Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 139/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 6 , art. 24 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1437
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia dopłat do taryfy zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy T. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2020 r. Rada Miejska w T. (zwana dalej: Rada, organ), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713) oraz art. 24 ust. 6 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U z 2019 r., poz. 1437, ze zm. zwana dalej: ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu) podjęła uchwałę Nr [...] (zwana dalej także: uchwała) w sprawie zatwierdzenia dopłat do taryfy dla zbiorowego zaopatrzenie w wodę i zbiorowego odprowadzanie ścieków na terenie Gminy T..

Zgodnie z § 1 przedmiotowej uchwały, dopłaty do taryfy dla zbiorowego zaopatrzenie w wodę i zbiorowego odprowadzanie ścieków zatwierdzonej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

w W. w okresie od 25 do 36 miesiąca obowiązywania taryfy, tj. od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] września 2021 r. w wysokości:

1. 0,64 zł netto / 0,69 zł brutto dla I grupy taryfowej odbiorców do ceny 1 dostarczanej wody z wodociągu stanowiącego własność Gminy T..

2. 0,69 zł netto / 0,75 zł brutto dla II grupy taryfowej odbiorców do ceny 1 m

dostarczanej wody z wodociągu stanowiącego własność Gminy T..

3. 0,20 zł netto / 0,22 zł brutto dla III grupy taryfowej odbiorców do ceny 1 m

dostarczanej wody z wodociągu stanowiącego własność Gminy T.,

4, 3,71 zł netto / 4,01 zł brutto dla I grupy taryfowej odbiorców do ceny 1 m

odprowadzanych ścieków do kanalizacji sanitarnej stanowiącej własność Gminy T.,

5. 3,91 zł netto / 4,22 zł brutto dla II grupy taryfowej odbiorców do ceny 1 m

odprowadzanych ścieków do kanalizacji sanitarnej stanowiącej własność Gminy T..

6. 3,11 zł netto / 3,36 zł brutto dla III grupy taryfowej odbiorców do ceny 1 m

odprowadzanych ścieków do kanalizacji sanitarnej stanowiącej własność Gminy T..

7. 2,61 zł netto / 2,82 zł brutto dla IV grupy taryfowej odbiorców do ceny 1 m

odprowadzanych ścieków do kanalizacji sanitarnej stanowiącej własność Gminy T..

W § 2 uchwały zapisano, iż wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi T., zaś w § 3 figuruje zapis, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia

z mocą obowiązującą od [...] września 2020 r.

W skardze złożonej na powołaną uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Prokurator Rejonowy w G. (zwany dalej: Prokurator, skarżący) wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały

w całości na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Wydanej uchwale zarzucił:

- istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art. 4 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r, o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U,2019.1461 t.j) poprzez zaniechanie skierowania zaskarżonej uchwały do publikacji w Dzienniku Urzędowym, pomimo że stanowi ona akt prawa miejscowego, co skutkuje nieuzyskaniem przez ten akt mocy obowiązującej.

W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, iż w jego ocenie zaskarżona uchwala jest aktem prawa miejscowego zawiera bowiem normy generalne i abstrakcyjne. Przez pryzmat nauki administracyjnoprawnej podkreśla się, iż charakter generalny posiadają normy, które określają adresata poprzez wskazanie jego cech, nie zaś poprzez wymienienie ich z imienia/nazwy. Zaś abstrakcyjny przymiot normy cechuje się tym, że dyspozycja normy określająca postępowanie adresata ma zastosowanie w wielu, powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej skonkretyzowanej sytuacji. Judykatura wyraźnie wskazuje się, iż uchwala w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków jest aktem prawa miejscowego

Wywiódł, iż legitymacja prokuratora do wniesienia niniejszej skargi wynika z art. 8 § 1 p.p.s.a. i art. 53 §.3 p.p.s.a. Wskazać, że prokurator działa w interesie obywateli, tj. wtedy, jeśli według jego oceny wymaga tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W przedmiotowym postępowaniu takie przesłanki zostały spełnione. Skarżący nie jest także ograniczony terminem 6 miesięcy, o którym mowa

w przepisie art. 53 §3 p.p.s.a.

Uzasadniając zarzut stawiany zaskarżonej uchwale, podniósł iż, zaskarżona uchwała ma zróżnicowany charakter normatywny, gdyż zawiera normy o mieszanym charakterze. Zdaniem skarżącego, obok postanowień indywidualno-konkretnych zawiera ona również postanowienia o charakterze generalno-abstrakcyjnym. Jednocześnie zawiera on szereg konkretnych jednostkowych uregulowań skierowanych do jednoznacznie określonych podmiotów.

W ocenie skarżącego, uchwała stanowi akt prawa miejscowego, zatem podlegała ona obowiązkowi ogłoszenia. Tymczasem zaskarżona uchwała nie została ogłoszona we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym, czego skutkiem jest brak możliwości wywołania przez ten akt skutków prawnych.

Prokurator podkreślił, że skoro zaskarżona uchwała zawiera przepisy powszechnie obowiązujące, powinna być - jako akt prawa miejscowego - zgodnie z art, 42 u.s.g,, ogłoszona na zasadach i w trybie przewidzianym w u,o.a.n. Jest to warunek konieczny do jej wejścia

w życie. Brak wykonania obowiązku prawidłowej publikacji aktu normatywnego jest równoznaczny z istotnym naruszeniem prawa - akt taki nie może bowiem wiązać adresatów zawartymi w nim normami prawnymi i nie odnosi skutku prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że ustalenie dopłaty dla taryfowych grup odbiorców nie stanowi normy adresowanej do mieszkańców gminy i nie rozstrzyga bezpośrednio o ich prawach i obowiązkach. Uchwała nie wprowadza ponadto uprawnienia dla indywidualnych odbiorców usług przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego do otrzymania dopłat. Skarżona uchwała nie wywiera "skutków zewnętrznych" zatem nie jest aktem normatywnym, który mógłby zostać uznany za prawo miejscowe, nie jest aktem powszechnie obowiązującym, nie zawiera norm wielokrotnego zastosowania i skierowanych do nieokreślonego adresata, czyli charakteru abstrakcyjno-generalnego.

Organ swoje stanowisko podparł rozstrzygnięciami nadzorczymi organów nadzoru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Do aktów takiego rodzaju należy zaliczyć zaskarżoną w niniejszej sprawie przez Prokuratora uchwałę.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu

w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Natomiast stosownie do treści art. 53 § 3 p.p.s.a, w brzmieniu obowiązującym po dacie 1 czerwca 2017 r., prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach,

o których mowa w § 2a.

Z kolei w pojęciu aktów, o których mowa w § 2a cyt. wyżej przepisu mieszczą się akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie należy uznać, iż skarga Prokuratora na uchwałę rady gminy w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jako uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego

z zakresu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym może być wniesiona

w każdym czasie. Brak było zatem podstaw do odrzucenia skargi.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi, zauważenia wymaga, że rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy wymaga ustalenia w pierwszej kolejności czy zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego jak uznał Prokurator czy też nie jest to akt prawa miejscowego jak z kolei wskazuje organ.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego zaliczają się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Definiując pojęcie "prawa miejscowego", należy przez to rozumieć prawo stanowione przez terenowe organy samorządu terytorialnego obowiązujące na odpowiadającej władztwu tych organów części terytorium państwa. Aby podejmowana przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwała mogła zostać uznana za akt prawa miejscowego, winna spełniać określone warunki, a mianowicie musi być wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji RP) oraz musi mieć charakter abstrakcyjny i generalny. Abstrakcyjność aktu oznacza, że ma on zastosowanie ilekroć spełni się zakres jego zastosowania, co oznacza, iż przewidziany aktem model zachowania będzie wdrożony wobec adresata, który odpowiadać będzie przedmiotowi regulacji. Generalność aktu polega zaś na tym, że wskazuje adresata nie przez dane umożliwiające jego identyfikację, lecz przez wymienienie cech rodzajowych (zastosowanie formuły "każdy, kto").

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w, wyrokach z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 256/07 oraz sygn. akt II OSK 255/07, postanowieniu

z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 1150/16 oraz postanowieniu z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 1149/16 wyrażono stanowisko, że podjęta na podstawie art. 24 ust. 1 i ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie spełnia warunków uznania jej za akt prawa miejscowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 maja 2018 r. w sprawie I GZ 140/18 wyjaśnił, że uchwała w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, nie spełnia warunków prawa miejscowego, bowiem organ ten nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla swego działania obszarze norm zakazujących, nakazujących czy zezwalających. Taryfa, stosownie do art. 2 pkt 12 cyt. ustawy, będąca zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek za zbiorowe zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, nie jest określana przez gminę, lecz przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu.

Ponadto dotyczy wyłącznie stosunków między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a właściwym organem gminy co powoduje, że nie można jej uznać za akt o charakterze generalnym. Zatwierdzenie taryf dotyczących opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, dokonywane przez radę gminy (miasta) w oparciu o art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu, nie jest kierowane do mieszkańców gmin i nie rozstrzyga bezpośrednio o ich prawach i obowiązkach. Stosunki odbiorców usług komunalnych z przedsiębiorstwami z uwagi na umowne uregulowanie mają charakter cywilnoprawny.

Poza wynikającym z art. 24 ust. 4 ustawy uprawnieniem organu wykonawczego gminy do sprawdzenia przedstawionej taryfy pod względem zgodności z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu i ewentualnej weryfikacji kosztów pod względem celowości ich ponoszenia, żaden organ gminy nie ma możliwości określenia konkretnych cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Organ gminy działa wyłącznie na wniosek przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego

o zatwierdzenie taryf, który to wniosek przedsiębiorstwo składa w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie (art. 24 ust. 2 ustawy). Propozycje cenowe taryf przedstawia wyłącznie przedsiębiorstwo (art. 20 ust. 1 ustawy), kierując się elementami cenotwórczymi związanymi z jego działalnością gospodarczą.

Dodatkowo, właściwemu dla aktu prawa miejscowego ogłoszeniu nie podlega uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy, bowiem określony ustawą obowiązek ogłoszenia dotyczy samej taryfy i obciąża wyłącznie przedsiębiorstwo na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy. Co więcej, nie można przypisać charakteru aktu prawa miejscowego uchwale o zatwierdzeniu taryfy, jeśli jej byt prawny nie jest uzależniony od zaaprobowania jej przez radę gminy, bowiem organ ten może, również na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy, odmówić zatwierdzenia taryfy lub może nie podjąć uchwały

w terminie przewidzianym wskazanym przepisem.

Powyższe oznacza, że uchwałę w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków należy uznać za akt z zakresu administracji publicznej, który nie jest aktem prawa miejscowego. Dlatego też uchwała taka nie podlega przewidzianemu dla aktu prawa miejscowego ogłoszeniu we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I GSK 194/19 z dnia 21 maja 2019 r., stwierdzając, że, cyt.: Za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast argumenty skargi kasacyjnej polegające na twierdzeniu, że uchwała będąca przedmiotem zaskarżenia stanowi akt prawa miejscowego. Jak trafnie wskazano w postanowieniu NSA z 18 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 1150/16 (wyroki dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego zaliczają się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Definiując pojęcie prawa miejscowego, należy przez to rozumieć stanowione przez organy terenowe prawo obowiązujące na odpowiadającej władztwu tych organów części terytorium państwa. Podejmowana przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwała, aby mogła zostać uznana za akt prawa miejscowego, musi spełniać następujące warunki: musi zostać wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji), a także musi mieć charakter abstrakcyjny i generalny (cecha podwójnej ogólności). Abstrakcyjność aktu oznacza, że akt ma zastosowanie ilekroć spełni się zakres jego zastosowania. Innymi słowy, przewidziany aktem model zachowania będzie wdrożony wobec adresata, który odpowiadać będzie przedmiotowi regulacji. Generalność aktu polega na tym, że wskazuje adresata nie poprzez dane umożliwiające jego identyfikację, lecz poprzez wymienienie cech rodzajowych (zastosowanie formuły "każdy, kto"). Zatwierdzenie taryfy przez radę gminy, na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu, nie spełnia warunków aktu prawa miejscowego. Przede wszystkim, podjęta na podstawie tego przepisu uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie jest aktem stanowienia prawa, bowiem organ ten nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla swego działania obszarze norm zakazujących, nakazujących czy zezwalających. Taryfa, stosownie do art. 2 pkt 12 cyt. ustawy, będąca zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania, nie jest określana przez gminę, lecz przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (art. 20 ust. 1 ustawy). Poza wynikającym z art. 24 ust. 4 ustawy uprawnieniem organu wykonawczego gminy do sprawdzenia przedstawionej taryfy pod względem zgodności z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu i ewentualnej weryfikacji kosztów pod względem celowości ich ponoszenia, żaden organ gminy nie ma możliwości określenia konkretnych cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Należy dodać, że organy gminy w kwestii obowiązywania na swoim terenie działania taryf w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy, nie podejmują żadnych samodzielnych działań, lecz działają wyłącznie na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego. Propozycje cenowe taryfy przedstawia wyłącznie przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, kierując się elementami cenotwórczymi związanymi z jego działalnością gospodarczą".

W związku z powyższym zarzut istotnego naruszenia prawa w postaci art. 88 ust 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r.

o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika ze wstępnej części skargi, prokurator zaskarżył uchwałę w całości, odnosząc się zatem do zgodności z prawem ustalonych taryf wymienionych w § 1 uchwały, stwierdzić należy, że Sąd w składzie orzekającym nie kwestionuje wysokości dopłat do taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. W zaskarżonej uchwale określono trzy grupy taryfowe (§ 1 pkt 1-3) odbiorców do ceny 1 m³ dostarczanej wody z wodociągu stanowiącego własność Gminy T.

i cztery grupy taryfowe (§ pkt 4-7) odbiorców do ceny 1 m³ odprowadzanych ścieków do kanalizacji sanitarnej stanowiącej własność Gminy T..

Stosownie do art. 20 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na 1 rok na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług. Ceny i stawki opłat określone w taryfie są różnicowane dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców usług na podstawie udokumentowanych różnic kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. W świetle art. 24 ust. 1 u.z.z.w. taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy,

z wyjątkiem taryf zmienionych w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług. Wg ust. 5 tego samego przepisu rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Przy tym wg art. 2 pkt 12 przywołanej ustawy taryfa oznacza zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Z kolei art. 2 pkt 13 tej samej ustawy stwierdza, że taryfowa grupa odbiorców usług oznacza odbiorców wyodrębnionych na podstawie charakterystyki zużycia wody lub odprowadzanych ścieków, warunków zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, a także na podstawie sposobu rozliczeń za świadczone usługi;

Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 3 listopada 2009 r., II OSK 1258/09, wg którego "(...) zróżnicowanie stawek lub opłat możliwe jest tylko pomiędzy taryfowymi grupami odbiorców, czyli nie można ustalić różnych stawek opłaty abonamentowej dla odbiorców w ramach tej samej grupy." Podobnie stwierdzono

w wielu innych orzeczeniach (zob. np. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: w Krakowie z 7 lutego 2014 r., II SA/Kr 1521/13; we Wrocławiu z 8 grudnia 2011 r., II SA/Wr 546/11; w Szczecinie z 9 czerwca 2011 r., I SA/Sz 218/11, w Gliwicach z 7 października 2009 r., II SA/Gl 637/09, I GSK 705/18. Zauważono tam słusznie, że stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia (rozporządzenie Ministra Budownictwa z 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków) taryfowe ceny i stawki opłat powinny bowiem być kalkulowane i zróżnicowane w taki sposób, aby zapewnić eliminację subsydiowania skrośnego, co realizowane jest poprzez alokację kosztów według grup odbiorców. Przy tym przez alokację (§ 2 pkt 3 rozporządzenia) należy rozumieć uznanie określonej taryfowej grupy odbiorców usług właściwymi rodzajami kosztów i niezbędnych przychodów. Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 grudnia 2011 r., II SA/Wr 546/11, zwraca się także słusznie uwagę na treść przywołanego wyżej § 10 rozporządzenia, wg którego – co można powtórzyć – alokacja kosztów dotyczy taryfowych grup odbiorców odpowiednio dla zaopatrzenia w wodę

i odprowadzanie ścieków. W konsekwencji zróżnicowanie stawek lub opłat możliwe jest jedynie pomiędzy taryfowymi grupami odbiorców.

W zaskarżonej uchwale zróżnicowano stawki dopłaty w zależności od grupy taryfowej odbiorców, co było działaniem uprawnionym.

Podsumowując, należy stwierdzić, że zaskarżone zapisy uchwały z dnia [...] sierpnia 2020 r. w omawianym zakresie nie naruszają obowiązujących w dacie podjęcia uchwały przepisów prawa wobec czego należało uznać, że skarga Prokuratora jest niezasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.