Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 197/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 pkt 1, art. 1 pkt 1a i pkt 1b
journal: Dz.U. 2012 poz 1155
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - tekst jedn.
article: art. 92c ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2018 roku sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 197/18

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2200) – dalej: u.t.d.; l.p. 8.3. załącznika nr 3 do u.t.d.; art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1155), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] orzekającą o umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie nieprowadzenia przez A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. ewidencji czasu pracy kierowców w stosunku do 92 kierowców współpracujących ze spółką oraz o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł, za stwierdzone w toku przeprowadzonej kontroli naruszenie, o którym mowa w l.p. 8.3 złącznika nr 3 do u.t.d., polegające na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy 7 kierowców, którzy w okresie objętym kontrolą wykonywali przewozy drogowe w imieniu spółki.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniach 24 luty – 30 marca 2017 r. funkcjonariusze [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzili w skarżącej spółce kontrolę obejmującą swoim zakresem zgodność prowadzonej działalności z przepisami u.t.d. oraz ustawy o czasie pracy kierowców. Kontrolą objęto okres od dnia 24 lutego 2016 r. do 24 lutego 2017 r. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie z l.p. 8.3 załącznika nr 3 do u.t.d., to jest nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców, dla 99 kierowców współpracujących ze spółką w okresie objętym kontrolą. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzony został protokół kontroli z dnia 30 marca 2017 r., nr [...]

W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych, jak i po ich zakończeniu spółka składała wyjaśnienia, z których wynikało między innymi, iż wszystkich kierowców wykonujących w okresie objętym kontrolą przewozy na rzecz spółki, obowiązywał zadaniowy czas pracy, o którym mowa w art. 17 ustawy o czasie pracy kierowców, co zwalniało przedsiębiorcę z obowiązku ewidencjonowania godzin ich pracy. Ponadto pełnomocnik wyjaśnił, że spółka w okresie objętym kontrolą nie zawierała umów o współpracę z kierowcami. Strona skarżąca wskazała także, że organ w sposób nieuzasadniony przyjął, iż wskazani 99 kierowcy współpracujący ze spółką wykonują przewozy na jej rzecz. Osoby te są przedsiębiorcami wykonującymi przewozy pojazdami stanowiącymi ich własność oraz na własny rachunek, a ich zakres współpracy sprowadza się jedynie do wykorzystania oznakowania korporacyjnego, w oparciu o zawartą ustnie umowę. Spółka prowadzi także najem specjalistycznych pojazdów zastępczych na czas naprawy pojazdów uszkodzonych, jednakże i w tym przypadku osoby korzystające z tych pojazdów prowadzą działalność we własnym imieniu i na własny rachunek.

Następnie zawiadomieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzonego naruszenia z l.p. 8.3 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie decyzją z dnia [...] orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie nieprowadzenia przez A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. ewidencji czasu pracy kierowców w stosunku do 92 kierowców współpracujących ze spółką oraz o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł, za stwierdzone w toku przeprowadzonej kontroli naruszenie, o którym mowa w l.p. 8.3 złącznika nr 3 do u.t.d., polegające na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy 7 kierowców (K.P., J. P., M. B., K. W., M. M., K. K., K. T.), którzy w okresie objętym kontrolą wykonywali przewozy drogowe w imieniu spółki.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie w części dotyczącej umorzenia postępowania administracyjnego organ I instancji wskazał, iż w następstwie przeprowadzonego postępowania nie zgromadzono wystarczających dowodów potwierdzających fakt współpracy ze spółką 92 kierowców, w okresie objętym kontrolą. Natomiast odnośnie nałożonej kary pieniężnej, organ wskazał, iż w okresie objętym kontrolą, w/w kierowcy zostali poddani kontrolom drogowym, podczas których posługiwali się oni licencjami wydanymi na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. W każdym z tych przypadków kontrolowani kierowcy podpisywali protokoły kontroli bez zastrzeżeń, co świadczy bezspornie, iż wykonywali oni przewóz drogowy na rzecz skarżącej spółki. Dalej organ wskazał, iż powołany przez stronę przepis ustawy o czasie pracy kierowców wyłączający obowiązek prowadzenia ewidencji czasu pracy dotyczy jedynie pracowników, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Nie dotyczy natomiast kierowców wykonujących przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy współpracy. Tym samym stosownie do treści art. 1 pkt 1b i art. 26d ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców spółka była zobowiązana do prowadzenia ewidencji czasu pracy w/w 7 kierowców wykonujących przewóz drogowy na jej rzecz.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem w części nakładającej na spółkę karę pieniężną, pełnomocnik strony skarżącej wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie:

- art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny całokształtu dowodowego, jak również częściową ocenę tego materiału i stwierdzenie, że wskazane w decyzji organu I instancji osoby wykonywały przewozy na rzecz spółki, a co za tym idzie koniecznym było w stosunku do tych osób prowadzenie ewidencji czasu pracy kierowców, w sytuacji gdy zaznania świadków oraz wyjaśnienia spółki przeczą stanowisku organu;

- art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez odstąpienie od wyjaśnienia stronie motywów jakimi kierował się organ przy dokonaniu dowolnej i subiektywnej oceny zeznań świadków i wyjaśnień strony, które przy jednoczesnym braku dowodów świadczących na niekorzyść strony, uznane zostały za niewiarygodne i ograniczenie tych wyjaśnień do arbitralnego stwierdzenia "organ nie daje wiary wyjaśnieniom strony,(...) gdyż zeznania świadków są zbieżne";

- art. 81a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony, w zakresie posiadania większej liczby licencji oraz w zakresie dowolnych ustaleń o wykonywaniu przez wskazane a nie przesłuchane osoby, przewozów drogowych na rzecz przedsiębiorcy;

- art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców poprzez jego wadliwe zastosowanie , w sytuacji gdy przedsiębiorca nie był zobowiązany do prowadzeni ewidencji czasu pracy kierowców dla osób niewykonujących przewozów na jego rzecz;

- art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez jego nierozważenie i niezastosowanie, w okolicznościach niniejszej sprawy, a z których bezsprzecznie wynika, że przedsiębiorca obciążony karą nie zlecał ustalonym osobom przewozów na jego rzecz, a zatem nie miał on wpływu na ich zachowania i powstanie naruszeń, o których nie miał wiedzy i których nie dało się przewidzieć.

Mając powyższe na uwadze spółka wniosła uchylenie decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy przywołał na wstępie przepisy zarówno prawa krajowego, jak i prawa wspólnotowego regulujące kwestie przewozu drogowego, w tym przepisy u.t.d. oraz ustawy o czasie pracy kierowców, znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie. W szczególności organ wskazał na treść art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców, z którego wynika obowiązek przedsiębiorcy prowadzenia ewidencji czasu pracy przedsiębiorcy (ust. 1) oraz ewidencji czasu pracy osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy na jego rzecz (ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1b). Organ przywołał nadto treść l.p. 8.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który przewiduje sankcję za nieprowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców, w wysokości 1.000 zł.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z załączonego do akt sprawy protokołu kontroli z dnia 30 marca 2017 r. skarżąca spółka nie prowadziła ewidencji czasu pracy kierowców w stosunku do kierowców: K. P., J. P., M. B., K. W., M. M., K. K., K. T., którzy w ocenie organu wykonywali w okresie objętym kontrolą przewozy drogowe na rzecz spółki. Powyższe potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy protokoły kontroli drogowych, przeprowadzonych wobec K. P. w dniu 6 lutego 2017 r., J.P. w dniu 18 stycznia 2017 r., M. B. w dniu 9 grudnia 2016 r., K. W. w dniu 5 grudnia 2016 r., M. M. 18 listopada 2016 r., K. K. w dniu 18 listopada 2016 r., K. T. w dniu 18 marca 2016 r., w trakcie których wyżej wymienieni kierując pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób (taksówką), pozostającymi w dyspozycji przedsiębiorcy, nie tylko korzystali z oznaczeń korporacyjnych spółki lecz także posługiwali się w trakcie wykonywania przewozu licencjami na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonymi na rzecz spółki A. Co istotne protokoły z przeprowadzonych kontroli drogowych zostały osobiście podpisane przez wyżej wymienionych kierowców, beż żadnych zastrzeżeń. Prawidłowości powyższych ustaleń nie dyskwalifikują w ocenie organu odwoławczego, złożone w toku postępowania administracyjnego zeznania świadków K. P., K. K., K. T. i J. P., z których wynika, że w/w nie wykonywali przewozów na rzecz skarżącej spółki, a jedynie zastępowali nieznanego z nazwiska "Pana R." wykonującego przewozy na rzecz spółki, czy też wykonywali "jednorazowy przewóz w zastępstwie innego pracownika firmy w ramach zapoznania się z pracą w korporacji". Wyjaśnieniom tym organ odwoławczy nie dał wiary, tym bardziej, że wszyscy z 7 kierowców, nie kwestionowali wykonywania przewozów na rzecz spółki, w trakcie przeprowadzanych wcześniej kontroli drogowych. Tym samym zdaniem organu skarżąca spółka była zobowiązana do prowadzenia ewidencji czasu pracy w/w kierowców wykonujących przewozy drogowe na jej rzecz. Niewywiązanie się z powyższego obowiązku skutkowało nałożeniem przedmiotowej kary.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty, co do naruszenia wskazanych w nim przepisów proceduralnych. Wbrew twierdzeniu strony postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą zaufania do organów władzy publicznej a kwestionowane rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz o zgromadzone i ocenione dowody. Strona postępowania miała zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania, a wydana w sprawie decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał również zarzuty, co do naruszenia art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie wskazując, iż jak utrwalone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych, ciężar wykazania dowodu, iż spełnione zostały przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie art. 92c u.t.d. spoczywa na przedsiębiorcy. Tymczasem strona skarżąca nie wykazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających zastosowanie powołanego przepisu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie:

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieustalenie czy wskazane osoby posiadające pojazd w chwili kontroli na drodze wykonywały kiedykolwiek przewozy na rzecz skarżącego, co ma istotny wpływ na wynik sprawy w postaci podstaw do stwierdzenia spełnienia przesłanek prawa materialnego, będącego podstawą nałożenia kary;

- art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę dowodów z kontroli na drodze przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego i dowolne ustalenie, ze poddani tym kontrolom kierowcy wykonywały przewozy na rzecz spółki, w sytuacji gdy z treści tych protokołów wynika jedynie, że w chwili przeprowadzenia kontroli osoby te posiadały jedynie pojazd, a sama kontrola mogła dotyczyć jedynie warunków formalnych pojazdu do wykonywania przewozu osób; dowolne ustalenie, że przesłuchani w charakterze świadków K. P., K. K., K. T. i J. P. wykonywali przewozy osób na rzecz spółki, w sytuacji gdy zarówno ich zeznania, jak i żaden dowód zebrany w sprawie nie potwierdza tych okoliczności;

- art. 107 §1 pkt 4 i §3 k.p.a. poprzez niewskazanie w sposób jednoznaczny podstawy prawnej przedmiotowej decyzji, polegające na braku precyzyjnego wskazania jednostki redakcyjnej ustawy, co rodzi istotne wątpliwości co do tego, czy kierowcy zostali uznani za osoby pracujące na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy o pracę, czy jako inne osoby wykonujące przewóz na rzecz przedsiębiorcy; brak wyjaśnienia w treści decyzji jakie fakty organ odwoławczy uznał za udowodnione, na jakich dowodach oparł swoje ustalenia, a jakim dowodom i dlaczego odmówił wiarygodności;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

- art. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ego błędną wykładnię i uznanie, że przepisy ustawy znajdują także zastosowanie do przejazdów wykonywanych poza sferą działalności gospodarczej, a w konsekwencji jej bezzasadne zastosowanie;

- art. 1 pkt 1a i pkt 1b w zw. z art. 26a ustawy o czasie pracy kierowców poprzez ich wadliwą wykładnię i uznanie, że w sprawie znajduje zastosowanie regulacja odnosząca się do przedsiębiorców oraz kierowców wykonujących przewozy na ich rzecz.;

- art. 26d ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców poprzez bezzasadne zastosowanie;

- art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie.

Z uwagi na powyższe naruszenia skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji , w części w jakiej nakłada ona karę pieniężną na spółkę. Ponadto strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w powyżej wskazanym aspekcie Sąd uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] odpowiadają prawu. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika spółki organy procedujące w niniejszej sprawie podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz jego oceny, czym zadość uczyniły wymogom określonym w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a wydana w sprawie decyzja nie narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Bezspornym jest, iż wynikająca z powołanego wyżej art. 7 k.p.a. ogólna zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakłada na organy administracji publicznej obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Uszczegółowienie powyższej zasady, czy też jej realizację ustawodawca zawarł w szeregu przepisów k.p.a., w tym przepisów regulujących postępowania dowodowe, z których wynika obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia, jak i oceny materiału dowodowego (art. 77 §1 i art. 80 k.p.a.). Przy czym jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych "niezbędne czynności" to takie, które wystarczą do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, co oznacza, że organy administracji publicznej nie mają obowiązku poszukiwania dodatkowych dowodów, jeżeli zebrany materiał dowodowy pozwala na załatwienie sprawy. Jednakże wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek organu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie może oznaczać przerzucenia całego ciężaru dowodowego na organ prowadzący postępowanie, w tym nieograniczonego obowiązku poszukiwania materiałów dowodowych potwierdzających okoliczności korzystne dla strony. Jeżeli bowiem organ administracji wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenie stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony postępowania.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania oraz o zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności protokoły kontroli drogowych 7 wskazanych kierowców, przeprowadzonych w okresie objętym kontrolą w siedzibie skarżącej spółki, organy administracji publicznej procedujące w sprawie zasadnie uznały, iż wskazani kierowcy, wykonywali na rzecz przedsiębiorcy (skarżącej spółki) przewozy drogowe, co skutkowało obowiązkiem przedsiębiorcy do prowadzenia ewidencji czasu pracy kierowców, stosownie do wymogów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Z treści tych protokołów wynika bowiem, iż w momencie przeprowadzania kontroli drogowych kierowcy kierując pojazdami pozostającymi w dyspozycji spółki, okazali między innymi licencje na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielone spółce oraz wskazali , jako podmiot wykonujący te przewozy skarżącą. Ponadto, jak słusznie wskazują organy protokoły przeprowadzonych kontroli drogowych zostały podpisane przez tych kierowców bez żadnych zastrzeżeń. Prawidłowości powyższych ustaleń nie dyskwalifikują w ocenie Sądu złożone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zeznania świadków – 4 spośród 7, kierowców poddanych kontrolom drogowym, z których wynika, że w dacie ich przeprowadzenia, kierowali zatrzymanymi do kontroli pojazdami spółki, wyjątkowo, czy w celu wykonania przysługi dla innej osoby, a przejazdy te nie miały jakiegokolwiek związku z wykonywaniem przewozów na rzecz skarżącej. W ocenie Sądu organy administracji zasadnie nie dały wiary powyższym wyjaśnieniom, w szczególności, że świadkowie nie umieli podać nazwisk osób, które udostępniły im pojazdy należące do spółki, czy też osób, którym wyświadczały przysługę, choćby poprzez przypilnowanie samochodu, czy zastąpienie ich w pracy. Ponadto, co znamienne powyższe okoliczności nie były podnoszone w trakcie przeprowadzania kontroli na drodze, kiedy jak już wyżej wskazano, kierowcy przedstawiali do kontroli licencje udzielone skarżącej spółce oraz nie kwestionowali ustaleń dokonanych przez inspekcje transportu drogowego, miedzy innymi co do podmiotu wykonującego przewóz w momencie kontroli, podpisując bez zastrzeżeń protokoły kontroli. Sąd nie dał również wiary argumentacji skarżącej, co do braku po jej stronie wiedzy o fakcie wykorzystania pozostających w jej dyspozycji pojazdów przez osoby trzecie, czy też wykorzystywania tych pojazdów w innych celach pozostających poza sferą działalności gospodarczej spółki. W szczególności, ze skarżąca spółka nie przedstawiła na powyższą okoliczność żadnych dowodów, choćby w postaci regulaminu użytkowania i udostępniania pojazdów współpracującym z nią osobom, wykonującym na jej rzecz przewozy, czy też dokumentów, z których wynikałoby w czyjej dyspozycji pozostawały pojazdy poddane kontrolom drogowym w dacie ich przeprowadzenia, co umożliwiłoby organom weryfikację zeznań świadków. O ile bowiem na organie ciążył obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez spółkę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń, co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej.

Natomiast, co do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a. Sąd przyznaje, iż organ odwoławczy nie wskazał precyzyjnie jednostki redakcyjnej art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców, niemniej jednak powyższe uchybienie nie oznacza, że zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej, czy też uniemożliwiła skarżącej rozeznanie, czy organy procedujące w sprawie uznały 7 kierowców za pracowników spółki, czy też za inne osoby wykonujące przewóz na rzecz przedsiębiorcy. Temu ostatniemu zarzutowi przeczy w ocenie Sądu stanowisko spółki oraz jej pełnomocnika prezentowane w toku postępowania administracyjnego, jak i na etapie wniesienia przedmiotowej skargi, z którego wynika, iż strona skarżąca kwestionuje zasadność uznania tych osób za osoby "współpracujące" ze spółką i wykonujące na jej rzecz przewozy drogowe osób. Ponadto fakt, iż w okresie objętym kontrolą wskazanych 7 kierowców nie było pracownikami spółki, wynika z dokumentacji

Z uwagi na powyższe Sąd za chybione uznał pozostałe zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 1 pkt 1 u.t.d. oraz art. 1 pkt 1a i pkt 1b w zw. z art. 26 a i art. 26 d ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców.

Natomiast, co do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazać należy, iż ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepsów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę. Natomiast w niniejszej sprawie spółka nie przedstawiła wiarygodnych dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek wyłączenia jej odpowiedzialności, ograniczając się jedynie do zanegowania wyników przeprowadzonych kontroli drogowych poprzez zeznania 4 z pośród 7 skontrolowanych kierowców.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

a.l.