Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3045/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, SKO w W., Kolegium) z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm, dalej: k.p.a.), art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. B. (dalej: strona, skarżąca) od decyzji Zarządu [...] W. (dalej: organ I instancji) nr [...] z [...] marca 2014 r., znak [...] nakazującej K. B. usunięcie, w terminie 3 miesięcy, odpadów w postaci mas ziemnych - kod 17 05 04 z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03), nawiezionych na teren działek ew. nr [...] z obrębu [...] w W. rejon ul. [...] w ilości: działka nr [...] m

i działka nr [...] m

oraz przekazanie odpadów magazynowanych na terenie ww. nieruchomości podmiotowi posiadającemu stosowane zezwolenie wymagane w art. 41 ustawy 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm., dalej: u.o.).

W decyzji z [...] sierpnia 2015 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

W piśmie z 3 listopada 2011 r., znak: [...] Biuro Ochrony Środowiska Urzędu W. poinformowało Zarząd [...] W. o fakcie nawiezienia ziemi z odpadami budowlanymi na teren m. in. działek o nr ew. [...] z obrębu [...].

W piśmie z 4 stycznia 2013 r. Zarząd [...] W. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, tj. nawiezienia ziemi z odpadami budowlanymi na teren ww. nieruchomości.

W dniu [...] lutego 2012 r. przeprowadzono wizję w terenie, z której sporządzono protokół i dokumentację fotograficzną. Podczas wizji ustalono, że właściciel nieruchomości sąsiedniej A. R., sposobem gospodarczym, dokonał podniesienia gruntu. Celem dostosowania poziomu swoich działek do nieruchomości sąsiednich naniesione zostały masy ziemi również na działki nr [...]. Wskazano, że ziemia pochodzi z budowy metra.

W celu obliczenia ilości nawiezionych odpadów organ I instancji powołał biegłego-rzeczoznawcę z zakresu geodezji. Z wykonanego przez mgr inż. J. G. - uprawnionego geodetę, operatu technicznego wynika, że na działkę nr ew. [...] - nawieziono [...] m

mas ziemnych, a na działkę nr [...] nawieziono [...] m3 mas ziemnych.

W decyzji nr [...] z [...] września 2013 r., znak: [...] Zarząd [...] W. nakazał K. B. usunięcie odpadów w postaci mas ziemnych z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, nawiezionych na teren działek ew. nr [...] z obrębu [...] w W. rejon ul. [...] w ilości: działka nr [...] m3 i działka nr [...] m3 oraz zagospodarowanie odpadów magazynowanych na terenie ww. nieruchomości zgodnie z przepisami u.o. Ponadto w decyzji wskazano, że odpady należy usunąć w terminie 3 miesięcy od chwili, gdy decyzja ta stanie się ostateczna.

Odwołanie od powyższej decyzji dochowując ustawowego terminu do jego wniesienia złożyła K. B.

SKO w W. w decyzji z [...] listopada 2013 r., znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że decyzja organu I instancji nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów wymaganych przepisami prawa, w tym sposobu usunięcia odpadów, rodzaju odpadów podlegających usunięciu. Nie dokonano też wyczerpujących ustaleń w zakresie posiadacza odpadów.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Zarząd [...] W. w decyzji nr [...] z [...] marca 2014 r. znak: [...] nakazał K. B. usunięcie odpadów w postaci mas ziemnych - kod 17 05 04 z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, nawiezionych na teren działek ew. nr [...] z obrębu [...] w W. rejon ul. [...] w ilości: działka nr [...] m3 i działka nr [...] m3 oraz przekazanie odpadów magazynowanych na terenie ww. nieruchomości podmiotowi posiadającemu stosowane zezwolenie wymagane art. 41 u.o. Ponadto w decyzji wskazano, że odpady należy usunąć w terminie 3 miesięcy od chwili gdy decyzja ta stanie się ostateczna.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. B., wskazując, że jej budynek znajduje się w odległości 250 m od ul. [...] w kierunku [...] i przy [...] i zaniedbaniach w pracach melioracyjnych byłby podmyty. Zdaniem strony, przepisy prawa dopuszczają możliwość prowadzenia prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym.

W decyzji z [...] czerwca 2014 r. znak [...] SKO w W. utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] W. nr [...] z [...] marca 2014 r. w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów w postaci mas ziemnych kod 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) z miejsc nie przeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, nawiezione na teren działek nr ew. [...] z obrębu [...] w W. rejon ul. [...].

Prawomocnym wyrokiem z 5 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2135/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi K. B., uchylił ww. decyzję SKO w W. z [...] czerwca 2014 r. znak [...] na podstawie art, 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że istota sprawy sprowadza się do podnoszonej przez skarżącą kwestii, czy działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. znajdują się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i wobec tego, czy obowiązują określone dla tego obszaru zakazy. Jednym z nich jest zakaz określony w § 4 pkt 5 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Województwa [...] z 2007r., nr [...], poz. [...], dalej: rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...]), które określają granice [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zakazuje on wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Sąd zaakceptował przy tym stanowisko Kolegium, że nawiezienie ziemi z wykopów metra w celu utwardzenia powierzchni ziemi powoduje zniekształcenie terenu. W ocenie Sądu, organy rozpoznające sprawę przyjęły apriori, że działki skarżącej znajdują się w graniach obszaru chronionego. W aktach administracyjnych brak jest natomiast dokumentów, w oparciu o które organy przyjęły tezę o ich przynależności do [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Skarżąca natomiast przedłożyła przy skardze oraz na rozprawie przed sądem administracyjnym dowody, że wyznaczenie przebiegu granicy tej formy ochrony przyrody powoduje w praktyce wątpliwości. Wobec wątpliwości co do tak istotnej okoliczności konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji celem wyjaśnienia położenia działek skarżącej w stosunku do [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i tym samym musi pozostać bezspornie wyjaśniona. Gdyby bowiem twierdzenia skarżącej okazały się zasadne co do położenia działek, wówczas byłoby możliwe zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenia Ministra Środowiska z 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, co wpłynęło by na wynik sprawy.

Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie SKO w W. rozpatrzyło odwołanie K. B. od decyzji Zarządu [...] W. nr [...] z [...] marca 2014 r. znak [...].

W decyzji z [...] sierpnia 2015 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium powołało się na treść art. 26 u.o. Według organu II instancji, przywołany przepis, będący podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji, jest swoistego rodzaju Instrumentem interwencyjnym w rękach organów administracji publicznej, które zobowiązane są do sprawowania nadzoru nad prawidłowością składowania lub magazynowania odpadów w miejscach takiego magazynowania lub składowania.

Organ II instancji wskazał, że kwestią sporną, która wymagała wyjaśnienia była natomiast okoliczność, czy działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. znajdują się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i wobec tego, czy obowiązuje dla nich określony w § 4 pkt 5 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...]. Wypełniając wskazania Sądu w powyższym zakresie Kolegium poddało analizie treść przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru

Chronionego Krajobrazu, które określają granice [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Według Kolegium, stosownie do § 1 pkt 2 ww. rozporządzenia obszar całkowitej powierzchni [...] ha położony jest na terenie gmin: [...], w powiatach: [...] oraz w W. [...]. W myśl zaś § 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] opis przebiegu granicy Obszaru dla gmin: [...] określają odpowiednio załączniki nr 1-43 do rozporządzenia. Zdaniem SKO w W., załącznik nr 42 ww. rozporządzenia określa opis przebiegu granicy [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dla W. [...] wg mapy [...] z [...] grudnia 2000 r. Stosownie do ww. załącznika, określającego I strefę obszaru, obszar wchodzi na teren gminy W. z obszaru Gminy W. w punkcie nr 1, leżącym na zewnętrznym brzegu [...], na [...].

Organ II instancji wskazał, że graficzny przebieg granic [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dla W. [...] dla ww. odcinków 1-2a przedstawia ortofotomapa dostępna na geoserwisie Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (http://geoserwis.gdos.gov.pl/mapy/), której wydruki załączone zostały do akt niniejszej sprawy (na podkładzie ortofotomapy GUGIK i skanu mapy topograficznej). Z informacji zawartych w powyższym serwisie wynika, że dane w nim prezentowane pochodzą z aktów prawnych dotyczących form ochrony przyrody oraz są uzyskiwane na podstawie tych aktów. Porównanie treści ww. rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z graficznym przebiegiem granic obszaru, przedstawionych na ww. mapach, wskazuje ponad wszelką wątpliwość, iż w geoserwisie GDOŚ przedstawiony został przebieg granic [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu zgodny z postanowieniami powołanego rozporządzenia.

W ocenie Kolegium, z ww. map, które odzwierciedlają zapisy powołanego załącznika nr [...] rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] w sprawie opisu przebiegu granicy [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dla W., wynika, że cała działka nr [...] oraz zachodnia część działki nr [...] znajdują się w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu strefy I. Z porównania powołanych map z załączonym do operatu technicznego z [...] sierpnia 2013 r. geodezyjnym opracowaniem objętości mas ziemnych na działce nr [...] wynika, że masy ziemne o pow. [...] m3 (usytuowane w zachodniej części działki nr [...]), w całości znajdują się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dla [...] W.

W ocenie SKO w W., do ww. odpadów nie może mieć zastosowania rozporządzenie Ministra Środowiska z 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2006, nr 75 poz. 527). Na terenie tym obowiązuje bowiem zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych.

Nawiezienie mas ziemnych na teren działek nr [...] nie podlega natomiast pod dyspozycję powyższych wyłączeń.

Zdaniem organu odwoławczego, nie można uznać za zasadne twierdzeń skarżącej, że prace ziemne prowadzone były w celu zabezpieczenie przeciwpowodziowego. Zasady i sposób prowadzenia ochrony przeciwpowodziowej regulują bowiem przepisy ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 469). Z udzielonych przez skarżącą wyjaśnień nie wynika, aby przeprowadzone przez nią prace uwzględniały tryby określone w art. 88a i następne wymienionej ustawy.

W ocenie Kolegium, ustalenie, że strona nie była legitymowana do takiego wykorzystania odpadów na działkach nr [...] oznacza, iż składowała odpady w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Wobec powyższego prawidłowym było nałożenie na K. B. obowiązku usunięcia odpadów z terenu ww. działek nr [...] oraz przekazania odpadów magazynowanych na terenie ww. nieruchomości podmiotowi posiadającemu stosowane zezwolenie wymagane art. 41 u.o.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesionej w piśmie z 17 września 2015 r. skarżąca zaskarżyła decyzję SKO w W. z [...] sierpnia 2015r., [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu [...] W. nr [...] z [...] marca 2014r. Zaskarżając ww. decyzję w całości skarżąca wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2. wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu [...] W nr [...] z [...] marca 2014 r. 3. zasądzenie od SKO w W. na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, 4. zobowiązanie SKO w W. do przeprowadzenia prawidłowego i wyczerpującego postępowania dowodowego, dokonania ustaleń na podstawie dokumentów urzędowych, nie zaś wyłącznie w oparciu o dane znajdujące się w portalu internetowym, w którym informacje i mapy mogą być traktowane wyłącznie jako dane poglądowe i nie mają charakteru urzędowego, 5. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2015 r., na okoliczność, że granice obszaru nic zostały precyzyjnie ustalone i nie wiadomo na dzień dzisiejszy jakie działki dokładnie znajdują się w granicach chronionego obszaru, a dopiero trwa postępowanie mające na celu ustalenie jednoznacznego przebiegu granicy obszaru, w tym sporządzenie cyfrowego przebiegu granic obszaru, 6. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi wydruku ze strony startowej portalu: www.geoserwis.gdos.gov.pl na okoliczność wiedzy organu, że dane prezentowane na portalu nie stanowią prawnego ustalenia lokalizacji i przebiegu granicy form ochrony przyrody.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do dalszego postępowania wyrażonych wyroku z 5 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2135/14 i niezbadanie kwestii czy działki nr [...] są położone w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na danych znajdujących się w portalu internetowym, w którym informacje i mapy mogą być traktowane wyłącznie jako dane poglądowe i nie mają charakteru urzędowego oraz nie stanowią prawnego ustalenia lokalizacji i przebiegu granicy form ochrony przyrody,

2. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. I art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, w szczególności oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na danych znajdujących się w portalu internetowym, w którym informacje i mapy mogą być traktowane wyłącznie jako dane poglądowe i nie mają charakteru urzędowego, co nie pozwala na prawidłowe I bezsporne ustalenie stanu faktycznego, że działki nr [...]są położone w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu; poczynienie ustaleń kluczowych dla sprawy wyłącznie na podstawie internetowych map nie mających waloru urzędowego i oficjalnego co narusza zasadę praworządności oraz zasadę zaufania do organów administracji

3. naruszenie art. 26 ust. 2 i ust. 6 u.o. poprzez nieprawidłowe ustalenie kubatury mas ziemnych, które mają podlegać usunięciu z nieruchomości

4. naruszenie § 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2007r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu poprzez jego zastosowanie i uznanie, że działki nr [...] z obrębu [...] należą do [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i że nie można na tym terenie wykonywać prac ziemnych zniekształcających rzeźbę terenu mimo, że organ nie dysponuje żadnymi mapami geodezyjnymi ani dokumentami urzędowymi potwierdzającymi tę okoliczność.

W ocenie skarżącej, przede wszystkim doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do dalszego postępowania wyrażonych wyroku z 5 marca 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 2135/14 i niezbadanie kwestii czy działki nr [...] są położone w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Skarżąca wskazuje, że organ w celu ustalenia ww. okoliczności posłużył się wyłącznie mapą internetową znajdującą się na portalu internetowym Geoserwis GDOŚ, w którym informacje i mapy mogą być traktowane wyłącznie jako dane poglądowe, nic mają charakteru urzędowego oraz nie stanowią prawnego ustalenia lokalizacji i przebiegu granicy form ochrony przyrody - informacja ta widnieje także na stronie startowej portalu. Oprócz wydruków z Internetu organ nie dysponuje żadnymi urzędowymi dokumentami, ani mapami potwierdzającymi, że działki skarżącej wchodzą w skład obszaru chronionego. Na stronie Internetowej Geoserwis GDOŚ z informacji startowej wynika, że "w przypadku niejasności należy skontaktować się bezpośrednio z organem w którego kompetencjach dana forma się znajduje Skarżąca wskazuje, że wystąpiła do Marszałka Województwa [...] z zapytaniem, czy jej działki wchodzą w skład [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i otrzymała oficjalną odpowiedź - udzieloną w piśmie z 26 maja 2014 r. Zdaniem skarżącej, Marszalek Województwa wprost wskazał, że "w chwili obecnej prowadzone jest postępowanie mające na celu ustalenie jednoznacznego przebiegu granicy Obszaru w obrębie [...] przy ul. [...]". Skarżąca podnosi, że z kolejnym zapytaniem do Marszałka wystąpiła w 2015 r. i ponownie, pismem z 28 lutego 2015r., otrzymała odpowiedź, że rozpatrywanie wniosków związanych z przebiegiem, granic obszarów zostało wstrzymane do czasu sporządzenia cyfrowego zapisu granic obszaru oraz, że w sprawie ustalenia granic obszaru toczą się postępowania administracyjne i sądowe.

Obydwa ww. pisma zostały skierowane do skarżącej przez organy administracji, w granicach kompetencji organów, a zatem mają walor dokumentów urzędowych i odzwierciedlają oficjalne stanowisko Marszałka Województwa [...]. Według skarżącej, SKO w W. nie wystąpiło do żadnych organów właściwych, ale ograniczyło się do informacji zawartych na stronie Internetowej, nie mających charakteru wiążącego. Zdaniem skarżącej, nie sposób zatem uznać, aby organ prawidłowo zastosował się do wskazań Sądu co do dalszego postępowania i nie sposób uznać, że ustalenia organu są bezsporne i wiążące. Tym samym według skarżącej naruszony został art. 153 p.p.s.a.

W ocenie skarżącej, poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na danych znajdujących się w portalu internetowym, w którym informacje i mapy mogą być traktowane wyłącznie jako dane poglądowe i nie mają charakteru urzędowego doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. I art. 107 § 3 k.p.a. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób nieprawidłowy oraz niewyczerpująco zgromadził materiał dowodowy. Skarżąca podkreśla, że już na stronie startowej Geoserwisu GDOŚ widnieje jednoznaczna Informacja, że dane prezentowane na stronie nie mają charakteru urzędowego oraz nie stanowią prawnego ustalenia lokalizacji i przebiegu granicy form ochrony przyrody. Mapy te mają charakter poglądowy i nie mogą być traktowane jako dokumenty oficjalne, nie mogą być podstawą czynności administracyjnych czy urzędowych. Według skarżącej, trudno byłoby przyjąć, że adresatem tej informacji są wyłącznie obywatele, zaś dla organów administracji mapy te stanowią podstawę urzędową do ustalania lokalizacji i przebiegu granicy form ochrony przyrody. W Skarżąca wskazuje, że rozpatrując sprawę Kolegium nie wystąpiło do żadnych organów właściwych, ograniczyło się wyłącznie do informacji zawartych na stronie Internetowej, która nie ma charakteru wiążącego. Wyłącznie na tej podstawie organ dokonał ustalenia, że działki nr [...] są położone w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie ustalenie, czy działki nr [...] są położone w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze i decydujące znaczenie. Z tego powodu ustalenia w tym przedmiocie muszą zostać poczynione możliwie wyczerpująco i wnikliwe, bowiem od tego zależy końcowe rozstrzygniecie sprawy. Organ powinien przy tym działać zgodnie z zasadą praworządności i zasadą zaufania do organów administracji. Ustalenia o najistotniejszym ciężarze gatunkowym dla sprawy powinny być czynione rzetelnie, a organ powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie organ naruszył zasady przeprowadzania postępowania dowodowego, bowiem nie podjął wszelkich możliwych kroków do ustalenia, czy rzeczywiście działki znajdują się obszarze chronionym.

Organ ograniczył się do przeglądu mapy internetowej na portalu internetowym, jednak dane te nie mają mocy urzędowej.

Według skarżącej, skoro z pism skierowanych do strony przez Marszałka Województwa wynika, że granice [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dla [...] nie zostały dokładnie ustalone i są ustalane, to organ nie powinien się ograniczać do map informacyjnych, ale powinien wystąpić do odpowiednich organów w celu przestawienia dokumentów urzędowych i map mających walor urzędowy, potwierdzających z całą pewnością, jaki jest status działek. Nie sposób uznać, przy oparciu się wyłącznie na mapie z Internetu, że materiał dowodowy jest kompletny i wyczerpująco zgromadzony. Prawidłowe ustalenie kwestii położenia nieruchomości jest szczególnie istotne z punktu widzenia ciężaru gatunkowego postępowania I ze względu na daleko idące, nieodwracalne skutki i koszty, jakie mogą dla skarżącej wyniknąć w rezultacie końcowego rozstrzygnięcia. Także z uwagi na ewentualne skutki decyzji wyniki ustaleń faktycznych organów nie mogą budzić w tej kwestii wątpliwości i nie mogą być dowolne.

W ocenie skarżącej, organ ustalił również błędnie kubaturę mas ziemnych i błędnie wskazał ilość mas ziemnych, które mają podlegać usunięciu. Opierając się wyłącznie na opinii biegłego geodety mgr inż. J. G. organ ustalił, że z budowy metra na działkę nr [...] nawieziono aż [...] m3. Geodeta dokonując pomiarów mas ziemi nie ustalił, które masy ziemi zostały nawiezione z budowy II linii metra, a które zostały nawiezione wcześniej. Geodeta po prostu wykonał pomiary do gruntu rodzimego. Tymczasem masy ziemne na przedmiotowe działki były nawożone stopniowo przez ostanie 30 lat przez rodziców skarżącej od połowy lat 70. Poziom działek był wcześniej podnoszony, a zatem pomiary wykonane do gruntu rodzimego zafałszowują rzeczywistość. Istotne jest dokonanie rzetelnych pomiarów, ponieważ jeżeli masy ziemne nie zostały nawiezione przez skarżącą, pod rządami aktualnej ustawy, to nie powinna ponosić odpowiedzialności za te odpady. Organ powinien ustalić, czy dochodziło faktycznie do wcześniejszego podnoszenia działek w poprzednich latach i w Jakich okresach działka była podnoszona masami ziemi. Organ nie przeprowadził w tym zakresie prawidłowego postępowania dowodowego, zatem w tym zakresie również nie można uznać, że sprawa została faktycznie wyjaśniona.

W podsumowaniu skargi skarżąca ponownie podnosi, że SKO w W. nie zastosowało się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015r., sygn. IV SA/Wa. 2135/14 i nie ustaliło w sposób niebudzący wątpliwości, że działki nr [...] są położone w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Ustalenia organu II instancji pozostają arbitralne i obarczone są wadą dowolności. Organ nie podjął wszelkich możliwych kroków aby zgromadzić wyczerpująco materiał dowodowy, mimo, iż w zakresie granic [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu występują znaczne wątpliwości. Tym samym naruszone zostały zasady praworządności, przekonywania i zaufania obywateli do państwa.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W dniu 7 kwietnia 2016 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo skarżącej zawierające wnioski dowodowe oraz stanowisko w sprawie. Www. piśmie skarżąca działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnosi o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów: 1) opinii technicznej z [...] lutego 2015 r. autorstwa dr inż. L. S. na okoliczność, że masy ziemi nawiezione na działki skarżącej nie stanowią odpadów, 2) pisma z [...] października 2015 r. znak [...] skierowanego do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] przez Urząd Miasta W. na okoliczność braku ustalenia granic przebiegu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu w tym oznaczenia ich w terenie i niemożliwości ustalenia czy nieruchomość skarżącej znajduje się w tym obszarze, 3) pisma z [...] września 2015 r. znak [...] skierowanego do skarżącej przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] na okoliczność braku ustalenia granic przebiegu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu w tym oznaczenia ich w terenie i niemożliwości ustalenia czy nieruchomość skarżącej znajduje się w tym obszarze, 4) pisma z [...] grudnia 2015 r. znak [...] skierowanego do Urzędu Miasta W. przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] na okoliczność braku ustalenia granic przebiegu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu w tym oznaczenia ich w terenie i niemożliwości ustalenia czy nieruchomość skarżącej znajduje się w tym obszarze.

Według skarżącej, podnieść i wskazać ponadto należy, że organy w niniejszej sprawie, a w szczególności SKO nie wzięły pod uwagę wielu istotnych okoliczności i dowodów, które prowadzą do wniosku, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe, a wydanie decyzji nie jest możliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. i u.o. oraz rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...].

W rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materiaInoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt lOSK 2355/11, LEX nr 1328094).

W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. u.o. oraz rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...].

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ li II instancji jest zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony.

Wskazać należy, że strony brały udział w postępowaniu i na każdym jego etapie miały możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów i podjętych ustaleń. Z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego organy orzekające w niniejszej sprawie wypełniły obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdej fazie postępowania w taki sposób, aby strona mogła uczestniczyć zarówno w zbieraniu materiału dowodowego jak i mieć możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy I i II instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię zasad postępowania administracyjnego umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do wydania w niniejszej sprawie decyzji nakazującej K. B. 1) usunięcie odpadów w postaci mas ziemnych - kod 17 05 04 (gleba i ziemia w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, nawiezione na teren działek ew. nr [...] z obrębu [...] w W., rejon ul. [...] w ilości: - dla działki nr ew. [...] m3, dla działki nr ew. [...] m3 2) przekazanie odpadów magazynowanych na terenie ww. nieruchomości podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenie wymagane art. 41 ustawy o odpadach oraz nakazującej usunięcie odpadów w terminie 3 miesięcy od chwili gdy niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

Podnieść należy, że z zasady wyrażonej wart. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Według Sądu, kierując się tak zakreśloną treścią tej zasady postępowania administracyjnego nie można zgodzić się z zarzutem przedstawionym w skardze dotyczącym naruszenia art. 8 k.p.a. przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Jeżeli rozstrzygnięcie decyzji nie pozostaje w sprzeczności z treścią jej uzasadnienia, to sytuacja taka wbrew zarzutom skargi, nie narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazać należy, że o skuteczności zarzutów stawianych na podstawie art. 8 k.p.a., nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem organu II instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organ administracji musi wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji aktu (decyzji lub postanowienia) bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a.

W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji organu I i II instancji są skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w decyzjach organu I i II instancji przepisów k.p.a. i u.o. oraz rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...].

Według Sądu, motywy decyzji zostały tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierowały się organy przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych wart. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i 11 instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć, których przedmiotem jest nakazującej K. B. 1) usunięcie odpadów w postaci mas ziemnych - kod 17 05 04 (gleba i ziemia w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, nawiezione na teren działek ew. nr [...] z obrębu [...] w W., rejon ul. [...] w ilości: - dla działki nr ew. [...] m3, dla działki nr ew. [...] m3 2) przekazanie odpadów magazynowanych na terenie ww. nieruchomości podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenie wymagane art. 41 ustawy o odpadach oraz nakazującej usunięcie odpadów w terminie 3 miesięcy od chwili gdy niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć. W uzasadnieniach tych decyzji znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z nakazem usunięcia odpadów z przedmiotowych nieruchomości. Organy dokonały interpretacji powołanych w decyzjach norm prawnych. Podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Proces ten w ocenie Sądu, znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I i II instancji.

W niniejszej sprawie organ 11 instancji prowadził postępowanie od początku, nie będąc związany ustaleniami organu instancji niższej.

W przedmiotowej sprawie SKO w W. w decyzji z [...] sierpnia 2015 r. ustosunkowało się do twierdzeń skarżącej zawartych w odwołaniu, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I Instancji. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji odwoławczej Kolegium z [...] sierpnia 2015 r. W zaskarżonej do Sądu decyzji organ II instancji powołał się na motywy wyrażone przez organ I instancji.

SKO w W. uzasadniło także fakt nieuwzględnienia odwołania skarżącej, podając motywy, jakimi się kierowało się przy odrzuceniu poszczególnych twierdzeń zawartych w tym odwołaniu. Kolegium w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2015 r. wyczerpująco udowodniło także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w odwołaniu, a decyzją organu I instancji wydaną przez organ I Instancji. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest nakaz usunięcia odpadów z nieruchomości należącej do skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z treścią tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ciąży na organie oraz na sądzie i może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Powszechnie przyjmuje się, że od takiej oceny prawnej można odstąpić np. gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, odmienne od wyjaśnionych w poprzednio wydanym wyroku. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem.

Zadaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie było skontrolowanie czy SKO w W. zastosowało się do zaleceń i wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2135/14. Istota zaleceń Sądu we wskazanym wyroku sprowadzała się do tego, iż organ powinien podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia czy działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. znajdują się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i wobec tego, czy obowiązuje dla nich określony w § 4 pkt 5 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Wypełniając wskazania Sądu w powyższym zakresie Kolegium poddało analizie treść przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Województwa [...] z 2007r., nr [...], poz. [...]), które określają granice [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. W ocenie Sądu, zalecenia o których mowa wyżej zostały wykonane przez SKO w W., a podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Organ II Instancji obszernie i szczegółowo odniósł się do kwestii wcześniej pominiętej, a mianowicie do takich faktów jak: położenie działek o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu w kontekście obowiązywania dla nich określonego w § 4 pkt 5 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2007 r, zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu.

Sąd zatem nie podziela zarzutu skarżącej dotyczącego niezastosowania się przez organ do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do dalszego postępowania wyrażonych wyroku z 5 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2135/14 i niezbadania kwestii czy działki nr [...] są położone w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na danych znajdujących się w portalu internetowym, w którym informacje i mapy mogą być traktowane wyłącznie jako dane poglądowe, nie mają charakteru urzędowego oraz nie, stanowią prawnego ustalenia lokalizacji i przebiegu granicy form ochrony przyrody. Wskazać należy, że Sąd nie określił w wyroku z 5 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2135/14 metody oraz instrumentów przy pomocy, których SKO w W. powinno ustalić położenie działek o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu w kontekście obowiązywania dla nich określonego w § 4 pkt 5 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2007 r. zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy co następuje; Sąd nie uznał za zasadny zarzutu naruszenia art. 26 ust 2 i 6 u,o. poprzez nieprawidłowe ustalenie kubatury mas ziemnych, które mają podlegać usunięciu z nieruchomości. Wskazać należy, że z uwagi na to, że obszar, na którym zmagazynowano odpady obejmował obszerny teren, stanowiący działki, będące własnością wielu stron, organ I instancji w toku postępowania, powołał biegłego - rzeczoznawcę z zakresu geodezji do wykonania obliczeń ilości nawiezionych odpadów na poszczególne nieruchomości. W piśmie z 21 sierpnia 2013 r. powiadomiono strony postępowania o wykonaniu przez biegłego ekspertyzy i możliwości zapoznania się z jej treścią. Z wykonanego przez mgr inż. J. G. uprawnionego geodetę (uprawnienia Nr [...]) operatu technicznego wynika, że na: - działkę nr ew. [...] - nawieziono [...] m3 mas ziemnych, a na działkę nr ew. [...]- nawieziono [...] m3 mas ziemnych. Pomiary wykonano metodą biegunową, a za układ odniesienia przyjęto poziom gruntu rodzimego. Obliczenia wykonano w programie Winkalk (szczegółowy opis techniki wykonanych pomiarów znajduje się w operacie technicznym).

W niniejszej sprawie organ I instancji wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z prośbą o podanie rodzajów odpadów jakie były wytwarzane w związku z budową II linii metra. Z otrzymanej informacji zwrotnej (pismo znak: [...] z [...] stycznia 2014 r.) wynika, że w wyniku prowadzonych prac były wytwarzane następujące rodzaje odpadów: 1. główne roboty ziemne: - 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, - 17 05 06 - urobek z pogłębiania inny niż wymieniony w 17 05 05, - 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, -17 01 81 - odpady z remontów i przebudowy dróg, - 17 03 02 - asfalt inny niż wymieniony w 17 03 01, 2. drążenie tunelu: - 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 0-5 03, -17 0101- odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów.

Zgodnie z oświadczeniem A. R. - właściciela, nieuchronności sąsiedniej masy ziemne pochodziły z wykopów II linii metra z okolic ul [...]. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie miały podstaw do kwestionowania oświadczenia dotyczącego źródła pochodzenia odpadów. Istnieje zgodność czasowa wykonywania powyższych prac tj. drążenia II linii metra i nawiezienia ziemi na nieruchomości będące własnością A. R. i skarżącej. Weryfikacja tzn. zbilansowanie wydobytej ziemi z budowy II linii metra jak i ilość zagospodarowanej na terenie działek K. B. nie była możliwa z uwagi na fakt, że ziemię wywoziło wielu podwykonawców. Organy obu instancji zasadnie zatem uznały, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z odpadami o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03).

Oceniając czy skarżąca jest posiadaczką odpadów organ I instancji prawidłowo zwrócił uwagę na treść art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. K. B. - jest właścicielką nieruchomości obejmującej działki: o nr ew. [...] z obrębu [...]. Oświadczyła, że nie zlecała żadnych prac ziemnych na terenach swoich nieruchomości. Stwierdziła, że takie prace za jej zgodą wykonywał A. R. jednocześnie na swoim i jej terenie, ponieważ ich działki przylegają bezpośrednio. K. B.wyraziła zgodę na podniesienie terenu swoich nieruchomości ponieważ miała obawy, aby jej tereny nie pozostały w dole co mogłoby doprowadzić do podmycia skarpy, a w konsekwencji do zniszczenia jej domu. Skarżąca prosiła tylko, aby nawożona ziemia była bez zanieczyszczeń i mogła zostać w przyszłości wykorzystana ogrodniczo. A. R. po zapoznaniu się z zeznaniami K. B. oświadczył, że nie nawoził ziemi na tereny będące jej własnością ponieważ nie posiada do tego celu odpowiedniego sprzętu. Dodał ponadto, że K. B. sama uzgadniała z kierowcami wożącymi ziemię i z operatorem spycharki warunki nawiezienia ziemi. K. B. po zapoznaniu się z treścią oświadczenia A. R. nie zanegowała jego treści.

W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ prawidłowo uznał, że K. B. jest posiadaczem odpadów.

Badając, czy działki o nr ew. [...] z obrębu [...], stanowią miejsce przeznaczone do składowania lub magazynowania odpadów organ I instancji odwołał się do art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o. Analiza akt sprawy doprowadziła organy obu instancji do wniosku, że K. B. nie jest, ani wytwórcą odpadów, ani osobą zajmującą się zbieraniem odpadów, ani osobą zajmującą się przetwarzaniem odpadów, a więc nie dokonuje magazynowania odpadów. Składowanie odpadów może się odbywać jedynie w miejscach do tego przeznaczonych, tj. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub na podstawie decyzji administracyjnej. Ww. obszar nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także dla tego terenu nie ustalono warunków zabudowy. Powyższe nieruchomości znajdują się na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu ustanowionego rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2007r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]) zmienionego uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013r. poz. [...]).

W związku z powyższym organy zasadnie uznały, że nieruchomości o nr ew. [...] obrębu [...] nie są przeznaczone na cele związane z magazynowaniem lub składowaniem odpadów.

Istotą w niniejszej sprawie jest to, czy skarżąca jest posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. Zgodnie z treścią tego przepisu, przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, a nie czy działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. znajdują się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Zdaniem Sądu, niezależnie bowiem od tego czy ww. działki znajdują się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, czy też położone są poza granicami tego Obszaru, obowiązują normy prawne wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 19 oraz art. 26 u.o. Zdeponowanie przez skarżącą na ww. działkach odpadów ostatecznie przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 5 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2135/14, wskazując jednoznacznie, że w ocenie Sądu, organ trafnie zakwalifikował sporną ziemię jako odpad o kodzie 17 05 04, wbrew temu, co podnosi skarga. Powyższe ustalenia zostały poczynione w oparciu o zestawienia przedłożone przez wykonawcę II linii metra co do sposobu zagospodarowania wytworzonymi odpadami w okresie od 1 listopada 2012 r, do 1 maja 2013 r. oraz rodzaju tych odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6) u.o., pod pojęciem odpadów rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Ziemia wykopana przy drążeniu drugiej linii metra została zakwalifikowana jako odpad i jako taki została zagospodarowana poprzez przekazanie osobom fizycznym, w tym skarżącej. Dodać przy tym należy, że katalog odpadów w dacie wydania zaskarżonej decyzji nadal regulowało rozporządzenie Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), wydane na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn,: Dz. U. z 2010r, Nr 185, poz. 1243 ze zm.), którego moc została zachowana do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie obowiązującej ustawy o odpadach (art. 4 ust. 3), nie dłużej jednak niż przez okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy, co wynika również z art. 250 ust. 1 ustawy o odpadach. Oznacza to, że masy ziemne zasadnie zostały zakwalifikowane po pierwsze jako odpad, po drugie jako odpad o kodzie 17 05 04. W rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. przez posiadacza odpadów należy traktować wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Działki skarżącej nie stanowią miejsca przeznaczonego do składowania lub magazynowania odpadów. W myśl art. 153 p.p.s.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 marca 2015 r. sygn. akt IV S/\/Wa 2135/14. Wskazać należy jednocześnie, że przepisy w niniejszej sprawie nie uległy zmianie. Zgodnie z ogólną zasadą gospodarki odpadami wyrażoną w art. 26 ust. 1 u.o. posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (Por. J. Jerzmański, Nieprawidłowe deponowanie odpadów- podmioty odpowiedzialne, PK 2010, nr 12, s. 44.). Zasada ta jest konsekwencją obowiązywania domniemania wyrażonego w art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. Według niego, posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Obalenie domniemania wywodzonego z treści art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. może nastąpić po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w indywidualnej sprawie. Do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego na podstawie art, 26 u.o. wymagane jest ustalenie istnienia odpadów, ich składowania w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania oraz podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów. Z treści art. 26 ust. 1 u.o. wynika z mocy samego prawa dla posiadaczu odpadów obowiązek niezwłocznego ich usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Posiadacz odpadów jest zobowiązany wykonać go bez wezwania, a w razie jego bezczynności, organ administracji publicznej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów ich usunięcie. Nakaz usunięcia odpadów jest wydawany w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. i musi być zgodny z wymaganiami formalnym wskazanym w art. 107 k.p.a.

W przypadku, gdy nie można ustalić podmiotu ponoszącego odpowiedzialność za odpady, powinno zacząć działać domniemanie. Inaczej mówiąc, jeśli domniemanie nie zostanie obalone, odpowiedzialność za odpady będzie ponosił władający powierzchnią ziemi, na której odpady się znajdują. Jeżeli odpady nie zostaną usunięte zgodnie z obowiązkiem wyrażonym w art. 26 ust. 1 u.o., wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Wyjątkiem jest sytuacja, w której obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami.

Ustalenie czy działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. znajdują się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu miało natomiast wpływ na to, czy skarżąca ponadto naruszyła zakazy wynikające z treści rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...]. Z tego powodu Sąd nakazał organowi II instancji dodatkowo wyjaśnić okoliczność czy działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. znajdują się w granicach [...] Obszaru Chronione Krajobrazu. Kolegium kwestie te wyjaśniło. W związku z tym Sąd nie uznał zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz naruszenia naruszenie § 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] poprzez jego zastosowanie i uznanie, że działki nr [...] z obrębu [...] należą do [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i że nie można na tym terenie wykonywać prac ziemnych zniekształcających rzeźbę terenu mimo, że organ nie dysponuje żadnymi mapami geodezyjnymi, ani dokumentami urzędowymi potwierdzającymi tę okoliczność.

Odnosząc się do pisma skarżącej z 4 lipca 2016 r., w którym wnosi o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów. Sąd stwierdza co następuje: Dla przedmiotowej sprawy nie ma istotnego znaczenia informacja wynikająca: z pisma z [...] października 2015 r., znak: [...] skierowanego do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] przez Urząd Miasta na okoliczność braku ustalenia granic przebiegu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu w tym oznaczenia ich w terenie i niemożliwości ustalenia czy nieruchomość skarżącej znajduje się w tym obszarze, a także z pisma z [...] września 2015 r., znak: [...] oraz pisma z [...] grudnia 2015 r. znak: [...] na temat okoliczności związanych z ustaleniem przebiegu granic [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Nawet, gdyby organ odwoławczy stwierdził, że działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. nie znajdują się w granicach [...] Obszaru Chronione Krajobrazu to i tak na skarżącej spoczywałby obowiązek usunięcia ww. odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania określony w art. 26 u.o.

Położenie nieruchomości poza obszarem chronionego krajobrazu nie wyłącza obowiązków ustawowych określonych w przepisach u.o., a zwłaszcza wynikających z art. 3 ust. 1 pkt 19 I art. 26 u.o. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony zakaz: wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Obowiązywanie lub nie obowiązywanie ww. zakazu nie eliminuje stosowania Innych przepisów i obowiązków z nich wynikających dotyczących władającego powierzchnią ziemi i posiadacza odpadów. W niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca jako władająca powierzchnią ziemi, jest posiadaczem odpadów, w stosunku do którego obowiązują nakazy wynikające z art. 26 u.o.

W niniejszej sprawie nie miały również zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz może przekazać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. Nr 75 poz. 527 ze zm.). Z treści załącznik Nr 1 do tego rozporządzenia wynika, że dla odpadów o kodzie 17 05 04, będących rodzajem odpadu określanym jako: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 przewidziano jako dopuszczalną metodę odzysku "Do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu, jeśli jest to konieczne do wykorzystania odpadów, oraz zachowaniem przepisów odrębnych w szczególności przepisów prawa wodnego i prawa budowlanego. Z akt sprawy nie wynika bowiem, że skarżąca wykonała odzysk odpadów zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia. Skarżąca nie kwestionuje ustaleń organów, że dokonała podwyższenia terenu działek o nr ew. [...] z obrębu [...] w W., czego nie obejmuje dopuszczalna metoda odzysku odpadów o kodzie 17 05 04.

Sąd na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z opinii technicznej z [...] lutego 2015 r. autorstwa dr Inż. L. S. na okoliczność, że masy ziemne nawiezione na działki skarżącej nie stanowią odpadów. Jak wynika z daty sporządzenia ww. opinii skarżąca mogła przedstawić ten dokument w postępowaniu przed organem II instancji, które zakończyło się wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2015 r. Dowód z opinii technicznej powinien podlegać w pierwszej kolejności ocenie organu administracji publicznej tak jak każda inna opinia na podstawie art. 80 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. Dokonanie oceny opinii technicznej z [...] lutego 2015 r. pod kątem merytorycznym wymaga wiadomości specjalistycznych, którymi sąd nie dysponuje.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.