Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 738/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w całości
Powołane przepisy: article: par. 22 ust. 1 i 2, part. 23 ust. 1-3,
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Asesor WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Anna Rudzińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej stwierdza nieważność decyzji II instancji


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...].r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania poborowego od orzeczenia nr [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. w sprawie uznania A. K. w gr. I - czasowo niezdolny do czynnej służby wojskowej na okres 6 miesięcy /kat. B/ działając na podstawie art.29 ust. 1 w zw. z art.26 ust. 1 i art.28 ust.2 ustawy z dnia 21.11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004r Nr 241, poz. 2416 ) oraz § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25.06.2004r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U Nr 151, poz. 1594) oraz § 22 ust 1 i 2 , § 23 ust 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dn. 25.06.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U Nr 151, poz. 1595), utrzymano w mocy zaskarżone orzeczenie.

W motywach tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy. TWKL we W. działając na podstawie art.30a ust. 1 pkt 2 ustawy z dn. 21.11.1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej prawidłowo uznała, że stwierdzone schorzenie mieszczące się w zakresie pojęciowym § 39 p 1 (obserwacja w kierunku nadciśnienia tętniczego), wymagające dokończenia diagnostyki, kwalifikuje orzekanego do czasowej niezdolności do czynnej służby wojskowej na okres 6 (sześciu) miesięcy.

W skardze na to orzeczenie do sądu administracyjnego A. K. powołał się na nadciśnienie tętnicze, które jest nadal wysokie, mimo znacznego zmniejszenia wagi ciała. Ojciec chorował na nadciśnienie i w wieku [...] lat zmarł na wylew, również matka choruje od [...] roku życia na nadciśnienie, co pozwala przypuszczać, że jego obciążenie tą chorobą ma dziedziczny charakter.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując akta administracyjne przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że odwołanie wniesione przez A. K. datowane na dzień [...]r. zawiera uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony.

W rozdziale 10 kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego odwołań, brak jest bezpośredniej regulacji, jak winien postąpić organ odwoławczy w przypadku złożenia odwołania zawierającego uchybienie formalne, jak np. brak podpisu właściwych osób na tym odwołaniu, ale zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 140 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych w art. 136 do 139 w postępowaniu przed organem odwoławczym mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

W myśl przepisu art. 64 § 2 k.p.a., który należałoby stosować również do odwołań, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa /w tym przypadku brak było podpisu strony/, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Tymczasem w rozważanej sprawie organ odwoławczy, mimo wskazanego braku formalnego odwołania, bez wzywania strony do jego usunięcia, decyzją z dnia [...]r. rozpatrzył sprawę orzekając o żądaniu strony.

Brak podpisu strony na odwołaniu należy uznać za brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie odwołaniu dalszego biegu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie odwołania zawierającego uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony jest nieważna z przyczyny rażącego naruszenia prawa /art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a/.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy stosując się do wszystkich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nada bieg odwołaniu strony pod warunkiem uzupełnienia przez nią braków formalnych tego odwołania /podpisanie go przez osobę odwołującą się/ i rozpozna sprawę zgodnie z regułami dotyczącymi postępowania odwoławczego /Rozdział 10 k.p.a./.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiadał się w tej sprawie w kwestii zarzutów skarżącego dotyczących udzielenia odroczenia służby wojskowej, gdyż decyzja w tej sprawie jako nieostateczna i nie prawomocna nie podlega rozpoznaniu.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego - orzeczono jak w sentencji.

Sąd nie orzekał w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż abstrahując od przymiotu wykonalności tego typu decyzji uprawniających stwierdzić należy, że decyzja nieostateczna, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy /gdy wniesiono skutecznie odwołanie/ nie posiada przymiotu wykonalności.