Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1723/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 par. 1 pkt 5, art. 240 par. 1 pkt 7, art. 245 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 2, art. 25
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia WSA (del.) Roman Wiatrowski, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. G. – B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 226/08 w sprawie ze skargi A. G. – B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 11 stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. G. – B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 226/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. G.-B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 11 stycznia 2008 r., w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r.

1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe w niniejszej sprawie.

Zaskarżoną decyzją z dnia 11 stycznia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w R., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 24 października 2007 r. Decyzją z dnia 24 października 2007 r. organ z kolei odmówił uchylenia w wyniku wznowionego postępowania, decyzji z dnia 9 grudnia 2004 r., która utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 15 września 2004 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku weryfikacji prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. ustalono, że w stosunku do jedynej wykonanej w tym okresie usługi - dotyczącej pośrednictwa finansowego w udzielaniu kredytów - udokumentowanej fakturą nr 2/2003 z dnia 29.12.2003 r. opiewającą na kwotę 100 zł, Skarżąca zastosowała niewłaściwą stawkę podatku tj. 22%. Na mocy natomiast art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.) – dalej jako "u.p.t.u.", tego typu usługi korzystały ze zwolnienia przedmiotowego w podatku VAT. Naczelnik Urzędu Skarbowego przyjął, że skoro nie było w tym miesiącu sprzedaży opodatkowanej, to zgodnie z art. 20 ust. 2 oraz art. 25 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy Podatniczce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego jako związanego ze sprzedażą opodatkowaną, a wynikającego z zakupu związanego z kosztami ogólnymi oraz zakupu środka trwałego tj. samochodu ciężarowego. Przy czym, kwota podatku należnego w wysokości 22 zł, która wynikała z wystawionej faktury, podlega wpłacie w oparciu o art. 33 u.p.t.u. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję określającą kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 22 zł. a kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w wysokości 0 zł, w miejsce zadeklarowanej przez Podatniczkę nadwyżki do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 10.350 zł oraz kwoty do przeniesienia w wysokości 173 zł.

Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy przez decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 grudnia 2004 r.

1.3. Wnioskiem z dnia 8 listopada 2005 r. pełnomocnik Strony na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (jt.: Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "O.p." wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyżej wskazaną decyzją organu odwoławczego.

1.4. Dyrektor Izby Skarbowej - działając jako organ I instancji, w ramach przeprowadzonego zgodnie z art. 243 § 2 O.p. postępowania, dokonał oceny przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 O.p. W jej wyniku stwierdził, że żadna z przesłanek, w tym określona w art. 240 § 1 pkt 5 cyt. ustawy, w przedmiotowej sprawie nie zaszła.

W związku z tym, decyzją z dnia 24 października 2007 r., organ na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. - odmówił uchylenia decyzji wymiarowej, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie.

1.5. W zaskarżonej decyzji, wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w pełni podzielił stanowisko zajęte w decyzji pierwszoinstancyjnej. W szczególności, że w sprawie nie istnieją nowe okoliczności faktyczne na które powołano się we wniosku. Tym samym, przedłożone na poparcie tych okoliczności, dokumenty w postaci faktur z dnia 30.12.2004 r. nr [...] oraz nr [...] nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ wskazał, iż jedynym dokumentem przedłożonym do kontroli dotyczącym grudnia 2003 r. była faktura sprzedaży nr [...], co wynika z podpisanego w dniu 24 maja 2004 r. protokołu kontroli. Przy czym, Strona w żaden sposób nie wykazała istnienia innych faktur, które zostałyby wystawione w kontrolowanym okresie, a które dokumentowałyby sprzedaż opodatkowaną.

Ponadto organ stwierdził, że zawarte w odwołaniu zarzuty pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, zarzucając im sprzeczność z art. 20 ust. 2 oraz art. 25 ust. 1 u.p.t.u.

W uzasadnieniu argumentowała, że podstawą wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. była okoliczność, że w grudniu 2003 r. dokonywała sprzedaży opodatkowanej. Przy czym, okoliczności te nie były znane organowi, ponieważ faktury je przedstawiające zostały złożone po zakończeniu postępowania i wydaniu za ten okres decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Wskazywała także, że sporny zakup samochodu służył do wykonywania wszystkich czynności związanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą.

Skarżąca w skierowanych do Sądu pismach, poszerzyła najpierw żądanie skargi o zmianę zaskarżonej i poprzedzających ją decyzji w ten sposób, że ma prawo do zwrotu podatku naliczonego z tytułu zakupu środka trwałego oraz podtrzymała pogląd, że zaistniały przesłanki zastosowania przepisu art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. Następnie podniosła, że nową okolicznością, o której mowa w/w przepisie jest korekta deklaracji złożona przez nią, na którą również powołała się we wniosku o wznowienie postępowania.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Sąd I instancji uznał, że skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.

3.2. W pisemnych motywach uzasadnienia wyroku Sąd dokonał interpretacji art. 240 § 1 pkt 5 O.p. stanowiącego podstawę wniosku Strony w przedmiocie wznowienia decyzji ostatecznej. W tym kontekście Sąd uznał, że do wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego zostały dołączone nowe dowody w postaci faktur VAT nr [...] oraz nr [...] Dowody te, w momencie podejmowania decyzji określającej zobowiązanie za miesiąc grudzień 2003 r., nie były znane organom podatkowym. Poza tym, co nie jest sporne między stronami, "nowe dowody" były istotne dla sprawy. Mogły bowiem wpłynąć na określenie zobowiązania podatkowego.

Sąd następnie stwierdził, że Skarżąca, w sposób dostateczny nie wykazała, że istniały one w dniu wydawania decyzji. Z przeprowadzonego postępowania wynikało, że faktury te nie zostały ujęte ani w ewidencji podatku od towarów i usług, jak również nie zostały ujęte w deklaracji podatkowej za m-c grudzień 2003 r. Wątpliwości tych nie usuwała analiza protokołów przesłuchania świadków J. F. oraz B. G. Pierwsza z tych osób przyznała, że korzystała z usługi Skarżącej, lecz faktury nie posiada. Nie wyjaśniła przy tym, czy dokonała z tytułu jej posiadania odliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych. Z zeznań drugiej osoby wynikało, że ona również nie posiadała faktury za wykonaną przez Podatniczkę usługę oraz, że nie była w stanie podać precyzyjnego czasu jej dokonania, jak i tego czy dokonała odliczenia podatkowego z tytułu tej usługi.

Wskazane wyżej okoliczności, w ocenie Sądu uzasadniały twierdzenie, że Skarżąca w sposób dostateczny nie wykazała, że nowe dowody o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., istniały w dniu wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. WSA stwierdził przy tym, że jakkolwiek obowiązek zebrania całego materiału dowodowego ciąży na organie podatkowym (art. 187 O.p.) i na nim spoczywa inicjatywa dowodowa to jednak, w okolicznościach żądania zmiany decyzji ostatecznej korzystającej z zasady określonej art. 128 O.p., w wyniku wznowieniowego postępowania, niezbędnym jest uprawdopodobnienie istnienia "nowych dowodów" przez podatnika. Przejawiać się to powinno również poprzez złożenie, w trybie art. 188 O.p., żądania przeprowadzenia dowodów. Stronie postępowania podatkowego nie tylko przysługuje prawo wychodzenia z inicjatywą dowodową, lecz obciąża ją obowiązek udowodnienia okoliczności istotnych dla sprawy a w szczególności udowodnienia kumulatywnego istnienia przesłanek uzasadnia-jących wznowienie postępowania.

Ponadto, WSA z aprobatą odniósł się do poglądu prezentowanego przez organ podatkowy, że przedstawione przez Skarżącą faktury nr [...] i nr [...] nie przedstawiają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W tym zakresie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Sąd wskazał, że z brzmienia przepisu art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. wynika, że powołując go jako podstawę, należy wskazać ujawnienie "nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który decyzje wydał". Chodziło więc o dowody, czyli takie środki dowodzenia, które mogą być uznane za wiarygodne i dopuszczalne. W realiach niniejszej sprawy, organy dokonując oceny przedstawionych dowodów (faktur) przyjęły, że Skarżąca sama wykazała w pierwotnej deklaracji, że zakup samochodu służył świadczeniu usług finansowych. O dokonaniu transakcji kupna samochodu Skarżąca przypomniała sobie dopiero po roku od sporządzenia deklaracji pierwotnej. Przy czym, ilość transakcji w przedmiotowym okresie była znikoma. Mając to na względzie organy, przedstawione "nowe dowody", oceniły jako niewiarygodne. Co oznaczało, że nie mogły stanowić przesłanki prowadzącej do zmiany decyzji w oparciu o wskazaną wyżej podstawę. Według Sądu, stanowisko przyjęte przez organ zostało uzasadnione i nie nosiło cech dowolności. Organ dokonując tej oceny odwołał się do konkretnych i poddających się weryfikacji ustaleń. Również, wyprowadzone z tych ustaleń wnioski były logiczne.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Od powyższego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną w imieniu Skarżącej wniósł reprezentujący ją doradca podatkowy. Wyrokowi, stosownie do art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", zarzucono naruszenie:

- art. 240 § 1 pkt 5 O.p. na przyjęciu błędnej interpretacji, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał decyzję, podczas gdy skarżąca wykonała sprzedaż opodatkowaną podatkiem VAT 22% w miesiącu grudniu 2003 r. zaś przedmiotowa okoliczność nie była znana organowi podatkowemu wydającemu decyzję w przedmiotowej sprawie;

- naruszenie art.20 ust. 2 i art. 25 u.p.t.u., poprzez błędne przyjęcie, że Skarżącej nie należy się zwrot podatku naliczonego VAT od nabycia środka trwałego;

- naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt. 2 P.p.s.a.), poprzez nieuwzględnienie dowodu w postaci protokołu Izby Skarbowej w R.-Oddział Zamiejscowy w K. z dnia 7 listopada 2005 r. stwierdzającego, że Skarżąca dokonała sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT w miesiącu grudniu 2003 r. i zadeklarowała przedmiotową sprzedaż w deklaracji VAT-7.

Wobec tego Skarżąca wniosła o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że uchyla decyzje organów podatkowych I i II instancji i nakazuje zwrot nadpłaconego podatku VAT w kwocie 10.350 zł wraz z odsetkami od dnia 31 grudnia 2003 r. do dnia zapłaty z tytułu nabycia środka trwałego w postaci samochodu względnie:

2) uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie uzupełnienia postępowania dowodowego o dowody na okoliczność dokonania sprzedaży opodatkowanej

względnie;

3) uchylenie tegoż wyroku Sądu I instancji w całości jako sprzecznego z prawem i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania,

4) zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej R. kosztów postępowania w/g norm przepisanych.

4.2. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Zgodnie z art. 174 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.).

Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Sąd nie może zastępować strony i precyzować, czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych.

5.2. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty skargi kasacyjnej w sposób, który w zasadzie uniemożliwia ich merytoryczną kontrolę. Z jednej bowiem strony autor skargi kasacyjnej wskazuje na zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 240 § 1 pkt 5 O.p., art. 20 ust. 2 i art. 25 u.p.t.u.), zaś z drugiej wskazuje na naruszenie przepisów postępowania nie wskazując żadnego przepisu.

5.3. Naruszenie przepisów postępowania miałoby, jak wynika ze skargi kasacyjnej, polegać na nieuwzględnieniu dowodu w postaci protokołu Izby Skarbowej w R. stwierdzającego, ze Skarżąca dokonała sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT w grudniu 2003 r. W konsekwencji powtórzyć trzeba, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2000 r. sygn. IV CKN 1518/00, publ. OSNC 2001, Nr 3, poz. 39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. FSK 299/04, niepubl.). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Gdyby nawet uznać, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o sformułowanie w skardze kasacyjnych zarzutów naruszenia prawa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie stanowiskiem, podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd. Na okoliczność powyższą zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09. NSA podjął bowiem uchwałę o treści: "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych", zaś odnosząc się w uzasadnieniu do omawianego zagadnienia stwierdził między innymi: "... w sytuacji, gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez wsa, nie jest uzasadnione bezwarunkowe i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymogów określonych w art. 176 P.p.s.a. ("przytoczenie podstaw kasacyjnych. ( ... ) Jeżeli więc zarzut naruszenia prawa przez organ administracji nie został wyraźnie powiązany w skardze kasacyjnej z zarzutem naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny, nie ma przeszkód, dla których NSA - przeanalizowawszy uzasadnienie skargi kasacyjnej - nie mógłby samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez wsa (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) lub c), bądź też art. 151 P.p.s.a.) i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie, mimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej".

Akceptując zatem przytoczone poglądy i odnosząc je do sformułowanych w skardze kasacyjnej jak i jej uzasadnieniu zarzutów należy stwierdzić, że żaden z zarzutów naruszenia procedury podatkowej (w szczególności dot. postępowania dowodowego) nie został powiązany z zarzutem naruszenia przez sąd pierwszej instancji któregoś z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przeciwnie, uzasadnienie wskazanych zarzutów świadczy o tym, że są to zarzuty kierowane przeciwko organowi pierwszej instancji a nie sądowi administracyjnemu.

Tymczasem uzasadnienie skargi kasacyjnej świadczy o tym, że autor skargi kasacyjnej starał się zwalczyć ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe.

5.4. Niezasadny jest również zarzut, w którym powołując się na art. 174 pkt 1 P.p.s.a. wskazano na naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jest to przepis procesowy i jego ocena w świetle zarzutów opartych na podstawie dotyczącej naruszeń prawa materialnego, jest niedopuszczalna. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzja ostateczną. Aspektem materialnym jest tu prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Przesłanki wznowienia postępowania to przesłanki, których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzja ostateczną (por.: B. Adamiak i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2008, UNlMEX, s. 901 i 909).

Konkretyzując, art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O.p. tylko otwiera procesowo możliwość ponownego materialnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, które następuje w trybie art. 245 tej ustawy. W takim wypadku, brak powiązania zarzutu skargi kasacyjnej z odpowiednim przepisem art. 245 § 1 O.p., skutkuje uznaniem tego zarzutu za nieskuteczny.

Przeprowadzona w tym zakresie przez Skarżącą argumentacja stanowi powtórzenie argumentacji podniesionej na etapie rozpatrywania sprawy przez Sąd pierwszej instancji, przez który, jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, została wszechstronnie i wnikliwie oceniona. Stąd też w tej materii odesłać należy do wywodów zawartych w tym uzasadnieniu, które należy w pełni zaaprobować. Dotyczy to zwłaszcza uwag dotyczących wymogów, jakie zaistnieć muszą aby uznać, że spełnione zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Stąd też i te, wywody skargi kasacyjnej, trudno uznać za zarzuty na tyle skuteczne, by mogły stanowić powód do uwzględnienia żądania przedmiotowej skargi.

W konsekwencji uznać należało, że pełnomocnik Skarżącej nie wykonał obowiązków w zakresie prawidłowego sformułowania podstaw kasacyjnych, co zarzuty takie czyni bezskutecznymi. Przepis art. 183 P.p.s.a. obliguje bowiem wnoszącego skargę kasacyjną do precyzyjnego wskazania przepisów, które zostały naruszone, określenia na czym to naruszenie polegało oraz wykazania stosowną argumentacją swych racji w tej materii. Ewentualne zaś braki w tym zakresie sprawiają, iż zgłoszone zarzuty stają się bezskuteczne, gdyż Sąd drugiej instancji, działający jako sąd kasacyjny, nie ma jakichkolwiek uprawnień do konkretyzowania, uściślania czy też korygowania zarzutów skarżącej. Stanowisko takie wprost zresztą wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30.03.2004 r., sygn. GSK 10/04 (Mon. Praw. z 2004 r., nr 9, str. 392). Także w innych orzeczeniach tegoż Sądu zwraca się uwagę na konieczność dopełnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną swych obowiązków w powyższym zakresie. Podobny pogląd zaprezentowano również w postanowieniu z dnia 15.03.2004 r., sygn. FSK 258/04, w którym podkreślono, że "z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej i uzasadnić je. Nie stanowi przytoczenia podstawy powtórzenie treści art. 174 tej ustawy. Autor skargi kasacyjnej ma wskazać jaki konkretnie przepis prawa materialnego został naruszony przez orzekający w sprawie sąd i na czym - jego zdaniem polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o naruszenie prawa procesowego. Zarzut ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego skarżonym wyrokiem, a jego uzasadnienie wykazywać ma istotny wpływ uchybienia procesowego na wynik sprawy" (Przegl. Pod. z 2004 r., nr 7, str. 53).

5.5. Nie ma racji autor skargi kasacyjnej podnosząc pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Ustawa o podatku od towarów i usług wprowadza ograniczenia zasady przewidzianej w art. 19 ust. 1, zgodnie z którą podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Ograniczenia te wynikają z art. 20 oraz z art. 25 tej ustawy. Z art. 20 ust. 2 tej ustawy wynika, że prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony podlega pewnym ograniczeniom, gdy podatnik obok działalności opodatkowanej prowadzi działalność zwolnioną. Zgodnie bowiem z tym przepisem podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego związaną ze sprzedażą opodatkowaną. Wobec tego Skarżącej przysługiwałoby prawo odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodu ciężarowego wówczas gdyby dokonywała sprzedaży opodatkowanej i o ile istniałby związek pomiędzy tym zakupami a sprzedażą opodatkowaną. Przedstawione przez Skarżącą nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, w świetle całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie były wiarygodne i nie potwierdzały zdarzeń gospodarczych, które Skarżąca chciała udowodnić. Słusznie również wywiedziono, że zakup samochodu nie miał związku z ewentualnym świadczeniem usług tłumaczenia.

5.6. Kierując się zatem przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 P.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.