Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 991/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 74
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją znak [...] i n. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (Kolegium, organ) działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa), po rozpoznaniu wniosku M. D., W. W., B. W., M. B., G. K. i Stowarzyszenia "[...]" o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza I. z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zamierzonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. pn.: "Budowa farmy wiatrowej I. II o mocy 78 MW", orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach [...] Sp. z o.o. (inwestor) złożyła w dniu [...] października 2010 r. i dotyczył on wybudowania Farmy Wiatrowej pod nazwą I. II o mocy 75 MW na działkach o nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb P., w ark. 1 i 2; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb S., ark. 2; [...], [...], [...], [...] - obręb K. S., ark. 2; [...], [...] - obręb S., ark. 1; [...] - obręb G. gmina I. nadto zawierał wymagane przepisami załączniki.

Następnie organ wskazał, iż decyzja ostateczna Burmistrza I. (Burmistrz, organ I instancji) z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia wydana została w oparciu

o przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm., zwana dalej ustawą środowiskową) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.

w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem z 2004 r.).

Przedstawiając przebieg postępowania o wydanie decyzji środowiskowej Kolegium wskazało, że po otrzymaniu wniosku i podaniu jego zakresu do informacji publicznej, Burmistrz wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

w R. (PPIS) i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (RDOŚ) o zajęcie stanowiska, zaś po otrzymaniu uzgodnień nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (zgodnie z art. 63 ust. 1 i 4 ustawy środowiskowej), zawieszając postępowanie w sprawie.

Składając raport oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji wraz

z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania inwestor rozszerzył wniosek

o sąsiednie działki przeznaczone pod niektóre elementy farmy wiatrowej (fundamenty, place montażowe) oraz działki, na które będą zachodziły śmigła turbin wiatrowych, podnosząc jednocześnie, że rozszerzenie wniosku zostało ujęte przy sporządzaniu raportu środowiskowego; wskazał na omyłkę pisarską w tytule złożonego wniosku, bowiem zaplanowano realizację 39 turbin o mocy 2 MW każda (informacja wynikająca wprost z karty informacyjnej przedsięwzięcia załączonej do wniosku), to projekt powinien dotyczyć wybudowania Farmy Wiatrowej pod nazwą I. II o mocy 78 MW; wyjaśnił, że w trakcie opracowywania raportu zaistniała konieczność zmiany planowanego rozmieszczenia turbin wiatrowych oraz ich numeracji, przy czym turbiny zmienią swe planowane położenie w obrębie wskazanych przy wniosku działek. Postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Burmistrz orzekł o podjęciu zawieszonego postępowania, zmieniając zakres wniosku zgodnie z pismem inwestora (zmiana części działek, na które oddziaływać ma inwestycja), przy czym postanowienie to sprostowane zostało postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. poprzez uzupełnienie o działkę nr [...] w P. Następnie, po uzupełnieniu przez inwestora raportu (z załącznikami), organy opiniujące pozytywnie uzgodniły realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej I. II o mocy 78 MW oraz określiły warunki jego realizacji (odpowiednio postanowienie PPIS [...] lipca 2011 r. i postanowienie RDOŚ z [...] sierpnia 2011 r.).

Z dalszych wywodów Kolegium wynika, iż Burmistrz jako organ prowadzący przedmiotowe postępowanie na każdym jego etapie informował strony postępowania oraz społeczność lokalną o podejmowanych czynnościach (obwieszczenia z [...] października 2010 r., [...] listopada 2010 r., [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., oraz poprzez wywieszenie informacji na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego w I., sołectw S., K. S., S., P., G. oraz publikację na stronie internetowej www. [...].ornet.pl; z [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] lipca 2011 r., [...] sierpnia 2011 r. oraz zawiadomienie z sierpnia 2011 r. o zebraniu dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań do wydania decyzji).

Pismem z [...] września 2011 r. inwestor poinformował, że inwestycja realizowana będzie według wariantu III przedstawionego w raporcie o oddziaływaniu na środowisko (str. [...] raportu), który będzie obejmował budowę 39 wież, a jednocześnie nie uwzględnia lokalizacji turbin na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...] obręb P., [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb S., [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb K. S. Z tego względu wniesiono o wykreślenie niektórych działek, wnosząc jednocześnie o uwzględnienie w decyzji działki nr [...] obręb S., jako działki sąsiadującej dla turbin zlokalizowanych na działce [...] obręb S.

W konsekwencji decyzją z dnia [...] września 2011 r. Burmistrz ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa farmy wiatrowej I. II o mocy 78 MW" na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb P., w ark. 1 i 2; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb S., ark. 2; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb K., ark. 2; [...], [...], [...], [...] - obręb S., ark. 1; gmina I.

Kolegium podało, iż podjęta przez organ I instancji decyzja spełnia wymogi określone art. 82 i art. 84 ustawy środowiskowej. Wydana została po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wyjaśniającego, uzyskaniu wymaganych prawem opinii

i uzgodnień organów specjalistycznych, jak również z udziałem społeczeństwa. Wskazało, że liczba stron w przedmiotowym postępowaniu była większa niż 20, zatem okoliczność, że wnoszący wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie zapoznali się z publikowanymi informacjami nie może stanowić o nieważności prowadzonego przez Burmistrza postępowania.

Podkreślono, iż dokumentem, który miał podstawowe znaczenie w sprawie, był raport dotyczący oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z którego treści wynika, że projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska,

w tym dla zdrowia i życia ludzi, pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i określonych postanowieniem uzgadniającym warunków realizacji przedsięwzięcia. Raport zawiera szczegółowy opis urządzenia oraz jego umiejscowienie, opis środowiska przyrodniczego w otoczeniu planowanej inwestycji z uwzględnieniem fauny, flory oraz znajdujących się w projektowanym rejonie prawnych form ochrony przyrody. Omawia również wpływ zamierzenia inwestycyjnego na wymienione elementy przyrody, a także na otoczenie ludzi w fazie budowy inwestycji, jej eksploatacji oraz likwidacji. Dokument ten spełnia zatem wymogi stawiane art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy środowiskowej. Zaznaczono, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia - nie jest decyzją lokalizacyjną.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie zapewnienia stronom udziału

w prowadzonym przez Burmistrza postępowaniu organ wyjaśnił, że nie znajduje on potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Akta zawierają bowiem wskazane wyżej zawiadomienia i obwieszczenia, za pośrednictwem których informowano społeczność lokalną (publikowane w BIP oraz wywieszane w UM w I. i sołectwach). Zaznaczył przy tym, że nawet w przypadku słuszności niniejszego zarzutu, nie ma on istotnego znaczenia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Okoliczność ta mogła mieć zaś znaczenie w przypadku skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa).

Odnośnie kwestii hałaśliwości turbin wiatrowych organ wyjaśnił, że z treści raportu wynika, iż nie wystąpi przekroczenie norm hałasu określonych

w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826, zwane dalej rozporządzeniem z 2007 r.), albowiem są to tereny niezabudowane, wykorzystywane rolniczo. Przeprowadzone na zlecenie inwestora analizy akustyczne (część [...] raportu oraz mapy z załącznika nr [...] do raportu) wykazały, że długookresowy średni poziom dźwięku wynosi wartość niższą od dopuszczalnej określonej przepisami rozporządzenia z 2007 r. Ponadto, że projektowane turbiny mają możliwość pracy w trzech trybach, którymi można dodatkowo regulować głośność pracy elektrowni i ewentualnie minimalizować ich hałaśliwość.

Oceniając wystąpienie ewentualnego negatywnego oddziaływania infradźwięków emitowanych przez turbiny wiatrowe Kolegium podało, że elektrownie wiatrowe, z racji charakteru pracy i wymogów odnośnie odpowiedniej siły wiatru, są źródłem hałasu infradźwiękowego (hałasu o niskich częstotliwościach od ok. 2 Hz do 20 Hz). Zaznaczyło przy tym, że w polskim prawie nie określono kryteriów oceny hałasu infradźwiękowego w środowisku naturalnym. Kolegium oceniając oddziaływanie pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez urządzenia turbiny wiatrowej wskazało, że słusznie autor raportu przyjął w niniejszej sprawie, iż wysokie usytuowanie generatorów stanowi gwarancję braku oddziaływania na organizmy żywe na powierzchni terenu (str. [...] raportu).

Kolegium wywiodło, że w polskim prawie krajowym nie został w sposób odrębny uregulowany problem odległości lokalizacji wież elektrowni wiatrowych od innych budowli, w szczególności tych przeznaczonych na pobyt ludzi. Przedmiotowe przedsięwzięcie ma być jednak zlokalizowane w miejscu, którego bezpośrednie sąsiedztwo, wg stanu rzeczywistego, stanowią tereny rolne (zgodnie z wypisami rejestru gruntów załączonymi do akt sprawy), zaś tereny chronione zabudowy zagrodowej położone są w odległości ponad 500 m od elektrowni, a zatem przedsięwzięcie nie będzie stanowiło uciążliwości dla środowiska na terenie zabudowy zagrodowej.

Odnosząc się do kwestii naruszenia przez planowaną inwestycję § 3 rozporządzenia nr 41 Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I. – M. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 105, poz. 2948) organ wskazał, iż regulacja ta zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zatem zakaz wynikający z powołanego rozporządzenia Wojewody inwestycji tej nie dotyczy.

Również zdaniem Kolegium kwalifikowanej wady decyzji nie stanowi kilkukrotne zmienianie przez inwestora zakresu wniosku (zmiany nr działek). Konkretna lokalizacja turbin wiatrowych i ich oddziaływanie ma znaczenie w kwestii ustalania stron postępowania oraz ewentualnych przeciwwskazań wynikających z przepisów szczególnych (np. przekroczenia norm hałasu). Skoro jednak ostatecznie zmienione przez inwestora działki (dla celów realizacji inwestycji) nadal pozostały terenami rolniczymi na obszarze sołectw: P., K., S. i S., a wyłączono działkę zamieszczoną w pierwotnej wersji wniosku z obszaru sołectwa G., to okoliczność ta nie miała wpływu na zasadność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podniosło dodatkowo, że z art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, nie wynika wymóg określenia przez inwestora konkretnych numerów działek, na których planowana jest inwestycja i na które inwestycja ta będzie oddziaływać. W konsekwencji organ stwierdził, iż podjęte przez Burmistrza rozstrzygnięcie było prawidłowe, nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, czy też inną wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 Kpa, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli W. W. oraz Stowarzyszenie "[...]", przy czym W.W. zarzucił, że zamierzone przedsięwzięcie spowoduje ograniczenia w korzystaniu z jego nieruchomości, spadek jej wartości, a także negatywny wpływ na środowisko i zdrowie ludzi. Ponadto dodał, że jako właściciel działki nr [...] - obręb K., nie podpisał żadnej umowy z inwestorem dającej mu jakiekolwiek prawo dysponowania tym gruntem.

Stowarzyszenie natomiast podniosło, że w toku postępowania zwykłego Burmistrz dopuścił się naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w Kpa oraz w przepisach szczególnych, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i przeprowadzenie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Podniosło po pierwsze, iż w sprawie brak jest wykazu stron postępowania, w żadnym obwieszczeniu Burmistrza na temat ww. inwestycji ani też

w decyzji Burmistrza nie wymieniono nr działek, na których inwestor zaplanował drogę dojazdową do turbiny EW 34. Ponadto śmigła niektórych elektrowni wiatrowych wychodzą poza sąsiednią działkę (licząc od działki na której została usytuowana elektrownia wiatrowa). Wskazało, że w postępowaniu administracyjnym, jak również

w raporcie, całkowicie pominięto kwestie wybudowania dróg dojazdowych.

Za niedopuszczalne odwołujące Stowarzyszenie uznało pomijanie

w postępowaniu istotnych elementów przedsięwzięcia inwestycyjnego i braku informacji w obwieszczeniach. Podało, że dopuszczenie lokalizacji farm wiatrowych w gminie I. jest niezgodne z celami "Programu Ochrony Środowiska Województwa [...] na lata 2007-2010 z uwzględnieniem perspektywy do 2014". Nie podzieliło także poglądu Kolegium, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać na wartość nieruchomości. Stowarzyszenie wskazało na pominiecie przez Kolegium faktu, iż decyzja Burmistrza określając, że odległość projektowanej farmy od obszaru NATURA 2000 wynosi 3 km, poświadcza nieprawdę, bowiem faktyczna odległość od obszaru chronionego wynosi tylko 250 m. Ponadto wedle rozporządzenia nr 41 Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.- M., obszar ten obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspakajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych.

Wskazało, że ilość sprostowań "oczywistych pomyłek pisarskich" i zmian zakresu wniosku inwestora, stanowi istotne naruszenie zasad postępowania administracyjnego w tym w szczególności art. 7 - 10 Kpa. We wniosku odniesiono się również, do obowiązku zdiagnozowania przez inwestora możliwości wystąpienia konfliktów społecznych oraz kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć.

Ponadto Stowarzyszenie zarzuciło, iż wydana opinia sanitarna (PPIS) pozytywnie opiniująca przedsięwzięcie jest nieadekwatna do wydanej decyzji środowiskowej, gdyż dotyczy innego obszaru przedsięwzięcia (inny, mniejszy zakres działek). Także przedstawiona opinia sanitarna nie spełnia wymogów określonych w art. 124 § 1 i 2 Kpa. Również postanowienie RDOŚ nie zawiera szczegółowego opisu lokalizacji przedsięwzięcia. Stowarzyszenie nie podzieliło ustaleń Kolegium, co do odległości terenów chronionych zabudowy zagrodowej od elektrowni oraz faktu, że przedsięwzięcie nie będzie w związku z tym stanowiło uciążliwości dla środowiska na terenie zabudowy zagrodowej.

W powołanym wniosku zawarto uwagi co do raportu środowiskowego i jego nieprawidłowości i stronniczości, jak też potencjalnych konfliktów społecznych, które nie mogą pozostać obojętne na realizację inwestycji. Podniesiono, że planowana farma 39 turbin zajmuje powierzchnię, prawie [...] ha, natomiast w charakterystyce przedsięwzięcia nie uwzględniono elementów infrastruktury terenu.

Stowarzyszenie podniosło, że teren planowany pod lokalizację farmy wiatrowej jest wykorzystywany jako miejsce odpoczynku i żerowania ptaków objętych ochroną gatunkową, wydanie zezwolenie na ww. inwestycję świadczy o nie przestrzeganiu przepisów prawa, zaś nakaz monitorowania w czasie eksploatacji farm wiatrowych nie odwróci zagrożeń emisji hałasu, czy śmiertelności ptaków i nietoperzy. Kolegium zdaniem Stowarzyszenia całkowicie pominęło fakt, że elektrownie wiatrowe zlokalizowane są w przeważającej części na złożach wapieni, co ma świadczyć

o nierzetelności raportu.

Stowarzyszenie zarzuciło również, że analiza skumulowanego hałasu nie powinna ograniczać się tylko do planowanych farm wiatrowych, ale również do innych przedsięwzięć generujących podobną emisję. Raport w powyższej analizie nie uwzględnia projektowanej obwodnicy I., którą już można znaleźć naniesioną na mapach w Internecie i w projekcie studium. Kolegium nie odniosło się do powyższego zarzutu w uzasadnieniu odmowy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Za nieuprawnione uznało, wyrażone w tym zakresie stanowisko organu odnośnie braku naruszenia prawa w zakresie norm hałasu, w tym m.in. stwierdzenia, że "w porze nocnej nie obowiązują normy hałasu w przypadku kiedy teren nie jest wykorzystywany zgodnie z jego funkcją" - wytyczne rozporządzenia odnoszą się tu wyłącznie do terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci lub młodzieży (np. szkół, z oczywistych względów) oraz rekreacyjno-wypoczynkowych. Powołując się na opracowanie tematyczne Kancelarii Senatu Biuro Analiz i Dokumentacji, Zespół Analiz

i Opracowań Tematycznych "Energetyka wiatrowa a społeczności lokalne" wywiodło, że podstawowym warunkiem właściwego lokowania turbin wiatrowych jest przede wszystkim zachowanie odpowiedniej odległości od ludzkich siedzib.

Decyzją znak [...] z [...] października 2012 r. Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Kolegium stwierdziło prawidłowość decyzji własnej z [...] sierpnia 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej podjętej przez Burmistrza. W pierwszej części uzasadnienia organ przedstawił przebieg prowadzonego przez Burmistrza postępowania zwykłego, w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej i ustalił, iż czynności tegoż organu podejmowane na poszczególnych jego etapach były właściwe i zgodnie z trybem określonym

w przepisach art. 73 – art. 80 ustawy środowiskowej. Wyjaśnił także, iż stanowiące podstawę decyzji rozporządzenie z 2004 r. nie obowiązywało w dacie podjęcia spornego rozstrzygnięcia, jednak w świetle zapisu § 4 obowiązującego nowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397, rozporządzenie z 2010 r.), miało ono zastosowanie do spraw wszczętych przed dniem jego wejścia w życie. Stanowisko to jest prawidłowe, bowiem rozporządzenie z 2010 r. obowiązuje od dnia 15 listopada 2010 r., a wniosek o wydanie decyzji o środowiskowej został złożony w dniu [...] października 2010 r.

Następnie ponownie rozpoznając sprawę i podjęte w tym postępowaniu (zwykłym) rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że wydając decyzję organ I instancji uwzględnił wyniki uzgodnienia z RDOŚ zawarte w postanowieniu z [...] sierpnia 2011 r., a także opinii PPIS z [...] lipca 2011 r., dokonał analizy opracowanego raportu oraz przyjętych w nim rozwiązań i na tej podstawie sformułował odpowiednie warunki realizacji zamierzonego przedsięwzięcia, które zdaniem Kolegium (po ich spełnieniu) pozwalają stwierdzić, iż zachowane zostaną właściwe wymogi związane z ochroną środowiska, zdrowiem i życiem ludzi, jak też ochroną Natura 2000. Zwrócono uwagę, iż w spornej decyzji wykazano również, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać transgranicznie na środowisko. Z ustaleń Kolegium wynika, że Burmistrz wyjaśnił, iż złożone ([...] sierpnia 2011 r.) przez firmę [...] Sp. z o.o. uwagi do raportu, zostały następnie wycofane ([...] sierpnia 2011 r.) Na złożony przez mieszkańców wsi G. sprzeciw (z [...] listopada 2010 r.) Burmistrz udzielił odpowiedzi, zaś inwestor ostatecznie zrezygnował z lokalizacji turbiny na działce nr ewid. [...] w miejscowości G. W konsekwencji organ stwierdził, iż podjęta przez organ I instancji decyzja spełnia wymogi art. 82 i 85 ustawy środowiskowej.

Odnosząc się do stanowiska Stowarzyszenia dotyczącego nieprawidłowości sporządzonego raportu Kolegium uznało, że raport sporządzony został zgodnie

z wymogami art. 66 ustawy środowiskowej, a po jego uzupełnieniu na wezwanie organów opiniujących (RDOŚ i PPIS) został pozytywnie przez te organy oceniony. Prezentowe przez skarżące w stosunku do raportu zarzuty mogłyby stanowić ewentualnie podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, nie mogły natomiast stanowić podstawy wzruszenia decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego. Za nieistotną uznało przy tym okoliczność, że raport sporządzono na podstawie przepisów rozporządzenia z 2010 r., a nie na podstawie mającego zastosowanie w ocenianym postępowaniu rozporządzenia z 2004 r., bowiem zamierzone przedsięwzięcie zarówno w rozporządzeniu z 2004 r. (§ 3 ust. 1 pkt 6), jak

i rozporządzeniu z 2010 r. (§ 3 ust. 1 pkt 6) klasyfikowane jest co do zasady tak samo.

Za nieuprawniony Kolegium uznało także zarzut, iż oceniana decyzja rażąco naruszała przepisy rozporządzenia nr 41 Wojewody M. z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.-M. oraz art. 23, 24 i 33 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody, bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie orzeczeniem stwierdzającym w jaki sposób i przy zachowaniu jakich warunków realizacja inwestycji jest możliwa bez negatywnego wpływu na środowisko. Badanie zgodności lokalizacji danej inwestycji

z przepisami odrębnymi odbywa się w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Ustosunkowując się do argumentu skarżącego, że organ I instancji przekroczył swoje uprawnienia wynikające z ustawy o samorządzie gminnym, poprzez wydanie jednoosobowego oświadczenia stwierdzającego, że Gmina I. jest zainteresowana budową elektrowni wiatrowej na terenach rolniczych gminy Iłża przez inwestora, Kolegium podało, iż nie jest władne do jego rozstrzygnięcia.

Za nietrafny Kolegium uznało zarzut braku imiennego wykazu stron postępowania, bowiem ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów wynika kogo organ I instancji za strony postępowania uznał. W zakresie braku udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu Kolegium podało, że analiza akt administracyjnych wskazuje, że wypełnił on wynikające z ww. przepisu obowiązki dokonania obwieszczeń.

Oceniając kwestię wpływu planowanej inwestycji na znaczny spadek wartości nieruchomości organ podał, iż zagadnienie to rozstrzygane jest w odrębnym postępowaniu, zaś koszty realizacji roszczeń ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Analizując brak posiadania przez inwestora tytułów prawnych do działek przeznaczonych pod zamierzone przedsięwzięcie, Kolegium podało, że decyzja środowiskowa wydawana jest na wniosek inwestora, który dla jej uzyskania nie musi posiadać jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości, na której planuje inwestycję.

W odniesieniu do zarzutu braku w raporcie oraz w załączniku do decyzji środowiskowej mapy z opisem elementów infrastruktury (przewidywane miejsca posadowienia elektrowni wraz z drogami, kablami) wskazało, iż przepisy ustawy środowiskowej, nie przewidują jako załącznika do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mapy przedstawiającej planowany sposób zagospodarowania terenu. Ustaleń tych dokonuje się na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Skoro decyzja środowiskowa nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie orzeczeniem określającym sposób i warunki realizacji inwestycji bez negatywnego wpływu na środowisko, to niezbędnym do jej wydania jest wskazanie terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz jego charakterystykę. Wymogi te zostały spełnione zarówno w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jak i w ocenianej decyzji wraz z załącznikiem.

Za nietrafiony organ uznał argument, że w sprawie brak jest jakichkolwiek obwieszczeń lub decyzji, które uwzględniałyby działki zajęte pod drogi, bowiem analiza akt sprawy wskazuje, że działki te zostały uwzględnione zarówno w ocenianej decyzji, raporcie, jak i obwieszczeniach wydawanych po sprecyzowaniu przez inwestora wniosku (w zakresie uzupełnienia go o zestawienie działek przeznaczonych pod niektóre elementy farmy wiatrowej).

Nie uznało także poglądu, iż sporna decyzja oraz postanowienie RDOŚ, błędnie określały, iż planowana inwestycja znajduje się w odległości około 3 km od obszaru specjalnej ochrony siedlisk Natura 2000 uznając, że omyłkowe wskazanie tej odległości w uzasadnieniach ww. orzeczeń nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia, ponieważ raport, który został zaakceptowany przez organy jako wiarygodny dowód w sprawie, uwzględnia to w sposób prawidłowy.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dużej liczby sprostowań i zmian zakresu wniosku inwestora, dotyczących numerów działek i związane z tym nie podążanie ze zmianami w postanowieniach Burmistrza oraz organy opiniujące, Kolegium w pełni podzieliło stanowisko wyrażone w decyzji własnej z [...] sierpnia 2012 r., że skoro ostatecznie deklarowane przez inwestora do inwestycji działki, nadal pozostały terenami rolniczymi (na obszarze sołectw: P., S., K. i S.), a wyłączono z inwestycji jedną pierwotnie deklarowaną we wniosku działkę (z obszaru sołectwa G.), to okoliczność ta nie miała wpływu na zasadność wydania decyzji środowiskowej. Ponadto zmiany zakresu wniosku zostały uwzględnione w raporcie, zatem organy opiniujące posiadały informację na temat zmienionego zakresu wniosku.

Z kolei błędne określenie przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej mocy farmy wiatrowej na 75MW, zostało skorygowane w trakcie postępowania na 78MW, a w okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest, iż moc ta powinna wynosić 78MW (39 elektrowni wiatrowych o mocy 2MW każda).

Podało, iż wprawdzie w opinii sanitarnej PPIS wskazał tylko numery działek, na których zlokalizowane będą turbiny, bez działek sąsiadujących, nie oznacza to jednak, że opinia ta dotyczy innej inwestycji. Z jej uzasadnienia bezspornie wynika, że inwestycja dotyczy budowy 39 elektrowni wiatrowych o wysokości wieży od 80 do 105 m o mocy 2MW każda, wraz z tymczasowymi i stałymi drogami dojazdowymi i placami manewrowymi. Poza tym przedłożony PPIS raport wskazywał działki przeznaczone pod instalację turbin wiatrowych wraz z elementami towarzyszącymi.

Oceniając zarzut podniesiony przez W. W., że strony miały zbyt mało czasu na zapoznanie się z wariantem realizacji inwestycji organ podał, iż fakt, że inwestycja realizowana będzie według Wariantu III wynika wprost ze sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia. W piśmie z dnia [...] września 2011 r. inwestor wystąpił jedynie o wykreślenie z terenu planowanej inwestycji działek, które nie są objęte Wariantem III.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że wszystkie podnoszone przez wnioskodawców zarzuty są bezzasadne i nie wyczerpują przesłanek rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, wskazywana decyzja nie jest obarczona inną wadą o której mowa w art. 156 § 1 Kpa. Zatem stwierdzenie nieważności spornej decyzji nie jest niedopuszczalne.

Skargę na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożyło Stowarzyszenie "[...]" wnioskując o uchylenie w całości zaskarżonej

i poprzedzającej ją decyzji. Wydanym rozstrzygnięciom skarżące Stowarzyszenie postawiło zarzut naruszenia przepisów postępowania – tj. art. 7 - 10 i art. 77 Kpa oraz prawa materialnego - tj. przepisów ustawy środowiskowej, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880 ze zm.), ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493 ze zm.) oraz postanowień Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. (Dz. Nr 14, poz. 98).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że budowa elektrowni wiatrowych może oddziaływać na środowisko, a w interesie publicznym i społecznym jest sprawdzenie, czy to oddziaływanie nie jest negatywne. Interes społeczny w niniejszej sprawie polega również na szeroko rozumianej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym, w tym nad poprawnością działania organów administracji

i stosowania przez nie przepisów prawa, w trosce o zachowanie jednej

z najcenniejszych wartości dla ogółu społeczeństwa, jaką jest środowisko naturalne.

Wskazało, na rażącą nieścisłość treści decyzji Burmistrza w zakresie odległości projektowanej farmy od szczególnie chronionego obszaru NATURA 2000, wskazując że faktyczna odległość od obszaru Natura 2000 wynosi tylko 250 m i taką odległość przedstawiono w raporcie oddziaływania na środowisko. Odległości elektrowni wiatrowych od obszaru Natura 2000 są ewidentnie mniejsze niż podawane

w postanowieniu i decyzji. Tak bliskie usytuowanie elektrowni niewątpliwie wpłynie na siedliska i żerowiska tamtejszych cennych gatunków roślin i zwierząt.

Kolejnym argumentem wywiedzionym w skardze był zarzut obowiązku zdiagnozowania, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości wystąpienia konfliktów społecznych oraz kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć.

Odnosząc się do decyzji Burmistrza, Stowarzyszenie podało, iż wbrew ustawowym obowiązkom w tak skomplikowanej sprawie organ I instancji nie dołożył wszelkich starań w celu ustalenia stanu faktycznego, a ograniczył się do minimum, dając wyłącznie wiarę informacjom przedstawianym przez inwestora, nie angażując realnie społeczności do postępowania oraz wykonując w sposób niedostateczny ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko.

Zarzucono, że sytuowanie farmy wiatrowej w obszarze chronionego krajobrazu jest sprzeczne z Postanowieniem Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. oraz z rozporządzeniem nr 41 Wojewody [...] z . maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I. – M., wedle którego obszar ten obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspakajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych.

Ponadto planowana farma wiatrowa, jak wskazuje autor skargi spowoduje, że znaczna część chronionego obszaru narażona będzie na przekroczone poziomy hałasu dla tych terenów, czyli 55dB w porze dziennej, co oznacza sprzeczność decyzji środowiskowej z rozporządzeniem o dopuszczalnych poziomach hałasu i istotą powołania obszaru chronionego krajobrazu. Planowana inwestycja uniemożliwi czynną rekreację i wypoczynek na tym obszarze dla lokalnej społeczności i ruchu turystycznego.

Podjęta decyzja środowiskowa zdaniem skarżącego jest sprzeczna

z programami strategicznymi dla Województwa w zakresie ochrony środowiska, jak również z celami wyznaczonymi w obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa, jak również z ustaleniami dotyczącymi zadrzewień

i zalesień na obszarze chronionym.

W ocenie skarżącego, Kolegium w ogóle nie odniosło się do podnoszonego we wnioskach o stwierdzenie nieważności zarzutu, że analiza skumulowanego hałasu (jak

również innych oddziaływań) nie powinna ograniczać się tylko do jednej farmy wiatrowej (inwestora), ale również do innych planowanych farm wiatrowych, jak również do innych przedsięwzięć generujących podobną emisję. Raport w powyższej analizie nie uwzględnia projektowanej obwodnicy I., którą już można znaleźć naniesioną na mapach w internecie i projekcie studium. Organ nie odniósł się również do zarzutu, że

w raporcie nie przedstawiono analizy dotyczącej faktycznego zagospodarowania terenów zabudowanych, przyjmując błędnie, ogólnie, że są to tereny zabudowy zagrodowej. Skarżące Stowarzyszenie uznało, iż wydana przez Burmistrza decyzja jest stronnicza i koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej, narusza zasady sprawiedliwości społecznej poprzez poprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób korzystny przede wszystkim dla inwestora

i Urzędu Gminy w I.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. (inwestor) wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 Kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione

w art. 156 § 1 Kpa, a jedną z nich wymienioną w pkt 2 § 1 art. 156 Kpa jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 Kpa. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 Kpa) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 Kpa).

Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu

o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się

w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy.

Kpa nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna

z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygniecie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt IOSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, doszedł do przekonania, że nie zaistniała w niej przesłanka nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 Kpa.

Kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest wskazanie, iż podstawę prawną spornej decyzji z dnia [...] września 2011 r. stanowiły przepisy ustawy środowiskowej. Planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a więc zaliczane jest do tych przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy, ponadto wskazane przedsięwzięcie wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 2004 r., dla których zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie natomiast z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji

o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy), co stanowi o prejudycjalności rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla wymienionych rozstrzygnięć. Jak wynika z art. 73 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, do którego winien on dołączyć odpowiednio dokumenty określone

w art. 74 ustawy. Zgodnie natomiast z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Ponadto, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ww. ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest, do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

Warunki wynikające z powyższych regulacji zostały w kontrolowanej sprawie zachowane, gdyż organy opiniujące wyraziły swoje stanowisko w przepisanej formie (opinia PPIS i postanowienie RDOŚ), a organ I instancji odnosząc się do tych opinii dokonał własnej oceny sprawy w tym zakresie, ustalając konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w postanowieniu Burmistrza z dnia [...] listopada 2010 r.,

w którym w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii, uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jego ocenę

w kontekście uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej.

Zauważyć należy, że w postanowieniu tym zakreślono również wymogi raportu,

a w szczególności zakres, jaki winien on obejmować. Waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on jeden z podstawowych dokumentów, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Sporządzony dla potrzeb uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest zatem jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, ale nie jedynym, który warunkuje wydanie końcowej decyzji. Dodatkowo zwrócić uwagę należy, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych

z poszczególnych gałęzi nauki, np. biologii, fizyki czy chemii. Ocena raportu przez Sąd powinna dotyczyć jego spójności, kompletności oraz spełniania ustawowych wymagań co do jego treści w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej.

W ocenie Sądu, niezasadnym jest dopatrywanie się przez Stowarzyszenie jakiegokolwiek braku obiektywizmu po stronie podmiotu sporządzającego raport tylko

z tego powodu, że obowiązek jego przedłożenia został nałożony na inwestora. Raport każdorazowo pozostaje przedmiotem krytycznej oceny właściwego organu administracji, a zawarte wnioski pozostają weryfikowalne w oparciu o dostępną wiedzę. Na straży rzetelności ekspertyzy rzeczoznawcy, nie będącego biegłym, powołanym przez organ, stoi także prawo karne. W doktrynie trafnie wskazuje się, że osoba posiadająca wiadomości specjalne i sporządzająca ekspertyzy dla celów zarobkowych ponosi odpowiedzialność karną za swą opinię niezależnie od tego, czy została jej zlecona jako biegłemu, czy prywatnemu specjaliście. W drugim przypadku może ponosić odpowiedzialność za oszustwo z art. 286 § 1 kk, polegające na wprowadzeniu organu procesowego w błąd co do zakresu wykonanej ekspertyzy i wyłudzenie za nią nienależnej zapłaty.

Stowarzyszenie kwestionując rzetelność raportu, poza sformułowaniem określonych zarzutów, nie przedstawiło konkretnych okoliczności świadczących za ich zasadnością, a przede wszystkim nie przedstawiło jakichkolwiek innych dowodów przemawiających za nieprawidłowościami w przygotowaniu Raportu.

Stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaje bowiem decyzję

o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii,

o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania

z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej było prawidłowe.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż wbrew zarzutom skargi, Burmistrz właściwie ustalił strony postępowania. Z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych wynika, iż do wniosku o wydanie spornej decyzji inwestor załączył wypis uproszczony z rejestru gruntów (załącznik Nr [...]), z zaznaczonymi numerami działek obejmujących teren inwestycji oraz wskazaniem osób będących właścicielami ww. działek. Z kolei z obwieszczenia organu I instancji o wszczęciu postępowania

i wystąpieniu do organów współdziałających z dnia [...] października 2010 r. wynika, że kwestia ustalenia stron postępowania objęta została oceną tegoż organu, wskazał on bowiem, iż "ponieważ w powyższej sprawie liczba stron przekracza 20", strony zostały poinformowane o prowadzeniu przedmiotowego postępowania w drodze obwieszczenia, które zamieszczono na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Miejskiego w I. oraz na tablicy ogłoszeń sołectw: P., S., K., G. i S. Ponadto wykaz stron postępowania zawarty został w załączniku [...] do raportu (wykazy z rejestru gruntów).

Jednocześnie Sąd wskazuje, iż organ prowadzący postępowanie, na każdym jego etapie, w prawem przewidzianej formie – obwieszczeń, informował jego strony oraz społeczeństwo o podejmowanych czynnościach i ich skutkach. Dodatkowo strony były każdorazowo pouczane o przysługującym im prawie czynnego udziału

w postępowaniu (art. 10 Kpa). Przyjęty przez Burmistrza tryb informowania stron

o wszczęciu, prowadzeniu i zakończeniu postępowania był zgodny z art. 33 ust. 1

z związku z art. 74 ust. 3, art. 39 oraz art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej.

Sąd za nieuprawniony uznał zarzut Stowarzyszenia dotyczący niezgodności inwestycji z § 3 rozporządzenia nr 41 Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I. – M. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 105, poz. 2948), wedle którego na terenie obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Za prawidłowe uznał wyrażone w tym zakresie stanowisko Kolegium, iż powołany zapis rozporządzenia zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tymczasem planowane przedsięwzięcie (instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m), jako wymienione w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 2004 r. a niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Nie dotyczy jej zatem zakaz wynikający z § 3 rozporządzenia Wojewody.

Chybiony jest także argument Stowarzyszenia dotyczący nieweryfikowania

i błędnego przedstawienia, zarówno w decyzji środowiskowej oraz w postanowieniu uzgadniającym wydanym przez RDOŚ, iż planowana inwestycja znajduje się

w odległości około 3 km od obszaru specjalnej ochrony siedlisk Natura 2000, podczas gdy faktycznie odległość ta wynosi 2,5 km. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż wskazanie w uzasadnieniach ww. orzeczeń wartości tej odległości "około 3 km", zamiast "2,5 km" nie ma istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Ponadto stanowiący podstawowy dowód decyzji środowiskowej - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, odległość tę wskazuje prawidłowo.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego w zakresie zaniechania przez inwestora obowiązku zdiagnozowania możliwości wystąpienia ewentualnych konfliktów społecznych Sąd stwierdza, iż zarzut ten jest nietrafny. Z treści raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż ustalenia w tym przedmiocie zostały poczynione. W raporcie (k. [...] - [...]) stwierdza się, że rozpatrując chronologicznie udział i zaangażowanie społeczeństwa w procedurę projektowania

i uzyskiwania decyzji środowiskowej należy podkreślić, że od początku przedmiotowa inwestycja była obiektem zainteresowania lokalnych władz. Ponadto w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla niniejszego przedsięwzięcia do dnia 23 grudnia 2009 r. nie wpłynęły żadne sprzeciwy

i wnioski. W dniu [...] listopada 2010 r. mieszkańcy wsi G. wnieśli sprzeciw wobec planowanej farmy wiatrowej wskazując na mogące potencjalnie wystąpić oddziaływanie w zakresie przekroczenia hałasu, infradźwięków, efektu stroboskopowego, zwiększonej śmiertelności fauny latającej oraz zakłócenia fal telewizyjnych. W odpowiedzi na wniesiony sprzeciw organ prowadzący postępowanie wyjaśnił ww. procedurę wydawania decyzji środowiskowej oraz rolę udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. W efekcie opisanego dialogu, osiągnięto kompromis, inwestor dokonał zmiany lokalizacji dwóch turbin (nr [...] i [...]), a działki na których miały być posadowione ujęte zostały we wniosku środowiskowym. Wyjaśniono, iż planowana inwestycja, przy zastosowaniu zaproponowanej optymalnej konfiguracji mocy akustycznych poszczególnych turbin, nie będzie generowała przekroczeń wartości dopuszczalnych hałasu, zatem wykluczono ww. czynnik jako potencjalnie konfliktogenny. W konsekwencji uznano, że projektowane przedsięwzięcie nie stworzy zagrożenia dla zidentyfikowanych w jego obrębie walorów przyrodniczych, środowiskowych i kulturowych i z związku z tym nie przewiduje się wystąpienia konfliktów społecznych.

Analizując tezę skarżącego, co do błędnie podanych w raporcie danych, iż planowana inwestycja nie znajduje się w sąsiedztwie obszarów chronionych, na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz ustawy o ochronie zabytków Sąd wyjasnia, iż w treści raportu (k. [...] - [...]) wskazane i omówione zostały obszary chronione i cenne przyrodniczo, w tym pomniki przyrody. W raporcie podkreślono, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w sąsiedztwie obszarów cennych przyrodniczo, w tym będących formami ochrony przyrody oraz korytarzy ekologicznych.

Ponadto w treści dokumentu (k. [...]) wyjaśniono, iż planowany obszar inwestycji od wielu wieków funkcjonuje jako teren mający głównie rolniczy charakter zagospodarowania. Zgodnie z postanowieniem Nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W., delegatura w R. z dnia [...] stycznia 2010 r., teren planowanego przedsięwzięcia podlega ochronie konserwatorskiej na podstawie zapisów o decyzji lokalizacyjnej. Projektowana inwestycja znajduje się w rejonie zagrożonym występowaniem obiektów archeologicznych. Ww. organ wyraził zgodę na przedstawiony projekt realizacyjny pod warunkiem wykonania weryfikacyjnych archeologicznych badań powierzchniowo – sondażowych przed prowadzeniem inwestycji oraz zabezpieczenia nadzoru archeologicznego przy pracach ziemnych w terenie.

Zwrócić uwagę należy, czego nie dostrzegał skarżący, że sporządzony raport określał oddziaływanie planowanej inwestycji na poszczególne formy przyrody – krajobraz, powietrze, środowisko gruntowo – wodne, na wody powierzchniowe

i podziemne, ww. obszary chronione, gatunki flory, fauny oraz ludzi. W dokumencie tym określone zostały działania, jakie inwestor podejmie, tak na etapie realizacji inwestycji, jak i w toku jej eksploatacji, które zabezpieczą negatywne oddziaływania elektrowni wiatrowej na szeroko rozumiane środowisko.

Poczynione w raporcie ustalenia zostały właściwie ocenione przez Burmistrza, który wydając decyzję środowiskową prawidłowo ustalił warunki wykorzystania terenu

w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości inwestycji dla terenów sąsiednich. Ustalił także wymagania dotyczące ochrony środowiska, jakie winny być uwzględnione na etapie wydania decyzji

o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę.

Wreszcie odnosząc się do kwestii ponadnormatywnego oddziaływania hałasu, Sąd wskazuje, iż podziela wyrażone w decyzji Kolegium stanowisko, że im większa odległość turbiny wiatrowej od działki, tym mniejsze jej negatywne oddziaływanie na daną działkę. Dopuszczalny poziom hałasu zależny jest od funkcji badanego terenu

i sposobu jego zagospodarowania. Tereny graniczące z obszarem inwestycji nie podlegają ochronie akustycznej ze względu na hałas. Z treści raportu wynika bowiem, że na terenie najbliżej położonych nieruchomości (w promieniu 400 m od farmy wiatrowej), nie wystąpi przekroczenie norm hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 2007 r., są to bowiem tereny niezabudowane, wykorzystywane rolniczo. Ponadto dla najbliższych terenów chronionych znajdujących się w zasięgu oddziaływania inwestycji (zabudowy zagrodowej) dopuszczalny poziom hałasu określony został wskaźnikami LAeq, który dla pory dnia wynosi 55 dB, a dla pory nocy 45 dB. Poza szeroko rozumianymi terenami zabudowy mieszkaniowej przepisy nie precyzują dopuszczalnych norm hałasu. Dodatkowo, w porze nocnej nie obowiązują normy hałasu w przypadku, kiedy teren nie jest wykorzystywany zgodnie z jego funkcją. Przeprowadzone na zlecenie inwestora analizy akustyczne (część [...] Raportu oraz mapy z załącznika nr [...] do Raportu) wykazały, że długookresowy średni poziom dźwięku wynosi wartość niższą od dopuszczalnej określonej przepisami rozporządzeniu z 2007 r. Co istotne, projektowane turbiny mają możliwość pracy w trzech trybach, którymi można dodatkowo regulować głośność pracy elektrowni i ewentualnie minimalizować ich hałaśliwość. Stwierdzić należy, że Kolegium właściwie wyjaśniło, iż

w przypadku elektrowni wiatrowej hałas pochodzić będzie głównie z dwóch źródeł. Są nimi przekładnia i generator turbiny wytwarzający hałas mechaniczny (poziom poniżej szumu aerodynamicznego) i hałas aerodynamiczny, emitowany przez obracające się łopaty wirnika, którego natężenie jest uzależnione od "prędkości końcówek" łopat. Źródłem szumu aerodynamicznego jest przepływające przez łopaty wirnika powietrze, hałas ten jest nieunikniony i dominuje w bezpośrednim sąsiedztwie farmy wiatrowej. Natężenie emitowanego przez farmę wiatrową hałasu uzależnione jest od wielu czynników, ale przede wszystkim od: sposobu rozmieszczenia turbin w obrębie farmy oraz ich modelu, ukształtowania terenu, prędkości i kierunku wiatru, rozchodzenia się fal dźwiękowych w powietrzu.

Zarzut sprzeczności decyzji środowiskowej w zakresie dotyczącym zapobiegania powstawaniu zadrzewień i zakrzewień z powołaniem na lokalne programy ochrony przyrody Sąd uznaje za całkowicie nieracjonalny. Z samego zawartego w decyzji środowiskowej sformułowania dotyczącego zapobieganiu zadrzewień i zakrzewień oczek wodnych i stawów na terenie inwestycji, jak również przy drogach dojazdowych wynika, iż zapobieganie ww. formom roślinnym w obrębie dróg dojazdowych i cieków wodnych jest jak najbardziej uzasadnione, zaś skarżące Stowarzyszenie w ocenie Sądu zakaz ten mylnie zinterpretowało.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut dotyczący naruszenia przepisów procedury uznając, iż prowadzone przez Burmistrza postępowanie prowadzone było zgodnie z ww. określonym przepisami ustawy środowiskowej - trybem postępowania. Organ I instancji zgromadził wszystkie przewidziane przepisami środki dowodowe (wniosek z kartą informacyjną, uzupełnienie wniosku, opinie, uzgodnienia, raport,),

z treści spornej decyzji wynika, iż ww. dowody poddane zostały merytorycznej ocenie, zaś określone decyzją warunki realizacji przedsięwzięcia są właściwe i zgodne zarówno z jego specyfiką jak i obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy środowiskowej. Reasumując, wskazać należy, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone należycie, materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa,

a zatem stosownie do postanowień art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.