Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 514/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 2 i 3 w zw. z art. 246 par. 1 pkt 1i2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K.o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia .... nr ... w przedmiocie uwzględnienia skargi na postanowienie z dnia ... nr .... postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w zakresie przekraczającym kwotę 50 zł (pięćdziesiąt złotych); 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu 1 lutego 2010 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wskazując w uzasadnieniu, iż aktualnie pozostaje bez pracy, utrzymuje się z czynszu z tytułu najmu lokalu użytkowego w wysokości 1.400 zł. Dodał, iż posiada zadłużenie w wysokości 57.300 zł z tytułu niespłaconych pożyczek zaciągniętych na budowę przedmiotowego lokalu. Wśród posiadanych składników majątkowych skarżący wymienił: nieukończony pawilon handlowy o pow. 88, 80 m2, działkę gruntu pod nim, mieszkanie o pow. 50, 60 m2 i niezabudowaną działkę gruntu o pow. 253 m2. Poinformował, że jego wydatki kształtują się następująco: udział w kosztach utrzymania mieszkania - 180 zł; koszt wyżywienia i odzieży- ok. 800 zł; koszt lekarstw- ok. 100 zł; opłata za telefon- 81 zł; opłaty pocztowe, koszt dojazdów, ubezpieczenie na życie, koszt przepisywania pism- ok. 250 zł.

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 u.p.s.a.), gdy zaś wykaże tylko, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.s.a.) wówczas Sąd może przyznać mu prawo pomocy w zakresie częściowym. Mając na uwadze etap postępowania i przedstawioną przez skarżącego we wniosku sytuację materialną Sąd uznał, że wniosek skarżącego częściowo zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Podkreślić należy, że dochody skarżącego mają charakter stały (wynoszą 1.400 zł), skarżący nie ma nikogo na utrzymaniu, a jego stałe niezbędne wydatki (koszty utrzymania mieszkania, koszt lekarstw) -według oświadczenia wnioskodawcy- wynoszą ok. 280 zł. Wskazać również trzeba, że skarżący tak w tym, jak i w innych prowadzonych przed tut. Sądem postępowaniach, uiszcza należne opłaty sądowe, a w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 385/06 zatrudnił nawet zawodowego pełnomocnika. Nie można nie zauważyć także, iż skarżący do 2005 r. niezmiennie wskazuje w swoich wnioskach o przyznanie prawa pomocy na posiadanie zadłużenie w wysokości ok. 50.000 zł, a zatem przyjąć należy, iż skarżący nie czyni nic by to zadłużenie zredukować, a zatem spłata tego długu nie stanowi ograniczenia możliwości finansowych skarżącego (tj. nie zmniejsza kwoty uzyskiwanego aktualnie dochodu). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 i 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.