w takim zakresie, aby mogła ona zostać zakwalifikowana do usterek niebezpiecznych, zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Skarżący wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" września 2019 r. wydanej w sprawie "(...)"utrzymującej w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 10 czerwca 2019 r. (znak sprawy: "(...)") nakładającej na przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy - "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"karę pieniężną w wysokości 2.000,00 zł tj. decyzję także wydaną w związku z rzekomymi naruszeniami polegającymi na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdu z uszkodzoną tarcza hamulcową ujawnionymi w wyniku kontroli "(...)" marca 2019 r. - na okoliczność przyznania w tym postępowaniu przez organ II instancji naruszenia przez organ kontrolujący rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2018 roku w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez niezatrzymanie dowodu rejestracyjnego pojazdu marki Scania o numerze rejestracyjnym "(...)"i niewydanie zakazu dalszej jazdy przez pojazd.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie została na Skarżącego, jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie "(...)"sp. z o.o., nałożona przez GITD kara pieniężna za poruszanie się pojazdem posiadającym usterkę stwierdzoną podczas kontroli drogowej przeprowadzonej "(...)"marca 2019 r., w postaci widocznych pęknięć tarczy hamulcowej koła pierwszej osi prawej strony, zakwalifikowanej jako usterka poważna i niebezpieczna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły: art. 92a ust. 2, art. 4 pkt 22 lit. d) u.t.d., art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 oraz lp. 15.2. załącznika nr 4 do u.t.d.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia 1071/2009, "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Jak wynika z art. 4 pkt 22 lit. d) u.t.d., określenie – obowiązki lub warunki przewozu drogowego – oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia 1071/2009.

Zgodnie natomiast z art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.

W świetle lp. 15.2. załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł.

Z lp. 1.1.14. lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia z 11 maja 2018 r., wynika, że dotyczące układu hamulcowego, bębnów hamulcowych i tarcz hamulcowych – zużycie bębna lub tarczy nadmierne zużycie bębna lub tarczy; rysy lub pęknięcia na powierzchni; niepewne mocowanie - jest usterką zakwalifikowaną jako usterka poważna i niebezpieczna.

Sąd stwierdza, że w świetle ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, przede wszystkim, ustaleń dokonanych w trakcie kontroli drogowej 27 lutego 2019 r. oraz w świetle przytoczonej powyżej, mającej zastosowanie w niniejszej sprawie regulacji prawnej, zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję I instancji odpowiada przepisom prawa.

Należy podkreślić, że GITD na podstawie informacji zawartej w piśmie z 8 kwietnia 2019 r. z Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego ustalił, że zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie "(...)"SP. Z O.O. jest Strona.

Odnośnie okoliczności uzasadniających nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej, wskazania wymaga, że stwierdzenie przedmiotowej usterki zostało odnotowane w protokole kontroli nr "(...)"z "(...)" marca 2019 r. Usterka została również utrwalona w dokumentacji fotograficznej stanowiącej materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy. Dokumentacja ta potwierdza występowanie na tarczy hamulcowej skontrolowanego pojazdu licznych pęknięć odpowiadających opisowi usterki z lp. 1.1.14. lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia z 11 maja 2018 r., którą prawodawca z mocy prawa uznał za usterkę poważną i niebezpieczną. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w istocie rzeczy, nie mogły inaczej ocenić stwierdzonej w niniejszej sprawie i udokumentowanej, oczywistej usterki w postaci licznych pęknięć na tarczy hamulcowej. W tym stanie rzeczy niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia w niniejszej sprawie przez organy art. 92a ust. 2, ust. 4 i ust. 8 u.t.d. w zw. z lp. 15.2. załącznika nr 4 do u.t.d. oraz w zw. z Ip. 1.1.14.a załącznika nr 1a do rozporządzenia z 18 lipca 2008 r., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że skontrolowany pojazd posiadał niebezpieczną usterkę układu hamulcowego.

Analizując materiał fotograficzny dokumentujący stwierdzone w niniejszej sprawie nieprawidłowości, Sąd stwierdza, że występowanie stwierdzonych licznych pęknięć na tarczy hamulcowej jest widoczne gołym okiem w związku z czym wystarczająca była w tym zakresie wzrokowa ocena stanu technicznego pojazdu, o której mowa w § 6a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 18 lipca 2008 r. Oznacza to, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia w niniejszej sprawie § 6a ust. 1 pkt. 4 w zw. z § 6a ust. 2 rozporządzenie z 18 lipca 2008 r., poprzez zaniechanie przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w § 6a ust. 1 pkt. 4 rozporządzenie z 18 lipca 2008 r., za pomocą właściwych metod tj. poprzez użycie przyrządu kontrolno-pomiarowego służącego ocenie konieczności poddania pojazdu szczegółowej kontroli technicznej, o której mowa w § 6a ust. 2 rozporządzenie z 18 lipca 2008 r.

W ocenie Sądu, za niezasadny należy także uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 132 ust. 1 lit. a) i lit. b) P.r.d. w zw. z § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenie z 18 lipca 2008 r., poprzez ich niezastosowanie tj. niezatrzymanie przez organ kontrolujący dowodu rejestracyjnego pojazdu i niewydanie kierowcy pokwitowania potwierdzającego zatrzymanie dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdem, podczas gdy jedynie zastosowanie wyżej wskazanych przepisów i zatrzymanie przez organ kontrolujący dowodu rejestracyjnego pojazdu potwierdzałoby, iż przedmiotowy pojazd w chwili kontroli posiadał usterkę, która mogłaby zostać zakwalifikowana jako usterka niebezpieczna.

W świetle przytoczonej wcześniej regulacji prawnej i treści lp. 1.1.14. lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia z 11 maja 2018 r., kwalifikującego z mocy prawa stwierdzoną w niniejszej sprawie usterkę jako poważną i niebezpieczną, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że fakt niezatrzymanie podczas kontroli przeprowadzonej "(...)" marca 2019 r., przez organ kontrolujący dowodu rejestracyjnego pojazdu i niewydanie kierowcy pokwitowania potwierdzającego zatrzymanie dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdem, zgodnie z treścią § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenie z 18 lipca 2008 r., determinuje charakter stwierdzonej podczas kontroli usterki w postaci licznych pęknięć na tarczy hamulcowej, jako usterki nie będącej niebezpieczną. Kwestię tę rozstrzyga bowiem jednoznacznie brzmiący przepis prawa - lp. 1.1.14. lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia z 11 maja 2018 r., nie pozostawiający organowi kontrolującemu możliwości oceny w tym zakresie charakteru stwierdzonej usterki, od którego uzależnione jest nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej.

Z tych też względów Sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze z decyzji GITD z "(...)" września 2019 r. na okoliczność niezatrzymania w trakcie kontroli dowodu rejestracyjnego pojazdu, decyzja ta bowiem dotyczy kwestii, które nie budzą istotnych wątpliwości Sądu, a tylko w sytuacji gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, w świetle art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a."), Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów.

Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie przez organ granicy swobodnej oceny dowodu z dokumentu a) oświadczenia kierowcy z 26 czerwca 2019 r. i błędne ustalenie w sposób dowolny, że kierowca przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego "(...)" marca 2019 r. nie przeprowadził kontroli pojazdu, b) zlecenia naprawy nr "(...)"z 20 lutego 2019 r. i błędne ustalenie w sposób dowolny, że z uwagi na fakt, iż przegląd pojazdu został przeprowadzony przez wewnętrzne służby techniczne spółki "(...)"Sp. z o.o., a nie przez serwis zewnętrzny, rzekome uszkodzenie układu hamulcowego pojazdu nie zostało wykryte, bądź celowo przez Spółkę niewykazane.

Należy podkreślić, że dowodowy materiał fotograficzny, sporządzony w dniu kontroli jednoznacznie potwierdza występowanie w dniu kontroli ("(...)" marca 2019 r.) usterki skontrolowanego pojazdu w postaci licznych pęknięć na tarczy hamulcowej, możliwych do stwierdzenia w wyniku wzrokowej oceny stanu technicznego pojazdu. Dowód zatem ze zlecenia naprawy nr "(...)"z 20 lutego 2019 r. może jedynie potwierdzić nie występowanie tej usterki w dniu realizacji tego zlecenia, a więc miesiąc przed kontrolą drogową przedmiotowego pojazdu, bądź niestwierdzenie jej przez wykonawcę tego zlecenia. Dowód natomiast z oświadczenia kierowcy z 26 czerwca 2019 r., może jedynie potwierdzić, że kierowca nie stwierdził występowania przedmiotowej usterki przed rozpoczęciem przejazdu przedmiotowym pojazdem 27 marca 2019 r., a w konsekwencji, że nie przeprowadził dostatecznie dokładnej kontroli pojazdu i nie wykrył dostrzegalnych wzrokowo pęknięć tarczy hamulcowej. Ilość tych pęknięć i stan ich zaawansowania wyklucza możliwość aby powstały one w trakcie jednego przejazdu w dniu kontroli pojazdu, a więc po przeprowadzonej kontroli pojazdu przez kierowcę.

Dlatego zdaniem Sądu, ocena tych dowodów dokonana przez GITD, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów, a przyjęty przez GITD za ustalony stan faktyczny odpowiada wymogom zasady prawdy materialnej.

W konsekwencji, za niezasadny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 92c ust.1 pkt 1 w związku z ust. 1c) u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że przesłanki egzoneracyjne określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. W przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły. Kierowca przed rozpoczęciem przejazdu spornym pojazdem "(...)" marca 2019 r. nie stwierdził widocznych licznych pęknięć tarczy hamulcowej. Kierowca natomiast nie jest osobą trzecią za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przedsiębiorca transportowy, ponosi bowiem odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub umownych. Na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. W przedmiotowej sprawie nie można również stwierdzić, że stwierdzona usterka tarczy hamulcowej jest rezultatem działania siły wyższej. Okoliczności natomiast sprawy, w tym fakt, że występująca usterka tarczy hamulcowej była możliwa do wykrycia w wyniku wzrokowej kontroli stanu technicznego pojazdu, wskazuje, że profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności był w stanie wykryć przedmiotowe, liczne pęknięcia tarczy hamulcowej.

Z tych względów, w ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki egzoneracyjne wynikające z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Sąd stwierdza, że organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonały prawidłowej oceny prawnej dotyczącej odpowiedzialności Skarżącego, jako zarządzającego transportem, za stwierdzone w niniejszej sprawie nieprawidłowości.

Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez GITD przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.