Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2483/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 135 w zw. z art. 145 ust.1 pkt.1 lit. a i lit.c , art. 200 w zw. z art. 205 ust.2 oraz art. 209 p.p.s.a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Robert Żukowski Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lipca 2021 r. nr BP.5530.116.2020.0949.BTM.2482 w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 5 listopada 2020r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz S. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 2 lipca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. d, art. 5 ust. 1, art. 5a ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 919 z późn. zm., dalej: "u.t.d."), art. 5 ust. 9 ustawy z 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r. poz. 567 ze zm.), art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE nr L 300/51, dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez S. S. (dalej: "Strona", "Skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], utrzymał w mocy własną decyzję z 5 listopada 2020 r. [...] o cofnięciu licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] (nr blankietu [...]).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że decyzją I instancji cofnięto stronie licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] (nr blankietu [...]). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło niedoręczenie przez przedsiębiorcę dokumentów stanowiących podstawę do stwierdzenia spełniania wymogów art. 3 rozporządzenia nr [...]. Organ wyjaśnił, że wymieniona licencja nr [...] (nr blankietu [...]) została udzielona Stronie 13 maja 2009 r. na okres od 1 maja 2004 r. do 7 kwietnia 2054 r. Organ wyjaśnił, że udzielona Stronie licencja obecnie ma charakter zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Organ wskazał następnie, że stosownie do treści art. 83 ust. 1 u.t.d., pismem z 11 grudnia 19 r. wezwał Stronę do przedłożenia w terminie 21 dni dokumentów wskazanych w wezwaniu niezbędnych do stwierdzenia spełniania przez przedsiębiorcę wymogów art. 3 rozporządzenia 1071/2009. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone Stronie 7 stycznia 2020 r. Jednak w terminie wyznaczonym Strona nie przedłożyła żądanych dokumentów. Pismem z 4 lutego 2020 r. GITD zawiadomił przedsiębiorcę, że istnieje ryzyko, iż nie spełnia on wymogów art. 3 rozporządzenia 107/2009 i wyznaczył przedsiębiorcy dwumiesięczny termin od daty otrzymania tego zawiadomienia na uregulowanie zaistniałej sytuacji. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone osobie upoważnionej do odbioru przesyłek adresowanych do Strony 10 lutego 2020 r. Jednak Strona także w terminie wyznaczonym w tym piśmie nie przedłożyła żadnych dokumentów mogących potwierdzić spełnianie przez nią nadal wymogów art. 3 rozporządzenia 1071/2009.

Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa wyjaśnił, że w art. 83 ust. 1 u.t.d., zostało zawarte uprawnienie dla organu wydającego licencję lub zezwolenie do dokonania sprawdzenia czy przedsiębiorca nadal spełnia wymogi określone w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. GITD skorzystał z wymienionego uprawnienia i pismem z 11 grudnia 2019 r. wezwał Stronę do przedłożenia w terminie 21 dni dokumentów wskazanych w wezwaniu, niezbędnych do stwierdzenia spełniania przez nią wymogów art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009. Organ też wyjaśnił, że art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 umożliwia przedsiębiorcy uregulowanie swojej sytuacji w przypadku zaprzestania spełniania wszystkich warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego określonych w art. 3 wymienionego rozporządzenia. Jednak swoją sytuację przedsiębiorca musi uregulować w terminie wyznaczonym przez organ udzielający zezwolenia. Niezastosowanie się przez przedsiębiorcę do terminu wyznaczonego przez organ stanowi podstawę do zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia.

GITD powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania i ustalenia przedstawione w decyzji I instancji. Wskazał, że Strona nie udzieliła odpowiedzi na pisma z 11 grudnia 2019 r. oraz z 4 lutego 2020 r. Strona nie zareagowała także na zawiadomienie z 26 sierpnia 2020 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia jej licencji nr [...]. Dopiero po otrzymaniu zawiadomienia z 6 października 2020 r., o zakończeniu postępowania dowodowego Strona przedłożyła dokumenty żądane przez organ w wezwaniu z 11 grudnia 2019 r.

GITD wyjaśnił, że termin na przedłożenie dokumentów niezbędnych do ustalenia czy Strona nadal spełnia wymogi art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 został Stronie wyznaczony w piśmie z 4 lutego 2020 r. Pismo to Strona otrzymała w 10 lutego 2020 r. W tym piśmie wyznaczono Stronie dwumiesięczny termin na przedłożenie dokumentów wymienionych w wezwaniu z 11 grudnia 2019 r. Zatem wszystkie żądane dokumenty Strona powinna przedłożyć organowi do 10 kwietnia 2020 r. Organ wyjaśnił następnie, że przedmiotowy termin zgodnie art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa covidowa") uległ zawieszeniu. Przepis ten wszedł w życie 31 marca 2020 r. i obowiązywał do dnia uchylenia przez ustawę zmieniającą ww. ustawę. Został on uchylony w art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875, dalej: "ustawa zmieniająca ustawę covidową"). Ustawa ta weszła w życie 25 maja 2020 r. Zatem w okresie obowiązywania art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy covidowej, termin wyznaczony Stronie przez organ na złożenie ww. dokumentów nie biegł. Ponownie zaczął biec 25 maja 2020 r. Zatem termin na przedłożenie dokumentów żądanych przez organ upłynął 3 czerwca 2020 r.

GITD podkreślił, że art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 określa także maksymalny termin, w którym przedsiębiorca może wykazać spełnianie wymogów art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009. Termin ten nie może przekraczać 6 miesięcy od zaistnienia sytuacji wymagającej przedłożenia dokumentów potwierdzających spełnianie wymogów do posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W przypadku Strony termin ten upływał 3 października 2020 r. W tym terminie Strona także nie przedłożyła dokumentów wymienionych w wezwaniu z 11 grudnia 2019 r. Organ otrzymał dokumenty przesłane przez Stronę 22 października 2020 r., jednak nie mógł ich uwzględnić wydając decyzję I instancji. Organ wyjaśnił, że nie mógł także uwzględnić dokumentów przesłanych przez Stronę na pendrivie dołączonym do pisma z 19 listopada 2020 r., rozporządzenie 1071/2009 wskazuje bowiem maksymalny termin, w którym przedsiębiorca jest zobowiązany uregulować swoją sytuację wynikającą z niespełniania przez niego warunków określonych w tym rozporządzeniu. Termin ten wynosi 6 miesięcy i przepisy tego rozporządzenia nie przewidują możliwości przedłużenia tego terminu. Po upływie tego terminu i stwierdzeniu, że przedsiębiorca nie przedłożył dokumentów niezbędnych do stwierdzenia czy nadal spełnia warunki określone w art. 3 rozporządzenia 1071/2009 organ nie ma możliwości ani oczekiwania ani ponownego żądania od przedsiębiorcy ww. dokumentów. Organ może wówczas jedynie wydać rozstrzygnięcie wskazane w art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009. Dlatego zgodnie z tym przepisem organ cofnął stronie licencję nr [...] (nr blankietu [...]).

Pismem z 16 sierpnia 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 2 lipca 2021 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji w całości, a także umorzenie postępowania, jak również o zasądzenie od organu na Jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności i nierozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na stwierdzeniu, iż Skarżący nie spełnia wymogów z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, mimo przedłożenia przez Skarżącego do akt postępowania dwukrotnie (jeden raz na nośniku pendrive, drugi raz w postaci dokumentów papierowych) dokumentacji w postaci dowodu opłaty za wypis z licencji, wykazu pojazdów na formularzu WPC, oświadczenia na formularzu OC dotyczącego zarządzającego transportem, oświadczenia na formularzu OK dotyczącego zamiaru zatrudnienia kierowców, oświadczenia na formularzu OB dotyczącego bazy eksploatacyjnej, oświadczenia na formularzu ON dotyczącego przedsiębiorcy, co bezsprzecznie wskazuje na fakt spełniania wymogów nałożonych na przewoźnika w rozporządzeniu 1071/2009, jak i zupełny brak odniesienia się przez organ w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji do faktu spełniania wymogów przez Skarżącego,

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 107 par. 3 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności i nierozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na braku uznaniu przez organ, że Skarżący brak przedłożenia dokumentów na wezwania organu tłumaczył siłą wyższą występującą w roku 2020 tj. panująca pandemią i swoją ciężka chorobą związaną z nowotworem, zakażeniem koronawirusem i hospitalizacją czego w żaden sposób nie rozpatrzył organ ani nie wezwał Skarżącego do wskazania czy przedmiotowe oświadczenie należy potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu z uwagi na niemożność zachowania terminu ani nawet nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do powołania się przez Skarżącego na powyższe okoliczności, jeżeli zaś zdaniem organu nie zostały one należycie uprawdopodobnione należało wezwać Skarżącego do przedłożenia dokumentów na potwierdzenie niniejszych okoliczności, podczas gdy organ zupełnie zignorował oświadczenie Skarżącego i jego wyjaśniania, mimo iż powyższe powinno zostać potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu do przedłożenia dokumentacji,

3) art. 7a § 1 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę konsekwencji społecznych wynikających z cofnięcia Skarżącemu licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego co będzie się wiązało z likwidacją działaIności gospodarczej przez Skarżącego i zwolnieniem z pracy 15 osób,

4) art. 3 rozporządzenia 107/2009, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie przez organ, że Skarżący nie spełnia wskazanych w przepisie wymogów, mimo faktu iż w aktach postępowania znajduje się dokumentacja świadcząca o spełnieniu wszystkich wymogów przez Skarżącego do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego,

5) art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie przez organ, że po stronie Skarżącego istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia wymogów określonych w art. 3 mimo iż nie zachodziły podstawy faktyczne do

zastosowania przedmiotowego przepisu.

Skarżący wniósł ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentacji medycznej załączonej do skargi.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumenty popierające zarzuty.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie Skarżącemu cofnięto licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ponieważ Skarżący, mimo wezwania organu nie przedstawił w terminie zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, dokumentów potwierdzających spełnianie wymogów określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009.

Analizują przepisy prawa stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięć obu instancji w niniejszej sprawie, należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

Wymogi związane z wypełnieniem warunków posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, posiadania dobrej reputacji, odpowiedniej zdolności finansowej oraz wymaganych kompetencji, określają art. 5 – 9 rozporządzenia 1071/2009.

Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia już wymogów określonych w art. 3, informuje o tym przedsiębiorcę. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany, może określić jeden z następujących terminów na uregulowanie tej sytuacji przez przedsiębiorstwo: a) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy na zatrudnienie osoby, która zastąpi zarządzającego transportem, jeżeli zarządzający transportem przestał spełniać wymogi dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych, który to termin może zostać przedłużony o trzy miesiące w przypadku śmierci zarządzającego transportem lub jego niedyspozycji ze względów zdrowotnych; b) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy uregulowanie sytuacji wymaga od przedsiębiorcy wykazania, że posiada rzeczywistą i stałą siedzibę; c) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - jeśli nie jest spełniany wymóg zdolności finansowej, aby wykazać, że ten wymóg będzie ponownie spełniany w sposób ciągły.

Na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3, zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

W niniejszej sprawie GITD uznał, że Skarżący nie spełnia wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia 1071/2009, ponieważ nie przesłał na wniosek organu dokumentów potwierdzających spełnianie tych wymogów w terminie określonym w art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009. Organ pismem z 11 grudnia 2019 r., doręczonym 7 stycznia 2020 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia w terminie 21 dni dokumentów wskazanych w wezwaniu niezbędnych do stwierdzenia spełniania przez przedsiębiorcę wymogów art. 3 rozporządzenia 1071/2009. Następnie pismem z 4 lutego 2020 r. doręczonym 10 lutego 2020 r. GITD zawiadomił Skarżącego, że istnieje ryzyko, iż nie spełnia on wymogów art. 3 rozporządzenia 107/2009 i wyznaczył dwumiesięczny termin od daty otrzymania tego zawiadomienia na uregulowanie zaistniałej sytuacji. Skarżący nie przesłał wnioskowanej dokumentacji więc organ pismem z 26 sierpnia 2020 r., zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. GITD słusznie wskazał, że w świetle art. 15zzr ust. 1 ustawy covidowej oraz art. 46 pkt 20 ustawy zmieniającej ustawę covidową, termin wyznaczony Skarżącemu na złożenie wymaganych dokumentów nie biegł w okresie od 31 marca 2020 r. do 25 maja 2020 r. Organ stwierdził następnie, że 6 miesięczny termin, o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, na wykazanie przez Skarżącego spełnianie wymogów z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, upłynął w niniejszej sprawie 3 października 2020 r.

Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie wykaże spełnienia wymogów z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, w tym w ogóle nie przesyłając żadnych dokumentów potwierdzających spełnienie tych wymogów, organ ma wówczas podstawy do uznania, że przedsiębiorca nie spełnia przedmiotowych wymogów i zawieszenia lub cofnięcia zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009. W świetle tej regulacji właściwy organ zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jeżeli stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia 1071/2009. Podstawą zatem zawieszenia lub cofnięcia zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie jest nieprzesłanie w terminie wymaganych dokumentów lecz stwierdzenie przez organ, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia 1071/2009. Brak przesłania natomiast przez przedsiębiorcę dokumentów potwierdzających spełnianie wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia 1071/2009, daje podstawę do przyjęcia, że przedsiębiorca ich nie spełnia. Dodania wymaga, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinno w świetle art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, zapaść nie później niż z upływem terminów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009.

Odnosząc powyższe rozważanie do niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że GITD sam w rozpatrywanej sprawie nie dotrzymał terminów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009. W świetle art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3, zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których mowa w ust.1 niniejszego artykułu. GITD podkreślił, że terminy te upłynęły 3 października 2020 r., tymczasem decyzja I instancji została wydana 5 listopada 2020 r. Ponadto, co również wymaga podkreślenia, Skarżący przesłał do organu dokumenty wymienione w wezwaniu GITD z 11 grudnia 2019 r. Organ otrzymał powyższe dokumenty 22 października 2020 r., a więc przed wydaniem decyzji I instancji. GITD przed wydaniem decyzji I instancji dysponował zatem dokumentacją na podstawie, której mógł dokonać realnej oceny czy Skarżący spełniał wymogi z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, jednak tego nie dokonał ani w postępowanie I instancji, ani w postępowaniu II instancji.

Sąd stwierdza, że analizowane przepisy nie dają podstaw do przyjęcia ich interpretacji, zgodnie z którą GITD może w ogóle nie przeanalizować dokumentacji mającej wykazać spełnienie przez przedsiębiorcę wymogów z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, przesłanej wprawdzie przez przedsiębiorcę organowi po upływie terminów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, ale przed wydaniem przez organ decyzji I instancji lub przed wydaniem przez organ decyzji II instancji. Termin określony w art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, jest w istocie terminem wiążącym właściwy organ. Jeżeli organ nie dotrzyma tego terminu, a przedsiębiorca przed wydaniem przez organ decyzji wykaże, że spełnia wymogi określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, zawieszenie lub cofnięcie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego stałoby w sprzeczności z treścią art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009. Dlatego w ocenie Sądu, GITD był zobligowany do merytorycznej oceny nadesłanej przez Skarżącego dokumentacji w niniejszej sprawie.

W tych okolicznościach, Sąd stwierdza, że GITD naruszył art. 13 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, poprzez ich błędną wykładnię zgodnie z którą GITD mógł nie rozpatrzyć merytorycznie dokumentacji nadesłanej przez Skarżącego w celu wykazania spełniania wymogów z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, przed wydaniem przez organ decyzji I instancji, choć po upływie terminów wynikających z 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009.

Błędna wykładnia tych przepisów doprowadziła do naruszenia również przepisy postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. GITD bowiem nie ustalił w dokładny sposób stanu faktycznego sprawy nie rozpatrując bowiem całego materiału dowodowego – dokumentacji nadesłanej przez Skarżącego – nie ustalił czy Skarżący spełniał wymogi wynikające z 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, a pomimo tego cofnął Skarżącemu licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

Rozpoznając ponownie sprawę GITD uwzględni powyższe stanowisko Sądu i dokona merytorycznej analizy materiału dowodowego przedłożonego przez Skarżącego w celu wykazania spełniania przez Stronę wymogów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia 1071/2009.

Naruszenie powyższych przepisów uzasadnia uwzględnienie skargi, w związku z czym zbędne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Z tego też względu nie było również podstaw do dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z dokumentacji medycznej załączonej przez Skarżącego do skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, w związku z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), zasądzając od GITD na rzecz Skarżącego kwotę 697 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość wpisu sądowego od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł) oraz opłata za pełnomocnictwo (17 zł).