Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 283/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 § 1 i § 2, art. 108 § 1,  art. 116 § 1 i § 2,art. 208 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora,, sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 25 lipca 2019r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z.M (dalej jako strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki.

Z akt sprawy wynika, że:

Decyzją z dnia "[...]"r. Prezydent działając na podstawie art. 107 § 1 i § 2, art. 108 § 1, art. 116 § 1 i § 2 oraz art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej jako "O.p." orzekł o solidarnej odpowiedzialności Z.M jako członka zarządu "Z" Sp. z o.o. z siedzibą w N wraz z podatnikiem za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu:

-podatku od nieruchomości za okres od maja 2014 r. do października 2014 r. w wysokości 2.964 zł,

-odsetek od zaległości podatkowej liczonych na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w wysokości 1.029 zł,

oraz umorzył postępowania, w części dotyczącej odpowiedzialności podatkowej Z.M z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu decyzji podano, że postępowanie egzekucyjne przeciwko Spółce zostało umorzone wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji, a strona nie wykazała, iż wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniającej od tej odpowiedzialności (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) i pkt 2 O.p.). Wyjaśniono też, że terminy płatności podatku od nieruchomości za wymienione okresy upływały w czasie gdy strona była członkiem zarządu Spółki.

Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie w uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło brzmienie przepisów art. 107 § 2 oraz art. 116 § 1 i 2 O.p. i wskazało, że "Z" Sp. z o.o. została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 8 maja 2006 r. W dniu 8 września 2014 r. dokonano zmiany danych w rejestrze w Dziale 2 w części dotyczącej osób wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentacji podmiotu i pod nr 7 dokonano wpisu o treści: Z.M. -Prezes Zarządu. Zgodnie z treścią Uchwały nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "Z" Sp. z o.o. w N. Z.M. pełnił funkcję członka Zarządu spółki od dnia "[...]". Ponadto wskazano, że wcześniejsze wpisy w KRS: nr 5 z dnia "[...]"i nr 6 z dnia "[...]"r. dotyczyły powołania i odwołania Z.M. ze stanowiska kuratora. Wskazano również, że postanowieniem z dnia "[...]", sygn. "[...]" - Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy KRS, w sprawie na wniosek wierzyciela hipotecznego, ustanowił kuratora dla spółki w osobie Z.M. celem podjęcia niezbędnych działań zmierzających do wyboru zarządu spółki. Od dnia wykreślenia z KRS prezesa Zarządu A.K (postanowienie Sądu z dnia "[...]"), do czasu wyboru Prezesa Z.M. Spółka pozostawała bez zarządu. Zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną w O przy ulicy O były dochodzone na drodze postępowania egzekucyjnego. Prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych z dnia "[...]"za lata 2010-2014 egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Postanowieniem z dnia "[...]"r. administracyjny organ egzekucyjny, na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego w związku ze stwierdzeniem, że w wyniku jego prowadzenia nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W związku powyższym organ odwoławczy stwierdził, że spełniona została pierwsza z wymienionych w art. 116 O.p. przesłanek odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe Spółki. Wskazał, że ciężar wykazania dwóch kolejnych przesłanek spoczywa na członku zarządu. Podkreślił, że Zarząd "Z" Sp. z o.o. nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości. Z.M. nie wskazał również w toku postępowania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Organ pierwszej instancji wzywał stronę do wykazania okoliczności, które w myśl art. 116 O.p. stanowiłyby przeszkodę w orzeczeniu odpowiedzialności za zaległości. Również organ odwoławczy wystąpił do strony z pouczeniem o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.

SKO stwierdziło, że egzekucja przeciwko Spółce okazała się bezskuteczna, zaległość podatkowa powstała w okresie, gdy skarżący był prezesem zarządu i nie złożył on wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, a wskazane przez niego mienie nie pozwalało na zaspokojenie roszczeń Skarbu Państwa. Wskazano za organem I instancji, że "Z" Sp. z o. o. nie wykonywała swoich zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości wobec Gminy od 2010r. Termin płatności najstarszego zobowiązania przypadał na dzień 15 stycznia 2010r. (termin płatności I raty podatku za 2010r.). Ponadto zaległości w podatku od nieruchomości nie były jedynymi niewykonywanymi przez Spółkę zobowiązaniami. SKO stwierdziło, że w rozumieniu art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego Spółka od 2010r. jest niewypłacalna, co z kolei stanowi podstawę ogłoszenia upadłości podmiotu w myśl art. 21 ust. 1 ww. ustawy. Pomimo utrzymującego się od 2010r. stanu niewypłacalności podatnika wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został złożony w ustawowym terminie.

Z obowiązku w powyższym zakresie nie wywiązał się też Z.M. w związku z powzięciem ww. informacji, niebawem po objęciu funkcji Prezesa w Spółce. Z ustaleń organu I instancji wynika, iż sytuacja finansowa przedsiębiorstwa także dawała podstawę do wystąpienia z wnioskiem o upadłość. Zdaniem SKO na podstawie analizy sprawozdania finansowego Spółki za 2010 rok pozyskanego z Sądu Rejonowego Wydziału Gospodarczego KRS oraz sprawozdań finansowych za lata 2011-2014, organ podatkowy I instancji prawidłowo stwierdził, że spełniona została także przesłanka ogłoszenia upadłości, o której mowa w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego albowiem zobowiązania spółki przekraczały wartość jej majątku. Zgodnie z bilansem spółki wg stanu na dzień 31 grudnia 2010 r. zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej aktywów o kwotę 610.260,50 zł. W dniu 22 stycznia 2011r. zwyczajne zgromadzenie wspólników uchwałą nr l postanowiło zatwierdzić sprawozdanie zarządu spółki, bilans i rachunek zysków i strat za 2010r., a uchwałą nr 2 przenieść stratę na rok następny 2012.

Bilans Spółki za 2010r. wykazywał stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego. W następnych latach sytuacja nie uległa poprawie. Z bilansów spółki za rok 2011, 2012, 2013 wynika, że majątek spółki - aktywa uległy zmniejszeniu do kwoty 500.000 zł, a zobowiązania Spółki pozostawały na niezmienionym poziomie 1.315.056,60 zł. W wyniku powyższego nastąpił ujemny wzrost wartości kapitału własnego do poziomu (-) 815.056,60 zł, skumulowana strata lat ubiegłych wynosiła (-) 865.056,60 zł. Zgromadzenie wspólników uchwałami z dnia "[...]"r. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego postanowiło pokryć stratę z zysku z lat następnych. Zgodnie ze sporządzonym na dzień "[...]"i zatwierdzonym w dniu "[...]"r. przez Z.M. bilansem spółki oraz rachunkiem zysków i strat, na koniec 2014 r. (w wyniku sprzedaży nieruchomości położonej) nastąpił dalszy spadek wartości majątku spółki - do poziomu 24.850,76 zł, któremu towarzyszył spadek wartości zobowiązań do poziomu 1.125.056,60 zł. Spółka uzyskała stratę na działalności w 2014 roku w wysokości (-) 285.149,24 zł. Kapitały własne na koniec 2014r. były nadal ujemne i wyniosły (-) 1.100.205,84 zł. W ocenie SKO zaprezentowane przez organ I instancji dane bilansowe spółki, jak prawidłowo uznał organ stanowią potwierdzenie niewypłacalności Spółki w rozumieniu art. 11 ust 2 Prawa upadłościowego i naprawczego. Ponadto skarżący powołując się na bilans spółki za 2010 rok i ustalenia, że zobowiązania spółki prawie dwukrotnie przekraczają jej majątek, pismem z dnia "[...]"r. - już jako członek zarządu wystąpił z zapytaniem do A.K, czy spółka składała w przeszłości wniosek o ogłoszenie upadłości. Świadomy był zatem wystąpienia okoliczności przemawiających za złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości zarządzanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzuciła im naruszenie:

1. art. 145 § 1 O.p. poprzez niedoręczenie skarżącemu decyzji podatkowej ustalającej wysokość podatku od nieruchomości oraz postanowienia o wszczęciu i następnie umorzeniu postępowania egzekucyjnego, mimo iż w KRS został prawidłowo wskazany adres do doręczeń korespondencji kierowanej do spółki (odmienny niż siedziba spółki), a organ wysyłał nieskutecznie pisma na adres siedziby spółki, wobec czego skarżący nie posiadał wiedzy o obowiązku podatkowym zaległości z tego tytułu oraz wszczętym w związku z tym postępowaniu egzekucyjnym i nie mógł go zakwestionować;

2. art. 122, 187 § 1 oraz 191 § 1 O.p. poprzez dowolną oraz wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że:

- w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do uznania odpowiedzialności solidarnej członka zarządu spółki z uwagi na bezskuteczność egzekucji z majątku spółki stwierdzonej postanowieniem z dnia "[...]"r., podczas gdy organ podatkowy nie podjął żadnych późniejszych dodatkowych czynności zmierzających do egzekucji należności,

- skarżący jako kurator miał możliwość zapoznania się z sytuacją prawną i finansową spółki przed objęciem stanowiska, mimo to nie zgłosił wniosku o upadłość w ustawowym terminie, podczas gdy skarżący pełniąc funkcję kuratora w spółce nie miał dostępu do dokumentacji finansowej spółki, gdyż zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego, Wydział Gospodarczy ustanowiono go kuratorem jedynie celem podjęcia działań zmierzających do wyboru zarządu spółki;

- skarżący nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w czasie pełnienia obowiązków prezesa tej spółki nastąpiło nie z jego winy, podczas gdy skarżący podnosił, iż z wiedzy posiadanej przez niego nie było podstaw do jego złożenia, gdyż jedyny znany mu wierzyciel został zaspokojony, a zatwierdzane sprawozdania finansowe sporządzane były na podstawie bilansu z 2010 r., którego to prawidłowości nie mógł ocenić.

3. w konsekwencji dopuszczenia się przez organ II instancji ww. błędów w ustaleniach faktycznych zarzucam decyzji naruszenie art. 116 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest przesłanek uznania solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe

4. art. 124 O.p. poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu przedmiotowej sprawy;

5. art. 187 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem, że zaistniały przesłanki odpowiedzialności solidarnej członka zarządu spółki;

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził aby w związku z jej wydaniem doszło do naruszenia przez organ obowiązujących przepisów prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stanowił przepis art. 116 § 1 i § 2 O.p., określający zakres odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika.

Stosownie do treści § 1 tego artykułu ustawy, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wskazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe)

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Natomiast w świetle § 2 art. 116 O.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.

W sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, organy podatkowe obowiązane są zatem wykazać, iż zaległości wynikają z zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu oraz że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części nieskuteczna (tzw. pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością).

Z kolei, wykazanie przesłanek uwalniających od orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki jako osoby trzeciej, obciąża tę osobę. Do tych tzw. negatywnych przesłanek odpowiedzialności zalicza się wykazanie, że:

- we właściwym czasie członek zarządu zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że

- niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź też

- ewentualnie wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji związana była zatem z udzieleniem odpowiedzi na pytanie, czy zgromadzony w wyniku przeprowadzonego przez organy materiał daje podstawy do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły wszystkie z wymienionych wyżej przesłanek przypisania skarżącemu jako członkowi zarządu, odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

W związku z kontrolą zaskarżonego rozstrzygnięcia, stanowisko organu odnośnie zaistnienia kolejnych przesłanek orzeczenia tej odpowiedzialności, o których mowa w art. art. 116 § 1 i § 2 O.p., Sąd uznał za prawidłowe.

Na wstępie podkreślić należy, że jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2014r. (sygn. akt II FSK 61/12 – orzeczenia.nsa.gov.pl), przesłanki uwolnienia się przez członków zarządu spółki od odpowiedzialności za zobowiązania sprowadzają się do wykazania należytej staranności w działaniach zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego. Nie spełnia tego wymagania podjęcie stosownych czynności w warunkach niweczących sens postępowania upadłościowego, co wynika wprost z treści przepisu, w którym mowa o zgłoszeniu wniosku we właściwym czasie. Stwierdzić zatem należy, że tylko i wyłącznie niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Niewykazanie zaś okoliczności ekskulpujących z pkt 1 lit. a) i b) art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej następuje wówczas, gdy osoba trzecia, na którą przenoszona jest odpowiedzialność podatkowa, w ogóle nie powołuje się na nie. W przypadku zaś podniesienia takich okoliczności, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, za każdym razem organ podatkowy zobowiązany jest do ich rozpatrzenia i ustalenia, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Jeżeli zatem członek zarządu spółki kapitałowej podnosi w toku postępowania podatkowego, że nie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości, to także wówczas obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie tej okoliczności i ewentualne wskazanie, czy w okresie pełnienia przez niego obowiązków doszło do wystąpienia podstawy do ogłoszenia upadłości, a w konsekwencji także złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Z powołanego przepisu wynika po pierwsze, że odpowiedzialność członka zarządu jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Po drugie to, że członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też ponosi winę za jego niedopełnienie. W każdym wypadku zatem należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w judykaturze. Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009 r., w sprawie II FPS 3/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl) prawidłowa wykładnia przesłanek egzoneracyjnych, ustanowionych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że w każdym wypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 O.p.

Podkreślić należy, że zgodnie z przepisami art. 10 ustawy Prawo upadłościowe, przesłankę ogłoszenia upadłości dłużnika będącego przedsiębiorcą stanowi jego niewypłacalność. Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1), przy czym dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2).

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się jednolity pogląd, z którego wynika, że dla powstania stanu niewypłacalności nieistotne jest, czy dłużnik nie wykonuje żadnych zobowiązań czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie przez dłużnika zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu tego przepisu.

W niniejszej sprawie organy zebrały obszerny materiał dowodowy, który wskazuje na to, że już na dzień 10 lutego 2011.wystapiły przesłanki do złożenia wniosku o upadłość spółki. Zgodnie z bilansem spółki na dzień 31 grudnia 2010 r.zobowiazania spółki przekroczyły wartość jej aktywów o kwotę 610 260,50zł. Zobowiązania ogółem wynosiły 1 315 056,60zł., a aktywa ogółem stanowiły kwotę 704 796,10zł. zwyczajne zgromadzenie wspólników uchwałą z dnia "[...]"postanowiło zatwierdzić sprawozdanie zarządu spółki, bilans i rachunek zysków i strat za 2010r. i przenieść stratę na rok następny. Bilans spółki za 2010r. wykazywał stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego. Mimo tych okoliczności wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie został złożony. Sytuacja spółki nie uległa poprawie i mimo tego skarżący jako prezes spółki nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości.

Zarzuty skarżącego, iż nie wiedział on o niewypłacalności spółki, nie mogły zostać uznane za skuteczne. Przy obejmowaniu funkcji prezesa spółki skarżący miał możliwość zapoznania się z sytuacja finansową spółki wynikającą chociażby ze sprawozdania finansowego za 2010r. dostępnego w akrach rejestrowych spółki, ale również sytuacja ta wynikała z informacji przekazywanych w pismach przez A.K. Podkreślić należy, że bilans spółki za 2010r. jak i za 2014r. wykazywały stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego.

W ocenie Sądu organ przekonywująco uzasadnił swoje stanowisko odnośnie negatywnej przesłanki orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe Spółki, jaką jest wykazanie przez członka jej zarządu, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Dokonana w tym zakresie dokładna analizy sytuacji majątkowej Spółki w pełni uzasadniała ocenę, że wobec jej sytuacji finansowej wniosek taki należało złożyć 10 lutego 2011r.

Prawidłowe jest również prezentowane w decyzji i oparte na zebranym materiale dowodowym stanowisko odnośnie pozytywnej przesłanki warunkującej orzeczenie odpowiedzialności osoby trzeciej, jaka jest stwierdzenie bezskuteczności egzekucji w całości lub w części z majątku Spółki. W tej kwestii w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne postanowieniem z dnia "[...]"zostało umorzone przez organ egzekucyjny, z uwagi na stwierdzenie, że mimo prowadzenia egzekucji nie uzyska się kwoty wyższej niż wydatki egzekucyjne.

W ocenie składu orzekającego organy podatkowe zasadnie zatem przyjęły, że w okresie piastowania przez skarżącego funkcji członka zarządu istniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, co w sposób dostateczny potwierdził zebrany materiał dowodowy. Należało zatem przyjąć, że organy, prawidłowo zastosowały przepisy art. 116 Ordynacji podatkowej i orzekły o odpowiedzialności strony za zaległości spółki.

W ocenie Sądu chybiony jest zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 O.p. zarówno bowiem w akcie notarialnym umowy spółki jak i w kolejnych wpisach KRS wskazany jest jeden adres spółki i na ten właśnie adres kierowana była korespondencja do spółki.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 122 O.p., organy podatkowe są obowiązane do podjęcia w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Rozwinięcie tej zasady znalazło swój wyraz w treści art. 187 §1 O.p., który stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei zasadę swobodnej oceny dowodów ustawodawca wyraził w art. 191 O.p.

Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art.122 O.p.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p.

W świetle powyższego uznać należy, że organy podatkowe dysponowały materiałem dowodowym zezwalającym na dokonanie ustaleń w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze Spółką za jej zaległości podatkowe, materiał ten był wystarczający i został oceniony prawidłowo. Fakt, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący, nie świadczy o dowolnej ocenie materiału dowodowego. W tym zakresie, Sąd wskazuje, że przedmiotem oceny organów podatkowych jest całokształt okoliczności faktycznych, które we wzajemnym powiązaniu dają podstawę do wyciągnięcia konkretnych wniosków.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów postępowania. Nie można uznać, że organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać także należy, że organy prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 § 1 i 191 O.p. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu, dokonana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie ocena dowodów nie nosi cech dowolności. Wnioski, które wywiodły organy uznać należy za logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez skarżącego organom podatkowym uchybień proceduralnych.

Nie stwierdzając zatem, aby organy naruszyły prawo materialne, bądź procedurę podatkową w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku