Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 62/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 14 ust. 2, art. 399 ust. 1, art. 4141 ust. 3-7, art. 545 ust. 7
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant referent stażysta Patryk Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] listopada 2019 r., znak [...]; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie na rzecz strony skarżącej Województwa [...] – Zarząd Dróg Wojewódzkich kwotę 780 zł /słownie: siedemset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich (zwany dalej Zarządem lub ZDW) jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" (dalej zwany DRZGW) z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...], o utrzymaniu w mocy w decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" (zwany dalej Dyrektorem) o odmowie ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego.

Z treści zaskarżonej do Sądu decyzji wynika, że w dniu [...] sierpnia 2019 r., do Dyrektora wpłynął wniosek Zarządu o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę [...] w dniu [...] października 2009 r., nr [...], na szczególne korzystanie z wód, to jest na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do odbiorników : rowy drogowe, rowy melioracyjne oraz wody powierzchniowe płynące z powierzchni przebudowanej drogi wojewódzkiej nr [...] D. – B. na odcinku L. B. Do wniosku o jakim mowa zostało dołączone m.in. oświadczenie Zastępcy Dyrektora o aktualności informacji zawartych w operacie wodnoprawnym oraz operat wodnoprawny w części opisowej oraz graficznej.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Zarządu Dróg Organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak [...], odmówił ustalenia kolejnego okresu obowiązywania opisanego pozwolenia wodnoprawnego. Po analizie materiału dowodowego Organ I instancji uznał, że załączony do wniosku o przedłużenie pozwolenia operat wodnoprawny sporządzony pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121; zwana dalej u.P.w. z 2001 r.), nie spełnia wymogów ustalonych obecnie dla operatu wodnoprawnego w treści art. 409 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r. poz. 310 ze zm.; u.P.w.). Przepis ten w sposób znaczący rozszerzył niezbędną zawartość tego opracowania w stosunku do wymagań, jakie wynikają z art. 132 u.P.w. z 2001 r. Ponadto w świetle przepisów aktualnie obowiązującej u.P.w. warunkiem wydania pozwolenia wodnoprawnego jest stwierdzenie, że nie narusza on ustaleń dokumentów wymienionych w art. 396 ust. 1 pkt 1 do 6 oraz spełnia wymagania wskazane w art. 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w. Dokumenty te podlegają aktualizacji co pewien okres czasu w związku z czym konieczne jest wykazanie, że w okresie objętym dotychczas obowiązującym pozwoleniem wodnoprawnym, zapisy te nie uległy zmianie. Według Organu I instancji oświadczenie o aktualności danych zawartych w treści operatu nie jest wystarczające w tej sytuacji, gdy operat sporządzony na podstawie przepisów uprzednio obowiązującej ustawy jest niekompletny w świetle obecnie obowiązującej u.P.w., nawet jeżeli zawarte w nim informacje dotyczące prowadzonych działań są nadal prawdziwe.

Od decyzji Organu I instancji odwołał się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej ZDW. Zarząd nie zgadzał się z przywołanymi w decyzji z wyjaśnieniami dotyczącymi przyczyn odmowy przedłużenia terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Podkreślono, iż ustawodawca nie wymaga dostosowania operatu do aktualnie obowiązujących przepisów, dlatego zastrzeżenia Organu I instancji, co do jego treści są bezpodstawne. Ponadto Organ I instancji nie wykazał, aby jakiekolwiek okoliczności dotyczące urządzeń wodnych wymienionych w pozwoleniu wodnoprawnym uległy zmianie lub były nieprawidłowe. Nie wykazano także, że naruszone zostały ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1 do 6 u.P.w.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Zlewni decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Organu pierwszej instancji. Zauważono w motywach uzasadnienia, że wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego z zachowaniem 90 - dniowego terminu przed upływem okresu na jaki pozwolenie to zostało wydane. Wydanie stosownego orzeczenia w oparciu o art. 414 ust. 2 do 8 u.P.w. wymaga udowodnienia m.in., że dołączony do wniosku operat sporządzony pod rządami poprzedniej ustawy, spełnia obecne wymogi dla operatu wodnoprawnego oraz, że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1. W tym drugim przypadku, koniecznym jest wykazanie w toku postępowania, że wskazany w pozwoleniu wodnoprawnym sposób korzystania z wód nie narusza ustaleń dokumentów wymienionych w art. 396 ust. 1 pkt 1 do 7 oraz spełnia wymagania, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w. Dlatego należało dokonać oceny czy wody opadowe i roztopowe odprowadzane do wód lub do ziemi ze zlewni opisanej w pozwoleniu będą wywierać niekorzystny wpływ na ustalenia jednolitej części wód powierzchniowych i jednolitej części wód podziemnych przedstawione w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza oraz w innych dokumentach z zakresu ochrony środowiska, w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w decyzjach o warunkach zabudowy i decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Opisany w pozwoleniu sposób korzystania z wód, nie może ponadto naruszać wymagań ochrony zdrowia, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. W obecnym stanie prawnym podmiot wnioskujący powinien posługiwać się operatem wodnoprawnym zawierającym komplet informacji i danych wskazanych w treści obowiązujących przepisów u.P.w. Zatem dokument ten powinien zawierać wszystkie niezbędne elementy podane w art. 409 u.P.w. zaś norma zawarta w art. 414 ust. 3 w/w ustawy umożliwia posługiwanie się tym dokumentem bez jego aktualizowania, o ile zawarte w nim informacje nie uległy zmianie. Chodzi tu przede wszystkim o zakres i sposób realizacji wnioskowanych uprawnień, ale również o uwarunkowania zewnętrzne znajdujące odzwierciedlenie w treści aktów określających warunki korzystania z wód regionu wodnego czy też zatwierdzających plany gospodarowania wodami. Dokumenty te podlegają aktualizacji, w związku z czym konieczne jest wskazanie, że w zakresie objętym wnioskowanym pozwoleniem wodnoprawnym ich zapisy nie ulegały zmianie. Oświadczenie, o którym mowa w art. 414 ust. 3 u.P.w. znajduje zastosowanie właśnie w takiej sytuacji. Jest ono niewystarczające w przypadku, gdy operat sporządzony na podstawie przepisów uprzednio obowiązujących jest niekompletny w świetle przepisów obecnie obowiązujących, nawet jeśli zawarte w jego treści dane dotyczące prowadzonych przez zakład działań są nadal prawdziwe. W takiej sytuacji konieczne jest sporządzenie nowego operatu wodnoprawnego zawierającego dane umożliwiające weryfikację wniosku w kontekście treści dokumentów oraz wymagań podanych w art. 396 ust. 1 u.P.w. i złożenie wniosku o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego. Analogiczne postępowanie jest wymagane w przypadku, gdy dane zawarte w operacie stracą aktualność, nawet jeśli dokument ten spełnia wymagania określone w art. 409 u.P.w.

Z ustaleń Dyrektora Zarządu Zlewni wynika, że dołączony do wniosku operat wodnoprawny opracowany w 2009 r., nie spełnia wszystkich wymagań wyznaczonych obecnie w art. 409 u.P.w. Słusznie zatem, Organ I instancji stwierdza, że w przedłożonym opracowaniu brak jest ustaleń, o jakich mowa w art. 396 u.P.w. Dlatego nie można na jego podstawie dokonać oceny czy udzielone pozwolenie nie będzie naruszać wytycznych zawartych w art. 396 ust. 1 pkt 1 do 8 u.P.w. W obecnym stanie prawnym okoliczność, gdy na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można dowieść czy planowane korzystanie z wód naruszać będzie ustalenia dokumentów, o których mowa powyżej, stanowi kluczową kwestię i zarazem przesłankę do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem Organu odwoławczego przedłużenie czasu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy nie ma jakichkolwiek zmian warunków pozwolenia, co w świetle przytoczonych zmian przepisów nie może być spełnione.

Zarząd Dróg złożył do WSA w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Strona skarżąca zawnioskowała o:

- uchylenie decyzji organu II Instancji w całości w uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz utrzymującej w mocy wadliwą decyzję organu I Instancji;

- uchylenie decyzji organu I Instancji w całości w uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Kwestionowanej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 8 w zw. z art. 10 kpa w zw. z 414 pkt 4 ustawy Prawo wodne (dalej: P.w.), polegające na niewezwaniu Wnioskodawcy, do uzupełnienia wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia, o którym mowa w art. 414 ust. 2 P.w., w sytuacji uznania przez Organ, że operat jest niekompletny, w terminie 14 dni, co spowodowało brak czynnego udziału strony w postępowaniu, uniemożliwiające Skarżącemu uzupełnienie ewentualnych braków w zakresie chociażby obliczenia i wyrażenia w innych jednostkach niż obecnie obowiązujących ilości odprowadzanych wód opadowych i roztopowych i innych ewentualnych wątpliwości organów co do braku aktualności informacji zawartych w operacie, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji;

b) art. 7, art. 77, art. 80 kpa poprzez:

- brak wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego, w szczególności przyjęcia za nieaktualne informacji zawartych w operacie wodnoprawnym oraz braku wyjaśnienia przez organ sposobu zakwalifikowania korzystania z wód jako szczególnego korzystania z wód, czy usług wodnych (str. 3, akapit 2 zaskarżonej decyzji);

- niewykazanie że wody opadowe i roztopowe odprowadzone do wód powierzchniowych i do ziemi z zlewni opisane w pozwoleniu wodnoprawnym będą wywierać niekorzystny wpływ na ustalenia jednolitej części wód powierzchniowych (JCWP) i jednolitych części wód podziemnych (JCWPd) przedstawione w planie zagospodarowania wodami na obszarze dorzecza i innych dokumentów z zakresu ochrony środowiska, co doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że opisany w pozwoleniu sposób korzystania z wód narusza wymagania ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych;

- przyjęcie, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym z 2009 r. nie są aktualne, w sytuacji, gdy organ I instancji nie ustalił jakichkolwiek okoliczności świadczących o braku ich aktualności, lub nieprawidłowości w zakresie korzystania z urządzeń wodnych, czego konsekwencją było utrzymanie w mocy już wadliwej decyzji organu I Instancji i przyjęcie prawidłowości działania ww. organu.

c) art. 138 kpa poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji organu I Instancji, w sytuacji braku podstaw do odmowy przedłużenia pozwolenia wodnoprawnego;

d) art. 15 kpa, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i bezkrytycznie przyjęcie ustalenia organu I Instancji, bez zbadania prawidłowości merytorycznej oceny decyzji.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) naruszenie art. 414 ust. 2-4 P.w. i uznanie, że z uwagi na istotną zmianę przepisów prawa materialnego dotyczącą treści operatu wodnoprawnego, operat wodnoprawny sporządzony pod rządami ustawy Prawo wodne z 2001 r. nie może być podstawą ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego,

b) art. 414 § 3 P.w. poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, gdy przepis stanowi, że do wniosku dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność bez obowiązku spełnienia przez ten operat wymagań z art. 409 P.w.

W uzasadnieniu strona skarżąca wywiodła, że [...] sierpnia 2019 r. z zachowaniem 90-dniowego terminu przed upływem okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (art. 414 ust. 2 P.w.), złożyła wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Organ wydał decyzję odmowną wskazując jedynie, że z porównania przepisów art. 132 Prawa wodnego z 2001 r. oraz przepisów art. 409 P.w. z 2017 r. wynika, że wymagania odnośnie zawartości operatu wodnoprawnego są obecnie szersze, w szczególności dotyczy to jednostek określających ilość odprowadzanych wód. Wskazano na brak aktualności w zakresie informacji, treści operatu przedłożonego do wniosku.

Skarżący zarzucił, że organ mimo oświadczenia, że informacje zawarte w dotychczasowym operacie zachowały aktualność, nie podjął próby wskazania ewentualnych niezgodności powoływanych dokumentów z przedłożonym operatem. Nie wskazał regulacji, które uległy zmianie i dotyczą pozwolenia wodnoprawnego objętego postępowaniem. Organ nie ustalił i nie wykazał, by jakiekolwiek okoliczności dotyczące urządzeń wodnych objętych pozwoleniem wodnoprawnym, uległy zmianie lub były nieprawidłowe. Nie wykazał, aby operat naruszał ustalenia dokumentów o jakich mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-6 P.w. Błędnie natomiast przyjęto, że informacje zawarte w operacie z 2009 r. nie są aktualne. Organ nie ustalił żadnych okoliczności świadczących o braku ich aktualności czy nieprawidłowości w zakresie korzystania z urządzeń wodnych.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Podkreślił, ze dołączony do wniosku operat wodnoprawny, opracowany w 2009 r., nie spełniał wszystkich wymagań wyznaczonych obecnie obowiązującym art. 409 P.w. Brak w nim ustaleń o jakich mowa w art. 396 u.P.w. Nie można na jego podstawie dokonać oceny, czy udzielone pozwolenie nie będzie naruszać wytycznych zawartych w art. 396 ust. 1 pkt 1-8 P.w. Organ stwierdził, że załączony do wniosku operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, pomimo dołączonego oświadczenia wnioskodawcy o aktualności zawartych w nim informacji, nie zachowuje aktualności niezbędnej do zastosowania procedury ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia.

W piśmie z dnia 14 kwietnia 2020 r. Organ wobec zgłoszonego przez Skarżącą stronę wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zgłosił żądanie przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako zasadna została przez Sąd uwzględniona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

O uwzględnieniu skargi Zarządu zadecydowało w niniejszej sprawie naruszenie przez Organy obu instancji przepisów prawa materialnego w postaci art. 414 ust. 3, 4 i 6 w zw. z art. 399 ust. 1 u.P.w. Błędna wykładnia powyższych regulacji wpłynęła bezpośrednio na uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w regulacjach procesowych art. 7, 77 i art. 80 K.p.a. Rodzaj stwierdzonych naruszeń prawa materialnego i procesowego miał istotny wpływ na ustaloną przez Organy treść rozstrzygnięcia w postaci odmowy ustalenia na rzecz Zarządu kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu była w niniejszej sprawie decyzja o odmowie przedłużenia pozwolenia wodnoprawnego, wydanego na podstawie nieobowiązujących już przepisów u.P.w. z 2001 r. W art. 127 ust. 1 tej ustawy ustalono zasadę wydawania pozwoleń wodnoprawnych w drodze decyzji na określony czas. W przypadku pozwolenia wodnoprawnego wydanego na rzecz Zarządu, czas ważności decyzji został określony na 10 lat, licząc od dnia uprawomocnienia się pozwolenia.

Wniesiona do WSA skarga zarzuca decyzji DZGW szereg naruszeń przepisów postępowania jak również naruszeń przepisów prawa materialnego. Wobec treści obszernie postawionych zarzutów przypomnieć należy, iż zasadniczym motywem odmowy przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego było ustalenie Organów obu instancji polegające na przyjęciu, że załączony do wniosku operat wodnoprawny, sporządzany pod rządami uprzednio obowiązującej u.P.w. z 2001 r. nie spełnia aktualnie obowiązujących wymogów ustalonych dla operatu wodnoprawnego zgodnie z art. 409 u.P.w. Podkreślono, że przepis ten w sposób znaczący rozszerzył niezbędną zawartość tego opracowania w stosunku do wymagań wynikających z art. 132 u.P.w. z 2001 r. Zdaniem Organów, na podstawie wyrażonej w operacie wodnoprawnym informacji oraz oświadczenia wnioskodawcy zawartego w piśmie z dnia [...] października 2019 r., nie można ocenić czy udzielone pozwolenie nie będzie naruszać wytycznych zawartych w art. 396 ust. 1 pkt 1 do 8 u.P.w.

Nie budzi wątpliwości Sądu dokonany przez Organy wybór podstawy materialnoprawnej kontrolowanej decyzji. Otóż w myśl art. 414 ust. 1 pkt 1 u.P.w. pozwolenie wodnoprawne wygasa (korzystający w skutek upływu czasu traci możliwość czerpania uprawnień do korzystania z wód w sposób szczególny lub poprzez usługi wodne), jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Posiadacz pozwolenia może jednak zapobiec jego wygaśnięciu poprzez skorzystanie z instytucji przedłużenia pozwolenia wyrażonej w normach art. 414 ust. 2 – 10 u.P.w. Otóż w świetle art. 414 ust. 2 u.P.w. pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Do wniosku o przedłużenie pozwolenia dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność (art. 414 ust. 3 u.P.w.). Organy Wód Polskich skonkretyzowały w sprawie przepis art. 414 ust. 6 u.P.w., który stanowi: W razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 3, nie są aktualne lub zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w drodze decyzji, odmawia przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

Na tle powyższych przepisów WSA w Krakowie w wyroku z dnia 26 lutego 2019 r., o sygn. I SA/Kr 1541/18, LEX, wypowiedział przydatne dla oceny działań Organów podjętych w niniejszej sprawie stanowisko, iż przedłużenie pozwolenia wodnoprawnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy warunki korzystania z wód nie uległy zmianie od momentu wydania poprzedniego pozwolenia - a zatem nie "w każdym przypadku". Tylko wtedy można przedłużyć okres jego obowiązywania na dotychczasowych warunkach. Jeżeli zaś w sposobie wykonywania pozwolenia nastąpiły jakiekolwiek zmiany, to należałoby uznać, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym straciły aktualność i wówczas dopiero należałoby odmówić przedłużenia dotychczasowego pozwolenia i wszcząć postępowanie o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego na podstawie przepisów u.P.w.

Nie podlega kwestii zachowanie przez Zarząd terminu przewidzianego w art. 414 ust. 2 u.P.w. Otóż dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne zostało wydane na okres do dnia [...] listopada 2019 r. Natomiast Skarżący Zarząd wystąpił z wnioskiem o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (zawnioskowano o 20 kolejnych lat obowiązywania pozwolenia) w dniu [...] sierpnia 2019 r. Jednocześnie zgodnie z powołanymi przepisami, do swego wniosku Zarząd załączył operat wodnoprawny sporządzony w miesiącu wrześniu 2009 r. dla potrzeb uzyskania decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2009 r. Do podania dołączono również oświadczenie Zastępcy Dyrektora Zarządu o tym, że dane zawarte w ww. operacie wodnoprawnym dotyczącym wykonania urządzeń wodnych oraz korzystania z usług wodnych w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych w związku z realizacją inwestycji przebudowy drogi wojewódzkiej zachowały aktualność zgodnie z art. 414 ust. 3 u.P.w.

Odmowa przedłużenia pozwolenia wodnoprawnego została w istocie podyktowana nie wykonaniem przez Skarżący Zarząd Dróg wezwania Organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2019 r. w zakresie nałożonego na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia stanowiska czy korzystanie z wód nie będzie wywierać niekorzystnego wypływu na ustalenia określone w dokumentach, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 u.P.w. i czy nie naruszają one wymagań określonych w art. 396 ust. 1 pkt 8 w/w ustawy. Wyjaśnienia udzielone przez Zarząd w piśmie z dnia [...] października 2019 r., m.in. o tym że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych nie będą wywierać niekorzystnego wpływu na ustalenia tych dokumentów i wymagań, zostało uznane przez Organy za niewystarczające, co doprowadziło do zastosowania art. 414 ust. 6 u.P.w.

Skład orzekający podziela w całości stanowisko wyrażone przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 8 lipca 2020 r., o sygn. II SA/Rz 329/20, LEX, iż przedstawione wyżej wymagania stawiane wnioskodawcy przez Organ nie znajdują umocowania w obowiązujących przepisach. Sąd w przytoczonym orzeczeniu słusznie bowiem zauważa, że z art. 545 ust. 7 u.P.w. wynika, iż pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy u.P.w. z 2001 r. zachowały moc po wejściu w życie aktualnie obowiązującej ustawy u.P.w. Ustawodawca nie nałożył na stronę, która legitymowała się pozwoleniem wodnoprawnym wydanym w poprzednim stanie prawnym żadnych dodatkowych obowiązków mających na celu dostosowanie tamtych decyzji do aktualnego reżimu prawnego. Stosownie zaś do ustawy u.P.w. z 2001 r. pozwolenia wodnoprawne mogły być wydawane nawet na okres 20 lat. W świetle art. 545 ust. 7 u.P.w. wolą ustawodawcy było zastosowanie trybu przedłużenia obowiązywania pozwoleń wodnoprawnych na kolejne okresy także w stosunku do pozwoleń wydanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy u.P.w. Zdaniem orzekającego WSA wobec jednoznacznej treści powołanego przepisu oraz braku wypowiedzi normatywnej jednoznacznie wyłączającej przepisy o przedłużaniu pozwoleń, regulacje art. 414 u.P.w. dopuszczające prawo ubiegania się o wydłużenie okresu ważności pozwoleń wodnoprawnych, winny być stosowane także do tych pozwoleń których okres ważności przypada na czas po wejściu w życie u.P.w. Trafnie zaś argumentuje WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 2 czerwca 2020 r. sygn. II SA/Rz 189/20, w którym przyjęto analogiczne stanowisko, iż na etapie stosowania prawa nie można korygować ewentualnych zaniechań ustawodawczych w tym zakresie.

Podobnie do stwierdzeń WSA w Rzeszowie wywiedzionych w przytoczonym wyżej orzeczeniu o sygn. II SA/Rz 329/20, uznać też należało, iż treść oświadczenia reprezentanta Zarządu o aktualności danych zawartych w operacie wodnoprawnym z dnia [...] sierpnia 2019 r., na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne dotyczy wyłącznie okoliczności związanych ze sposobem korzystania z wód przez beneficjenta pozwolenia (zob. także wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2019 r. sygn. II SA/Kr 1541/18, 28 czerwca 2019 r. sygn. II SA/Kr 473/19, WSA w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2020 r. sygn. II SA/Rz 63/20, z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 332/20). Sąd podziela jasno wypowiedziane w powyższych wyrokach stanowisko, że czym innym jest zmiana warunków świadczenia usługi wodnoprawnej, takich jak zmiana ilości albo jakości odprowadzanych wód, zmiana sposobu korzystania z instalacji do odprowadzania wód, itp., a czym innym zmiana przepisów prawa określających warunki, jakie aktualnie powinien spełniać operat wodnoprawny. Z żadnego z przepisów mających zastosowanie w sprawie o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 414 ust. 2 u.P.w. nie wynika, jak stwierdzają w swej praktyce Organy Wód Polskich, że to strona składając wniosek musi wykazać okoliczności, których "stary operat" nie obejmował, a które są wymagane w odniesieniu do tego opracowania według przepisów aktualnie obowiązującej ustawy. W tym miejscu przypomnieć wypada, że z art. 14 ust. 2 u.P.w. wynika, że również w takiej sprawie znajdują zastosowanie przepisy K.p.a., czyli także unormowania dotyczące prowadzenia przez organ administracji postępowania wyjaśniającego. Zgodnie zaś z art. 414 ust. 6 u.P.w., w razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 3, nie są aktualne lub zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w drodze decyzji, odmawia przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (na który pozwolenie było wydane). Z przepisów art. 14 ust. 2 w zw. z art. 7, 77, art. 80 K.p.a. oraz art. 414 ust. 3-7 u.P.w., wynika, że to Organ jest zobligowany do przeprowadzenia pełnego postępowania, które da odpowiedź na pytanie czy pozwolenie może zostać przedłużone. Na wnioskodawcy ciąży zaś obowiązek złożenia w odpowiednim terminie wniosku bez braków formalnych i kompletnego w aspekcie wymogów opisanych w art. 414 ust. 2 u.P.w. Owa "kompletność" musi być odnoszona wyłącznie do powyższego. W aktualnym stanie prawnym to organ musi zbadać czy dane, o których wyżej była mowa zawarte w operacie, w oparciu o który było wydane pozwolenia wodnoprawne są aktualne i czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1 u.P.w. Te obowiązki organu wynikają z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.

Reasumując, przepis art. 414 ust. 6 u.P.w. dotyczy nieaktualności informacji zawartych w przedłożonym operacie, a nie jego formy czy też wymaganej przez aktualnie obowiązujące przepisy zawartości (art. 409 u.P.w.). Uzupełnienie przez Organ danych czy informacji, które są wymagane przez aktualnie obowiązujące przepisy, dokonanie niezbędnych w tym zakresie ustaleń powinno zaś nastąpić w toku postępowania administracyjnego. Wyspecjalizowany organ z zakresu prawa wodnego, jest w stanie ustalić jaka jest np.: treść planów gospodarowania wodami, warunki korzystania z wód regionu wodnego itp.

W świetle tych ustaleń należało za dotychczasową linią orzeczniczą WSA w Rzeszowie przyjąć, iż zbadanie okoliczności przewidzianych w art. 414 ust. 6 (a więc tych, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne) oraz tych wymienionych w art. 399 ust. 1 u.P.w. (a więc i tych, o których mowa w art. 396 ust. 1 -7 oraz 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w.), w tej sytuacji i w myśl obowiązujących przepisów u.P.w. oraz K.p.a. obciąża właściwy organ. Żaden przepis nie przerzuca na stronę ubiegającą się o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego obowiązku wykazania tych okoliczności, w taki sposób w jaki zażądały tego Organy Wód Polskich. Gdyby wolą ustawodawcy było dostosowanie wcześniej wydanych pozwoleń wodnoprawnych (tych, których okres ważności jeszcze nie upłynął, ale też i tych, które podlegają przedłużeniu) do wymogów wynikających z nowych przepisów, to wyraźnie tą wolę wypowiedziałby w jednym z przepisów u.P.w. Brak takiego przepisu powoduje zaś, że stanowisko organów w kontrolowanej sprawie nie może zostać zaakceptowane.

W świetle powyższego Sąd podziela zasadność zarzutów skargi o naruszeniu przez Organy obu instancji przepisów postępowania takich jak art. 7, 77, 80 k.p.a., co w przedstawionych okolicznościach mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy rozstrzygnęły bowiem sprawę bez zgromadzenia potrzebnych dowodów i zbadania merytorycznych przesłanek z art. 414 ust. 6 i 7 u.P.w. Błędna wykładnia przepisów prawa materialnego spowodowała, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności warunkujące wydanie decyzji odmownej.

Powyższe obligowało Sąd do uchylenia decyzji organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania, stosownie do zgłoszonego wniosku, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.