Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1507/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.154 § 1, art.286
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant: st. asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 411/14 w sprawie ze skargi P.K. na niewykonanie przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 788/13 w przedmiocie zwolnienia ze służby wojskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 411/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P.K. na niewykonanie przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 788/13, wymierzył Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych grzywnę w wysokości 1000 zł oraz stwierdził, że nie miało miejsca rażące naruszenie prawa.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie orzeczeniem z 21 października 2009 r. uznała skarżącego P.K. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej.

W dniu 18 grudnia 2009 r. skarżący złożył wniosek w trybie art. 111 § 1 k.p.a., mylnie potraktowany jako odwołanie od powyższego orzeczenia.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie orzeczeniem z 17 lutego 2010 r. utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w sprawie niezdolności strony do zawodowej służby wojskowej.

Dowódca 1 Bazy Materiałowo – Technicznej w [..] rozkazem personalnym z 9 kwietnia 2010 r., nr [..] 0, działając na podstawie art. 111 ust. 3, art. 115 ust. 2 i 3 i art. 122 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), zwolnił skarżącego P.K. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go w stan spoczynku "wskutek ustalenia przez Wojskową Komisję Lekarską niezdolności do służby wojskowej".

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie decyzją z 29 czerwca 2010 r. stwierdziła nieważność orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 17 lutego 2010 r., jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący wniósł w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. wniosek o uzupełnienie decyzji, mylnie potraktowany przez organy obu instancji jako odwołanie od orzeczenia organu I instancji.

Wobec powyższego P.K. w dniu 19 lipca 2010 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z 9 kwietnia 2010 r..

Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego pismem z 13 sierpnia 2010 r. nr [..]., odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu z 9 kwietnia 2010 r. uzasadniając, że nie jest on decyzją administracyjną.

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych postanowieniem z 23 grudnia 2010 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Na powyższe postanowienie P.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w wyniku czego wyrokiem z 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 197/11, zostało ono uchylone.

W tej sytuacji Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, decyzją z 29 czerwca 2011 r. nr 269/11, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wskutek kolejnej skargi P.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższy akt administracyjny, Sąd wyrokiem z 7 września 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 915/11, uchylił zaskarżoną decyzję.

Dowódca 1 Bazy Materiałowo – Technicznej rozkazem z 23 sierpnia 2010 r. nr [..], uchylił na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. rozkaz z 9 kwietnia 2010 r..

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w wykonaniu zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, decyzją z 4 listopada 2011 r. nr [..], uchylił decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z 13 sierpnia 2010 r. nr [..] /Opr. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Dowódcy 1 Bazy Materiałowo – Technicznej z 9 kwietnia 2010 r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

Następnie w odpowiedzi na wniosek P.K. z 13 września 2010 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [..] z 23 sierpnia 2010 r. Dowódcy 1 Bazy Materiałowo-Technicznej, uchylającego rozkaz personalny nr [..] z 9 kwietnia 2010 r. w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego pismem z 19 stycznia 2011 r. nr [..], odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższego rozkazu.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją z 31 stycznia 2012 r. nr [..], utrzymał je w mocy.

Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi P.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z 9 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 318/12, uchylił zaskarżoną decyzję.

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją z 26 września 2012 r. nr [..], uchylił decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z 19 stycznia 2011 r. nr [..] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Dowódcy 1 Bazy Materiałowo-Technicznej w Toruniu z 9 kwietnia 2010 r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przekazał sprawę następcy prawnemu do ponownego rozpatrzenia.

Natomiast z uwagi na treść art. 10 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 22, poz. 114), Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją z 3 grudnia 2012 r. nr [..], działając na podstawie art. 156 § 2 w zw. z art. 158 § 1 i § 2 k.p.a., stwierdził wydanie decyzji Dowódcy 1 Bazy Materiałowo-Technicznej w Toruniu nr [..] z naruszeniem prawa.

Od decyzji tej P.K. wniósł odwołanie do Szefa Sztabu Generalnego WP za pośrednictwem Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z 31 stycznia 2013 r., nr [..], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W wyniku skargi P.K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 września 2013 r., sygn. akt 788/13, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [..] z 3 grudnia 2012 r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził od Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego na rzecz skarżącego P.K. kwotę 240 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Sąd podał m.in. że: "Na gruncie powyższych rozważań na aprobatę zasługuje zarzut naruszenia art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a.. W niniejszej sprawie chodzi bowiem w istocie o skutki faktyczne, które wywołała decyzja z 23 sierpnia 2010 r., a nie o skutki prawne. Stąd też nie sposób mówić o nieodwracalności skutków prawnych. Ponadto bez wątpienia poprzedni stan prawny może zostać przywrócony, bowiem istnieje podmiot, któremu prawo przysługiwało oraz istnieje instytucja stanowiąca źródło prawa, a więc umocowanie ustawowe przewiduje możliwość wydania aktu administracyjnego indywidualnego w sprawie skarżącego. Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobowiązany będzie do zastosowania przy orzekaniu przedstawionej wykładni przepisów prawa".

Powyższy wyrok wraz z aktami administracyjnymi sprawy został doręczony Szefowi Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w dniu 5 grudnia 2013 r..

Pismem z 8 stycznia 2014 r., skierowanym do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (doręczonym organowi w dniu 9 stycznia 2014 r.), skarżący wezwał organ do wykonania powyższego wyroku.

Pismem z 13 stycznia 2014 r. Inspektorat Wsparcia Sił Zbrojnych zwrócił się z pismem do Sztabu Generalnego WP z zapytaniem, czy od powyższego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna.

Sztab Generalny WP pismem z 17 stycznia 2014 r. (doręczonym organowi w dniu 22 stycznia 2014 r.), zwrócił organowi pierwszej instancji powyższy wyrok wraz z aktami administracyjnymi.

Pismem z 3 lutego 2014 r., skierowanym do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (doręczonym organowi w dniu 5 lutego 2014 r.), skarżący ponownie wezwał organ do wykonania powyższego wyroku.

Z kolei organ pismem z 3 lutego 2014 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych poprzez sprecyzowanie wezwania, bowiem zarówno w wezwaniu z 8 stycznia 2014 r. jak i z 3 lutego 2014 r. skarżący wzywając do wykonania wyroku, zawarł jednocześnie żądanie w sprawie wypłaty odszkodowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 lutego 2014 r. skarżący zarzucił Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 września 2013 r., sygn. akt 788/13 i wniósł o wymierzenie organowi, w trybie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), grzywny w wysokości 5-krotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, zobowiązanie do przekazania Sądowi całości akt postępowania i zasądzenie na jego rzecz kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu podał, że w myśl art. 286 § 2 cytowanej powyżej ustawy, termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia doręczenia akt organowi i z braku odrębnych regulacji uznać należy, że wynosi on miesiąc, stosownie do treści art. 35 § 3 k.p.a..

Następnie pismem z 7 lutego 2014 r. skarżący jeszcze raz wskazał, że chodzi mu o wykonanie wyroku z 5 września 2013 r..

Inspektorat Wsparcia Sił Zbrojnych pismem z 19 lutego 2014 r. zawiadomił skarżącego w trybie art. 35 § 3 k.p.a., że przedmiotowe postępowanie ma charakter skomplikowany i zostanie zakończone do 22 marca 2014 r., tj. w ciągu dwóch miesięcy.

Z kolei skarżący pismem z 25 lutego 2014 r. skierowanym do organu skonstatował, że zawiadomienie takie winno być mu dostarczone w terminie maksymalnie miesiąca, a sprawa nie ma charakteru skomplikowanego, bowiem była już wielokrotnie rozpoznawana przez ten sam organ.

W odpowiedzi na skargę z 7 marca 2014 r. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wniósł o jej oddalenie. Wskazując na stan faktyczny stwierdził, że już w dniu 30 października 2013 r., wiedząc o wydaniu nieprawomocnego wyroku, zwrócił się do Sztabu Generalnego WP, wskazując na zasadność wniesienia skargi kasacyjnej. Dodał też, że termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Skoro wyrok wraz z aktami sprawy otrzymał od organu drugiej instancji w dniu 22 stycznia 2014 r., to od tego dnia rozpoczął się bieg terminów do załatwienia sprawy.

Pismem z 19 marca 2014 r. organ poinformował skarżącego o prawie zapoznania się z całością materiałów zebranych w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Skarżący pismem z 25 marca 2014 r. podtrzymał zarzuty ze skargi i stwierdził, że organ dopiero teraz podjął czynności procesowe, zaś nie dotrzymał terminu, tj. 22 marca 2014 r., podanego przez siebie w piśmie z 20 lutego 2014 r..

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją z 3 kwietnia 2014 r. działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2. art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a., stwierdził nieważność rozkazu personalnego Dowódcy 1 Bazy Materiałowo - Technicznej z 23 sierpnia 2010 r..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę ustalił, że po uprawomocnieniu się wyroku z 5 września 2013 r., Sąd przekazał wyrok wraz z aktami administracyjnymi organowi, który wydał zaskarżoną decyzję, tj. Szefowi Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w dniu 5 grudnia 2013 r..

Natomiast skarżący wzywał Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych do wykonania powyższego wyroku w dniu 8 stycznia 2014 r. i w dniu 3 lutego 2014 r., zaś do dnia wniesienia skargi wyrok nie został wykonany, dopiero w dniu 3 kwietnia 2014 r. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wydał decyzję nr [..]. Ponadto pierwsze działania podjęte przez organ celem wykonania wyroku miały miejsce w dniu 13 stycznia 2014 r., kiedy to zwrócono się z pismem do Szefa Sztabu Generalnego WP oraz w dniu 3 lutego 2014 r., kiedy to zwrócono się do skarżącego o uzupełnienie braków formalnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 154 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji - Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych dopuścił się bezczynności w wykonaniu wyroku,

b) art. 286 P.p.s.a. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin do wykonania wyroku, co oznacza załatwienie sprawy, rozpoczyna swój bieg od doręczenia przez sąd prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi organowi nadrzędnemu, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 5 grudnia 2013 r., nie zaś od daty faktycznego przekazania akt przez organ II instancji Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, tj. od dnia 22 stycznia 2014 r., i co za tym idzie, na nieprawidłowym przyjęciu, że termin załatwienia sprawy dla organu I instancji upływał w dniu 6 stycznia 2014 r. przez co organ od tego dnia pozostawał w zwłoce.

Skarżący kasacyjnie domagał się uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 411/14, w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi oraz o zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu powołał się autor skargi kasacyjnej na pojawiające się w orzecznictwie stanowisko, że przepis art. 286 P.p.s.a. ustanawia zasadę "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego. Organ musi dysponować aktami sprawy w sposób możliwy do rozstrzygnięcia, analogicznie jakby procedował w sprawie po raz pierwszy. Procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku administracyjnego nie jest więc spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. Dopiero bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa (np. w art. 35 k.p.a.) lub wyznaczony przez sąd.

W rozpatrywanej sprawie w aktach sprawy nadesłanych przez organ znajdowało się pisemne wezwanie skarżącego z dnia 4 lutego 2013 r., skierowane w tym dniu do właściwego organu. Wezwanie to nastąpiło niewątpliwie po dniu, w którym wyrok WSA z dnia 22 listopada 2012 r. stał się prawomocny, ale przed dniem, w którym właściwy organ otrzymał wyrok ze stwierdzeniem prawomocności wraz z aktami sprawy, co nastąpiło w dniu 6 lutego 2013 r.. Oznacza to, że nie zaczęły swego biegu terminy do załatwienia sprawy, określone w art. 35 k.p.a.. W sytuacji, gdy organ ma obowiązek procedowania po uchyleniu przez sąd poprzednio wydanej decyzji, dla ustalenia początkowej daty terminu załatwienia sprawy należy stosować art. 286 P.p.s.a.. W rozumieniu art. 154 P.p.s.a. za skuteczne można uznać jedynie wezwanie właściwego organu złożone po otrzymaniu przez ten właściwy organ akt sprawy z odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Organ musi dysponować aktami sprawy w sposób możliwy do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem aktami kompletnymi, analogicznie jakby procedował po raz pierwszy w sprawie. W takim przypadku znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 35 § 3 k.p.a.. Przepis ten bowiem ustanawia generalne terminy do załatwienia sprawy administracyjnej. W sytuacji jednak gdy organ ma obowiązek procedowania po uchyleniu przez Sąd poprzednio wydanej decyzji, konieczne jest odmienne ustalenie daty początkowej biegu tychże terminów.

W przedmiotowej sprawie, co podkreślił skarżący kasacyjnie, akta sprawy wraz z uwierzytelnioną kopią prawomocnego wyroku organ I instancji otrzymał w dniu 22 stycznia 2014 r. i od tej daty rozpoczął się dla tego organu bieg terminów do wydania decyzji, stosownie do treści art. 35 § 3 k.p.a.. Nie można więc przyjąć, wbrew twierdzeniom Sądu, że Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, wydając decyzję nr 115/14 z dnia 3 kwietnia 2014 r., pozostawał w zwłoce.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a.. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten – inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne - zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a.. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym przypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie skarżący kasacyjnie organ wskazał na dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny materiału dowodowego poprzez ustalenie naruszenia przez organ terminów przewidzianych w art. 35 § 3 k.p.a. oraz w art. 286 § 2 P.p.s.a.

W przekonaniu składu orzekającego NSA powyższe zarzuty są niezasadne.

Stosownie do przepisu art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zasadniczą przesłanką do zastosowania art. 154 P.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny jest zatem ustalenie, że do dnia wniesienia skargi organ administracji nie wykonał wyroku sądu.

Natomiast przepis art. 286 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jednocześnie § 2 cytowanego przepisu przewiduje, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi.

W przedmiotowej sprawie ocenie Sądu I instancji podlegało wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt 788/13. Wyrokiem tym uchylono zarówno zaskarżoną decyzję organu II instancji – Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, jak też oraz decyzję organu I instancji - Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych. W tej sytuacji, w przekonaniu skarżącego kasacyjnie, termin do załatwienia sprawy P.K. winien być liczony od dnia, kiedy kompletne akta sprawy otrzymał organ I instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia takiego nie uzasadnia, wskazana w skardze kasacyjnej treść art. 286 § 2 P.p.s.a.. Z treści § 1 powyższego przepisu wynika bowiem, że po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin zaś do załatwienia sprawy liczy się od daty przekazania akt organowi. Skoro więc akta przekazywane są przez sąd pierwszej instancji organowi odwoławczemu, to od tej daty należy liczyć termin do załatwienia sprawy. Wbrew więc wywodom skarżącego kasacyjnie termin ten nie rozpoczyna swojego biegu od daty zwrotu akt organowi I instancji przez organ II instancji. (por. wyrok NSA z 30 lipca 2014 r., I OSK 882/14, wyrok NSA z 38 marca 2014 r., II OSK 881/13, postanowienia NSA z 31 lipca 2013 r., II OSK 1703/13, dostępne cbois.nsa.gov.pl).

Opóźnione przekazanie przez organ II instancji akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem organowi I instancji nie może bowiem powodować niekorzystnych dla strony skutków procesowych, a takie mogłyby wynikać z opieszałości organu w zakresie przekazania akt.

W przekonaniu składu orzekającego NSA w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przywołana przez autora skargi kasacyjnej okoliczność braku "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego, dotyczy ona bowiem jedynie sytuacji, gdy skarżący wzywa organ do wykonania wyroku jeszcze przed doręczeniem prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. W takim stanie faktycznym termin do załatwienia sprawy rozpoczyna swój bieg od daty rzeczywistego zwrotu akt, ponieważ dopiero od tej chwili organ ma ponownie możliwość prowadzenia w sprawie postępowania. W przedmiotowej sprawie natomiast wezwanie do wykonania wyroku Sądu zostało skierowane do organu w dniu 8 stycznia 2014 r. i ponownie 3 lutego 2014 r., gdy tymczasem zwrot akt nastąpił 5 grudnia 2013 r..

Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 184 P.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.