Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1358/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 56
journal: Dz.U. 2019 poz 623
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. C. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz Z. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. o nr [...] (dalej ,,zaskarżone postanowienie") Komisja Nadzoru Finansowego (dalej także ,,KNF", ,,Komisja", ,,Organ") stwierdziła uchybienie przez Z. C. (dalej także ,,Skarżący", ,,Strona") terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznania sprawy od decyzji Komisji z dnia [...] września 2019 r. sygn. [...] (dalej ,,Decyzja"), na mocy której KNF nałożyła na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 90.000 zł., wobec stwierdzenia rażącego naruszenia przez D. S.A. z siedzibą w W. obowiązku informacyjnego określonego w art. 56. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz w spółkach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 623) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (D.U. z 2017 r. poz. 724, dalej ,,ustawa zmieniająca") w związku z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 2286 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, w okresie w którym Z. C. pełnił funkcję prezesa zarządu D.S.A.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Organ wskazał, że w dniu 26 września 2019 r. Decyzja została nadana przesyłką pocztową za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na ustalony adres Skarżącego tj. ul. [...],[...] W.. Na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru, pisma Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie oraz wydruku z rejestru śledzenia przesyłek pocztowych ustalono, iż przesyłka zawierająca Decyzję nie została podjęta a operator pocztowy złożył przesyłkę na okres co najmniej 14 dni w placówce pocztowej oraz umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w odpowiedniej placówce pocztowej. Organ stwierdził, że zawiadomienie zostało pozostawione dwukrotnie w dniu 27 września i w dniu 7 października 2019 r. W dniu 17 grudnia 2019 r. został złożony w kancelarii Urzędu KNF wniosek Strony o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji. Organ, postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. o nr [...] rozpatrzył wniosek o przywrócenie terminu i uznał, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu na dokonanie ww. czynności ze względu na to, że nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm., dalej ,,K.p.a.").

W ocenie Organu należało zatem przyjąć, że Skarżący nie dochował czternastodniowego terminu na wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji, co stanowiło podstawę do stwierdzenia przez KNF uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 134 K.p.a. KNF stwierdziła bowiem, że do doręczenia decyzji Stronie doszło w dniu 11 października 2019 r. a fakt doręczenia Decyzji należało przyjąć w drodze fikcji prawnej tzw. doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 K.p.a. Zdaniem Organu doręczający dopełnił wszystkich wymogów dla zastosowania tego przepisu prawa złożył bowiem przesyłkę na okres co najmniej 14 dni w placówce pocztowej, umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w odpowiedniej placówce pocztowej (zawiadomienie zostało pozostawione dwukrotnie). Jednocześnie, Komisja podkreśliła, że Poczta Polska S.A. dokonała dwukrotnego powiadomienia adresata za pomocą sms o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej w dniach 27 września i 7 października 2019r. choć okoliczność zawiadomienia sms nie stanowi przesłanki zastosowania art. 44 K.p.a. Przesyłka nie została jednak odebrana, co pozwalało zdaniem Organu przyjąć, że nastąpiło doręczenie zastępcze Decyzji. Termin zaś na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 25 października 2019r. a skoro tak to wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w dniu 17 grudnia 2019 r., w okolicznościach braku przywrócenia terminu na jego złożenie, należy uznać za wniesiony z uchybieniem terminu a zatem zasadne stało się wydanie zaskarżonego postanowienia.

Na powyższe postanowienie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Skarżący zarzucił Organowi:

1. naruszenie art. 134 K.p.a. w związku z art. 43 i 44 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że upłynął termin na wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją w sytuacji gdy Decyzja nie została w sposób prawidłowy doręczona Skarżącemu, a więc termin na wniesienie wniosku obiektywnie w ogóle nie rozpoczął biegu;

2. naruszenie art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8, art. 11, art. 12 i art. 81a K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i następnie bezpodstawne stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją a co za tym idzie pozbawienie Skarżącego prawa do instancyjnej kontroli zapadłego rozstrzygnięcia, co jest rażąco sprzeczne z obowiązkiem działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, w tym w sposób budzący zaufanie do organów, a także przeczy zasadzie rozstrzygnięcia wszelkich ewentualnych wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na korzyść Strony;

3. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. i art. 58 § 1 i 2 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją, pomimo złożenia przez Skarżącego uzasadnionego wniosku o przywrócenie terminu wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją, co powinno skutkować przywróceniem terminu i rozpoznaniem tego wniosku, albowiem Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi (o ile w ogóle miało miejsce) nastąpiło bez winy Strony, a wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przed upływem 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.

Uzasadniając zarzuty skargi Strona podniosła, że wbrew twierdzeniom Organu, w skrzynce oddawczej należącej do Skarżącego przy ul. [...] w W. ani w drzwiach mieszkania adresata, listonosz nie pozostawił zawiadomienia (awizo) o pozostawieniu Decyzji we właściwej placówce pocztowej, w związku z nieobecnością adresata bądź innych dorosłych domowników pod ww. adresem. Brak awizo dotyczącego doręczanej Decyzji, przesadza w ocenie Strony, iż w przedmiotowej sprawie nie możemy w ogóle mówić o zastępczym, skutecznym doręczeniu Decyzji na rzecz Skarżącego, w szczególności nie zostały spełnione przesłanki z art. 44 K.p.a. Zdaniem Strony dowody przedstawione przez KNF tj. zwrotne potwierdzenie odbioru, pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 27 stycznia 2019 r. oraz wydruk z rejestru śledzenia przesyłek pocztowych wcale nie wykluczają scenariusza, w którym pomimo, iż w systemie poczty odnotowano pozostawienie zawiadomienia, takowego zawiadomienia w rzeczywistości w ogóle nie pozostawiono. Informacje z systemu Poczty Polskiej SA nie przesądzają bowiem o faktycznym pozostawieniu awiza w skrzynce oddawczej Skarżącego. Ponadto, zdaniem Strony, dwukrotne rzekome powiadomienie jej o dostarczeniu przesyłki z Decyzją przy użyciu sms, powinno pozostać w niniejszej sprawie pominięte, jako pozostające poza dyspozycją art. 44 K.p.a. Skarżący podniósł nadto, że Komisja nie wskazała na jaki numer przesłane zostały rzeczone wiadomości i czy rzeczywiście zostały dostarczone na numer Strony.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie Komisji stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji. KNF, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, uznała, że fakt doręczenia decyzji należało przyjąć w drodze fikcji prawnej (tzw. doręczenia zastępczego).

W przedstawionym wyżej stanie faktycznym istota sprawy sprowadzała się zatem do ustalenia, czy zasadnie Organ przyjął wydając zaskarżone postanowienie, że zrealizowane zostały przesłanki zaistnienia doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 § 4 K.p.a.

Przyjęcie, że zrealizowane zostały warunki uznania Decyzji za doręczoną w tym trybie determinowały bowiem treść zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. O ile bowiem, zgodnie z oceną Organu, do doręczenia Decyzji miałoby dojść w dniu 11 października 2019r. to złożony w dniu 17 grudnia 2019 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji nieprzywrócenia terminu na jego złożenie, należało uznać za spóźniony tak jak to uczyniła KNF w zaskarżonym postanowieniu.

Zgodnie z art. 42 § 1 K.p.a. pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się osobom fizycznym co do zasady w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 K.p.a.).

Przepis art. 44 K.p.a. ustanawia natomiast możliwość dokonania tzw. doręczenia zastępczego, w razie gdy doręczenie w żaden ze sposobów wskazanych powyżej nie jest możliwe. W takiej sytuacji pismo pozostawia się przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie właściwej gminy (miasta) (art. 44 § 1 K.p.a.).

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 K.p.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 cytowanego artykułu, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dowody, na podstawie których KNF ustaliła, że doszło do skutecznego doręczenia zastępczego, podają w zasadniczą wątpliwość prawidłowość przyjęcia zastępczego doręczenia Decyzji Skarżącemu.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że warunkiem uznania pisma (tut. Decyzji) za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 K.p.a., jest spełnienie wskazanych powyżej wymogów.

Okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą nasuwać przy tym wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, gdyż to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. ,,Zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata. Aby organ administracji mógł przyjąć zaistnienie materialnoprawnego skutku doręczenia pisma stronie w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 § 4 K.p.a.), zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 2105/11; por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 920/19).

Podsumowując, musi zatem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może je odebrać oraz o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru powinno być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/10).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że nadana do Skarżącego przesyłka zawierająca Decyzję została prawidłowo zaadresowana. Jednak nie był zgodny z powołanymi wyżej zasadami sposób postępowania operatora pocztowego, tj. awizowania przesyłki. Z akt sprawy (koperta wraz z potwierdzeniem jej odbioru znajduje się w aktach administracyjnych - k. 292-294) wynika bowiem jedynie fakt, że w dniu 27 września 2019 r. została podjęta pierwsza próba doręczenia przesyłki a następnie w dniu 14 października 2019r. nastąpił jej zwrot po terminie z uwagi na niepodjęcie. Brak jednak informacji (zarówno na kopercie jak i formularzu potwierdzenia odbioru) kiedy przesyłka została awizowana powtórnie i w jaki sposób. Brak zatem dowodu doręczenia z którego wynikałoby, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas a zatem w konsekwencji brak podstaw do twierdzenia, że przesyłka była dwukrotnie awizowana (art. 44 § 2 i § 3 K.p.a.).

Trzeba przy tym wspomnieć, że w aktach sprawy znajduje się także wydruk informacji śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. z dnia 23 grudnia 2019 r. (k. 340) oraz pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 27 stycznia 2020 r. złożone w trybie rozpatrzonej reklamacji uznanej za zasadną (k. 341), które, zdaniem Organu poświadczają zasadność przyjęcia przez niego fikcji doręczenia albowiem wynika z nich, że przesyłka była awizowana powtórnie w dniu 7 października 2019 r. O zasadności takiego wnioskowania Komisji mają też, jej zdaniem, dodatkowo świadczyć dokonane przez Pocztę Polska S.A. powiadomienia sms o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej w dniach 27 września i 7 października 2019r. Sąd podziela przy tym stanowisko Organu i Skarżącego, że okoliczność powiadamiania sms o złożeniu przesyłki nie stanowi przesłanki zastosowania instytucji domniemania doręczenia i okoliczność ta winna pozostać poza rozważeniem przy ocenie zaistnienia podstaw do uznania fikcji doręczenia.

Zdaniem Sądu, nie można także przyjąć jakoby wydruk śledzenia przesyłek jak i pismo Poczty Polskiej S.A. potwierdzające zaistniałą nieprawidłowość w doręczeniu mogły poświadczać za przyjętym przez KNF stanowiskiem co do spełnienia przesłanek zastosowania art. 44 § 4 K.p.a. W pierwszej kolejności należy bowiem wskazać, że omawiany tutaj przepis prawa nie przewiduje takich form poświadczania sposobu i daty awizowania przesyłki.

Odnosząc się do znajdującego się w aktach sprawy pisma Poczty Polskiej S.A. trzeba mieć na uwadze, że potwierdza ono nieprawidłowość w doręczeniu przesyłki wskazując jednocześnie na możliwość dochodzenia z tego tytułu stosownego odszkodowania. Ponadto pismu tego rodzaju nie została nadana mocą mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, żadna moc dowodowa w świetle okoliczności faktycznych istotnych dla przyjęcia tzw. doręczenia zastępczego. Nie jest to bowiem dokument mogący być uznany za poświadczający datę i sposób awizowania przesyłki przewidziany w art. 44 K.p.a. Podobnie zresztą jak dokument w postaci wydruku śledzenia przesyłek. W tym zakresie na uwagę zasługuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 30 stycznia 2020 r. (sygn. akt II OSK 2936/16) wskazał, że ,,wyjaśnienia zawarte w piśmie reklamacyjnym nie są wystarczające do stwierdzenia, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, ponieważ opierają się wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach operatora pocztowego. Przeciwstawienie zatem takich gołosłownych twierdzeń z dowodem w postaci ostemplowanej urzędowo przesyłki nie może w sposób skuteczny podważać znajdującego się w aktach sprawy dokumentu, a na pewno nie może usuwać nasuwających się wątpliwości co do skuteczności doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego, co świadczy o naruszeniu przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., z których wywodzona jest zasada prawdy obiektywnej. Nie wiadomo gdzie i w jakiej formie dokonano ewentualnie powtórnego awizo przesyłki. Zaś wyświetlane w systemie śledzenia przesyłek informacje mają jedynie charakter poglądowy. Wynika z tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie wiadomo z jakich względów przyjęto, iż przesyłka była dwukrotnie awizowana; a uzyskana przez skarżącego odpowiedź operatora pocztowego w zasadzie pogłębia nasuwające się wątpliwości co do prawidłowości uznania, że przesyłka została skutecznie doręczona w trybie art. 44 K.p.a.".

Sąd zauważa, że doręczenie przesyłki w omawianym tutaj trybie opiera się na domniemaniu prawnym (art. 44 § 4 K.p.a.), że przesyłka została doręczona do rąk adresata, ale domniemanie to zaistnieje pod warunkiem, że zostały spełnione wszystkie wymogi wynikające z art. 44 K.p.a. Skorzystanie ze wskazywanego domniemania wymaga dopełnienia ściśle określonych czynności przez podmiot doręczający. Jest to wymóg dwukrotnej awizacji przesyłki, zgodnie z art. 44 § 2 i 3 K.p.a. Jak już powyżej zostało wspomniane, okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą budzić wątpliwości i muszą znaleźć potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, a przede wszystkim w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru na którym powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. W niniejszej sprawie ani formularz potwierdzenia odbioru ani koperta zawierająca przesyłkę nie potwierdzały spełnienia wspomnianych wymogów.

W stanie faktycznym sprawy nie można zatem było uznać, że ziściły się przesłanki fikcji doręczenia Decyzji a skoro tak, to brak było podstaw do przyjęcia przez KNF, że termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoczął bieg od dnia 11 października 2019r. i złożenie takiego wniosku po tym terminie jest spóźnione i uzasadnia wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do jego wniesienia na podstawie art. 134 K.p.a. Niedostrzeżenie przez Organ wskazanych powyżej okoliczności faktycznych unicestwiających zastosowanie fikcji doręczenia w niniejszej sprawie i brak ich w konsekwencji rozważenia, nastąpiło w wyniku naruszenia przez Komisję art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Z tych też powodów należy uznać, że KNF przy wydaniu zaskarżonego postanowienia i w zaistniałych okolicznościach sprawy przyjmując, że doszło do doręczenia zastępczego Decyzji, naruszył art. 44 § 3 i § 4 K.p.a. W konsekwencji zasadnym stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ,,p.p.s.a.") w związku z art. 44 § 3 i § 4 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 200 i art. 209 p.p.s.a. zasądzając od Organu na rzecz Skarżącego kwotę 100 zł. tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2 sentencji wyroku).