Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 93/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 273 par.2, art.281
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2013 roku sprawy ze skargi S. B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2012r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 71/12 ze skargi S. B. na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania przebudowy drogi dojazdowej do garaży p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. LS


UZASADNIENIE

W dniu 24 stycznia 2013r. S. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wznowienie postępowania sądowego prowadzonego w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 71/12, w której wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012r. Sąd oddalił skargę S. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania przebudowy drogi dojazdowej do garaży.

Uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania sądowego strona wskazała, iż wykryte zostały okoliczności faktyczne i dowodowe, które powinny mieć wpływ na wynik postępowania, a których strona nie znała i nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sprecyzowała, iż podstawę wznowienia stanowi decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...], którą strona otrzymała w dniu 27 grudnia 2012r., a która rozstrzyga o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Strona argumentowała w skardze, iż z decyzją z dnia [...] stoi w sprzeczności wyrok Sądu z dnia 18 kwietnia 2012r., w związku z tym wniosek jest zasadny i postępowanie sądowe winno zostać wznowione a w następstwie zmianie winno ulec orzeczenie Sądu.

W odpowiedzi na wniosek o wznowienie postępowania Wojewoda [...] wskazał, iż decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania przebudowy, remontu, drogi dojazdowej do garaży polegającej na utwardzeniu drogi żwirowej na długości około 60 m i szerokości 5,2 m gruzem betonowym na działce nr 373/2 w T. Przyczyną utrzymania w mocy decyzji był fakt wykonania robót budowlanych przed ich zgłoszeniem właściwemu organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012r. oddalił skargę na tę decyzję. Organ zauważył, iż z decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na którą wskazuje S. B. wynika, że nie neguje on faktu wykonania robót budowlanych przed ich zgłoszeniem do właściwego organu, co było powodem sprzeciwu organu administracji architektoniczno-budowlanej, a stwierdzenie nieważności nastąpiło z powodu zastosowania złej podstawy prawnej w decyzji organu nadzoru stopnia powiatowego. Dodatkowo organ wskazał, iż strona nie występowała do Wojewody [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...]. Natomiast w dniu 17 kwietnia 2013r. wpłynęło odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...], wnoszącej sprzeciw odnośnie zamiaru utwardzenia drogi dojazdowej do garaży na długości 45 m i szerokości 5 m polegającej na zmianie nawierzchni drogi żwirowej na utwardzoną trylinką - do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek o wznowienie nie zapadło rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie powinna zawierać m. in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia sądowego. Ponadto, zgodnie z art. 277 p.p.s.a. zasadą jest, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który to termin liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest przy tym środkiem prawnym, przysługującym od orzeczeń, które zyskały walor prawomocności (art. 270 p.p.s.a.).

Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wymieniają przepisy art. 271 – 273 p.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: a) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; b) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Z kolei przepis art. 272 p.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Nadto, w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (art. 272 § 2). Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3).

Na mocy art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.

Jak wynika z lektury pisma z dnia 21 stycznia 2013r. S. B. wystąpił o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 18 kwietnia 2012r., wydanym w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 71/12. W sprawie tej Sąd oddalił skargę S. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania przebudowy drogi dojazdowej do garaży. Uzasadniając wniosek o wznowienia postępowania wnioskodawca wskazał na fakt wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzji z dnia [...]. W ocenie strony z decyzją tą stoi w sprzeczności orzeczenie Sądu z dnia 18 kwietnia 2012r. co uzasadnia wznowienie postępowania sadowego i zmianę tego orzeczenia.

Zdaniem Sądu, złożona skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Jak czytamy w art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Niemniej jednak wykształcone na tle podobnych stanów faktycznych i prawnych stanowisko sądów administracyjnych przewiduje, iż podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2010r., sygn.akt II FSK 2135/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2011r., sygn.akt VII SA/Wa 937/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. posługuje się terminem "późniejsze wykrycie" okoliczności faktycznych lub środków dowodowych. Sens takiego sformułowania oznacza, że termin ten może odnosić się jedynie do takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które istniały już wcześniej. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010r., sygn.akt II OZ 250/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Mając na uwadze powyższą regulację prawną stwierdzić należało, że wniesiona przez S. B. skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004r., sygn.akt OW 87/04, LEX nr 158967.)

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 281 w związku z art. 273 §2 p.p.s.a., Sąd obowiązany był odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

LS