Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 936/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4  ust. 7 i 8
journal: Dz.U. 2005 nr 175 poz 1459
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości
article: art. 5
journal: Dz.U. 2009 nr 206 poz 1590
law: Ustawa z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. W. i L. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2008 r. A. W. i L. W. zwrócili się do Prezydenta Miasta C. o przekształcenie w prawo własności użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], obejmującej działkę nr [a] o pow. 2556 m2, dla której prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w C. księga wieczysta [...] – w trybie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.). Prezydent Miasta C. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o przekształceniu prawa i ustaleniu wysokości opłaty z tego tytułu oraz o odmowie przyznania bonifikaty od tejże opłaty.

W wyniku odwołania wnioskodawców decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło o uchyleniu powyższej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejna decyzja tego organu z dnia [...] r., podjęta po ponownym rozpoznaniu sprawy, została zaś uchylona wskutek odwołania wnioskodawców przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie decyzji z dnia [...] r. nr [...], zaś sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wreszcie, trzecią decyzją, podjętą w dniu [...] r. nr [...] z up. Prezydenta Miasta C. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1-8 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 67 ust. 1 i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), orzeczono o:

- przekształceniu w prawo własności użytkowania wieczystego przedmiotowej

nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym

A. W. i L. W.,

- ustaleniu opłaty z tytułu przekształcenia prawa w wysokości 53.625 zł,

- odmowie przyznania ustawowej i uznaniowej bonifikaty od opłaty w wysokości

90 %,

- wyrażeniu zgody na uiszczenie opłaty w 20 ratach rocznych po 2.681,25 zł każda,

- ustanowieniu na nieruchomości hipoteki przymusowej na rzecz Skarbu Państwa

w celu zabezpieczenia należności związanych z opłatą w wysokości 53.625 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania wskazał, że wpis prawa użytkowania wieczystego na rzecz wnioskodawców nastąpił w księdze wieczystej w dniu [...] r. – na podstawie wniosku z dnia [...] r. i umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego z dnia [...] r. Rep. [...] nr [...]. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta C. (uchwała Rady Miasta C. Nr [...] z dnia [...] r., opubl. Dz. Urzęd. Woj. [...]. z dnia [...]r. nr [...], poz. [...]), przedmiotowa nieruchomość położona jest na obszarze oznaczonym symbolem "D17MN – tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjonalnej". Stąd też organ I instancji stwierdził, że wnioskodawcy spełnili przesłanki, określone w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Gdy zaś idzie o wyliczenie opłaty z tytułu przekształcenia prawa, organ administracji wyjaśnił, że z uwagi na dokonanie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w dniu [...] r. w oparciu o operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] r. przez rzeczoznawcę majątkowego W. L., wartość prawa własności działki nr [a] należało ustalić w oparciu o ten operat jako sporządzony w okresie ostatnich dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o przekształcenie prawa. Stąd też wartość prawa własności ustalono na kwotę 243.766 zł, tj. 95,37 zł/m2. Natomiast wartość prawa użytkowania wieczystego działki zgodnie z operatem szacunkowym z dnia [...] r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego K. P., który organ I instancji uznał za prawidłowy, wynosi 190.141 zł. Po zaliczeniu na poczet wartości prawa własności – wartości prawa użytkowania wieczystego, wysokość opłaty za przekształcenie prawa, ustalono zatem na kwotę 53.625 zł. Zdaniem organu I instancji, z uwagi na wysokość dochodu miesięcznego, liczonego z braku definicji ustawowej w oparciu o art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 493 ze zm.), wnioskodawcy nie są uprawnieni do otrzymania bonifikaty ustawowej, o której mowa w art. 4 ust. 8 ustawy. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w drugim półroczu 2007 r. – jako ostatnim półroczu przed złożeniem wniosku o przekształcenie prawa – wyniosło bowiem 2.417,63 zł (vide: obwieszczenie Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2008 r., MP z 2008 r. Nr 16, poz. 181). Tymczasem dochód miesięczny w rodzinie wnioskodawców w tym okresie wyniósł 2.497,86 zł na osobę, czyli przekroczono kryterium dochodowe o kwotę 80,23 zł. Gdy zaś idzie o sposób obliczenia wysokości dochodu, organ I instancji wyjaśnił, że brak podstawy do pomniejszenia uzyskanego przez wnioskodawców dochodu z tytułu umowy najmu lokalu mieszkalnego w wysokości 8.400 zł o wydatki przez nich poniesione w postaci czynszu za ten lokal za okres 6 miesięcy w kwocie 2.221,74 zł, bowiem przychody z najmu nie zostały uzyskane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), podatek zryczałtowany od osób fizycznych osiągających przychody m. in. z tytułu umowy najmu, które to umowy nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, pobiera się bez pomniejszenia przychodu o koszty uzyskania. Tymczasem zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, przez dochód należy rozumieć sumę miesięcznych przychodów pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne oraz kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Zatem zdaniem organu I instancji, wskazane w tym przepisie obciążenia pomniejszające dochód są wymienione enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. W konsekwencji, brak podstawy prawnej do przyznania wnioskodawcom bonifikaty ustawowej z racji przekroczenia kryterium dochodowego. Nadto, organ I instancji nie dopatrzył się przesłanek do przyznania bonifikaty uznaniowej, o której mowa w art. 4 ust. 7 ustawy o przekształceniu... W tym względzie wskazano, że wnioskodawcy są właścicielami dwóch lokali mieszkalnych:

- o pow. 114 m2 w C.,

- o pow. 40 m2 w K. (lokal wynajmowany osobie trzeciej).

W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie przyznanie bonifikaty uznaniowej nie miałoby na celu umożliwienie wnioskodawcom nabycia nieruchomości w celu zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych, lecz w rzeczywistości służyłoby przysporzeniu im korzyści majątkowych kosztem Skarbu Państwa, tym bardziej, że opłatę rozłożono na raty.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. i L. W. zakwestionowali rozstrzygnięcie w części ustalającej opłatę za przekształcenie prawa i odmawiającej przyznania bonifikat od opłaty (§ 2 decyzji organu I instancji). Odwołujący się zarzucili naruszenie art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu... poprzez zastosowanie wprost definicji dochodu określonej w ustawie o pomocy społecznej, a co za tym idzie, nieuwzględnienie ponoszonego przez nich czynszu jako kosztu uzyskania przychodu z tytułu najmu lokali, co w efekcie skutkowało pozbawieniem ich prawa do bonifikaty ustawowej.

Nadto, odwołujący się wskazali na uchybienie art. 7 i 8 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia kwestii związanych ze źródłem finansowania posiadanych przez nich lokali mieszkalnych, co doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy przyznania im bonifikaty uznaniowej. Podali, że na nabycie lokali, jak i przedmiotowej nieruchomości zaciągnęli wieloletnie kredyty, a przy tym z uwagi na stanowisko organu o przekroczeniu dochodu o kwotę 80,23 zł, zasady współżycia społecznego i sprawiedliwości społecznej, przemawiają za przyznaniem ich bonifikaty uznaniowej.

Zaskarżoną decyzją, podjętą z up. Wojewody [...], orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, podzielając ustalenia faktyczne i pogląd prawny tego organu. Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że art. 8 ustawy o pomocy społecznej odmiennie reguluje kwestie ustalania dochodu osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, której to działalności odwołujący się nie prowadzą. Nadto, organ odwoławczy wyjaśnił, że z mocy art. 5a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., przepisy tej ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej, co oznacza podstawę do zastosowania ustawy o pomocy społecznej na użytek ustalania dochodu.

Gdy zaś idzie o odmowę przyznania bonifikaty uznaniowej, organ II instancji wskazał, że kwestia sposobu finansowania posiadanych przez odwołujących się lokali mieszkalnych jest nieistotna i nie podważa zasadności stanowiska organu I instancji.

Z tych też względów odwołania nie uwzględniono.

W skardze do sądu administracyjnego A. W. i L. W. domagali się uchylenia decyzji organu odwoławczego i zasądzenia kosztów postępowania, ponawiając w całości zarzuty i argumentację, zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący zaakcentowali, że definicję dochodu, określoną w ustawie o pomocy społecznej nie można stosować wprost w niniejszej sprawie, lecz należało stosować wykładnię funkcjonalną tego pojęcia w kontekście całego przepisu art. 8, nie ograniczając się jedynie do ust. 3, jak to uczyniły organy administracji. Zgodnie z art. 8 ust. 5 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, za dochód przyjmuje się przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej pomniejszony m. in. o koszty uzyskania przychodu. Stąd też ponoszony przez nich czynsz należało odliczyć od osiąganego przez nich dochodu z tytułu najmu lokalu, jako że brak podstaw do różnicowania sytuacji osób ubiegających się o bonifikatę od opłaty za przekształcenie prawa w zależności od faktu prowadzenia działalności gospodarczej i formy opodatkowania, skoro świadczenie usług najmu może odbywać się zarówno w zakresie takiej działalności, jak i poza nią.

Skarżący podtrzymali też zarzut o dowolności stanowiska organu administracji, gdy idzie o odmowę przyznania im bonifikaty uznaniowej w sytuacji przekroczenia dochodu o kwotę 80,23 zł.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga musiała odnieść skutek, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty należało podzielić.

W niniejszej sprawie nie jest sporny fakt, że skarżącym przysługuje uprawnienie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości

z mocy art. 1 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o przekształceniu... Nie jest też kwestionowana wysokość opłaty z tytułu przekształcenia, wyliczona na kwotę 53,625 zł, zgodnie z wymogami z art. 4 ust. 2 tej ustawy.

Sporne jest natomiast uprawnienie do bonifikaty na podstawie art. 4 ust. 7 i 8 cyt. ustawy. W tej kwestii w pierwszym rzędzie wyjaśnić przyjdzie, że decyzje organów obydwu instancji zapadły po ponownym rozpoznaniu sprawy na gruncie stanu prawnego, wprowadzonego ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1590), która weszła w życie z dniem 7 stycznia 2010 r. Z braku przepisów przejściowych i mając na uwadze konstytucyjny charakter decyzji o przekształceniu prawa, przyjąć należy, że rozstrzygnięcie sprawy wszczętej przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, winno nastąpić na podstawie zmienionego stanu prawnego, obowiązującego w dacie orzekania przez organy administracji.

W aktualnym stanie prawnym właściwy organ jest zobligowany do udzielenia na wniosek strony bonifikaty od opłaty w wysokości 90 %, jeżeli nieruchomość jest m. in. przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, co dotyczy niniejszej sprawy, zaś dochód miesięczny na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym nie przekracza przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia prawa.

Mając na uwadze datę złożenia wniosku (30 kwietnia 2008 r.), w niniejszej sprawie miarodajny jest zatem dochód w II półroczu 2007 r., kiedy to przeciętne wynagrodzenie wynosiło 2.417,63 zł (MP z 2008 r. Nr 16, poz. 181). Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii sposobu ustalania dochodu na jednego członka rodziny na użytek udzielenia bonifikaty z art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu..., która to ustawa nie zawiera ani definicji tego pojęcia, ani też nie reguluje trybu postępowania w tym zakresie. Zdaniem organów obydwu instancji, w takim przypadku zastosowanie mają przepisy powołanej wyżej ustawy o pomocy społecznej, a przy tym organ odwoławczy wniosek taki wyprowadził z treści art. 5a ustawy o przekształceniu... Przepis ten, dodany na mocy ustawy nowelizującej z dnia 5 listopada 2009 r., stanowi że przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej. Z kolei ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. nr 59, poz. 404 ze zm.), przez pomoc publiczną określa pomoc państwa spełniającą przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, czyli wszelką pomoc przyznawaną przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, w tym pomoc o charakterze socjalnym przyznawaną indywidualnym konsumentom.

Stąd też możliwe jest kwalifikowanie bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa do kategorii pomocy publicznej. Zważyć też przyjdzie, że identyczną regulację zawiera przepis art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Taki stan rzeczy nie oznacza jednak wprost, że do ustalania dochodu na użytek udzielenia bonifikaty mają zastosowanie przepisy ustawy o pomocy społecznej. Należy mieć bowiem na uwadze fakt, że przepis art. 5a ustawy o przekształceniu... obowiązuje dopiero od dnia 7 stycznia 2010 r. Zdaniem składu orzekającego, brak podstaw, aby z braku definicji ustawowej, pojęcie dochodu na jednego członka rodziny, interpretować odmiennie od zasad ustalania dochodu na użytek pomocy społecznej. Takie rozumowanie zdaje się też potwierdzać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt K 9/08 < OTK-A 2010/1/4/Dz. U. 2010/21/109 > Wskazać przyjdzie, że ustawa o pomocy społecznej posługuje się pojęciem "dochodu na jego członka rodziny". Kryterium dochodowe musi też stanowić pojęcie obiektywne. W przeciwnym wypadku każda osoba ubiegająca się o bonifikatę mogłaby inaczej oceniać swoje dochody. Zabieg dowolności przy ocenie spełnienia kryterium dochodowego należy więc uznać za niedopuszczalny.

W konsekwencji, opowiedzieć się należy za poglądem organów administracji, że dochód w rozumieniu art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu... należy kwalifikować

wg tych samych zasad, które wynikają z art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Tymczasem ustawa ta odrębnie określa sposób ustalania dochodu osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, rozróżniając nadto sytuację prawną tych osób w zależności od formy opodatkowania. Jedynie w przypadku osób opodatkowanych na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dochód przyjmuje się przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu (art. 8 ust. 5 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej). W przypadku opodatkowania działalności gospodarczej na zasadach określonych w przepisach o zryczałtowanym podatku dochodowym, za dochód przyjmuje się zaś kwotę zadeklarowaną w oświadczeniu tej osoby (pkt 2 tego przepisu).

Jakkolwiek więc nie rozumując, w przypadku opodatkowania podatkiem zryczałtowanym, od dochodu nie odlicza się kosztów uzyskania przychodu. Gdyby zaś w związku z zawarciem umowy najmu najemca zobowiązany był do ponoszenia oprócz czynszu także opłat na rzecz osoby trzeciej, wówczas kwoty z tytułu tych opłat stanowiłyby przychód wynajmującego w dniu ich zapłaty (art. 16a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.).

Tak więc, chybiona jest argumentacja skarżących, że reguły wykładni funkcjonalnej winny prowadzić do wniosku, że osiągnięty przez nich przychód z tytułu najmu lokalu mieszkalnego, należało pomniejszyć o ponoszone przez nich opłaty za ten lokal jako koszty uzyskania tego przychodu. Zatem dochód skarżących, którzy nie prowadzą pozarolniczej działalności gospodarczej, należało ustalić zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej.

Wreszcie nawet przy założeniu, że ustawa o pomocy społecznej, nie ma zastosowania na użytek ustalania dochodu osób ubiegających się o przekształcenie prawa, stwierdzić wreszcie przyjdzie, że niewątpliwie pojęcie to musiałoby być rozumiane zgodnie z przepisami o opodatkowaniu osób fizycznych. W tym zaś względzie organ I instancji trafnie wskazał na przepis art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Skoro skarżący dokonali wyboru takiej formy opodatkowania, to wskazana przez nich kwota przychodu w zeznaniu podatkowym PIT 28, stanowi dochód i nie może być pomniejszana na użytek niniejszego postępowania. W konsekwencji, prawidłowo organy administracji przyjęły, że dochód ten wyniósł w II półroczu 2007 r. kwotę 2.497,86 zł na członka rodziny, przekraczając kryterium dochodowe uprawniające do bonifikaty z mocy art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu...

Zdaniem sądu administracyjnego, musiał jednak odnieść skutek zarzut naruszenia art. 4 ust. 7 tej ustawy z powodu dowolności stanowiska organów administracji o braku przesłanek do przyznania skarżącym bonifikaty uznaniowej. Przepis ten w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stanowi że organ właściwy do wydania decyzji może udzielić bonifikaty od opłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa – na podstawie zarządzenia wojewody.

Jednocześnie z mocy art. 5 ustawy nowelizującej, w sprawach wszczętych i niezakończonych, prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o przekształceniu, w brzmieniu dotychczasowym, w przypadkach, w których istnieje konieczność podjęcia nowych zarządzeń lub uchwał uwzględniających przepisy wprowadzone niniejszą ustawą, organ zawiesza postępowanie do czasu podjęcia tych zarządzeń lub uchwał.

Zdaniem składu orzekającego, regulacja ta oznacza, że w każdym wypadku organ administracji zobligowany jest do zawieszenia postępowania, o ile wojewoda nie wydał zarządzenia w trybie art. 4 ust. 11a ustawy, określającego w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. Zatem o ile organ administracji może udzielić bonifikaty na podstawie art. 4 ust. 7 ustawy o przekształceniu, co oznacza działanie na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, to nie jest możliwe wydanie ani decyzji pozytywnej dla strony, ani decyzji odmownej przed wydaniem zarządzenia wojewody jako aktu o charakterze generalnym w aktualnym stanie prawnym. Tymczasem w niniejszej sprawie nie wiadomo, czy i kiedy Wojewoda [...] wydał zarządzenie określające warunki udzielenia i wysokość bonifikat, o których mowa w art. 4 ust. 7 ustawy. Organy administracji przeoczyły bowiem treść art. 5 ustawy nowelizującej. Stąd też odmowa przyznania skarżącym bonifikaty z przyczyn wskazanych w motywach zaskarżonej decyzji – bez odniesienia się do zasad udzielania tych bonifikat, określonych w zarządzeniu wojewody, narusza zasady uznania administracyjnego, a w konsekwencji jest przedwczesna.

Odnosząc się zaś do argumentacji skarżących, że organy administracji nie uwzględniły źródeł finansowania posiadanych przez nich lokali mieszkalnych, wyjaśnić przyjdzie, że na tym etapie postępowania nie sposób ocenić ich zasadności. Nie wiadomo bowiem, czy przypadek skarżących został objęty zarządzeniem, określającym warunki udzielania tzw. bonifikat uznaniowych i czy w ogóle akt ten został przez wojewodę podjęty. Kwestie te winny być wyjaśnione przez organ administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obydwu instancji jako wydane z naruszeniem prawa materialnego i bez należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wobec uwzględnienia skargi należało orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji po myśli art. 152 tej ustawy. Orzeczenie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania, obejmujący ich wpis sądowy w kwocie 200 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżących zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 cyt. ustawy.

Nadto, wyjaśnić przyjdzie, że z uwagi na fakt, że zakwestionowane rozstrzygnięcie w kwestii bonifikaty stanowi element decyzji o przekształceniu prawa, nie było możliwe uchylenie decyzji organów obydwu instancji jedynie w tej części.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien zatem ustalić w pierwszym rzędzie, czy Wojewoda [...] wydał zarządzenie w trybie art. 4 ust. 11a ustawy o przekształceniu... O ile akt taki nie został podjęty, postępowanie administracyjne należy zawiesić z mocy art. 5 ustawy nowelizującej z dnia 5 listopada 2009 r. W razie, gdy zarządzenie zostało wydane i weszło w życie, niezbędne będzie wyjaśnienie, czy skarżący spełniają wymogi do uzyskania bonifikaty, określone w zarządzeniu wojewody.