Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 798/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 7, ust. 8.
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 190, art. 122, art. 187 par 1.
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 4636 (słownie: cztery tysiące sześćset trzydzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 15 października 2019 r. W. L. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] r. uchylającą w całości decyzję organu I instancji i ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 38.863 zł.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] r. Wójt Gminy R., odwołując się do treści art. ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ustalił podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości na 2019 r. w kwocie 39.238 zł od zabudowanej nieruchomości położonej w R. przy A 9A, oznaczonej nr działki 686/1 o pow. 1,2075 ha. Przedmiot opodatkowania stanowiły: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 12.075,00 m2, opodatkowane wg stawki 0,82 zł, podatek w kwocie 9.901,50 zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1.357,95 m2, opodatkowane wg stawki 19,00 zł, podatek w kwocie 25.801,05 zł, - budowle o wartości 176.768,00 zł, opodatkowane wg stawki 2%, podatek w kwocie 3.535,36 zł.

Według wypisu z rejestru gruntów W. L. jest właścicielami położonej w obrębie 26 R. działki nr 686/1 o pow. 1,2075 ha, której grunty w całości oznaczone zostały symbolem Ba - tereny przemysłowe. Podatnik prowadzi od 1991 r. działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe A. Jako stałe miejsce wykonywania działalności podaje P., ul. B 80. Głównym przedmiotem działalności jest produkcja opakowań z tworzyw sztucznych (kod PKD 22.22.Z). Szerokim zakresem działalności objęty był również najem i zarządzanie nieruchomościami własnymi (kod PKD 68.20.Z). Działalność w tym zakresie została usunięta z CEIDG z 25 stycznia 2019 r.

Opisana nieruchomość zabudowana jest 2 budynkami magazynowymi o pow. 808 m2 i 525 m2 oraz budynkiem wagowym o pow. użytkowej 24,95 m2. Na nieruchomości znajdują się również budowle: wiata stalowa przy magazynie, wiata nad wagą, waga, ogrodzenie betonowe, wieża telefonii komórkowej, która jest własnością G Sp. z o.o., utwardzone place i drogi, linie wodociągowe i energetyczne, szambo (co stwierdzono podczas oględzin w dniu 31 stycznia 2019 r. z udziałem podatnika oraz kolejnych oględzinach przeprowadzonych 26 marca 2019 r. z udziałem podatnika oraz biegłego rzeczoznawcy budowlanego i rzeczoznawcy majątkowego). Część ww. nieruchomości wynajmowana jest: Spółce z o.o. G z siedzibą w W. - 100 m2 gruntu na potrzeby wieży telefonii komórkowej, od 15.01.2010 r., firmom prowadzonym przez synów W. L., tj.:

"C z siedzibą w P. - 1000 m2 gruntu oraz budynek wagi o pow. 11 m2, od 08.12.2012 r.,

PPHU D w z siedzibą w P. - 1000 m2 gruntu i budynek wagi o pow. 11 m2, od 20.10.2009 r.

Odnosząc się do twierdzeń strony, iż tylko ww. część gruntów i budynków winna zostać uznana za związaną z działalnością gospodarczą organ wyjaśnił, powołując się na wykładnię gramatyczną art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że każda nieruchomość lub obiekt budowlany będący w posiadaniu podmiotu legitymującego się statusem przedsiębiorcy, wpisanego do odpowiedniego rejestru, bez względu na sposób ich faktycznego wykorzystywania, podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek podatkowych. Kryterium posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę zostało zatem spełnione w niniejszej sprawie, ponieważ podatnika jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. Organ wskazał ponadto, że ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, nie jest jedynym kryterium decydującym o kwalifikacji gruntu, budynków i budowli do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zalicza się bowiem również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika, ale ich cechy powodują, że mogą być wykorzystywane na określone cele (np. wynajęte innym podmiotom na prowadzenie działalności gospodarczej).

Z ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego wynika, że sporna nieruchomość - grunty działki nr [...] położonej w R. wraz z znajdującymi się na niej budynkami magazynowymi i budowlami, mogła być potencjalnie wykorzystana (wynajęta) przez W. L. Organ wskazał, że nie można również pomijać, iż do 25 stycznia 2019 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej miał wpis PKD 68.20.Z - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Podczas oględzin nieruchomości stwierdzono, że w halach magazynowych znajdują się pomieszczenia biurowo-socjalne i sanitarne z centralnym ogrzewaniem. Hale wyposażone są we wszystkie media. Nieruchomość została profesjonalnie przygotowana do wynajmu. Budynki posiadają podliczniki prądu. Analogicznie jest z opomiarowaniem poboru wody. Przy każdym budynku jest zbiornik bezodpływowy ścieków (szambo). Na portalach ogłoszeniowych w Internecie hale oferowane są do wynajmu wraz z dużym utwardzonym terenem, placem składowania 3.000 m2, placem manewrowym dla TIR-ów.

W budynku magazynowym o pow. 808 m2 przechowywane były oferowane do sprzedaży przez Internet zbiorniki typu mauser. Przed budynkiem, na utwardzonym placu stacjonowały dwie brykieciarki oferowane do sprzedaży przez Internet. W jednym z budynków magazynowych znajdowały się m.in. wózki widłowe, będące własnością prowadzonego przez podatnika Przedsiębiorstwa "A". Podkreślono, że najemcy mogą swobodnie, bez ograniczeń korzystać z utwardzonych dróg i placów oraz poruszać się po terenie nieruchomości, tak aby np. załadować towar ładowarką, zapewnić obsługę transportową, dowóz towaru do klientów. Najemcy, korzystając z nieruchomości, nie ograniczają się tylko i wyłącznie do tej części powierzchni, która określona została w umowach najmu. Za wynajem skarżący wystawia faktury VAT. Faktury za energię elektryczną w wynajmowanych budynkach, jak również faktury za doprowadzenie wody zostały wliczane w koszty uzyskania przychodu. Ponadto w zawartych umowach najmu wskazano, że najemca zobowiązany jest płacić wynajmującemu miesięczny czynsz najmu podwyższony o podatek VAT, jednocześnie W. L. (wynajmujący) oświadczał, że jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W toku postępowania organ podatkowy I instancji pismem z 4 lutego 2019 r. wezwał podatnika do doręczenia wykazu wartości budowli na dzień 1 stycznia 2019 r., znajdujących się na nieruchomości w R. przy A 9A, tj. wiaty stalowej, wagi najazdowej, wiaty stalowej stanowiącej zadaszenie wagi, ogrodzenia, dróg wewnętrznych, placów składowych i manewrowych, sieci energetycznej i wodociągowej, trzech zbiorników bezodpływowych. W odpowiedzi W. L. wyjaśnił, że w jego ocenie nie mają żadnego związku z prowadzoną przez niego działalnością pod firmą "A" w P. i nie stanowią składników majątkowych tej firmy, oraz że nigdy nie podlegały amortyzacji. Podatnik podał "orientacyjną" wartość budowli na łączną kwotę 11.000 zł, w tym: wiaty stalowej ok. 1.500 zł ("wartość złomowa"), wagi najazdowej ok. 800 zł ("wartość złomowa"), wiaty stalowej stanowiącej zadaszenie wagi - ok. 600 zł ("wartość złomowa"), ogrodzenia - 0 zł, dróg wewnętrznych - ok. 1.500 zł ("wartość złomowa gruzu betonowego"), sieci energetycznej - ok. 2.000 zł, trzech zbiorników bezodpływowych - ok. 600 zł, sieci wodociągowej - ok. 4.000 zł.

Nie dając wiary wyjaśnieniom podatnika organ na podstawie art. 4 ust. 7 u.p.o.l. postanowił powołać biegłego. W operacie szacunkowym z 15 kwietnia 2019 r. rzeczoznawca majątkowy M. R. określił łączną wartość odtworzeniową budowli znajdujących się na nieruchomości w R. na 176.768,00 zł, w tym: linia napowietrzna nn nieizolowana - 26.416 zł, linia wodociągowa ᴓ 40 - 7.542 zł, waga - 26.276 zł, drogi i place - 75.192 zł, ogrodzenie z prefabrykowanych elementów betonowych - 22.580 zł, wiata nad wagą - 18.762 zł, wiata - 0 zł, szambo - 0 zł. Rzeczoznawca wskazał, iż objęte zakresem wyceny obiekty nie są przedmiotem obrotu rynkowego, w związku z czym nie ma możliwości określenia wartości rynkowej tych obiektów, zgodnie z definicją wartości rynkowej zawartą w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), dalej w skrócie: u.g.n. Istnieje jednak możliwość określenia wartości odtworzeniowej tych obiektów, pomniejszonych o ich zużycie techniczne. Na etapie postępowania odwoławczego rzeczoznawca majątkowy z uwagi na podnoszone przez podatnika okoliczności dotyczące nieprawidłowej wyceny wiaty nad wagą skorygował operat w tym zakresie, określając jej wartość na 0 zł. Z tych względów SKO w P. uznało za konieczne wyeliminowanie z obrotu decyzji organu I instancji i ponowne ustalenie podatku od nieruchomości na 2019 r. uwzględniające tę wartość, na podstawie stawek podatku określonych w uchwale Nr [...] Rady Gminy R. z dnia 18 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. [...]).

W skardze do sądu administracyjnego W. L. wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] września 2019 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie:

1. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na nie podjęciu efektywnej próby wyjaśnienia niektórych okoliczności mających wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości we właściwej wysokości, w szczególności w zakresie:

a) ustalenia jaka część nieruchomości [...] położonej w R., była w 2019 r. wykorzystywana przez mojego Mocodawcą na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym jaki jest przedmiot i zakres opodatkowania tym podatkiem,

b) brak miarodajnych i jednoznacznych ustaleń co do tego w jakiej części budowle posadowione na spornej nieruchomości były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej;

2. art. 121 par. 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez:

a) bezkrytyczne przyjęcie metodologii wyceny zaproponowanej przez biegłego polegającej na określeniu wartości spornych budynków i budowli metodą odtworzeniową, w sytuacji gdy nie wyjaśniono w jakikolwiek przyczyn, dla których na gruncie przedmiotowej sprawy nie było możliwe dokonanie wyceny w oparciu o wartość rynkową, zastosowanie której było in casu obligatoryjne w świetle przepisów prawa materialnego:

b) bezkrytyczne przyjęcie wniosków wynikających z opinii biegłego M.R., zgodnie z którymi określono dodatnią wartość niektórych budowli posadowionych na działce nr 686/1, w sytuacji gdy biorąc pod uwagę ich stan techniczny, stopień zużycia i koszty przywrócenia budowli do użytku, przyjęte przez biegłego wartości w żadnym wypadku nie odzwierciedlają ich wartości rynkowej i użytkowej:

c) dowolne uznanie, że sporna nieruchomość była wykorzystywana w całości do prowadzenia działalności gospodarczej:

d) oparcie się w dokonywanych ustaleniach na danych historycznych, które nie były adekwatne do okresu objętego postępowaniem, w szczególności poprzez wskazywanie, że sposób wykorzystywania nieruchomości w innych okresach rozliczeniowych determinuje sposób jej opodatkowania także w 2019 r.,

3. art. 210 § 1 pkt 4) Ordynacji podatkowej poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia przyczyn, dla których organ odstąpił od wyceny spornych budowli w oparciu o ich wartość rynkową;

4. art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie wniosku dowodowego Skarżącego zgłoszonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, mimo iż dotyczył on kluczowych dla sprawy okoliczności niezbędnych do pełnego wyjaśnienia niniejszej sprawy, w szczególności miał na celu wykazanie w jakim zakresie sporna nieruchomość była wykorzystywana przez Skarżącego na cele związane z działalnością gospodarczą oraz jaki był zakres najmu na rzecz firm C i D;

5. art. 2 ust. 1 pkt 3) w zw. z art. la ust. 1 pkt 3) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości wszystkich budowli posadowionych na nieruchomości [...], mimo że z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika, że budowle podlegają opodatkowaniu wyłącznie w takiej części w jakiej pozostają w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej;

6. art. 4 ust. 1 pkt 3), ust. 7 i ust 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez dokonanie wyceny budowli posadowionych na nieruchomości [...] w oparciu o ich wartość odtworzeniową, w sytuacji gdy powołane przepisy nakazują w takich sytuacjach dokonać wyceny w oparciu o wartość rynkową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadne są te zarzuty skargi, które związane są operatem szacunkowym sporządzonym przez Rzeczoznawcę Majątkowego M. R. w zakresie przyczyn dla których odstąpił On od ustalenia wartości rynkowej spornych budowli, ustalając ich wartość odtworzeniową. Pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione albo przedwczesne albo też nie rodzą skutku w postaci wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 – wartość o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust.1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (art.4 ust.5 u.p.o.l.)

Jeżeli podatnik nie określił wartość budowli, o których mowa w ust.1 pkt 3 oraz ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ powoła biegłego z zastrzeżeniem ust.8, który ustali tę wartość (art.4 ust.7 u.p.o.l.)

Organ podatkowy powołuje biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych, o których mowa w ustawie a dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( art. 4 ust. 8 u.p.o.l )

W niniejszej sprawie, Wójt Gmina R., wobec zakwestionowania wartości rynkowej budowli podanej przez skarżącego w piśmie z dnia 18 lutego 2019 roku, postanowieniem z dnia [...] maja 2019 roku powołał jako biegłego M.R. w celu ustalenia na dzień 1 stycznia 2019 roku prawidłowej wartości rynkowej budowli wchodzących w skład nieruchomości, położonej przy A 9A w R., będącej własnością W.L.

Bezspornie Rzeczoznawca M.R. wartość spornych budowli ustalił stosując metodę odtworzeniową na rynku lokalnym, pomniejszając tę wartość o ich zużycie techniczne. Uzasadnieniem dla odstąpienia od ustalenia wartości rynkowej budowli było stwierdzenie biegłego o braku transakcji nieruchomościami zabudowanymi obiektami, co przedmiotowe (np. waga, parkingi utwardzone trylinką czy płytami betonowymi). Rzeczoznawca przy tym powołał się na swoje doświadczenie zawodowe wynikające z działalności prowadzonej na rynku nieruchomości obejmującym powiaty [...], [...], [...]oraz [...].

W ocenie sądu dopuszczalne jest ustalenie wartości budowli metodą odtworzeniową, ale tylko wówczas, gdy ustalenie wartości rynkowej nie jest możliwe ze względu na brak transakcji rynkowych podobnymi obiektami do opiniowanych. Opinia biegłego (rzeczoznawcy majątkowego) jest dowodem podlegającym tak jak wszelkie inne dowody ocenie z punktu widzenia pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego, ale także z punktu widzenia zasad i doświadczenia życiowego (art. 191 O.p.). W związku z tym opinia powinna być pełna (odpowiadająca zakresowi tezy dowodowej), jasna (czyli czytelna i zrozumiała także dla osób nie posiadających wiedzy specjalnej) i weryfikowalna. Nie kwestionując ani doświadczenia, ani wiedzy zawodowej rzeczoznawcy M. R., podnieść należy, że jego twierdzenie o braku porównywalnych transakcji na rynki lokalnym obejmującym sąsiadujące z sobą powiaty jest nieweryfikowalne. W swej opinii nie przedstawił on jakie źródła wiedzy przywołały taki wniosek. Ma to o tyle znaczenie, że według twierdzeń skarżącego sąsiadujące ze stanowiącą jego działką nieruchomości, mające takie samo pierwotne przeznaczenie (obiekty po Gminnej Spółdzielni) były przedmiotem obrotu rynkowego. Wspomnieć należy również o tym, że doświadczenie zawodowe biegłego związane z obrotem nieruchomościami, na jakie się powołał dotyczy jedynie powiatów [...], [...], [...] oraz [...]. W samym tylko województwie [...] jest 21 powiatów, a w Polsce – 313. Przedmiotem wyceny dokonanej przez biegłego były budowle znajdujące się na nieruchomości będącej obiektem wykorzystywanym w działalności Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska". Jak należy wnosić z opisu budynków i budowli znajdujących na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, służyły one magazynowaniu. Jak wskazuje powszechna wiedza, tego typu obiekty nie były (i nie są) żadną rzadkością, zapewne więc występują w obrocie, jeśli nie na terenie paru sąsiednich powiatów, to w województwie łódzkim, ewentualnie na terenie kraju. Rodzaj tych obiektów (wiaty, waga służąca do ustalaniu ciężaru pojazdów mechanicznych, utwardzenie parkingów, ogrodzenie z płyt betonowych) także mają typowy charakter. Mając na uwadze powyższe rozważania, biorąc pod uwagę kategoryczne odwołanie treści art. 4 ust.1 u.p.o.l. do wartości rynkowej, należało uznać, że doszło w sprawie do naruszenia art.122, art.187 § 1 i art. 190 O.p. Opisana wyżej wada postępowania polegająca na niewyjaśnieniu istnienia na rynku transakcji podobnymi obiektami, mogła mieć wpływ na wynika sprawy, nie można bowiem wykluczyć, że gdyby ustalono wartość rynkową spornych budowli (w miejsce wartości odtworzeniowej), podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłaby inna.

Pozostałe zarzuty odnoszące się do wadliwości opinii biegłego M.R., a związane z błędnym określeniem wartości poszczególnych budowli nieuwzględniającym ich rzeczywistego zużycia i stanu technicznego, wobec powyższych uwag, należało uznać za przedwczesne.

Należy wskazać, że sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje powołane przez autora skargi orzecznictwo sądów administracyjnych akcentujące konieczność odróżnienia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów opodatkowania będących własnością przedsiębiorcy (osoby fizycznej) związanych z prowadzoną przez niego działalności gospodarczą, od tych obiektów, które wykorzystuje on w swych celach prywatnych ( rekreacyjnych, czy jako sposobu ulokowania oszczędności itp. ) – wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2012 roku w sprawie II FSK 2288/10, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2014 roku, sygn.. akt II FSK 559/13, wyrok NSA z 26 marca 2015 roku, sygn.. akt II FSK 883/13 ). W ocenie Sądu jednak, w niniejszej sprawie, brak jest okoliczności, które skutkowałyby koniecznością przyjęcia, że nie wszystkie obiekty znajdujące się na nieruchomości położonej w R. przy A 9A nie są związane z działalnością gospodarczą skarżącego. Należy zwrócić uwagę, że zasadą opodatkowania gruntów, budynków i budowli jako związanych z działalnością gospodarczą (czego efektem jest zastosowanie najwyższej stawki podatkowej) jest pozostawanie takich przedmiotów w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (art. 1a pkt 3 u.p.o.l.). Przy czym za działalność gospodarczą ustawa nie uznaje: działalności rolniczej lub leśnej, wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi do wynajęcia nie przekracza 5 oraz działalności rolników z zakresie sprzedaży, o której mowa w art. 20 ust.1c ustawy o podatku dochodowym oda osób fizycznych (art. 1a ust. 2 u.p.o.l.). W niniejszej sprawie nie występują także wyłączenia o których mowa w art. 1a ust. 2a ustawy.

Organy prawidłowo ustaliły, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą A. Przeważającym rodzajem działalności jest produkcja opakowań z tworzyw sztucznych, miejscem prowadzenia tej działalności jest P. ul. B 80. Do 25 stycznia 2019 roku zakres działalności obejmował również najem i zarządzanie nieruchomościami własnymi. Rodzaj budynków i budowli (budynki magazynowe, wiata stalowa przy magazynie, wiata nad wagą, waga, wieża telefonii komórkowej, utwardzone place i drogi) wskazują na gospodarcze ich przeznaczenie. Dodatkowo skarżący wynajmuje część obiektów znajdujących się na spornej nieruchomości – 100 m 2 gruntu na potrzeby telefonii komórkowej oraz po 1.000 m2 i budynek wagi firmom C – M. L. i D – P.L., przy czym w wypadku obu synów skarżącego zakres wykorzystania nieruchomości znajdującej się w R. przy A 9A jest znacznie szerszy niż wynika, to z zawartych z nimi umów. Organy przyjęły, że za wykorzystaniem nieruchomości w działalności gospodarczej skarżącego przemawiają także: jego aktywność na rynku wynajmu budynków i gruntów, wliczanie w koszty działalności gospodarczej związanej z najmem kosztów utrzymania nieruchomości – opłat za energie elektryczną i wodę, wystawianie faktur VAT za wynajem, przeniesienie na najemców kosztów wywozu śmieci i nieczystości płynnych czy profesjonalne przygotowanie budynków poprzez montaż podliczników energii elektrycznej i wody.

W ocenie sądu wszystkie te okoliczności wskazują na gospodarcze wykorzystanie spornej nieruchomości. Okoliczność, że w swych granicach ma ona grunty, niezagospodarowane nie eliminuje możliwości opodatkowania ich według najwyższej stawki. Skarżący bowiem nawet nie usiłował wykazać, że wykorzystuje je do swoich celów prywatnych, a bezspornie pozostają one w jego posiadaniu. Bez wpływu na ustalenia faktyczne pozostaje okoliczność, że skarżących nie amortyzuje budynków i budowli, zaś wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, znajdujące się w aktach sprawy internetowe ogłoszenia wynajmu budynków są aktualne (6 czerwca 2019 roku - E, 16 maja 2019 roku – F )

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 188 O.p poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania P. L. i M. L. na okoliczność zakresu wykorzystania spornej nieruchomości w działalności skarżącego. Zgodnie z art. 188 O.p żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Pamiętać przy tym należy, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów, ale w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do odtworzenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego - adekwatne i wystarczające są inne dowody (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r. II FSK 1313/08 - dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organy dysponowały szerokim i wszechstronnym materiałem dowodowym, obok obu opinii biegłych, dokumentów (umów najmu, faktur), wyniku oględzin, dokumentacji fotograficznej także twierdzeniami skarżącego, które odrzucił. W ocenie sądu, dowody te pozwalały na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych.

Uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Bezspornie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie zawiadomiło strony o możliwości wypowiedzenia się o zebranych dowodach. Niemniej owa wada postępowania nie miała wpływu na wynika sprawy, w toku postępowania odwoławczego Kolegium nie przeprowadziło bowiem żadnych nowych dowodów, ani też autor skargi nie wskazał jakie twierdzenia i wnioski zamierzał złożyć korzystając z siedmiodniowego terminu, a którym mowa w powołanym przepisie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy ustalić i wykazać, czy istotnie na terenie sąsiadujących powiatów, województwa [...], czy kraju nie występują transakcje rynkowe podobnymi obiektami, co będące przedmiotem sporu. Jeśli okaże się, że jednak takie transakcje istnieją, należy ustalić wartość rynkową spornych budowli, jeśli nie – wskazać źródła, które uzasadniają wniosek o niemożności ustalenia wartości rynkowej przedmiotów opodatkowania, a tym samym o konieczności ustalenia jej według wartości odtworzeniowej.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 tej ustawy.

dc