Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1403/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 03 sierpnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA : Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia NSA : Anna Stępień, p.o. Sędziego WSA : Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Referendarz sądowy : Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 03 sierpnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi H. G., K. D. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy Ł. z dnia [...] Nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz H. G., K. D. i M. G. solidarnie kwotę 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy Ł. z dnia [..] o odmowie wznowienia, na wniosek H. i H. małżonków G., postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 186 i 203, będących własnością J. M., położonych we wsi O., gmina Ł., w związku z zamierzeniem obejmującym budowę stacji paliw płynnych ze stanowiskiem tankowania gazem propan – butan, baru, sklepu motoryzacyjno-spożywczego, motelu z parkingiem i wjazdu z drogi krajowej Nr 14.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy Ł. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, obejmującą opisaną wyżej inwestycję, ponieważ wnioskodawcom nie przysługują prawa strony w tymże postępowaniu. Nieruchomość której pozostają właścicielami nie sąsiaduje bowiem z działką, na terenie której ma być zlokalizowana inwestycja, leżąc po stronie doń przeciwnej, oddzielonej drogą krajową. Z treści wniosku i zgromadzonych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dokumentów nie wynika, by wskutek planowanej inwestycji mogło nastąpić pogorszenie się warunków zamieszkania na działce wnioskodawców i tym samym mogli być uznani za stronę postępowania. Decyzja, objęta wnioskiem, nie wpłynie w żaden sposób na dotychczasowe warunki ich zamieszkania. Z załączonej do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz uzgodnienia z Państwowym Inspektorem Sanitarnym w Ł. wynika, iż wpływ inwestycji ograniczał się będzie do terenu działki inwestora.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli H. i H. małżonkowie G. Wskazali, iż zamieszkują 30 m od środka jezdni, która odgradza ich od projektowanej stacji paliw. Stacja paliw pogorszy i tak już trudne warunki życia, związane z ciągle rosnącym ruchem na drodze krajowej. Wpłynie bowiem na płynność komunikacji, co zwiększy emisję spalin, natężenie hałasu. Inwestycja ma być zlokalizowana w środku wsi. Wjazd do niej przecinać będzie jedyny chodnik, który umożliwia dojście do szkoły, sklepów i kościoła. Podnieśli również, że o planowanej budowie stacji dowiedzieli się pośrednio, ponieważ władze miasta nie powiadomiły mieszkańców o zamiarach inwestycyjnych J. M. Niezwłocznie po powzięciu wiadomości o wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odwołanie, które wszakże nie zostało rozpoznane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Wskazało również, iż toczy się postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, z uwzględnieniem regulacji zwartej w "art. 12-18 ustawy z dnia 9.listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i ocenach oddziaływania na środowisko".

Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.września 2001r. oddalono wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W związku ze śmiercią skarżącej H. G., postanowieniem z dnia 30.kwietnia 2004r., postępowanie w sprawie zostało zawieszone, następnie zaś podjęte z udziałem jej następców prawnych: skarżącego H. G. oraz K. D. i M. G..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy postępowania w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

Podkreślić bowiem należy, że prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy nie zostało rozpoznane odwołanie skarżących od decyzji z dnia [...] pozbawione jest prawnego uzasadnienia.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, skarżący wraz z siedmiorgiem innych osób, w dniu 24.marca 2000r. złożyli pismo, skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., za pośrednictwem organu I instancji, nazwane protestem "odnośnie budowy stacji paliw płynnych na działce 186 i 203, należącej obecnie do J. M". Pismo wspomniane złożone zostało w terminie otwartym do złożenia odwołania dla osób, uznanych za strony postępowania. Najpóźniej dokonane doręczenie dla A. i P. K., datowane jest bowiem na dzień 14.marca 2000r. Organ I instancji przekazał pismo z dnia 24.marca 2004r. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, "celem załatwienia według właściwości".

W dniu 8.maja 2000r. Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego skierował do "mieszkańców wsi O., sprzeciwiających się budowie stacji paliw płynnych, motelu i parkingu na działce nr 186 w O." pismo, informujące o zakresie przedmiotowym i funkcjonalnym działania Kolegium oraz przebiegu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działce nr 186 w miejscowości O.

Pismo wspomniane bezspornie doręczone zostało jedynie Urzędowi Miejskiemu w Ł. O doręczeniu go innym, nieokreślonym co do tożsamości adresatom, brak informacji.

Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądem dominującym w doktrynie, w razie złożenia odwołania, przez osoby nie biorące dotąd udziału w postępowaniu administracyjnym, w terminie otwartym dla zaskarżenia decyzji przez stronę, organ II instancji winien odwołanie wspomniane rozpoznać. W sytuacji zaś, gdy uznaje, iż odwołujący się nie posiada przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a., postępowanie odwoławcze winno zostać przez organ, umorzone. Konieczne jest wszakże wydanie w tym przedmiocie decyzji, posiadającej walory określone w art. 107 § 1 k.p.a. (podobnie np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30.czerwca 1986r. w sprawie o sygn.akt III S.A. 97/86, ONSA 1987/2/46 i w wyroku z dnia 2.kwietnia 1998r., w sprawie o sygn.akt IV S.A. 1643/97, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne LEX nr 45643, także: B.Adamiak i J.Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, str, 563)

Pismo skarżących z dnia 24.marca 2000r. jest odwołaniem od decyzji Burmistrza Gminy Ł. z dnia [...], spełnia bowiem warunki wskazane w art. 128 k.p.a. i jako takie winno było zostać potraktowane przez organ odwoławczy. Natomiast pismo Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8.maja 2000r. nie posiada cech decyzji administracyjnej, nie określając stron, do których jest kierowane oraz nie zawierając rozstrzygnięcia, posiadając w istocie jedynie charakter informacyjny. Ponadto sygnowane jest podpisem Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., który jednoosobowo nie jest organem uprawnionym do wydawania decyzji administracyjnych (art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12.października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. Nr 79 z 2001r., poz. 856 ze zm.).

Reasumując, w sytuacji gdy nie zostało rozpoznane odwołanie skarżących od decyzji Burmistrza Gminy Ł. z dnia [...] orzeczenie wspomniane nie jest ostateczne. Tym samym bezprzedmiotowe było prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, bowiem instytucja ta dotyczy jedynie spraw, zakończonych decyzją ostateczną (art. 145 § 1 k.p.a.).

Postępowanie wszczęte na wniosek skarżących powinno zostać umorzone, po myśli art. 105 § 1 k.p.a., zaś złożone przez nich oraz siedem innych osób, w dniu 24.marca 2000r., odwołanie rozpoznane.

Wydanie orzeczenia, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowi zaś naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy Ł. z dnia [...] po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.s.a w zw. z art. 135 p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.s.a. natomiast, rozstrzygnięto w przedmiocie niewykonywania zaskarżonej decyzji, do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o treść art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z 97 § 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), wobec tego, iż zasądzeniu na rzecz skarżących solidarnie podlegał jedynie uiszczony przezeń wpis sądowy.