Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1160/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie WSA Barbara Koś Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004r. sprawy ze skargi M.J. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G.W. z dnia[...]r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M.J. kwotę[...] zł, ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta G.W. nie mogą być wykonane. /-/W. Długaszewska /-/M. Skwierzyńska /-/B. Koś BD


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta G.W. decyzją z dnia [...] roku wydana na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia l0.O4.!974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz.U. z 2OOir. nr 87 poz.96O z poźn. zmianami) i art.lO4 § l KPA, po przeprowadzeniu na wniosek Pani M.E.J. postępowania wyjaśniającego odmówił wymeldowania W.J.J. syna J. ur.27.Ol.195Or. z pobytu stałego - G.W.. ul. [...]

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż " w wyniku przeprowadzonego na wniosek Pani M..J. postępowania o wymeldowanie Pana W.J. z mieszkania przy ulicy [...]w G.W.. - ustalono następujący stan faktyczny:

Najemcą lokalu mieszkalnego przy ulicy [...] w G.W.. była Pani Z.J. Pani Z.J. zmarła dnia 14.12.1996r. i po jej śmierci w stosunek najmu tego lokalu wstąpili: Pani M.J. - matka, oraz konkubent - zmarłej Z.J. -Pan W.J. , zameldowany w w/w lokalu na pobyt stały od O2.04.1996r.

Z wyjaśnień pełnomocnika wnioskodawczyni - Pani B. J. wynika, iż Pan W.J nie zamieszkuje w lokalu przy ulicy [...] w G.W.. od lO.O6.1998r. Przychodzi jedynie od czasu do czasu - podlewa kwiaty i zabiera korespondencję.

Mieszkanie jest trzypokojowe - Pan W.J. zajmuje jeden pokój, który na czas jego nieobecności w lokalu pozostaje zamknięty, posiada klucze do mieszkania. Czynsz za lokal opłaca wnioskodawczyni, zaś Pan W.J. pokrywa koszty związane z energią elektryczną.

Fakt nie zamieszkiwania Pana W.J. powoduje zdaniem pełnomocnika kłopoty dla sąsiadów, oraz dla wnioskodawczyni. Z wyjaśnień Pana W.J. wynika, iż w przedmiotowym lokalu zamieszkuje od 1988r., kiedy to pozostawał w konkubinacie z córką wnioskodawczyni -Panią Z.J. -ówczesnym najemcą lokalu. Po jej śmierci zaczęło pomiędzy nim a wnioskodawczynią dochodzić do sytuacji konfliktowych, między innymi na tle rozliczeń finansowych. Wnioskodawczyni podjęła działania zmierzające do przyznania jej wyłączności najmu na lokal, oraz do eksmisji Pana W.J.

Powództwa w obu sprawach zostały oddalone, w dniu 15.O2.2OO2r. sygn. akt VCa 6/O2 Sąd Okręgowy w G.W.. V Wydział Cywilno Odwoławczy oddalił również apelację dot. sprawy eksmisyjnej. Pan W.J. ponadto stwierdził, iż posiada klucze do mieszkania, w nim pokój z swoimi rzeczami, ale z mieszkania korzysta dorywczo ze względu na konflikt z współnajemczynią. Od 1999r. ponosi koszty energii elektrycznej.

Art.15 ust. 2 ustawy z dnia 10.O4.1974r. o ewidencji ludności i dowodach, osobistych (Dz.U. z 200lr. nr 87 poz.960) przewiduje możliwość wymeldowania osoby w dwóch sytuacjach:

1.jeżeli utraciła ona uprawnienia do przebywania w lokalu i opuściła bez wymeldowania stałe miejsce pobytu,

2.jeżeli opuściła stałe miejsce pobytu, nie przebywa w nim co najmniej sześć miesięcy i nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.

Ponieważ miejsce pobytu Pana W.J. jest znane, wyżej ustalony stan faktyczny rozpatrzono w oparciu o sytuację pierwszą.

Z obowiązującej umowy najmu lokalu mieszkalnego wynika, iż do obecnej chwili strony postępowania są współnajemcami lokalu przy ulicy [...] w G.W.

Nie została zatem spełniona pierwsza z wymaganych prawem przesłanek polegająca na utracie uprawnień do przebywania w lokalu.

Na podstawie wyjaśnień pełnomocnika - Pani B.J. i Pana W.J., nie można również przyjąć spełnienia i drugiej przesłanki polegającej na opuszczeniu lokalu, która zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem NSA wymaga aby opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny i ostateczny.

Ponieważ nie została spełniona żadna z dwóch łącznie wymaganych prawem przesłanek - decyzja o odmowie wymeldowania jest zasadna

M.J. odwołała się od wskazanej wyżej decyzji.

Wojewoda decyzją z dnia [...] roku, wydaną na podstawie art. 138 § l pkt. l Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust.2 ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 /, po rozpatrzeniu odwołania M.J. od decyzji Prezydenta Miasta G.W. z dnia [...] r. utrzymał zaskarżoną decyzję mocy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż " analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy II instancji stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta G.W. orzekająca o odmowie wymeldowania pana W.J., jest słuszna i zgodna z przepisami prawa. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ administracyjny obowiązany jest do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z miejsca pobytu stałego, jeśli łącznie spełnione zostały dwie przesłanki, a mianowicie: utraci ona uprawnienia do przebywania w lokalu lub opuści miejsce pobytu stałego, nie dokonując obowiązku wymeldowania się. Bezspornym jest fakt, iż pana W.J. jest współnajemcą spornego lokalu. Posiada uprawnienia do przebywania w lokalu. Przebywanie skarżącego w spornym lokalu sporadycznie nie jest opuszczeniem lokalu na pobyt stały. Skarżący przychodzi do spornego lokalu i odbiera korespondencję. Skoro w przedmiotowej sprawie udowodniono, iż nie zostały spełnione przesłanki art. 15 ust. 2 cytowanej na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, to organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji i orzekł jak w sentencji.

M.J. wniosła skargę na wyżej wskazaną decyzję Wojewody zarzucając jej niezgodność z prawem przez naruszenie art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez przyjęcie, że W.J. służy prawo do lokalu w G.W. przy ulicy [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie z powodów podniesionych przez skarżącą.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z zaskarżonej decyzji organ administracji na podstawie poczynionych ustaleń przyjął, iż W.J. posiada uprawnienia do przebywania w lokalu przy ulicy [...] w G.W. zaś jego przebywanie w spornym lokalu sporadycznie nie jest opuszczeniem lokalu na pobyt stały, co w oparciu o przepis art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uzasadniało odmowę wymeldowania.

Fakt posiadania uprawnień do przebywania w spornym mieszkaniu pozostawał poza sporem. Okolicznością wymagająca zaś wyjaśnienia było to, czy w istocie W.J. opuścił miejsce stałego pobytu.

Zgodnie z przepisem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością.

Z kolei przepis art. 77 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Jak wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy organy administracji w obu instancjach dokonując ustaleń co do faktycznego miejsca pobytu W.J. poprzestały na wyjaśnieniach M.J., jej pełnomocnika B.J. i W.J.. Mimo wskazania przez wnioskodawczynię, iż miejscem faktycznego pobytu W.J. jest mieszkanie w G.W. przy ulicy [...] m [...] u M.M. i wyjaśnień samego W.J., który do protokołu podał, iż w mieszkaniu przy ulicy [...] przebywa sporadycznie, 2, 3 razy w tygodniu i przychodzi tam jedynie po korespondencję, podlewa kwiaty, zabiera i odnosi swoje rzeczy, a sytuacja taka istnieje od kilku lat, organy administracji nie poczyniły żadnych ustaleń w tym zakresie, aby w istocie wyjaśnić, gdzie faktycznie W.J. przebywa oraz czy w świetle, m.in., wskazanych wyżej okoliczności, nie istnieją podstawy do ustalenia, iż mieszkanie przy ulicy [...] przestało być jego centrum życiowym.

Na rozprawie przed Sądem Administracyjnym W.J. przyznał, iż w mieszkaniu przy ulicy [...] od dłuższego czasu nie nocuje, nie korzysta z kuchni oraz, że przebywa i nocuje w mieszkaniu przy ulicy [...] w G.W. u osoby, z którą związany jest konkubinatem ,"zażyłą znajomością".

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, uzasadnione jest przyjęcie, iż w toku postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zostały należycie wyjaśnione wszystkie okoliczności stanowiące ustawowe przesłanki wskazane w przepisie art. 15 ust 2 w/wym ustawy i winno to nastąpić w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji.

W związku z tym, na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz przepisów art. 134 §1, art. 145§1 pkt 1 lit.c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz./U.Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz./U.Nr 153, poz. 1270) i §14ust2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.Nr 163, poz.1349).

/-/ W. Długaszewska /-/ M. Skwierzyńska /-/B. Koś

AR