Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 349/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124b ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 3 pk 3a, pkt 8, pkt 7a
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Joanna Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 560/16 w sprawie ze skargi X S.A. z siedzibą w G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku udostępnienia nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 13 października 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 560/16 oddalił skargę X S.A. w G. na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku udostępnienia nieruchomości.

Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

X S.A. Oddział w P., reprezentowana przez A. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.U.H. [...] w [...], we wniosku z [...] listopada 2015 r. wystąpiła do Starosty [...] o wydanie decyzji o udostępnienie części nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...], stanowiącej własność J. B. i J. S. małżonków J., w celu wykonania na niej remontu istniejącej sieci elektroenergetycznej - odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej [...], polegającego na demontażu istniejących przewodów gołych, demontażu istniejących słupów linii napowietrznej, montażu nowych słupów typu E lub Em w miejscach dotychczasowej lokalizacji istniejących słupów oraz montaż nowych niepełnoizolowanych przewodów elektroenergetycznej linii napowietrznej.

Starosta [...] decyzją z [...] stycznia 2016 r. orzekł w pkt 1 o zobowiązaniu J. B. i J. S. małżonków J. do udostępnienia Spółce Z S.A. Oddział w P., części nieruchomości położonej w obrębie [...], gm. [...] oznaczonej jako działki: nr [...] i nr [...] w pasie o szerokości [...] m od osi istniejącej linii napowietrznej i długości ([...] m dla dz. nr [...] oraz [...] m dla dz. nr [...]), stanowiącej ich własność na podstawie księgi wieczystej nr [...] prowadzonej w Sądzie Rejonowym w [...], w celu wykonania czynności związanych z remontem istniejącej sieci elektroenergetycznej - odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej [...], wchodzącej w skład przedsiębiorstwa energetycznego pn. Z S.A.; w pkt 2 o obowiązku udostępnienia nieruchomości w okresie od listopada 2016 r. do marca 2017 r.; w pkt 3 o zobowiązaniu Z S.A. do przywrócenia terenu do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót; w pkt 4 o zobowiązaniu Z S.A. do uzgodnienia z właścicielem nieruchomości wysokości odszkodowania za udostępnienie terenu oraz szkody powstałe na skutek przeprowadzenia remontu, w terminie 30 dni licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości.

J. J. wniósł od powyższej decyzji odwołanie wskazując, że ingerencja na nieruchomości uniemożliwia prowadzenie działalności rolniczej. Jednocześnie zwrócił uwagę, że istnieje możliwość modernizacji linii elektroenergetycznej z ominięciem jego nieruchomości, bądź przeprowadzenie jej pod ziemią.

Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "K.p.a.", uchylił decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...] i orzekł o odmowie udostępnienia Z S.A. Oddział w P. części nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...], w przywołanym we wniosku zakresie. Organ wskazał, że wydanie decyzji na podstawie art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", wymaga zakwalifikowania planowanych robót jako remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290). Wyjaśnił, że definiując pojęcie remontu ustawodawca oparł się na trzech istotnych elementach. Po pierwsze remont musi być wykonywany w istniejącym obiekcie budowlanym. Po drugie roboty budowlane polegające na remoncie mają na celu wyłącznie odtworzenie stanu pierwotnego, a nie jego przebudowę, rozbudowę, nadbudowę lub zmianę jego przeznaczenia. I po trzecie przy wykonywaniu remontu dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Organ ustalił w toku postepowania odwoławczego, że obecnie wysokość konstrukcji wsporczych - żerdzi drewnianych wynosi 13 m, natomiast po planowanym remoncie będzie wynosiła 15 m. Organ uznał zatem, że parametry obiektu ulegną zmianie, tymczasem, remont nie może doprowadzić do zmiany parametrów obiektu. Tym samym organ uznał, że skoro w wyniku planowanych robót doszłoby do zmiany wysokości obiektu, wyczerpuje to przesłanki planowanej nadbudowy, a nie remontu. W związku z czym organ odmówił udostępnienia nieruchomości.

Z S.A. w G. wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając organowi naruszenie art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., 80 K.p.a., 84 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., a także art. 124b ust. 1 u.g.n. oraz art. 3 pkt 3a, 6, 7a i 8 ustawy Prawo budowlane.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie [...] października 2016 r. pełnomocniczka skarżącej złożyła załącznik do protokołu rozprawy wraz z 3 zdjęciami starych i nowych słupów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę Z S.A. w G. uznając, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nie wykazała istotnych naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które obligowałby do jej usunięcia z obrotu prawnego. Sąd wskazał, że w judykaturze sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że istota remontu polega na odtworzeniu stanu pierwotnego, czyli odtworzeniu czegoś, co kiedyś było, ale nie ma tego w chwili rozpoczęcia remontu. Pojęcie to odnosi się do robót budowlanych w istniejącym obiekcie budowlanym. To zaś oznacza, że remontem nie mogą być roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i budowie obiektu nowego, nawet jeśli budowa polega na odbudowie obiektu istniejącego z ewentualnym wykorzystaniem materiałów pozostałych po rozbiórce obiektu dotychczasowego. Remont polega na wymianie jedynie poszczególnych elementów i zastąpieniu ich nowymi w istniejącym obiekcie budowlanym. W wyniku remontu nie może zaś powstać obiekt budowlany o innych parametrach technicznych lub użytkowych niż obiekt pierwotny. Jeżeli nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem parametrów charakterystycznych dla kształtu całego obiektu budowlanego, takich jak jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość lub liczba kondygnacji, będziemy mieli do czynienia z przebudową. Sąd odnosząc realia sprawy do powyższego stanowiska uznał, że planowanych przez skarżącą robót budowlanych nie można zakwalifikować jako remontu. Zmianie ulegnie wysokość konstrukcji wsporczych (słupów), obecnie są to żerdzie drewniane o długości 13 m, dodatkowo wstawione w szczudła betonowe, zaś planowane są konstrukcje wsporcze – żerdzie betonowe typu E o długości 15 m. Wprawdzie z pisma Spółki z [...] kwietnia 2016 r., załączonego do pisma z [...] kwietnia 2016 r., wynika, że przewody zostaną zawieszone na takiej samej wysokości, jednak zmiana wysokości słupów wyklucza, możliwość uznania planowanych robót jako remontu, tym bardziej, że na mapach będących załącznikami do wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124b u.g.n. naniesiono wyłącznie nowe stanowiska słupowe. Sąd wskazał ponadto, że na linię energetyczną trzeba patrzeć jako na pewną całość i w tym kontekście oceniać, czy mamy do czynienia z remontem. Tym niemniej wymiana starych słupów na nowe, wyższe o 2 m, nie mieści się w zakresie pojęcia remont, ani też żadnych innych czynności, o których stanowi art. 124b ust. 1 u.g.n.

Z S.A. w G. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 3 pkt 8, art. 3 pkt 3a i art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, polegające na przyjęciu błędnej wykładni tych przepisów przez uznanie, że zmiana parametrów odnoszących się wyłącznie do poszczególnych elementów linii elektroenergetycznej (w tym przypadku zmiana wysokości poszczególnych stanowisk słupowych będąca wynikiem wymiany starych słupów drewnianych na słupy nowego typu) jest równoznaczna ze zmianą parametrów użytkowych lub funkcjonalnych obiektu budowlanego i jako taka nie pozwala na uznanie danych prac za remont;

- art. 124b ust. 1 u.g.n. polegające na braku właściwego stosowania tego przepisu pomimo wystąpienia wskazanych w nim przesłanek.

W uzasadnieniu podniosła, że Sąd I Instancji nie wziął pod uwagę tego, że przepis definiujący "remont" odnosi się do obiektu budowlanego jako całości oraz że zezwala na wykonywanie w nim robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, dopuszczając przy tym stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Wskazała ponadto, że dokumenty i wyjaśnienia złożone w postępowaniu administracyjnym i przed Sądem I instancji nie wskazują, aby miało dojść do zmiany parametrów użytkowych lub technologicznych obiektu liniowego jako całości, tj. dotychczasowej funkcji, przebiegu/lokalizacji linii w terenie, wartości napięcia roboczego, zdolności przesyłu mocy. Planowane prace zmierzają bowiem jedynie do wymiany zużytych i zastosowania w ich miejsce nowych wyrobów budowlanych zgodnych z aktualnymi standardami bezpieczeństwa i jakości, normami i dopuszczeniami.

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Są Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż sformułowane w niej zarzuty pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna zarzuca wyłącznie naruszenie prawa materialnego. Oznacza to, że stan sprawy ustalony przez organy administracyjne i przyjęty przez Sąd I instancji należy uznać za prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych powyższej przepisów, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 124b ust. 1 u.g.n., gdyż zawiera on przesłanki udostępnienia nieruchomości. Otóż zgodnie z brzmieniem 124b ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody.

Jak podkreślił Sąd I instancji ustalenia wymaga zatem kwestia, czy zakres prac zaproponowany przez inwestora można zaliczyć do remontu stanowiącego jedną z przesłanek umożliwiających udostępnienie nieruchomości, czy też zakres tych prac będzie stanowił przebudowę istniejącej linii napowietrznej, co będzie z kolej wiązało się z negatywnym rozpoznaniem wniosku inwestora.

Skarga kasacyjna zarzuca też Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 3 pkt 8, pkt 3a i pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tymi przepisami ilekroć w ustawie jest mowa o: obiekcie liniowym – należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego (pkt 3a); przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (pkt 7a); remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (pkt 8).

Wykładni wskazanych powyżej przepisów w istocie skarga kasacyjna nie zakwestionowała skutecznie, gdyż nie wykazała w żaden sposób, że Sąd I instancji inaczej rozumie treść tych przepisów niż skarżąca kasacyjnie Spółka. Naruszenie powyższych przepisów mogłoby nastąpić ewentualnie przez błędne ich zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 2, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 367 i powołane tam postanowienie SN z 15 października 2001 r., I CKN 102.99). Odnośnie do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać jeszcze należy, że granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 P.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. Prawidłowe skonstruowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., czyli zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, które zarzuca się Sądowi I instancji oraz jak powinna wyglądać w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia danego przepisu oraz jego właściwe zastosowanie (por. np. wyroki NSA: z 16 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1850/09; z 19 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1290/09; z 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 815/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymogi powyższe są uregulowane w art. 176 P.p.s.a., który nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych (przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy) i ich uzasadnienie. Niespełnienie tych wymogów czyni zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania wadliwym. W rozpatrywanej sprawie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane w osnowie skargi błędnie określają formy naruszenia prawa materialnego, jednakże treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na określenie, na jakie niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji wskazuje skarżący oraz na czym polega ich właściwe zastosowanie. Pomimo tego, że złożony w rozpatrywanej sprawie środek odwoławczy nie do końca odpowiada przedstawionym wymaganiom, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że został on sporządzony w stopniu umożliwiającym jego merytoryczne rozpoznanie, gdyż możliwe jest ustalenie granic wniesionej skargi kasacyjnej. Niemniej jednak naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie również nie można było stwierdzić. Zgodzić się bowiem trzeba z Sądem I instancji, że planowanych przez stronę skarżącą robót budowlanych nie można zakwalifikować jako remont. Projektowane prace obejmują: demontaż istniejących przewodów gołych, demontaż istniejących słupów linii napowietrznej, montaż nowych słupów typu E lub Em w miejscach dotychczasowej lokalizacji istniejących słupów, montaż nowych, niepełnoizolowanych przewodów elektroenergetycznej linii napowietrznej, uporządkowanie terenu. Nie ulegną zmianie parametry przewodów - obecne są typu AFL o przekroju 70 mm2, a będą typu BLL-T o przekroju 70 mm2, przewody zostaną zawieszone na takiej samej wysokości. Zmianie natomiast ulegnie wysokość konstrukcji wsporczych (słupów), obecnie są to żerdzie drewniane o długości 13 m, wstawione w szczudła betonowe, zaś planowane są konstrukcje wsporcze – żerdzie betonowe typu E o długości 15 m. Zmiana wysokości słupów wyklucza możliwość uznania, że mamy w tym przypadku do czynienia z remontem sieci. Stanowiska tego nie podważa uznanie linii napowietrznej za obiekt liniowy, co nie było sporne w niniejszej sprawie. Tak jak argumentuje skarżąca kasacyjnie Spółka, determinuje to pewną specyfikę rozumienia określenia "remont" w stosunku do takich obiektów. Znalazła ona swoje odzwierciedlenie także w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie przyjmuje się, że roboty budowlane polegające na wymianie słupów drewnianych stanowiących część obiektu budowlanego, jakim jest linia elektroenergetyczna jako całość, na wykonane z innego materiału w sytuacji, gdy nie następuje zmiana przebiegu trasy owej linii mogą być zakwalifikowane jako remont. Zatem działania planowane w trybie art. 124b ust. 1 u.g.n., polegające na wymianie zużytych jej elementów, przewodów i słupów, mogą co do zasady stanowić remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółki Sąd I instancji badając ten aspekt, uwzględnił fakt, że sprawa dotyczy obiektu liniowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że na linię energetyczną trzeba patrzeć jako na pewną całość i w tym kontekście oceniać, czy mamy do czynienia z remontem. W konsekwencji Sąd I instancji zasadnie przyjął, że sama wymiana słupów i lin na części linii czy trakcji elektrycznej spełniałaby definicję remontu, o ile nie doszłoby do zmiany parametrów technicznych, takich jak zmiana napięcia, długości linii napowietrznej, zmiana jej przebiegu, zmiana wysokości, miejsca lub sposobu posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego. Jakakolwiek zmiana tych parametrów oznaczać będzie, że nie jest to remont. Podkreślić należy, że dopuszczalność kwalifikacji planowanych robót budowlanych jako remontu wynika z faktu, że nie dotyczą one całego obiektu budowlanego (demontażu całej linii przesyłowej), lecz tylko określonego jego fragmentu. Przy czym okoliczność ta w żaden sposób nie została przez Spółkę wykazana. Nie wykazano we wniosku czy przewody pozostałej części linii elektroenergetycznej, znajdującej się na terenie poza nieruchomością małżonków J., wsparte są na słupach wyższych - 15 metrowych i te, objęte wnioskiem, wymagają dostosowania, nie wykazano na mapach położenia starych stanowisk słupowych ani też tego, czy roboty budowlane prowadzone są w stosunku do całego obiektu, a tylko realizowane etapami i efektem ich będzie demontaż całej linii przesyłowej, czy dotyczą tylko działki objętej wnioskiem. Inaczej bowiem będą traktowane roboty budowlane polegające na całkowitym zdemontowaniu, rozebraniu obiektu budowlanego (w tym przypadku całej linii przesyłowej) i zastąpienie go całkowicie nową substancją. Wówczas należy je traktować jako przebudowę lub odbudowę obiektu budowlanego (tak samo jak określa to orzecznictwo sądowe w przypadku innych obiektów budowlanych, np. budynków). Tym samym należy podkreślić, że każda sprawa rozpoznawana na podstawie art. 124b ust. 1 u.g.n., jest indywidualna, musi uwzględniać szczegółowo ustalony stan faktyczny i odnosić się do niego. W skardze kasacyjnej skarżąca Spółka zarzucając zaś naruszenie prawa materialnego skupiła się wyłącznie na polemice z Sądem Wojewódzkim dotyczącej znaczenia definicji zawartych w ustawie Prawo budowlane: remontu, przebudowy i budowy. W tak ustalonych okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości stanowisko Sądu I instancji, że wymiana starych słupów na nowe, wyższe o 2 m niż pierwotne o wysokości 13 m, nie mieści się w zakresie określenia "remont" ani też żadnych innych czynności, o których stanowi art. 124b ust. 1 u.g.n. Wobec powyższego prawidłowo Sąd stwierdził, że organ odwoławczy odwołując się do definicji remontu uregulowanej w Prawie budowlanym zasadnie wyjaśnił przesłanki uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia o odmowie udostępnienia Spółce części nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.