Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1922/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uzupełniono wyrok w zakresie kosztów
Powołane przepisy: article: art. 157
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia uzupełnić wyrok z dnia 12 marca 2009 r. w ten sposób, że w dotychczasowej sentencji po punkcie II. dodać punkt III. w brzmieniu: "III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. K. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego".


UZASADNIENIE

Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej ppsa) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Paragraf 2 przywołanego przepisu stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, natomiast paragraf 3 tego przepisu wskazuje, że orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.

Zgodnie zaś z art. 209 w/w ustawy sąd rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę. Przepis art. 200 ustawy stanowi natomiast, iż w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W przedmiotowej sprawie, wniosek o zasądzenie kosztów skarżący zawarł w piśmie z dnia 18 lutego 2009 r., przy którym jednocześnie złożone zostało pełnomocnictwo dla adwokata W. S.

Wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji, wobec czego zobowiązany był orzec o kosztach postępowania na podstawie art. 200 ppsa.

W dniu 18 marca 2009 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2009 r. poprzez zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wskazać należy, iż wniosek o uzupełnienie wyroku jest zasadny, gdyż Sąd nie zawarł w treści orzeczenia rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

W przedmiotowej sprawie do należnych kosztów postępowania sądowego należy zaliczyć kwotę uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego w wysokości 200 zł, kwotę 17 zł uiszczoną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 240 zł stanowiące opłatę za czynności profesjonalnego pełnomocnika (ustalone stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.