Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 4/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
659
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Przewlekłość postępowania
Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1-4, art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust.1pkt 1, art. 13 ust.1, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na przewlekłość postępowania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Odpowiadając na wniosek A. K., dotyczący udzielenia informacji publicznej o ilości zakażeń wirusem HCV w Szpitalu Wojewódzkim w Opolu, w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2007 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Opolu pismem z dnia 11 października 2011 r., poinformował wnioskodawczynię, że we wskazanym okresie z nadzorowanego przez organ terenu odnotowano 11 przypadków zachorowań wirusa HCV oraz 151 przypadków jego nosicielstwa.

Nawiązując do pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu A. K., reprezentowana przez radcę prawnego M. G., pismem z dnia 2 listopada 2011 r. (które do organu wpłynęło w dniu 14 listopada 2011 r.) wystąpiła do wskazanego organu o udzielenie informacji publicznej co do tego: ile z 162 wskazanych osób korzystało w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2007 r. z usług medycznych Szpitala Wojewódzkiego w Opolu i ile spośród 162 osób było pracownikami tej placówki.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Opolu udzielił A. K. odpowiedzi pismem z dnia 23 listopada 2011 r., w którym poinformował, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570 ze zm.) dane zgromadzone w rejestrze zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego są udostępniane podmiotom, o których mowa w art. 30 ust. 1 tej ustawy, a więc państwowym powiatowym inspektorom, państwowym wojewódzkim inspektorom lub wskazanym przez nich specjalistycznym jednostkom, właściwym, ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej oraz Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu lub wskazanym przez niego krajowym specjalistycznym jednostkom, właściwym ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej.

Pismem z dnia 6 grudnia 2011 r. reprezentowana przez pełnomocnika A. K. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu o wskazanie, czy odmawia on udzielenia informacji we wnioskowanym przez nią trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaznaczyła przy tym, że odmowa udzielenia informacji publicznej powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej i wystąpiła o wskazanie organu nadrzędnego względem państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

W piśmie z dnia 15 grudnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Opolu poinformował A. K., że w niniejszej sprawie organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, a jedynie zawiadamia wnoszącego, że żądanie dane nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej, co też organ uczynił pismem z dnia 23 listopada 2011 r. Jednocześnie wskazał, że organem nadrzędnym nad nim jest Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny.

Na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., pismem z dnia 23 grudnia 2011 r., A. K. wniosła do Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy z jej wniosku przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu, poprzez wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w sytuacji, gdy organ nie chce udzielić żądanych przez nią informacji.

W dniu 10 stycznia 2012 r. Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał postanowienie, w którym orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu, które jak wskazał zawarte zostało w pismach z dnia 11 października 2011 r. oraz 23 listopada 2011 r.

W piśmie z dnia 1 lutego 2012 r. A. K. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu w sprawie o udzielenie informacji publicznej. W skardze podniosła, że bezczynność organu narusza w sposób rażący przepisy prawa, w szczególności art. 13 ust. 1 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem nie została jej udzielona żądana przez nią w piśmie z dnia 2 listopada 2011 r. informacja publiczna jak i nie została wydana decyzja odmawiająca jej udzielenia. W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia w wyznaczonym terminie 14 dni.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Opolu wniósł o oddalenie skargi. Wskazując na przepis art. 1 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej podniósł, że żądane przez skarżącą informacje nie są objęte obowiązkiem ustanowionym w/w ustawą. Wyjaśniając, że wszystkie informacje zawarte w rejestrze zgłoszeń podejrzeń lub rozpoznań zakażeń, chorób zakaźnych lub zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, mogą być udostępniane jedynie podmiotom o których mowa w art. 30 ust. 1 tej ustawy wskazał, że wyklucza to ich udostępnienie skarżącej. Zaznaczył przy tym, że skarżąca została o tym poinformowana, a wszelkie możliwe informacje zostały jej udzielone w pismach z dnia 11 października 2011 r., 23 listopada 2011 r. oraz 15 grudnia 2011 r. Ponadto, organ zauważył, że udzielenie odpowiedzi żądanej przez skarżącą byłoby niemożliwe również i z tego powodu, że żądane informacje nie są informacjami prostymi i wymagałyby przetworzenia, co więcej służą one skarżącej do realizowania jej interesu prywatnego, a nie publicznego, który jedynie umożliwia uzyskanie informacji przetworzonej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Sądy rozpoznają więc skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wydaniu: decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także w wydaniu innego niż określony w pkt 1-3 aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Stwierdza też, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie natomiast braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu, w sprawie o udzielenie informacji publicznej.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesienia skargi sąd uznał, że nie zaistniały przeszkody do jej rozpoznania. W ocenie Sądu, w tym względzie przyjąć należało, że tak jak w przypadku bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej, w przypadku przewlekłości postępowania w tym przedmiocie, wniesienie skargi nie zostało przez ustawodawcę ograniczone terminem, a skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. Wprawdzie "przewlekłe prowadzenie postępowania" ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu", albowiem rozumieć przez nie należy stan, w którym organ w sposób nieuzasadniony przedłuża termin załatwienia sprawy, niemniej jednak zgodzić się należy z poglądem wyrażanym na gruncie orzecznictwa sądowego, że Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do udostępnienia informacji publicznej. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwana dalej ustawą zawiera odesłanie do stasowania przepisów K.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, nie zaś do czynności materialno – technicznej polegającej na jej udzieleniu. Gdyby ustawodawca dopuszczał możliwość stosowania przepisów K.p.a. w szerszym zakresie to uczyniłby to w sposób wyraźny chociażby przez wskazanie środka zaskarżenia w przypadku nieudzielania informacji w terminie. Ponadto wykładnia językowa przepisu art. 52 § 3 P.p.s.a., stanowiącego, że w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa, upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania w zakresie wydawania aktów lub podejmowania czynności. Oznacza to, że w tych przypadkach przepis ten nie znajduje zastosowania (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SAB/Op 20/10, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie musiała zatem być poprzedzona wezwaniem o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a, jak również wniesienie przez skarżącą, zażalenia na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia żądanej przez nią informacji, na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., nie miało wpływu na dopuszczalność skargi.

Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi w pierwszej kolejności wskazać należy, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania oznacza niedochowanie należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Nie sposób jednak przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe i konieczne dla zakończenia postępowania działania, a mimo to z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą one oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania. Nie każda zwłoka może być przyczyną stwierdzenia przewlekłości, lecz jedynie zwłoka nieuzasadniona i nadmierna. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru dokonywanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organ administracji publicznej mamy tym samym do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żądanych czynności w sprawie, jak również wtedy, gdy działał opieszale i – mimo ustawowego obowiązku – bez uzasadnionych przyczyn nie wydał w rozsądnym terminie decyzji, postanowienia, bądź innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania ma zatem na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Na gruncie powołanego wcześniej art. 149 P.p.s.a. przyjąć przy tym należy, że uwzględnienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania może nastąpić jedynie wtedy, gdy w dacie orzekania przez sąd administracyjny organ nadal powstrzymuje się od wydania aktu lub dokonania określonej czynności. W ramach uprawnień Sądu wynikających ze wskazanej regulacji niemożliwym jest uwzględnienie skargi w razie ustania przewlekłości przed datą rozstrzygania sprawy przez Sąd.

Mając na uwadze powyższe dostrzec trzeba, że istotną kwestią z punktu widzenia oceny przewlekłości prowadzenia postępowania jest istnienie podstawy prawnej do podjęcia przez organ określonego działania wobec przedstawionego żądania. Powyższe determinuje również zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w określonej formie i czy nastąpiła przewlekłość działań organu.

W przypadku udzielenia informacji publicznej uznać należy, że przewlekłość postępowania może wystąpić jedynie wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacja publiczną i jednocześnie żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Zarówno zakres podmiotowy jak i przedmiotowy, a także procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej, reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przyjąć należy, że bezspornie powiatowy inspektor sanitarny, jako organ administracji publicznej jest objęty ustawą, a więc zobowiązany do podejmowania na jej podstawie działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 ustawy, który w formie katalogu otwartego wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych. Charakter publiczny należy przypisać natomiast tym informacjom, które odnoszą się publicznej sfery działalności.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej na wniosek i dlatego jej udostępnienie następuje w drodze czynności materialno – technicznej. Forma decyzji przewidziana została jednak w art. 16 ust. 1 ustawy dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. W oparciu o wskazane regulacje przyjąć zatem należy, że o przewlekłości postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, w przypadku braku jakichkolwiek niezależnych od niego przeszkód, nie podejmuje w terminie - wskazanym w art. 13 ustawy - odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Podkreślić przy tym należy, że obowiązek udzielenia informacji, bądź wydania decyzji odmownej, będzie istniał jedynie w stosunku do informacji podlegających udostępnieniu w trybie ustawy, a więc informacji mających charakter publiczny.

W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła do powiatowego inspektora sanitarnego o udzielenie informacji publicznej dotyczącej ilości osób zarażonych wirusem HCV korzystających we wskazany przez nią okresie z usług określonego szpitala, bądź będących w nim zatrudnionymi. Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, w ocenie Sądu zgodzić się należy z organem, że wiadomości objęte żądaniem skarżącej nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzić należy, że nie dotyczą one spraw publicznych, w szczególności związanych z działalnością organu, lecz jako związane ze stanem zdrowia podmiotów prywatnych i pobytem tych osób w placówce leczniczej, bądź wykonywaniu pracy w tej placówce, dotyczą sfery życia prywatnego. Prawo do prywatności podlega natomiast ochronie konstytucyjnej, zgodnie z art. 47 Konstytucji RP. O ile zatem, w trybie powoływanej ustawy mogą być udostępniane informacje dotyczące osób wykonujących funkcje publiczne związane z działalnością wykonywaną w ramach i w bezpośrednim związku z funkcjonowaniem instytucji publicznej, o tyle wiadomości związane ze sferą życia prywatnego tych osób nie podlegają już takiemu udostępnieniu. Na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą być bowiem udostępniane informacje dotyczące sfery prywatnej. Do informacji takich zaliczyć natomiast należy wiadomości dotyczące stanu zdrowia i jego związku z pobytem w określonym szpitalu, bądź wykonywaniem w nim pracy, która nie jest sprawowaniem funkcji publicznej. Dostrzec przy tym należy, że dostęp do danych dotyczących zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, podlegających gromadzeniu przez powiatowego inspektora sanitarnego w prowadzonym przez niego rejestrze, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570 ze zm.), podlega ograniczeniu. Zgodnie z art. 30 ust. 2 tej ustawy dane z rejestru są udostępniane jedynie podmiotom określonym w art. 30 ust. 1, a więc dostępu do nich nie mają podmioty prywatne. Ograniczenie takie jest wynikiem tego, że informacje tam gromadzone dotyczą zdrowia zidentyfikowanych osób fizycznych, a więc ich sfery prywatne i podlegają szczególnej ochronie. Stwierdzić należy, ze przepis art. 30 ust. 2 powołanej ustawy wskazuje na odrębny tryb dostępu do informacji znajdujących się w rejestrze. W sytuacji natomiast, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, co do których ustawowo określono odrębne zasady dostępu do nich, brak jest podstaw do wydania decyzji odmownej o ich udostępnieniu, przewidzianej dla odmowy udostępnienia informacji publicznej. W takim przypadku organ powinien jedynie poinformować wnioskodawcę, że żądane wiadomości nie są udostępniane w trybie ustawy.

Rozstrzygając kwestię przewlekłości postępowania w przedmiocie udzielenia skarżącej informacji publicznej stwierdzić należy, że wniosek skarżącej nie dotyczył udostępnienia informacji publicznej, a więc brak było podstaw do nadania mu biegu w trybie przewidzianym ustawą. Jednocześnie za bezpodstawny uznać należało zarzutu przewlekłości postępowania. Dostrzec trzeba, że organ odpowiedział na wniosek skarżącej pismem z dnia 11 października 2011 r., a następnie, wobec kolejnego jej pisma z dnia 2 listopada 2011 r. oraz z dnia 6 grudnia 2011 r., pismem z dnia 23 listopada 2011 r. oraz z dnia 15 grudnia 2011 r., poinformował, że nie mogą być one rozpatrzone w trybie ustawy, gdyż żądane informacje nie są informacjami publicznymi. W ocenie Sądu, takie działanie organu było prawidłowe, albowiem w przypadku uznania przez organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, że żądane wiadomości nie mają cech informacji publicznej i na mocy odrębnej ustawy przewidziany jest w stosunku do nich odrębny tryb dostępu, nie może on wydać decyzji o odmowie udzielenia informacji. W takim przypadku powinien jedynie zawiadomić wnioskodawcę, że żądane informacje nie mogą być udostępnione w trybie ustawy. Przepis art. 16 ust. 1 ustawy, przewidujący obowiązek wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, ma zastosowanie tylko wówczas, gdy informacja jest informacją publiczną, a organ jest zobowiązany do jej udostępnienia. Brak spełnienia któregokolwiek z tych warunków wyłącza stosowanie ustawy i tym samym wydania odmownej decyzji.

Konkludując, skoro organ poinformował skarżącą, że jej wniosek nie może zostać rozpatrzony w trybie ustawy, działanie organu uznać należało za wystarczające i prawidłowe. Organ odpowiedział na wniosek, a więc nie można zarzucić mu zwłoki w podjęciu działań. W zakresie udzielenia informacji skarżącej nie znajdował zastosowania termin określony w art. 13 ust. 1 ustawy, a udzielenie odpowiedzi w przeciągu kilkunastu dni, od otrzymania wniosku, uznać należy za dokonane w rozsądnym terminie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

Odnośnie złożonego wniosku o zasądzenia kosztów postępowania, wyjaśnić trzeba, że wniosek w tym zakresie nie mógł być uwzględniony, albowiem zgodnie z art. 200 P.p.s.a., zwrot kosztów postępowania zasądza się na rzecz skarżącego od organu, który dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, w razie uwzględnienia skargi.