Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2363/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4, art. 11, art. 107 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.
article: art. 5, art. 1.2.1, art. 5.1.2.1. lit. a, art. 1.4.2.2.1 lit. b
journal: Dz.U. 2015 poz 882
law: Oświadczenie Rządowe z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie wejścia w życie zmian do załączników A i B do Umowy europejskiej dotyczącej  międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej - GITD), po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej - skarżąca, spółka) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej – WITD) z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1600 złotych – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej kpa), art. 4, art. 11, art. 59 oraz art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 227 poz. 1367 ze zm. - uptn) przepisów: 1.4.1.1, 1.4.2.1, 5.1.2.1, 5.2.1.1, 5.2.1.2, 5.2.1.8.1, 5.2.1.8.2, 5.2.2.1.6, 5.4.1.1.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 882 – dalej: " umowa ADR") oraz lp. 1.1 pkt 2, lp. 1.1 pkt 3, lp. 4.2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

- sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym nie są zawarte: numer UN, grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego oraz numer nalepek;

- sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym nie jest zawarta inna wymagana informacja,

- zapakowanie, nadanie lub załadunek towaru niebezpiecznego bez wymaganego oznakowania sztuk przesyłki lub opakowania zbiorczego albo w nieprawidłowo oznakowanych sztukach przesyłki lub opakowaniach zbiorczych dla każdego numeru UN,

tj. przepisy: lp. 1.1 pkt 2, lp. 1.1 pkt 3 oraz lp. 4.2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Naruszenia te zostały ujawnione podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2015 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...], podczas której zatrzymano samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez B. K. W czasie kontroli ustalono, iż kontrolowanym pojazdem przewożono towar niebezpieczny w sztukach przesyłki, UN [...], III grupy pakowania. Przedmiotowy towar niebezpieczny przewożony był w:

- 13 bębnach stalowych (łącznie 2990 litrów);

- 7 opakowaniach metalowych lekkich (łącznie 157 litrów);

- 3 opakowaniach metalowych lekkich (łącznie 75 litrów).

Nadawcą ww. towaru niebezpiecznego była skarżąca. Ustalenia kontroli udokumentowano protokołem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. WITD zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie.

W tym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. działając na podstawie art. 107 ust. 1 oraz ust. 4 pkt 1 uptn oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 1600 złotych.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła spółka podnosząc, iż WITD dwukrotnie nałożył na nią karę pieniężną za to samo naruszenie tj. za niepoprawnie sporządzony dokument przewozowy. Ponadto strona wskazała, że przedmiotowy przewóz towarów niebezpiecznych zleciła profesjonalnemu przewoźnikowi w związku z czym to on powinien sprawdzić czy posiada wszystkie potrzebne dokumenty. Nadto spółka podkreśliła, że kontrolujący nie ustalił jaki towar niebezpieczny znajdował się w opakowaniu zbiorczym.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r.

W uzasadnieniu spornej decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania i zastosowane w sprawie przepisy.

GITD wyjaśnił, iż zgodnie z protokołem kontroli, w trakcie kontroli kierowca okazał m.in. list przewozowy nr [...]. Dokument ten nie zawierał jednak: prawidłowego numeru UN, grupy pakowania oraz prawidłowej nazwy przewozowej towaru niebezpiecznego. A stosownie do lp 1.1 pkt 2 uptn, sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym nie są zawarte: numer UN, grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych.

Następnie organ odwoławczy wskazał, iż w omawianym dokumencie przewozowym nie została również zawarta informacja dotycząca klasy przewożonego towaru niebezpiecznego. Zgodnie natomiast z lp. 1.1 pkt 3 załącznika do uptn, sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym nie jest zawarta inna wymagana informacja, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 300 złotych.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż WITD dwukrotnie nałożył na nią karę pieniężną za to samo naruszenie tj. za niepoprawne sporządzenie dokumentu przewozowego, GITD wskazał, iż lp. 1.1 pkt 2 i 3 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych uzupełniają się tj. lp 1.1. pkt 2 przewiduje karę pieniężna za niewpisanie w dokumencie przewozowym numeru UN, grupy pakowania lub prawidłowej nazwy przewozowej towaru niebezpiecznego, natomiast lp. 1.1 pkt 3 przewiduje karę pieniężną za nieuwzględnienie w dokumencie przewozowym innej wymaganej informacji. Tym samym zarzut strony w tym zakresie organ uznał za bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia lp. 4.2 załącznika do uptn, GITD przypomniał, iż zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...] lutego 2015 r. oraz protokołem oględzin, na przewożonym kontrolowanym pojazdem opakowaniu zbiorczym, nie było napisu "opakowanie zbiorcze". Powyższy napis powinien znaleźć się na opakowaniu zbiorczym, a nie na poszczególnych opakowaniach. Bez znaczenia pozostaje zatem – w ocenie organu – okoliczność, iż sztuki przesyłki znajdujące się w opakowaniu zbiorczym zostały prawidłowo oznakowane. Organ przypomniał, iż stosownie do lp. 4.2 ww. załącznika, nadanie towaru niebezpiecznego bez wymaganego oznakowania sztuk przesyłki lub opakowania zbiorczego albo w nieprawidłowo oznakowanych sztukach przesyłki lub opakowaniach zbiorczych dla każdego numeru UN, sankcjonowane są karą pieniężną w wysokości 800 złotych.

Następnie GITD przywołał art. 107 ust. 1 uptn w zw. z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, stosownie do których suma kar pieniężnych nałożonych na uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 złotych. W przedmiotowej sprawie suma kar z tytułu stwierdzonych naruszeń w rozpatrywanej sprawie wynosi 1600 złotych.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż przewóz towarów niebezpiecznych zleciła ona profesjonalnemu przewoźnikowi i to on powinien sprawdzić, czy posiada wszystkie dokumenty, GITD podzielił zdanie spółki, iż przewoźnik przed rozpoczęciem przewozu towarów powinien sprawdzić czy posiada prawidłowo sporządzony dokument przewozu. Niemniej – jak dodał – zgodnie z umową ADR, to nadawca zobowiązany jest do prawidłowego sporządzenia dokumentu przewozowego i przekazania go przewoźnikowi. Zatem to on ponosi odpowiedzialność za nieprawidłowo sporządzony dokument przewozowy.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż rodzaj i ilość przewożonych kontrolowanym pojazdem towarów niebezpiecznych, wynika zarówno z protokołu kontroli tj. dokumentu urzędowego, protokołu oględzin jak i zeznań przesłuchanego w trakcie kontroli kierowcy. Dowody te - w ocenie organu - są spójne i nie budzą żadnych wątpliwości. W związku z tym wyjaśnienia kierowcy organ uznał za wiarygodne.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajduje ponadto zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 uptn, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Strona we wniesionym odwołaniu nie wskazała bowiem żadnej okoliczności, która uzasadniałaby zastosowanie ww. przepisu. Niemniej organ wskazał, iż pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Okoliczności i zdarzenia tylko i wyłącznie o takim właśnie charakterze, są tymi, których w rozumieniu przywołanego przepisu, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie może przewidzieć i nie ma na nie wpływu.

Skarżąca pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając rozstrzygnięcie organu odwoławczego w całości i wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności: art. 6, art. 7 i art. 8 kpa.

W uzasadnieniu skargi spółka podniosłą jednocześnie, że przewóz towaru zleciła profesjonalnemu przewoźnikowi i to on powinien ponieść odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. Dodała, iż w pojeździe znajdowały się różne przesyłki, a organ nie udowodnił, że kontroli podlegały przesyłki nadane właśnie przez nią.

Ponadto skarżąca zarzuciła organowi, iż stwierdził bez wykonania stosownych badań i prób, że podany numer UN był błędny.

Spółka nie zgodziła się również z GITD, że w dokumentacji brakuje podanej klasy. Jak wskazała, zgodnie z przepisem 5.4.1.1.1 lit. c umowy ARD, w przypadku nadawania towarów innych niż należących do klasy 7 podaje się numery nalepek a nie klasę.

Następnie skarżąca wskazała, iż to organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego. Strona nie ma natomiast obowiązku wykazywania okoliczności, które zwalniałyby ją z ponoszenia odpowiedzialności.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2016 r. skarżąca podniosła, iż stroną postępowania w przedmiotowej sprawie jest - stosownie do art. 51 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm. – dalej utd) - Główny Inspektor Transportu Drogowego, który to podmiot nie istnieje od początku roku. Wskazała, iż o ile w ustawie o Policji dopuszczono możliwość powołania pełniącego obowiązki komendanta, o tyle w ustawie o transporcie drogowym dla Inspektora Transportu Drogowego nie przewidziano takiej możliwości. Nie istnieje zatem – zdaniem skarżącej - prawna możliwość wykonywania przez "pełniącego obowiązki" funkcji określonych w art. 51 pkt 8 utd.

Następnie skarżąca zarzuciła, iż organ dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 1 i 2 uptn. Wskazała, iż naruszenia obowiązków oraz warunków stwierdzane są na podstawie stanu faktycznego zawartego w dokumentach związanych z kontrolą drogową, tj. protokołu kontroli oraz listy kontrolnej, której wzór jest określony na podstawie przepisów "lex specialis" - ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Wskazała, iż z przeprowadzonych czynności inspektor sporządza protokół kontroli, a jeżeli kontrola ta dotyczy przewozu towarów niebezpiecznych, to na podstawie uptn sporządza również listę kontrolną. Sytuacja taka zaistniała w spornej sprawie. Skarżąca zwróciła uwagę, że ustalenia faktyczne oraz procedura postępowania zostały przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa tj. w oparciu o dokument listy kontrolnej, który zważywszy na treść art. 106 ust. 1 pkt 1 uptn w ogóle nie powinien istnieć i być stosowany do czynności kontrolnych organów kontrolnych w Polsce. W związku z powyższym GITD nie miał prawa – zdaniem spółki – stosować w przedmiotowej sprawie dyrektywy 95/50/WE z dnia 6 października 1995 r. w sprawie jednolitych procedur kontroli drogowej towarów niebezpiecznych, która nie została transponowana do polskiego porządku prawnego. Dodała, iż wynikająca z art. 106 ust. 1 pkt 1 uptn delegacja ustawowa do wydania rozporządzenia wyraźnie ogranicza jego zakres przedmiotowy wyraźnie do dwóch gałęzi transportu lądowego, tj. do kolei oraz do żeglugi śródlądowej. Przepis ten nie przyznaje natomiast ministrowi właściwemu do spraw transportu jakiegokolwiek uprawnienia do określenia wzorów dokumentów stosowanych w kontrolach przewozu drogowego towarów niebezpiecznych – tj. wzoru formularza listy kontrolnej w tej gałęzi transportu. Zatem wydane w dniu 4 czerwca 2012 r. rozporządzenie w sprawie formularza listy kontrolnej i formularza protokołu kontroli (Dz. U. z 2012 r. poz. 655), przekracza granice delegacji ustawowej, a co za tym idzie – rażąco narusza prawo. Nie mogą być zatem – zdaniem spółki – uznane za prawotwórcze fakty stwierdzone w oparciu o obarczone takim naruszeniem dokumenty, tj. listę kontrolną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz.U. z 2014 poz. 1647 z późn. zm), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.").

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z art. ust. 2 pkt 5 uptn, przewóz drogowy towarów niebezpiecznych oznacza każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

Stosownie do art. ust. 2 pkt 8 tej ustawy uczestnikiem przewozu towarów niebezpiecznych są podmioty wymienione w ADR, RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadzące działalność związaną z przewozem towarów niebezpiecznych.

W myśl art. 4 w/w ustawy w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się odpowiednio ADR, RID lub ADN.

Jak stanowi art. 11 omawianej ustawy obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy.

W Dziale 1.4 umowy ADR, regulującym obowiązki uczestników przewozu w zakresie bezpieczeństwa jako uczestnicy przewozu zostali wskazani- nadawca, przewoźnik, odbiorca, załadowca, pakujący, napełniający, operator kontenera cysterny/cysterny przenośnej oraz rozładowca.

Zgodnie natomiast z definicjami zawartymi w umowie ADR "Przewóz" oznacza przemieszczanie towarów niebezpiecznych, z uwzględnieniem postojów koniecznych z punktu widzenia warunków transportu oraz z uwzględnieniem okresów wynikających z warunków ruchu drogowego, w których towary niebezpieczne znajdują się w pojazdach, cysternach i kontenerach, przed, podczas i po przemieszczeniu. Z kolei określenie "towary niebezpieczne" oznacza takie materiały i przedmioty, których międzynarodowy przewóz drogowy jest zabroniony lub dozwolony pod pewnymi warunkami ustalonymi w załącznikach A i B;

Zgodnie z art. 5 umowy ADR przewozy, do których ma zastosowanie niniejsza Umowa, podlegają krajowym lub międzynarodowym przepisom dotyczącym w ogóle ruchu drogowego, międzynarodowego przewozu drogowego i handlu międzynarodowego.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, samochodem ciężarowym marki [...] o nr re. [...] kierowanym przez pana B. K. w dniu [...] lutego 2015r. przewożony był towar niebezpieczny – UN [...], III grupa pakowania. Wskazany wyżej towar niebezpieczny był przewożony w sztukach przesyłki tj. : 13 bębnach stalowych (łącznie 2990 litrów), 7 opakowań metalowych lekkich (łącznie 157 litrów), 3 opakowania metalowe lekkie (łącznie 75 litrów). Nadawcą tego towaru jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach (m. in. protokół kontroli z dnia [...] lutego 2015r., zdjęcia opakowań w których znajdował się przewożony towar niebezpieczny, listów przewozowych nr [...],[...],[...],[...],[...], ) była skarżąca.

Z protokołu kontroli wynika, że kontrolowany kierowca okazał kontrolującym m.in. dokument przewozowy nr [...], który nie zawierał: prawidłowego numeru UN, grupy pakowania oraz prawidłowej nazwy przewozowej towaru niebezpiecznego. Z ustaleń organu inspekcji wynika, że w dokumencie tym wpisany został towar niebezpieczny UN [...] Materiał zapalny stały, organiczny i.n.o, 4.1.III -2 opakowania metalowe lekkie, 50kg, gdy tymczasem powinien znajdować się zapis : UN [...] Żywica w roztworze, 3, III – 2 opakowania metalowe lekkie, 50 kg, co potwierdza treść w/w dokumentu przewozowego oraz ustalenia dokonane przez inspektorów podczas oględzin (v. protokół z oględzin z [...] lutego 2015r. ), jak również zeznania świadka tj. przesłuchanego kierowcy zawarte w Protokole z przesłuchania świadka z dnia [...] lutego 2015r.

Sąd wskazuje przy tym, iż prawidłowo organy wskazały, że w myśl przepisu 5.4.1.1.1 litera a) – h) procedur nadawczych umowy ADR dokument przewozowy dla przewożonego w niniejszej sprawie towaru niebezpiecznego winien zawierać następujące informacje: numer UN poprzedzony literami "UN", prawidłową nazwę przewozową, uzupełnioną, o ile jest to wymagane podaną w nawiasie nazwą techniczną, ustaloną zgodnie z przepisami rozdziału 3.1.2, numery wzorów nalepek podane w kolumnie (5) tabeli A w dziale 3.2 umowy ADR oraz numery wzorów nalepek wymaganych na podstawie przepisu szczególnego podanego w kolumnie (6), grupa pakowania, liczbę i określenie sztuk przesyłki, całkowitą ilość każdego z towarów niebezpiecznych mających odrębny numer UN (odpowiednio jako objętość, masę brutto lub masę netto), nazwę i adres nadawcy, nazwę i adres odbiorcy.

Jak wynika z porównania w/w uregulowania umowy ADR z dokumentem przewozowym nr [...] wystawionym przez skarżącą, w sposób nieprawidłowy określono: numer UN przewożonego towaru niebezpiecznego i nazwę przewozową towaru niebezpiecznego, jak również zabrakło wskazania grupy pakowania. Nie zawarto również informacji odnośnie klasy przewożonego towaru niebezpiecznego. Powyższe wskazuje, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w załączniku do ustawy lp.1.1. pkt 2 – 500 zł i pkt 3 – 300 zł, co w sposób prawidłowy ustaliły organ.

Nadto ponieważ podczas kontroli ustalono, że na opakowaniu zbiorczym, w którym znajdowały się sztuki przesyłki, nie znajdowała się etykieta "opakowanie zbiorcze", co widoczne jest również na znajdujących się w aktach sprawy wykonanych podczas kontroli zdjęciach, to kierując się zapisem załącznika do ustawy lp.4.2 organy prawidłowo przyjęły, że nadanie towaru niebezpiecznego bez wymaganego oznakowania sztuk przesyłki lub opakowania zbiorczego albo w nieprawidłowo oznakowanych sztukach przesyłki lub opakowaniach zbiorczych dla każdego numeru UN, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 zł.

Sąd przy tym wskazuje, że zgodnie z przepisem 1.2.1. umowy ADR – opakowanie zbiorcze oznacza opakowanie użyte w celu umieszczenia w nim jednej lub więcej sztuk przesyłki, zgrupowanych w jednostkę łatwiejszą do manipulowania i układania podczas przewozu. Przykładami opakowań zbiorczych są: taca ładunkowa taka jak paleta, na której umieszczono kilka sztuk przesyłki lub spiętrzono je i zabezpieczono za pomocą folii rozciągliwych, termokurczliwych lub taśm, albo w inny odpowiedzi sposób, lub zewnętrzne opakowanie ochronne takie jak skrzynia lub klatka. Dodać również należy ze zgodnie z przepisem 5.1.2.1 litera a) umowy ADR opakowanie zbiorcze powinno być: znakowane napisem "OPAKOWANIE ZBIORCZE", oraz oznakowane numerem UN poprzedzonym literami :"UN", tak jak jest to wymagane dla sztuk przesyłki. Nadto na opakowaniu winny znajdować się strzałki kierunkowe naniesione na dwóch przeciwległych bokach następujących opakowań zbiorczych zawierających sztuki przesyłki.

Powyższe wskazuje, że łączna kara za ustalone przewinienia winna wynosić 1600 zł i w takiej też wysokości została ona przez organy ustalona. Wysokość ustalonej kary jest również zgodna z zapisem art. 107 ust.1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w zw. z art. 92a ust.2 ustawy o transporcie drogowym, gdyż suma kar pieniężnych nałożonych na uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekraczać 10.000 złotych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał je za niezasadne. Wskazać bowiem należy, iż :

- Sad nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przez organy przy rozpoznawaniu sprawy zasad ogólnych postepowania tj. art. 6,7,8 k.p.a., gdyż skarżone orzeczenie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organy w niezbędnym zakresie podjęły czynności wyjaśniające, zebrały niezbędny materiał dowodowy w sprawie i na ich podstawie wydały w sprawie po dokonaniu analizy należycie uzasadnioną decyzję;

- niewątpliwie w niniejszej sprawie strona skarżąca jako nadawca towaru niebezpiecznego zleciła przewoźnikowi przewóz tego towaru a zatem należy przyznać rację skarżącej, że przewoźnik winien sprawdzić przed rozpoczęciem przewozu towarów niebezpiecznych, czy posiada prawidłowo sporządzony dokument przewozowy co wynika z przepisu 1.4.2.2.1. lit (b). Jednak wypada w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z umową ADR to nadawca zobowiązany jest do prawidłowego sporządzenia dokumentu przewozowego i przekazania go przewoźnikowi (przepis 1.4.2.1.1. lit. (b)), gdyż to nadawca towarów niebezpiecznych powinien w szczególności zaopatrzyć przewoźnika w informacje i dane w formie możliwej do odczytania oraz jeżeli jest to konieczne w wymagane dokumenty przewozowe oraz dokumenty towarzyszące (zezwolenia, dopuszczenia, powiadomienia, świadectwa itd.) uwzględniając w szczególności wymagania podane w dziale 5.4 oraz tabeli w części 3 umowy ADR;

- niewątpliwie organ nie dokonywał żadnych prób i badań celem określenia zawartości znajdującej się w pojemnikach celem ustalenia, że podany w dokumencie przewozowym [...] numer UN był błędny. Jednak należy zauważyć, iż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego ( z protokołu kontroli, protokołu oględzin oraz zeznań kierowcy, a także wykonanych w trakcie kontroli zdjęć), które pozostają spójne, w pojeździe podczas kontroli nie znajdował się towar niebezpieczny o numerze UN [...]. Nadto jak wynika ze zdjęć wszystkie nalepki naklejone na opakowaniach jednostkowych znajdujących się w opakowaniach zbiorczych określają, że w pojemnikach znajduje się towar niebezpieczny o numerze UN [...]. Tym samym nie zachodziła i nie zachodzi wątpliwość co do towaru znajdującego się w pojeździe podczas kontroli, co oznacza, iż przyjęcie przez organ, że w dokumencie przewozowym został wskazany błędny numer UN jest prawidłowe i nie wymagało prowadzenia w tym zakresie szczegółowego postępowania wyjaśniającego;

- niewątpliwie skarżący ma rację wskazując, iż w liście powinien być wskazany numer nalepki a nie wskazana klasa towaru. Jednakże ze skarżonego orzeczenia nie wynika, iż w liście przewozowym nr [...] brak było klasy towaru. Organ jednoznacznie wskazał na str. 5 orzeczenia że " Dokument ten nie zawierał jednak: prawidłowego numeru UN, grupy pakowania oraz prawidłowej nazwy przewożonego towaru niebezpiecznego". Tym samym zarzut postawiony w tym zakresie należy uznać za przynajmniej niezrozumiały;

- oczywiście ma racje strona skarżąc, że stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania całego dowodowego nałożony został na organ administracji publicznej, jednak zdaniem Sądu należy rozumieć go w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Oznacza to, że na organach prowadzących postępowanie spoczywają dwa obowiązki: po pierwsze – określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i – po drugie- obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub wskazanych przez stronę). Wskazane obowiązki organu nie podważają jednak zasadności tezy, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W orzecznictwie sądowo administracyjnym podkreśla się, że na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne (por. wyrok NSA z 15 listopada 2000r. sygn.. akt III SA/2431/99, PP 2001/4/60 ). Jakkolwiek organ administracji jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, to jednak strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2010r. sygn. II OSK 1677/10, CBOSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić w tym miejscu również należy, że organ I instancji nie miał obowiązku poszukiwania dowodów na obalenie własnych ustaleń (por. wyrok. NSA z 7 lutego 2008r. II OSK 2020/06, lex 453463);

- nie jest zasadny zarzut, iż podmiot tj. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie istnieje od początku roku 2016. Ze wskazywaną przez skarżącego datą nie uległ bowiem likwidacji organ tj. Główny Inspektor Transportu Drogowego. Nadto w niniejszej sprawie nawet gdyby można było przyjąć, że taka okoliczność miała miejsce to pozostawałaby ona bez znaczenia dla sprawy, gdyż w dacie wydawania skarżonej decyzji organ istniał i stanowisko GITD było obsadzone. Sąd natomiast jest zobligowany do zbadania sprawy pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami na dzień wydawania decyzji przez organ a nie na datę rozpoznawania sprawy przez siebie;

-nie został naruszony przepis art. 107 ust. 1 i 2 uptn, gdyż jak wskazano powyżej i co wykazały w swym postępowaniu organy skarżąca naruszyła obowiązki i warunki wynikające z przepisów ustawy lub z przepisów wiążącej Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej a zatem słusznie podlega karze pieniężnej, która nie przekroczyła górnej granicy, o której mowa w tym przepisie tj. 10.000 zł. Dodać również należy, że stwierdzone naruszenia zostały ujęte w załączniku pod pozycją lp. 1.1 pkt 2 i 3, gdzie określono została za każde z tych naruszeń kara pieniężna;

-nie może być również uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 106 ust.1 pkt 1 uptn, gdyż wskazany przepis stanowi, że Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia wzór formularza listy kontrolnej oraz formularza protokołu kontroli, stosowany przy kontroli przewozu towarów niebezpiecznych koleją i żeglugą śródlądową, a także sposób i zakres ich wypełniania, uwzględniając konieczność ujednolicenia zakresu kontroli. Przepis ten jest bowiem delegacją dla ministra do wydania aktu wykonawczego a w niniejszej sprawie przepis ten nie miał żadnego zastosowania łącznie z aktem wykonawczym, który był wydany na jego podstawie, gdyż towar niebezpieczny w niniejszej sprawie nie był przewożony koleją ani też żeglugą śródlądową a transportem drogowym. Wyjaśnić jednak należy, że w niniejszej sprawie niewątpliwie miała zastosowanie dyrektywa Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995r. w sprawie jednolitych procedur kontroli transportu drogowego towarów niebezpiecznych zmieniona dyrektywą Parlamentu i Rady 2008/54/WE z dnia 17 czerwca 2008r, która została transponowana do polskiego porządku prawnego. Powyższe wprost wynika z zapisu art. 82 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz.U. 96, poz. 958). Tym samym jak najbardziej słusznie i prawidłowo organy inspekcji w niniejszej sprawie stosowały list kontrolny, o którym mowa w art. 4 wskazanej powyżej dyrektywy 95/50/WE.

Z wyżej wskazanych względów Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.