Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 455/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak[...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. R. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Telefonii Komórkowej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" na istniejącym kominie budynku przy ul. [...] w [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]lipca 2010r., nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku M. R. - stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 1 pkt 2 k.p.a.. Zgodnie z przepisem art. 32 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane obowiązującym na dzień wydania ww. decyzji, pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem, inwestor na dzień złożenia wniosku o pozwolenia na budowę, ani na dzień wydania tej decyzji nie dysponował decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla terenu objętego niniejszą inwestycją obowiązywał miejscowy plan zabudowy i zagospodarowania terenu, zatwierdzony uchwalą Rady [...] z dnia [...] września 1992r. Nr [...], Plan ten stracił ważność z dniem 1 stycznia 2003r. Wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do organu 21 listopada 2002r., decyzja pozwolenia na budowę wydana została 18 kwietnia 2003r. Zgodnie z przepisem art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującej w tej dacie, w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, decyzję taką przygotowuje osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne.

Wojewoda stwierdził, że skoro decyzję pozwolenia na budowę wydano inwestorowi, który nie dysponował decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej zatwierdzonym projektem, to decyzję pozwolenia na budowę wydano z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ww. ustawy Prawo budowlane .

Organ wskazał, że w dniu składania wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę obowiązywała ustawa z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. nr 62, poz. 627). Ponadto w dacie wniosku i w dacie decyzji obowiązywały przepisy rozporządzenia z dnia 24 września 2002r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko(...). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 9 lit g ww. rozporządzenia instalacje, których równoważna moc promieniowania izotopowego wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pól elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 Ghz, zostały zaliczone do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska dla, których wymagane było sporządzenie raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedmiotowa stacja, w świetle projektu, miała mięć moc promieniowania ponad 100 W. Inwestor przedstawił raport oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej z lutego 2003r., sporządzony przez dr inż. J. Ż. biegłego Wojewody [...] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, stanowiący załącznik Nr 2 do decyzji z dnia [...] kwietnia 2003r. Z raportu wynika, że sporna inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko..

Zdaniem Wojewody [...], w sprawie nie przeprowadzono postępowania, w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji, w formie przewidzianej w ustawie Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001r.. W myśl art. 46 ww. ustawy ocenę oddziaływania na środowisko danej inwestycji dokonywał organ właściwy do wydania decyzji pozwolenia na budowę. Niezbędne było uzgodnienie z organem ochrony środowiska - Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Postępowanie to powinno odbywać się z udziałem społeczeństwa.

Reasumując opisane wskazania Wojewoda [...] stwierdził, że uchybienia decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym uzasadniają orzeczenie jak w decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania inwestora, [[...] Telefonii Komórkowej [...]Sp. z o.o., od ww. decyzji, - decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010r. w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2003r.,

W uzasadnieniu, organ II instancji wskazał na treść przepisu art. 32 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane w/g wersji na dzień wydawania decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym. Stwierdził, że obszar na którym zrealizowana jest inwestycja, oznaczony symbolem MfT-2U0, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęty był postanowieniami uchwały Rady [...] z dnia[...] września 1992r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 1992 r., Nr 15, poz. 184) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji tj. [...] kwietnia 2003r., obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. i999r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), zgodnie z którą, zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl projektu budowlanego, zatwierdzonego w/w decyzją Prezydenta, inwestycja obejmuje swym zakresem - wzmocnienie komina murowanego o wysokości 11 m i przekroju 1,071 na 77m., na którym zamocowana będzie wieża, na której zainstalowane będą konstrukcje wsporcze pod anteny, posadowienie urządzeń przewidziane jest w ramach opartych na ścianie budynku gospodarczego. Tym samym, realizacja ww. zamierzenia inwestycyjnego nie powoduje zmiany zagospodarowania terenu, nie mamy do czynienia z budowlą w rozumieniu art. 3 ustawy Prawo budowlane.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że świetle ww. argumentacji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody [...], że w niniejszej sprawie wymagane było uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu .

Ponadto, organ wskazał, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...], nie narusza w sposób rażący przepisów art. 32 ust. 4 oraz ani 35 ustawy Prawo budowlane Inwestor – [...] Telefonia Komórkowa [...] Sp. z o. o., wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany został opracowany przez uprawnione osoby. Inwestycja nie narusza rażąco ustaleń obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego. zatwierdzonego uchwałą Rady [...] z dnia [...] września 1992 r., Nr [...]. Zamierzenie budowlane zostało pozytywnie zaopiniowane przez Dowództwo Wojsk Lotniczych Obrony Powietrznej pismem z dnia, [...] stycznia 2003 r. Zastrzeżeń nie zgłosili także Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (pismo z dnia [...] stycznia 2003 r., Nr [...]).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z 2 ust. 1 pkt. 9 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r., w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2002 r., Nr 179, poz. 1490) - obowiązującym w dacie wniesienia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji tj. [...] listopada 2002 r. - do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, dla których wymagane było sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zalicza się instalacje: radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowego wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Projektowana stacja bazowa miała być wyposażona w urządzenia promieniujące pola elektromagnetyczne, których izotropowa moc promieniowania wyniesie ponad 100W, co w konsekwencji kwalifikuje w/w zamierzenie budowlane, jako inwestycję mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającą sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i podlegającą ówczesnej procedurze oceny oddziaływania na środowisko. W aktach sprawy znajduje się Raport oddziaływania na środowisko w/w stacji bazowej telefonii komórkowej sporządzony w lutym 2003r., z którego wynika, że pole elektromagnetyczne wyższe od wartości dopuszczalnych będzie występowało jedynie w wolnej przestrzeni na wysokości minimalnej tj.ok. 16,9 m npt i w odległości ok. 34,9 m od anten w obszarze niedostępnym dla ludzi. Stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r., Prawo ochrony środowiska, wydanie decyzji pozwolenia na budowę planowanej inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko ( art. 46 ust 1 i ust 4 pkt 2). Przepis art. 53 komentowanej wyżej ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zapewnia udziału społeczeństwa w postępowaniu. w ramach, którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W/w organ administracji, wszczynając postępowanie podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości, wskazując jednocześnie miejsce ich składania (art. 32 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie środowiska). W niniejszej sprawie, w dniu 6 grudnia 2002 r. do publicznej wiadomości podane zostało, iż [...] Telefonia Komórkowa [...] Sp. z O.O., W dniu [...] listopada 2002 r.. złożyła niniejszy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. W związku z obwieszczeniem oraz zgodnie z w/w art. 32 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie środowiska, każdy - a przede wszystkim okoliczni mieszkańcy - mieli prawo i możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz składania uwag i wniosków. Powyższe obwieszczenie zostało wywieszone w Urzędzie [...], w Urzędzie [...], a także w pobliżu planowanej inwestycji (obwieszczenie Urzędu [...] z dnia [...] listopada 2002 r., znak: [...]). Zgodnie z adnotacją urzędową znajdująca się na obwieszczeniu zostało ono zdjęte w dniu 7 stycznia 2003 r. W terminie 21 dni od daty wywieszenia ogłoszenia, nie wpłynęły do organu podstawowego jakiekolwiek protesty okolicznych mieszkańców. Brak podania informacji na stronie internetowej nie stanowi w ww. okolicznościach kwalifikowanej wady postępowania w rozumieniu art. 156 k.p.a.

Organ drugiej instancji wskazał ponadto, że zgodnie z dyspozycją art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, stanowiło część postępowania zmierzającego do wydania decyzji pozwolenia na budowę. Postępowanie w zakresie oddziaływania na środowisko zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy – Prawo ochrony środowiska. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2002r., nr [...] Prezydent [...] w związku z postanowieniem z dnia [...] października 2002r., znak [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], zobowiązał inwestora do sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko w dalszym toku postępowania [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]decyzją z dnia [...] marca 2003r., znak [... uzgodnił niniejszy projekt budowlany .

Przedstawiając powyższą argumentacje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, która w myśl przepisu art. 156 k.p.a. uzasadniałaby stwierdzenie jej nieważności.

Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, złożył M. R. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 156 § 2 pkt. 2 k.p.a. w związku z art. 39 ust 2 pkt. 1 oraz 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowania terenu z roku 1994, poprzez lakoniczne wyjaśnienie punku 1 oraz pominięciu punktu 2, który obligował inwestora do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy; art. 32 ust 3 ustawy prawo ochrony środowiska, poprzez niedopuszczalną nadinterpretację ustawy i tym samym zwolnienie organu z obowiązku zamieszczenia informacji na stronie internetowej wbrew przepisom ustawy, która nie wprowadziła odstępstwa od tej reguły; art. 378 ust 2 pkt. 1 w związku z art. 51 ust I pkt 1ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez nie sprawdzenie, czy inwestycja została uzgodniona z Wojewodą; art. 33 ust 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez nie dokonanie pełnej kwalifikacji całości inwestycji, która musi, jako całość użytkowa stanowić budowlę art. 3 pkt. 3 ustawy; art. 7. 8, 9. 1 1. 77 § 1. 107 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie przepisu prawa budowlanego, który zdaniem organu obligował organ do wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji.

Skarżący powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 1090/06 z dnia 30 listopada 2006r.; II OSK 693/05 z 5 kwietnia 2006r., II OSK 89/05 z dnia 7 października 2005 roku, z dnia 17 stycznia 2003r. z dnia 6 maja 2003r. IV SA 2948-2950/01), w świetle którego stacja bazowa telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu, i wiąże się z obowiązkiem ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż tylko w ramach tych procedur możliwe jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisku, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska..

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Zapadła z naruszeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego bezzasadnie przyjął, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd nie podziela argumentacji organu drugiej instancji, że pozwolenie na budowę niniejszej inwestycji nie wymagało uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu .

Wydanie pozwolenia na wykonanie robót opisanych w niniejszym projekcie, stacji bazowej telefonii komórkowej, bezwzględnie wymagało uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zakres inwestycji wiąże się bowiem ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu, co w świetle art. 39 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999 nr 15 poz. 139 z późn. zm.) wymagało ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2003r. sygn. II SA 658/01, wyrok z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1090/06).

Zmiana sposobu zagospodarowania terenu polegać miała na tym, że po zamontowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej, teren w zasięgu stref ochronnych mimo, iż jego zagospodarowanie pozostanie niezmienione, będzie dotknięte istotnymi ograniczeniami w inwestowaniu. W określonej odległości od instalowanych urządzeń nie będzie można rozbudować istniejących domów mieszkalnych ponad określoną wysokość a w przypadku budowy nowych domów liczyć się będzie trzeba z koniecznością ograniczenia ich wysokości.

Należy zauważyć, że wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, istniał w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania decyzji i składania wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę, niezależnie od tego, że na danym terenie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była konieczna bez względu na to, czy dla danego obszaru był ustalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, czy też brak było takiego planu. Dopiero decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji mogła przesądzić o dopuszczalności i zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej (art. 39 i 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym).

Zdaniem Sądu, w świetle powyższej argumentacji, decyzja pozwolenia na budowę, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym, zapadła z rażącym naruszeniem prawa. Udzielono pozwolenie na budowę mimo, że inwestor nie przedłożył wymaganej przez przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Rażąco naruszono zatem przepis art. 32 § 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w związku z art. 39 § 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Powołany przepis prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wskazać należy też na przepis art. 35 § 4 ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym, w razie niespełnienie wymagań określonych w art.32 § 4 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej winien odmówić wydania pozwolenia na budowę. (niepublikowany wyrok NSA z 10 października 2001r. sygn. IISA/Gd 1364/99).

Sąd nie ma wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy omówione wyżej uchybienia decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym stanowią kwalifikowaną wadę – wadę rażącego naruszenia prawa.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. np. wyrok SN z 8.04.1994 r. (III ARN 13/94), OSN 1994, z. 3, poz. 36, wyrok NSA z 18.07.1994 r. (V SA 535/94), ONSA 1995, z. 2, poz. 91).

W sprawie zaistniała oczywistość naruszenia prawa, polegająca na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Naruszone zostały wyłącznie przepisy, który mogą być stosowane w bezpośrednim rozumieniu. Także skutki, które wywołała decyzji pozwolenia na budowę, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W szczególności skutki społeczne powodują, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa ( porównaj wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04 publikowany zbiór Lex Nr 165717).

Sąd stwierdza, że w pozostałym zakresie, decyzja pozwolenia na budowę kontrolowana w niniejszym postępowaniu nie jest obarczona wadami nieważnościowymi. W tej części, Sąd podziela argumentacje przedstawioną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji, będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu, z ich uwzględnieniem dokona oceny odwołania i decyzji organu pierwszej instancji .

Mając na uwadze powyższą argumentacje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art.145. § 1 ust 1 lit .a oraz lit c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ).