Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 36/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty na bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2014r. Starosta zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym w obszernym wniosku z dnia [...] lutego 2014r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi to, czy skarga nie zawiera braków oraz czy jest dopuszczalna, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w § 1 pkt 1-5 tegoż artykułu wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a) p.p.s.a. Natomiast w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zostały wymienione - inne niż decyzje i postanowienia - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Co do zasady więc do właściwości sądu administracyjnego należy rozpoznawanie skarg na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie podmiotem skarżącym bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest również organ administracji publicznej – Starosta. Kwestią podlegającą rozważeniu w pierwszej kolejności było więc to, czy organ administracji publicznej jest podmiotem uprawnionym do składania wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz czy ma legitymację do wniesienia w takiej sprawie skargi do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Zakres prawa do informacji określa art. 61 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Z kolei art. 61 ust. 3 stanowi, iż ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wynika zatem, że dostęp do informacji publicznej przysługuje obywatelowi, natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 1122, poz. 1198 ze zm.) dostęp taki przyznaje "każdemu". Przez pojęcie "każdy" należy natomiast rozumieć każdego człowieka (osobę fizyczną) oraz podmiot prawa publicznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r. II SAB/Wa 386/12, LEX nr 1246684; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2010r., sygn. akt II SAB/Wa 197/09; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 4 lipca 2013r., sygn. akt II SAB/Kr 74/13; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2012r., sygn. akt II SA/Ol 1316/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko odnośnie podmiotu uprawnionego do żądania informacji publicznej. Przy dokonywaniu wykładni użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP pojęcia "obywatel" oraz użytego w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcia "każdy" należy mieć na względzie przede wszystkim cel przepisów dotyczących dostępu do informacji publicznej. Celem tym jest zapewnienie swego rodzaju społecznej kontroli nad organami władzy publicznej, transparentności działania tych organów. Prawo do informacji o działalności władz jest ważnym elementem kontroli opinii publicznej nad działalnością podmiotów, którym powierzono wykonywanie zadań publicznych.

Termin "każdy", użyty w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może zatem odnosić się do organów administracji publicznej, gdyż celem ustawy jest zapewnienie dostępu do informacji o stanie spraw publicznych, a nie umożliwienie organom administracji pozyskiwania informacji od innych podmiotów publicznych.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, Starosta, działając jako organ administracji publicznej, nie był uprawniony do wystąpienia o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie nie był również uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie. Organ administracji publicznej nie ma bowiem legitymacji skargowej do występowania przed sądem administracyjnym.

Wobec powyższego skargę Starosty należało odrzucić, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.