Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 322/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7; art. 8 § 1; art. 77 § 1; art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 5; art. 4 ust. 1, 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 1 ust. 2 pkt 2; art. 5c ust. 1 pkt 2; art. 7c; art. 39a ust. 1; art. 39j ust. 1; art. 39k ust. 1; art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b; art. 92a ust. 2, 8; art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 31 marca 2021 r. r. Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "organ odwoławczy", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") z dnia 9 grudnia 2020 r., nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu 6 września 2019 r. w W. przy ul. [...] i. – P. L. im. F. C. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] Kontrolowanym pojazdem kierował M. K.. Przewóz wykonywany był w imieniu i na rzecz firmy E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. (dalej też jako "spółka E."). W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził jednego pasażera z ul. [...] na lotnisko. Kurs został zamówiony za pomocą aplikacji [...]. Przewóz kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W trakcie czynności kontrolnych kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli drogowej:

1) orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

2) orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

3) wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr [...]

W toku postępowania administracyjnego na podstawie pisma Urzędu W. z dnia 25 listopada 2019 r. nr [...] ([...]) organ I instancji ustalił, że spółka E. - przedsiębiorca zatrudniający kierowcę posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną 11 kwietnia 2019 r. przez Prezydenta W. w trybie zmiany licencji nr [...], jak również, że osobą zarządzającą transportem drogowym w spółce E. w dniu kontroli był M. K..

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 9 grudnia 2020 r. na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), dalej także jako "u.t.d." oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nałożył na M. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie:

1) lp. 1.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, to jest dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika albo wypisu z licencji (500 zł);

2) lp. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, to jest dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (1.000 zł);

3) lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, to jest dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (1.000 zł).

Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie, w którym domagał się uchylenia decyzji organu I instancji w całości oraz umorzenia postępowania. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 2196 ze zm., obecnie Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej jako "k.p.a.", poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności poczynienie ustaleń nieznajdujących poparcia w materiale dowodowym. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ błędnie przyjął, iż kierowca był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy, w stosunku do którego adresowany jest obowiązek kierowania kierowców na badania lekarskie oraz psychologiczne. Pełnomocnik zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 39l ust. 1 pkt 1b u.t.d.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Inspektor Transportu Drogowego uzasadniał, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść przepisu art. 92a ust. 2 i ust. 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do ustawy o transporcie drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 4 do u.t.d. Wynika to z tego, że na podstawie art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 wskazanej ustawy, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty [...]zł (ust. 4). Natomiast zgodnie z art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Według organu odwoławczego, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że w dniu kontroli kierowca M. K. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz spółki E., nie posiadając ważnych na dzień kontroli orzeczeń: lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, jak również nie został wyposażony w wypis z licencji udzielonej spółce E. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W chwili zatrzymania do kontroli wykonywany był przewóz osób w imieniu przedsiębiorcy E.. Kierowca zeznał, że otrzymuje wynagrodzenie od spółki E., z którą zawarł umowę na wykonywanie przewozów. Osobą zarządzającą transportem w tym przedsiębiorstwie był na dzień kontroli skarżący M. K., dysponujący certyfikatem kompetencji zawodowych. Z tego względu był on zobowiązany upewnić się czy kierowca przed rozpoczęciem przewozu jest wyposażony we wszystkie wymagane prawem dokumenty. Zdaniem organu odwoławczego nie wywiązał się z powyższych obowiązków.

Organ odwoławczy nie zgodził się przy tym z zarzutami odwołania, że obowiązek kierowania na badania zdrowotne i psychologiczne jest adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców tylko na podstawie stosunku pracy. Organ II instancji nie podzielił zarzutów co do naruszenia art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z. z art. 39l ust. 1 pkt 1b ustawy o transporcie drogowym i podkreślił, że zatrudnienie jest pojęciem szerszym niż pojęcie pracownika i istotny jest fakt świadczenia usług lub pracy na rzecz danego podmiotu wykonującego przewozy drogowe. W przedmiotowej sprawie bezspornym natomiast jest, że kierowca wykonywał przewóz na rzecz spółki E., w której skarżący na dzień kontroli pełnił funkcję zarządzającego transportem. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wykładnia przepisów dokonana przez pełnomocnika strony jest niezasadna, gdyż obowiązek kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, stwierdzające brak przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy spoczywa na wykonawcach przewozów drogowych, niezależnie od charakteru współpracy z kierowcą. Organ odwoławczy wskazał również, że skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność za popełnienie naruszenia, ograniczając się wyłącznie do przedstawienia tez kwestionujących własną odpowiedzialność.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając:

1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował ze spółką E.;

2) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń niemających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas, gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy;

3) naruszenie art. 92a ust. 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.7 załącznika nr 4 do u.t.d., poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za niewyposażanie kierowcy w wypis licencji wspólnotowej, w sytuacji, w której istotą zarzutu formułowanego przez organ było niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;

4) naruszenie art. 92a ust. 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.2, 4.2 oraz 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. w sytuacji, w której w obowiązującym stanie prawnym zniesiony został wymóg legitymowania się przez przedsiębiorcę certyfikatem kompetencji zawodowych w związku z uchyleniem art. 5c ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym;

5) naruszenie art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z 39l ust. 1 pkt 1 b ustawy o transporcie drogowym, poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą E. Sp. z o.o. sp. k., podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych;

6) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

7) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie;

8) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik skarżącego wskazując na regulacje art. 39a ust. 1 pkt 3 i art. 39l ust. 1pkt 1 lit. b u.t.d. podnosił, że obowiązek kierowania na badania zdrowotne i psychologiczne jest adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy, gdyż zatrudnienie jest czynnością prawną podlegająca przepisom prawa pracy, a jego skutkiem jest nawiązanie stosunku pracy. Zwrócił również uwagę, że w innych sprawach Inspektor Transportu Drogowego nakazywał organowi I instancji w pierwszej kolejności weryfikować podstawę zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie. Pełnomocnik skarżącego podnosił również, że z dniem 1 stycznia 2020 r. uchylono pkt 2 w ust 1 w art. 5c ustawy o transporcie drogowym (ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2019 r. poz. 1180), stanowiący, że przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych. Jego zdaniem przepisy nowe powinny mieć w sprawie zastosowanie do stosunków prawnych danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną, czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa.

W ocenie pełnomocnika naruszenie określone w lp. 1.2. załącznika nr 4 do u.t.d. sankcjonuje niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji, ale przepis ten nie dotyczy każdej licencji, tylko licencji wspólnotowej co wynika z zapisów zamieszonych w rubryce 4 w przepisie lp. 1.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W tej rubryce zostały podane numery grupy naruszenia (10.2 i 11.2) określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz L 74 z 19.03.2016 str. 8, zwanym dalej rozporządzenie nr 2016/403). Zarówno tytuł dotyczący m.in. pkt 2 jak i treść naruszeń zamieszczonych w pkt 2 grupy 10 i grupy 11 naruszeń z załącznika I do rozporządzenia nr 2016/403 nie pozostawiają, zdaniem pełnomocnika, żadnych wątpliwości w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a". W myśl tych regulacji sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym został zgłoszony przez organ a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, które określają zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.).

Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in. wtedy, jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) oraz nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne.

Konsekwencją naruszenia wskazanych obowiązków jest nałożenie kary pieniężnej. Stosownie bowiem do art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do u.t.d. (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł (lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.). Z kolei niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł (lp. 1.2. załącznika nr 4 do u.t.d.). Powyższe naruszenia zostały stwierdzone w przedmiotowej sprawie.

Stosownie do art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26 WE (Dz. Urz. UE L nr 300 z 14.11.2009 r., s. 51, ze zm.), dalej "rozporządzenia nr 1071/2009" - zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem – która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) – to jest cieszy się dobrą reputacją oraz posiada wymagane kompetencje zawodowe, i która:

a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że:

a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy;

b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem;

c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz

d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.

Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c). Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 3 i 4).

Jednocześnie art. 7c u.t.d. stanowi, że mikroprzedsiębiorca może bez wyznaczania zarządzającego transportem, spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia.

Przywołane powyżej przepisy definiują pojęcie osoby zarządzającej transportem, nakładając na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca, będący osobą fizyczną, nie pełni tej funkcji. Przepisy te wskazują jednocześnie wymogi, jakie powinna spełnić osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, w tym m.in. stosowne doświadczenie i posiadanie wiedzy (certyfikat). Celem ustanowienia funkcji osoby zarządzającej transportem jest zatem dbałość o należyte wykonywanie obowiązków związanych z organizacją i bezpieczeństwem transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób oraz ich zgodności z unijnymi i krajowymi przepisami dotyczącymi transportu drogowego. Prawodawca wymaga, by osoba pełniąca funkcję zarządzającego transportem posiadała dobrą reputację oraz odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujących przewoźników. Jednocześnie sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia określonych obowiązków w transporcie drogowym.

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że osobą zarządzającą transportem w spółce E., w dacie dokonywania kontroli, był M. K..

Powyższych ustaleń organ dokonał w oparciu o informacje uzyskaną z Urzędu W., który pismem z 25 listopada 2019 r. poinformował, że E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną 11 kwietnia 2019 r. w trybie zmiany licencji nr [...]. Wskazał też, że ostatnio zgłoszoną przez przedsiębiorcę osobą zarządzającą transportem był M. K.. Skarżący tych ustaleń nie kwestionował.

W kontekście argumentacji skargi, co do zniesienia od 1 stycznia 2020 r. wymogu legitymowania się przez przedsiębiorcę certyfikatem kompetencji zawodowych w związku z uchyleniem art. 5c ust. 1 pkt 2 u.t.d. i braku zastosowania tej regulacji w sprawie niniejszej, to uznać należy, iż zarzuty skargi w tym przedmiocie nie zasługują na uwzględnienie.

Istotnie ustawą z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1180), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., uchylono art. 5c ust. 1 pkt 2 u.t.d. Powołany przepis do uchylenia miał następujące brzmienie: "licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych". W art. 4 niniejszej ustawy wskazano, jedynie, że do postępowań administracyjnych w sprawach udzielenia albo zmian licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 5b ust. 1 i ust. 2 u.t.d. w brzmieniu na dzień kontroli podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (ust. 1). Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (ust. 2 ). Od 1 stycznia 2020 r. ust. 2 tego przepisu otrzymał brzmienie podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie: 1) rzeczy, 2) osób - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Zmiana ta nie ma jednak wpływu na ocenę ustalonego w kontrolowanym postępowaniu stanu faktycznego i kwestię odpowiedzialności skarżącego jako zarządzającego transportem w firmie E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W..

Po pierwsze, nie można zgodzić się ze skarżącym, iż nowy stan prawny powinien znaleźć zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 10 kwietnia 2006 r. I OPS 1/06 (orzeczenia.nsa.gov.pl), "(...) Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia - w procesie stosowania prawa polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania nowego prawa (nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości); po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń sprzed wejścia w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom. (...) W sytuacji gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy.(...). W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy.".

Jak wynika z akt sprawy, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie.

Spółka E. miała udzieloną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, a skarżący został wskazany jako zarządzający transportem na dzień kontroli, która miała miejsce i zakończyła się przed wejściem w życie nowej ustawy. Przyjęcie więc, że w tej sprawie zastosowanie powinny znaleźć przepisy nowej ustawy prowadziłoby, zgodnie ze stanowiskiem NSA, do naruszenia zasady lex retro non agit.

Po drugie, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. nie został wyłączony obowiązek przedsiębiorcy wykonującego przewozy osób do wyznaczenia zarządzającego transportem albo osoby fizycznej uprawnionej do wykonywania zadań zarządzającego transportem. Zniesiony jedynie został obowiązek posiadania certyfikatu kompetencji zawodowych w przypadku przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego o jakim mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Przywołana powyżej treść art. 7c pozostała bez zmian. Bez zmian pozostała także treść art. 7a ust. 2 pkt 7 u.t.d., zgodnie z którym we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej należy wskazać między innymi, imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że stosowne zmiany w u.t.d., w tym wprowadzenie pośrednictwa przy przewozie osób uzasadnione zostały (patrz uzasadnienie projektu Druk Sejmowy Nr 3368 VIII Kadencja Sejmu RP) faktem, iż "Na rynku przewozów drogowych osób samochodami osobowymi funkcjonują podmioty pośredniczące pomiędzy pasażerami a kierowcami w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych m.in. za pomocą aplikacji mobilnych. (...) Obecnie na rynku przewozowym mamy do czynienia z nierówną konkurencją legalnych przewoźników z podmiotami budującymi swój biznes i przewagę konkurencyjną na działaniu niezgodnym z przepisami prawa, które często uchylają się także od płacenia podatków z tytułu osiągniętych przychodów finansowych. Celem projektu jest zapewnienie warunków uczciwej i równej konkurencji na rynku przewozowym oraz wprowadzenie jasno określonych zasad prowadzenia działalności gospodarczej związanej z pośrednictwem przy przewozie osób.(...). Kierowcy współpracujący z pośrednikiem i nieposiadający wymaganych ustawą o transporcie drogowym licencji są narażeni na sankcje w postaci kar pieniężnych za wykonywanie zarobkowego przewozu osób z naruszeniem przepisów tej ustawy. Taki stan rzeczy wynika często z nieświadomości kierowców, będących również obywatelami innych państw, o obowiązujących przepisach prawnych w tym zakresie.(...). Projekt zakłada, że wszyscy pośrednicy przy przewozie osób będą obowiązani do uzyskania licencji upoważniającej do wykonywania transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób. Takie rozwiązanie ma na celu wprowadzenie jednakowych zasad prowadzenia działalności w tej dziedzinie transportu i stworzenie równych szans dla wszystkich podmiotów funkcjonujących na tym rynku. (...). Projekt dokonuje zmian w art. 5c ustawy o transporcie drogowym, polegających na zniesieniu niektórych wymogów, jakie muszą spełnić przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym lub licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Zmiana ta polega na zniesieniu obowiązku (...) posiadania przez osobę zarządzającą transportem drogowym przedsiębiorstwa certyfikatu kompetencji zawodowych w transporcie drogowym. (...). Wymogi w powyższym zakresie stanowią regulację wynikającą bezpośrednio z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 (...), które dotyczy wyłącznie przedsiębiorców wykonujących przewozy osób autobusami, tj. pojazdami służącymi do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą oraz przewozy drogowe rzeczy pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Ww. obowiązki w stosunku do wymogów niezbędnych do uzyskania licencji na przewóz osób samochodem osobowym oraz pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą stanowią nadmierną regulację i nie są wymagane przepisami prawa Unii Europejskiej. W praktyce ograniczają dostęp do rynku dla nowych podmiotów rozpoczynających działalność związaną z przewozem osób samochodami osobowymi (...)."

Po trzecie przypomnieć należy, że w świetle regulacji art. art. 92a ust. 2 oprócz zarządzającego transportem i osoby, o której mowa w art. 7c, także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega stosownej karze pieniężnej za stwierdzone naruszenie.

Jak już wskazano, powyższa zmiana pozostaje bez wpływu na stan sprawy niniejszej, gdzie istota sporu sprowadza się zasadniczo do odpowiedzi na pytanie, czy skarżący jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie E. Sp. z o.o. Sp. k. w W. mógł w okolicznościach faktycznych tej sprawy zostać skutecznie obciążony administracyjną karą pieniężną za ujawnione w toku kontroli naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, kiedy organy nie dokonywały szczegółowych ustaleń faktycznych co do formy (podstawy) zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie kierowcy skontrolowanego w czasie przewozu drogowego osób, a w szczególności, czy był on w nim zatrudniony na podstawie umowy o pracę, czy też na innej zasadzie. W ocenie skarżącego, tylko bowiem zatrudnienie kierowcy na podstawie umowy o pracę dawałoby podstawę do nałożenia na niego administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. W innym przypadku kierujący nie był – według strony – w ogóle zobowiązany do posiadania tego rodzaju badań, których brak został w toku kontroli ujawniony. Odpowiedź na tak postawione pytanie jest pozytywna.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, jak już powiedziano, że w dniu 6 września 2019 r. skontrolowano wykonywany w imieniu spółki E. przewóz drogowy osób, przez kierowcę, który nie posiadał badań lekarskich i psychologicznych, o jakich mowa w art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., jak również wypisu z licencji, o którym mowa w art. 87 ust.1 u.t.d. Z niekwestionowanych zeznań kierowcy wynikało zaś, że współpracuje ze spółką E., od której otrzymuje wynagrodzenie za przewozy osób, zgodnie z zawartą umową. Kierowca wyjaśnił, że nie posiada licencji na wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym. Stosowną licencję posiada natomiast spółka E.. Pojazd służący do wykonywania przewozu nie jest jego własnością, jest przedmiotem umowy leasingu zawartej przez żonę kierowcy. Jego praca polega na przewozie osób, co odbywa się za pośrednictwem aplikacji "[...]". Tego rodzaju ustalenie faktyczne było w sprawie zupełnie wystarczające do tego, aby stwierdzić wystąpienie naruszeń określonych w lp. 4.2., lp. 4.3 i lp. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Ustalono również niewadliwie, że osobą zarządzającą transportem we wskazanej spółce był wówczas skarżący M. K., który w istocie nie kwestionował ani ustaleń co do swojego statusu w spółce E., ani ustaleń co do braku orzeczeń lekarskiego i psychologicznego oraz nieposiadania ich przy sobie przez kierowcę w dniu kontroli. Skarżący nie kwestionował też faktu nieposiadania przez kierowcę wypisu z licencji niezbędnego do wykonywania przewozu drogowego osób. Kwestionował podstawę nałożenia kary za to naruszenie na podstawie lp. 1.2. załącznika nr 4 do u.t.d., o czym poniżej.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że to na osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie spoczywała odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań dotyczących wyposażenia kierowcy w stosowne dokumenty i to niezależnie od formy jego zatrudnienia. Wbrew zarzutom skargi, organ w okolicznościach niniejszej sprawy nie przyjął, że skontrolowany kierowca był zatrudniony w spółce E. na podstawie umowy o pracę. Organ odwoławczy trafnie bowiem skonstatował, że bez znaczenia dla klasyfikacji prawnej odpowiedzialności skarżącego jest to, jaki konkretnie stosunek prawny łączył kierowcę z przedsiębiorcą. W ocenie Sądu, nie sposób, tak jak tego chce skarżący, przyjąć, że obowiązki związane z kierowaniem kierowców na badania lekarskie i psychologiczne w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym spoczywają wyłącznie na tych przedsiębiorcach, którzy zatrudniają kierowców na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320, ze zm.) i tym samym brak było podstaw prawnych do nałożenia na przewoźnika, niezatrudniającego kierowcy na podstawie umowy o pracę, obowiązku skierowania go na badania lekarskie i psychologiczne. W ustawie o transporcie drogowym brak jest bowiem zakazu zatrudniania kierowców na podstawie umów cywilnoprawnych. Stanowisko to potwierdza regulacja art. 92a ust. 6 u.t.d., który w kontekście kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, stanowi, że za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz.

Znajdujące się w art. 39j ust. 2 u.t.d. odwołanie do przepisów Kodeksu pracy wskazuje jedynie na zakres i zasady wykonywania badań lekarskich kierowców, z zastrzeżeniem w ust. 3 art. 39j u.t.d., że zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Z powołanych wyżej przepisów art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. wynika wprost, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym, przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Jak zaś wyjaśniono w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie ustalono, że kierowca wykonywał przewóz pasażera w imieniu przedsiębiorcy – spółki E. - i na jego rzecz, co oznacza, że kierujący pojazdem powinien legitymować się stosownymi orzeczeniami o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Za niewyposażenie kierowcy w te dokumenty odpowiedzialność ponosi skarżący.

W dalszej kolejności Sąd zauważa, że obowiązek posiadania wypisu z licencji wynika wprost z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto - wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Konsekwencją istnienia wskazanych obowiązków jest penalizacja przewidzianych ustawą przypadków ich naruszenia.

W kontekście zarzutów skargi - co do braku podstaw po stronie organu do przypisania skarżącemu naruszenia z l.p. 1.2. załącznika nr 4, gdyż przepis ten dotyczy licencji wspólnotowej - to stwierdzić należy, że pogląd ten jest chybiony. Po pierwsze, wbrew zarzutom skargi w l.p. 1.2 załącznika 4 mowa jest o wypisie z licencji (a więc każdej wymaganej przepisami u.t.d.), a nie tylko o wypisie z licencji wspólnotowej. Po drugie istotnie, zgodnie z wymogami rozporządzenia nr 2016/403 do tego naruszenia przy licencji wspólnotowej przypisana jest grupa i waga naruszenia. W okolicznościach niniejsze sprawy jednak organ nie określał stopnia naruszenia i jego wagi, które to mogą prowadzić do utraty przez przewoźnika dobrej reputacji. Organ wprost ustalił, że wykonywany przewóz odbywał się bez licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Bezspornym jest, że kierowca w trakcie kontroli takiego wypisu z licencji nie posiadał i nie okazał.

Wskazać również należy, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym za stwierdzone naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego odpowiada przede wszystkim podmiot wykonujący przewóz drogowy, a więc przedsiębiorca, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność faktyczną prowadzenia pojazdu. Ponadto, co istotne, kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia (stosunek pracy, umowa o dzieło czy zasada samozatrudnienia), wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym w rozumieniu ustawy, za które (jako całość) odpowiada przedsiębiorca, czy osoba w jego imieniu zarządzająca transportem i to na nich spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności przedsiębiorca się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Odpowiedzialność kierowcy została uregulowana w ustawie odrębnie i jest objęta innymi sankcjami. Stanowisko takie znajduje aprobatę w orzecznictwie - por. np. wyroki WSA w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 204/13, WSA w Gorzowie Wielkopolskim sygn. akt II SA/Go 497/20, WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 826/20, WSA w Lublinie sygn. akt III SA/Lu 252/20 oraz powoływane tam wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach sygn. akt: II GSK 716/10, II GSK 685/15 oraz II GSK 1985/17 - orzeczenia.nsa.gov.pl.

Zauważyć także trzeba, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie były już rozpoznane sprawy skarżącego w zakresie jego odpowiedzialności jako zarządzającego transportem w spółce E. za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, czy też za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji (zob. orzeczenia w sprawach sygn. akt: III SA/Lu 826/20, III SA/Lu 928/20, III SA/Lu 1078/20, III SA/Lu 1071/20 czy III SA/Lu 123/21) i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela argumentację tam zawartą co do braku znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego formy zatrudnienia kierowcy u przedsiębiorcy.

Dlatego za bezzasadne należało uznać wszystkie zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie niewystarczającego wyjaśnienia okoliczności związanych z formą prawną zatrudnienia kierowcy. Okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. odniósł się do zarzutów skarżącego co do konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w spółce E.. – str. [...] uzasadnienia decyzji organu II instancji.

Natomiast powoływanie się na stanowisko organu zaprezentowane w innych sprawach o odmiennym stanie faktycznym nie może mieć wpływu na wynik sprawy niniejszej. Bezpodstawny okazał się również zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 39a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 w związku z 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie, podczas gdy kierowca nie był zatrudniony w kontrolowanym przedsiębiorstwie na podstawie stosunku pracy.

W okolicznościach tej sprawy prawidłowo za adresata zaskarżonej decyzji uznano skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie w dniu kontroli. Jak już wyjaśniono, na mocy art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem ponosi bowiem odpowiedzialność za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego i podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w tym przepisie. Ponadto zaprezentowana przez skarżącego wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym stawiałaby w uprzywilejowanej pozycji przedsiębiorców zlecających wykonywanie przewozu kierowcom zatrudnianym na tzw. "umowach śmieciowych", co naruszałoby zasadę równości wobec prawa.

W oparciu o informacje uzyskane z Urzędu W. organy prawidłowo ustaliły, że osobą zarządzającą transportem w spółce E. w dniu kontroli był skarżący. W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym zarządzający transportem jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym doboru takich kierowców, którzy będą posiadali stosowne uprawnienia do wykonywania przewozów. Kierowca wykonujący przewóz musi dysponować orzeczeniem lekarskim, orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań zdrowotnych/psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, jak również powinien zostać wyposażony w wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, sankcjonowane jest odpowiednio w lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, co wynika z treści art. 92a ust. 8 ustawy, karą w wysokości [...] zł za każde naruszenie. Z kolei niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł, co wskazane jest w lp. 1.2. załącznika nr 4 do u.t.d. W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły uzasadnione podstawy do nałożenia na skarżącego kar przewidzianych za trzy stwierdzone naruszenia w łącznej wysokości [...] zł.

Słusznie również oceniły organy, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie została wykazana i nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W szczególności okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, by stwierdzone naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. O ile na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważyć ustalenia organów, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania jej odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej.

Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Podsumowując, w ocenie Sądu organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organy prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a ocena ta znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji, które odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Nie można zatem dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 39a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 w związku z 39l ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 92 ust. 2 i 8 w związku z l.p. 1.2, 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Niezadowolenie zaś strony postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 § 1 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W sytuacji zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do nałożenia na skarżącego kary w wysokości [...] zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, zachodziły tym samym podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy przyjętej przez niego podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) i utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.