Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 104/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6 i par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Dnia (...) r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła, za pośrednictwem organu, skarga P. J. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że bezczynność organu polega na nierozpoznaniu zażalenia złożonego w Prokuraturze Okręgowej w S. w dniu (...) r. na Prokuratora Rejonowego w Ś. w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia (...) r. "podać szczegóły wydatków i dochodów (...).".

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż pismo złożone w dniu (...) r. w Prokuraturze Okręgowej w S. zatytułowane zażalenie na Prokuratora Rejonowego w Ś. nie pozwoliło na zidentyfikowanie sprawy, co do której zostało wniesione zażalenie, zatem powyższe pismo skierowano do Prokuratury Rejonowej w Ś. celem nadania właściwego biegu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 ww. ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W świetle powyższego przepisu, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, LEX nr 337771)

i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu.

W niniejszej sprawie skarga została złożona na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S. polegającą na zaniechaniu przez ten organ rozpoznania zażalenia w przedmiocie bezczynności polegającej na nieudzielaniu informacji publicznej przez Prokuratora Rejonowego w Ś.

Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało uregulowane

w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych dominujący jest pogląd, iż w stosunku do bezczynności w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie przysługuje żaden środek prawny na drodze administracyjnej, w tym zażalenie, bowiem środków takich nie przewiduje ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07 niepubl., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 243/06 niepubl, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05 Lex nr 236545). Wprawdzie Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie do ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale tylko w ograniczonym zakresie. Ustawodawca jedynie w art. 16 ust. 2 ww. ustawy dopuścił możliwość odpowiedniego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. w odniesieniu do decyzji odmawiających udzielenia informacji i umarzających postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Nie dokonał takiego odesłania w stosunku do bezczynności polegającej na nieudzielaniu informacji publicznej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż nie jest możliwe wniesienie zażalenia z art. 37 Kpa w odniesieniu do bezczynności organu.

W związku z powyższym, jeżeli na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie służy zażalenie, zatem nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu w przedmiocie nierozpoznania takiego zażalenia, bowiem strona skarżąca nie ma podstaw prawnych do żądania od organu rozpatrzenia ww. środka zaskarżenia.

W myśl z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W tej sytuacji, Sąd uznając skargę P. J. za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.