Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 373/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 par 1, 145 par 1 lit c, 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 grudnia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant: asystent sędziego Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 416/17 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 5 października 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 416/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r., znak: [...] Wójt Gminy [...] po rozpoznaniu wniosku skarżącej o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku z planowanym przedsięwzięciem polegającym na "Przebudowie Zakładów Mięsnych w [...] na ubojnię bydła" stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wnioskiem z [...] lipca 2015 r. B. G. zwróciła się do Wójta o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją wyjaśniając, że w chwili wszczęcia postępowania była współwłaścicielem działek nr [...],[...] i [...] w [...], które zostały określone w karcie charakterystyki przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., jako grunty będące w posiadaniu Spółki. Wskazała ona, że nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania ani nie otrzymała powyższej decyzji, a informację o niej powzięła [...] lipca 2015 r.

Po rozpoznaniu wniosku, postanowieniem z [...] lipca 2015 r. Wójt Gminy wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej omawianą decyzją. Następnie [...] marca 2016 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wyznaczenie innego organu do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, wskazując, że w toku postępowania stwierdził, że stroną postępowania powinna być Gmina [...] - jako właściciel działki nr [...], bezpośrednio graniczącej z nieruchomością należącą do Spółki.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. SKO wyznaczyło Wójta Gminy [...] jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] Wójt Gminy [...] stwierdził, że decyzja Wójta Gminy z [...] czerwca 2015 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa i jednocześnie odmówił uchylenia tej decyzji, wyjaśniając, że w wyniku jej uchylenia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo tego, że wnioskodawczynie nie zapewniono prawa do czynnego udziału w postępowaniu, to jednak kwestia ta pozostaje bez wpływu na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Ponadto organ zwrócił uwagę, że Spółka dokonała korekty w karcie informacyjnej przedsięwzięcia poprzez doprecyzowanie działek przewidzianych do zagospodarowaniem terenu w ramach projektowanej inwestycji (wyłączono te działki, które stanowiły własność wnioskodawczyni).

Po rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że podstawą prowadzenia postępowania wznowieniowego był brak udziału w nim wnioskodawczyni oraz wydanie decyzji przez organ, który podlegał wyłączeniu od orzekania. Następnie wyjaśniło, że w konsekwencji nastąpiła konieczności ponowienia wszystkich czynności procesowych, w których uczestniczył Wójt Gminy [...], zaś organ. SKO wskazało również, że w żadnym z postępowań nie wydano postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o którym to postanowieniu jest mowa w art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353), dalej: "u.u.i.ś.".

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez Wójta Gminy[...] decyzją z [...] stycznia 2017 r., znak: [...] umorzył postępowanie w całości jako bezprzedmiotowe. Uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł, że zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. decyzja środowiskowa jest wydawana wyłącznie dla planowanego przedsięwzięcia, zaś jej uzyskanie nie jest wymagane, jeżeli podmiot ubiega się o zezwolenie dla istniejącego przedsięwzięcia, z tym że obowiązek uzyskania tej decyzji powstaje również w przypadku dokonywania zmian prowadzących m.in. do modyfikacji zakresu lub sposobu funkcjonowania zrealizowanego przedsięwzięcia. Skoro zaś z pisma Spółki z [...] października 2016 r. wynika, że obecnie obowiązujące pozwolenie zintegrowane obejmuje swym zakresem instalację ubojową o wymaganych parametrach to inwestycja ta nie wymaga ponownego przeprowadzania postępowania w zakresie oddziaływania na środowisko. Wyjaśniono również, że brak jest wskazania przez Spółkę jaką decyzję wymienioną w art. 72 ust. 1 i 1a u.u.i.ś. chce uzyskać oraz że nie przedłożyła ona żądanych uzupełnionych dokumentów co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że ze strony Spółki brak jest woli kontynuowania przedsięwzięcia, a tym samym uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziło się Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w P. Następnie SKO decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu zaakcentowało, że biorąc pod uwagę istotę postępowania nadzwyczajnego organ zobowiązany był w przypadku stwierdzenia wydania decyzji pierwotnej przez organ niewłaściwy - co ma miejsce w przedmiotowej sprawie - uchylić decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., a następnie rozstrzygnąć wniosek Spółki. Wskazało, że zapadłe rozstrzygnięcie umarzające postępowanie, z uwagi na to, że organ prowadził aktualnie postępowanie wznowieniowe, dotyczyło postępowania nadzwyczajnego. Skutkowało to wydaniem rozstrzygnięcia, które ta nie rozstrzyga co do prawidłowości kwestii decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. wydanej przez niewłaściwy organ. Ponadto decyzja ta nie zawiera rozstrzygnięcia odnośnie do wniosku B. G. o wznowienie postępowania.

Odnosząc się zaś do kwestii niewskazania jaką decyzję, spośród wymienionych w art. 72 ust. 1 i 1a u.u.i.ś., Spółka chce uzyskać wskazało, że organ powinien był wezwać Spółkę do sprecyzowania wniosku. Podkreśliło również, że okoliczność, iż rozpoczęto realizację inwestycji, czy też zrealizowano inwestycji, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na określoną inwestycję.

Ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wystąpiła Spółka "P." zarzucając mu naruszenie art. 138 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 136 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do decyzji o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zauważył, że organy oceniały czy w sprawie zachodziły postawy wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 3 i pkt 4 k.p.a.

Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że organ II instancji prawidłowo zauważył, że w przypadku wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, sprawa "powraca" do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. W sytuacji takiej konieczne jest zatem ponowienie niezbędnych czynności procesowych i dokonanie ponownej oceny materiału dowodowego, co dopiero umożliwia wydanie nowego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, w myśl art. 151 § 1 k.p.a. Analizując zaistniała sytuację należy jednak uwzględnić treść art. 146 k.p.a.

Wskazując na orzecznictwo Sąd I instancji podniósł, że niedopuszczalne jest prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanie decyzji administracyjnej w przypadku, gdy stroną tego postępowania, a więc adresatem decyzji, jest dany organ administracyjny lub jednostka samorządu terytorialnego, którą ów organ reprezentuje.

Podzielił również stanowisko SKO, iż w przypadku istnienia przesłanek wznowienia i jednoczesnego wykluczenia wydania decyzji o jednakowym brzmieniu, jak poprzednia, organ I instancji powinien był uchylić decyzję Wójta Gminy [...] i rozstrzygnąć wniosek w oparciu o określone parametry i charakterystykę przedsięwzięcia, w tym istniejące w obrocie prawnym decyzje. W celu zapewnienia możliwość oceny tego operatu przez organy dwóch instancji, a tym samym zachowanie wymogów płynących z zasady dwuinstancyjności postępowania, z której w szczególności wynika prawo stron od dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej organ odwoławczy powinien był zastosować przepis art. 138 § k.p.a., co prawidłowo uczynił.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka w skardze kasacyjnej zarzucając mu:

- na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 i art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy i błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie przedmiotem oceny organów administracji obu instancji było stwierdzenie, czy zachodziły podstawy wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 3 i pkt 4 k.p.c., podczas gdy wniosek B. G. z dnia [...] lipca 2015 r. o wznowienie postępowania oraz postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r. ([...]) wskazują jako podstawę wznowienia wyłącznie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a w świetle art. 149 § 2 k.p.a. należy uznać, iż w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ prowadzący postępowanie jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku, co doprowadziło do błędnego zakreślenia granic postępowania i miało wpływ na dokonanie przez Sąd I instancji oceny prawidłowości decyzji SKO w [...] z dnia [...] lutego 2017 r.;

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy poprzez zaaprobowanie poglądu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zgodnie z którym za potrzebą wydania decyzji kasatoryjnej przemawiało to, iż skarżący nie wskazał, czy domaga się wydania decyzji w oparciu o art. 72 ust. 1 czy art. 72 ust. 1 a u.u.i.ś., podczas gdy w postępowaniu administracyjnym strona nie ma obowiązku wskazywania podstawy prawnej swojego żądania, a określenie takiej podstawy prawnej powinno być dokonane z urzędu na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności na podstawie karty informacyjnej planowanego przedsięwzięcia;

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Sąd i instancji rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy i uznanie, iż ocena zasadności wniosku skarżącego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest możliwa na podstawie zebranego materiału dowodowego, gdyż wznowienie postępowania prowadzi do powrotu postępowania do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego, co wymaga ponowienia czynności procesowych i dokonania ponownej oceny materiału dowodowego, czego w niniejszej sprawie nie dokonano, podczas gdy po wznowieniu postępowania doszło do przeprowadzenia wszystkich czynności umożliwiających merytoryczne rozpoznanie sprawy, tj. wezwania spółki do uzupełnienia karty informacyjnej planowanego przedsięwzięcia i ponownego zwrócenia się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o opinie, które potwierdziły brak potrzeby przeprowadzania oceny wpływu przedsięwzięcia skarżącego na środowisko;

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy i uznanie, iż w niniejszej sprawie konieczne było wydanie decyzji kasatoryjnej, podczas gdy w sprawie nie doszło do łącznego spełnienia dwóch przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a., albowiem pomimo naruszenia przepisów postępowania, brak było zakresu sprawy, którego wyjaśnienie miało by istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż wszelkie czynności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (wskazane w zarzucie nr 3), zostały przeprowadzone po wznowieniu postępowania;

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania poza zakreślonymi przez stronę granicami postępowania, wynikającymi ze ściśle wskazanej podstawy wznowienia postępowania i oddalenie skargi, podczas gdy z uwagi na brak podstaw do wydania przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej, skarga powinna zostać uwzględniona, co doprowadziło do naruszenia zasady zaufania;

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia art. 149 § 2 i art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 61 § 1 k.p.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji uwzględnienie skargi.

W oparciu o przytoczone argumenty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 października 2017 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 416/17 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych przez nią zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako “p.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 193 p.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W rozpoznanej sprawie organ I instancji prowadząc postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, wydał decyzje o umorzeniu w całości jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Przebudowa Zakładów Mięsnych w [...] na ubojnie bydła". W ocenie organu I instancji skoro inwestor wyjaśnił, że inwestycja objęta wnioskiem jest powiązana technologicznie z obecnie funkcjonującą instalacją ubojową bydła, a zakres koniecznych zmian adaptacyjnych instalacji mroźniczej i układu pomieszczeń produkcyjnych i magazynowych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, nie wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania na środowisko, ponieważ obecnie obowiązujące pozwolenie zintegrowane obejmuje swym zakresem instalację ubojową o wymaganych parametrach, to z uwagi na to, że przedsięwzięcie istnieje, nie jest wymagane uzyskanie dla niego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w sytuacji, kiedy istotnie pojawiły się w sprawie wątpliwości, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie zostało objęte pozwoleniem zintegrowanym, to w pierwszej kolejności należało ustalić powyższą okoliczność. Postępowanie zostało bowiem umorzone przez organ I instancji bez dokonania ustaleń stanu faktycznego, które wskazywałyby w sposób niewątpliwy na bezprzedmiotowość postępowania. Zasadnie wiec przyjęto, że rozpoznając sprawę ponownie należy najpierw ustalić, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie zostało objęte pozwoleniem zintegrowanym, a w konsekwencji poprzedzającą jego wydanie decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Takie ustalenie pozwoli bowiem na rozstrzygnięcie, czy w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, czy też sprawa powinna zostać rozstrzygnięta merytorycznie. Przy czym jak zasadnie wskazał organ odwoławczy rozstrzygnięcie organu I instancji jest o tyle wadliwe, że w konsekwencji w obrocie pranym pozostała decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. dotycząca braku potrzeb prowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Okoliczności te przesądzają więc o niezasadności powyższego zarzutu skargi kasacyjnej, albowiem decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie przesądza to o niezasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., albowiem z uwagi na treść rozstrzygnięcia organu I instancji należało dokonać dodatkowych istotnych ustaleń faktycznych, albowiem przeprowadzone dotychczas postępowanie nie było w tym zakresie wystarczające dla oceny zasadności ewentualnego umorzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia.

Nie jest zasadny także zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. Należy przyznać słuszność autorowi skargi kasacyjnej, że w postępowaniu administracyjnym strona nie ma obowiązku wskazywania podstawy prawnej swojego żądania. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło, że należy wezwać stronę o podanie podstawy prawnej żądania, lecz wywiodło, że w przypadku wątpliwości jaką decyzję chce uzyskać inwestor spośród wymienionych w art. 72 ust. 1 i 1a u.u.i.ś. organ powinien wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku. Wywody te nie dotyczyły więc podania przez inwestora podstawy prawnej, ale ewentualnego sprecyzowania wniosku poprzez określenie jego żądania.

Za usprawiedliwiony należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 i art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wznowione w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jest z uwagi na to, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Do oceny organów, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie należała więc przesłanka z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Podzielić bowiem należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 12 października 2012 r., w sprawie II OSK 1925/12, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a. według, którego postanowienie o wznowienie postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi w nim zawartymi i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania i może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Nie mniej jednak w rozpoznawanej sprawie nie miało to wpływu na zakres prowadzonego postępowania. Po wydaniu postanowienia o wznowienie postępowania przez Wójta Gminy [...] organ ten zwrócił się z wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wyznaczenie innego organu, gdyż stroną postępowania powinna być także Gmina [...] jako właściciel działki bezpośrednio graniczącej z nieruchomością, której dotyczy postępowanie. W zawiązku z powyższym przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. nie była w sprawie badana. Nadto należy zauważyć, że obowiązkiem organu po wznowieniu postępowania nie jest zweryfikowanie podjętego rozstrzygnięcia, ale ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Wznowienie postępowania w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zobowiązuje organ do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i dokonania jego oceny oraz wypowiedzenia się co do twierdzeń i zarzutów strony pozbawionej możliwości działania we wcześniejszym postępowaniu oraz zgłoszonych przez nią wniosków dowodowych.

Z przedstawionych powyżej powodów nie można mówić o prowadzeniu postępowania poza zakreślonymi przez stronę granicami, co przesądza o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i w zw. z art. 8 k.p.a.

Mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu, co czyni nieuprawnionym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.