Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 10/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi M.S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Wojewodę Śląskiego do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...]r., w terminie 14 dni, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. S.- dalej strona, skarżąca w dniu [...] r. złożyła do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w formie elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie stanu/skanów sprawozdania z audytu wewnętrznego przeprowadzonego w Wydziale Polityki Społecznej (W. Rodziny i Polityki Społecznej) w roku 2018 r.

Organ w dniu [...] r. przesłał na wskazany przez skarżącą adres mailowy pismo z informacją że "Śląski Urząd Wojewódzki nie dysponuje wnioskowanym dokumentem.

Skarżąca w dniu [...] r. złożyła kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie sprawozdania z przeprowadzenia czynności doradczych przez pracowników Zespołu Audytu Wewnętrznego w wyżej wskazanym wydziale w roku 2018 r., wskazując, że jeżeli dokument nosi inną nazwę to prosi o jego udostępnienie.

Organ w dniu 23.11.2018r. skierował do strony informację iż wnioskowany przez stronę dokument podsumowujący czynności doradcze nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) a więc nie podlega udostępnieniu.

Organ wskazał, iż audyt wewnętrzny jest działalnością prowadzoną w całości wewnątrz struktur administracji. Jego celem jest wspieranie kierownika jednostki w realizacji celów i zadań. Działalność audytu ma więc charakter służebny względem kierownika jednostki i jest wykonywana w całości na jego wewnętrzne potrzeby. Świadczy o tym m.in. konieczność zaakceptowania przez kierownika jednostki planu audytu. Taki charakter działalności audytu wewnętrznego oznacza, iż wytwarza on wyłącznie dokumenty wewnętrzne [do wewnętrznego użytku], które w żaden sposób nie oddziałują na sytuację prawną podmiotów spoza struktury danego urzędu.

Podał, iż zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, "dokumentem wewnętrznym" jest dokument co prawda służący realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzający o kierunkach działania organu. Takim dokumentem jest właśnie m.in. wynik czynności doradczej, o którym mowa we wniosku, będący dokumentem w pewnym sensie roboczym, przygotowawczym i niestanowczym, tworzonym na potrzeby kierownika jednostki zawierającym niewiążące opinie audytorów na temat badanego obszaru. Dokument ten służy wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, ale w konsekwencji nie jest wyrazem stanowiska organu, nie stanowi tym samym informacji publicznej. Wynik czynności doradczej nie jest dokumentem obligującym kierownika jednostki do podejmowania decyzji będącej następstwem opinii audytorów.

Usługa doradcza została wprowadzona do katalogu zadań audytu wewnętrznego przepisami nowelizacji ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych i funkcjonuje po dzień dzisiejszy, audyt realizuje się poprzez czynności doradcze, w tym składanie wniosków, mających na celu usprawnienie funkcjonowania jednostki. Funkcja doradcza audytu nie jest uzależniona od wyników analizy ryzyka i zasady planowości zadań. Audytor wewnętrzny może z własnej inicjatywy składać kierownikowi jednostki, w której przeprowadzany jest audyt, wnioski mające na celu usprawnienie funkcjonowania tej jednostki. W wyniku czynności doradczych audytor wewnętrzny przedstawia opinie i wnioski w formie uprzednio ustalonej z kierownictwem jednostki, lecz nie są one dla kierownika jednostki wiążące. Charakter czynności doradczych zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego może przybierać postać nieformalnych porad, analiz lub ocen.

Mając na względzie powyższe zdaniem organu wnioskowany dokument - wynik czynności doradczej jest dokumentem wewnętrznym będącym niewiążącą opinią audytorów na temat możliwych usprawnień organizacyjnych i zwiększenia efektywności procesów, których czynności dotyczyły. Na poparcie swego stanowiska organ powołał wyrok NSA z 18.08.2010 r. sygn. I OSK 851/10 podkreślający, że "dokument wewnętrzny, który służy wyłącznie usprawnieniu działalności danego podmiotu, ochronie jego prawnie usprawiedliwionych interesów czy też ma zapobiegać sprzecznym z przepisami prawa działaniom innych osób, a ujawnienie treści którego mogłoby to zapobieganie czynić nieskutecznym, nie musi być ujawniony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przywołano także wyrok z dnia 4.12.2012 r., sygn. akt II SAB/01 162/12 WSA w Olsztynie wskazujący, że z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 lutego 2010 r. w sprawie przeprowadzania i dokumentowania audytu wewnętrznego (Dz.U. Nr 21, poz. 108] "wynika zasadniczo roboczy, przygotowawczy i niestanowczy (nieostateczny) charakter dokumentów wytwarzanych w związku z audytem. Wskazano też na wyrok WSA w Poznaniu w wyroku z 20.06.2013 r. sygn. akt U SA/Po 509/13, w którym stwierdzono, że "w ramach audytu wewnętrznego wytworzone zostają dokumenty mające charakter dokumentów wewnętrznych [do wewnętrznego użytku), które w żaden sposób nie oddziałują na sytuację prawną podmiotów spoza struktury danej jednostki samorządu terytorialnego. Nie stanowi więc on dokumentu, który służyłby załatwianiu sprawy i realizacji zadań organu, stanowiąc dokument, którego celem jest usprawnienie operacyjne organizacji i wniesienie do niej wartości dodanej". W konsekwencji postawionych uwag organ stwierdził iż sprawozdania z zadań audytowych i ich zalecenia, czy też wyniki czynności doradczych i zawarte w nich niewiążące opinie audytorów mają charakter wewnętrzny i nie stanowią informacji publicznej.

Dnia 28.01.2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga strona - na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Wojewodę Śląskiego - udostępnienia sprawozdania z przeprowadzenia czynności doradczych przez pracowników Zespołu Audytu Wewnętrznego w Wydziale Polityki Społecznej w 2018r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała się na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie audytu wewnętrznego oraz informacji o pracy i wynikach tego audytu (Dz. U. z 2018 r. poz. 506), z których wynika, że audytor wewnętrzny dokumentuje czynności i zdarzenia mające znaczenie dla prowadzenia audytu wewnętrznego w jednostce. Audytor wewnętrzny prowadzi m.in. dokumentację dotyczącą zadania audytowego jakim jest wynik czynności doradczych. Według skarżącej rozporządzenie to świadczy o tym, że nie można uznać czynności doradczych jedynie za dokumenty robocze. Obecnie brak jest wątpliwości co do tego, które dokumenty z zakresu audytu podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej. Zdaniem skarżącej dokumenty, które chciała uzyskać podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej i organ był zobowiązany do ich udostępnienia. W związku z tym należy jej zdaniem w sprawie wystąpiła bezczynność po stronie organu.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie Wojewody Śląskiego do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz, U. z 2011 r. nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 p.p.s.a. wniosła o orzeczenie, iż bezczynność lub przewlekłe postępowanie miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma wskazano, że w sytuacji, kiedy dana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej forma decyzji administracyjnej nie jest przewidziana, a w konsekwencji nie zachodzi przesłanka bezczynności organu. Kiedy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Według organu informacje zawarte w notatce z czynności doradczej nie stanowią informacji publicznej. Zgodnie z rozstrzygnięciem TK organy zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej powinny w pierwszej kolejności rozstrzygnąć czy dany dokument stanowi informację publiczną. W niniejszej sprawie czynność doradcza polegała na tym, że audytorzy zastanawiali się, czy, co i w jaki sposób można usprawnić w pracy badanych komórek. W notatce z czynności wskazane zostały możliwe rozwiązania, ale sformułowane przez nich spostrzeżenie nie są wiążące dla odbiorcy notatki, który może, ale nie musi skorzystać z proponowanych rozwiązań. Wnioski audytorów zawarte w notatce z czynności doradczej nie są wiążące i nie przesądzają o kierunkach działania zlecającego czynność doradczą. W związku z tym żądana przez skarżącą informacja nie ma waloru informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Nie mogło dojść ani do udostępnienia żądanej informacji, ani też do odmowy jej udostępnienia. Nie można więc stwierdzić, zdaniem organu, że doszło do bezczynność organu, tym bardziej nie można mówić o bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa. Organ w odpowiedzi na skargę podkreślił, że bez zbędnej zwłoki przekazywane były skarżącej odpowiedzi na jej wnioski. Nie można więc zgodzić się z zarzutem, że wnioski były lekceważone przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...), a także (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. W zakresie bezczynności przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym trybie.

Stosownie do generalnej reguły wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 p.p.s.a., który wskazuje, że w tym przypadku:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6 p.p.s.a.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić przyjdzie, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., gdyż - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności.

Dodatkowo, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (por. art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Ponadto, trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W takim wypadku organ albo udostępnia wnioskowaną informację publiczną albo odmawia jej udostępnienia ze względu na wyraźnie wyrażony przez ustawodawcę zakaz.

W rozpatrywanej sprawie spełniony jest zakres podmiotowy stosowania w niniejszej sprawie przepisów u.d.i.p., gdyż organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Przedmiotem niniejszej skargi jest natomiast bezczynność organu w zakresie udostępnienia skarżącej sprawozdania z przeprowadzenia czynności doradczych przez pracowników Zespołu Audytu Wewnętrznego w Wydziale Polityki Społecznej w roku 2018 w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach.

Przede wszystkim należy wskazać, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy, decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji.

Art. 6 ust.1 pkt 4 lit.a u.i.d.p. normuje przedmiot informacji publicznej stanowiąc, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:

4) danych publicznych, w tym

:a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

– treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,(.......).

Analiza treści art. 6 u.d.i.p. wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Wnioskiem o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi, skierowane do podmiotu zobowiązanego według tej ustawy (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2014r., II SAB/Gd 97/14, Lex nr 1534479).

Uwzględniając powyższe uwagi, stwierdzić należy, iż skoro art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a tiret drugi u.d.i.p. zawiera sformułowanie, że informacją publiczną jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli, to tym samym prawidłowo strona zarzuca bezczynność wobec uznania przez organ, że posiadane przez Śląski Urząd Wojewódzki sprawozdanie z czynności doradczych sporządzone przez pracowników audytu wewnętrznego przeprowadzonego w Wydziale Polityki Społecznej nie jest informacją publiczną. Aby uzasadnić tę tezę organ winien wykazać na czym opiera swe twierdzenia bowiem jedynie sygnalizacja, iż jest to dokument wewnętrzny nie daje możliwości oceny stanowiska organu. Kontrola sądowa w zakresie oceny czy bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, a w zasadzie jej odmowy udzielenia nie może być iluzoryczna, a w związku z tym musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych. W przypadku nieudzielenia żądanych informacji ze wskazaniem iż nie stanowią one informacji publicznej organ musi szczegółowo wskazać, z czego wywodzi swoje twierdzenia o takim charakterze informacji i w czym znajduje to uzasadnienie i oparcie. Dopiero powyższe w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwia sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek oceny, iż żądane dokumenty podsumowujące czynności doradcze nie stanowią informacji publicznej. Tymczasem skoro ustawodawca jasno i wyraźnie konkretyzuje zakres i przedmiot informacji publicznej, a nawet w sposób dookreślony zawęża poprzez użycie sformułowania, iż w szczególności dane publiczne to dokumentacja przebiegu i efektów kontroli nie sposób uznać, iż odmienne twierdzenie nie poparte dowodami źródłowymi stanowi o braku bezczynności organu.

Należy zaznaczyć że wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015r., sygn. akt K 14/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 284 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych jest niezgodny z art. 61 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Przepis art. 284 ust. 1 ustawy o finansach publicznych przewidywał, że plan audytu oraz sprawozdanie z wykonania planu audytu stanowią, udostępnianą na wniosek, informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, zaś ust. 2, iż informacji publicznej nie stanowią inne niż wymienione w ust. 1 dokumenty wytworzone przez audytora wewnętrznego w trakcie prowadzenia audytu wewnętrznego. W konsekwencji te pozostałe dokumenty nie były udostępniane. Na skutek wspomnianego wyroku TK, przepis art. 284 ust. 2 ustawy o finansach publicznych stracił moc 16 kwietnia 2015r., ale ustawodawca poszedł dalej, wychodząc z założenia, że pozostawienie art. 284 ust. 1 może sugerować, że inne dokumenty niż plan audytu oraz sprawozdanie nie stanowią informacji publicznej i dokonał zmiany w ustawie o finansach publicznych, usuwając z dniem 28 kwietnia 2017 r. art. 284 w całości.

Kwestie te powinny rozstrzygać w pierwszej kolejności organy zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, oceniające, czy dokument, którego udostępnienia w trybie u.d.i.p. żąda skarżący, stanowi informację publiczną, zaś w przypadku sporu - sądy administracyjne. Zakres pojęcia informacji publicznej podlega ustaleniu przede wszystkim na podstawie art. 61 Konstytucji, a także na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym uznano, że w sprawach o dostęp do informacji publicznej zarówno podmioty zobowiązane do udzielenia informacji, jak i sądy administracyjne zobowiązane są do oceny czy dokumentacja wytworzona przez audytora w toku wykonywania audytu jednostki finansów publicznych posiada walor informacji publicznej.

W pierwszej kolejności zatem to organ powinien wyczerpująco rozważyć czy i jakie konkretne informacje związane z dokumentem podsumowującym czynności doradcze w wydziale Polityki Społecznej Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego stanowią informację publiczną w aspekcie brzmienia regulacji art. 6 u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku i zobowiązał Wojewodę Śląskiego do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia [...] r. – w terminie 14 dni. Wskazać należy stronie skarżącej, że Sąd w sprawie dotyczącej bezczynności organu nie był władny zobowiązać go do udzielenia wnioskowanych informacji.

Jednocześnie Sąd stwierdził w pkt II wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę taką wpłynął fakt, że organ pozostawał w przekonaniu, że wniosek skarżącego został rozpoznany w sposób prawidłowy. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu żadnej umyślności czy też chęci utrudnienia skarżącemu w sposób pozaprawny uzyskania informacji publicznej, a jedynie braku wiedzy co do prawidłowego załatwienia wniosku strony.

O kosztach orzeczono w pkt III wyroku stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie kosztami postępowania był wpis uiszczony przez skarżącą w kwocie 100 złotych.