Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2587/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 3, art. 34, art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi J. G. i U. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez U. G. i J. G. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...].

Decyzją tą Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań M. R. i A. P. oraz U. G. i J. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i K. K. pozwolenia na budowę budynku usługowego – warsztatu samochodowego i myjni ręcznej, na działce nr ew. [...] w M., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wskazana decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: k.p.a.), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: Prawo budowlane). W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji przywołał następujący stan faktyczny:

E. i K. K. w dniu 25 maja 2016 r. wystąpili do Starosty [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego - warsztatu samochodowego i myjni ręcznej na działce o nr ew. [...] położonej w M. Do wniosku załączono projekty budowlane przedmiotowej inwestycji (4 egz.) posiadające wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, opracowane przez osoby posiadające uprawnienia budowlane; oświadczenie inwestora, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] udzielające zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie wykonania w projektowanej budowie budynku usługowego na działce budowlanej nr ew. [...] ściany bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...] przy ul. K. w M.

Starosta [...] po dokonaniu analizy dokumentów, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i K. K. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Nie zgadzając się z treścią powyższej decyzji J. i U. G. złożyli odwołanie do Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły również M. R. i A. P. (przed zmianą nazwiska A. H.) podnosząc, iż przedmiotowa inwestycja będzie miała znaczący wpływ na dotychczasowe warunki życia mieszkańców i środowisko, gdyż nie uwzględnia słusznego interesu obywateli zgodnie z art. 7 k.p.a.

Organ drugiej instancji, po rozpatrzeniu sprawy z ww. odwołań uznał, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Uzasadniając swoje stanowisko wskazał na przepis art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz 35 ust. 1 tej ustawy. Stwierdził, iż w przypadku przedmiotowej sprawy warunki wynikające z powyżej wskazanych przepisów zostały spełnione.

Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, tj. działką nr ew. [...] położoną w M. przy ul. K., zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami uchwały Rady Miasta M. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. Zgodnie z § 26 ust. 1 pkt 1 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., działka inwestora jak i działki skarżących znajdują się na terenie oznaczonym symbolem "[...]" stanowiącym teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, z dopuszczeniem drobnych obiektów produkcyjnych. Zgodnie z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planowana inwestycja położona jest poza strefami ochrony konserwatorskiej. Ponadto w związku z przepisem § 26 ust. 3 pkt 5 ww. planu miejscowego projekt budowlany zawiera analizę form dachów zabudowy sąsiedniej, w której jej autor stwierdza, że geometria dachu projektowanego budynku nawiązuje do dachów sąsiednich.

Następnie organ wskazał, że lokalizacja projektowanego obiektu bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr [...] może mieć miejsce, wobec wydanego postanowienia Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...], w oparciu o stanowisko Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] Nr [...], udzielającego zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422). Organ przywołał przy tym § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Podał też, że z art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, iż w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia a także stanu środowiska. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. wynika, że odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych zostało zakwalifikowane jako przypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w ww. art. 9 ust. 1, gdyż za celowością udzielenia i zastosowania w przedmiotowej sprawie ww. odstępstwa przemawiają parametry działki budowlanej nr ew. [...] należącej do inwestorów, której szerokość zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu wynosi ok. 15 m (15,06 m przy elewacji południowej projektowanego budynku), usytuowanej dłuższym bokiem prostopadle do linii rozgraniczającej ulicę K. Zauważył jednocześnie, że przedmiotowa budowa nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Dla zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego obiektów nieruchomości sąsiedniej (działek nr ew. [...] i [...]), na granicy z którą zaprojektowano przedmiotowy budynek, zaprojektowano ścianę oddzielenia p.poż. w klasie odporności pożarowej REI 120, zgodnie z informacjami zawartymi w projekcie budowlanym (str. 92). Ściana została wysunięta poza lico zewnętrznych ścian prostopadłych o 0,3 m. Pokrycie dachu zaprojektowano jako nierozprzestrzeniające ognia, co spełnia warunek bezpieczeństwa pożarowego określony w § 272 ust. 3 w związku z § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do projektu budowlanego załączone zostały także analizy zacieniania i przesłania, w których ich autor stwierdza, że w związku z projektowaną inwestycją zostały spełnione również warunki wynikające z § 60 i § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, dotyczące warunków nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach na działkach sąsiednich nr ew. [...],[...] i [...].

Dalej, organ odwoławczy podał, iż dokumentacja projektowa uzgodniona została: w zakresie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych - bez uwag, oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych - bez zastrzeżeń. Inwestor uzyskał również pozwolenie wodnoprawne dla przedmiotowej inwestycji - decyzja Starosty M. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...].

Nadto, Burmistrz Miasta M. pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. znak [...] (na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych - Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) poinformował, iż uzgodnił zmianę zagospodarowania terenu działki nr [...] polegającą na budowie budynku usługowego (myjni ręcznej aut i warsztatu samochodowego) w zakresie możliwości włączenia do drogi gminnej nr [...] ul. K. działka nr [...] w M. ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą - nie wnosząc uwag.

Organ wskazał również, że projektowana inwestycja zgodnie z informacjami zawartymi na stronach 93-95 projektu nie będzie naruszać obowiązujących przepisów w zakresie wymagań akustycznych, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przedmiotowa inwestycja nie została ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawię przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

Przedmiotowa inwestycja znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i jest zgodna z przepisami szczególnymi dla tego Obszaru.

W końcu, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Wskazał, iż zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jak wynika zaś z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dodał, że pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony jak ma to miejsce w przypadku przedmiotowej sprawy, właścicieli działek sąsiednich. Okoliczność, iż po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji mogą powstać dla skarżących określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości, nie podważają jednak legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro uciążliwości te, same przez się nie mogą prowadzić do wniosku, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa.

W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], skarżący – U. i J. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania – art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegały na:

niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, w szczególności nie wyjaśnieniu podstaw do udzielenia inwestorom – E. i K. K. zgody na wybudowanie budynku przemysłowego w granicy działki;

załatwieniu sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżących, pominięciu całkowicie przez organ odwoławczy oraz organ pierwszej instancji sprzeciwu właścicieli działek sąsiednich na lokalizację uciążliwej działalności gospodarczej w bezpośrednim sąsiedztwie domów jednorodzinnych;

nie ustosunkowaniu się do wszystkich zarzutów skarżących i nie podaniu przyczyn, z powodu których argumentom skarżących odmówiono wiarygodności, w szczególności nie odniesieniu się do wielokrotnie poruszanego przez skarżących wprowadzenia ich w błąd przez inwestorów, poprzez uzyskanie od skarżących zgody na budowę budynku mieszkalnego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż organ wydający zaskarżoną decyzję, w jej uzasadnieniu nie odniósł się w sposób świadczący o bezstronności organu rozpatrującego odwołanie, do zarzutów jakie strony wniosły w toku postępowania zarówno przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, Starostą [...], jak i w odwołaniu do Wojewody [...].

Sprawa ta nie została dostatecznie wyjaśniona. Przede wszystkim nie wyjaśniono naruszenia przez Starostwo [...] przepisów prawa budowlanego w zakresie udzielenia odstępstwa od wymogów zawartych w ustawie, a dotyczących zachowania określonej odległości od granicy projektowanego budynku koniecznej dla uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] powtórzył jedynie, że odstępstwo takie zostało udzielone, nie analizując czy zaistniały faktycznie przesłanki do wyrażenia zgody na budowę w granicy działki - przy stanowczym sprzeciwie skarżących. Odstępstwo od warunków technicznych, zdaniem skarżących, powinno być podyktowane wyjątkowymi okolicznościami, a nie tym, że inwestor ma wąską działkę.

Skarżący podali też, że ulica K. to teren typowej zabudowy jednorodzinnej, na tym terenie nie ma zakładów produkcyjnych, warsztatów, głośnych i uciążliwy dla zabudowań sąsiednich usług. Jak już wielokrotnie informowali skarżący, również pozostali właściciele posesji zlokalizowanych przy tej ulicy, nie wyrażają zgody na budowę w tej lokalizacji warsztatu samochodowego i myjni - usług, których rodzaj nie jest kompatybilny z zabudową domów jednorodzinnych.

Skarżący wskazali, że planowana inwestycja jest niedostosowana do lokalizacji przy ulicy K. Budowa warsztatu samochodowego, myjni samochodowej, których rozmiar jest bardzo duży w porównaniu z okoliczną zabudową, nie spełnia warunków urbanistycznych przewidzianych dla tej lokalizacji.

Nadto, zezwolenie na wybudowanie budynku usługowego w granicy działki, spowoduje całkowite zacienienie ich nieruchomości od strony południowo wschodniej i doprowadzi do zaburzenia estetyki całej okolicy. Wojewoda [...] nie wziął pod uwagę zgłaszanych przez skarżących faktów, dotyczących budowy ulicy K., a nie jest to typowa ulica z chodnikiem; to ulica bardziej przypominająca drogę wewnętrzną z ograniczeniem ruchu. Zwiększony ruch, spowodowany przez klientów warsztatu i dostawców materiałów, spowoduje uszkodzenie nawierzchni tej drogi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. i K. K. pozwolenia na budowę budynku usługowego – warsztatu samochodowego i myjni ręcznej, na działce o nr ew. [...] w M.

Orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ II instancji przyjął, że inwestor spełnił wszystkie wymogi jakie, w takim przypadku nakłada Prawo budowlane, a to uzasadnia zastosowanie art. 35 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Stanowisko to, w ocenie Sądu, wobec zawartości akt sprawy, zasługuje w pełni na akceptację.

Rozwijając powyższe wskazać należy, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek E. i K. K. o wydanie pozwolenia na budowę. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem (w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (v. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m. in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest dokonanie sprawdzeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ww. ustawy.

Jak stanowi ten ostatni, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

Jak z powyższego wynika, w wymienionych przepisach określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę, określając tym samym zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. I tak, do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala zaś, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej, a przy tym: inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (v. art. 32 ust. 4 pkt 1) oraz dołączył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (v. art. 32 ust. 4 pkt 2).

Z powyższego w efekcie wynika, że art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia. Decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest więc decyzją związaną.

Kierując się powyższym Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przeanalizowały przedstawione wraz z wnioskiem przez inwestora (E. i K. K.) dokumenty i zasadnie przyjęły, że są one kompletne i umożliwiają pozytywne dla inwestorów załatwienie sprawy.

Przede wszystkim dostrzec należy, iż do wniosku o pozwolenie na budowę załączono: oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na prawidłowym wzorze i prawidłowo wypełnione, projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz z wszystkimi wymaganymi z uwagi na charakter inwestycji opiniami i uzgodnieniami, w tym pozwoleniami wodnoprawnymi (stanowiącymi zgodę na wprowadzanie do urządzenia kanalizacyjnego ścieków przemysłowych, v. decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz dnia [...] maja 2016 r.), oraz postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] wydane na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego i upoważnienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 grudnia 2015 r. nr [...], udzielające zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające usytuowanie projektowanego budynku na działce nr ew. [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], przy ul. K. w M. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż zamiar inwestycyjny dotyczy budynku usługowego – warsztatu samochodowego i myjni ręcznej. W części przeznaczonej na warsztat z dwoma stanowiskami (zgodnie z opisem technicznym do projektu architektoniczno-budowlanego), planowane jest usytuowanie podnośnika dwukolumnowego i diagnostycznego podnośnika nożycowego, przy użyciu których będą wykonywane: wymiana opon lub kół, wymiana filtrów i olejów samochodowych. Budynek zaprojektowano w ostrej granicy z działką należącą do skarżących, ścianą nie posiadającą otworów okiennych lub drzwiowych, a rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. K. M. stwierdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag (v. rys. proj. zagospodarowania terenu). Nadto, zważyć trzeba, iż działka inwestycyjna położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., zgodnie z którym ww. działka położona jest na obszarze oznaczonym w planie zagospodarowania symbolem [...]. Stosownie do § 26 ust. 1 pkt 1 ww. planu, ustala się, że obszar nr [...] stanowią tereny (od [...] do [...] zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, z dopuszczeniem drobnych obiektów produkcyjnych. Jednocześnie w ust. 3 § 26, zawarto szczegółowe ustalenia dotyczące tego obszaru; w § 6 pkt 3 planu przewidziano natomiast, że uciążliwość m. in. obiektów usługowych musi zamykać się w granicach terenu, do którego powodujący uciążliwości ma tytuł prawny. Stąd też, w projekcie budowlanym znajduje się analiza dotycząca emisji hałasu dla projektowanej inwestycji, wskazując na to, że uciążliwość tego rodzaju związana z inwestycją nie powinna przekraczać dopuszczalnych poziomów (i wykraczać poza projektowany obiekt), a w kontekście § 26 ust. 3 pkt 5 planu – analiza geometrii dachów sąsiednich w stosunku do projektowanego.

W konsekwencji, Sąd stwierdza, iż rację mają organy orzekające wskazując na zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymogami ochrony środowiska, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z przytoczonych powyżej zapisów planu miejscowego wynika, iż zabudowa usługowa na działce o nr ew. [...] w M. jest możliwa; plan przewiduje bowiem takie przeznaczenie na tym terenie. Zważyć należy, iż tereny o symbolu MN/U są to tereny przeznaczone w planie pod dwie funkcje, na których to możliwa jest realizacja jednej z tych funkcji lub dwóch jednocześnie, pod warunkami określonym w § 3 pkt 11. Zatem, kwestionowanie projektowanej inwestycji usługowej wobec jej zaprojektowania (jak wskazują skarżący) wśród zabudowy jednorodzinnej, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim tak przedstawiane okoliczności nie stanowią o naruszeniu w sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, czy wskazanych powyżej zapisów planu miejscowego (skoro plan miejscowy przewiduje tego rodzaju funkcje na działce inwestycyjnej). Dodać przy tym trzeba, iż z przedłożonego projektu budowlanego (i załączonej do niego analizy poziomu hałasu) wynika, że projektowana inwestycja usługowa nie powinna generować uciążliwości przekraczających działkę inwestora (wskazuje się, iż dopuszczalne poziomy hałasu na tej nieruchomości nie powinny być przekroczone, a jako źródła hałasu podano przejazd samochodów w celu ich naprawy oraz hałas technologiczny; uwzględniono przy tym rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, Dz. U. Nr 120, poz. 826). Zważyć przy tym też trzeba, że projektowany obiekt zaprojektowano z zachowaniem ustaleń szczegółowych planu (dotyczących m. in. maksymalnej powierzchni zabudowy, jej wysokości i geometrii dachu – budynek zaprojektowano jako parterowy (plan dopuszcza trzy kondygnacje nad ziemią) z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 25 stopni (zgodnie z planem geometria dachu ma nawiązywać do dachów sąsiednich) i wysokości 8,57 m (wg. planu: maksymalna 12 m), pow. biologiczne czynna stanowi 41,37% terenu działki (wg. planu: min. pow. 40%), a pow. zabudowy – 58,63% (wg. planu: maksymalna 60%), v. opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu). Nadto, tego rodzaju inwestycja (warsztat samochodowy, myjnia ręczna), nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), w szczególności nie stanowi przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 43 (tj. miejsca przetwarzania pojazdów innego niż wymienione w pkt 42, a więc innego niż stacja demontażu w rozumieniu ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji). Zamierzona inwestycja nie mieści się bowiem w kategorii wskazanych czynności "przetwarzania pojazdów" (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2250/14), a wobec tego nie musi być poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach; w konsekwencji – uciążliwości wskazywane przez skarżących a związane z charakterem projektowanej inwestycji w żaden sposób nie mogą stanowić o wadliwości wydanych w sprawie decyzji w kontekście przepisów środowiskowych.

W ocenie Sądu, rację mają także organy orzekające, iż projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wprawdzie, budynek przewidziano w ostrej granicy nieruchomości sąsiedniej, niemniej uczyniono to na podstawie zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uzyskanej na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, wydanej przez Starostę [...] z wniosku inwestorów, w oparciu o upoważnienie udzielone przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 grudnia 2015 r. (v. postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r., powyżej już przywoływane). Zważyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już pogląd, iż przepis ten stanowi regulację szczególną, umożliwiającą organom na dopuszczenie do zrealizowania obiektu budowlanego, mimo uchybienia wymogom określonym dla wszystkich obiektów tego rodzaju, co projektowany, jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Ocena, czy w danej sytuacji zachodzi taki przypadek należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ ten ma obowiązek ocenić cały materiał dowodowy, w szczególności winien rozważyć takie okoliczności, mające wpływ na rozstrzygnięcie, jak: treść przepisu techniczno-budowlanego, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt budowlany, czy ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 765/10). W rozpoznawanej sprawie organy administracji wykazały, że zaistniały szczególne okoliczności, z powodu których należało udzielić inwestorom zgody na odstępstwo od konieczności zachowania § 12 ust. 1 pkt 2 wymienionego wyżej rozporządzenia. W uzasadnieniu postanowienia Starosty [...] wprawdzie nie przytoczono żadnej argumentacji w tym zakresie, jednakże w wydanych w sprawie decyzjach taka analiza została zawarta. Wzięto w efekcie pod uwagę parametry, zwłaszcza szerokość działki inwestycyjnej (wynoszącą ok. 15 m), uniemożliwiającą zachowanie odległości 3 m, o której mowa w ww. § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Wskazano przy tym na te rozwiązania projektu, które mają zapewnić bezpieczeństwo pożarowe obiektów nieruchomości sąsiednich, nadto – na załączone do projektu analizy zacienienia i przesłaniania, z których wynika, że przy takiej lokalizacji budynku spełnione są warunki wynikające z § 13 i 60 ww. rozporządzenia. W konsekwencji, zdaniem Sądu, w sposób uprawniony przyjęto, iż wystąpiła szczególna sytuacja, o której mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd zauważa przy tym, iż z przedłożonego projektu budowlanego nie wynika, aby wyrażona zgoda na odstępstwo powodowała zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Sąd stwierdza przy tym, iż żaden przepis prawa nie uzależnia usytuowania budynku w ostrej granicy z działką sąsiednią od zgody właścicieli tej działki. Powoływanie się więc w skardze na to, iż skarżący takiej zgody nie udzielili, czy też – udzielając, zostali wprowadzeni w błąd co do zamiaru inwestycyjnego, pozostaje bez znaczenia prawnego w niniejszej sprawie. Na marginesie zaś Sąd zauważa, iż do projektu budowlanego załączono umowę użyczenia z dnia [...] października 2015 r., której stronami są inwestorzy i skarżący, a w której mowa jest o budowie myjni ręcznej i warsztatu samochodowego w granicach działki nr ew. [...]. Sąd zauważa również, iż wbrew treści skargi, budynek zaprojektowano z dachem dwuspadowym, ale ze spadkiem m. in. w kierunku ul. K., a nie działki skarżących (v. rys. nr 7 projektu architektoniczno-budowlanego, elewacje północna i południowa). Nadto, projekt zagospodarowania terenu obejmuje również utwardzenie terenu, dwa miejsca postojowe, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, a także kontener na odpady stałe; w przypadku zarówno miejsc postojowych, jak i miejsca na odpady stałe zachowano odległości określone w § 19 ust. 2 pkt 1 i § 23 ust. 1 ww. warunków technicznych.

Sąd stwierdza w końcu, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia.

Zwrócenie szczególnej uwagi na powyższe kwestie Sąd uznał za konieczne, wobec zarzutów i argumentów skargi.

Z przyczyn powyżej przedstawionych Sąd uznał, iż stanowisko skarżących nie jest zasadne.

Przede wszystkim nie można zgodzić się ze skarżącymi, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych poprzez brak pełnego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu, organy obu instancji orzekając w sprawie dopełniły ciążących na nich obowiązków, i dokonały sprawdzenia projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd stwierdza przy tym, iż organy te nie miały żadnych podstaw prawnych, aby analizować w sprawie inne okoliczności wykraczające poza te, istotne w świetle treści art. 35 ust. 1, co więcej – aby powoływać w toku postępowania niezależnych biegłych. Nadto, nie mogły orzekając w sprawie kierować się zasadami współżycia społecznego, czy wyważać interes społeczny i słuszny interes strony. Podkreślić bowiem ponownie należy, że decyzja wydawana w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest oparta na uznaniu administracyjnym; stosownie do art. 4 Prawa budowlanego – każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami; stosownie zaś do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego – w przypadku spełnienia wymogów wynikających z omawianej ustawy, organ nie ma możliwości, aby odmówić wnioskowanego pozwolenia.

W ocenie Sądu, ustalenia i oceny organów w niniejszej sprawie wskazujące na kompletność i zgodność z przepisami wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, są prawidłowe, nadto - znalazły wyraz w uzasadnieniach decyzji, spełniających wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.