Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 373/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156. art. 157 par. 1, art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi B. M. i P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki gruntu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. stosując przepisy: art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] września 1998 r. (znak: [...]) orzekającej o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki gruntu, położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie nr [...], [...], o powierzchni [...] m2, dla której Sąd Rejonowy w W. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadził księgę wieczystą KW nr [...] i ustalającej opłatę za przekształcenie opisanego prawa rzeczowego.

Decyzja została wydana po rozpatrzeniu wniosku B. M. i P. M. o zbadanie zgodności z prawem wskazanej powyżej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W.

Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., opisanej na wstępie wynika, że B. M. i P. M. we wniosku weryfikacyjnym powołali się na decyzję z dnia [...] maja 1972 r., którą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. orzekło o sprzedaży budynku mieszkalnego o kubaturze [...] m3, o powierzchni użytkowej [...] m2, stanowiącego dom mieszkalny o dwóch lokalach mogących być przedmiotem odrębnej własności wraz z zabudowaniami gospodarczymi, położonego w W., przy ul. [...]. Decyzja określiła powierzchnie lokali mieszkalnych (lok. nr 1 - [...] m2 oraz lok. nr 2 - [...] m2) oraz udziały nabywców tych lokali w częściach wspólnych budynku. Rzeczone udziały zostały określone w następujący sposób: 62% na rzecz nabywcy lokalu nr 1 i 38% na rzecz nabywcy lokalu nr 2. Powyższa decyzja została zmieniona decyzją tego samego organu administracji z dnia [...] lipca 1972 r. w zakresie określenia kubatury budynku mieszkalnego na [...] m3, powierzchni użytkowej na [...] m2, powierzchni lokali mieszkalnych (lok. nr 1 - [...] m2 oraz lok. nr 2 - [...] m2) oraz udziałów nabywców lokali w częściach wspólnych budynku. Udziały te, na mocy przedmiotowej decyzji, zostały określone w następujący sposób: 55% na rzecz nabywcy lokalu nr 1 i 45% na rzecz nabywcy lokalu nr 2. Umową użytkowania wieczystego i sprzedaży lokali i budynków z dnia [...] września 1972 r., a zatem w czasie, w którym decyzja z dnia [...] lipca 1972 r. pozostawała ostateczna, zawartą w formie aktu notarialnego, małżonkowie J. A. i K. A. nabyli od Skarbu Państwa prawo własności lokalu mieszkalnego nr 1, o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2, wraz z udziałem wynoszącym 62/100 w częściach wspólnych budynku. Na podstawie tej samej umowy małżonkowie J. K. i L. K. nabyli od Skarbu Państwa prawo własności lokalu mieszkalnego nr 2, o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2, wraz z udziałem wynoszącym 38/100 w częściach wspólnych budynku.

Dla wyodrębnionych lokali mieszkalnych założone zostały księgi wieczyste, prowadzone przez Sąd Rejonowy w W., IV Wydział Ksiąg Wieczystych pod numerami: [...] dla lokalu nr 1 i [...] dla lokalu nr 2.

Wnioskodawcy, na podstawie umowy darowizny z dnia [...] kwietnia 1983 r., zawartej w formie aktu notarialnego, nabyli do majątku wspólnego prawo własności lokalu mieszkalnego nr 2, o powierzchni [...] m2, wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i prawie użytkowania wieczystego działki gruntu, na której to znajduje się budynek.

Decyzją z dnia [...] września 1998 r., Burmistrz Miasta i Gminy w W. orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki gruntu objętej księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w W. Decyzja została ujawniona w księgach wieczystych i stanowiła podstawę wpisu, że udziały właścicieli lokali mieszkalnych w prawie własności nieruchomości wspólnej wynoszą 62/100 części jako prawo związane z własnością lokalu mieszkalnego nr 1 oraz 38/100 części jako prawo związane z własnością lokalu mieszkalnego nr 2.

Wobec tego wnioskodawcy podnieśli, że - w ich ocenie - organ gminy W., jakim jest Burmistrz, pominął decyzję podmiotu, którego to kompetencje przejął. Wnioskodawcy wskazali, że nie ma żadnego następstwa prawnego pomiędzy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej a obecnym powiatem. Pomiędzy likwidacją pierwszego organu (1975 r.) a utworzeniem powiatów jako jednostek samorządu terytorialnego upłynęły 23 lata, w tym okres transformacji ustrojowej. W tym czasie poszczególne kompetencje dawnego PPRN przechodziły do innych jednostek organizacyjnych. Nie ma jednego następcy prawnego powiatowej rady narodowej, wykonywane przez ten organ zadania dzisiaj wykonują różne organy administracji publicznej. W przedmiocie zaktualizowania powierzchni lokali właściwym pozostaje - zdaniem wnioskodawców - wójt, burmistrz, lub prezydent miasta jako organy samorządu terytorialnego.

Ponadto wnioskodawcy zwrócili uwagę, że w przypadku braku wyraźnego wskazania organu kompetentnego do załatwienia sprawy administracyjnej istnieje ogólne domniemanie właściwości gminy. Konstytucja RP w art. 163 stanowi, że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne niezastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Natomiast zgodnie z art. 164 ust. 3 Konstytucji, gmina wykonuje wszystkie zadania samorządu terytorialnego niezastrzeżone dla innych jednostek samorządu terytorialnego. Z postanowieniami Konstytucji koresponduje treść art. 6 ustawy o samorządzie gminnym: "Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. 2. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzyganie w sprawach, o których mowa w ust. 1, należy do gminy".

Ponadto wnioskodawcy wskazali, że przesłanką do stwierdzenia nieważności danej decyzji jest m. in. wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie wnioskodawców przesłanka ta zaktualizowała się w przedmiotowej sprawie, poprzez pominięcie przez Burmistrza Miasta i Gminy w W. decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1972 r. Wydanie decyzji z tak opisanym naruszeniem jest sprzeczne z art. 110 kpa, a zatem zasadą związania organu administracji wydaną decyzją, oraz zasadą trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 kpa.

Wnioskodawcy podkreślili, że - mając na względzie powyższe - należy uznać, że Burmistrz Miasta i Gminy w W. bezprawnie pominął decyzję organu, którego kompetencje przejął, a zatem również czyjego decyzjami wydanymi uprzednio pozostawał związany. Wnioskodawcy podnieśli także, że nie toczyło się postępowanie administracyjne w przedmiocie uchylenia lub zmiany decyzji PPRN z dnia [...] lipca 1972 r., a zatem pozostaje ona ostateczna i obowiązująca.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, że w ocenie wnioskodawców brak odniesienia się do decyzji tak istotnej, jak zmiana ustalonych powierzchni lokali i udziałów w nieruchomości wspólnej, stanowi rażące naruszenie prawa również dlatego, że ingeruje w prawo własności, sankcjonując niewłaściwy stan prawny. Wnioskodawcy podnieśli też, że doprowadzenie do uregulowania niezgodności pomiędzy stanem faktycznym nieruchomości, a stanem ujawnionym w księgach wieczystych może mieć miejsce jedynie w drodze wzruszenia decyzji, której dotyczy niniejszy wniosek. Zdaniem wnoszących opisane wyżej żądanie, potwierdza to również treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., o sygn. akt 11 Ca [...] /12, wydanego w sprawie z powództwa Skarżących o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym.

Jednocześnie - celem wykazania zasadności wniosku - strony żądały przeprowadzenia dowodów zgodnie z treścią uzasadnienia i wystąpienia do następcy prawnego PPRN w W. - Burmistrza Miasta i Gminy W., o udostępnienie decyzji z dnia [...] maja 1972 r. i z dnia [...] lipca 1972 r., ewentualnie uzyskanie ich odpisu z akt księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] września 1998 r. oraz o uprawnieniach wynikających z przepisu art. 10 § 1 i art. 81 kpa i możliwości skorzystania z nich w podatnym terminie.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło istotę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jako nadzwyczajnego trybu weryfikacyjnego, wskazując przy tym poglądy prezentowane w doktrynie i orzecznictwie, odnoszące się do pozytywnych przesłanek nieważności decyzji, uwzględnionych w przepisie art. 156 § 1 kpa.

Zwróciło też uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. (sygn. akt P 46/13) dotyczący negatywnej przesłanki terminowej stwierdzenia nieważności, określonej w art. 156 § 2 kpa.

Następnie Kolegium szczegółowo przeanalizowało podstawy stwierdzenia nieważności decyzji z zachowaniem kolejności ustawowej przyjętej w przepisie art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa i z uwzględnieniem przedmiotu sprawy, w której wydana została decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W., objęta żądaniem weryfikacyjnym. Podkreśliło przy tym, że organ orzekający o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości był zobowiązany do uwzględnienia przy orzekaniu zapisów istniejących w księdze wieczystej, prowadzonej dla tej nieruchomości, a weryfikowanie treści księgi wieczystej przez organ administracji publicznej byłoby działaniem o znamionach rażącego naruszenia prawa.

W przedstawionej w tym zakresie argumentacji Kolegium powołało się też na stanowisko Sądu Najwyższego prezentowane w wyroku z dnia 25 czerwca 2009 r. (sygn. akt III CZP 42/09).

Reasumując rozważania dotyczące kwalifikowanej wadliwości decyzji administracyjnej Kolegium stwierdziło, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] września 1998 r. (znak: [...]) orzekająca o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki gruntu, położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie nr [...], [...], o powierzchni [...] m2 i ustalającej opłatę za przekształcenie nie zawiera żadnej wady określonej w katalogu zawartym w przepisie art. 156 § 1 kpa.

W zakończeniu uzasadnienia Kolegium odniosło się do uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. (sygn. akt II Ca [...] /12), wydanego po rozpoznaniu apelacji B. i P. M. od wyroku Sądu Rejonowego w W. orzekającego w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Kolegium zwróciło uwagę, że powództwo oddalono ze względu na nieudowodnienie zmian w zakresie udziałów w nieruchomości wspólnej oraz, że Sąd Okręgowy stwierdził, że proces o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie może zastępować czynności stron, niezbędnych do uregulowania stanu prawnego nieruchomości, w szczególności niezbędnych czynności prawnych.

Opisana powyżej decyzji została zaskarżona wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym działający imieniem B. i P. M. pełnomocnik zarzucił Kolegium "brak rozpoznania skargi, tj. pominięcia przez organ wydający zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 1998 r., treści decyzji wydanej przez organ administracji, którego kompetencje przejął, a zatem naruszenia art. 110 kpa, co zdaniem skarżących świadczy o rażącym naruszeniu prawa".

Ponadto – zdaniem wnioskodawców – Kolegium pominęło "wykazywanie ciągłości kompetencyjnej pomiędzy organem, który określił powierzchnie lokali przy ul. [...], a organem wydającym zaskarżoną decyzję." Związanie Burmistrza decyzją PPRN w W. świadczy, jak wywodzą strony, o rażącym naruszeniu prawa, jako że "w czasie ostatecznego ustalania udziałów w nieruchomości wspólnej decyzją PPRN z dnia [...].07.1972 r. nie obowiązywała jeszcze ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne, zaś wpis do ksiąg wieczystych dokonywany był na podstawie powoływanej przez Skarżących decyzji. Co więcej, jak literalnie wynika z art. 9 dekretu z dnia 02.02.1955 r. o ewidencji gruntów i budynków: Ewidencję prowadzą prezydia powiatowych rad narodowych." Dlatego Burmistrz, który przejął kompetencje PPRN w W., powinien był uwzględnić dane z decyzji z dnia [...] lipca 1972 r. lub wnieść wpis ostrzeżenia w księdze wieczystej, na podstawie art. 27 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Stanowi to również - jak dalej stwierdzają strony - naruszenie art. 61 § 2 kpa, "ponieważ powierzchnia lokalu oraz udział we współwłasności nieruchomości wspólnej należy zdecydowanie uznać za szczególnie ważny interes strony, co uzasadniało wszczęcie postępowania o wpisanie w ewidencji gruntów i budynków danych z decyzji z dnia [...].07.1972 r. z urzędu, jako postępowanie wpadkowe przed dokonaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. (...) Ostatecznie bowiem to organy administracji, które były powołane do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, nie dokonały aktualizacji danych w nich zawartych. Konsekwencją zaś tego stanu ingerują już w prawo własności Skarżących, przy jednoczesnym ograniczeniu środków, które mogą przedsięwziąć w celu doprowadzenia stanu ewidencji gruntów i budynków do zgodnego ze stanem rzeczywistym."

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr SKO [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając podjęte orzeczenie Kolegium w składzie ponownie orzekającym w szczegółowy sposób opisało okoliczności faktyczne i prawne sprawy oraz dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazało na zasadnicze cechy prawne stwierdzenia nieważności decyzji i wyjaśniło, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji.

Następnie Kolegium podało, że według art. 156 § 1 kpa (pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji), organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Natomiast materialnoprawne uwarunkowania w rozpatrywanej sprawie wyznaczają przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (w stanie obowiązującym w dniu wydania decyzji przekształcającej: Dz. U. Nr 123, poz. 781). Dla potrzeb tej sprawy istotne są unormowania:

- art. 1 ust. 1: "Ustawa określa zasady przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osób "fizycznych będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi.", i ust. 2: "Przepisy ustawy stosuje się do osób fizycznych, które nabyły prawo użytkowania wieczystego przed dniem jej ogłoszenia i złożą wniosek, o którym mowa w art. 2, do dnia 31 grudnia 2000 r.";

- art. 2 ust. 1 pkt 2: "Użytkownik wieczysty składa wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności do: (...), wójta, burmistrza (prezydenta miasta), jeżeli użytkowanie wieczyste jest ustanowione na nieruchomości stanowiącej własność gminy.", i ust. 2 zd. pierwsze: "Decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wydaje organ, o którym mowa w ust. 1."

Argumentacja wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skupia się trzeciej pozytywnej przesłance stwierdzenia nieważności decyzji: rażące naruszenie prawa. Pojęcie to w literaturze i orzecznictwie rozumiane jest dwojako: oczywistość naruszenia prawa (materialnego, formalnego, ustrojowego), z uwzględnieniem charakteru przepisu jaki został naruszony oraz racje (skutki) ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje decyzja (W. Chróścielewski, w: W. Chróścielewski, J. P. Tamo, op. cit., s. 156), przy czym kryterium skutków ekonomicznych nie może być uznawane jako wyłączne kryterium kwalifikowania naruszenia prawa jako rażącego (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2003, s. 334).

W rozpatrywanym przypadku Kolegium w obecnym składzie orzekającym także nie znalazło podstaw do oceny, że decyzja przekształcająca została podjęta w warunkach rażącego naruszenia prawa.

W ocenie Kolegium trafne, co do zasady, są twierdzenia stron we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o przejściu kompetencji terenowych organów administracji państwowej do właściwości organów samorządu terytorialnego. Jednak Burmistrz nie został organem służby geodezyjnej i kartograficznej przy okazji przemian ustrojowych, ani nie jest takim organem aktualnie. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163), w skład państwowej służby geodezyjnej i kartograficznej wchodziły terenowe organy administracji państwowej. Jednak unormowaniami art. 5 pkt 23 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198) realizację zadań państwowej służby geodezyjnej i kartograficznej, w tym prowadzenie ewidencji gruntów i budynków, przypisano do właściwości rejonowych organów rządowej administracji ogólnej (kierowników urzędów rejonowych). W końcu ustawą z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668) do organów służby geodezyjnej i kartograficznej włączono starostę [zob. art. 60 pkt 8 (nowo dodany do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne art. 6a, a tu: ust. 1 pkt 2 lit. b)], któremu powierzono m. in. prowadzenie ewidencji gruntów i budynków [zob. art. 60 pkt 10 (nowo dodany do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne art. 7d, a tu: pkt 1)].

Kolegium wskazało, że Burmistrz nie mógł zatem wszcząć z urzędu postępowania o wpisanie w ewidencji gruntów i budynków danych z decyzji z dnia [...] lipca 1972 r. "jako postępowania wpadkowego przed dokonaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności". Nie dopuścił się zatem naruszenia art. 61 § 2 kpa, pomijając nawet, że wobec ewidentnie uznaniowego charakteru tego przepisu trudno byłoby wywieść jego rażące naruszenie.

Wskazało ponadto, że z akt sprawy, a zwłaszcza z decyzji przekształcającej, w której jako właściciela nieruchomości gruntowej wskazano gminę W. wynika, że grunt ten podlegał komunalizacji (zresztą, gdyby było inaczej, Burmistrz nie byłby właściwy do wydania tej decyzji). Zatem jeśli istniałaby dziś podstawa prawna do wydania decyzji o sprzedaży budynku mieszkalnego, taka jak podjęta przez PPRN w W. dnia [...] maja 1972 r. ([...]) oraz zmieniająca ją decyzja z dnia [...] lipca 1972 r. ([...]), to organem właściwym byłby Burmistrz (jak w tym zakresie trafnie wywiodły strony). Wobec tego strony, na tle art. 110 kpa wywodzą, że ta druga decyzja powinna być podstawą dla ustaleń decyzji przekształcającej.

Następnie Kolegium wyjaśniło, że ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nie wskazuje wprost źródła informacji dla organu orzekającego w przedmiocie przekształcenia praw rzeczowych. Burmistrz, orzekając w sprawie z wniosku o przekształcenie, oparł swoje rozstrzygnięcie na zapisach w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W. Takie działanie Kolegium oceniło jako prawidłowe i podzieliło w tym względzie stanowisko poprzednio orzekającego składu odnośnie do konstytutywnego charakteru wpisu w księdze wieczystej dla ustanowienia i przeniesienia prawa użytkowania wieczystego oraz - wywodzonego z art. 1 i art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece - obowiązku Burmistrza wydającego decyzję przekształcającą uwzględnienia treści ww. księgi wieczystej, z której jednoznaczne wynikało, kto był współużytkownikiem wieczystym i jakiej wielkości udział przysługiwał mu w tym prawie rzeczowym. Na poparcie takiego stanowiska przytoczony został wyrok SN z dnia 27 września 2012 r., II CSK 149/12 (LEX nr 1250569), który wywiódł: "treść decyzji administracyjnej przekształcającej prawo użytkowania wieczystego w prawo własności jest uwarunkowana treścią księgi wieczystej i w postępowaniu administracyjnym wykluczona jest jakakolwiek kontrola treści wpisów w tej księdze zawartych."

Zdaniem Kolegium w składzie ponownie orzekającym wobec powyższego można nawet zaryzykować tezę, że gdyby Burmistrz uwzględnił zapisy decyzji z dnia [...] lipca 1972 r. ([...]), wbrew treści księgi wieczystej, to wówczas dopuściłby się rażącego naruszenia prawa. Nie może zatem być mowy o rażącym naruszeniu art. 110 kpa.

Ponadto w uznaniu Kolegium trudno ustalić przyczyny tego, że w księdze wieczystej nie zostały odzwierciedlone dane z decyzji z dnia [...] lipca 1972 r. ([...]). Choć nie stanowi to (bo stanowić nie może) przedmiotu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przekształcającej, spostrzec można, że kolejni użytkownicy wieczyści, w tym strony, takiego stanu rzeczy nie kwestionowali. Sugerowanego przez strony zaniechania Burmistrza w tej kwestii nie da się ocenić jako rażące naruszenie prawa, a w każdym razie nie unormowania art. 27 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, który przy wydawaniu decyzji przekształcającej nie miał zastosowania.

W zakończeniu uzasadnienia Kolegium odniosło się w zwięzły sposób do pozostałych przesłanek nieważności decyzji stwierdzając:

Naruszenie przepisów o właściwości: Decyzja przekształcająca została wydana przez organ właściwy, (art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 zdanie pierwsze ustawy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego).

Brak podstawy prawnej: Kwestionowana przez strony decyzja ma niewątpliwe podstawy prawne (art. 1- 3 ww. ustawy).

Res iudicata: Decyzja przekształcająca jest jedyną podjętą w rozpatrzeniu wniosku stron o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej.

Skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie: Wymieniona decyzja została skierowana do osób legitymujących się statusem stron postępowania.

Trwała niewykonalność decyzji, istniejąca w dniu jej wydania: Oceniana tu decyzja była wykonalna (i została dawno wykonana).

Wywołanie czynu zagrożonego karą w wyniku wykonania postanowienia: Oczywiste jest, że wykonanie decyzji przekształcającej w żaden sposób nie mogłoby wywołać czynu zagrożonego karą.

Nieważność z mocy prawa: Kwestionowana przez strony decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a to dla braku szczególnego przepisu powszechnie obowiązującego prawa, który tego rodzaju sankcję przewidywałby dla takiej decyzji.

Prawidłowość decyzji wydanej po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakwestionowali B. M. i P. M. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi działający imieniem skarżących pełnomocnik zarzucił kwestionowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2017 r. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji poprzez ustalenie, że pominięcie przez organ wydający zaskarżoną decyzję wcześniejszej decyzji organu, którego kompetencje przyjął, a dotyczącej prawa własności nieruchomości skarżących, nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Powołując się na tak sformułowany zarzut pełnomocnik B. M. i P. M. – wskazując przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi administracji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając żądanie skargi pełnomocnik skarżących przedstawił w szczegółowy sposób stan faktyczny sprawy, a następnie przekształcenia kompetencyjne organów administracji publicznej, wynikające z reform ustrojowych i ustaw określających właściwość organów samorządu terytorialnego i administracji rządowej, odwołując się przy tym do postanowień art. 163 i art. 164 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi zamieszczona też została argumentacja dotycząca rażącego naruszenia prawa jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. W tym zakresie pełnomocnik skarżących wskazał, że ich zdaniem przesłanka rażącego naruszenia prawa zaktualizowała się w przedmiotowej sprawie, poprzez pominięcie przez Burmistrza Miasta i Gminy w W. decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1972 r. Wydanie decyzji z tak opisanym naruszeniem jest sprzeczne z art. 110 kpa, a zatem zasadą związania organu administracji wydaną decyzją, oraz zasadą trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 kpa.

Tym samym, mając na względzie powyższe, należy uznać, że Burmistrz Miasta i Gminy w W. bezprawnie pominął decyzję organu, którego kompetencje przejął, a zatem również czyjego decyzjami wydanymi uprzednio pozostawał związany. Skarżący podnoszą bowiem, że nie toczyło się postępowanie administracyjne w przedmiocie uchylenia lub zmiany decyzji PPRN z dnia [...] lipca 1972 r., a zatem pozostaje ona ostateczna i obowiązująca.

Brak odniesienia się do decyzji tak istotnej, jak zmiana ustalonych powierzchni lokali i udziałów w nieruchomości wspólnej, stanowi, rażące naruszenie prawa również dlatego, że ingeruje w prawo własności, sankcjonując niewłaściwy stan prawny.

Pełnomocnik wyjaśnił też, że skarżący podnoszą, iż doprowadzenie do uregulowania niezgodności pomiędzy stanem faktycznym nieruchomości, a stanem ujawnionym w księgach wieczystych może mieć miejsce jedynie w drodze wzruszenia decyzji, której to dotyczy niniejszy wniosek.

Zdaniem skarżących potwierdza to również treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., o sygn. akt II Ca [...] /12, wydanego w sprawie z powództwa skarżących o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym.

W zakończeniu uzasadnienia pełnomocnik B. M. i P. M. podał, że wobec treści uzasadnienia powołanego wyroku Sądu Okręgowego we W. oraz zaskarżonej decyzji skarżący, którzy dotychczas nie odczuwali bezpośrednio konsekwencji nieprawidłowych wpisów w księdze wieczystej, pomijających dane z decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1972 r., obecnie nie mogą pogodzić się z ukształtowaniem ich prawa własności na podstawie niewłaściwej decyzji organów administracji i "to w ich mniemaniu stanowi rażące naruszenie prawa tak podstawowego, jak prawo własności".

W doręczonej Sądowi w dniu [...] czerwca 2017 r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 24 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że wnosi i wywodzi jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kwestionowaną w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2016 r. (Nr [...]) uznając tym samym zasadność odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] września 1998 r. (znak: [...]) orzekającej o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki gruntu, położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie nr [...], [...], o powierzchni [...] m2, dla której Sąd Rejonowy w W. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadził księgę wieczystą KW nr [...], a także ustalającej opłatę za przekształcenie opisanych praw rzeczowych.

Zaskarżona czynność orzecznicza i czynność ją poprzedzająca podjęte zostały w uwzględnieniem przepisów regulujących jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikowania orzeczeń administracyjnych tj. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia administracyjnego obarczonego kwalifikowaną wadą o charakterze materialnym, a jego skuteczność uzależniona jest od wykazania zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w zamkniętym katalogu zamieszczonym w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Ustalenie tej okoliczności - typowanej przez podmiot, który inicjuje czynności procesowe - następuje w toku postępowania, którego przeprowadzenie podlega regułom postępowania zwykłego (z kilkoma ustawowo wskazanymi wyjątkami).

Określając w art. 157 § 2 kpa inicjatywę w zakresie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego, ustawodawca przyjął zasadę oficjalności (działania z urzędu) oraz zasadę skargowości (działania na wniosek), przyznając stosowne uprawnienie stronie postępowania, czyli podmiotowi legitymowanemu wg kryteriów wskazanych w art. 28 i art. 29 kpa.

Z akt sprawy wynika, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte na wniosek B. M. i P. M. reprezentowanych przez pełnomocnika, którzy wnosząc o stwierdzenie nieważności opisywanej wcześniej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W., zarzucili wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa i wskazali jako podstawę prawną żądania kasacyjnego art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Czynności ocenne Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., których prawidłowości Sąd nie kwestionuje w obu składach orzekających w sprawie, dokonywane były nie tylko w tak określonych granicach kwalifikowanej wadliwości, ale także w odniesieniu do pozostałych wad, uwzględnionych w przepisie art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, powodujących stwierdzenie nieważności decyzji.

Wniosek o stwierdzenie nieważności stanowi jednocześnie podstawę dla dokonania przez właściwy organ oceny w zakresie dopuszczalności wszczęcia postępowania w określonym przedmiocie i w danym trybie, a pozytywna ocena obliguje ten organ do kontynuowania czynności procesowych i podjęcia postępowania zmierzającego do ustalenia zasadności lub niezasadności wniosku poprzez stwierdzenie zaistnienia lub niezaistnienia okoliczności w nim wskazanej. Treść wniosku wskazuje przedmiot postępowania, ale również niejako wyznacza obszar działania właściwego w sprawie organu, w granicach którego muszą być dokonywanej wszystkie czynności procesowe. W przypadku nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty następuje poprzez władczo wyrażone oświadczenie kompetentnego organu administracji publicznej dokonane przy zastosowaniu właściwego przepisu prawa procesowego, co do legalnej możliwości i zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego indywidualnego aktu administracyjnego poddanego kontroli w trybie ekstraordynaryjnym.

Postępowanie poprzedzające podjęcie rozstrzygnięcia - jak wskazano już wcześniej - mimo charakteru nadzwyczajnego podporządkowane jest zasadom właściwym dla postępowania jurysdykcyjnego, stosowanym odpowiednio, a Sąd w toku podjętych w sprawie czynności kontrolnych nie stwierdził ich naruszenia przez organ orzekający w obu składach.

Istotne również jest - co podkreślano zarówno w nauce, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności prowadzone przez organ wyższego stopnia (zwany również organem nadzorczym) ma na celu jedynie dokonanie oceny ważności decyzji na podstawie ustalonego stanu dowodowego i przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Organy administracji nie gromadzą w takim przypadku odrębnych dowodów, lecz orzekają na dowodach zgromadzonych w postępowaniu jurysdykcyjnym zakończonym decyzją, której legalność jest badana w postępowaniu nadzwyczajnym (B. Adamiak: Koncepcja nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, ACB, nr 648, Prawo CXII 1985, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1880/06, Lex nr 301837).

W judykaturze akcentowano również to, że działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może, co najwyżej, dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu, zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji, nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych, (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1554/06, Lex nr 328647).

Zważyć zatem należy, że stwierdzenie nieważności jest postępowaniem szczególnym, stanowiącym wyjątek od generalnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, statuowanej w przepisie art. 16 § 1 kpa, gwarantującej stabilność nabytych w trybie administracyjnym praw lub orzeczonych obowiązków. Z tych względów w doktrynie i w orzecznictwie powszechnie zaakceptowany został pogląd, że zaistnienie przesłanki skutkującej stwierdzeniem nieważności musi być oczywiste (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Wa 2197/06, Lex nr 368231; wyrok WSA z dnia 10 lipca 2007r, sygn. akt II OSK 1032/06, Lex nr 3682207). W prowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym w sposób szczególnie wnikliwy analizowana była przesłanka określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 (in fine) kpa, wskazująca na rażące naruszenie prawa. Odnosząc warunek oczywistości do zarzutu rażącego naruszenia prawa, jako przesłanki nadzwyczajnej czynności weryfikacyjnego należy wskazać, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia powoduje, że nie może być ona akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i nie daje się pogodzić z systemem obowiązujących norm (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r. op. cit.; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2007 r., op. cit.)

Sąd zwrócił uwagę, że ten aspekt kwalifikowanej wadliwości został wskazany w uzasadnieniu decyzji poprzedzającej decyzję zaskarżoną.

Wskazać w tym kontekście również należy, że ocena właściwego w sprawie organu co do zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa musi być prowadzona w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania kwestionowanej decyzji. Podkreślenia wymaga również to, że stwierdzenie nieważności oznacza, że decyzja, której to stwierdzenie dotyczy obarczona była kwalifikowaną wadą od dnia wydania, czyli ze skutkiem ex tunc.

Ustawodawca konstruując omawiany tryb nadzwyczajnej weryfikacji orzeczeń administracyjnych nie zdefiniował pojęcia "rażące naruszenie prawa". Nie zostało też ono precyzyjnie określone w systemie administracyjnego prawa procesowego. Z tego względu oraz wobec wskazanego powyżej skutku stwierdzenia nieważności zarówno w literaturze prawniczej, jak i w orzecznictwie konsekwentnie podkreślano konieczność odróżnienia rażącego naruszenia prawa, dla którego zasadniczym kryterium jest oczywista sprzeczność z treścią zastosowanego przepisu prawa od naruszenia prawa nawet istotnego, ale pozbawionego cech, pozwalających na kwalifikowanie go jako rażące. Taką powinność wyeksponował w swoim orzeczeniu Sąd Najwyższy stwierdzając ponadto, że rażące naruszenie prawa jest wyrazem ewidentnego, jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa; w tych przypadkach uchybienie prawu ma charakter oczywisty, jasny i bezsporny, nie dopuszczający możliwości odmiennej wykładni, chodzi więc raczej o stwierdzenie ewidentnego błędu, nie zaś o wybór jednej z możliwych do przyjęcia interpretacji (sygn. akt II ARN 22/95, OSNAPU 1996, Nr 19-20, poz. 297). Na uwagę zasługuje również konstatacja Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarta w wyroku z dnia 9 lutego 2005r. (sygn. akt OSK 1134/04, nie publ.), z której wynika, że "w sposób rażący może być naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy który nie wymaga wykładni prawa".

Istotne w tych okolicznościach jest, że podstawą prawną kwestionowanej przez wnioskodawców decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej wnioskiem nieważnościowym decyzji przekształceniowej), z której art. 1 i 2 wynika, że określa ona zasady przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osób fizycznych, będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, a przepisy tej ustawy stosuje się do osób fizycznych, które nabyły prawo użytkowania wieczystego przed dniem jej ogłoszenia i złożą do dnia 31 grudnia 2000 r. wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności do wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w przypadku, gdy użytkowanie wieczyste ustanowione jest na nieruchomości gminnej.

Decyzję o przekształceniu wydaje ten organ.

Sąd podziela ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do braku możliwości stwierdzenia – w warunkach faktycznych i prawnych istniejących w sprawie – rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu ocenianej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji. Sąd podziela stanowisko Kolegium, uznającego że organ orzekający o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie mógł zmienić wielkości udziału danej osoby w prawie użytkowania wieczystego, a zmianie ulegał wyłącznie rodzaj prawa rzeczowego, natomiast kwestia wielkości udziałów w prawie własności nieruchomości pozostaje poza ustawowym skutkiem decyzji przekształceniowej.

Z materiału sprawy wynika, że w kwestionowanej wnioskiem weryfikacyjnym przekształceniowej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] września 1998 r. udziały w prawie użytkowania wieczystego i w prawie własności orzeczone zostały w sposób odpowiadający stosownym wpisom w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości objętej tym orzeczeniem przekształceniowym. Istotne przy tym jest – co zasadnie akcentowało Kolegium w obu składach orzekających w sprawie, że organ dysponujący kompetencją decyzyjną w sprawie dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności był bezwzględnie związany treścią wpisów wieczystoksięgowych w tym oznaczających udziały w prawie użytkowania wieczystego i w prawie własności nieruchomości lokalowych i nie był uprawniony do ich weryfikowania.

Materiał sprawy wskazuje jednoznacznie, że w księdze wieczystej Nr KW [...], prowadzonej dla nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie numerem [...], [...] o powierzchni [...] m2 nie zostały ujawnione zmiany dokonane w sytuacji prawnej dysponentów praw rzeczowych, decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1972 r.

Orzekający o przekształceniu tych praw w dniu [...] września 1998 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. nie był uprawniony do samodzielnego ustalania zakresu praw rzeczowych, w tym wielkości udziałów, a jednocześnie ignorowaniu treści wpisów istniejących w prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości księdze wieczystej. Podjęcie działań zmierzających do weryfikacji wpisów miałoby cechy działania nielegalnego.

Dodatkowo należy też wskazać, że Kolegium prawidłowo zwróciło uwagę na konstytutywny dla ustanowienia prawa użytkowania wieczystego i jego przeniesienia charakter wpisu do księgi wieczystej.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że Kolegium w obu składach orzekających z dołożeniem należytej staranności zanalizowało również pozostałe przesłanki nieważności określone w art. 156 § 1 pkt 1-7, w tym również te, które nawet w przypadku ich zaistnienia nie mogły spowodować wyeliminowanie kwestionowanej wnioskiem weryfikacyjnym decyzji z obrotu prawnego, wobec objęcia ich przez ustawodawcę negatywnym warunkiem terminowym, ustanowionym w przepisie art. 156 § 2 kpa.

Sąd akceptuje bezwzględnie argumentację Kolegium przedstawioną w odniesieniu do poszczególnych kwalifikowanych wad w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej.

Zważyć należy, że wobec treści art. 2 powoływanej wcześniej ustawy przekształceniowej nie budzi wątpliwości – co wyczerpująco wykazało Kolegium – właściwość Burmistrza Miasta i Gminy W. jako organu uprawnionego do orzekania o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości, która do daty przekształcenia prawa stanowiła własność gminy.

Prawidłowo również Kolegium wyeliminowało możliwość uznania w rozpoznawanej sprawie, że zaistniała w niej przesłanka określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 (in linine), wskazując wprost podstawę prawną do wydania orzeczenia o przekształceniu zawartą w przepisach art. 1-3 powoływanej ustawy przekształceniowej z dnia 4 września 1997 r., zastosowaną przez Burmistrza Miasta i Gminy W. przy podejmowaniu kwestionowanej przez wnioskodawców decyzji.

Zdaniem Sądu materiał zebrany w sprawie uprawnia do stwierdzenia – zgodnego z oceną przyjętą przez Kolegium w obu składach orzekających, że przed wydaniem kwestionowanej wnioskiem weryfikacyjnym decyzji przekształceniowej, sprawa o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości nie została rozstrzygnięcia inną decyzją ostateczną, a decyzja przekształceniowa z dnia [...] września 1998 r. została skierowana do osób, spełniających w sprawie kryteria strony postępowania, stosownie do przepisów art. 1 ust. 1-2, i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, wcześniej powoływanej oraz art. 28 i 29 kpa.

W uznaniu Sądu należy też zaaprobować ocenę Kolegium dokonaną w odniesieniu do przesłanek uwzględnionych w przepisach pkt. 5-7 art. 156 § 1 kpa, zgodnie z którą decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] września 1998 r. (znak: [...]) nie była obarczona wadą niewykonalności w dniu jej wydania o charakterze trwałym, jej wykonanie nie mogło wywołać czynu zagrożonego karą, nie zawiera też wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że kwestionowana przez wnioskodawców decyzja przekształceniowa, wcześniej opisywana nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością, określoną przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 kpa.

Dodatkowo Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że akceptuje i przyjmuje za swoją argumentację Kolegium odnoszącą się do treści powoływanego w skardze wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. (sygn. akt II CA [...] /12) oraz do sposobu interpretowania uzasadnienia tego wyroku przez skarżących.

Mając na względzie przedstawione wcześniej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając prawidłowość dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. oceny i poprzedzających ją czynności – stosownie do przepisu art. 151 powoływanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.