Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 300/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-08-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu - Krzysztof Błasiak po rozpoznaniu 19 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 13 maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania podatkowego w podatku od spadku z tytułu sporządzonego operatu szacunkowego, postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 13 maja 2009 r. Nr [...] w sprawie ustalenia kosztów postępowania podatkowego w podatku od spadku z tytułu sporządzonego operatu szacunkowego. W związku z tym skarżący na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązany jest - zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, 2193 ) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Na dalsze koszty jakie mogą mieć miejsce w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych ( Dz. U. Nr 221, poz. 2192 ) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej również w kwocie 100 zł ( § 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).

Skarżący M. K. na złożonym 5 sierpnia 2009 r. ( data stempla pocztowego ) w tut. Sądzie urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) – zwanej dalej ustawą, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, iż wydatki związane z utrzymaniem mieszkania i dwóch synów w wieku szkolnych pochłaniają dochody rodziny. Ponadto oświadczył, że nie posiada oszczędności ani majątku nadającego się do spieniężenia.

W części wniosku dotyczącej oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wykazał, iż w gospodarstwie domowym pozostają również żona i dwóch synów oraz że dochody miesięczne uzyskiwane w ramach gospodarstwa domowego wynoszą 2.607,50 zł brutto ( skarżącego ze stosunku pracy w wysokości 1.276 zł, jego żony również ze stosunku pracy w kwocie 1.331,50 zł ).

Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył , co następuje:

Stosownie bowiem do art. 245 ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków.

Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków ( art. 211 ustawy ). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna ( art. 212 § 1 ustawy ).

Zatem wniosek skarżącego dotyczący częściowego prawa pomocy należy rozpatrywać w kontekście przesłanki zawartej w art. 246 § 1, pkt 2 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Treść powołanego wyżej przepisu art. 246 § 1, pkt 2 ustawy wskazuje, iż prawo pomocy w tym zakresie stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych. Do takich sytuacji zliczyć należy przypadek osób charakteryzujących się ubóstwem w takim stopniu, że zapłata kosztów sądowych w określonej wysokości mogłaby spowodować utratę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencji tych osób oraz ich rodzin. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosku o prawo pomocy winno się uwzględniać, z jednej strony wysokość obciążeń finansowych jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe. Jak bowiem zostało stwierdzone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r. ( GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8 ) ,, udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ".

Ocenę sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej skarżącego dokonano w oparciu o informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy z 5 sierpnia 2009 r. oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania załączonym do pisma z 6 lipca 2009 r. zawierającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Zatem mając na względzie informacje o stanie rodzinnym , majątkowym i finansowym tam zawarte uznano, że pokrycie wymaganych kosztów postępowania wynoszących na etapie skargi 100 zł ( przy ewentualnym złożeniu skargi kasacyjnej wynoszących również 100 zł oraz przy uiszczeniu opłaty kancelaryjnej stanowiącej kwotę 100 zł ) nie nastąpi z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niego i rodziny ( art. 246 § 1, pkt 2 ).

W ocenie referendarza dochody uzyskiwane łącznie z żoną w wysokości 2.607,50 zł (około 2.000 zł ) ze stosunku pracy ( a więc dochodów pozyskiwanych w sposób stały, co również nie jest bez znaczenia dla oceny sytuacji finansowej skarżącego ), przy obciążeniu kosztami czynszu w kwocie 468,09 zł oraz wydatkami, które należało uznać za konieczne do bieżącego utrzymania jego i rodziny, wskazanymi w oświadczeniu (energia elektryczna – 105,51 zł, gaz – 100 zł, telefon i abonament RTV - 87 zł ), pozwalają bowiem na wygenerowanie dodatkowych środków pieniężnych w celu pokrycia nie tylko wymienionych kosztów sądowych, ale również kosztów sądowych w innej sprawie zawisłej przed tut. Sądem o sygn. Akt I SA/Op 301/09 ( wpis od skargi jak i pozostałe koszty sądowe w tej sprawie, na mocy postanowienia referendarza z 19 sierpnia 2009 r., ograniczono do 100 zł ); co tym samym oznacza, że na obecnym etapie tj. na etapie skargi wymagane koszty sądowe w przedmiotowej sprawie ograniczają się do 100 zł, zaś w obu sprawach do 200 zł.

Powyższej oceny dokonanej w kontekście zaprezentowanych okoliczności nie zmieni fakt powoływania się przez skarżącego na posiadane zobowiązań wobec innych podmiotów funkcjonujących w obiegu gospodarczym w postaci zaciągniętych kredytów, albowiem w strukturze wydatków nie sposób uznać za niezbędne i mające priorytet przed kosztami sądowymi koszty związane z uregulowaniem zobowiązań cywilno-prawnych. W tej sytuacji należy bowiem stwierdzić, iż niedopuszczalnym jest by strona skarżąca w ramach posiadanych środków finansowych ( jak wskazano wyżej wielokrotnie przekraczających wielkość kosztów sądowych ) preferencyjnie traktowała zobowiązania cywilno-prawne uznając, że koszty sądowe powinien kredytować Skarb Państwa.

Pomijając nawet powyższy aspekt należy stwierdzić, iż spłata raty kredytu w kwocie 202,09 zł miesięcznie nie ograniczy dochodów gospodarstwa domowego skarżącego na tyle, że nie będzie w stanie wygospodarować jednorazowo środki finansowe na pokrycie wpisu od skargi w niniejszej sprawie jak też w innej zawisłej przed tut. Sądem w łącznej kwocie 200 zł oraz opisanych na wstępie wymaganych kosztów mogących mieć miejsce na kolejnych etapach postępowania sądowo- administracyjnego.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 w/w ustawy, orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy.