Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1924/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 51 ust. 1, art. 68 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 88/14 w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 88/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę W.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w sprawie przyznania pomocy na zalesianie.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu 1 października 2007 r. W.K. złożył wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie, w którym zadeklarował do zalesienia działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr 621 (województwo d., powiat g., gmina W., obręb P.), o areale równym 1,00ha. W dniu [...] czerwca 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego we W. wydał decyzję w sprawie przyznania pomocy na zalesianie, w wyniku której W.K. (dalej: skarżący) otrzymał jednorazowe wsparcie na zalesienie w wysokości 7.501,40 zł, premię pielęgnacyjną wypłacaną przez 5 lat w wysokości 970 zł oraz premię zalesieniową wypłacaną przez 15 lat w kwocie 1.580 zł.

W dniach od 31 lipca 2012 r. do dnia 2 sierpnia 2012 r. podczas kontroli na miejscu działki nr 621, inspektorzy terenowi stwierdzili nieprawidłowości, w związku z czym zastosowali kod pokontrolny GR5 (stwierdzono uchybienia szczegółowe). Podczas kontroli ustalono, iż zadeklarowana powierzchnia ogólna zalesienia (1 ha) jest większa niż powierzchnia stwierdzona (0,66 ha). Z kolei powierzchnia całkowita grodzenia siatką wyniosła 0,81 ha, podczas, gdy powierzchnia deklarowana wynosiła 1 ha. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami Kierownik Biura Powiatowego na podstawie art. 149 § 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną w sprawie o przyznanie płatności do zalesienia gruntów rolnych dla skarżącego. Wznowienie postępowania nastąpiło w związku z faktem, iż po wydaniu decyzji z dnia 19 czerwca 2008 r. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, mogące mieć istotny wpływ na podjęcie przez organ rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 15 stycznia 2013 r. skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie podkreślając, iż obecny stan uprawy spowodowany został przez siły wyższe, od niego niezależne, a sytuacja ta była zgłoszona w Biurze Powiatowym w dniu 8 czerwca 2010r.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Kierownik BP ARiMR we W. uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz orzekł o odmowie przyznania pomocy na zalesianie i nałożył sankcje wieloletnie. Powodem takiego rozstrzygnięcia było to, iż różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną przez wnioskodawcę we wniosku a powierzchnią ustaloną w wyniku kontroli na miejscu wynosiła 51,51%.

Organ II instancji decyzją z dnia [...] maja 2013 r. uchylił pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał za zasadne przeprowadzenie ponownej kontroli na miejscu w gospodarstwie skarżącego.

Po ponownie przeprowadzonej kontroli w dniu 11 czerwca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego wydał w dniu [...] września 2013 r. decyzję w której stwierdził, że decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie dla skarżącego była wydana z naruszeniem prawa. Organ I instancji stwierdził, iż faktyczna powierzchnia kwalifikująca się do pomocy wynosi według pomiarów inspektorów 0,80 ha, to z kolei stanowi 25 % różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną. Z uwagi na powyższe w oparciu o obowiązujący w roku 2008 art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm.) wskazano, że żadna pomoc nie może zostać przyznana. Organ I instancji wyjaśnił także, iż w jego ocenie fakt wystąpienia na zalesianym terenie zdarzeń o charakterze siły wyższej (zalanie), niezależnie od oceny ich wpływu na stan plantacji, nie był bezpośrednim powodem zmniejszenia powierzchni zalesionej w stosunku do powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Jak wynika bowiem z ustaleń dokonanych podczas przeprowadzonych kontroli na miejscu, udokumentowanych w protokołach nr 221/ORO 1/0000075/12 i 221/ORO 1/0000080/13, teren ulegający zalewaniu, na którym mogła wymoknąć część nasadzeń nie został wykluczony z powierzchni stwierdzonej. Powierzchnię niekwalifikującą się do przyznania pomocy stwierdzono w części działki, na której występują zadrzewienia i zakrzaczenia, będące wynikiem sukcesji naturalnej, a jednocześnie brak jest nasadzeń zadeklarowanych we wniosku. Stanowisko takie zostało również zawarte w piśmie Kierownika Biura Kontroli na Miejscu D. Oddziału Regionalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Z protokołu nr [...] wynika, że podczas pomiaru powierzchni zalesionej na działce ewidencyjnej nr 621 wyłączeniu podlegały jedynie powierzchnie zajęte przez sukcesję naturalną, na których stwierdzono brak nasadzeń, jakich producent zobowiązał się dokonać, oraz brak śladów wykonywania jakichkolwiek zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych. Dodatkowo organ I instancji ustalił, iż pierwotna decyzja, przyznająca skarżącemu pomoc na zalesianie, w świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania po wznowieniu postępowania z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu, winna zostać uchylona, a wnioskowana pomoc odmówiona. Jednakże zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat. W przedmiotowej sprawie skuteczne doręczenie stronie decyzji, co do której wznowione zostało postępowanie, nastąpiło w dniu 20 czerwca 2008 r., a zatem organ I instancji zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. ograniczył się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko wyrażone przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalając skargę W.K. na powyższą decyzję podkreślił na wstępie, że decyzja ta została wydana w wyniku wznowienia postępowania przez organ z urzędu na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., wobec ujawnienia się nowych, istotnych dla sprawy okoliczności nieznanych organowi, a istniejących w dacie wydania decyzji. W wyniku przeprowadzonych kontroli na miejscu – pierwszej w dniach od 31 lipca 2012 r. do 2 sierpnia 2012 r. i drugiej w dniu 11 czerwca 2013 r. ustalono, że stan przedmiotowej działki nr 621 nie odpowiada stanowi zadeklarowanemu we wniosku o przyznanie płatności – powierzchnia zadeklarowana była większa od powierzchni stwierdzonej.

Sąd I instancji odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, zgodnie z którym organy w żaden sposób nie udowodniły, że ustalony podczas przeprowadzonych kontroli stan faktyczny istniał już w dniu wydania decyzji z 19 czerwca 2008 r. i wobec czego nie było podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazał, że stwierdzone na działce producenta, uwidocznione na sporządzonych w czasie kontroli fotografiach i możliwe do zlokalizowania starodrzewie oraz sukcesja naturalna znajdujące się wzdłuż drogi asfaltowej i ogrodzenia, bezspornie istniały w dacie wydania decyzji z dnia 19 czerwca 2008 r. W konsekwencji organ prawidłowo stwierdził, że faktyczna powierzchnia zalesienia w dniu wydania decyzji przyznającej pomoc była inna niż ta, którą zadeklarował skarżący w korekcie wniosku z dnia 3 stycznia 2008 r. Wykonane przy tym w czasie kontroli fotografie dokumentujące ustalone nieprawidłowości – jak słusznie wskazał organ – dotyczą spornej działki i obrazują stan na niej stwierdzony, bowiem dołączone do protokołów szkice pomiaru działki A precyzyjnie wskazują w jakich miejscach i w jakim kierunku inspektorzy wykonywali poszczególne fotografie. Zatem, w ocenie Sądu I instancji, już w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. istniały okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania, które nie były znane organowi i które ujawniły się w wyniku przeprowadzonych kontroli na miejscu.

Sąd odniósł się do twierdzeń skarżącego, zgodnie z którymi organ powinien był dokonać odpowiednich ustaleń już w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji przyznającej pomoc na zalesienie i w razie stwierdzenia nieprawidłowości już na tym etapie odmówić pomocy, wskazał, że postępowanie mające na celu zweryfikowanie złożonego wniosku nie obejmowało kontroli na miejscu. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 114, poz. 786 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem zalesieniowym) wniosek o pomoc jest weryfikowany w terminie 60 dni od dnia jego złożenia. Kierownik biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, weryfikując taki wniosek ustala: 1) łączną powierzchnię gruntów przewidzianych do zalesienia określoną we wniosku; 2) spełnienie warunków określonych w § 4 albo § 5. Organy prowadziły weryfikację złożonego wniosku, ustalając przy tym powierzchnię gruntów przewidzianych do zalesienia oparły się na danych podanych przez wnioskodawcę i na mapie ewidencyjnej. Wnioskodawca składając wniosek o pomoc podpisuje oświadczenie o poinformowaniu go o skutkach podania nieprawdziwych danych we wniosku o przyznanie pomocy. Organ więc na podstawie danych zebranych w toku postępowania administracyjnego, nie zweryfikowanych jednak na tym etapie poprzez kontrolę na miejscu ustalił, że skarżący spełnia warunki do przyznania mu pomocy na zalesienie, czego konsekwencją było postanowienie z dnia 14 stycznia 2008 r. o spełnieniu niezbędnych warunków do przyznania pomocy na zalesienie, wydane na podstawie § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia zalesieniowego. Kolejnym warunkiem niezbędnym do wydania decyzji w przedmiocie pomocy na zalesienie, jest poinformowanie przez rolnika o założeniu uprawy leśnej, na piśmie, nadleśniczego właściwego ze względu na miejsce położenia gruntów, na których została założona ta uprawa, w terminie 7 dni od dnia jej założenia (§ 12 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego), a w dalszej kolejności złożenie przez rolnika kierownikowi biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia i dołączenie do niego zaświadczenia nadleśniczego potwierdzającego ten fakt, w terminie 21 dni od dnia wydania przez nadleśniczego tego zaświadczenia, jednakże nie później niż do dnia 20 czerwca: 1) roku, w którym zalesienie wykonano wiosną, albo 2) roku następującego po roku, w którym zalesienie wykonano jesienią (§ 12 ust. 2 rozporządzenia zalesieniowego). Skarżący w niniejszej sprawie złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, a nadleśniczy wydał w dniu 9 kwietnia 2008 r. zaświadczenie potwierdzające, że zalesienie na działce 621 obręb P. wykonane zostało zgodnie z planem zalesienia sporządzonym przez Nadleśnictwo G. Odnosząc się do zaświadczenia wydanego przez Nadleśnictwo G, Sąd I instancji wskazał, że zaświadczenie takie stwierdzało jedynie wykonanie określonych nasadzeń i zachowanie określonych odległości między nasadzeniami, nie odnosiło się natomiast do powierzchni zalesienia wskazanej we wniosku o przyznanie pomocy i będącej podstawą do wypłaty tzw. premii zalesieniowej.

Sąd I instancji podkreślił ponadto, że dokumentem urzędowym jest także protokół kontroli, wsparty dodatkowo dokumentacją fotograficzną z uwidocznionym starodrzewiem, potwierdzający tym samym w sposób nie budzący wątpliwości fakt mniejszej powierzchni zalesienia niż wskazana we wniosku i wykonania nasadzeń w sposób sprzeczny z planem zalesienia. W ocenie Sądu należy zatem dać wiarę treści protokołu kontroli, bowiem dane zawarte w tym protokole zostały potwierdzone znajdującą się w aktach administracyjnych dokumentacją obrazującą stan działki skarżącego. Dokumentacja ta jest wiarygodna i przejrzysta. Dodatkowo wskazał, że skarżący był obecny przy obu kontrolach, zgłaszał zresztą zastrzeżenia do protokołu, co do których organ ustosunkował się na piśmie wyjaśniając skarżącemu, że zmiana stwierdzonej powierzchni działki z 0,90 ha na 0,80 ha nastąpiła w wyniku formalnej kontroli raportu – tzn. na podstawie analizy dokumentacji fotograficznej stwierdzono, że do powierzchni zalesienia błędnie wliczono obszar zadrzewiony (starodrzewie oraz sukcesje naturalną) wzdłuż ogrodzenia i drogi asfaltowej. Sąd I instancji podzielił wyjaśnienia organu poczynione w związku z twierdzeniem skarżącego, iż obecny stan uprawy spowodowany został przez siły wyższe, od niego niezależne, podkreślając, że fakt zalania działki nie był bezpośrednim powodem zmniejszenia powierzchni zalesionej w stosunku do powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Z protokołów kontroli wynika, że teren ulegający zalewaniu, na którym mogła wymoknąć część nasadzeń nie został wykluczony z powierzchni stwierdzonej. Powierzchnię niekwalifikującą się do przyznania pomocy stwierdzono w części działki, na której występują zadrzewienia i zakrzaczenia, będące wynikiem sukcesji naturalnej, a jednocześnie brak jest nasadzeń zadeklarowanych we wniosku, a także brak jest śladów wykonywania jakichkolwiek zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych.

W zakresie twierdzeń skarżącego, zgodnie z którymi rozporządzenie zalesieniowe nie daje podstaw do uznania, że "grunt", o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a) nie jest gruntem, do którego można w sposób wiążący zastosować dane z ewidencji gruntów i budynków, Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że płatność w ramach zalesiania gruntów rolnych przyznawana jest do gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza, przez którą rozumie się produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych, prowadzoną w rozumieniu art. 2 lit. c obowiązującego w roku 2008 rozporządzenia nr 1782/2003, zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (§ 4 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia). Podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 86), który znajduje zastosowanie do płatności jakich dotyczy niniejsza sprawa, działka rolna w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009, str. 65, zwanego dalej rozporządzeniem nr 1122/2009), obejmuje powierzchnię nie mniejszą niż 0,1 ha. Z kolei działka ewidencyjna stanowi jednostkę powierzchni kraju dla celów ewidencji gruntów i budynków, która uregulowana jest ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), działka ewidencyjna stanowi ciągły obszar gruntu położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje, m.in. informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów. Pojęcia działki ewidencyjnej bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego nie można traktować jako równoznacznego z pojęciem działki rolnej. Relacje pomiędzy działką rolną, a działką ewidencyjną mogą kształtować się różnie. Działka rolna może, ale nie musi zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej, może też być położona na kilku graniczących ze sobą działkach ewidencyjnych, może także na jednej działce ewidencyjnej znajdować się kilka działek rolnych. To rolnik decyduje ile działek, o jakiej wielkości i z jakim rodzajem uprawy, położonych na jakich działkach ewidencyjnych zgłosi we wniosku o płatności. W konsekwencji więc powierzchnie użytków rolnych określone w ewidencji gruntów i budynków nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności zalesieniowej. Powierzchnia działki rolnej do której przysługuje płatności to powierzchnia działki faktycznie wykorzystywana do celów rolniczych. Od powierzchni tej należy odliczyć m.in. zadrzewienia i zakrzaczenia, natomiast we wniosku o przyznanie płatności należy podać faktyczną powierzchnię działki przeznaczoną na określone uprawy.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że organy w niniejszej sprawie przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, wyjaśniając wszystkie okoliczności sprawy i odnosząc się do twierdzeń skarżącego, nie naruszając w tym zakresie art. 7, art. 77, art. 8 i art.. 80 k.p.a. Organy wyjaśniły ponadto motywy podjętego rozstrzygnięcia oraz zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy w zgodzie z art. 11 k.p.a.

Organy należycie ustaliły, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy wznowienia postępowania i prawidłowo zastosowały obowiązujący w roku 2008 art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm.).

Ponadto Sąd podkreślił, że organy słusznie ustaliły, że pierwotna decyzja, przyznająca skarżącemu pomoc na zalesianie, w świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania po wznowieniu postępowania z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu, winna zostać uchylona, a wnioskowana pomoc odmówiona. Jednakże zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a., nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat. W przedmiotowej sprawie skuteczne doręczenie stronie decyzji, co do której wznowione zostało postępowanie, nastąpiło w dniu 20 czerwca 2008 r., a zatem zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. możliwe było jedynie stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

W.K. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez brak zastosowania art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008, zwanego dalej "rozporządzeniem" w zw. z art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparciu bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1122/2009" w zw. z art. 6 i art. 138 § 1 pkt 2 oraz 145 § 1 pkt 5 i 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku uchylenia przez WSA zaskarżonej decyzji strony przeciwnej, pomimo iż organ I instancji zastosował w sprawie art. 51 ust. 1 rozporządzenia, który nie obowiązywał w dniu wydania decyzji Nr 0023-2008-002917, czego nie dostrzegł organ II instancji, co doprowadziło do oddalenia skargi strony i utrzymania w mocy decyzji wydanej na podstawie nieobowiązującego przepisu,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 51 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 w zw. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 80 oraz 145 §1 pkt 5 i 151 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na ustaleniu, że różnica między obszarem zadeklarowanym a obszarem stwierdzonym wynosiła 25 %, na skutek czego organ I instancji doszedł do błędnego wniosku, że zaszły przesłanki pozwalające na wznowienie postępowania, czego zarówno WSA, jak i organ II instancji nie dostrzegł,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez brak zastosowania art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 w zw. z art. 68 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. ż art. 145 §1 pkt 5 i 151 § 2 kpa poprzez brak uwzględnienia faktu, iż różnica między obszarem zadeklarowanym a obszarem stwierdzonym nie wynikała z winy strony skarżącej, lecz z błędnej treści dokumentów urzędowych, którymi strona skarżąca posługiwała się przy sporządzaniu wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie. Na skutek naruszenia tych przepisów organy administracyjne oraz WSA nie dostrzegły, że brak jest podstaw w niniejszej sprawie do wznowienia postępowania,

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenia skargi pomimo tego, że organ II instancji nie dostrzegł naruszenia przez organ I instancji zasady budzenia zaufania organów do władzy publicznej na skutek 3 krotnego przeprowadzenia kontroli, w wyniku których za każdym razem ustalana była inna powierzchnia gruntu objętego wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesienie,

5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ swobodnej oceny dowodów polegającej na oparciu decyzji na wynikach kontroli, które zawierały niekompletną dokumentację zdjęciową oraz na uznaniu, iż dokumentacja zdjęciowa załączona do protokołu kontroli znak [...] stanowi wiarygodny i wyczerpujący materiał pozwalający na zakwestionowanie prawidłowości zalesienia.

Ponadto wnoszący skargę kasacyjną wniósł na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów:

- zawiadomienia Starosty Powiatowego w G. z dnia 3 września 2013 r. w sprawie przeklasyfikowania gruntów na okoliczność powierzchni działki, na której prowadzone było zalesienie, zmiany klasyfikacji działki na "lasy" oraz braku winy strony skarżącej w podaniu innej powierzchni działki, niż została ustalona w trakcie czynności kontrolnych,

- protokołu terenowej oceny uprawy leśnej sporządzonego przez pracowników Starostwa Powiatowego G. oraz Nadleśnictwa G. na okoliczność dokonania przez stronę zalesienia gruntu oraz stopnia pokrycia powierzchni gruntu, który pozwala na uznanie, że uprawa jest udana,

- księgi wieczystej nr [...] na okoliczność określenia sposobu korzystania z gruntu, określonej w księdze wieczystej powierzchni gruntu oraz braku winy strony skarżącej w podaniu we wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie nieprawidłowej powierzchni gruntu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują. Tym samym wyrok Sądu I instancji podlega kontroli pod kątem ustalenia, czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej. Dodać przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli wskazanymi przepisami prawa materialnego lub procesowego. Natomiast NSA nie jest władny badać czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego zawartych w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (...). Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu kasacyjnym może mieć zastosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, o którym mowa w tym przepisie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany jej podstawami i wnioskami, co de facto wyklucza możliwość prowadzenia postępowania dowodowego. Zatem należy przyjąć, że art. 106 § 3 p.p.s.a. ma zastosowanie do postępowań prowadzonych przed sądem I instancji, co potwierdza też miejsce jakie zajmuje ten przepis w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. w dziale III pn. Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, najdalej idącym jest zarzut wyartykułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej dotyczący zastosowania przez organy art. 51 ust 1 rozporządzenia 796/2004, który został powołany jako podstawa prawna w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 20 września 2013r. Według skarżącego nie miał on zastosowania w sprawie, gdyż przepis ten został uchylony przez art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 i utracił moc z dniem 1 stycznia 2010 r. Powoływanie nieobowiązującego w momencie orzekania przepisu narusza zasadę legalizmu. Decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona. Niedostrzeżenie tego uchybienia przez organ II Instancji oraz WSA stanowiło naruszenie odpowiednio art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Z zarzutem tym nie można się zgodzić. Należy zauważyć, że jak wskazano w pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, uwzględniając zmiany wprowadzone w płatnościach bezpośrednich przez rozporządzenie (WE) nr 73/2009, należy uchylić i zastąpić rozporządzenie (WE) nr 796/2004, opierając nowe rozporządzenie na zasadach ustanowionych przez rozporządzenie (WE) nr 796/2004. Zgodnie z art. 86 ww. rozporządzenia - Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 traci moc z dniem 1 stycznia 2010 r. W kolejnym zdaniu tego ustępu wskazano jednak, czego nie dostrzegł autor skargi kasacyjnej, że rozporządzenie to (nr 796/2004) stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r. Wobec tego, że wniosek W.K. o przyznanie pomocy na zalesianie został złożony w dniu 30 września 2007 r. i dotyczył okresu premiowego rozpoczynającego się od roku 2008, stosuje się do niego rozporządzenie nr 796/2004 w tym wskazany przez organy oraz Sąd I instancji art. 51 ust. 1 tego rozporządzenia. Na marginesie tylko trzeba zaznaczyć, że analogiczne, jak w art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004, rozwiązanie zastosowane w stosunku do skarżącego (gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną przekracza 20%, żadna pomoc obszarowa nie może być przyznana), zawiera art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009, co zresztą sam skarżący kasacyjnie zauważa w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Wbrew twierdzeniom kasatora nie dokonano też błędnej wykładni art. 51 ust. 1 rozporządzenia 796/2004. W tym miejscu należy przypomnieć, że w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię - uzasadniając ten zarzut wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał przepis prawa, ponadto autor skargi kasacyjnej musi wskazać, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem kasatora, skoro zadeklarowana przez stronę powierzchnia działki to 1 ha, a w toku kontroli ustalono ostatecznie, że powierzchnia działki wynosi 0,8 ha, to różnica między powierzchnią działki zadeklarowanej a stwierdzonej wynosi 20 %, a nie jak uznał organ 25%.

Należy podkreślić, że twierdzenie powyższe jest wynikiem błędnego zrozumienia przez autora skargi kasacyjnej treści art. 51 ust. 1 rozporządzenia 796/2004 (a także analogicznego w tym zakresie art. 58 rozporządzenia 1122/2009). Zgodnie z tą treścią, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu (...) przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru stwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20 % obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa.

W niniejszej sprawie powierzchnia deklarowana, wynosiła 1, 00ha, a powierzchnia stwierdzona 0,8 ha, różnica tych dwóch danych wynosiła zatem 0,2 ha; zgodnie z analizowanym przepisem ta różnica jest odnoszona do powierzchni stwierdzonej (0,8ha), a nie deklarowanej, zatem, wbrew przekonaniu skarżącego wynosi ona 25%, a nie 20% z 0,8 ha, co słusznie stwierdziły organy i zaakceptował Sąd I instancji.

Nie jest również trafny zarzut dotyczący braku zastosowania art. 73 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009 (będącego odpowiednikiem art. 68 ust. 1 rozporządzenia 796/2004). Jak wcześniej wyjaśniono, zastosowanie w sprawie miało rozporządzenie (WE) nr 796/2004, zatem rozważania należy przeprowadzić w stosunku do art. 68 ust. 1 tego rozporządzenia, również wskazanego jako naruszony. Zgodnie z tym przepisem obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazując, że nie jest winny nieprawidłowości, zwracał uwagę, że podana przez niego powierzchnia działki, która, jak wykazała kontrola przeprowadzona dnia 11 czerwca 2013 r. okazała się niewłaściwa, została ustalona na podstawie posiadanych przez stronę dokumentów urzędowych. Wskazują bowiem na taką powierzchnię zarówno dane z ewidencji gruntów, jak i dane z księgi wieczystej prowadzonej dla działki ewidencyjnej 621/2.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ta argumentacja nie jest trafna. Nie ma potrzeby powtarzać wywodu Sądu I instancji w zakresie wskazania różnic i relacji między działką ewidencyjną a działką rolną, które NSA w całości podziela. Jest przy tym oczywiste, że system przyznawania płatności pomocowych jest oparty na pojęciu działek rolnych, a nie ewidencyjnych. Nie może zatem być wystarczającym argumentem na poparcie stanowiska, że wnioskodawca nie jest winny wykrytych nieprawidłowości we wniosku, fakt, że zgłoszona do pomocy powierzchnia jest zgodna z danymi działki ewidencyjnej z ewidencji gruntów lub powierzchnią podaną w księdze wieczystej. Jak wskazuje się w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został złożony poprawnie. Producent rolny powinien wskazać we wniosku stan faktycznie użytkowanych rolniczo przez siebie gruntów, nie zaś opierać się wyłącznie na danych zawartych w ewidencji gruntów (por. np. wyrok NSA z dnia 14 października 2010r. sygn. akt II GSK 875/09 opubl. lex 746295, wyrok NSA z 18 grudnia 2008r., sygn.akt II GSK 598/08, lex 526601). Słusznie podkreślił Sąd I instancji, że dokumentem urzędowym jest również protokół kontroli, zgodnie z którym (po dokonaniu jego weryfikacji formalnej) powierzchnia stwierdzona kwalifikująca się do przyznania pomocy wyniosła 0,8 ha. Weryfikacja danych dotyczących powierzchni działek, zadeklarowanych we wniosku producenta rolnego o przyznanie płatności, nie następuje na podstawie danych zawartych w ewidencjach i rejestrach, lecz na podstawie kontroli na miejscu, obejmującej w szczególności ustalenie rzeczywistego obszaru zgłoszonych upraw (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2007r. sygn. akt II GSK 259/07, lex 523223).

Wbrew skardze kasacyjnej, nie znajdował w sprawie również zastosowania art. 50 ust. 3 rozporządzenia nr 796/2004, zgodnie z którym " (...)w przypadku gdy różnica między obszarem zatwierdzonym a zadeklarowanym do objęcia pomocą w ramach programów pomocy ustanowionych w tytułach III, IV oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 nie przekracza powierzchni 0,1 ha, obszar zatwierdzony uznaje się za równy zadeklarowanemu. Na potrzeby tego wyliczenia uwzględnia się jedynie zawyżenie powierzchni obszarów na poziomie grupy upraw." Stwierdzona różnica między obszarem zadeklarowanym, a stwierdzonym wynosiła bowiem w stanie faktycznym sprawy 0,2, a nie 0,1 ha.

W konsekwencji nie naruszono art. art. 145 § 1 pkt 5 i 151 § 2 k.p.a., gdyż podniesione przez skarżącego argumenty nie mogły doprowadzić do zamiany stanowiska, że wystąpiła przesłanka, która stanowiła podstawę do wznowienia postępowania. Przypomnieć należy, że przesłanką tą było wyjście na jaw, po wydaniu decyzji z dnia 19 czerwca 2008 r., nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, mogące mieć istotny wpływ na podjęcie przez organ rozstrzygnięcia, a polegające na stwierdzeniu innej, mniejszej powierzchni zalesienia, niż wynikająca z deklaracji skarżącego złożonej we wniosku, która został przyjęta przy wydawaniu decyzji o przyznaniu pomocy na zalesianie.

Pozbawione trafności – jako w ogóle pozbawione uzasadnienia w skardze kasacyjnej - są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 2 k.p.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a., wymienione w pkt 1-2 petitum skargi kasacyjnej .

Nie są również zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego wymienione w pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej. Zarzutami tymi skarżący kasacyjnie zmierza do zakwestionowania przyjętego w sprawie stanu faktycznego, z którego wynika, że faktyczna powierzchnia zalesienia wynosiła 0,8 a nie 1,00 ha. Zdaniem skarżącego naruszono art. 8 k.p.a. i wynikającą z niego zasadę zaufania obywateli do organów Państwa poprzez przyjęcie wyników ostatniej kontroli, która zdaniem skarżącego jest najmniej wiarygodna. Zmienność wyników kontroli stawia pod znakiem zapytania ich wiarygodność. Naruszono też zasadę swobodnej oceny dowodów, zdaniem skarżącego wykonane fotografie w żaden sposób nie dowodzą, że na wskazanych terenach nie zostało przeprowadzone zalesienie.

Odnosząc się do tych zarzutów w pierwszej kolejności należy wskazać, że w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, m.in. w oparciu o którą toczyło się postępowanie, ustawodawca zmodyfikował zasady tego postępowania, w tym zasady prowadzenia postępowania dowodowego w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w odpowiednich przepisach Unii Europejskiej, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 21 ust. 2 i 3 cyt. ustawy zawarto regulację, zgodnie z którą organ administracji publicznej stojąc na straży praworządności jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz udzielić stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a także zapewnić stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, z wyłączeniem art. 81 k.p.a. Z kolei strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są zobowiązane do przedstawiania dowodów oraz udzielania wyjaśnień co do okoliczności spraw, zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z tych uregulowań wynika zatem, że w ustawie o wspieraniu wyłączono stosowanie art. 7, 9, 10, 77 § 1 i art. 81 k.p.a. ( por. np. wyrok NSA z 15 marca 2011r. sygn. akt II GSK 338/10, z dnia 7 marca 2012r., sygn. akt II GSK 88/11 lex 1148355). Zatem nie mogło dojść w sprawie do naruszenia art. 7 i 77§ 1 k.p.a. wymienionych w zarzucie nr 5 skargi kasacyjnej.

Nie doszło również do naruszenia zasady wynikającej z art. 8 k.p.a. oraz przekroczenia przez organ swobodnej oceny dowodów.

W tym zakresie organy wyjaśniły wyczerpująco dlaczego – co do powierzchni zalesienia – uwzględniono ostatecznie wyniki ostatniej kontroli na miejscu, z dnia 11 czerwca 2013 r. (w której skarżący brał udział, a następnie zgłaszał zastrzeżenia), po zweryfikowaniu w toku kontroli formalnej protokołu. Skorygowany raport został przesłany stronie wyjaśniono również, że zmiana powierzchni stwierdzonej z 0,9 do 0,8 ha nastąpiła na skutek analizy dokumentacji fotograficznej. Mianowicie pomiar inspektorów w terenie obejmował obszar zadrzewiony, który stanowił starodrzewie i sukcesję naturalną, co obrazowały wykonane fotografie. Miejsce i kierunek wykonania fotografii zaznaczono na szkicu pomiaru działek. Jednoznacznie też stwierdzono, że to nie tereny podmokłe, które były zgłaszane przez skarżącego w toku postępowania jako działanie siły wyższej, zostały wyłączone z powierzchni, lecz obszar z sukcesją naturalną i zadrzewieniem, które nie stanowiły nasadzenia dokonanego w 2008 r. Stwierdzając brak nasadzeń deklarowanych we wniosku, jednocześnie stwierdzono brak śladów wykonywania jakichkolwiek zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych. Sąd I instancji zaakceptował te niewadliwe ustalenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie naruszają one wyżej wymienionych zasad prowadzenia postępowania dowodowego oraz zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Uwzględniono wyniki kontroli z 2013 r., która zawierała korzystniejszy dla strony wynik pomiaru zalesienia, niż kontrola z 2012 r., dlatego niezasadne są też zarzuty skarżącego o naruszeniu przez organy zasady zaufania do organów Państwa.

Z tych wszystkich względów uznać, należało, że stan faktyczny został w sprawie ustalony prawidłowo, a dalsze kwestionowanie go, chociażby przez podnoszenie, że zdaniem strony wykonane fotografie w żaden sposób nie dowodzą, że na wskazanych terenach nie zostało przeprowadzone zalesienie, stanowią bezzasadną polemikę z tymi niewadliwymi ustaleniami.

W konsekwencji nie są trafne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., które również w kontekście wskazanym w pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej nie zostały w ogóle uzasadnione w skardze kasacyjnej.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.