Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 243/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 2 i 3, 30
journal: Dz.U. 1997 nr 114 poz 740
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007 r. sprawy ze skargi A. Ł. na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony skargę oddala


UZASADNIENIE

Komendant Policji wydał w dniu [...] na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 04 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. nr 78, poz. 511) w związku z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. nr 114, poz. 740) i art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071) postanowienie (znak [...], [...]), w którym stwierdził, że skarżący A. Ł. nie posiada nienagannej opinii. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał na poczynione przez siebie ustalenia, iż skarżący na mocy wyroku z dnia [...] sygn. [...] Sądu Rejonowego Wydział II Karny został uznany winnym czynów stanowiących wykroczenie z art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń (ustawy z dnia 20.05.1971 r., Dz. U. Nr 109, poz. 756 ze zm.) tj. o to, że w dniu [...]. W sprawach tych został ukarany grzywną w kwocie [...]. Ponadto ten sam Sąd w dniu [...] wyrokiem sygn. [...] uznał skarżącego winnym popełnienia w dniu [...] kradzieży paliwa o wartości [...] zł na szkodę [...] i wymierzył mu karę [...] dni aresztu i karę grzywny w kwocie [...] zł, zawieszając warunkowo karę aresztu na okres próby wynoszący jeden rok. Wyroki te są prawomocne. Organ podkreślił, że umyślność popełnienia w/w czynów uzasadniają przekonanie, że skarżący nie posiada nienagannej opinii.

Komendant Policji, po rozpoznaniu zażalenia A. Ł. ( w którym podkreślił posiadanie dobrej opinii w miejscu zameldowania oraz pracy) wydał postanowienie datowane na dzień [...] (znak [...]), mocą którego utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że zebrany w sprawie materiał wskazuje jednoznacznie, że skarżący naruszył normy prawa poprzez kilkakrotną kradzież paliwa ze stacji benzynowych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w prawomocnych wyrokach sądowych a fakty te mogą mieć znaczący wpływ na późniejsze efekty dysponowania przez skarżącego bronią, środkami przymusu bezpośredniego oraz powierzonym mieniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Ł., wskazując na wadliwość rozstrzygnięcia Komendanta Policji podkreślił, że licencję pracownika ochrony I stopnia posiada już od stycznia 2006 r., w pracy cieszy się dobrą opinią a opinię taką ma również w miejscu zamieszkania. W rozwinięciu skargi (w piśmie z dnia 25.09.2007 r.) dodał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki prejudycjalności wyroku skazującego za przestępstwo (na podstawie art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej ppsa), bowiem skarżący został skazany za wykroczenia ( których popełnieniu z resztą zaprzecza). Zarzucił, że organ nie umotywował w sposób pełny opinii o nieposiadaniu przez niego nienagannej opinii. Poprzestał bowiem na suchym przywołaniu faktów. Ponadto zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie nie odniosło się do całego materiału dowodowego, gdyż pominięto okoliczność nienagannej opinii w miejscu zameldowania, co poświadcza notatka policyjna.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu orzeczenia wydanego w trybie instancyjnym o nieposiadaniu przez A. Ł. nienagannej opinii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki prawne określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

Skarga A. Ł. nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] znajduje uzasadnienie na gruncie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. nr 145, poz. 1221 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o ochronie - w zw. z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 06 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz tryb i częstotliwość wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony – zwanego dalej rozporządzeniem. Organ ten, jak i Komendant Policji przeprowadzili wyczerpujące postępowanie dowodowe i dokonali prawidłowej wykładni przepisów.

Należy odróżnić na gruncie wskazanych wyżej aktów prawnych przesłanki niezbędne do ubiegania się o licencję pracownika ochrony I stopnia od przesłanek, które warunkują posiadanie licencji. Art. 26 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie stanowi, że o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która m.in. nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania. Rozporządzenie w § 10 reguluje natomiast tryb wydawania opinii o pracowniku ochrony w sposób ten, że opinię o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony oraz o pracowniku ochrony wydaje właściwy, ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego, komendant komisariatu Policji na polecenie komendanta wojewódzkiego Policji. Opiniowanie pracowników ochrony powinno następować raz na trzy lata a negatywna opinia o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony bądź o pracowniku ochrony jest podstawą do odmowy wydania licencji pracownika ochrony lub wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji. Przepisy te pokrywają się, ale tylko w zakresie wymogu posiadania nienagannej opinii. Nie jest przedmiotem badania przez Sąd kwestia prejudycjonalności wyroku Sądu karnego na zasadzie art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem postępowania jest bowiem ustalenie czy mający we władaniu licencję pracownika ochrony I stopnia A. Ł. legitymuje się nienaganną opinią jako warunkiem niezbędnym do utrzymania licencji.

Należy podkreślić, że przepisy ustawy wprowadzając wymóg posiadania nienagannej opinii jako warunku otrzymania i zachowania licencji nie wskazały żadnych szczególnych kryteriów, okoliczności którymi ma się kierować organ właściwy do wydania opinii. Równocześnie trzeba wyraźnie zaznaczyć, że ustawodawca wprowadził wymóg posiadania nienagannej opinii, a nie opinii pozytywnej . Niewątpliwie wymóg posiadania nienagannej opinii jest dalej idący i bardziej rygorystyczny niż wymóg posiadania pozytywnej opinii. Stąd też dla ustalenia, że podmiot posiada nienaganną opinię kryteria muszą być odpowiednio rygorystyczne.

Przedmiotem uwagi Sądu jest przede wszystkim to, czy organ właściwie zakwalifikował fakt popełnienia przez skarżącego czynów mających postać wykroczenia z art. 119 § 1

Kodeksu wykroczeń jako okoliczności, które wskazują na brak posiadania przez niego nienagannej opinii. Wedle materiału dowodowego – wyroki zapadłe wobec niego w dniu

[...] i [...] są prawomocne, przy czym z uwagi na regulację art. 46 Kodeksu wykroczeń stanowiącą o uznaniu za niebyłe ukarania (z zasady po dwóch latach od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary, z wyjątkiem gdy w tym okresie popełnione jest nowe wykroczenie za które wymierzona została kara aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny – wówczas uznaje się za niebyłe ukaranie po upływie dwóch lat od wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie) – wyroki te jak najbardziej winny być rozpatrywane w kontekście posiadania przez skarżącego nienagannej opinii.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że samo powołanie się na fakt ukarania skarżącego za popełnione wykroczenie nie jest decydującym dla rozstrzygnięcia w kwestii opinii. Jednak w rozpoznawanej sprawie okolicznością niewątpliwie obciążająca skarżącego jest fakt, że wyrok z dnia [...] zapadł już w trakcie posiadania licencji. Ponadto drugą okolicznością obciążającą jest charakter popełnionego wykroczenia. Skarżący został ukarany za wykroczenie z grupy wykroczeń przeciwko mieniu, został ukarany za popełnienie wykroczenia umyślnego polegającego na kradzieży, a tylko wartość skradzionego paliwa zadecydowała o tym, że popełnione zostało wykroczenie, a nie przestępstwo. Stąd też dla oceny rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie decydujące znaczenie ma rodzaj i charakter popełnionego wykroczenia. W takiej sytuacji koniecznym jest przełożenie tego faktu na ocenę osobowości posiadającego licencję, co w krótkiej formie, ale jednak uczynił organ II instancji stwierdzając, że "powyższe fakty (skazanie wyrokami sądów za wykroczenie z art. 119 Kodeksu wykroczeń) mogą mieć znaczący wpływ na późniejsze efekty dysponowania przez skarżącego bronią, środkami przymusu bezpośredniego oraz powierzonym mieniem". Sąd zgadza się z oceną organu, iż wykroczenie z art. 119 Kodeksu wykroczeń mające postać kradzieży kładzie się cieniem na ocenę osobowości skarżącego, którego podstawowym zadaniem jest ochrona mienia przed działaniami naruszającymi prawo, w tym kradzieżą. Trudno mówić o wiarygodności działań takiej osoby skoro sama dopuszcza się tego rodzaju czynów. Rolą Sądu jest zakwalifikowanie stwierdzonych zdarzeń do określonej normy prawnej, co na gruncie przedmiotowej sprawy sprowadza się do stwierdzenia, że skarżący A. Ł. poprzez dokonanie czynów mających postać wykroczenia z art. 119 Kodeksu wykroczeń utracił nienaganną opinię warunkującą posiadanie licencji I stopnia pracownika ochrony, co na gruncie art. 30 § 1 ustawy o ochronie w związku z § 10 rozporządzenia jest podstawą do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji. Okoliczność, iż skarżący posiada w miejscu zameldowania pozytywną opinię nie wyłącza stwierdzenia, że dopuszczając się czynu zabronionego na mieniu dał wyraz temu, że prognoza co do przestrzegania norm prawnych w zakresie dbałości o mienie w jego przypadku jest negatywna. Oczywiście nie każdy rodzaj wykroczenia kwalifikowałby uznanie skarżącego za osobę, która nie spełnia warunków do posiadania licencji niemniej jednak wykroczenie przeciw mieniu jest wystarczającą, zdaniem Sądu, przesłanką do wydania przez organy kwestionowanej przez skarżącego opinii. Ustawa wymaga bowiem posiadania nienagannej opinii, zdaniem Sądu nie może legitymować się taka opinią osoba, która co prawda posiada pozytywną opinię z miejsca zamieszkania , a równocześnie zostaje uznana wyrokiem Sądu za winną popełnienia wykroczenia kradzieży za co została wymierzona kara aresztu warunkowo zawieszona i kara grzywny.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.