Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3291/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. P. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: - odrzucić skargę Z. W. -


UZASADNIENIE

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2011 r. Z. W. został wezwany pismem z dnia 12 grudnia 2011 r. do wskazania interesu prawnego w zaskarżeniu ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

z dnia 20 września 2011 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r.

W piśmie z dnia 21 grudnia 2011 r. Skarżący wywodził swój interes prawny z okoliczności zawiązania spółki z A. P. i prowadzenia działalności gospodarczej. Stwierdził, że jako wspólnik, ponosi konsekwencje finansowe niekorzystnych - jego zdaniem - decyzji organów podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zarzuty zawarte w skardze Z. W. nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona przez podmiot uprawniony w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Na wstępie należy podnieść, że skarga wniesiona do Sądu - zanim zostanie poddana merytorycznej kontroli - podlega najpierw ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę, w sytuacji gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Istotę legitymacji skargowej wnoszącego skargę stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli aktów lub czynności organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwóm kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.

Zatem Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 P.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi.

W związku z powyższym legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (np. w odniesieniu do decyzji), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005 r., s. 212 i nast.).

Kwestią bezsporną jest fakt, iż Z. W. nie ma legitymacji do wniesienia skargi (art. 50 § 1 P.p.s.a.), zgodnie z tym przepisem będzie ją miał tylko wtedy, jeżeli skarga wniesiona została w sprawie dotyczącej jego interesu prawnego. Oparcie legitymacji do wniesienia skargi na kryterium interesu prawnego oznacza, że zaskarżona przez Z. W.decyzja musi dotyczyć jego własnego interesu prawnego. O tym zaś, czy dany podmiot ma w danej sprawie własny interes prawny przesądza konkretny przepis prawa i jego bezpośredni związek z zaskarżonym postanowieniem, tzn. wtedy, gdy zaskarżona decyzja kształtuje indywidualne prawa lub obowiązki wnoszącego skargę. W ocenie Sądu jest oczywiste, że nie istnieje przepis prawa, z którym zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r., pozostawałaby we wspomnianym wyżej bezpośrednim związku w zakresie dotyczącym Z. W. Zaskarżona decyzja kształtuje bowiem sferę prawną A. P., a nie uprawnienia czy obowiązki wspomnianej osoby. Sąd stwierdza, iż bez znaczenia dla sprawy pozostają wyjaśnienia Skarżącego wskazane w piśmie z dnia 21 grudnia 2011 r. Z akt sprawy wynika bowiem, iż zaskarżona decyzja dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości lokalu położonego przy ul. [...]. lok. [...] w W.. Z umowy najmu ww. lokalu z dnia [...] grudnia 1999 r. wynika, iż najemcami są J. G. i A.P., działające jako podmiot gospodarczy, na podstawie umowy spółki cywilnej. Stroną tej umowy oraz podatnikiem wymienionym w zaskarżonej decyzji jest A. P. Z akt sprawy nie wynika, iż

Z.W. jest wspólnikiem ww. spółki. Zaskarżona decyzja nie dotyczy zatem interesu prawnego Z.W.

Nie jest spełniony również warunek z art. 50 § 2 P.p.s.a., gdyż żaden przepis ustawy nie daje Z. W. uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie brzmienia art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, Sąd orzekł jak na wstępie.