Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 932/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6540
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Instytutu Pamięci Narodowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 190/15 odmawiające M. M. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 maja 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 190/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Sąd wskazał, nadesłanego urzędowego formularza wniosku wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną M. M. oraz dwójką małoletnich dzieci (ur. w 1998 r. - córka, w 2007 r. - syn). Podniósł, że od ponad pięciu lat pozostaje bez pracy, a źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie żony z tytułu umowy o dzieło i umowy zlecenia oraz czynsz z najmu mieszkania - łącznie 2.500 zł. Wnioskodawca ujawnił, że posiada dwa mieszkania w Warszawie: jedno o łącznej powierzchni 105 m2 i drugie - 39 m2 oraz działkę budowlaną w Warszawie w Dzielnicy Białołęka o wielkości 384 m2, natomiast nie posiada oszczędności. Wskazał, że ciążą na nim zobowiązania z tytułu kredytu mieszkaniowego, nominowanego w euro - około 43 tys. euro do spłaty do 2027 r. Podał, że rata kredytu wynosi 330 euro. Podniósł, że z uwagi na przekroczony dochód na 1 osobę w rodzinie o 50 zł, nie przysługuje mu pomoc z ośrodka pomocy społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając złożony wniosek uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał, że zadeklarowany przez skarżącego dochód miesięczny w gospodarstwie domowym nie jest znaczny. Istotnym dla powyższej oceny jednak pozostawało, że jest on posiadaczem trzech nieruchomości: działki budowlanej oraz dwóch mieszkań, z pośród których jedno wynajmuje uzyskując z tego tytułu dochód w wysokości 1.600 zł miesięcznie, przeznaczany na spłatę zaciągniętego kredytu hipotecznego oraz opłatę czynszu.

W ocenie Sądu okoliczność spłacania kredytu, nie może być uznana za zdarzenie przemawiające za uwzględnieniem ww. wniosku, bowiem zobowiązania cywilnoprawne nie mogą mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego. Przedkładanie – zdaniem Sądu - należności o charakterze prywatnoprawnym nad publicznoprawnymi nie może skutkować przerzuceniem ciężaru finansowania postępowań sądowoadministracyjnych na Skarb Państwa. W sytuacji zatem, gdy skarżący terminowo reguluje należności kredytowe, może także ponosić koszty sądowe w niniejszej sprawie, które na obecnym etapie postępowania wynoszą 100 zł.

Ponadto Sąd zaznaczył, że sam fakt posiadania majątku, szczególnie nieruchomości o znacznej wartości, wyklucza możliwość uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych. Stan majątkowy bowiem to nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również środki finansowe ulokowane w majątku ruchomym i nieruchomym.

Sąd zaznaczył także, iż podmiot inicjujący postępowanie sądowe powinien liczyć się z ewentualnymi kosztami jego prowadzenia i poprzez swoje działanie zapewnić sobie na ten cel niezbędne środki. Prowadząc tak rozległą działalność skargową i przewidując realizację swoich praw przed sądem, skarżący powinien był więc uwzględnić także konieczność zapewnienia środków na ich prowadzenie. Skoro środków tych nie zabezpieczył i we własnej ocenie ich nie posiada, to okoliczność ta nie mogła skutkować uwzględnieniem jego wniosku.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, z akt sprawy nie wynikało również, aby skarżący był całkowicie, czy też częściowo niezdolny do pracy. Nieusprawiedliwione zaś niewykorzystywanie możliwości zarobkowych, jak i niepodejmowanie działalności zarobkowej oznacza, że przyznanie prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie jest wykluczone.

Sąd podkreślił również, że żona skarżącego nabyła i posiada prawa do 90 udziałów kapitału zakładowego [...] Sp. z o.o. w Warszawie o wartości nominalnej 45.000. Skarżący wprawdzie oświadczył, że na podstawie aktu notarialnego z dnia 10 grudnia 2007 r. on i jego żona ograniczyli obowiązującą ich wspólność ustawową w ten sposób, że dokonali częściowego podziału majątku wspólnego tak, że wszystkie prawa wynikające z 90 udziałów kapitału zakładowego [...] Sp. z o.o. w Warszawie o wartości nominalnej 45.000 aktualnie stanowią majątek osobisty M. M., jednak fakt częściowego podziału majątku wspólnego, nie miały znaczenia dla niniejszej sprawy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M.M.

Skarżący podniósł, że w terminie, w którym został wezwany do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, nie miał możliwości zbycia mieszkania, celem pozyskania środków na uiszczenie wpisu. Podkreślił poza tym, że sprzedaż mniejszego mieszkania jest niemożliwa w sytuacji, gdy jego najem generuje jedyne źródło dochodu. Większe mieszkanie jest zaś "niesprzedawalne". Trudno ponadto jest je wynająć.

Odnosząc się do wymienionej we wniosku działki, skarżący wskazał, że jest ona przedmiotem toczącego się przed Sądem Rejonowym postępowania i gdy zapadnie wyrok zgodny z żądaniem pozwu, straci ona prawdopodobnie charakter budowlany.

Nawiązując do posiadanych przez żonę skarżącego udziałów w spółce, M. M. zaznaczył, że obecnie przeciwko jego żonie toczą się postępowania egzekucyjne na łączną kwotę 240.000 zł. Wskazana kwota nie tylko przekracza kapitał zakładowy spółki, lecz również jej utrata spowoduje znaczne uszczuplenie majątku skarżącego i członków jego rodziny.

Zdaniem skarżącego, Sąd Wojewódzki nie wziął też pod uwagę, że przyczyną złożenia przez niego tak dużej liczby skarg były nieprawidłowe działania pracowników IPN.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Według art. 246 § 1 P.p.s.a.- przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub częściowym - gdy udowodni, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wymieniony przepis jednoznaczne określa kryterium dokonywanej przez sąd w tym zakresie oceny. Z jego treści wynika, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zatem to wnioskodawca zobowiązany jest do dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej oraz wykazania, iż spełnia przesłanki do przyznania mu prawa pomocy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając sytuację majątkową wnioskodawcy Sąd I instancji właściwie uznał, że nie uzasadnia ona przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Niewątpliwie miesięczny dochód (zadeklarowany przez skarżącego), osiągany przez gospodarstwo domowe skarżącego (głównie przez jego żonę), nie jest znaczny. Skarżący wskazał jednak, że jest posiadaczem trzech nieruchomości: dwóch mieszkań oraz działki budowlanej. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które obecny skład tego Sądu podziela, posiadanie majątku, szczególnie nieruchomości o znacznej wartości, co ma miejsce w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych. Z tego też względu majątek w postaci jakichkolwiek aktywów zawsze rzutuje na ocenę prawa do zwolnienia strony z kosztów postępowania.

Trzeba również zaznaczyć, że skarżący, decydując się na wszczęcie sprawy sądowej, a zwłaszcza sprawy w której brak jest sztywnego terminu do wniesienia skargi, powinien był liczyć się z ewentualnymi kosztami takiego postępowania i poprzez swoje działanie zapewnić sobie na ten cel niezbędne środki, zwłaszcza jeżeli prowadzi tak rozległą działalność skargową, jak to opisał w złożonym przez siebie zażaleniu. Skoro środków tych nie zabezpieczył i we własnej ocenie ich nie posiada, to okoliczność ta nie mogła powodować, że prawo pomocy należy mu przyznać.

Z tego też powodu podniesiony w zażaleniu zarzut dotyczący krótkiego terminu w którym skarżący musiałby sprzedać jedną z należących do niego nieruchomości, trzeba uznać za nieuzasadniony.

Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącego argumentu o toczącym się postępowaniu sądowym, którego przedmiotem, jest wymieniona we wniosku działka należy wskazać, iż zmiana przeznaczenia nieruchomości nie powoduje, że przestaje ona wchodzić w skład jego aktywów. Poza tym, przytaczanie ww. okoliczności dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, jako spóźnione, nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wykazał także niemożności podejmowania działalności zarobkowej - choćby dorywczej. Z akt sprawy nie wynikało, aby był on całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy. Należało zatem uznać, że skarżący może podjęć jakąkolwiek działalność zarobkową, również poszukując zatrudnienia "na własną rękę", a nie tylko polegać na działalności Urzędu Pracy. Skarżący jednak nie wykazał, iż czynił wszelkie możliwe starania mogące przeciwdziałać takiemu stanowi rzeczy. Brak nieusprawiedliwionej inicjatywy w tym zakresie wyklucza zaś możliwość przyznania prawa pomocy.

Również wskazanie przez skarżącego, że jego żona jest współwłaścicielem i prezesem spółki oraz, że toczą się przeciwko niej postępowania egzekucyjne na kwotę 240 000 zł, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Tak lakoniczne, nie potwierdzone w żaden sposób, twierdzenia nie mogły bowiem stanowić podstawy uwzględnienia niniejszego wniosku.

Podobnie fakt posiadania zobowiązań cywilnoprawnych nie może usprawiedliwiać niemożności poniesienia kosztów sądowych zwłaszcza w sytuacji, gdy ich powstanie nie ma charakteru nagłego i nieprzewidywalnego.

W świetle powyższego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja majątkowa uzasadniała wydanie odmiennego, niż zaskarżone postanowienia. Analiza informacji zawartych w przedłożonym formularzu prowadzi do wniosku, że nie wskazał on w sposób rzetelny swojej sytuacji majątkowej, podając lakoniczne, a przez to mało wiarygodne informacje w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.