Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 339/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w W., działając z upoważnienia Starosty Powiatu w W., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] 2005 r. w związku z odmową bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia.

W jej uzasadnieniu wskazał, iż strona w dniu [...] 2005 r. odmówiła wypełnienia ankiety personalnej, na podstawie której pracodawca "A" sp. z o.o. dokonywał wyboru pracowników. Skutkiem odmowy udzielenia informacji zgodnie z ankietą była rezygnacja pracodawcy z bezrobotnego jako potencjalnego kandydata do pracy. Jednocześnie organ poinformował, iż uzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 3 miesięcy w wyniku ponownej rejestracji.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. stwierdził, że ankiety nie są obowiązkowe oraz, że "nie szantażuje się ludzi aby warunkiem rozmowy było udostępnienie swoich danych osobowych i nie tylko (...), jego dane znajdują się w PUP i to powinno wystarczyć". Zdaniem skarżącego firma w prosty sposób chciała przeprowadzić badanie rynku. Dalej odwołujący się argumentował, iż chciał by rozmowa odbyła się bez konieczności wypełnienia ankiety i w tym zakresie zwrócił się o poradę do pracowników urzędu pracy, ci jednak nie potrafili mu pomóc. Podkreślił, że sam nie zrezygnował z rozmowy, jednakże bez wypełnienia ankiety przedstawiciel pracodawcy nie chciał z nim rozmawiać. Ponadto, aby nie było niedomówień, o zaistniałej sytuacji powiadomił PUP na piśmie w dniu [...] 2006r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji zaakcentował, iż w oparciu o powołaną podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia, to jest art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia statusu bezrobotnego takiego bezrobotnego, który bez uzasadnionej przyczyny odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia i następuje to na okres 90 dni. M. K. zgłosił w urzędzie pracy zainteresowanie ofertą firmy "A" wywieszoną w PUP. W wyznaczonym przez pracownika urzędu pracy terminie spotkania z pracodawcą, tj. w dniu [...] 2005 r. strona stawiła się jednakże po uzyskaniu informacji, że konieczne jest wypełnienie ankiety personalnej odmówiła udostępnienia swoich danych, a tym samym utraciła możliwość ubiegania się o pracę u tego pracodawcy. Takie zachowanie, zdaniem organu odwoławczego, należało ocenić jako nieuzasadnioną odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Ponadto organ podkreślił, że wypełnienie ankiety personalnej jest standardową procedurą stosowaną przy naborze pracowników, bowiem w oparciu o informacje zawarte w ankiecie pracodawca dokonuje wstępnej selekcji osób spełniających preferowane przez niego kryteria. Wskazał, że upoważnienie pracodawcy do zbierania, w związku z prowadzoną rekrutacją, danych osobowych osób zainteresowanych pracą wynika z art. 22¹ § 1 Kodeksu pracy. Ankieta personalna ponad zapytania o dane zawarte we wskazanym przepisie zawierała tylko pytania dotyczące oczekiwań kandydata co do przyszłej pracy. Wymagania pracodawcy nie naruszyły, w ocenie organu, przepisów prawa pracy jak i ustawy o ochronie danych osobowych, zaś pracodawca miał podstawy uznać, że skoro M. K. nie chce wypełnić ankiety, to tym samym nie jest zainteresowany podjęciem pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem. Zakwestionował ustalenie organu, jakoby to on sam zgłosił zainteresowanie ofertą pracy w firmie "A". W tej sprawie otrzymał list polecony, a następnie zawiadomienie o spotkaniu z firmą. Dokumentacja stwierdzająca, że z własnej woli zgłosił zainteresowanie ofertą jest spreparowana, na co ma wezwanie listowne i świadków. Dalej z twierdzeń skarżącego wynika, że urząd pracy kierując go na rozmowę z pracodawcą błędnie ocenił jego kwalifikacje zawodowe, gdyż okoliczność, iż kiedyś prowadził działalność gospodarczą nie oznacza, że był sprzedawcą detalicznym. Ponadto znając swoje możliwości (choruje na [...]) na pewno nie zgodziłby się na prace przy [...]. Dalej skarżący podtrzymał swoje stanowisko w kwestii braku obowiązku wypełnienia ankiety, akcentując, iż warunkiem rozmowy było wypełnienie całej ankiety. Wskazał również, iż organy nie dotrzymywały terminów w zakresie udzielania odpowiedzi na kierowane do nich pisma.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Podniósł, że skarżący przyjmując do wiadomości termin spotkania z przedstawicielem firmy "A" nie podnosił żadnych okoliczności związanych ze swoim stanem zdrowia i na tę okoliczność nie przedkładał żadnych zaświadczeń lekarskich. Nadto wskazał, że urząd pracy przedstawiając ofertę pracy kierował się tym, że skarżący posiada ukończone szkolenie w zakresie - pracownik [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem.

Na mocy art. 134 § 1 tej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia. Zgodnie z tym przepisem starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z kolei art. 2 ust. 1 pkt. 16 tej ustawy stanowi, że odpowiednią pracą jest zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, która podlega ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania której bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może ją wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na jej wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza łącznie 3 godzin.

Bezspornym w sprawie jest, iż M. K. został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu [...] 2003 r., to jest w czasie obowiązywania ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. Nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz został poinformowany o ciążących na nim obowiązkach, o czym świadczy złożony przez niego podpis na karcie rejestracyjnej oraz informacyjnej znajdujących się w aktach administracyjnych.

Powyżej powołana ustawa, jak również obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia osobą bezrobotną jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, a zarazem zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.

W rozpatrywanej sprawie kwestią zasadniczą jest zatem, czy w istocie doszło do odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji zatrudnienia w nowopowstającym w W. [...] firmy "A", co w ostateczności spowodowało pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego na okres 90 dni.

Z dokonanych i niebudzących wątpliwości ustaleń organu wynika, że skarżący w dniu [...] 2005 r., a zatem w terminie wyznaczonym przez pracownika urzędu pracy, stawił się w celu odbycia rozmowy z przedstawicielem pracodawcy tj. firmy "A" Do rozmowy jednak nie doszło, ponieważ skarżący odmówił wypełnienia ankiety personalnej, w konsekwencji czego utracił możliwość ubiegania się o pracę w w/wym. firmie. Skarżący nie wskazał innych okoliczności, które uzasadniałyby utratę możliwości ubiegania się o pracę.

W tej sytuacji organ odwoławczy wywiódł, że zachowanie skarżącego stanowi nieuzasadnioną odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia.

Zdaniem Sądu w określeniu "odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia" mieści się takie zachowanie osoby bezrobotnej, z którego wynika, że nie jest ona zainteresowana podjęciem pracy u danego pracodawcy.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że od osoby ubiegającej się o zatrudnienie pracodawca ma prawo żądać podania informacji umożliwiających jej identyfikację (imion i nazwiska, imion rodziców, daty urodzenia, miejsca zamieszkania - adresu do korespondencji) oraz ustalenie predyspozycji zawodowych (posiadanego wykształcenia oraz przebiegu dotychczasowego zatrudnienia). Na żądanie pracodawcy powyższe informacje mogą być udzielone ustnie bądź pisemnie, a zatem np. w formie kwestionariusza, czy ankiety personalnej, a nadto powinny być potwierdzone właściwymi dokumentami, za które uznać należy np. dowód osobisty, świadectwa pracy, świadectwa szkolne, dyplomy itp. Powyższe znajduje oparcie w przepisach art. 22¹ § 1 i § 3 Kodeksu pracy. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego, skoro pracodawca ma prawo pozyskiwania wskazanych danych od kandydata do zatrudnienia, to tym samym ma prawo uzależnić przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej z tym kandydatem od uprzedniego uzyskania tych danych.

Inną kwestią jest natomiast zakres żądanych informacji, bowiem tylko żądanie danych w/wym., rodzi obowiązek ich podania. W przypadku innych danych ich podanie jest wyłącznie uprawnieniem, czyli osoba ubiegająca się o pracę może te dane podać lub nie. Oznacza to, że w zakresie w jakim podanie danych pracodawcy nie jest obowiązkowe, osoba odmawiająca ich podania nie może ponosić z tego tytułu negatywnych dla siebie konsekwencji.

Jednakże, w rozpoznawanej sprawie, istotne jest, iż skarżący w ogóle odmówił wypełnienia ankiety personalnej. Odmówił zatem podania jakichkolwiek danych, a więc zasadniczo takich, które pracodawca ma prawo żądać. W piśmie z dnia [...] 2005 r., skarżący nie wskazał powodów tej odmowy, poinformował urząd pracy jedynie, iż nie udostępnił swoich danych. W odwołaniu natomiast generalnie kwestionował żądanie podania informacji jako warunku przeprowadzenia rozmowy z przedstawicielem pracodawcy. Twierdził, że chciał rozmawiać z przedstawicielem firmy "A" bez wypełnienia ankiety, zaś jego dane są dostępne w PUP i to powinno wystarczyć. Zatem skoro skarżący godził się na udostępnienie jego danych przez urząd pracy, nawet jeżeli nie orientował się czy i w jakim zakresie dane te mogą być udostępnione, to tym bardziej nie można uznać jako racjonalną odmowę wypełnienia ankiety personalnej w sytuacji, gdy wiedział, że konsekwencją odmowy jest rezygnacja pracodawcy z rozmowy na temat warunków ewentualnego przyszłego zatrudnienia. Poza tym niezrozumiałe jest stanowisko skarżącego, który z jednej strony akcentuje w skardze, iż na pewno nie zgodziłby się na prace przy [...] z uwagi na schorzenie [...], z drugiej natomiast strony odmawia wypełnienia ankiety zawierającej zapytania w kwestii oczekiwań związanych z zatrudnieniem co do stanowiska pracy.

Należy podkreślić, że skarżący, czego nie kwestionuje, posiada ukończone kursy w zakresie obsługi [...], [...] oraz pracownika [...]. Posiadane przez skarżącego kwalifikacje dawały podstawy do wezwania go przez urząd pracy na spotkanie z przedstawicielem firmy "A". Ponadto z okoliczności sprawy nie wynika, aby skarżący pozostawał w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, np. ze względu na stan zdrowia. Natomiast twierdzenie skarżącego, że firma chciała przeprowadzić badanie rynku, co sugerowałoby powód odmowy wypełnienia ankiety, nie znajduje uzasadnienia, skoro pracodawca wystąpił z ofertą zatrudnienia, zaś ankieta personalna ponad zapytania o dane osobowe, zawierała tylko pytania dotyczące oczekiwań kandydata co do przyszłej pracy.

Postawa skarżącego, w ocenie Sądu, wskazuje, że w istocie nie był on zainteresowany podjęciem pracy w firmie "A" oferującej 80 stanowisk pracy w nowopowstającym [...], co uprawniało organ do uznania jako nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia i zastosowania sankcji wynikających z art. art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia.

W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd z urzędu nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi