Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1210/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Inne w L. z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków - w zakresie wniosku A. D. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a: I. odmówić A. D. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi; II. zwrócić A. D. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 2 listopada 2017 r. A. D. złożył skargę do Sądu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu został doręczony skarżącemu w dniu 21 grudnia 2017 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. Sąd odrzucił skargę, z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi w zakreślonym terminie.

Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 5 lutego 2018 r.

W dniu 9 lutego 2018 r. skarżący złożył zażalenie na to postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Jednocześnie skarżący uiścił na rachunek bankowy Sądu kwotę 200 złotych, tytułem wpisu od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OZ 348/18, oddalił zażalenie strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie zaś z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu został doręczony prawidłowo skarżącemu w dniu 21 grudnia 2017 r., co skarżący potwierdził w treści wniosku o przywrócenie terminu. Termin do uiszczenia wpisu upływał zatem w dniu 28 grudnia 2017 r. Należy zauważyć, że wspomniane wyżej pismo zawierało prawidłowe pouczenie o terminie uiszczenia wpisu oraz o skutkach uchybienia temu terminowi (zob. k. 9,10,13 akt sądowych).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu powyższego terminu.

Jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu, skarżący upatruje podstaw do uwzględnienia swego żądania w tym, że w dniu 28 grudnia 2017 r. faktycznie przebywał poza miejscem swego zamieszkania, zaś adresowana do niego przesyłka, zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie została "otworzona" przez żonę i syna, albowiem "byli oni przekonani, że przesyłka ta [...] zawiera w sobie identyczną korespondencję, jak w ich przypadku", zaś "w adresowanej do [nich] korespondencji nie zostało zawarte stwierdzenie, iż skarga nie została opłacona" (k. 42-43 akt sądowych).

W ocenie Sądu, nie można uznać, że powyższe okoliczności uniemożliwiały skarżącemu – w sposób obiektywny – uiszczenie w ustawowym terminie wymaganego wpisu od skargi. Niewątpliwie obowiązkiem skarżącego, tak jak każdej osoby należycie dbającej o własne interesy, było takie pokierowanie swoim działaniem, by z zachowaniem terminu dokonać opisanej wyżej czynności procesowej, nawet w sytuacji, gdy był on zmuszony wyjechać poza miejsce swego zamieszkania. Nie wystąpiły przy tym żadne nadzwyczajne okoliczności, które nie pozwoliłyby mu uiścić wymaganą sumę pieniężną w zakreślonym przez Sąd terminie. Oczywiste jest też, że przesyłki adresowane do żony skarżącego i jego syna – jako uczestników postępowania – nie zawierały wezwania do wpisu, albowiem osoby te nie były obowiązane do uiszczenia tej opłaty sądowej.

Należy również podkreślić, że – jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym oraz w literaturze – przywrócenie terminu ma charakter zupełnie wyjątkowy i nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a więc może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że strona składająca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodziewanie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej (por. przykładowo: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 738/09, 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OZ 776/16 oraz 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OZ 1941/17; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Komentarz do art. 86 P.p.s.a., w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, SIP Legalis, nb. 4).

Skarżący nie wykazał istnienia takich okoliczności, a zatem brak było podstaw do przywrócenia uchybionego przez niego terminu.

W konsekwencji powyższego, zwrotowi podlegał również – jako spóźniony – uiszczony przez skarżącego w dniu 9 lutego 2018 r. wpis od skargi, na podstawie art. 225 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.