Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1562/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 271, art. 272, art. 273 par. 1 pkt 2, par. 2, art. 274, art. 277, art. 280 par. 1, art. 281, art. 282 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Antoni Hanusz, WSA del. Wojciech Stachurski, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi Z. P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 1769/06 oddalającym skargę kasacyjną Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 735/05 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 12 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. 1) oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2) zasądza od Z. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 1769/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 735/05 w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 12 września 2005 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r.

Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym przyjętym przez Sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: decyzją z dnia 20 czerwca 2005 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2005 r. skarżący wystąpił o zwrot nienależnych - jego zdaniem - zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2004 r. wraz z ustawowymi odsetkami, jak od zaległości podatkowych. Według podatnika, nadpłata powstała wskutek niezgodnego z prawem opodatkowania przez płatnika - Wojskowe Biuro Emerytalne w S., otrzymanej przez niego należności w postaci zaliczkowego zabezpieczenia na poczet emerytury, do której nabył prawo w 1985 r. Wskazał również, że nie został dotychczas wydany żaden konstytutywny, prawotwórczy akt (decyzja) przez właściwy miejscowo i rzeczowo wojskowy organ emerytalny, ustalający jego prawo do emerytury nabytej z mocy ustawy. Dlatego też otrzymywane przez niego świadczenie emerytalne nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie podlegało ono zwiększeniu, ani ubruttowieniu na zasadach wynikających z przepisów art. 55 ust. 6 i ust. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80 poz. 350 ze zm.) – zwanej dalej updof. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, płatnik, tj. Wojskowe Biuro Emerytalne w S., zasadnie pobrał i określił w prawidłowej wysokości podatek za 2004 r., zatem brak było podstaw do stwierdzenia nadpłaty i zwrotu tego podatku oraz naliczenia odsetek, jak od zaległości podatkowych.

Decyzją z dnia 12 września 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z pisma informującego Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia 10 lutego 2000 r. [...] wynika jednoznacznie, że podatnik otrzymywał emeryturę, którą płatnik w związku z wprowadzeniem powszechnego podatku dochodowego (art. 55 ust. 6 updof) ubruttowił z dniem 1 stycznia 1992 r. Jego zdaniem, w rozpatrywanej sprawie nadpłata nie występuje, gdyż płatnik zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1 updof, od wypłaconej przez ten organ emerytury, pobrał zaliczkowo podatek i zgodnie z art. 34 ust. 7 updof dokonał rocznego obliczenia podatku. Wykazany więc przychód, nie podlega zwolnieniu na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W skardze na powyższą decyzję podatnik podniósł zarzut naruszenia art. 134 § 1, § 2, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c, pkt 2, pkt 3 i § 2, art. 200, art. 205 § 1, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 1, art. 3 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1, § 2, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) - w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 52 pkt 4 updof w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 194 § 1, § 2, § 3, art. 247 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6, pkt 7, pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1992 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. - zwanej dalej ord. pod.).

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do zwrotu pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. na podstawie przepisów art. 72 § 1 i art. 75 § 1 ord. pod. Kwestia istnienia obowiązku podatkowego po stronie skarżącego oraz zasadności potrącania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy wielokrotnie była już rozstrzygana przez organy podatkowe, jak też przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, m.in. w wyrokach: z dnia 2 grudnia 1999 r., SA/Sz 2077/98, z dnia 12 września 2001 r., SA/Sz 1880/2000, z 12 września 2001 r., 1882/2000, z dnia 15 stycznia 2003 r., SA/Sz 2093/01, z dnia 25 stycznia 2006 r., I SA/Sz 618/04, w których, powołując się na unormowania przepisów art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 updof składy orzekające wskazały, że przepisami tymi ustanowiono zasadę opodatkowania wszelkich emerytur, bez względu na datę nabycia do nich prawa. Zasada ta, na mocy art. 52 ust. 4 updof nie dotyczy jedynie emerytur, które powinny być, lecz nie zostały wypłacone do 31 grudnia 1991 r. Wyłączeniu z opodatkowania nie podlegają zatem świadczenia emerytalne przysługujące (należne) za okresy po tej dacie, a więc nawet i te, które wskutek błędu organu emerytalnego nie zostałyby ubruttowione, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Jak wynika z pisma Wojskowego Biura Emerytalnego w S. płatnik z dniem 1 stycznia 1992 r., na podstawie przepisu art. 55 ust. 6 updof ubruttowił świadczenie emerytalne skarżącego. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko i poglądy wyrażone we wskazanych wyrokach.

W skardze kasacyjnej podatnik podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 2, art. 32 ust. 1, ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 91 ust. 1, art. 175 ust. 1, art. 184, art. 217 w związku z art. 7, art. 8 ust. 2, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP,

- art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 52 pkt 4, art. 55 ust. 12 updof,

- art. 4 , art. 72 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 129, art. 187 § 1, art. 188, art. 194 § 1, 2 i 3, art. 247 § 1 pkt 2, 3 w związku z art. 3 pkt 2, art. 11, art. 7, art. 165 § 1, art. 233 § 1, art. 207 § 1, art. 21 § 1 pkt 1, art. 59 § 1 pkt 2 ord. pod.,

- art. 3 § 1, 2, art. 134 § 1 i 2, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1a i 1c, ust. 3, art. 151 p.p.s.a.

Podnosząc wymienione zarzuty wniósł o usunięcie skutków naruszonego prawa przez uchylenie w całości z mocą ex tunc zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji, wyznaczenie z urzędu innego równorzędnego wojewódzkiego sądu administracyjnego i skierowanie tam sprawy i skargi administracyjnej do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na art. 9 updof oraz art. 52 ust. 4 updof wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący jest uprawniony do emerytury wojskowej, które to świadczenie w okresie do dnia 30 czerwca 1989 r. nie było podatnikowi wypłacane, gdyż w tym czasie pobierał korzystniejsze świadczenie - rentę wojskową. Od dnia 1 lipca 1989 r. podatnik nieprzerwanie pobiera emeryturę i wobec tego zobowiązany jest do jej opodatkowania. Dodatkowo płatnik - Wojskowe Biuro Emerytalne w S. na podstawie art. 55 ust. 6 updof ubruttowiło emeryturę skarżącego z dniem 1 stycznia 1992r. W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów Konstytucji RP (art. 2, art. 30, art. 32 ust.1 i 2, art. 45 ust.1, art. 77 ust. 2, art. 99 ust. 1, art. 175 ust. 1, art. 184, art. 217 w związku z art. 7, art. 8 ust. 2, art. 9 i art. 87 ust. 1), jak też ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 55 ust. 6 w zw. z art. 1, art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 4a) Sąd uznał za oczywiście chybione.

Również za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów procesowych. Wskazał, że autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia przez Sąd przepisów Ordynacji podatkowej, których to przepisów Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie stosuje. Po drugie, naruszenie przywołanych przepisów prawa procesowego, tj. art. 3 §1 i § 2 pkt 1, art. 10, art.106 § 3, art. 134 § 1 i 2, art. 141 § 4, art 145 § 1 pkt 1 lit. a lit. c, pkt 3, i § 2, art. 151, art. 152 w zw. z art. 1, art. 183 § 2 pkt 1 i pkt 5 p.p.s.a. nie zostały w żaden sposób uzasadnione. Z treści 28 stronicowej skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kwestionuje stan faktyczny. Jednakże brak jest wskazania jakich uchybień dopuścił się w tej kwestii sąd pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Został wydany na podstawie akt sprawy. Uzasadnienie wyroku zawiera wszelkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a.

W skardze o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 273 § 1 pkt. 2, § 2, art. 275, art. 281, art. 282 § 1, § 2, art. 246 § 1 pkt 1, art. 205 § 2 w z. z art. 277 p.p.s.a. podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o:

- wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 5 marca 2008 r., II FSK 1769/06, i od poprzedzającego go wyroku sądu pierwszej instancji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 września 2006 r., I SA/Sz 735/05,

- usunięcie skutków naruszonego prawa przez stwierdzenie niezgodności z prawem i przez zmianę w całości z mocą ex tunc zaskarżonego niniejszą skarga prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2008 r., II FSK 1769/06, przez uchylenie w całości z mocą ex tunc, stwierdzenie niezgodności z prawem w całości z mocą ex tunc poprzedzającego wyroku pierwszej instancji WSA w Szczecinie z dnia 20 września 2006 r., I SA/Sz 735/05, przywrócenie sprawy do stanu poprzedniego (pierwotnego) zgodnego z prawem i skierowanie sprawy w całości do ponownego merytorycznego rozpoznania skargi administracyjnej skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 12 września 2005 r. innemu wyznaczonemu z urzędu równorzędnemu WSA na terenie Rzeczypospolitej Polskiej z wyłączeniem WSA w Szczecinie,

- przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia go w całości z obowiązku ponoszenia kosztów i opłat sądowych w sprawie,

- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów poniesionej pomocy prawnej i zastępstwa procesowego według norm przepisanych od skarżonego Skarbu Państwa,

- zasądzenie i przyznanie na rzecz skarżącego od pozwanego – skarżonego Skarbu Państwa poniesionych kosztów i wydatków związanych z prowadzeniem sprawy w kwocie 600 zł wraz z odsetkami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest bezzasadna.

W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych. Jej wyjątkowość wyraża się tym, że przysługuje ona od ściśle określonych orzeczeń (prawomocnych, kończących postępowanie) i na ściśle określonych podstawach, co wedle poglądów doktryny, ma zapewnić racjonalną stabilność merytorycznego orzeczenia oraz autorytet sądu, który je wydał (zob. szerzej: K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 49-50).

W świetle przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 p.p.s.a), zarzucie niekonstytucyjnosci podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.).

To właśnie na tych dwóch ostatnio przywołanych przesłankach oparta została skarga strony o wznowienie postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Skarżący podkreślił przy tym, że o przyczynach, które jego zdaniem uzasadniają wznowienie postępowania dowiedział się z doręczonego mu uzasadniania wyroku NSA z dnia 5 marca 2008 r., sygn. II FSK 1769/06, czym starał się wykazać zachowanie 3-miesięcznego terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania (art. 277 p.p.s.a.).

To, czy skarga o wznowienie postępowania jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia i czy została wniesiona w terminie, Sąd bada na posiedzeniu niejawnym (art. 280 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie takie posiedzenie się odbyło, a w jego wyniku sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawę. Mimo to, stosownie do treści art. 281 p.p.s.a., na rozprawie Sąd również bada i rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany.

Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy na rozprawie. W doktrynie wyrażony został pogląd, że przepis art. 281 p.p.s.a. ustala dwa sposoby badania przez Sąd na rozprawie dopuszczalności wznowienia. Sąd może ograniczyć się do badania dopuszczalności wznowienia, a więc sprawdzić, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy rzeczywiście opiera się na ustawowej podstawie. W wypadku negatywnego wyniku tego badania sąd odrzuci skargę, a w wypadku pozytywnego wyniku - przystąpi do rozpoznania sprawy. Sąd po rozważeniu stanu sprawy może połączyć oba stadia postępowania i zakończyć je wydaniem orzeczenia rozstrzygającego o zasadności skargi. Wybór jednego ze sposobów badania na rozprawie dopuszczalności wznowienia postępowania pozostaje w gestii sądu. Przyjmuje się jednak, że w przypadku, gdy skarga o wznowienie opiera się na przyczynach restytucyjnych uzasadnionym jest połączenie dopuszczalności wznowienia postępowania z rozpoznaniem sprawy (zob. szerzej: A. Kabat (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. I, s. 652). Tak też postąpił Sąd w niniejszej sprawie.

Oceniając skargę strony o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 5 marca 2008 r., sygn. II FSK 1769/06, Sąd stwierdził, że nie zachodzą w tej sprawie przywołane przez skarżącego przesłanki z art. 273 § 1 pkt 2 i art. 273 § 2 p.p.s.a. Istnienie pierwszej z owych przesłanek, to jest uzyskanie wspomnianego orzeczenia NSA za pomocą przestępstwa, skarżący uzasadniał niedopełnieniem przez orzekających sędziów cyt. "ustawowych oraz konstytucyjnych obowiązków i funkcji sędziego z zakresu orzekania sądowego, z zakresu sprawowania wymiaru sprawiedliwości, z zakresu sprawowania nadzoru sądowoadministracyjnego, z zakresu sprawowania sądowej kontroli wykonywania i działalności administracji publicznej państwowej pod względem zgodności z prawem". Pomijając ogólnikowość tego zarzutu trzeba zauważyć, że możliwość skutecznego wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co do zasady, została przez ustawodawcę uzależniona od konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym (art. 274 p.p.s.a.). Taki wyrok może natomiast zapaść po przeprowadzeniu postępowania w sprawie karnej. Tylko wyjątkowo wznowienie postępowania z powodu przestępstwa może nastąpić bez konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym, a może to mieć miejsce wówczas, gdy postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 in fine p.p.s.a.). Między innymi, postępowanie karne nie może być wszczęte z powodu śmierci sprawcy, bądź innej niemożności pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej, przy czym taką trwałą przeszkodą nie jest status sędziego. Postępowanie karne w stosunku do sędziego może być bowiem wszczęte po uprzednim wydaniu zezwolenia przez właściwy sąd dyscyplinarny. Z kolei przykładem innej, niż brak dowodów przyczyny umorzenia postępowania karnego może być ustawowy akt amnestii.

W tej sprawie wnoszący skargę o wznowienie postępowania nie wykazał istnienia prawomocnego wyroku sądu karnego, który potwierdzałby jego zarzuty dotyczące uzyskania wspomnianego wyroku NSA za pomocą przestępstwa. Nie wykazał też, że w podniesionej przez niego kwestii, niezależnie od słuszności jego twierdzeń, nie może być wszczęte postępowanie karne, bądź że takie postępowanie zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. W istocie cała argumentacja skargi o wznowienie postępowania sądowego jest polemiką ze wspomnianym wyrokiem NSA. Samo niezadowolenie skarżącego z treści tego wyroku nie może jednak uzasadniać wznowienia postępowania sądowoadministarcyjnego w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Podobnie rzecz wygląda w przypadku drugiej z przywołanych przez skarżącego podstaw wznowienia, tj. wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Tu również strona skarżąca podjęła się polemiki z prawomocnym wyrokiem NSA. Zarzuciła Sądowi, że przy orzekaniu nie uwzględnił istniejących wówczas okoliczności faktycznych sprawy, w tym przede wszystkim tego, że skarżący nigdy nie miał ustalonych ani przyznanych żadnych praw emerytalno-rentowych, bowiem – jak twierdzi skarżący - w obrocie prawnym nie ma żadnej decyzji ustalającej mu prawo do emerytury lub renty.

Nie jest to jednak żadna nowa okoliczność faktyczna, gdyż jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA, którego dotyczy niniejsza skarga o wznowienie postępowania, kwestia ta była podnoszona w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Autor tej skargi pisał wówczas, cyt. "(...)żadne organy administracji publicznej nie ustaliły prawa Skarżącemu oraz nie przyznały mu prawa i nie przeniosły w posiadanie Skarżącego prawa z żadnego stosunku prawnoadministracyjnego z ubezpieczeń społecznych(...)". Rozpoznając ową skargę kasacyjną NSA stwierdził, iż "(...) z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący jest uprawniony do emerytury wojskowej, które to świadczenie w okresie do dnia 30 czerwca 1989 r. nie było podatnikowi wypłacane, gdyż w tym czasie pobierał korzystniejsze świadczenie - rentę wojskową. Od dnia 1 lipca 1989 r. podatnik nieprzerwanie pobiera emeryturę i wobec tego zobowiązany jest do jej opodatkowania". Tak więc okoliczność ta była już oceniana w postępowaniu prowadzonym przed NSA.

W skardze o wznowienie postępowania sądowego strona skarżąca nie wskazała również żadnych nowych dowodów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W szczególności za takie dowody nie mogą być uznane dołączone do skargi o wznowienie postępowania kserokopie rozkazów personalnych Dowódcy B. w K. (k. 9 obustronnie akt sądowych). Potwierdzają one jedynie fakt zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i w żadnym stopniu nie przeczą przyjętym za podstawę orzekania przez WSA w Szczecinie, a następnie przez NSA ustaleniom organów podatkowych, co do otrzymywania przez skarżącego emerytury wojskowej.

Na marginesie należy natomiast zauważyć, że twierdzenie skarżącego, iż nie ma on ustalonych praw do emerytury przeczy treść decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 11 marca 2008 r., której kserokopię skarżący dołączył do wniosku o przyznanie mu prawa pomocy (k. 12 akt sądowych).

Wszystko to pozwala stwierdzić, że skarga strony o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 5 marca 2008 r., sygn. II FSK 1769/06, nie ma uzasadnionych podstaw.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosując odpowiednio przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), a to w związku z art. 193 i art. 276 p.p.s.a., uznając zasądzoną kwotę za współmierną do udziału pełnomocnika w sprawie.