Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 495/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46 § 1 i art. 49
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 804/10 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 804/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania pismo z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "Odwołanie", w którym zwróciła się do Sądu o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. W piśmie tym powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 804/10, uchylający decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Wskazała, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił jej przyznania renty. Jednocześnie przedstawiła swoją trudną sytuację życiową. W związku z niejednoznacznym sformułowaniem ww. pisma, zarządzeniem z dnia (...) kwietnia 2011 r. M. M. została wezwana do jego sprecyzowania przez wskazanie celu, w jakim zostało ono złożone, w szczególności czy stanowi ono skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeśli tak Sąd poinformował, że należy wskazać numer i datę zaskarżonej decyzji, czy też pismo to zostało złożone w innym celu. Jednocześnie Sąd pouczył, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych pisma w wyznaczonym siedmiodniowym terminie będzie, stosownie do treści art. 49 § 2 w zw. z art. 46 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." pozostawienie pisma bez rozpoznania. Wymienione wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 27 kwietnia 2011 r.

W związku z tym, że skarżąca nie uzupełniła w zakreślonym przez Sąd terminie braków formalnych pisma, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 49 § 2 w zw. z art. 46 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zarządził pozostawienie pisma bez rozpoznania.

Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła M.M. wnosząc o jego uchylenie oraz o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniosła, że Sąd przy ocenie pisma z dnia 7 kwietnia 2011 r. powinien badać jego treść, a nie kierować się jego tytułem bądź zakresem żądania zawartym w jego treści. Pismo w zależności od jego treści będzie kwalifikowane jako wadliwie zatytułowane pismo procesowe strony postępowania sądowoadministracyjnego, co nie powinno przesądzać o jego wadliwości skutkującej niemożnością jego merytorycznego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania chyba, że ustawa stanowi inaczej. Natomiast stosownie do art. 49 § 2 P.p.s.a. - jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. W tym miejscu należy wskazać, że art. 49 P.p.s.a. znajduje zastosowanie tylko w przypadku takich braków, które uniemożliwiają nadanie pismu strony prawidłowego biegu, tzn. wywołanie przez pismo procesowe właściwych skutków procesowych zarówno w stosunku do Sądu, jak i pozostałych podmiotów uczestniczących w postępowaniu.

Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż Sąd pierwszej instancji w niniejszym przypadku ww. przepisy zastosował prawidłowo. Nie może budzić wątpliwości, że pismo M. M. z dnia (...) kwietnia 2011 r. zatytułowane "Odwołanie" z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zostało niejednoznacznie sformułowane – mając zwłaszcza na uwadze, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 804/10 została uwzględniona skarga na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającą przyznania renty w drodze wyjątku. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 46 § 1 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia; podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; wymienienie załączników.

A zatem w sytuacji, gdy skarżąca pomimo, że została wezwana do sprecyzowania pisma z dnia 7 kwietnia 2011 r. przez wskazanie celu, w jakim zostało ono złożone, w szczególności czy stanowi ono skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, temu wezwaniu nie uczyniła zadość, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo pozostawił to pismo bez rozpoznania.

Zauważyć należy, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie lub poprawienie braków pisma jest terminem ustawowym i nie może być przez Sąd przedłużony lub skrócony, a złożenie przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy nie miało w tej sytuacji w wpływu na ocenę zaskarżonego zarządzenia.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.