Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1226/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7, art. 10, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 75 ust. 1 pkt 5, art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu 11 lipca 2018 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 9 lipca 2018 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego wobec J. F. w sprawie weryfikacji wymogów do kierowania pojazdami, tj. stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami według posiadanych przez niego kategorii. W uzasadnieniu wniosku Prokurator wskazał, że w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko J. F. uzyskano opinię psychiatryczną, z której wynika, że u opiniowanego biegli lekarze psychiatrzy rozpoznali uzależnienie od alkoholu. Okoliczność ta - zdaniem Prokuratora - wywołuje zastrzeżenia odnośnie stanu zdrowia J. F., mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] Starosta skierował J. F. na badanie lekarskie w zakresie posiadanych uprawnień, tj. kategorii B, C w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 20 lipca 2018 r. uzyskał kserokopię opinii sądowo-psychiatrycznej o stanie zdrowia psychicznego J. F., wydaną na mocy postanowienia Prokuratury Rejonowej, potwierdzającą zasadność skierowania na kontrolne badanie lekarskie, gdyż we wnioskach przedmiotowej opinii biegli lekarze psychiatrzy wskazali u opiniowanego uzależnienie od alkoholu. Odnosząc się natomiast do przedstawionego przez J. F. stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów, organ I instancji stwierdził, że przedstawione uwagi i wyjaśnienia nie są wystarczające do umorzenia przedmiotowego postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ podał, że skierowanie kierowcy na badania lekarskie ma charakter zapobiegawczy, a nie sankcyjny. Skierowanie na badanie lekarskie nie oznacza bowiem automatycznie utraty posiadanych uprawnień, jak i też samo stwierdzenie u danej osoby faktu uzależnienia od alkoholu nie oznacza konieczności wydania opinii lekarskiej o stwierdzeniu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty J. F. wniósł o umorzenie postępowania pierwszej instancji, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzji organu I instancji odwołujący zarzucił naruszenie:

1. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.), poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia do jego stanu zdrowia, podczas gdy takie okoliczności nie mają miejsca;

2. art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia do jego stanu zdrowia, podczas gdy takie okoliczności nie mają miejsca;

3. art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotowe postępowanie jest bezpodstawne i wynika wyłącznie z błędnej analizy dokumentacji, a zwłaszcza opinii sądowo-psychiatrycznej, z której w żaden sposób nie wynika, że skarżący jest uzależniony od alkoholu, wobec czego postępowanie powinno być umorzone;

4. art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego wobec braku należytego uzasadnienia wydanej decyzji.

Decyzją z dnia 9 października 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2018 r. nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami oraz stwierdziło, że w sytuacji, jaka zaistniała w niniejszej sprawie, organ administracyjny ma obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie, gdyż organ administracji jest związany wnioskiem prokuratora i nie może odmówić wszczęcia postępowania, chyba że przepis prawa zabrania wszczęcia lub prowadzenia postępowania w danej sprawie. Kolegium wskazało, że z dołączonej do akt sprawy opinii o stanie zdrowia psychicznego wynika, że J. F. jest uzależniony od alkoholu. Jak stwierdzono w opinii, w kwestii uzależnienia badany stosuje system zaprzeczeń i rzekomo prawdopodobnej racjonalizacji zachowań, typowe dla osób uzależnionych. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium uznało, że zachodzą uzasadnione podejrzenia, w rozumieniu art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, co do możliwości wpływania stanu zdrowia, w jakim znajduje się odwołujący, na jego zdolność kierowania pojazdami. W ocenie Kolegium, u J. F. występują przesłanki ku stwierdzeniu, że stan zdrowia może (choć nie musi i kwestie tę ocenią lekarze specjaliści) wpływać na zdolność kierowania pojazdami. Kolegium wskazało, że nawet potencjalna możliwość wpływania stanu zdrowia na zdolność kierowania pojazdami, bez szerszej wiedzy co do konkretnych dolegliwości, może stanowić podstawę do skierowania na badania lekarskie. Nie jest także istotne to, czy wątpliwości pojawiły się w związku z czynnościami związanymi z uczestniczeniem w ruchu drogowym, czy też - jak w niniejszej sprawie - w związku z inną aktywnością danej osoby. Kolegium podkreśliło, że podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie jest wiarygodna informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, a taką informacją jest przekazana przez prokuratora treść opinii sądowo lekarskiej, wydanej przez lekarzy psychiatrów w stosunku do J. F. Zdaniem organ II instancji, w niniejszej sprawie należycie udokumentowano okoliczności, które mogą wpływać na zdolność do kierowania pojazdami - wynikają one z dokumentów dotyczących stanu zdrowia odwołującego, z których wynika jego uzależnienie od alkoholu i związane z tym zachowania o charakterze negatywnym. W ocenie Kolegium, okoliczności te mogą niewątpliwie mieć wpływ na zdolność w określonych sytuacjach do prowadzenia pojazdów samochodowych (zwłaszcza wobec braku pełnej kontroli nad swoim zachowaniem, co przejawia się w agresji). Stwierdzone okoliczności są zatem źródłem uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, które mają przy tym charakter poważny.

Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się J. F. i pismem z dnia 13 listopada 2018 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia oraz wydania orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie przekazania sprawy organowi administracyjnemu celem uzupełnienia postępowania oraz ponownego rozpoznania sprawy. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. istotne naruszenie przepisów prawa, a to m.in.: art. 182 i 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich, których dopuścił się organ I instancji wobec przyjęcia, że skarżący nie spełnia bliżej nieokreślonych przesłanek do kierowania pojazdami i powinien poddać się badaniu z uwagi na ogólnie określone zastrzeżenia do kierowania;

2. istotne naruszenie przepisów postępowania, a to m.in.: art. 77 § 1, art. 84 § 1, art. 104 § 2, art. 105, art. 107 § 3 oraz 108 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071) wobec:

a) nierozstrzygnięcia istoty sprawy, a jedynie wydanie decyzji negatywnej dla strony w oparciu o dowolne ustalenia, bez stosownego sprawdzenia okoliczności faktycznych, a zwłaszcza podstaw skierowania na jakiekolwiek badania skarżącego, którego zdolność do kierowania pojazdami potwierdza zalegająca w aktach sprawy dokumentacja, podobnie jak korespondencja Prokuratury;

b) niecałościowe przeprowadzenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, a to wobec nie zbadania wszystkich istotnych okoliczności jej stanu faktycznego, a zwłaszcza sposobu rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przed Prokuraturą Rejonową, która w najbliższym czasie wyda decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie, podobnie jak zalegającej w tych aktach dokumentacji dotyczącej skarżącego i jego zdolności kierowania pojazdami mechanicznymi, z której nie wynika uzależnienie od alkoholu, względnie jakakolwiek inna podstawa wszczęcia niniejszego postępowania;

c) wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, polegające na braku podania wystarczającej podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia wraz z wykładnią przepisów, ograniczającej się do lakonicznego przytoczenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bez jej merytorycznego uzasadnienia;

d) brak wyznaczenia odwołującemu się stosownego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w jego przedmiocie, ewentualnie złożenia wniosków dowodowych;

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, poprzez przyjęcie, że zostały potwierdzone jakiekolwiek zastrzeżenia stanu zdrowia skarżącego, skutkujące koniecznością przeprowadzenia kosztownych badań lekarskich, co pozostaje w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, który tego nie potwierdza, stanowiąc konsekwencję nieuprawnionego zakwestionowania predyspozycji skarżącego i jego stanu zdrowia.

W uzasadnieniu skargi J. F. podniósł, że wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie jest całkowicie bezpodstawne, a wynika z błędnej analizy dokumentacji, a zwłaszcza treści opinii sądowo-psychiatrycznej. Zdaniem skarżącego, istotnym w sprawie jest fakt, że wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie nie stwierdzono u niego uzależnienia od alkoholu, podobnie jak jakichkolwiek zaburzeń natury psychicznej, czego również nie potwierdza wskazana opinia. Skarżący wskazał, że postępowanie karne, prowadzone przez Prokuraturę Rejonową, zostanie w najbliższym czasie umorzone, a stawiany mu wcześniej zarzut wynikał wyłącznie z konfliktu rodzinnego i nie ma jakiegokolwiek istotnego oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. J. F. uważa zatem, że wobec braku potwierdzenia okoliczności podważających jego kwalifikacje do kierowania pojazdami mechanicznymi, podobnie jak celowości przeprowadzania ponownych badań lekarskich, decyzja o skierowaniu go na badania lekarskie wydana przez Starostę jest całkowicie niezasadna. Ponadto skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została należycie uzasadniona, zaś decyzja organu I instancji została oparta na wniosku, który nie można uznać za wiarygodne źródło podejrzenia o istnieniu przeciwwskazań do kierowania przez niego pojazdami mechanicznymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył kserokopię postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 13 listopada 2018 r. sygn. akt [...] o umorzeniu dochodzenia przeciwko J. F. o przestępstwo z art. 207 § 1 Kodeksu karnego oraz z art. 190 § 1 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego, tj. o znęcanie się psychiczne i fizyczne nad żoną M. F., poprzez wszczynanie w stanie nietrzeźwości awantur z kierowaniem wobec niej słów powszechnie uznanych za obelżywe, z użyciem broni myśliwskiej przez oddawanie z niej pojedynczych strzałów, kierowanie wobec niej gróźb pozbawienia życia i zdrowia, uszkodzenia ciała, spalenia domu i zadawanie uderzeń pięścią w głowę, ręce i tułów oraz popychanie, szarpanie i przyduszanie sznurkiem do prania; o znęcanie się psychiczne nad córką K. F. oraz o wielokrotne kierowanie wobec brata R. F. groźby użycia posiadanej myśliwskiej broni palnej. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że rodzina J. F. – pokrzywdzeni M. F., K. F. i R. F. odmówili składania zeznań przeciwko J. F., a nadto R. F. skutecznie cofnął wniosek o ściganie podejrzanego za kierowane wobec niego groźby karalne. W tej sytuacji Prokurator stwierdził, że pozostały materiał dowodowy nie jest na tyle jednoznaczny, aby mógł skutkować skierowaniem aktu oskarżenia przeciwko J. F.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Na podstawie powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy:

"Art. 75. 1. Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4:

5) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia;

"Art. 99. 1. Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na:

2) badanie lekarskie, jeżeli:

b) istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia;"

Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" oznacza, że starosta po otrzymaniu zawiadomienia o istniejących zastrzeżeniach dotyczących stanu zdrowia kierowcy jest obowiązany ową przesłankę ocenić. Ma zatem obowiązek ustalić, czy zawiadomienie jest na tyle uzasadnione, że wynikają z niego okoliczności, które uzasadniają skierowanie kierowcy na badania lekarskie, aby podczas nich można było stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I OSK 564/13, Lex 1591040). Omawiana regulacja prawna nie precyzuje jednak, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Mowa w nich jedynie o tym, że muszą być one "uzasadnione", a jest to niewątpliwie stwierdzenie dość ogólne, pozostawiające właściwemu organowi administracji możliwość dokonania oceny, czy w konkretnym przypadku zastrzeżenia są właśnie tego rodzaju, pamiętając jednocześnie o tym, że celem powołanych regulacji jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skierowanie na badania lekarskie może więc nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami; nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało bowiem uprawnionym w tym zakresie lekarzom. Nie jest zatem rolą organu prowadzenie w tym kierunku własnego postępowania.

Właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość stan zdrowia kierowcy, powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Zatem sformułowanie, że zastrzeżenia mają być uzasadnione oznacza przede wszystkim to, że powinny być one oparte na wiarygodnych podstawach. Za takie zaś – zdaniem Sądu - z całą pewnością można uznać opinię psychiatryczną stwierdzającą, że dana osoba jest uzależniona od alkoholu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przyczyną, dla której Starosta skierował skarżącego na badanie lekarskie w związku z istnieniem zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia, było pismo Prokuratury Rejonowej. W piśmie tym Prokurator zaznaczył, że w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego przeciwko skarżącemu uzyskano opinię psychiatryczną, z której wynika, że u opiniowanego biegli lekarze psychiatrzy rozpoznali uzależnienie od alkoholu. To zaś - zdaniem Prokuratora - wywołuje zastrzeżenia odnośnie stanu zdrowia skarżącego mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W toku prowadzonego przez organ postępowania do akt administracyjnych dołączona została uwierzytelniona kserokopia opinii psychiatrycznej sporządzonej w toku postępowania [...], dotycząca skarżącego. Z zawartych w tej opinii wniosków końcowych (pkt 2) wynika wprost, że rozpoznano u skarżącego uzależnienia od alkoholu, o czym miały świadczyć nie tylko dane obiektywne (zeznania świadków), ale i stosowany przez skarżącego specyficzny system zaprzeczeń typowy dla osób uzależnionych.

W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ prawidłowo ocenił, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy, co dawało podstawę do wydania decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami i skierowania go na badania kontrolne. Wydana bowiem przez biegłych lekarzy psychiatrów opinia była wystarczająca do przyjęcia przez organy obu instancji, że występują zastrzeżenia do co stanu zdrowia skarżącego i tym samym dawało to uzasadnioną podstawę do uznania konieczności weryfikacji jego zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Jeśli zatem z opinii wynikały uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia strony pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać organowi, że wziął pod uwagę zawarte w takiej opinii wnioski. Organ administracji publicznej nie może bowiem dokonywać samodzielnych ocen, co do tego, czy kierowca ze względu na stan zdrowia jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego. Ponadto, dokonując oceny zaistniałej w tym przypadku sytuacji, organ zobowiązany był mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, to jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest bowiem czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym pozostaje więc, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również zdrowiu i życiu wszystkich, innych użytkowników dróg.

W związku z powyższym Sąd uznał, że podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami są bezzasadne, gdyż stwierdzone w przedmiotowej sprawie zastrzeżenia, co do stanu zdrowia skarżącego pochodziły z wiarygodnego źródła oraz były uprawdopodobnione stosowną dokumentacją.

Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów art. 182 i art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.). Organy nie mogły naruszyć art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ponieważ przepis ten został uchylony przez art. 125 pkt 10 lit. j ustawy o kierujących pojazdami z dniem 19 stycznia 2013 r., a więc na długo przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. Jeżeli natomiast chodzi o art. 182, to stwierdzić należy, że ustawa - Prawo o ruchu drogowym nigdy nie zawierała przepisu o takim numerze.

Jeżeli chodzi z kolei o podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich, to stwierdzić należy, że takiego nie ma, natomiast skarżącemu prawdopodobnie chodziło o rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U z 2017 r. poz. 250 z późn. zm.). Należy podkreślić, że skarżący nie wskazał, które konkretnie przepisy tego rozporządzenia zostały naruszone oraz na czym naruszenie miałoby polegać. To z kolei uniemożliwia Sądowi odniesienie się do tego zarzutu.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania. Stan faktyczny sprawy został bowiem w toku postępowania administracyjnego prawidłowo wyjaśniony, a zatem w żaden sposób nie doszło do uchybienia przez organy art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja spełnia wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, zaś w uzasadnieniu prawnym wyjaśnił jej podstawy prawne z przytoczeniem mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie został on pozbawiony możliwości obrony swoich praw poprzez brak wyznaczenia mu stosownego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w jego przedmiocie, ewentualnie złożenia wniosków dowodowych. Przede wszystkim wskazać należy, że naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania (pismo z dnia 13 lipca 2018 r. nr [...] - k. 5 akt administracyjnych - doręczone w dniu 18 lipca 2018 r.) oraz zawiadomiono go o zakończeniu postępowania przed organem I instancji i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłoszenia ewentualnych uwag, wyjaśnień i zastrzeżeń co do zebranych w sprawie dowodów (pismo z dnia 27 lipca 2018 r. nr [...] - k. 12 akt administracyjnych - doręczone w dniu 1 sierpnia 2018 r.). Skarżący skorzystał z tej możliwości przedstawiając swoje stanowisko w piśmie z dnia 6 sierpnia 2018 r. (k. 14 akt administracyjnych). Skarżący w toku postępowania, w tym również w postępowaniu odwoławczym, nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych, które mogłyby podważyć dokonane w sprawie ustalenia faktyczne. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zebrało innego materiału dowodowego, opierając swoje rozstrzygnięcie na materiale zgromadzonym przez organ I instancji. W sytuacji zatem braku w postępowaniu drugoinstancyjnym nowego, nieznanego skarżącemu materiału dowodowego, nie zachodziła konieczność informowania go o zakończeniu postępowania przed organem II instancji i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a tym samym nie można stwierdzić, aby został on pozbawiony możliwości obrony swojego interesu prawnego w toku postępowania odwoławczego.

Sąd nie dopatrzył się również wymienionego w pkt 3 skargi zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, poprzez przyjęcie, że zostały potwierdzone zastrzeżenia stanu zdrowia skarżącego, skutkujące koniecznością przeprowadzenia badań lekarskich. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza bowiem o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, czyli nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem bowiem tych badań jest weryfikacja powziętych przez organ zastrzeżeń.

Odnosząc się do przedłożonej przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. kserokopii postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 13 listopada 2018 r. sygn. akt [...] o umorzeniu dochodzenia przeciwko skarżącemu o przestępstwo z art. 207 § 1 Kodeksu karnego oraz z art. 190 § 1 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego, Sąd stwierdza, że postanowienie to nie może mieć znaczenia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji. Przesłanką skierowania skarżącego na badania lekarskie były bowiem uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia związane z rozpoznanym u skarżącego uzależnieniem od alkoholu, a nie fakt toczącego się przeciwko niemu postępowania o czyny z art. 207 § 1 Kodeksu karnego oraz z art. 190 § 1 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego. Umorzenie przez Prokuraturę wymienionego wyżej postępowania nie oznacza, że ustały zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, które mogą mieć wpływ na prowadzenie przez niego pojazdu.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.