Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 330/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: *Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i  par. 2, art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku o sprostowanie i uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt IVSAB/Wr 330/14 w sprawie ze skargi Z. K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 maja 2003 r. o wstrzymanie eksmisji postanawia: I. odmówić sprostowania wyroku; II. odmówić uzupełnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 marca 2015r. sygn. akt IVSAB /Wr 330/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. K. (dalej skarżący, strona) na bezczynność Dyrektora Oddziału Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 maja 2003 r. o wstrzymanie eksmisji. Odpis powyższego wyroku wraz ze sporządzonym na wniosek skarżącego uzasadnieniem został mu doręczony w dniu 1 kwietnia 2015r.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. (data nadania) skarżący wniósł o "sprostowanie i uzupełnienie oraz usunięcie oczywistych błędów w wyroku WSA z dnia 12 marca 2015 r." W piśmie tym wskazując na poszczególne numery stron uzasadnienia wspomnianego wyżej wyroku strona wskazała, że wnosi o uzupełnienie jego treści na stronie 4 tj "o włączenie wniosku skarżącego z 19.05.03 r. do zaskarżanego postanowienia z 8.05.08r. i oto że wyrokiem WSA w Warszawie wniosek z 19.05. 03 r. został wyłączony z postanowienia 8.05.08 r. do przerwania bezczynności nie przez właściwy MON a przez właściwy organ WAM W. w celu odrębnego postępowania w trybie art. 34 u.o.e.p.a. (nie w trybie art. 59 par 1 pkt 2)". Ponadto domaga się wyjaśnienia na stronie 6 uzasadnienia wyroku jakie znaczenie ma pismo OT WAM z dnia 23 maja 2003 r. (poświadczające nieprawdę o doręczeniu decyzji [...]) oraz uzupełnienia na stronie 7 "po słowach... w której wyrokiem z dnia 5 czerwca 2009 r. oddalono skargę –dotyczącą MON i przekazanie jej do odrębnego rozstrzygnięcia wniosku z 19.05.03 przez WAM W.". Jednocześnie skarżący zarówno w odniesieniu do 7 i 8 strony uzasadnienia omawianego wyroku zarzucił Sądowi błędne przypisywanie mu intencji wyjaśniając, " że zawsze i także w całej skardze nie zwalczał podstawy prawnej art. 59 par 1 pkt 2 postanowienia [...].05.08 r. a żądał i nadal żąda przerwania bezczynności na wniosek z 19.05.03 r. przez wydanie odrębnego postanowienia z art. 34 par 4 u.o.p.e.a. o umorzeniu, które z mocy art. 59 par 3 u.o.p.e.a zwalczy – uczyni bezprzedmiotowym w całości postanowienie [...].05. 08 z art. 59 par. 1 pkt 2 o umorzeniu czynności egzekucyjnych w toku egzekucji" . Końcowo strona wniosła "o wykładnię art. 59 par 3 u.o.p.e.a. dlatego, że pomimo kilkakrotnego przytoczenia go w skardze Sąd go w całym swym wyroku pominął", a także o wyjaśnienie dlaczego Sąd pominął przytoczony art. 45 u.o.p.e.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji (niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, daty ogłoszenia postanowienia, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu. Wskazać w tym miejscu należy ,że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Jest to bowiem dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 109/10). Natomiast w trybie, o którym mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. nie mogą być prostowane błędy merytoryczne ani wyjaśniane też kwestie sporne, zaś sam wniosek o sprostowanie wyroku nie może zawierać treści polemizujących z uzasadnieniem wyroku. Oceniając pod takim kątem wniosek skarżącego z dnia 8 kwietnia 2015 r. (k.59) , zawierający w istocie żądanie zmian poszczególnych części uzasadnienia wydanego w tej sprawie wyroku poprzez dodanie bądź zamianę określonych treści o charakterze merytorycznym, stwierdzić należy ,że wyartykułowane w tym zakresie przez stronę uwagi nie mają charakteru oczywistej omyłki, lecz ingerują wprost w merytoryczną treść uzasadnienia i jako takie są niedopuszczalne. Wbrew ocenie skarżącego nie doszło bowiem do niewłaściwego użycia przez Sąd wyrazu czy też grupy wyrazów lub oczywiście mylnej jego pisowni czy też widocznie niezamierzonego opuszczenia jakiegoś wyrazu. Wszystkie, także te kwestionowane przez skarżącego motywy wyroku i odniesienia do stanu faktycznego tej sprawy , zostały użyte zgodnie z intencją Sądu.

Wymaga podkreślenia , że istota omyłek, określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a., polega na tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez sąd, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, czy też omyłkę pisarską. Takie okoliczności w badanej sprawie nie zaistniały , albowiem w wspomnianym wyżej wyroku nie występują błędy pisarskie, oczywiste omyłki, a nadto nie zachodzi też niekompletność tego orzeczenia, czy też jego nieprecyzyjne sformułowanie.

Z tych względów Sąd na podstawie o art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., odmówił sprostowania wyroku , co orzeczone w pkt I postanowienia.

Z kolei w odniesieniu do wniosku o uzupełnienie wyroku jedynie informacyjnie wyjaśnić skarżącemu należy , że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić , że w wyroku tut. Sądu z dnia 12 marca 2015 r. oddalającym skargę w sprawie o sygn. akt IVSAB /Wr 330/14 nie brakowało dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien był zamieścić z urzędu. Pod adresem Sądu nie może być również skutecznie wyartykułowany zarzut nie orzeczenia o całości skargi. Trzeba w tym miejscu wskazać ,że wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej uzasadnienia orzeczenia, do czego w istocie sprowadzają się żądania skarżącego odnoszące się do poszczególnych stron tego uzasadnienia. Z tych samych względów nie zasługiwał na uwzględnienie sformułowany w końcowej części pisma strony wniosek o "wykładnię art. 59 § 3 u.o.p.e.a." sprowadzający się do żądania przywołania treści tego przepisu , będący zatem w istocie wnioskiem o uzupełnienie uzasadnienia.

,