Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 954/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z [...] grudnia 2020 r. M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skargę na decyzję opisaną w rubrum. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] stycznia 2020 r. o cofnięciu zezwolenia Prezydenta Miasta P. z [...] września 2017 r. na sprzedaż napojów alkoholowych.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca napisała, że wykonanie decyzji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu spowoduje brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej oraz brak możliwości zarobkowania przez skarżącą. Jedynym przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą jest sprzedaż detaliczna alkoholu. Wobec cofnięcia zezwolenia skarżąca straci źródło swojego dochodu, co zaszkodzi nie tylko skarżącej, ale także rodzinie skarżącej. Skarżąca nadal będzie ponosiła koszty prowadzenia działalności, bez uzyskania jakiegokolwiek przychodu z tego tytułu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Wniosek nie może zostać uwzględniony.

Przepisy dotyczące tzw. ochrony tymczasowej zostały zawarte w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). Podstawową zasadą jest ta, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Natomiast sąd może, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., na wniosek strony skarżącej, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona postępowania powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezbędnym do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji służy zabezpieczeniu strony skarżącej jedynie przed takimi skutkami, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca powołała się jedynie ogólnikowo na niebezpieczeństwo wyrządzenia nieodwracalnych skutków finansowych. Wniosek nie został jednak uzupełniony żadnymi dokumentami, w tym dokumentami dotyczącymi sytuacji finansowej strony skarżącej. W takiej sytuacji Sąd musi ocenić, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazanych we wniosku.

Ponieważ skarżąca nie wykazała, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie, a Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania uzasadnienia wniosku za skarżącą, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji, na posiedzeniu niejawnym.