Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 673/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3,  art. 145 par. 1 pkt 5, art. 149 par. 2, art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33, art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 97
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 czerwca 2014 r. (nr [...]) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 maja 2014 r. (nr [...]), którą organ orzekł o uchyleniu własnej decyzji nr [...] z dnia 25 stycznia 2013 r. (pkt 1) oraz odmówił uznania J. D. za osobę bezrobotną od dnia 23 stycznia 2013 r. i odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2013 r. (pkt 2).

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 25 stycznia 2013 r. (nr [...]) Prezydent Miasta uznał J. D. (dalej: "strona", "skarżący") za osobę bezrobotną z dniem 23 stycznia 2013 r. oraz przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2013 r. do dnia 30 stycznia 2014 r.

Postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. (nr [...]) wznowiono w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", postępowanie w ww. sprawie a następnie decyzją z dnia 22 maja 2014 r. (nr [...]) Prezydent Miasta - działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) - orzekł o:

1. uchyleniu decyzji nr [...] z dnia 25 stycznia 2013 r.;

2. odmowie uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 23 stycznia 2013 r. oraz o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2013 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 20 marca 2014 r. wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informujące, że strona była zatrudniona do dnia 16 lutego 2013 r. Do pisma dołączono świadectwo pracy Firmy Budowlanej [...] E. D. potwierdzające zatrudnienie strony od dnia 16 lipca 2007 r. do dnia 16 lutego 2013 r. W dniu 3 kwietnia 2014 r. wpłynęło kolejne pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informujące, że za okres od dnia 16 lipca 2007 r. do dnia 16 lutego 2013 r. były za stronę odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne.

W wyniku wznowienia postępowania ustalono, że w chwili rejestracji, tj. w dniu 23 stycznia 2013 r. strona nie spełniała warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Strona złożyła odwołanie od tej decyzji podnosząc, że nie pracowała w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy w G., gdyż pracę we wskazanej firmie zakończyła w dniu 12 stycznia 2013 r. Powołane w rozstrzygnięciu organu świadectwo pracy jest niezgodne ze stanem faktycznym. Do odwołania strona załączyła oba świadectwa pracy (z dnia 14 stycznia 2013 r. i 14 lutego 2013 r.), oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę na dzień 12 stycznia 2013 r., zaświadczenie wydane przez pracodawcę, pismo pracodawcy z dnia 21 lutego 2013 r. dotyczące sprostowania świadectwa z dnia 14 stycznia 2013 r. oraz druk ZUS P ZUA "Zgłoszenie do ubezpieczeń/zgłoszenie zmiany danych osoby ubezpieczonej".

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda i decyzją z dnia 20 czerwca 2014 r. (nr [...]) - działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i 43, art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub i, j, l, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (... ). Pod pojęciem zatrudnienia rozumie się wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą (art. 2 ust. 1 pkt 43 tej ustawy).

Z cytowanych przepisów wynika, że pozostawanie w zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę stanowi negatywną przesłankę do nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej i - co się wiąże z tym faktem - prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Organ wskazał, że zebrane w sprawie dowody jednoznacznie wskazują, że w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna strona pozostawała w zatrudnieniu w oparciu o umowę o pracę. Zgodnie zaś z art. 97 § 2 Kodeksu pracy to świadectwo pracy stwierdza okres wykonywania pracy i jeżeli nie zostało ono zweryfikowane w drodze sprostowania, czy to przez samego pracodawcę, czy przez sąd pracy, jego treść jest wiążąca dla ustalenia uprawnień pracownika. Kwestionując świadectwo pracy z dnia 18 lutego 2013 r., potwierdzające okres zatrudnienia w Firmie Budowlanej [...] E. D., przed organami administracyjnymi strona nie wykazała, że wystąpiła o sprostowanie tego świadectwa pracy, a wyjaśnienia, że jest to tylko kolejna pomyłka pracodawcy nie zasługują na uznanie. Organ podkreślił przy tym, że to właśnie świadectwo pracy strona przedłożyła w ZUS w celu ustalenia uprawnień do świadczenia przedemerytalnego. Organ stwierdził, że gdyby przedmiotowe świadectwo pracy w zakresie okresu zatrudnienia było nieprawidłowe wówczas strona nie przedkładałaby go jako dowodu potwierdzającego jej uprawnienia do świadczeń z ubezpieczenia społecznego.

W odniesieniu do dokumentów wskazanych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że uwzględniając ich treść oraz wcześniejszy czas sporządzenia nie mają one wpływu na wartość dowodową dokumentów wydanych później - na podstawie których dokonano ustaleń w sprawie.

J. D. zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie posiadał statusu osoby bezrobotnej oraz nie przysługiwało mu prawo do zasiłku;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich czynności, których podjęcie było niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwagi na interes społeczny i słuszny interes obywateli, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego ustalenia, iż w okresie od 16 lipca 2007 r. do dnia 16 lutego 2013 r. skarżący pozostawał w zatrudnieniu;

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania przez organ w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Skarżący wskazał, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest zbyt ogólne i nie obejmuje całego materiału zgromadzonego w sprawie. Podobnie organ odwoławczy nie rozważył wszechstronnie całego materiału dowodowego.

Skarżący powtórzył, że pozostawał w zatrudnieniu do dnia 12 stycznia 2013 r. Świadczą o tym liczne dokumenty przedłożone do akt sprawy. Kwestią poruszoną choć nie wyjaśnioną dostatecznie przez organ odwoławczy pozostaje zagadnienie odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne do dnia 16 lutego 2013 r. Skarżący we wskazanym okresie nie świadczył już bowiem pracy na rzecz firmy [...] i nie jest mu wiadome w jakim celu odprowadzano owe składki.

Powołując się na orzecznictwo sądowe wyraził pogląd, że o zatrudnieniu nie świadczą tak naprawdę dokumenty takie jak świadectwo pracy czy zawarcie umowy o pracę, albo fakt odprowadzania składek. O pozostawaniu w zatrudnieniu świadczy faktyczne i rzeczywiste realizowanie elementów składających się na stosunek pracy.

Dalej zauważył, że pracodawca złożył skarżącemu oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy w dniu 27 grudnia 2012 r. W dniu 14 stycznia 2013 r. wystawił mu zaświadczenie, w którym data zakończenia stosunku pracy została ponownie oznaczona na dzień 12 stycznia 2013 r. W tym samym dniu pracodawca wydał skarżącemu świadectwo pracy, w którym data zakończenia stosunku pracy jest tożsama z datą zapisaną w oświadczeniu o rozwiązaniu stosunku pracy jak i w zaświadczeniu z dnia 14 stycznia 2013 r. Pracodawca wskazał więc niejednokrotnie tę samą datę zakończenia stosunku pracy. Wystąpiła jedynie różnica w części obejmującej datę rozpoczęcia pracy. Świadectwo pracy z dnia 14 stycznia 2013 r. wskazuje rozpoczęcie pracy na dzień 16 kwietnia 2007 r., zaś zaświadczenie na dzień 16 lipca 2007 r. Do powyższej kwestii odnosi się sprostowanie świadectwa pracy z dnia 21 lutego 2007 r.

Kolejne świadectwo pracy z dnia 18 lutego 2013 r., miało na celu jedynie sprostowanie w zakresie daty nawiązania stosunku pracy, natomiast niezrozumiałe jest dlaczego pracodawca, wbrew wcześniejszym dokumentom, zmienił również datę zakończenia stosunku pracy na dzień 16 lutego 2013 r. Niewątpliwy pozostaje fakt, iż gdyby wcześniejsze świadectwo pracy z dnia 14 stycznia 2013 r, posiadało błędną datę zakończenia stosunku pracy przez skarżącego, pracodawca odniósłby się do tego w swoim piśmie z dnia 21 lutego 2013 r. Jak wskazuje niniejsze pismo, pracodawca wskazywał, iż przesyła sprostowane świadectwo pracy z prawidłowo wpisaną datą rozpoczęcia pracy na dzień 16 lipca 2007 r., nie wspomina zaś nic na temat daty zakończenia stosunku pracy, która została w tym piśmie zmieniona.

W ocenie skarżącego organy obu instancji naruszyły art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ nie został on powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie, a następnie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym wraz z możliwością złożenia wniosków dowodowych. Uchybienie to jest o tyle istotne, iż w sprawie zachodzi znaczna niespójność materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wzniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.) bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody z dnia 20 czerwca 2014 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 maja 2014 r. (nr [...]), którą organ orzekł o uchyleniu własnej decyzji z dnia 25 stycznia 2013 r. (pkt 1) oraz odmówił uznania J. D. za osobę bezrobotną od dnia 23 stycznia 2013 r. i odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2013 r. (pkt 2).

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", a także posiłkowo przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zwanej dalej "k.p.".

Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nadzwyczajnego, tj. po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 25 stycznia 2013 r. (nr [...]) o: 1/ uznaniu skarżącego z dniem 23 stycznia 2013 r. za osobę bezrobotną; 2/ przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2013 r. do dnia 30 stycznia 2014 r. na okres 12 miesięcy. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że "wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego" (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 536). Enumeratywny katalog wad postępowania (przesłanek stanowiących podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie) ustanowiony został w art.145 §1 pkt 1–8 oraz w art.145a i art. 145b k.p.a. Zgodnie natomiast z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądnie strony.

W rozpoznawanej sprawie do Powiatowego Urzędu Pracy w G. w dniu 20 marca 2014 r. wpłynęła z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w G. informacja, że skarżący pozostawał w zatrudnieniu do dnia 16 lutego 2013 r. Do pisma załączona została kserokopia złożonego do ZUS świadectwa pracy wystawionego przez Firmę Budowlaną [...] E. D. i potwierdzającego zatrudnienie skarżącego w tej firmie od dnia 16 lipca 2007 r. do dnia 16 lutego 2013 r.

Ponieważ wskazana okoliczność miała istotne znaczenie dla oceny rozstrzygnięcia podjętego w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 stycznia 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 23 stycznia 2013 r. oraz przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2013 r. do dnia 30 stycznia 2014 r., przeto postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. (nr [...]) Prezydent Miasta wznowił postepowanie w tej sprawie w oparciu o przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Po przeprowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu wyjaśniającym organy dokonały weryfikacji ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 stycznia 2013 r. (nr [...]) dokonując jej uchylenia i rozstrzygnęły sprawę co do istoty odmawiając uznania J. D. za osobę bezrobotną od dnia 23 stycznia 2013 r. oraz odmawiając przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2013 r.

Zaskarżone rozstrzygnięcia należy uznać za zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób (ust. 1), zaś rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień (ust. 2). Stosownie natomiast do art. 2 ust. 1 ustawy osobą bezrobotną w rozumieniu przepisów ustawy jest m. in. taka osoba, która nie pozostaje w zatrudnieniu czyli nie wykonuje pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą (pkt 2 w zw. z pkt 43). Powyższe oznacza, że fakt pozostawania w zatrudnieniu osoby rejestrującej się jako osoba bezrobotna wyklucza możliwość nadania takiej osobie statusu osoby bezrobotnej.

W rozpoznawanej sprawie, na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organy stwierdziły, że zarówno w dniu wydania decyzji uznającej skarżącego za osobę bezrobotną (tj. w dniu 23 stycznia 2013 r.) pozostawał on w zatrudnieniu. Okoliczność ta została stwierdzona na podstawie świadectwa pracy wystawionego przez Firmę Budowlaną [...] E. D., które zostało złożone przez skarżącego do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w G. wraz z wnioskiem o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Z przedmiotowego świadectwa wynika, że skarżący był zatrudniony w ww. firmie w okresie od 16 lipca 2007 r. do 16 lutego 2013 r. Uzyskano także informację, że składki na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za skarżącego zostały przez pracodawcę za ww. okres opłacone.

W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające i ocena zgromadzonego w nim materiału dowodowego, zostały przez organy dokonane w sposób właściwy. W szczególności należy uznać, że organy obu instancji postąpiły w sposób prawidłowy wywodząc okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy (fakty prawotwórcze) z treści świadectwa pracy wystawionego przez Firmę Budowlaną [...] E. D. w dniu 18 lutego 2013 r. a nie świadectwa pracy wystawionego przez ww. pracodawcę w dniu 14 stycznia 2013 r. Przede wszystkim wskazać należy, że przyjęte za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia świadectwo pracy z dnia 18 lutego 2013 r. jest dokumentem późniejszym, korygującym informacje dotyczące okresu zatrudnienia skarżącego w Firmie Budowlanej [...] E. D. wynikające ze świadectwa pracy wydanego w dniu 14 stycznia 2013 r., i tym (późniejszym) świadectwem pracy skarżący posługuje się w celu uzyskania określonych uprawnień.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zwanej dalej "k.p.", w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy (§ 1), przy czym w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego (§2). Informacje zamieszczane w świadectwie pracy powinny zatem każdorazowo stanowić odzwierciedlenie faktów związanych z przebiegiem zatrudnienia pracownika u pracodawcy wystawiającego świadectwo, a gdy tak nie jest pracownik – na podstawie art. 97 § 2¹ k.p. - może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Należy ponadto dodać, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż "nawet zamknięcie drogi do dochodzenia sprostowania świadectwa pracy ze względu na upływ terminów określonych w art. 97 § 2¹ k.p. nie uniemożliwia korekty zawartych w nim stwierdzeń, w tym stwierdzeń dotyczących okresów zatrudnienia i innych faktów istotnych (...), bowiem dowód przeciwko stwierdzeniom zawartym w świadectwie pracy jako dokumencie, w ramach postępowania o konkretne roszczenie, może być przeprowadzony w każdym czasie, także po upływie terminów określonych w tym przepisie" (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt II PK 1/09, OSNP 2011, nr 5-6, poz. 71).

Z materiału dowodowego nie wynika, by skarżący wystąpił o dokonanie sprostowania świadectwa pracy z dnia 18 lutego 2013 r. w trybie art. 97 § 2¹ k.p., o czym został stosownie poinformowany w treści tego świadectwa. Nie ma przy tym znaczenia, czy skarżący był czy też nie był świadomy okresu zatrudnienia, jaki został wskazany przez pracodawcę na tym dokumencie. Należy zgodzić się z organem II instancji, że to na pracowniku ciąży obowiązek sprawdzenia treści otrzymanego świadectwa pracy i w danym przypadku zakwestionowania w określonym trybie zawartych w nim nieprawidłowości. Uprawnienia takiego - ani też uprawnienia do oceny, czy dana osoba pozostawała w zatrudnieniu czy też nie pozostawała (ustalenia stosunku pracy) - nie posiadają organy administracji. Z tego też powodu organy musiały "samoistnie", zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności przedmiotowych świadectw pracy. W tej sytuacji organy odmówiły wiarygodności świadectwu pracy z dnia 14 stycznia 2013 r. a dały wiarę świadectwu pracy z dnia 18 lutego 2013 r. mając na uwadze zachowanie skarżącego – skoro bowiem skarżący nie zakwestionował treści świadectwa pracy z dnia 18 lutego 2013 r. (a organ nie posiada kompetencji), a następnie posługiwał się tym świadectwem przed innym organem w celu ustalenia określonych uprawnień, to należało przyjąć za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne wynikające z tego właśnie dokumentu, tj. fakt, że skarżący pozostawał w stosunku pracy w okresie od dnia 16 lipca 2007 r. do dnia 16 lutego 2013 r.

Ustalenie faktu pozostawania skarżącego w zatrudnieniu w dniu jego rejestracji czyli nadania mu weryfikowaną decyzją ostateczną statusu osoby bezrobotnej (tj. w dniu 23 stycznia 2013 r.), obligowało organ do uchylenia ww. decyzji dotychczasowej (ostatecznej) w oparciu o podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydania na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji orzekającej o odmowie uznania z dniem 23 stycznia 2013 r. skarżącego za osobę bezrobotną (z uwagi na brak spełnienia przesłanek osoby bezrobotnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy) i w konsekwencji o odmowie przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych, jako "uprawnienia akcesoryjnego", pochodnego od nadania danej osobie statusu osoby bezrobotnej (art. 71 ust. 1 ustawy).

Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności organy w sposób prawidłowy zastosowały wskazane w skardze przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 ustawy, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Co prawda organy w toku postępowania zaniechały zawiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, czym dopuściły się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., jednakże naruszenie to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy mogło mieć istotnego wpływu na jej wynik.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając kontrolowane decyzje za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.