Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3013/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.3, 4 pkt 15
journal: Dz.U. 2011 nr 205 poz 1203
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant: st. asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 632/15 w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu weterana poszkodowanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 632/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania statusu weterana poszkodowanego, oddalił skargę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:

Skarżący Z. J. wnioskiem z dnia 4 listopada 2014 r. wystąpił o przyznanie statusu weterana poszkodowanego w związku z doznanym uszczerbkiem na zdrowiu w czasie pełnienia służby w działaniach poza granicami państwa.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 3 w związku z art. 4 pkt 15, art. 5 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203), zwanej dalej ustawą o weteranach, odmówił skarżącemu przyznania statusu weterana poszkodowanego.

W toku postępowania organ ustalił, że skarżący jako żołnierz uległ wypadkowi w dniu 29 marca 2013 r. pełniąc służbę w [...] ([...]). Jak wynika z protokołu powypadkowego skarżący przemieszczając się po lotnisku na odprawę przed wylotem, w trakcie wysiadania z autobusu poślizgnął się, uderzając lewą nogą o krawężnik. Na skutek wypadku zdiagnozowano deficyt zgięcia grzbietowego stopy lewej w stawie skokowo-goleniowym o 20 stopni, podeszwowego o 5 stopni, pronacji o 5 stopni oraz wychudzenie mięśni łydki lewej o 2 cm i uda lewego o 1 cm z osłabieniem siły mięśniowej po przebytym, leczonym operacyjnie, całkowitym zerwaniu ścięgna Achillesa lewego, nieznacznie upośledzające sprawność ruchową. Z orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. wynika, że uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem wyniósł 15%. Ponadto wnioskodawcy przyznano odszkodowanie. W ocenie organu, przedmiotowy wypadek nie spełnia kryteriów określonych w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że przepisy ustawy o weteranach działań poza granicami państwa odnoszą się do uprawnień nadanych osobom poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa. Przepisy te nie wchodzą w kolizję prawną z przepisami ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213), na podstawie których Z. J. otrzymał jednorazowe odszkodowanie w związku z uszczerbkiem na zdrowiu pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej.

Organ stwierdził, że samo zaistnienie wypadku podczas pobytu poza granicami państwa, do którego doszło z jakichkolwiek przyczyn, nie może skutkować przyznaniem statusu weterana poszkodowanego. Wypadek określony w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach ma postać kwalifikowaną w odróżnieniu od wypadku, o którym mowa w art. 5 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych (...). Wypadek, aby był uznany za stanowiący przesłankę do przyznania statusu weterana poszkodowanego, musi spełniać określone warunki ustawowe.

Organ podkreślił, że Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] w piśmie z dnia 22 stycznia 2015 r. poinformował, że nie prowadzono w stosunku do skarżącego innego postępowania odszkodowawczego oprócz dotyczącego wypadku z dnia 29 marca 2013 r. Ponadto zaznaczył, że wypadek opisany w powyższym protokole powypadkowym nie mieści się w definicji "wypadku", określonego w art. 4 pkt 15 powołanej ustawy, a jest "zwykłym" wypadkiem, który nie ma bezpośredniego związku z działaniami prowadzonymi w celu wykonywania zadań, dla których powołano i wysłano [...] w [...].

Za niezasadny uznał zarzut pominięcia faktu, że uszczerbek na zdrowiu został pogłębiony przez drugi wypadek, któremu skarżący uległ w bazie [...], przy wsiadaniu w pełnym uzbrojeniu do pojazdu, w celu udania się na strzelnicę. Do wniosku z dnia 4 listopada 2014 r. nie dołączył bowiem żadnego dokumentu wskazującego na pogłębienie urazu przez drugi wypadek, a jedynie dokumenty dotyczące wypadku z dnia 29 marca 2013 r. Także okoliczności w jakich doszło do nabytego wcześniej urazu nie stanowią przesłanki do przyznania statusu weterana poszkodowanego, gdyż nie spełniają określonych powyżej kryteriów ustawowych.

W ocenie organu odwoławczego, wypadek, którego doznał wnioskodawca nie spełnia kryteriów określonych w art. 4 pkt 15 powołanej ustawy, a zatem nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie statusu weterana poszkodowanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie art. 3 ustawy o weteranach, poprzez zastosowanie zawężającej jego interpretacji skutkującej uznaniem, że tylko w przypadku walki z wrogiem żołnierz poszkodowany może otrzymać status weterana poszkodowanego, podczas gdy treść tego przepisu wyraźnie wskazuje, że dotyczy to wszystkich działań poza granicami państwa oraz art. 4 pkt 15 lit. c) powołanej ustawy, poprzez pominięcie przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia ppkt a i b tego artykułu, podczas gdy wypadek z dnia 29 marca 2013 r. był zdarzeniem nagłym, wywołanym przyczyną zewnętrzną, powodującym uszczerbek na zdrowiu, który powstał w czasie wykonywania innych działań, pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań na misji. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie zarzutu naruszenia art. 4 pkt 15 lit. c) ustawy, a także błąd w ustaleniach faktycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji przytoczył przepisy art. 2, art. 3 oraz art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach. Stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Wskazał, że w istocie strony postępowania różnią się co do rozumienia warunków spełnienia przesłanki określonej w art. 4 pkt 15 lit. c) ustawy o weteranach. Przystępując do wykładni tego pojęcia Sąd pierwszej instancji odwołał się do innych aniżeli językowa metod wykładni, w tym wykładni celowościowej. Za wskazówkę Sąd przyjął uzasadnienie projektu ustawy o weteranach. Zakładał on przyznanie uprawnień dla weteranów poszkodowanych w wyniku działań bojowych, bądź działań skierowanych przeciwko tym weteranom. W ocenie Sądu wolą ustawodawcy było przyznanie statusu weterana poszkodowanego osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu w związku z wykonywaniem działań stricte bojowych lub sytuacji związanych bezpośrednio z pobytem poza granicami państwa, jako realizację konstytucyjnej normy nakazującej zagwarantowanie stosownych uprawnień określonemu kręgowi osób. Na takie określenie kręgu podmiotów uprawnionych wskazują też wprost wyliczone w pkt a i b art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działania podejmowane w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń, oraz zamach lub inne bezprawne działania wymierzone przeciwko osobie, która brała udział w działaniach poza granicami państwa. Ustawodawca dąży zatem według Sądu, do pewnego wyróżnienia i docenienia osób, które narażają swoje życie i zdrowie, mają bezpośredni kontakt z wydarzeniami i sytuacjami, do których nie dochodzi w warunkach pokojowych.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył dodatkowo, że ustawodawca zagwarantował odpowiednią ochronę osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku, który nie mieści się w definicji z art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach, ustawą z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ urazu pogłębionego wskutek drugiego wypadku doznanego podczas wsiadania w pełnym uzbrojeniu do pojazdu w celu udania się na strzelnicę, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że również i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie dołączył w trakcie postępowania administracyjnego żadnego dokumentu wskazującego na zaistnienie powyższego faktu. Sąd podkreślił, że Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Rzeszowie poinformował, że nie prowadzono wobec skarżącego innego, oprócz dotyczącego wypadku z dnia 29 marca 2013 r., postępowania odszkodowawczego.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący.

Zarzucił w pierwszej kolejności naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 19 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 3 ustawy o weteranach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek zawężającej jego interpretacji, i wydanie decyzji odmawiającej przyznania skarżącemu statusu weterana poszkodowanego, podczas gdy ustawa zasadnicza otacza weteranów wojskowych specjalna opieką, a treść w/w przepisów jasno wskazuje, że weteranem poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa, może być osoba, która biorąc udział na podstawie skierowania w działaniach (a nie w walce z wrogiem) poza granicami państwa, doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze.

2) art. 4 pkt 15 lit. c) ustawy o weteranach poprzez jego pominięcie i kierowanie się przy wydawaniu decyzji jedynie ppkt a) i b) niniejszego przepisu, podczas gdy zdarzenie z dnia 29 marca 2013 r. było zdarzeniem nagłym, wywołanym przyczyną zewnętrzną, powodującym uszczerbek na zdrowiu, które powstało podczas wykonywania innych działań, pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań na misji;

3) art. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zw. z art. 3 ustawy o weteranach poprzez nierówne traktowanie żołnierzy i przyznawanie statusu weterana poszkodowanego tylko i wyłącznie tym żołnierzom, którzy w wyniku działań bojowych, bądź działań skierowanym przeciwko tym weteranom doznali wypadku podczas pobytu poza granicami państwa, podczas gdy żołnierze, którzy ulegli wypadkowy wykonując inne działania pozostające w bezpośrednim związku z wykonywaniem przez nich zadań służbowych już takiego statusu nie otrzymują, pomimo tego, że do wypadków dochodzi zarówno w trakcie pełnienia przez nich obowiązków służbowych i w wyniku realizowania poleceń pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza;

W dalszej części skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy:

1) art. 6, 8, 11 oraz 77 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku z pominięciem ustalonych okoliczności sprawy, a zwłaszcza faktu, że do wypadku doszło w trakcie pełnienia przez skarżącego obowiązków służbowych poza granicami kraju i w wyniku wykonywania działań pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza, tj. podczas przemieszczania ze sprzętem i uzbrojeniem pomiędzy bazami [...] i [...];

2) art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości skargi i bezpodstawnie pominięcie jej w części dotyczącej przyznania mu statusu weterana poszkodowanego, a także poprzez brak odniesienia się do stawianych w niej zarzutów w zakresie nie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i pominięcie przez organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy:

a) zarzutu nierozważenia w całości zebranego materiału w sprawie,

b) zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że:

- wypadek, którego doznał skarżący nie pozostaje w związku z działaniami poza granicami państwa, podczas, gdy do wypadku doszło w trakcie pełnienia przez niego obowiązków służbowych poza granicami kraju (baza [...]) i w wyniku wykonywania działań pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza, podczas gdy zdarzył się w czasie przemieszczania ze sprzętem i uzbrojeniem pomiędzy bazami [...] i [...];

- wypadek, którego doznał skarżący nie był zdarzeniem nagłym, wywołanym przyczyną zewnętrzną, podczas gdy kierowca autobusu, z którego wysiadał w pełnym ekwipunku i uzbrojeniu podjechał zbyt daleko od krawężnika, który natomiast był wysoki - 40 cm i wysiadając poślizgnął się ze stopnia autobusu, uderzając lewą nogą pomiędzy krawężnik, a stopień, co spowodowało powstanie uszczerbku na zdrowiu i szczegółowych obrażeń;

- pominięcie, iż uszczerbek został pogłębiony przez drugi wypadek, któremu skarżący uległ w Bazie [...] podczas wsiadania w pełnym uzbrojeniu do pojazdu w celu udania się na strzelnicę.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Skarżący kasacyjnie zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a główny zarzut odnosi się do naruszenia art. 4 pkt 15 lit. c) ustawy o weteranach, a istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wypadek jakiemu uległ skarżący pozwala przyznać mu status weterana poszkodowanego w świetle wspomnianej ustawy.

W myśl art. 2 ustawy o weteranach weteranem działań poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem", może być osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa w ramach: 1) misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub zapewniania bezpieczeństwa państwa, nieprzerwanie przez okres, na jaki została skierowana, jednak nie krócej niż przez okres 60 dni; 2) grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, łącznie przez okres nie krótszy niż 60 dni.

Zgodnie z art. 3 ustawy, weteranem poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem poszkodowanym", może być osoba, która biorąc udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa, doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze.

Z kolei art. 4 pkt. 15 lit. c) ustawy stanowi, że za wypadek pozostający w związku z działaniami poza granicami państwa uznaje się zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uszczerbek na zdrowiu, które zaistniało podczas lub w związku z (...) innymi działaniami pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań:

- przez żołnierza, z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy,

- określonych w akcie utworzenia kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, w skierowaniu do wykonywania zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub w skierowaniu do wykonywania zadań mających na celu zapewnianie bezpieczeństwa państwa.

Do przyznania żołnierzowi statusu weterana poszkodowanego na podstawie art. 4 pkt 15 lit. c) ustawy o weteranach, konieczne jest zatem łączne spełnienie następujących przesłanek: a) wypadek musi mieć charakter nagły, b) wypadek musi zostać wywołany przyczyną zewnętrzną, c) wypadek musi spowodować uszczerbek na zdrowiu, d) wypadek musi zaistnieć podczas lub w bezpośrednim związku z działaniami związanymi z wykonywaniem innych zadań przez żołnierza, niż opisane w art. 4 pkt 15 lit. a) i lit. b).

Zawarte w ustawie określenie odnoszące się do bezpośredniego związku wypadku z wykonywanymi zadaniami należy rozumieć w ten sposób, że wypadek jest następstwem wykonywania przez żołnierza zadań, dla których powołano i wysłano Polski Kontyngent Wojskowy. Specyfika tych zadań, różna od normalnych, zwykłych obowiązków służbowych żołnierzy, która niesie ze sobą realne zagrożenie dla życia i zdrowia żołnierzy stanowi nieodłączny element w procesie ustalania wypadku.

Innymi słowy, w sytuacji gdy wypadek nastąpił w ramach wykonywania zadań służbowych charakterystycznych dla zawodu żołnierza, bez względu na miejsce pełnionej służby i bez związku ze szczególnym charakterem zadań mandatowych wykonywanych przez jego jednostkę, to sam fakt, że wypadek miał miejsce poza granicami kraju, nie kwalifikuje go jako wypadku w rozumieniu art. 4 pkt 15 lit. c) ustawy o weteranach.

Wskazanie na bezpośredni związek wypadku z wykonywanymi zadaniami, zawarte w powołanym art. 4 pkt 15 ustawy oznacza, że wypadek jest następstwem wykonywania przez żołnierza wyznaczonych zadań. Związek ten ma charakter czasowy, miejscowy oraz przede wszystkim funkcjonalny. Wykonywane przez żołnierza czynności muszą wiązać się z wykonywaniem zadań, do których została wyznaczona określona misja pokojowa lub stabilizacyjna, przy czym niosą one ze sobą realne zagrożenie dla jego życia i zdrowia.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący podczas pełnienia służby poza granicami państwa w misji specjalnej [...], na stanowisku podoficera eksploatacji, przy wykonywaniu obowiązków służbowych uległ wypadkowi, który polegał na tym, że podczas przemieszczania się na odprawę przed wylotem, w trakcie wysiadania z autobusu poślizgnął się, uderzając lewą stopą o krawężnik. W wyniku powyższego zdarzenia doznał urazu nogi. Z tytułu doznanych obrażeń przyznano mu świadczenie odszkodowawcze.

W niniejszym przypadku brak jest jednak związku pomiędzy wypadkiem jakiemu uległ skarżący, a działaniami [...]. Brak ten nie pozwala uznać zdarzenia za wypadek i przyznać żołnierzowi statusu weterana poszkodowanego. Nie ulega wątpliwości, że skarżący został poszkodowany podczas wykonywania swych obowiązków służbowych, jednakże wypadek ten nie mieści się w definicji wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa. Wynika to z faktu, że skarżący nie działał w sytuacji bezpośredniego zagrożenia, a powstały uszczerbek na zdrowiu nie miał związku z działaniami bojowymi lub nawet szeroko pojętymi działaniami stabilizacyjnymi podejmowanymi w warunkach bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia. Tego rodzaju wypadek nie ma w sobie nic szczególnego, uzasadnionego specyfiką działań [...]. Mógł nastąpić wszędzie, w każdym miejscu i czasie.

Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując wykładni art. 4 pkt. 15 ustawy o weteranach odwołał się do uzasadnienia projektu ustawy, z którego wynika, że zamierzeniem ustawodawcy było to aby o status weterana poszkodowanego mogła ubiegać się osoba, która brała udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa i doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadania lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze (por. uzasadnienie projektu ustawy o weteranach działań wojennych poza granicami państwa - Sejm RP VI kadencji, nr druku 3754).

Powszechnie przyjmuje się, że weteran to osoba biorąca udział w konkretnych operacjach, która z racji doznanych szkód zasługuje na szczególne uhonorowanie i której przysługują z tego tytułu szczególne uprawnienia. Ustawa o weteranach przyznaje weteranom poszkodowanym liczne uprawnienia w zakresie świadczeń zdrowotnych, pomocy w finansowaniu nauki, uprawnienia socjalne, uprawnienia pracownicze, dodatki do świadczeń emerytalno – rentowych i inne. Wydaje się więc niemożliwe do przyjęcia takie rozumienie przepisu art. 4 pkt. 15 lit. c) ustawy, zgodnie z którym jakiekolwiek zdarzenie skutkujące uszczerbkiem na zdrowiu doznane przez żołnierza w czasie pobytu poza państwem miałoby uzasadniać przyznanie tak wielu korzyści.

Gdyby zamiarem ustawodawcy było jednakowe traktowanie wszystkich żołnierzy pełniących służbę poza granicami kraju, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu bez względu na przyczyny wypadku, wówczas niepotrzebne byłoby definiowanie wypadku w sposób opisowy wynikający z art. 4 pkt. 15 ustawy. Wystarczyłoby bowiem posłużenie się określeniem, zgodnie z którym wypadkiem jest każde wywołane przyczyną zewnętrzną, nagłe zdarzenie, powodujące uszczerbek na zdrowiu żołnierza pełniącego służbę w ramach misji, czy kontyngentu poza granicami państwa.

Ustawa o weteranach wyraźnie różnicuje pojęcie weterana działań poza państwem (art. 2) od pojęcia weterana poszkodowanego (art. 3). Wypada w tym miejscu podkreślić, że szersze uprawnienia przysługujące weteranowi poszkodowanemu, w stosunku do uprawnień weterana poza granicami państwa, mają rekompensować szkody doznane przez żołnierza w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Ustawodawca, definiując wypadek wskazuje na takie działania poza granicami państwa, które są charakterystyczne dla czasu wojny (uderzenie na przeciwnika, odparcie jego uderzeń, zamach) i w tym też kontekście należy dokonywać wykładni tego przepisu.

Jeśli chodzi natomiast o podniesioną przez skarżącego kwestię urazu, który został pogłębiony wskutek drugiego wypadku, mającego miejsce podczas wsiadania w pełnym uzbrojeniu do pojazdu celem udania się na strzelnicę to należy podzielić w tym względzie pogląd Sądu I instancji. Zdarzenie to nie zostało bowiem w żaden sposób udokumentowane.

Nadto zarzuty naruszenia art. 6, art. 8, art. 11 oraz art. 77 k.p.a. nie zostały w żaden sposób powiązane z naruszeniem przepisów p.p.s.a. Wskazać przyjdzie w tym miejscu, że sądy administracyjne nie stosują przepisów k.p.a., a jedynie dokonują oceny ich zastosowania przez organy. Dodatkowo, odnosząc się do pozostałych zarzutów należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo dokonał oceny, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz odniósł się należycie do pozostałych zarzutów skargi.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.