Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1245/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. K. 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...].03.2012 r., nr [...] orzekł o ustaleniu, na wniosek Gminy Miejskiej K. - Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, działającej przez pełnomocnika :M.G. , lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: budowa odcinka kanalizacji deszczowej wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz dojazdem od strony ul. [...] w K. - działki nr [...] (obr. [...] ), [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] itd. (obr. [...] oraz orzekającej o umorzeniu postępowania dla części zamierzenia inwestycyjnego objętego ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " [...] " w K.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że część terenu określonego we wniosku o wydanie decyzji, nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym, przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie wskazano, że planowana inwestycją jest inwestycją celu publicznego, w rozumieniu art. 6 pkt. 3 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. nr 102 z 2010r. poz. 651 z późn. zm). Organ I instancji wskazał również, że w toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Pozostała część terenu zamierzonej inwestycji, położona na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...], objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " przyjętego Uchwałą Rady Miasta K. z dnia 27.08.2008r. nr [...] wobec czego zasadnym było umorzenie postępowania w tym zakresie. Ponadto w uzasadnieniu zaznaczono, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów.

Od powyższej decyzji odwołania złożyli: J.K. , J.K. i A.H.

Po rozpatrzeniu ww. odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2012r., nr [...] , działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. art. 52 ust. 1, art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja polegająca na budowie odcinka kanalizacji deszczowej (...), jest inwestycją celu publicznego, ponieważ stanowić może realizację celu w zakresie budowy i utrzymania publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania (art. 2 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn. Dz.U. nr 102 z 2010r. poz. 651 z późn. zm.), a zatem - co do zasady - ustalenie jej lokalizacji mogłoby nastąpić poprzez wydanie odpowiedniej decyzji administracyjnej, ponieważ teren planowanej inwestycji w tej części nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Podjęta w tym zakresie przez organ I instancji decyzja, spełnia wymogi przewidziane przez art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ między innymi określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz zawiera załącznik mapowy, zaś projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został, w myśl art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przygotowany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów, po przeprowadzeniu, przewidzianej w art. 53 ust. 3 cyt. ustawy, analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikającej z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

W odniesieniu do podnoszonego w odwołaniu zarzutu dotyczącego ujęcia nazwy inwestycji w sposób nieprecyzyjny i nie znajdujący odzwierciedlenia w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa losowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, Kolegium wskazało, iż w sentencji decyzji nazwa inwestycji została podana w sposób opisowy jako budowa odcinka kanalizacji deszczowej wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz dojazdem od strony ul. [...] , z podaniem działek, na których inwestycja ma być realizowana, natomiast w załączniku nr 1 do decyzji, stanowiącym jej integralną cześć, rodzaj inwestycji został określony jako obiekt infrastruktury technicznej, czyli w sposób przewidziany wprost w § 2 pkt. 1 lit. h cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Tym samym podnoszony zarzut jest, zdaniem organu II instancji, nietrafny.

Wyjaśniono również, że w myśl art.53 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz wydanej decyzji strony postępowania zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których ma być realizowana inwestycja zawiadamia się na piśmie. W związku z tym zaskarżona decyzja została skierowana do Inwestora: Gminy Miejskiej K. , a zatem posiada adresata, zaś pozostałe strony postępowania, do których decyzja została skierowana na piśmie ujęte zostały rzeczywiście w tzw. "rozdzielniku", który jednak stanowi integralną część decyzji, stąd także ten zarzut jest, co zasady, nietrafny. Należy także zauważyć, że w skład terenu planowanej inwestycji wchodzą między innymi działki nr [...] i [...] (obr. [...] ), które, jak wynika z danych z rejestru gruntów stanowią własność Skarbu Państwa i pozostają w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z siedzibą w W. . Tym samym zarzut, iż żadna z działek objętych zakresem planowanej inwestycji celu publicznego nie znajduje się w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jest również, w ocenie SKO, nieuzasadniony.

W odniesieniu natomiast do sposobu ustalenia następców prawnych zmarłego.

A C. , na podstawie oświadczenia złożonego przez H.C. , które odnosi się do działki nr [...] nie objętej zakresem planowanej inwestycji, wskazano, że to powyższe oświadczenie jest wynikiem wystąpienia organu I instancji kierowanego do H.C. i J.C. z prośbą o wskazanie następców prawnych A.C. - właściciela działki nr [...] obr. [...]. , która niewątpliwie należy do terenu planowanej inwestycji. Fakt, iż złożone oświadczenie rzeczywiście wskazuje działkę nr [...] należy jednak traktować jako omyłkowe z tej racji, iż zarówno adres działki wskazanej w oświadczeniu, jak i wynikający z danych z ewidencji gruntów adres działki nr [...] , której właścicielem była. AC. , jest taki sam: ul. [...] . Jednocześnie mając na względzie to, że powyższe oświadczenie wskazuje jako spadkobierców osoby, które są uprawnione do dziedziczenia ustawowego: żonę – H.C. , córkę – H.W. oraz syna – J.C. , ustalenie następców prawnych A.C. uznano za prawidłowe.

Nawiązując do dalszych zastrzeżeń organ odwoławczy zaznaczył, że w ramach planowanej inwestycji wykonany ma być między innymi obiekt przepompowni wód deszczowych, z tym, że obiekt ten - jak wynika z materiałów sprawy - ma być obiektem podziemnym, na co wskazuje m.in. decyzja działającego z upoważnienia Marszałka Województwa , Dyrektora [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. z dnia [...] .12.2011r. nr [...] o zwolnieniu Gminy Miejskiej K. z zakazów wynikających z art.88n ust.1 pkt. 4 Prawa wodnego: projektowana przepompownia wód deszczowych będzie miała na celu przetłoczenie ścieków do wylotu rzeki [...] ;. Przepompownia będzie miała wymiary 4,0 m x 5,0 m oraz głębokość 6,4 m. Głębokość wykopu pod komorę będzie wynosić 8,0 m. W konsekwencji stwierdzono, że trudno jest wyznaczać takie parametry jak linia zabudowy, czy wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Planowana inwestycja nie należy także do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ stosownie do zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397) do takich przedsięwzięć należą sieci kanalizacyjne o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km, podczas gdy długość planowanej inwestycji wynosić ma około 300 metrów, wobec czego nie jest także wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej, co również wynika z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 9.12.2011r. nr[...] .

Odnosząc się do dalszych zarzutów podniesionych w odwołaniach, SKO zaznaczyło, że zaskarżona decyzja zawiera także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; warunków ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu; warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, warunków w zakresie melioracji, ochrony wód i gospodarki wodnej, a także w zakresie ochrony przeciwpowodziowej. W szczególności w przedmiotowym rozstrzygnięciu wskazano, iż niedopuszczalna jest niwelacja terenu powodująca naruszenie stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu, jak również na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabronione jest wykonywanie robót i czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywanie urządzeń wodnych oraz budowa innych obiektów budowlanych. Ponadto określone zostały wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich i w tym względzie wskazano między innymi, iż realizacja inwestycji nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, czy też możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, jak również, że winna być zapewniona ochrona przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, czy zakłócenia elektryczne. Szczegółowe rozwiązania techniczne w tym zakresie, nastąpią jednak dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym bowiem postępowaniu przedmiotem badania przez właściwy organ będzie projekt budowlany zawierający odpowiednie rozwiązania techniczno-budowlane. Kolegium Odwoławcze podzieliło również pogląd organu I instancji, iż kwestia związana z ewentualnym wykupem przez Gminę K. całej działki nr [...] pozostaje poza zakresem postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ kupno i sprzedaż nieruchomości regulują przepisy Prawa cywilnego, a wszelkie kwestie sporne, w razie braku porozumienia zainteresowanych stron, rozstrzygane są wyłącznie przez sądy powszechne.

Kolegium wyjaśniło również, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzji o warunkach zabudowy nie daje prawa do wejścia na teren budowy, ani tym bardziej do rozpoczęcia prac budowlanych, lecz pozwala dopiero ubiegać się o pozwolenie na budowę na terenie objętym decyzją i na warunkach w niej określonych, ponieważ zgodnie z przepisem art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę i

dopiero w tym postępowaniu, tj. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę

dochodzi do konkretyzacji zapisów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego, w postaci określonych rozwiązań projektowych i techniczno -

budowlanych.

Skargę na powyższą decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył J K. , wnosząc o: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art.145 § 1 pkt 2 ppsa., oraz postanowienia go poprzedzającego na podstawie art. 135 ppsa, ewentualnie, działając z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby sąd nie uwzględnił zarzutu podniesionego w pkt 2 a) i petitum skargi, wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) c) ppsa oraz decyzji Prezydenta poprzedzającego na podstawie art. 135 ppsa.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

nieważność na podstawie art.156 § 1 pkt 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a."), tj. rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych ("u.s.k.o."), art. 2 u.s.k.o. i art. 19 ust. 1 u.s.k.o. poprzez brak wskazania adresata zaskarżonej decyzji, jak i decyzji prezydenta, mimo że jest to obligatoryjny element każdego rozstrzygnięcia administracyjnego.

Niezależnie od powyższego, działając z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby sąd nie uwzględnił wskazanego wyżej zarzutu, zaskarżonej decyzji zarzucono także:

- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p.") poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i niewłaściwa ocena dowodów poprzez błędne określenie terenu inwestycji, brak analizy uprawnień osób przygotowujących decyzję ULCIP, brak ustaleń w zakresie wymagań dotyczących nowej zabudowy, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji ULCIP;

- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: naruszenie art. 54 pkt 2 lit a u.p.z.p. w zw. z § 3- 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ("Rozporządzenie") poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji brak wyznaczenia obszaru analizowanego i badania spełnienia wymagań dla nowej zabudowy, mimo że organ zobowiązany był do określenia tych danych w decyzji ULCIP.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z redakcji zacytowanego art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. wynika, że tzw. podstawa wznowieniowa jest odrębną od naruszenia prawa materialnego i innego naruszenia przepisów postępowania, przesłanką do uchylenia zaskarżonego aktu i tak jak naruszenie prawa materialnego, jak też inne naruszenie przepisów postępowania, uwzględniana jest przez sąd administracyjny z urzędu. Jak bowiem wynika z wcześniej przytoczonych przepisów, sąd administracyjny zobowiązany jest z urzędu dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, w kontekście wszystkich obowiązujących przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że w myśl art.145 p.p.s.a., w przypadku naruszenia przez organ prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, sąd administracyjny zobligowany jest do uchylenia zaskarżonego aktu bez konieczności dokonywania oceny, czy stwierdzone uchybienie miało i ewentualnie jaki wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Jak wynika z treści tego przepisu, dokonanie takiej oceny jest konieczne jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.), czy też w wypadku naruszenia innych przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.).

Skarga jest zasadna z powodów wziętych przez sąd z urzędu.

Na wstępie podnieść należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażona w art.10 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ zatem z urzędu powinien ustalić strony danego postępowania, powiadomić o wszczęciu postępowania, a także doręczyć im wydane rozstrzygniecie. Naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu stanowi przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.

Przechodząc do analizy niniejszej sprawy należy wskazać, że jak wynika z załączonego do akt administracyjnych postanowienia Sądu Rejonowego dla K. –N., w K. z dnia 26 czerwca 2007r., sygn. akt [...] (k. [...] akt administracyjnych), w dniu 6 października 2007r., czyli jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, zmarł J.K. , traktowany przez organy administracyjne jako strona postępowania.

Tak więc przedmiotowe postępowanie administracyjne powinno się toczyć z udziałem następców prawnych J..K. , tj. J.K. , B.G. oraz J.K. (postanowienie Sądu Rejonowego dla K.-N. w K. z dnia 26 czerwca 2007r., sygn. akt [...]

Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych, zarówno organ I instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , prowadzili postępowanie nie ustaliwszy prawidłowego kręgu stron postępowania, co było ich obowiązkiem i czym naruszyli przepisy postępowania. Wprawdzie Kolegium doręczyło swoją decyzję J.K. , ale nie zawiadomiono o toczącym się postępowaniu administracyjnym pozostałych spadkobierców, ani nawet nie doręczono im decyzji z 22.06.2012r., chociaż wydając ja Kolegium miało już niezbite, potwierdzone stosownymi dokumentami informacje, iż J.K. zmarł oraz kto jest jego następcą prawnym. Sam fakt doręczenia przez organ I instancji swojej decyzji jedynieJ.K. , nie konwaliduje powyższego uchybienia.

Wątpliwości budzi również ustalenie następców prawnych po zmarłym A.C. . Jak wynika z akt sprawy prawdopodobnie jego następcami prawnymi są H.C. , H.W. i J.C. (k. [...] akt administracyjnych). Ale zamieszczone w aktach oświadczenie odnosi się do działki nr [...] obr.[...], gdy z ewidencji gruntów wynika, że zmarły A.C. był właścicielem działki nr [...] Jednocześnie planowana inwestycja obejmuje działkę nr [...] , której właścicielami są R.C. i W.C.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż zawarty w ewidencji gruntów stan faktyczny i prawny – co do stanu własności działek nr [...] i [...] budzi wątpliwości, o czym organy prowadzące postępowanie powinny zawiadomić organ prowadzący ewidencję gruntów, gdyż nieaktualne wpisy wprowadzają zamieszanie oraz wpływają na prawidłowy tok postępowań administracyjnych. Organ prowadzący ewidencję gruntów jest zobowiązany sprawdzić czy następcy prawni H.C. , H.W. i J.C po zmarłym A.C. oraz J.K. , B.G. i J.K. , po zmarłym J.K. dopełnili swoich obowiązków na podstawie art.22 ustawy z 17.05.1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne i w terminie 30 od daty zmiany danych objętych ewidencją tj. od daty zgony A.C. i J.K. nie zgłosili organowi prowadzącemu ewidencję gruntów. Jeżeli nie to organ jest zobowiązany wszcząć wobec nich postępowanie zmierzające do ukarania grzywną w trybie art.48 pkt 5 cyt. ustawy.

Przytoczone wyżej okoliczności sprawy decydują o zastosowaniu przez sąd w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosując w realiach rozpoznawanej sprawy ww. przepis podnieść należy, że nie ma znaczenia dla takiego rozstrzygnięcia treść art. 147 k.p.a. warunkująca wznowienie postępowania od stosownego wniosku. Taka konstatacja wypływa wprost z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. i jest to powszechnie akceptowane stanowisko w orzecznictwie i doktrynie prawa administracyjnego. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2009r., sygn. akt II ISK 151/09, z dnia 2 lutego 2006r., sygn. akt II OSK 496/05, wyrok SN z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 200/01, a także A. Kabat B. Dauter B Gruszczyński M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Wyd. Zakamycze 2005, s. 335-336 przywołać należy, że dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a nie ma znaczenia czy strona, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym złożyła wniosek o jego wznowienie.

Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzje, sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organ, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy i sąd w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do wniosku inwestora i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym. Tym samym organy ponownie rozpatrzą sprawę z udziałem wszystkich prawidłowo ustalonych stron

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a., przy czym o kosztach na podstawie art. 200 ww. ustawy