Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 337/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, 2, 3, art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 27 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z urzędu członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od udziału w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. R., dalej skarżący, wniósł w dniu 17 maja 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z urzędu członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od udziału w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego.

W odpowiedzi na skargę Prezes Kolegium wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę wniesioną w niniejszej sprawie jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W myśl § 3 cytowanego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Sąd administracyjny jest więc właściwy w sprawach skarg jedynie na trzy rodzaje postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, tj. na postanowienia, na które służy zażalenie, na postanowienia kończące postępowanie oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 27 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a. O wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 k.p.a. postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. Jeżeli zaś samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy, minister właściwy do spraw administracji publicznej, w drodze postanowienia, wyznacza inne samorządowe kolegium odwoławcze (art. 27 § 3 k.p.a.).

Należy zauważyć, że wyłączenie pracownika (członka organu kolegialnego) lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 209/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1225/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz M. Jaśkowska, A. Wróbel w: Komentarz do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, publ. lex 2013). W myśl bowiem art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku postanowienia o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia pracownika (członka organu kolegialnego) ustawa – Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje wniesienia zażalenia, zaś strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może zaskarżyć postanowienie wydane w sprawie wyłączenia pracownika, na podstawie art. 142 k.p.a., w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w danej sprawie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2021/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1156/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wskazać należy, że postanowienie o wyłączeniu pracownika (członka organu kolegialnego) nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne w danej instancji, czy też postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Skoro zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 p.p.s.a., ani innym z aktów, o jakich mowa w przytoczonych wyżej przepisach tej ustawy, to nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.