Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 668/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 roku sprawy ze skargi P.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację budynku postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego P. F. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu uiszczonego od skargi, zaksięgowanego w dniu 2 sierpnia 2019 roku pod pozycją 2993.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 2 i 3 u.d.p., po rozpoznaniu odwołania P. F.od decyzji z [...] r. nr [...] Zarządu Województwa [...], który nie zezwolił na lokalizację nowo projektowanego budynku handlowo-usługowego w odległości mniejszej niż określona w art. 43 ust. 1 u.d.p. uchyliło powyższą decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że 13 listopada 2018 r. do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. wpłynął wniosek skarżącego o uzgodnienie lokalizacji budowy budynku w granicy pasa drogowego dla działki nr [...] w obrębie – T. M..

Pismem z dnia 27 listopada 2018 r. nr [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w Ł. poinformował stronę, że lokalizacja budynku powinna uwzględniać zapisy zawarte w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.).

W odpowiedzi, w piśmie z 5 grudnia 2018 r. skarżący wniósł o uzgodnienia warunków zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego dla potrzeb kontynuowania robót rozpoczętej inwestycji opierając się na postanowieniu Zarządu Województwa [...] z [...] r. Skarżący wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana przez Prezydenta Miasta T. M. dnia [...] r. nr [...]. W decyzji ustalono linię zabudowy we frontowej granicy działki, ze względu na kształtowanie ładu przestrzennego. Postanowieniem z [...] r. Zarząd Dróg Wojewódzkich uzgodnił warunki zabudowy dla ww. inwestycji, tym samym uzgodniono zabudowę wzdłuż pasa przyległego. Skarżący wniósł o uzgodnienie warunków dla rozbudowy istniejącego budynku jak w poprzednim postanowieniu tj. w linii zabudowy na cele zezwolenia na budowę.

Organ w piśmie z 14 grudnia 2018 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z 27 listopada 2018 r.

Następnie skarżący w dniu 25 marca 2019 r. złożył do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. wniosek o wyrażenie zgody na usytuowanie budynku handlowo-usługowego we frontowej granicy działki ewidencyjnej nr 695. Jak podstawę wskazał art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych.

Decyzją z [...] r. nr [...] Zarząd Województwa [...] nie zezwolił na lokalizację nowo projektowanego budynku handlowo-usługowego w odległości mniejszej niż określona w art. 43 ust. 1 u.d.p. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 3 i ust. 3 u.d.p.

Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji w całości, orzeczenia co do istoty sprawy i zezwolenie na wnioskowaną lokalizację.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 2 i 3 u.d.p., uchyliło decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że organ I instancji rozpoznał sprawę która już poprzednio została rozstrzygnięta inną decyzją, bowiem pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. z dnia [...] znak [...] (powinno być 27 listopada 2018 r.) w istocie spełnia minimalne wymagania dla decyzji. Pismo to rozpoznaje wniosek z dnia 8 listopada 2018 r. skarżącego, w którym to wystąpiono o uzgodnienie lokalizacji budowy budynku w granicy pasa drogowego na działce nr [...] w obrębie 7 w T. M. w sposób negatywny. Przy czym strona była świadoma odmowy wynikającej z powyższego pisma gdyż pisze o tym w treści złożonego do Kolegium odwołania. Decyzja organu I instancji narusza res iudicata, gdyż w obrocie prawnym jest decyzja która dotyczy tego samego podmiotu, tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy.

W dniu 17 czerwca 2019 r. do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. wpłynęło ponaglenie skarżącego skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł..

Postanowieniem z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. uznało ponaglenie organu za niezasadne. SKO uznało, że sprawa nie ma charakteru administracyjnego i nie może być w tym zakresie wydana żadna decyzja administracyjna. Skoro nie było wszczęte postępowanie administracyjne to tym bardziej w trybie art. 37 k.p.a organ nie może wydać rozstrzygnięcia nakazującego jakiekolwiek zachowanie organowi.

W skardze P. F. zarzucił naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co spowodowało

2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i bezpodstawne umorzenie postępowania pierwszej instancji z uwagi na wystąpienie przesłanki powagi rzeczy osądzonej w przedmiotowej sprawie, podczas gdy organ powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z 30 października 2019 r. skarżący oświadczył, że cofa "pozew" i wnosi o umorzenie postępowania, gdyż w sprawie toczą się uzgodnienia i będzie załatwiona polubownie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie należało umorzyć.

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

e.o.