Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 290/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi H.K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę H.K. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. Odpis ww. postanowienia doręczono skarżącej w dniu 7 czerwca 2018 r.

W dniu 8 czerwca 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Skarżąca wyjaśniła, że do odbioru korespondencji upoważniła agencję usługowo – handlową. Pod adresem tej agencji prowadzi działalność pięć podmiotów gospodarczych, które mają niezależne wejścia i doręczyciele często mają problemy z dostarczeniem przesyłek do prawidłowych odbiorców. Skarżąca wskazała, że prawdopodobnie wezwanie do uiszczenia wpisu zostało przekazane niewłaściwemu odbiorcy, co uniemożliwiło uiszczenie wpisu w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej jako "p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Jak zostało ustalone skarżąca stosowny wniosek złożyła w przewidzianym terminie, dokonując jednocześnie czynności, której terminowi uchybiła, pozostało zatem zbadanie, czy przyczyny uchybienia terminu wskazane przez stronę uprawdopodobniają brak jej winy.

Brak winy, który jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też – przeciwnie – wykazała się niedostateczną dbałością.

Jak wynika ze złożonego w przedmiotowej sprawie wniosku, strona jako okoliczność świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu wskazuje na niedoręczenie jej korespondencji.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 listopada 2010 r. (sygn. akt II FZ 577/10), przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (LEX nr 742636).

Należy wyjaśnić, że strona upoważniając inny podmiot do odbioru korespondencji powinna posłużyć się takim podmiotem, który będzie należycie wywiązywał się ze swoich obowiązków, albowiem niepodjęcie korespondencji w terminie bezpośrednio obciąża stronę. Tymczasem skarżąca wskazała, że często zdąża się, ze doręczyciele mają problem z dostarczeniem przesyłek, albowiem pod adresem wskazanym dla doręczeń znajduje się kilka podmiotów gospodarzących.

Zauważyć należy, że skarżącą świadomie wybrała i upoważniła agencję mimo, że wiedziała o problemach przy doręczaniu przesyłek. W tej sytuacji sąd przyjął, że skarżąca niedostatecznie zadbała o własne interesy , wykazując się niedbalstwem w prowadzeniu własnych spraw, skoro miała świadomość, że pod adresem który wskazała dla doręczeń mieści się kilka podmiotów i że w związku z tym korespondencja często trafia do nieprawidłowych odbiorców. Sąd również wziął pod uwagę fakt, że skarżąca nie wskazywała jakiś szczególnych okoliczności, które uniemożliwiłyby jej ustanowienie innego podmiotu do odbioru korespondencji. Powyższe zdaniem sądu świadczy o tym, że skarżącą zachowując minimum przezorności mogła zabezpieczyć swoje interesy w taki sposób, aby uniknąć sytuacji, w której dochodzi di niepodjęcia przesyłki w terminie.

Marginalnie należy wskazać, że z załączonych wydruków CEiIDG wynika, że niektóre osoby prowadzące działalność pod tym samym adresem są ze sobą spokrewnione, dlatego też niewiarygodne zdaje się twierdzenie skarżącej o nieprzekazywaniu korespondencji między tymi podmiotami.

Zdaniem sądu wskazywane powody uchybienia terminu nie miały charakteru nadzwyczajnego i nie były spowodowane żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia. Należy podkreślić, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że nie mogła ustanowić innego podmiotu dla doręczeń.

W orzecznictwie do zawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się m.in. nieprzebywanie pod stałym adresem, który podano, jako adres, pod który miały być kierowane pisma (post. WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2004 r., III SA/Wa 368/04, niepubl.), przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki (post. WSA w Gdańsku z dnia 22 lipca 2010 r., I SA/Gd 451/10, niepubl.)

W związku z powyższym sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.