Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 407/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 74
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Sędzia NSA Ludwik Żukowski Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 759/06 w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 759/06 oddalił skargę K. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż decyzją z dnia [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W.Ś. nie stwierdził u K. L. choroby zawodowej pod postacią [...] trwałego ubytku słuchu typu [...] spowodowanego hałasem. Rozstrzygnięcie oparto na orzeczeniu lekarskim [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w W. Oddział w W. Poradni Chorób Zawodowych z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...].

W decyzji organ podał, że K. L. był zatrudniony w okresie: od dnia [...] stycznia 1979 r. do dnia [...] maja 1993 r. w Kopalni [...] "[...]" w W., kolejno jako górnik ładowacz, młodszy górnik, ślusarz pod ziemią; od dnia [...] stycznia 1993 r. do dnia [...] grudnia 1998 r. w [...] Kopalni [...] "[...]" jako ślusarz pod ziemią; od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] listopada 1999 r. jako ślusarz pod ziemią w Kompanii [...] S.A. [...] "[...]" [...]. Od dnia [...] listopada 1999 r. do czasu przejścia na emeryturę w 2004 r. korzystał z urlopu górniczego. Wskazane zakłady pracy potwierdziły, że w okresie od 1979 r. do końca grudnia 1998 r. K. L. był narażony na działanie hałasu, który przekraczał dopuszczalne normy. W trakcie zatrudnienia od dnia [...] stycznia 1999 r. do [...] listopada 1999 r. hałas ten nie przekraczał dopuszczalnych norm. Ustalenia te organ poczynił w oparciu o kartę oceny narażenia zawodowego z dnia [...] czerwca 2003 r. oraz dochodzenie epidemiologiczne z dnia [...] sierpnia 2004 r.

K. L. odwołał się od tej decyzji wskazując, że z historii choroby prowadzonej przez NZOZ – Praktyka Lekarza Rodzinnego Specjalistyczna i Medycyny Pracy wynika, iż przed przejściem na urlop górniczy stwierdzono u niego ubytek słuchu w zakresie wysokich częstotliwości do [...] dB oraz podejrzenie zawodowego uszkodzenia słuchu. Badania audiologiczne przeprowadzone w DWOMP w dniach [...], [...] i [...] stycznia 2004 r. wykazały średnią arytmetyczną ubytku słuchu: ucho prawe [...] dB, ucho lewe – [...] dB, co świadczy o zwiększeniu się tego ubytku od 1999 r. Zatem nieprawdziwe było stwierdzenie organu, jakoby pogorszenie stanu słuchu musiało nastąpić z przyczyn pozazawodowych.

Zdaniem strony bezpodstawne było stanowisko organu pierwszej instancji, że niedosłuch stwierdzony w 1999 r. nie spełniał obowiązującego kryterium wielkości ubytku słuchu. W tym czasie obowiązywało bowiem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), które nie określało stopnia uszkodzenia słuchu umożliwiającego uznanie schorzenia za chorobę zawodową - jak ma to miejsce w obowiązującym rozporządzeniu.

Z uwagi na fakt, że u strony - w trakcie zatrudnienia - stwierdzono podejrzenie zawodowego ubytku słuchu, które jednak nie zostało uwzględnione przez lekarza, to nie można zgodzić się z orzeczeniami lekarskimi i decyzją organu pierwszej instancji.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu powołał się na opinie lekarskie wydane w sprawie oraz podkreślił, że narażenie na hałas stwarzający ryzyko zawodowego uszkodzenia słuchu u K. L. ustało w 1999 r., co zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) w związku z poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia, nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej nie nastąpiło w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym ani do 2 lat po zakończeniu pracy w takim narażeniu. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w czasie obowiązywania niniejszego rozporządzenia.

Jak zaakcentował organ odwoławczy dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest orzeczenie przez właściwą placówkę medyczną istnienia występującego schorzenia jako choroby – zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia, oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił organom naruszenie § 2 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że zgłoszenie choroby nie nastąpiło w trakcie zatrudnienia ani do 2 lat po zakończeniu pracy. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Zdaniem skarżącego organy nie uwzględniły faktu, że w listopadzie 1999 r. stwierdzono u niego ubytek słuchu w zakresie wysokich częstotliwości do [...] dB oraz podejrzenie zawodowego uszkodzenia słuchu. W wyniku tego skarżący otrzymał tylko i wyłącznie zalecenie podjęcia leczenia w poradni laryngologicznej. Badający wówczas skarżącego lekarz nie skierował go do jednostki medycznej, pomimo zgłaszanego szumu w uchu prawym trwającym od 2 lat. Dopiero w 2003 r., na podstawie wykonanego audiogramu, lekarz skierował skarżącego do właściwej jednostki w związku z podejrzeniem choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że organy wyjaśniły sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie, przeprowadzając potrzebne dowody. Przy czym właściwie oceniły wiarygodność tych dowodów, dokonały pełnych i poprawnych ustaleń faktycznych, wszechstronnie rozważyły faktyczne i prawne kwestie zaistniałe w sprawie. Stanowisko organów zostało prawidłowo umotywowane.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż w sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Zgodnie z § 10 tego rozporządzenia postępowanie wszczęte przed dniem jego wejścia w życie jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponieważ przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte dopiero w 2003 r. prawidłowo w podstawie prawnej obu decyzji wskazano to rozporządzenie. W związku z tym bezprzedmiotowe są jakiekolwiek rozważania odnoszące się do uprzednio obowiązujących przepisów, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

Sąd podał, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Są one ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Umieszczenie określonego schorzenia w tym wykazie ma ten skutek, że jeśli u pracownika uprawniony lekarz stwierdził chorobę w nim ujętą i inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego, to powstałe schorzenie bezwzględnie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową.

W sprawie bezsporne jest, że jednostki badawcze pierwszego i drugiego stopnia, na podstawie przeprowadzonych badań, rozpoznały u skarżącego niedosłuch [...] typu [...]. To rozpoznanie nie uprawniało jednak organów inspekcji sanitarnej do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W świetle bowiem § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej i udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej muszą nastąpić w czasie trwania narażenia zawodowego lub w ściśle określonym czasie po zakończeniu pracy w warunkach takiego narażenia. W poz. [...] wykazu chorób zawodowych wskazano, iż w przypadku określonej tam choroby - narządu słuchu, okres ten wynosi 2 lata.

Z akt sprawy wynika, że w dacie zakończenia zatrudnienia przez skarżącego (tj. roku 1999) lekarz wprawdzie podjął podejrzenie występowania u niego choroby zawodowej słuchu, jednak nie wykonał obowiązków ciążących na nim z mocy art. 235 § 2 Kodeksu pracy i § 3 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, tj. nie zgłosił podejrzenia choroby zawodowej. Takie zgłoszenie zostało dokonane dopiero w 2003 r., a więc po upływie 2 letniego okresu od zakończenia przez skarżącego w 1999 r. pracy zawodowej. Upływ tego okresu stanowi przesłankę negatywną do rozpoznania choroby zawodowej. W tych okolicznościach dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia, że skarżący wiele lat pracował w warunkach narażenia na działanie hałasu, ani odczucie pokrzywdzenia zapadłymi rozstrzygnięciami.

Sąd pierwszej instancji wytknął organom, iż nie zastosowały się do dyspozycji § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia i nie wysłały decyzji wszystkim zakładom pracy, w których skarżący pracował w narażeniu na hałas. To uchybienie jednak zdaniem Sądu nie miało wpływu na wynik sprawy.

Na marginesie sprawy Sąd zaznaczył, że niewykonanie przez lekarza obowiązków związanych ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej nie stanowi przedmiotu sprawy i wykracza poza określoną ustawowo kognicję sądu administracyjnego.

K. L. zaskarżył opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

Skarżący zarzucił wyrokowi:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. - niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach oraz pkt 21 wykazu chorób zawodowych, określonych w tym rozporządzeniu, przez błędne przyjęcie, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej nie nastąpiło w okresie zatrudnienia ani do 2 lat po zakończeniu pracy w takim narażeniu, w sytuacji gdy udokumentowane objawy chorobowe jak i zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej nastąpiło w trakcie przebywania przez skarżącego na urlopie górniczym, a więc w trakcie trwania zatrudnienia;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że zakończenie zatrudnienia przez skarżącego miało miejsce w roku 1999, w sytuacji, gdy skarżący do 2004 r. przebywał na urlopie górniczym, a zatem pozostawał w stosunku zatrudnienia.

W ocenie skarżącego stanowisko Sądu pierwszej instancji narusza podstawowe zasady określone w kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności zasadę określoną w art. 8 k.p.a., według której organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli od organów Państwa. Zasada ta odnosi się również do etapu zgłaszania choroby zawodowej przez lekarza. Uchybienia w tym zakresie niewątpliwie mają znaczenie w sprawie, ponieważ skarżący nie jest uprawniony do samodzielnego zgłaszania podejrzenia choroby zawodowej.

Zdaniem skarżącego Sąd błędnie przyjął i ustalił, że zgłoszenie rozpoznania choroby zawodowej nastąpiło po upływie 2 letniego okresu od zakończenia przez niego pracy zawodowej w 1999 r. Skarżący bowiem w okresie od dnia [...] listopada 1999 r. do dnia [...] października 2004 r. przebywał na urlopie górniczym, który traktowany jest na równi z zatrudnieniem. Takie stanowisko znajduje poparcie w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2002 r. III ZP 33/01 (OSNAPiUS 2002/17/403). Konsekwentnie należy przyjąć, iż zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej nastąpiło w czasie trwania zatrudnienia i nie istnieje negatywna przesłanka do rozpoznania choroby zawodowej.

Ponadto w świetle § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach i zawartego w nim wykazu chorób zawodowych (poz. 21) nie tylko zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, ale również sama choroba zawodowa i jej udokumentowane objawy upoważniają do rozpoznania choroby zawodowej i muszą nastąpić w czasie trwania narażania zawodowego lub w ściśle określonym czasie po zakończeniu pracy w warunkach takiego zagrożenia. W sprawie udokumentowane objawy chorobowe jak i sama choroba ujawniły się w czasie zatrudnienia skarżącego - listopad 1999 r. W roku 2000 skarżący podjął leczenie w poradni laryngologicznej i jak wynika z zapisu karty zgłaszał szum w uchu prawym trwający od 2 lat.

W ocenie skarżącego nie nastąpił upływ dwuletniego okresu, o którym mowa w poz. 21 wykazu chorób zawodowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast w myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Zatem z powyższych przepisów wynika, iż do autora skargi należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd zaskarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. W świetle treści powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Niniejsze przepisy są stosowane przez organy administracji publicznej w prowadzonym przez nie postępowaniu administracyjnym, natomiast nie znajdują one zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje bowiem ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 powyższej ustawy jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zatem powołanie w skardze kasacyjnej art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować tego zarzutu jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych tych sprawach za chorobę zawodową uważa się chorobę ujętą w wykazie chorób zawodowych, jeżeli została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym". Zatem pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami pracy musi zachodzić związek przyczynowy.

Konsekwencję powyższej regulacji stanowi ust. 2 § 2 niniejszego rozporządzenia, zgodnie z którym zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika, zwanego dalej "pracownikiem", w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Niniejszy przepis możliwość zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznania wiąże z okresem zatrudnienia w narażeniu zawodowym. Z treści powyższych przepisów wynika, iż okresem zatrudnienia w narażeniu zawodowym jest ten okres w czasie trwania stosunku pracy, w którym pracownik świadczył pracę, będąc narażonym na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W konsekwencji okresem zatrudnienia w narażeniu zawodowym nie jest ten okres zatrudnienia, w którym pracownik nie świadczył pracy w warunkach narażenia na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia.

W czasie trwania stosunku pracy pracownika mogą występować okresy zatrudnienia w narażeniu zawodowym jak i okresy, w których pracownik nie jest zatrudniony w takim narażeniu. Dla zgłoszenia i rozpoznania choroby zawodowej istotny jest wyłącznie okres zatrudnienia w narażeniu zawodowym jak i ściśle określony okres po zakończeniu pracy w takim narażeniu, niezależnie od tego ile czasu istniał jeszcze stosunek pracy po ustaniu zatrudnienia w narażeniu zawodowym.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie zastosował błędnie § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002 r. Z ustalonego stanu faktycznego wynika bowiem, że skarżący zakończył pracę w narażeniu zawodowym z dniem [...] listopada 1999 r., gdyż w okresie od [...] listopada 1999 r. do [...] października 2004 r. przebywał na urlopie górniczym. Wobec tego okres do zgłoszenia choroby zawodowej zasadnie został ustalony poczynając od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, czyli od 1999 r. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu posługuje się nieprecyzyjnie określeniami "zakończenie zatrudnienia", "zakończenie pracy zawodowej", jednakże, uwzględniając powyższą argumentację, nie można tego traktować jako niewłaściwego zastosowania § 2 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia. Wobec tego niniejszy zarzut należało uznać za niezasadny.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.