Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1745/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6232 Miary i wagi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16c ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi P. D. i T. M. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Miar (organ II instancji) decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez (skarżących) T. M. i P. D. wspólników spółki cywilnej działającej pod nazwą P. spółka cywilna P. D., T. M. z siedzibą w W., od decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w W. (organ I instancji), nakładającej karę pieniężną w wysokości 5000 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu [...] lutego 2011 r. upoważnieni pracownicy Okręgowego Urzędu Miar w W. przeprowadzili kontrolę w pomieszczeniu znajdującym się w budynku przy ul. G. w W. Przyczyną tej kontroli były informacje uzyskane i przekazane przez Biuro Nadzoru Głównego Urzędu Miar, z których wynikało, że w ww. miejscu jest prowadzona działalność polegająca na sprawdzaniu tachografów samochodowych i poświadczaniu ich zgodności z wymaganiami rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985, z późn. zm.), mimo że wspólnicy spółki cywilnej P. s.c. nie posiadają wymaganego zezwolenia.

Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w W., na podstawie art. 61 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na P. D. i T. M. kary pieniężnej, zgodnie z art. 26a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441, z 2005 r. Nr 163, poz. 1362, Nr 180, poz. 1494, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217, Nr 249, poz. 1834, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 91, poz. 740, z 2010 r. Nr 66, poz. 421 i Nr 107, poz. 679 oraz z 2011 r. Nr 64, poz. 332), zwanej dalej "ustawą Prawo o miarach".

Organ I instancji wydał decyzję, w której nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 5000 złotych.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu o wykonywaniu działalności bez wymaganego zezwolenia, ponieważ skarżący posiadają zezwolenie Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie sprawdzania tachografów samochodowych, w którym jako wyposażenie warsztatu umieszczono bazę drogową znajdującą się przy ul. G. w W. Zdaniem skarżących z uwagi na to, że stosowane w ich warsztacie procedury dopuszczają wykonanie sprawdzenia tachografu bez wymontowywania go z pojazdu, pracownicy ich mieli prawo wykonywać sprawdzenia tachografów przy ul. G., czyli w miejscu usytuowania bazy drogowej. W ocenie skarżących materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie wskazuje jedynie na fakt, że pomieszczenie znajdujące się w budynku przy ul. G. w W. jest dopiero przygotowywane na prowadzenie działalności w pełnym zakresie, a nie na to, że działalność taka jest tam wykonywana. Skarżący wskazali, że materiały i sprzęt jakie znajdowały się w ww. pomieszczeniu służyły ich pracownikowi do szkolenia się w zakresie napraw

i sprawdzania urządzeń rejestrujących. Z uwagi na powyższe, w ocenie skarżących brak, było podstaw do nałożenia na nich kary pieniężnej.

Wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji.

Zdaniem organu II instancji na podstawie posiadanego zezwolenia Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. mają prawo prowadzić działalność w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych wyłącznie w miejscu wskazanym w zezwoleniu. Posiadanie bazy drogowej upoważnia Odwołujących jedynie do przejazdu do tej bazy i wykonywania tam pomiaru współczynnika charakterystycznego pojazdu. Pozostałe natomiast czynności wchodzące w zakres sprawdzenia, nawet w przypadku kiedy są wykonywane bez wymontowywania tachografu z pojazdu, powinny być wykonywane w miejscu określonym w zezwoleniu.

Wskazał, że z protokołu kontroli wynika, iż w jednym z pokoi znajdował się wymontowany tachograf samochodowy, przyrządy pomiarowe wraz z wyposażeniem pomocniczym służącym do sprawdzania tachografów. Pracownik skarżących

w oświadczeniu wskazał, że jest ich pracownikiem oraz, że do zakresu jego obowiązków należy naprawa ogrzewań postojowych oraz sprawdzanie tachografów analogowych w pojeździe. W ocenie organu II instancji, z materiału dowodowego przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący prowadzą

w pomieszczeniu znajdującym się w W. przy ul. G. działalność

w zakresie sprawdzania tachografów samochodowych bez wymaganego zezwolenia. Wskazano, że zgodnie z art. 26a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o miarach, kto wykonuje działalność gospodarczą w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych bez wymaganego zezwolenia, podlega karze pieniężnej w wysokości 5000 zł.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji postanowił, jak wyżej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnosili o :

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości

3) dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci pisma Biura Metrologii Prawnej Głównego Urzędu Miar z dnia [...].06.2009r. na okoliczność: dopuszczalności wyznaczenia współczynnika charakterystycznego pojazdu w trakcie dojazdu do bazy drogowej, bez potrzeby uzyskiwania odrębnego zezwolenia.

4) zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Podnosili naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, iż ustawa z dnia "Prawo o miarach" (Dz. U. z 2004r. Nr 243, poz. 2441 z późn. zm) wymaga uzyskania odrębnego zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie sprawdzania tachografów w bazie drogowej bez ich wymontowywania, pomimo iż ww. ustawa dopuszcza sprawdzanie tachografów we wspomnianej powyżej bazie drogowej bez ich wymontowywania.

Argumentowali, iż zarówno decyzja Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w W. oraz decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar, zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Ich zdaniem, brak jest stosownych przesłanek do uznania, iż elementem warunkującym możliwość podjęcia działalności polegającej na sprawdzaniu tachografów w tzw. bazie drogowej, wymaga oddzielnego zezwolenia w odniesieniu do zezwolenia, jakie posiadają skarżący na prowadzenie tejże formy aktywności gospodarczej w W. przy ul. B. Wskazali, iż zgodnie z postanowieniami § 3.1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005r. w sprawie zezwoleń na wykonywania działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, wydanego na podstawie oraz w celu wykonania ustawy Prawo o miarach – przedsiębiorca ubiegający się o wydanie zezwolenia na prowadzenie niniejszej działalności gospodarczej, winien przedłożyć również kopię dokumentu potwierdzającego uprawnienie do korzystania z bazy drogowej , na której mają być wykonywane pomiary. Wskazali również, że powyższe zapisy jednoznacznie wskazują na obowiązek posiadania bazy drogowej w przypadku prowadzenia działalności polegającej na naprawie, montażu i sprawdzeniach tachografów samochodowych. Bez posiadania bazy drogowej, nie można dokonać sprawdzenia współdziałania tachografu z parametrami osiąganymi przez samochód, czyli wyznaczenia współczynnika charakterystycznego pojazdu, w przypadku, jeśli zakład główny przedsiębiorcy nie jest wyposażony w system bieżni (tzw. "rolek"). Wskazywana baza drogowa może zostać wyznaczona w dowolnym miejscu, dlatego też nie ma jakichkolwiek przeciwwskazań, aby znajdowała się ona w W. Trasa dojazdowa właśnie do tego miasta , gdzie znajduje się baza drogowa, służy do wyznaczania stosownego współczynnika charakterystycznego. Wyznaczanie czynnika nie może się odbyć, z przyczyn technicznych na terenie zakładu, gdzie prowadzona jest działalność regulowana, dlatego czynności te wykonywane są na trasie dojazdowej do bazy drogowej. Sprawdzanie tachografu bez jego demontażu poza siedzibą spółki, nie tylko nie wykracza w omawianym przypadku poza zakres przedmiotowy otrzymanego przez skarżących zezwolenia, ale stanowi jego uzupełnienie poprzez możliwość ustalenia współczynnika pojazdu w stosownych uwarunkowaniach technicznych. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu,

iż sprawdzenie tachografu winno odbywać się w trakcie dojazdu do bazy drogowej

w oparciu o osobne zezwolenie. W przypadku uznania zasadności ww. stanowiska, skarżący w ogóle nie mogliby wykonywać działalności w zakresie ustalenia współczynnika pojazdu w siedzibie spółki P. S.C. P. D., T. M. , w W. przy ul. B., albowiem brak jest tam technicznych możliwości (stosowny odcinek drogi lub tzw. "rolki sprawdzające") umożliwiających sprawdzenie tachografu. Dlatego też wszelkie czynności mające na celu ustalenie współczynnika dokonywane są podczas dojazdu do bazy drogowej, co jak wskazano, stanowi uzupełnienie zakresu przedmiotowego zezwolenia na działalność regulowaną. Sam ustawodawca dopuścił możliwość wykonywana ww. czynności podczas dojazdu do bazy drogowej w ramach jednego zezwolenia.

Reasumując skarżący, nie zgodzili się z decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 2011 r., jakoby dokonywanie ustalenia współczynnika charakterystycznego pojazdu, wymagało odrębnego zezwolenia, skoro właśnie

w W. przy ul. G., skarżący wyznaczyli swą bazę drogową,

do której dojazd umożliwia dokonanie stosownych czynności sprawdzających,

w ramach kompleksowego zezwolenia nr [...] z [...].11.2010r. Dojazd do bazy drogowej, celem ustalenia współczynnika stanowi element przedmiotowo istotny uzupełniający działalność gospodarczą prowadzoną w W. przy ul. B. , który nie wymaga oddzielnego zezwolenia.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, wnoszono jak w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U.

z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 2011 r., nakładająca na T. M. i P. D. karę pieniężną, w wysokości 5000 zł.

Zgodnie z przepisem art. 16c ust. 1 ustawy - Prawo o miarach, wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami okresowo, przed i po zainstalowaniu oraz po naprawie określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, jeżeli to wynika

z wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie tej działalności. Zezwolenie wydaje się na pisemny wniosek, który zawiera wskazanie miejsca świadczenia usług (art. 16 c ust. 4 pkt 2 ww. ustawy). Zezwolenie wydaje się na czas określony nie krótszy niż 12 miesięcy oraz nie dłuży niż 48 miesięcy (art. 16 d ustawy prawo o miarach).

Treść przepisu art. 16 c ust. 1 pkt 2 ustawy prawo o miarach jednoznacznie świadczy o tym, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych jest wydawane dla danego podmiotu, ze wskazaniem konkretnego i tylko jednego miejsca prowadzonej działalności. Oznacza to, że jednym zezwoleniem można objąć tylko i wyłącznie jedno miejsce świadczenia usług, a przedsiębiorca, który chce prowadzić działalność gospodarczą w innym miejscu niż wynika to z posiadanego zezwolenia, musi uzyskać kolejne odrębne zezwolenie. Posiadanie bazy drogowej znajdującej się w innym miejscu niż prowadzona jest działalność, upoważnia jedynie do przejazdu do bazy i wykonywania na miejscu pomiaru współczynnika charakterystycznego pojazdu na wyznaczonym

i wywzorcowanym odcinku pomiarowym. Pozostałe czynności wchodzące w zakres sprawdzenia, nawet w przypadku kiedy są wykonywane bez wymotywania tachografu z pojazdu powinny być wykonywane w miejscu określonym w zezwoleniu. Baza drogowa jest bowiem wyznaczonym, wzorcowym odcinkiem drogi, a pomiaru dokonuje się poprzez przejazd przez tenże właśnie kontrolny odcinek drogi i zliczenie w tym czasie impulsów z układu napędowego pojazdu, a następnie na tej podstawie obliczenie wartości współczynnika charakterystycznego pojazdu (współczynnik w). Dojazd do bazy drogowej nie odgrywa żadnej roli w procesie pomiaru.

Skarżący na podstawie posiadanego zezwolenia Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. mają prawo prowadzić działalność

w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych wyłącznie w miejscu wskazanym w tym zezwoleniu, tj. w W. przy ul. [...]. Posiadanie natomiast bazy drogowej znajdującej się w W. przy ul. G. upoważnia skarżących jedynie do przejazdu do tej bazy i wykonywania na miejscu pomiaru współczynnika charakterystycznego pojazdu. Natomiast pozostałe czynności wchodzące w zakres sprawdzenia, nawet w przypadku kiedy są wykonywane bez wymontowania tachografu z pojazdu, powinny być wykonywane w miejscu określonym w zezwoleniu, czyli w W. przy ul. B.

Materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący prowadzą w pomieszczeniu znajdującym się w W. przy ul. G. działalność w zakresie sprawdzania tachografów samochodowych bez wymaganego zezwolenia. Organ wbrew twierdzeniom skarżący nie nałożył na nich kary pieniężnej za brak zezwolenia do wyznaczania współczynnika charakterystycznego w bazie drogowej. Skarżący zostali ukarani za wykonywanie czynności wchodzących w zakres sprawdzenia takich jak: oględziny tachografu i pojazdu, wyznaczanie błędów prędkości drogi i czasu, pomiaru obwodu tocznego kół, nakładania zabezpieczeń i tabliczki pomiarowej, itp. - poza miejscem, do którego skarżący uzyskali zezwolenie.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym

w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły

w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji.