Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 242/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.l 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 84/19 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy trzech linii napowietrznych wysokiego napięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 84/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy trzech linii napowietrznych wysokiego napięcia – 110 kV – "102-105-106", na odcinku zlokalizowanym na działce o nr [...], obręb [...] oraz na odcinku zlokalizowanym na działce o nr [...], obręb [...].

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że w odniesieniu do elektroenergetycznych linii napowietrznych wysokiego napięcia 110 kV, przebiegających przez działki skarżącej i posadowionych na działce nr [...] słupów elektroenergetycznych, nie można domniemywać samowoli budowlanej, bowiem kserokopie dokumentacji przekazanej przez Spółkę T. S.A. i zachowane dokumenty, m.in. decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] nr [...] znak [...] z dnia [...] września 1973 r. zatwierdzająca plan realizacyjny dla linii o symbolu S-106 i decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1970 r. zatwierdzająca plan realizacyjny budowy linii o symbolu S-102 i S-105 nie świadczą o tym, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. Trudno natomiast przypuszczać, że linie elektroenergetyczne były samowolą budowlaną, skoro inwestor otrzymał decyzje zatwierdzające ich plan realizacyjny, a także decyzje stanowiące zezwolenie na budowę linii: z dnia [...] stycznia 1974 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...], z dnia [...] października 1973 r. nr [...] i z dnia [...] sierpnia 1973 r. nr [...] – wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz dokonał odbioru tych linii, które przekazane zostały do eksploatacji.

Nie można na podstawie zgromadzonych przez organ nadzoru budowlanego akt sprawy ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, że przebieg spornych linii elektroenergetycznych jest niezgodny z projektami budowlanymi i wydanymi pozwoleniami na budowę w sytuacji, gdy ani Urząd Miasta w [...] ani Archiwum Państwowe we Wrocławiu nie posiadają dokumentacji tych inwestycji. Podniesiono przy tym, że zarówno przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961 r. Nr 7, poz. 46, z późn. zm.), jak i przepisy ustawy dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.) pod rządami których powstały przedmiotowe linie, nie nakładały na właściciela obiektu budowlanego obowiązku archiwizowania dokumentacji związanej z realizacją obiektu, jak to czyni obecnie obowiązujący art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) oraz że organy wydające pozwolenia na budowę były zobligowane do przechowywania dokumentów dotyczących wydawanych pozwoleń na budowę tylko przez okres 5 lat. Dlatego fakt, że nie udało się odnaleźć wszystkich dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę przedmiotowych linii elektroenergetycznych nie wystarcza, zdaniem Sądu, aby przyjąć, że zostały one wybudowane bez stosownego pozwolenia.

Słusznie organy nadzoru budowlanego uznały, że postępowanie w sprawie wybudowania opisanej wyżej elektroenergetycznej linii napowietrznej bez pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) dalej w skrócie K.p.a., brak jest bowiem podstaw prawnych i faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd nie stwierdził również, aby doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Z tych względów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej w skrócie P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. M., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez Sąd zarzutów podniesionych w skardze skarżącej, oraz brak odniesienia się do tych zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tj. zarzutów naruszenia art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., które skarżąca w swojej skardze uzasadniała tym, że w jej ocenie organ naruszył ww. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w ten sposób, że:

a) nie poddał analizie dowodów znajdujących się w aktach sprawy w kontekście obowiązujących przepisów w okresie budowy spornych linii w celu ustalenia, czy decyzja o pozwoleniu na budowę mogła być wydana tj. dowodów w postaci kopii decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury nr [...] z dnia z [...] marca 1970 r. zatwierdzającej plan realizacyjny budowy linii o symbolu [...] (dalej w skrócie: decyzja Prezydium PRN z dnia z [...] marca 1970 r.), oraz w postaci kopii zezwolenia wydanego przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w dniu [...] sierpnia 1973 r. (dalej w skrócie: zezwolenie Prezydium MRN z dnia [...] sierpnia1973 r.), które to dokumenty zdaniem skarżącej z uwagi na daty ich wydania świadczą o utracie ważności decyzji z dnia [...] marca 1970 r. przed uzyskaniem prawa do terenu objętego inwestycją wynikającego z zezwolenia wydanego w dniu [...] sierpnia1973 r. co w konsekwencji uniemożliwiało wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ww. linii energetycznych, a zatem stanowiło dowód na wykonanie w/w obiektów bez tego pozwolenia;

b) zaniechał podjęcia czynności zmierzających do pozyskania od Spółki T. S.A. całości dokumentacji budowlanej dotyczącej spornych linii będącej w posiadaniu Spółki i okazanej przed przedstawiciela Spółki T. S.A. podczas wizji lokalnej;

c) nie odniósł się w poczynionych ustaleniach co do zgodności budowy w zakresie usytuowania obiektów z wydanymi decyzjami zatwierdzającymi plany realizacyjne pomimo tego, że skarżąca w złożonym przez siebie wniosku o wszczęcie postępowania z dnia [...] października 2016 r. wskazywała na powyższą niezgodność i dołączyła do wniosku plan szczegółowy przebiegu spornych linii 100 kV do GPZ [...];

d) pominął w rozpatrywanej sprawie istotnej okoliczności dotyczącej zainstalowanego na spornych urządzeniach traktu światłowodowego, którego zainstalowanie zdaniem skarżącej wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i nie poczynienia w tym zakresie żadnych ustaleń;

2) art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nie oparcie rozstrzygnięcia o cały znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy wyrażający się w pominięciu materiału dowodowego w postaci kopii decyzji Prezydium PRN z dnia z [...] marca 1970 r. oraz w postaci kopii zezwolenia Prezydium MRN z dnia [...] sierpnia1973 r. w zakresie, w jakim powyższe dokumenty z uwagi na daty ich wydania mogą świadczyć o utracie ważności decyzji z dnia [...] marca 1970 r. przed uzyskaniem prawa do terenu objętego inwestycją wynikającego z zezwolenia wydanego w dniu [...] sierpnia1973 r., co w konsekwencji uniemożliwiało wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w/w linii energetycznych, a zatem mogło stanowić dowód na wykonanie w/w obiektów bez pozwolenia na budowę;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 105 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi w trybie art. 151 P.p.s.a., pomimo tego, że w toku postępowania przed organem odwoławczym oraz organem pierwszej instancji doszło do uchybień procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i powinny skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, a sprowadzających się do naruszenia przez organy:

a) art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organy postępowania podjęcia czynności zmierzających do pozyskania od Spółki T. S.A. całości dokumentacji budowlanej dotyczącej spornych linii będącej w posiadaniu Spółki T. S.A. i okazanej przed przedstawiciela Spółki T. S.A. podczas wizji lokalnej oraz zaniechania dokonania czynności zmierzających do wyjaśnienia okoliczności dotyczącej zainstalowania na spornych urządzeniach traktu światłowodowego, którego zainstalowanie zdaniem skarżącej wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i nie poczynienia w tym zakresie żadnych ustaleń;

b) art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie w poczynionych ustaleniach okoliczności wynikającej z dowodów w postaci kopii decyzji Prezydium PRN z dnia z [...] marca 1970 r. oraz w postaci kopii zezwolenia Prezydium MRN z dnia [...] sierpnia1973 r. w zakresie, w jakim powyższe dokumenty z uwagi na daty ich wydania wskazywały na możliwość utraty ważności decyzji z dnia [...] marca 1970 r. przed uzyskaniem prawa do terenu objętego inwestycją wynikającego z zezwolenia wydanego w dniu [...] sierpnia1973 r., co w konsekwencji uniemożliwiało wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ww. linii energetycznych, a zatem stanowiło dowód na wykonanie w/w obiektów bez pozwolenia na budowę;

c) art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów skarżącej podniesionych przez nią we wniesionym odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wyrażające się w tym, że organ odwoławczy w wydanej decyzji całkowicie pominął twierdzenia i zarzuty zawarte w odwołaniu wniesionym przez skarżącą;

d) w konsekwencji powyższych naruszeń, naruszenie także art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania przez organ pierwszej instancji i drugiej instancji, pomimo nie zebrania całego dostępnego materiału dowodowego i w konsekwencji nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na względzie powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Nie jest usprawiedliwionym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez Sąd zarzutów podniesionych w skardze skarżącej oraz brak odniesienia się do tych zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tj. zarzutów naruszenia art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., które skarżąca w swojej skardze uzasadniała tym, że w jej ocenie organ naruszył ww. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy trzech linii napowietrznych wysokiego napięcia przebiegających nad działkami nr 2 i 4 i posadowienia na działce nr [...] słupów energetycznych i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie, wniosek M. M. z dnia [...] października 2016 r., na podstawie którego organy administracyjne wszczęły w tej sprawie postępowanie, nie zawierał żądania zbadania legalności zamontowania linii światłowodowej na słupach energetycznych znajdujących się na działce nr [...] skarżącej kasacyjnie, ani nie zawierał jakichkolwiek w tym zakresie informacji. W związku z tym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. jest niezasadny.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub dokonanej przez Sąd wykładni prawa materialnego.

Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy. W szczególności wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji w kontrolowanym wyroku przytoczył wszystkie zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej i ustosunkował się do nich w uzasadnieniu tego wyroku. W szczególności Sąd pierwszej instancji opisał znajdujące się w aktach sprawy decyzje i inne dokumenty dotyczące budowy przedmiotowych linii energetycznych wskazując, że skoro wówczas obowiązujące przepisy nie nakładały obowiązku przechowywania dokumentów związanych z budową, to nie można uznać, że inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę tylko z tego powodu, że nie zostało ono odnalezione. Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. tylko wówczas prowadziłoby do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyby formalne braki kontrolowanego orzeczenia oraz jego uzasadnienie uniemożliwiałyby przeprowadzenie należytej kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Taka sytuacja w tej sprawie nie występuje.

Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu poddał należytej analizie zgromadzone w sprawie dowody, a tym kopię decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury nr [...] z dnia z [...] marca 1970 r. zatwierdzającej plan realizacyjny budowy linii o symbolu S - 102 i S -105 oraz kopię zezwolenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w dniu [...] sierpnia1973 r. Zarówno z tych kopii decyzji, jak i z kilku zachowanych protokołów odbioru już zrealizowanej inwestycji wynika ponad wszelką wątpliwość, że część robót objęta realizacją linii była przeprowadzona w latach 1973-1975 (protokół z dnia 14 listopada 1974 r., akta administracyjne sprawy, karty nr 57-54), a część w latach 1974-1975 (protokół z dnia 30 września 1975 r., akta administracyjne sprawy, karty nr 67-65). Zgromadzone w sprawie dokumenty pozwoliły zasadnie Sądowi pierwszej instancji na stwierdzenie, że inwestor nie wykonywał robót budowlanych dotyczących budowy przedmiotowych linii energetycznych w warunkach samowoli budowlanej. Kwestia natomiast ewentualnych wadliwości przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie mogła być przedmiotem oceny w tej sprawie.

Nie jest także zasadny zarzut braku zażądania od Spółki T. S.A. całości dokumentacji dotyczącej przedmiotowej inwestycji. Z akt sprawy wynika, że organy nadzoru budowlanego poszukiwały dokumentów zarówno w Archiwum Państwowym, jak i w Urzędzie Miejskim w [...] oraz w Spółce T. S.A. Jedynie Spółka T. D. S.A. przekazała posiadane w tym zakresie dokumenty.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, okazywane podczas oględzin w dniu [...] stycznia 2017 r. przez przedstawicieli Spółki T. S.A. dokumenty zostały opisane w tym protokole (akta administracyjne sprawy, karty nr 42-40) i znajdują się one w aktach sprawy. Nie nastąpiło wiec zaniechanie pozyskania dokumentów posiadanych przez ww. Spółkę, które były okazywane w trakcie oględzin.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji naruszyłby obowiązek określony w art. 133 § 1 P.p.s.a. przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego w taki sposób, który doprowadziłby do przedstawienia przez ten Sąd sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Obowiązkiem Sądu jest bowiem dokonanie oceny, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, tj. wynikającego z akt sprawy i czy w świetle obowiązującego stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem.

Ponadto należy wyjaśnić, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania, a art. 133 § 1 P.p.s.a nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał wadliwych własnych ustaleń faktycznych i nie pominął materiału dowodowego zgromadzonego przez orzekające w sprawie organy.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i błędne oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził naruszenia przez organy administracyjne art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ w tej sprawie materiał dowodowy został zebrany w stopniu pozwalającym na stwierdzenie, że roboty budowlane obejmujące budowę trzech linii napowietrznych wysokiego napięcia – 110 kV – "102-105-106", na odcinku zlokalizowanym na działce o nr 2 i nr 4 obręb [...] nie były prowadzone w warunkach samowoli budowlanej. Sama strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, jakie dowody lub dokumenty posiadane w trakcie oględzin mających miejsce w dniu [...] stycznia 2017 r. z udziałem przedstawicieli Spółki T. S.A. i opisane w protokole nie zostały następnie dołączone do akt sprawy. Kwestia zaś wyjaśnienia okoliczności dotyczących instalowania na przedmiotowych słupach energetycznych linii światłowodowej nie jest przedmiotem tej sprawy i nie mogła mieć znaczenia dla oceny legalności budowy samej linii energetycznej. Niezrozumiałym jest przy tym powoływanie się na art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Ani z treści zarzutów skargi kasacyjnej, ani też uzasadnienia nie wynika, jakiej ustawy dotyczy ten przepis. Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane nie zawierała art. 3 pkt 3, tak jak i ustawa dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Natomiast art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zawiera jedynie definicję budowli i żadna ze stron nie kwestionuje, aby sieć energetyczna nie była taką budowlą.

Nie zostały naruszone także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w oparciu o które Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że organy administracyjne mogły przyjąć realizowanie przedmiotowej inwestycji na podstawie pozwolenia, ponieważ za legalnością wykonania robót budowlanych przemawia szereg decyzji, w tym decyzja z [...] marca 1970 r. zatwierdzająca plan realizacyjny linii napowietrznej 110 kV obejmującej działki skarżącej i decyzja z [...] września 1973 r. zatwierdzająca plan realizacyjny inwestycji, decyzja z [...] stycznia 1974 r. zezwalająca na prowadzenie robót budowlanych, decyzja z [...] września 1973 r. zezwalająca na prowadzenie robót budowlanych oraz dwa protokoły odbioru wybudowanych linii energetycznych. Na tej podstawie zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że mimo braku odszukania pozwolenia na budowę inwestycja ta została zrealizowana legalnie, a sam fakt nie zachowania tego pozwolenia nie oznacza samowoli budowlanej. Tym samym na podstawie całokształtu akt sprawy i zgodnie z art. 80 K.p.a. mogły organy administracyjne przyjąć fakt legalnej budowy inwestycji.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że organy administracyjne nie naruszyły art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów skarżącej podniesionych przez nią w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wyrażających się w tym, że organ odwoławczy całkowicie pominął twierdzenia i zarzuty zawarte w tym odwołaniu.

W przypadku wniesienia odwołania organ drugiej instancji ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną i orzeka w sposób opisany w art. 138 K.p.a. Przepisy nie pozwalają organowi odwoławczemu na ograniczenie postępowania tylko do zarzutów zawartych w odwołaniu. W tej zaś sprawie Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił przesłanki, w oparciu o które decyzja organu pierwszej instancji została uznana za prawidłową. W uzasadnieniu tej decyzji znalazły się argumenty stanowiące odpowiedź na argumentację zawartą w odwołaniu.

W związku z tym także nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez organy administracyjne art. 105 § 1 K.p.a. Strona skarżąca kasacyjnie upatruje bowiem naruszenia tego przepisu w tym, że organy administracyjne obu instancji nie zebrały całego dostępnego materiału dowodowego i nie wyjaśniły wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w okolicznościach tej sprawy w pełni uprawnionym było uznanie, że realizacja przedmiotowej inwestycji na działkach nr [...] i [...] nastąpiła w sposób nie naruszający obowiązującego wówczas prawa, a sama okoliczności braku odnalezienia pozwolenia na budowę, mimo poszukiwań organów administracji, nie mogła być uznana za brak wydania takiego pozwolenia. Także upływ ponad 40 lat od daty wykonania tej inwestycji, przekształcenia własnościowe w sektorze energetyki oraz brak obowiązku archiwizowania na podstawie zarówno Prawa budowlanego z 1961 r. jak i Prawa budowlanego z 1974 r. pozwoleń na budowę zasadnie pozwalał w tej sprawie Sądowi pierwszej instancji na uznanie, że zgromadzono w pełni dostępny materiał dowodowy i pozwalał on na uznanie, że w sposób legalny wykonano roboty budowlane polegające na budowie trzech linii napowietrznych wysokiego napięcia – 110 kV – "102-105-106", na odcinku zlokalizowanym na działce o nr [...] AM-104, obręb [...] oraz na odcinku zlokalizowanym na działce o nr [...], obręb [...].

Także w orzecznictwie sądowym wyraźnie dominuje stanowisko, zgodnie z którym dla inwestycji realizowanych na podstawie Prawa budowlanego z 1961 r. lub Prawa budowlanego z 1974 r. znaczny upływ czasu i posiadanie szeregu innych dokumentów potwierdzających legalne wybudowanie danego obiektu pozwala na uznanie, że został on wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, a zaistnienie samowoli budowalnej ma miejsce tylko wtedy, gdy zostanie to udowodnione ponad wszelką wątpliwość (por. wyrok NSA z 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 590/11, opub. w Lex nr 1217443; wyrok NSA z 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1705/11, opub. w Lex nr 1341587; wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 928/17, opub. w Lex nr 2446436).

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skoro zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.