Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 327/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, ust. 2, art. 61 ust. 1, ust. 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1146
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Damian Bronowicki Protokolant Starszy sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi "Ż" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Skarżąca Ż spółka z o.o. – dalej zwana Spółka, Skarżąca – złożyła skargę na uchwałę Zarządu Województwa (dalej organ, IZ, Instytucja Zarządzająca) nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego wniosku o dofinansowanie nr [...].

Skarżąca otrzymała pismo z dnia [...] czerwca 2020 r. w którym poinformowano , że złożony przez nią projekt uzyskał wynik negatywny podczas oceny merytorycznej. Projekt nie spełniał kryteriów dopuszczających (horyzontalnych i/lub specyficznych). Z informacji wynikało, że projekt nr [...], pn.: "Zastosowanie innowacyjnych rozwiązań w produkcji wysokiej jakości betonu o właściwościach fotokatalitycznych poprzez wdrożenie wyników prac badawczo- rozwojowych w Spółce "Ż" Sp. z o.o." (dalej projekt) nie spełnił następujących kryteriów: Kryteria horyzontalne dopuszczające: 6- Adekwatność wskaźników do zakresu rzeczowego projektu; 7 – Potencjał kadrowy, organizacyjny i prawny Wnioskodawcy/Partnera; 8- Wykonalność finansowa projektu; 10 – Niezbędność planowanych wydatków.

W dniu 22 czerwca 2020 r. do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym - wpłynął protest Skarżącej, dotyczący odrzucenia po ocenie merytorycznej projektu, złożonego w ramach naboru [...] Regionalnego Programu Operacyjnego - [...], Oś Priorytetowa 1. Gospodarka i innowacje, działanie 1.5. Rozwój sektora MŚP, poddziałanie 1.5.1. Rozwój sektora MSP - wsparcie dotacyjne.

Organ uznał, że zarzuty w ramach zaskarżonych w proteście kryteriów nie są zasadne, w związku z czym protest nie został uwzględniony.

W odpowiedzi Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę w której zarzuca naruszenie:

- art. 57 i art. 58 ust. 2 w zw. z art. 37 ust 1 u.z.r.p. poprzez brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu przez Instytucje Zarządzającą, polegający na oparciu się na subiektywnych opiniach eksperta/ekspertów nie popartych żadnymi danymi, ekspertyzami a przez to dowolną ocenę wypełnieniu kryterium merytorycznego, a także ograniczeniu się do przepisania opinii ekspertów w uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu, pomimo iż podmiotem uprawnionym i obowiązanym do rozpoznania protestu jest instytucja zarządzająca, a nie eksperci, a uzasadnienie stanowiska organu nie może w rzeczywistości być dosłownym przytoczeniem ocen przedstawionych przez ekspertów.

- art. 45 ust. 4 u.z.r.p. poprzez brak doręczenia skarżącej oceny przeprowadzonej przez każdego z powołanych ekspertów osobna, przez co skarżąca nie posiada wiedzy w przedmiocie ewentualnych rozbieżności w stanowiskach ekspertów dokonujących oceny oraz uzasadnienia oceny poszczególnych ekspertów;

- art. 45 ust. 4 zd. 1 i art. 58 ust. 1 pkt 1 w zw. z art, 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez sporządzenie w toku procedury konkursowej lakonicznych, niespójnych i rozbieżnych uzasadnień dokonanych ocen dla poszczególnych kryteriów tj. oceny negatywne dla kryterium horyzontalnego dopuszczającego - kryterium nr 6 Adekwatność wskaźników do zakresu rzeczowego projektu przy pozytywnej ocenie (przyznano maksymalną ilość punktów) kryterium horyzontalnego punktowego – kryterium nr 2 Realizacja wskaźników programowych co do wprowadzenia innowacyjności związanej z wprowadzeniem na rynek nowych produktów.

- art. 37 ust. 1 u.z.r.p. poprzez dokonanie rozstrzygnięcia na podstawie niejasnych, nieprzejrzystych reguł wyboru projektów, ustanowionych w Konkursie dla naboru [...], a przez to wadliwą ocenę wypełnienia kryteriów merytorycznych;

- art. 37 ust. 2 u.z.r.p. poprzez oparcie oceny także na okolicznościach faktycznych, które nie są objęte żadnym z kryteriów wyboru projektu ustanowionych w Konkursie, tj. kondycji finansowej Partnera skarżącej i bezpodstawne, niczym nieuzasadnione przyjęcie, iż nie wykazała ona perspektywy posiadania środków na realizację projektu pomimo, iż po pierwsze skarżąca przedłożyła promesę instytucji kredytowej opiewającej na kwotę zabezpieczającą realizację całego projektu (łącznie z udziałem Partnera), a po drugie dokonywanie oceny zdolności finansowej Partnera wyłącznie w oparciu o wysokość zysku lub strat jest niewystarczające dla uzyskania oceny negatywnej danego kryterium,

- naruszenie art. 37 ust 1 u.z.r.p. poprzez jego niezastosowanie przez Instytucję zarządzającą i nieuwzględnienie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz rażącego niezapewnienia przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów i tym samym sporządzenie ocen niemerytorycznych z przekroczeniem granic dopuszczalnej swobody eksperckiej.

- naruszenie art. 53 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 37 ust. 1 u.z.r.p.. poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w ramach konkursu,

w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny bez zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów, w szczególności poprzez nieprawidłowe sformułowanie sposobu oceny poszczególnych kryteriów pozwalające oceniającym na dowolność niektórych ocen lub pominięcie istotnych dla oceny okoliczności, co miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż doprowadziło do negatywnej oceny merytorycznej wniosku skarżącej.

W uzasadnieniu skargi, strona wskazała, że rozpatrzenie wniesionego protestu nie może sprowadzić się do lakonicznego powołania się na opinie ekspertów, a uzasadnienie stanowiska organu, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, nie może być w rzeczywistości dosłownym przytoczeniem ocen przedstawionych przez ekspertów. Powyższe skutkuje naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, zwłaszcza, że zaskarżona uchwała nie zawiera

w istocie stanowiska organu, co do podnoszonych w proteście zarzutów strony. Informacje dotyczące oceny operacji muszą zawierać uzasadnienie. Pełni ono szczególnie ważna rolę w przypadku, gdy ocena ta skutkuje brakiem możliwości otrzymania dofinansowania. Rozstrzygnięcie protestu powinno zatem zawierać szczegółową, jednoznaczną, rzetelna i przejrzystą analizę kwestionowanych przez wnioskodawcę ocen operacji, z rozważeniem argumentacji zarzutów zamieszczonych w proteście. Rozstrzygnięcie podlegające kontroli sądu nie może być dowolne, musi przytaczać zrozumiałe powody, które zdecydowały

o nieuwzględnieniu protestu. Uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu ma istotne znaczenie z punktu widzenia kontroli sądowoadministracyjnej dlatego winno zawierać czytelne wskazanie i wyjaśnienie przyczyn nieuwzględnienia złożonego środka zaskarżenia. Z uzasadnienia właściwej instytucji powinno bowiem precyzyjnie wynikać z jakich względów protest nie został uwzględniony, co pozwoli także sądowi administracyjnemu na prześledzenie w ramach prowadzonej kontroli procesu myślowego organu, który nie podzielił argumentów wnioskodawcy i nie uwzględnił złożonego protestu. Istotą oceny projektu oraz rozstrzygnięcia protestu jest wykazanie, dlaczego dany projekt zasługuje albo nie zasługuje na dofinansowanie

w oparciu o kryteria oceny w danym konkursie. Podmiotem uprawnionym

i zobowiązanym do rozpatrzenia protestu jest instytucja zarządzająca, a nie eksperci.

Ponadto Strona wskazała, że brak doręczenia skarżącej oceny przeprowadzonej przez każdego eksperta z osobna powoduje w znacznym stopniu ograniczenie możliwości podniesienia konkretnych zarzutów do wniosków poszczególnych ekspertów.

Skarżąca wskazała, że sporządzone uzasadnienie świadczy o naruszeniu zasady przejrzystości i bezstronności, ponieważ jest lakoniczne i niezrozumiałe,

a przede wszystkim rozbieżne i niespójne, a tym samym nie wyjaśnia, w czym tkwi istota zarzucanego uchybienia.

Skarżąca w przypadku Kryterium horyzontalne dopuszczające - kryterium nr 6 Adekwatność wskaźników do rzeczowego projektu nie zgodziła się z negatywną oceną w odniesieniu do braku wskazania w opisie zakresu rzeczowego oraz finansowego wynalazku, będącego przedmiotem wdrożenia wyników prac B+R oraz brak wskazania wniesienia przez Partnera do projektu złóż niezbędnych do produkcji kruszywa.

Skarżąca w przypadku Kryterium horyzontalnego dopuszczającego - kryterium nr 7 Potencjał kadrowy i prawny Wnioskodawcy /Partnera nie zgodziła się z oceną że Wnioskodawca nie dysponuje odpowiednimi zasobami technicznymi, gdyż zdaniem organu nie wykazał, że dysponuje lub w wyniku dokonania stosownych zakupów będzie dysponował urządzeniem do zwiększenia strumienia powietrza (zastosowanie opatentowanego rozwiązania , które jest celem realizacji projektu). Ponadto Strona nie zgadza się ze stanowiskiem organu o niespełnieniu warunku dotyczącego wykazania, że Wnioskodawca dysponuje wyrobiskiem z którego mógłby dostarczać kruszywo. Zdaniem Strony wszystkie zasady zostały szczegółowo określone przez Partnerów, natomiast nie są to informacje niezbędne dla prawidłowej oceny projektu .

W przypadku kryterium horyzontalnego dopuszczającego - kryterium nr 8 Wykonalność finansowa projektu - Strona nie zgodziła się z oceną,

że z przedstawionych dokumentów nie wynika, że Partner będzie w stanie wnieść zadeklarowany wkład finansowy do projektu.

Strona również nie zgodziła się z oceną, że w Kryterium horyzontalnym dopuszczającym - kryterium nr 10 Niezbędność planowanych wydatków – Strona nie uprawdopodobniła konieczności zakupu wszystkich wskazanych maszyn/urządzeń, a przez to nie spełniła kryterium.

Strona również nie zgodziła się z oceną dokonaną w oparciu o kryteria specyficzne punktowe w ramach kryterium nr 2 Efektywność kosztowa projektu. Zdaniem Strony zasady korzystania ze złoża Partnera zostały szczegółowo określone przez Partnerów, natomiast nie są to informacje niezbędne w celu prawidłowej oceny projektu.

Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że skarga nie wnosi nowej względem protestu argumentacji, która wskazywałaby na niezasadność działania Instytucji Zarządzającej RPO-[...]. Podtrzymał argumentację wskazaną w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

W sprawie kognicja Sądu wynika wprost z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm. - dalej: u.z.r.p.) w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej: "p.p.s.a."). Należy wskazać, że u.z.r.p. zawiera rozwiązania autonomiczne, regulujące wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd załatwiając skargę (art. 61 ust. 8). Natomiast w zakresie nieuregulowanym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem jednak art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. - art. 64 ustawy o zasadach realizacji). Przywołane postanowienia godzi się uzupełnić przypomnieniem, że – w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Do kryterium legalności nawiązał zresztą ustawodawca również w art. 61 ust. 8 pkt 1 u.z.r.p., gdyż w przepisie tym nakazał sądom uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą (lub pośredniczącą). Jeżeli wynik kontroli jest pozytywny skarga podlega oddaleniu, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 2 u.z.r.p.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 u.z.r.p., właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Regulamin konkursu określa w szczególności kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7), a wraz z załącznikami – jako dokument systemu realizacji – nie może podlegać wykładni, której rezultat byłby nie do pogodzenia z normatywnymi zasadami przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów do dofinansowania oraz z zasadą równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów. Wynikająca z art. 37 ww. ustawy zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów w pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 641/17, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że ocena merytoryczna przedstawionego przez Skarżącą wniosku (projektu) przeprowadzona została w sposób zgodny z prawem, w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Istotę sporu przed tut. Sądem stanowi, czy złożony przez Skarżącą wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został prawidłowo oceniony przede wszystkim w zakresie następujących kryteriów: kryterium horyzontalne dopuszczające – adekwatność wskaźników do zakresu rzeczowego projektu; potencjał kadrowy, organizacyjny o prawny Wnioskodawcy/Partnera; wykonalność finansowa projektu, niezbędność planowanych wydatków.

Na wstępie kilka uwag ogólnych. Należy wskazać, że sformalizowanie postępowania konkursowego ma na celu zdyscyplinowanie wnioskodawców, zachowanie ich wysokiej staranności, tak aby w konsekwencji doszło do ułatwienia wyłonienia zwycięzcy konkursu i szybkiego załatwienia sprawy. Konieczne jest, aby przedstawiona argumentacja była przekonująca. Szybkie załatwienie sprawy wiąże się natomiast z koniecznością terminowego rozdysponowania środków finansowych (wyrok NSA z 24 maja 2017 r. sygn. akt II GSK 1028/17, z 7 czerwca 2018 r. sygn. akt I GSK 2236/18). A zatem to na podmiocie aplikującym spoczywa ciężar przekonania instytucji - dokonującej wyboru najlepszych z punktu widzenia celów danego priorytetu, w ramach którego organizowany jest konkurs projektów - do wiarygodności swych oświadczeń, w aspekcie spełnienia obowiązujących w danym naborze kryteriów. Niewątpliwie prawidłowa, wszechstronna ocena spełnienia przesłanek, by mogła być uznana za rzetelną, nie może opierać się jedynie na przyjęciu wprost założenia, że wszystkie twierdzenia zamieszczone w projekcie są miarodajne, lecz winna zostać dokonana ich analiza, aby ustalić, czy stan deklarowany odpowiada rzeczywistemu oraz w jakim wymiarze. Oceny dokonuje się na podstawie treści wniosku, stąd faktyczna możliwość realizacji wyrażonych w nim intencji wnioskodawcy ma z tej treści wynikać. To on decyduje, jakie dokumenty - poza wymaganymi - dołączyć. Rzeczą zatem wnioskodawcy jest takie opracowanie projektu, aby w omawianej materii nie budził wątpliwości (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 664/17). Treść wniosku o dofinansowanie wypełnionego według wzoru regulaminu stanowi zasadniczy dokument postępowania dowodowego w sprawie dofinansowania unijnego i ma moc wiążącą dla rozstrzygnięcia konkursu a za błędy w jego sporządzeniu ponosi odpowiedzialność wnioskodawca, gdyż to wnioskodawca winien starannie przygotować dokumentację zgodnie z wymogami konkursu (por. wyroki NSA: z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3765/17, z 3 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 60/17, z 20 lutego 2018 r. sygn. akt II GSK 4280/17). Szczególne znaczenie ma przygotowanie wniosku z uwzględnieniem znanych wnioskodawcy kryteriów oceny wszystkich zgłoszonych do konkursu projektów. Podawane we wniosku dane, niezależnie od tego czy służą one ocenie formalnej czy merytorycznej, muszą tworzyć zbiór informacji, których wymaga instytucja ogłaszająca konkurs w celu dokonania oceny według przyjętych kryteriów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 685/17).

W związku z tym uznać należy, że to na wnioskodawcy - ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu - spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku. Wnioskodawca - przystępując do konkursu - winien znać także jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc, musi się do tychże zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży w każdym przypadku na wnioskodawcy. Braki w złożonej dokumentacji – w tym również brak argumentacji, niepełne informacje lub ich brak, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek różnych kryteriów dopuszczających, winny zostać ocenione negatywnie.

Procedura konkursowa (w tym ocena wniosków o dofinansowanie) charakteryzuje się daleko posuniętym formalizmem, z czym każdy przystępujący do konkursu musi się liczyć i ten formalizm zaakceptować, uczynić mu zadość (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 273/18).

Istota postępowania, którego uczestnikiem była Skarżąca, sprowadza się do konkursu, w którym premiowane winny być wnioski najlepiej sporządzone i najlepiej wpisujące się w cel danego programu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 461/16). Należy podkreślić, że zasady konkursu są identyczne dla wszystkich ubiegających się o dofinansowanie realizacji projektu i żaden z podmiotów nie może samodzielnie, bez podstawy prawnej, nie podawać wymaganych informacji, podawać informacje wewnętrznie sprzeczne lub domagać się wyinterpretowania wymaganych treści przez organ. Oceniający bowiem nie może domyślać się tych informacji, czy też poszukiwać podstaw prawnych w braku odpowiedzi na konkretnie zadane pytania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 461/16).

Wskazać przy tym należy, że skoro przedmiotem postępowania regulowanego przywołaną ustawą jest ocena projektu, to uzasadnione jest twierdzenie, że właściwa instytucja jest związana konkretnym wnioskiem o dofinansowanie konkretnego projektu, co oznacza związanie treścią wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego przez wnioskodawcę i wymaganą w danym postępowaniu konkursowym dokumentacją (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 61/17). Instytucja ta nie może więc wykraczać poza zakres zawartych w nich oświadczeń woli i wiedzy wnioskodawcy, kształtujących przedmiotowo istotne – w kontekście wymogów danego konkursu – elementy projektu, czyniąc przedmiotem oceny elementy nie wynikające z wniosku o dofinansowanie projektu oraz dołączonej do niego dokumentacji. W konsekwencji powyższego nie jest również zobowiązana do dokonywania ustaleń, czy też poszukiwania innych, niż wskazane przez wnioskodawcę argumentów, twierdzeń, czy też danych, z punktu widzenia których projekt mógłby być oceniony jako spełniający kryteria wyboru do dofinansowania, czego w zasadzie w niniejszej sprawie domaga się Skarżąca. Byłoby to nie do pogodzenia z istotą oraz logiką omawianego postępowania, które jest postępowaniem konkursowym. Skoro więc warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów, to w świetle przedstawionych argumentów za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia – a nie instytucja odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu wsparcia – jest zobowiązany wykazać, że zgłaszany przezeń projekt kryteria te spełnia. Zadaniem instytucji jest bowiem ocena spełnienia przez projekt tych kryteriów w oparciu o dane przedstawione przez samego wnioskodawcę. I co istotne ocena ta odnosi się do dokumentów złożonych z projektem, a nie na uzupełnianych na etapie protestu. W ramach procedury odwoławczej ocenie podlega tylko ta dokumentacja aplikacyjna, do której dostęp mieli Eksperci na ocenie merytorycznej. Nie ma bowiem możliwości składania na etapie procedury odwoławczej dodatkowych załączników, z którymi nie mieli możliwości zapoznać się Eksperci dokonujący oceny merytorycznej, a zatem prawidłowe jest stanowisko IŻ, że oświadczenie Politechniki nie zostało wzięte pod uwagę w trakcie ponownej oceny.

Wniosek Skarżącej o dofinansowanie projektu był rozpatrywany w trybie konkursowym, z zachowaniem zasad równego traktowania wszystkich wnioskodawców (art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji), zgodnie z obowiązującą w tym naborze dokumentacją konkursową. Oznacza to, że za treść wniosku odpowiada wyłącznie Skarżąca, która - dla osiągnięcia skutku otrzymania dofinansowania ze środków publicznych - winna sformułować w sposób nie tylko nie budzący wątpliwości co do spełnienia wymaganych kryteriów (por. art. 37 ust. 2 ww. ustawy), ale także powinna zadbać o taką treść swoich wypowiedzi, aby były one przekonujące i wiarygodne w procedurze oceny przez ekspertów, do uznania spełnienia kryteriów dopuszczających jak i dla otrzymania odpowiedniej punktacji gwarantującej dofinansowanie (por. art. 39 ww. ustawy). Błędy, niedopowiedzenia, luki w argumentacji i opisie poszczególnych pozycji wniosku obciążają bowiem wyłącznie wnioskodawcę, gdyż ocena wniosku polega w zasadzie na dogłębnej analizie porównawczej jego treści (załączników, dołączonych dokumentów). Stosownie do art. 57 ww. ustawy, właściwa instytucja rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 1 ww. ustawy, właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Na tle zasad z art. 37 ust. 1 ustawy, kontrola sądowo-administracyjna powinna zmierzać zatem w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego

w ramach komisji oceny projektów oraz instytucji zarządzającej w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, tj. mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku

z dokumentami systemu realizacji programu operacyjnego i ustalonymi kryteriami,

w sposób jasny i nie budzący wątpliwości prezentując przesłanki wyboru dokonanej oceny, przyznanej punktacji, odnosząc się do ram prawnych danego naboru oraz dokumentacji konkursowej. Tym samym również rozstrzygnięcie protestu przez właściwą instytucję zarządzającą winno zawierać szczegółową, jednoznaczną

i rzetelną analizę kwestionowanych przez wnioskodawcę ocen projektu,

z rozważeniem zarzutów i uwag zarówno osób oceniających projekt w kartach oceny merytorycznej, jak i argumentacji i zarzutów zamieszczonych w proteście. Rozstrzygnięcie podlegające ocenie sądu musi zawierać powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu wraz z ich uzasadnieniem. Przy formułowaniu oceny zachowana winna być swoboda - nie powinna ona jednak być dowolna i nacechowana arbitralnością. Dowolna będzie ona wówczas, gdy będzie sprzeczna z obowiązującymi unormowaniami, logiką, wiedzą, doświadczeniem życiowym, pozbawiona spójnego wywodu, gdy niewyjaśnione będą zrozumiale przesłanki oceny.

Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się nie do weryfikacji merytorycznej wniosku, a do zbadania czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają powyższych reguł. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie reguły te nie zostały naruszone. Sąd uznał, że stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia czyni zadość wskazanym regułom.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącej co do jakości oraz subiektywnego charakteru, a co za tym idzie również i dowolności oceny, naruszających art. 37 u.r.z.p. należy uznać je za niezasadne.

Nie są zasadne również zarzuty dotyczące niedoręczenia oceny merytorycznej przeprowadzonej przez każdego z powołanych Ekspertów z osobna, przez co Skarżąca nie posiada wiedzy na temat ewentualnych rozbieżności w ich stanowiskach. Zasadnie organ w tym zakresie odwołał się do Regulaminu konkursu. Zgodnie z Regulaminem konkursu ocena merytoryczna każdego projektu dokonywana jest przez niezależnych ekspertów zewnętrznych (powołanych z listy ekspertów wchodzących w skład Komisji Oceny Projektów) w ramach panelu. Ocena panelowa dokonywana jest przez co najmniej 2 ekspertów i polega na dokonaniu wspólnej oceny projektu, w ramach której projekt może być porównywany z innymi projektami złożonymi na konkurs. Oznacza to, iż nie zachodzi potrzeba wypełnienia dwóch lub więcej kart oceny, stąd też Skarżąca otrzymała wyłącznie jedną wspólnie wypełnioną przez Ekspertów kartę, która wyklucza tym samym ewentualne rozbieżności w ich końcowych stanowiskach. Jeżeli rozbieżności takie się pojawiają podczas panelu, to są przez Ekspertów konsultowane i wyjaśniane przed wypełnieniem karty oceny, która stanowi finalny, spójny efekt współpracy dwóch lub więcej Ekspertów. Sąd w tym zakresie nie stwierdził żadnego naruszenia uprawnień Strony.

Niezasadny jest również zarzut dokonania rozstrzygnięcia na podstawie niejasnych, nieprzejrzystych reguł wyboru projektów ustanowionych dla przedmiotowego konkursu.

Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, wnioskodawcom, w przypadku negatywnej oceny ich projektów wybieranych w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. W ocenie Sądu treść zapisów nie pozostawiała wątpliwości co do obowiązujących w postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów, dopuszczalnych sposobów wykazania ich spełnienia oraz zasad ich oceny. Strona natomiast nie wskazała, które zapisy w jej ocenie można uznać za niejasne czy też nieprzejrzyste. Zarówno ze sporządzonego protestu jak i skargi jasno wynika, że Strona orientuje się w zakresie w jakim Instytucja Zarządzająca zarzuca niespełnienie wymaganych kryteriów.

Niezasadny jest również zarzut dotyczący rozstrzygnięcia protestu w sposób sprowadzający się zdaniem Skarżącej do lakonicznego powołania się na opinie Ekspertów oraz dosłownego przytoczenia ich ocen. Zaskarżona uchwała zawiera bowiem stanowisko Organu. Wbrew opinii Strony uzasadnienie nie jest lakoniczne i rozbieżne. Uzasadnieniu negatywnej oceny nie można zarzucić niespójności.

Przechodząc teraz do zarzutów dotyczących zaskarżonej oceny merytorycznej poszczególnych kryteriów, wskazać należy że są one również niezasadne.

Skarżąca nie zgodziła się z oceną merytoryczną dokonaną przez panel ekspertów w zakresie:

- kryterium horyzontalnego dopuszczającego - 6. Adekwatność wskaźników do zakresu rzeczowego projektu

- kryterium horyzontalnego dopuszczającego - 7. Potencjał kadrowy, organizacyjny i prawny Wnioskodawcy/Partnera,

- kryterium horyzontalnego dopuszczającego - 8. Wykonalność finansowa projektu,

- kryterium horyzontalnego dopuszczającego -10. Niezbędność planowanych wydatków,

- kryterium specyficznego punktowego - 2. Efektywność kosztowa projektu,

a także odniosła się do wyników oceny merytorycznej ww. kryteriów oraz uzasadniła podniesione w proteście zarzuty.

Przede wszystkim Skarżąca nie zgodziła się z oceną dotyczącą wykazania, a w zasadzie niewykazania w projekcie:

1) dostępu do kruszywa – co wpłynęło na negatywną ocenę (niespełnienie kryterium) kryterium horyzontalnego dopuszczającego: kryterium 6, kryterium 7, kryterium 8, kryterium 10 oraz kryterium specyficznego punktowego;

2) faktu, że wynalazek zostanie wykonany samodzielnie – co przełożyło się na negatywną ocenę (niespełnienie kryterium) kryterium horyzontalnego dopuszczającego: kryterium 8; kryterium 10.

3) spełnienia wykonalności finansowej przez partnera – co przełożyło się na negatywną ocenę (niespełnienie kryterium) kryterium horyzontalnego dopuszczającego :kryterium 8.

Nie spełnienie kryteriów horyzontalnych dopuszczających wynikało przede wszystkim z braku wykazania w złożonym projekcie źródła z którego będzie pochodziło kruszywo. Wbrew oczekiwaniom Strony ze złożonej dokumentacji nie wynikało, że kruszywo dostarczać będzie (pochodzić będzie) ze złoża należącego do Partnera projektu. Z przedłożonej dokumentacji wynikało tylko, że Partner takim złożem dysponuje, co nie jest równoznaczne, że udostępni je w ramach realizowanego projektu. W ramach oceny merytorycznej Eksperci stwierdzili, iż Wnioskodawca poprawnie dobrał wskaźniki dla poddziałania 1.5.1. Niemniej jednak nie wszystkie wskaźniki Wnioskodawca wraz z Partnerem jest w stanie osiągnąć. IZ wskazała, że Wnioskodawca zamierza wprowadzić cztery innowacje produktowe. Wnioskodawca zadeklarował, że wprowadzi na rynek następujące nowe produkty: beton z dodatkiem cementu TioCem® w kolorze szarym, beton z dodatkiem cementu TioCem® w kolorze białym, kruszywa łamane o zróżnicowanych frakcjach np. 0/5, 2/8, 8/16, 16/32, 32/64 oraz kruszywo z recyklingu. Wnioskodawca na bazie zakupionych maszyn/ sprzętu wyprodukuje beton, gdyż na podstawie umowy Partnerstwa Partner wnosi do projektu mobilny węzeł betoniarski, jednak Wnioskodawca nie posiada dostępu do kruszywa. Złoża takie posiada Partner, ale nie wnosi takiego zasobu do projektu, więc Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że będzie mógł je dostarczać po zakupie zaplanowanych urządzeń.

Nowym produktem uzasadniającym zakup kruszarki jest kruszywo z recyklingu, z tym że w tym przypadku wnioskodawca nie uprawdopodobnił zakupu lub wytworzenia opatentowanego rozwiązania, zwiększającego strumień powietrza, którego wdrożenie miało być głównym (wymaganym) celem realizacji projektu. Wnioskodawca w sekcji A.10 Wniosku pisze co prawda, że planuje dokonanie zakupu kruszarki wraz z wynalazkiem, niemniej jednak nie potwierdzają tego zapisy zawarte w sekcji D.3 Wniosku - zakres rzeczowy, gdzie Wnioskodawca wskazuje, że szczegółowy opis kupowanych maszyn znajduje się w załączniku, w którym jednak nie wyszczególniono zakupu lub wytworzenia opatentowanego rozwiązania. O opatentowanym rozwiązaniu nie ma także wzmianki w części D.4 Wniosku - zakres finansowy.

Zasadnie organ wskazał, że Skarżąca nie będzie posiadała zdolności osiągnięcia celów projektu (w tym wskaźników) z powodu braku informacji o tym w jaki sposób zostanie zapewniony dostęp do kruszywa oraz w jaki sposób Skarżąca wejdzie w posiadanie wynalazku (którego wdrożenie miało być głównym, wymaganym celem realizacji projektu).

Z dokumentacji oraz umowy partnerskiej nie wynika jakie zostały określone zasady współpracy w zakresie korzystania przez Skarżącą ze złóż kruszywa należącego do Partnera. Wbrew oczekiwaniom Strony fakt, że projekt miał być realizowany w ramach partnerstwa nie oznacza, że Skarżąca będzie miała dostęp do złóż Partnera ani tym bardziej na jakich zasadach. Jak już wcześniej wskazano, to Skarżąca w projekcie musi przedstawić informacje z których będzie wynikało spełnienie kryteriów. Oceniający nie mogą domyślać się tych informacji ani tym bardziej ich wyinterpretować. Z zarzutów skargi natomiast wynika, że tego oczekuje Strona. Okoliczność, że Partner posiada złoża kruszywa w żadnym stopniu nie świadczy, że te złoża udostępni w ramach realizacji projektu. To że dla Strony jest to oczywiste do tego stopnia, że uznała za zbędne umieszczanie takiej informacji w dokumentacji konkursowej – obciąża Stronę, a nie organ oceniający. Strona wskazuje, że "realizacja projektu bez wniesienia przez Partnera w w zasobu spowodowałaby brak możliwości jego realizacji zarówno po stronie Wnioskodawcy jak i Partnera". I tak właśnie oceniła projekt IZ. Z żadnych informacji, dokumentów dołączonych do wniosku – w tym z umowy o partnerstwie nie wynika zobowiązanie Partnera do udostępnienia kruszywa. Strona również nie wskazała w którym miejscu w dokumentacji taka informacja się znajduje. Jak wskazano wcześniej okoliczność, że Partner dysponuje dostępem do kruszywa nie oznacza, że będzie ono udostępnione w ramach realizacji projektu. Na podstawie znajdującego się w dokumentacji informacji o posiadaniu przez Partnera gruntów i złóż Eksperci słusznie nie wyciągnęli daleko idących wniosków o tym, że są to złoża kruszyw, które będą wniesione do projektu, wykorzystywane w realizacji projektu.

Ponadto, w załączonym do wniosku o dofinansowanie aneksie do Umowy Partnerskiej znajduje się zapis, mówiący o tym, że to właśnie Skarżąca będzie dostarczała kruszywo, a Partner będzie prowadził produkcję. Twierdzenie to jest całkowicie sprzeczne z treścią protestu w ramach przedmiotowego kryterium. W tym zakresie nie jest przekonujące twierdzenie Strony, że zapis ten "dostarczanie kruszywa" oznacza, że Skarżącą obciąża transportowanie kruszywa. Już na marginesie wskazać należy, że skoro Strony umawiają się co do sposobu transportowania kruszywa, to tym bardziej powinny umówić się do korzystania ze złóż, a w każdym razie taką umowę przedłożyć w dokumentacji konkursowej.

W tym miejscu wypada stwierdzić, że jeżeli zamiarem Skarżącej i jej Partnera było udostępnienie przez Partnera złoża kruszywa dla Strony w ramach realizacji projektu - to w tym zakresie tego zamiaru w projekcie w żaden sposób nie uzewnętrzniono.

Podobna sytuacja jest w zakresie wykazania zakupu czy też wytworzenia we własnym zakresie wynalazku.

To, że w sekcji A10 jest wskazane "2. Kruszarka wraz z oprogramowaniem + wynalazek" nie oznacza jednoznacznie ani zakupu, ani własnego wytworzenia. Treści/opisy zawarte w tym punkcie i innych nie wskazują jak Skarżąca wejdzie w posiadanie wynalazku. Jeśli wynalazek miał być wytworzony we własnym zakresie, to należało ten fakt odnotować we wniosku lub załącznikach do niego – czego Skarżąca nie uczyniła (nie wskazała np. kosztów pracy specjalistów lub też materiałów niezbędnych do wytworzenia wynalazku na bazie udzielonej licencji, Skarżąca nie zawarła takich informacji oraz nie przewidziała kosztów związanych z wytworzeniem wynalazku). Skarżąca dopiero w proteście wyjaśnia jak powinny być interpretowane zapisy wniosku wraz z dokumentacją, niemniej jednak nie wskazuje gdzie jej zamiary względem tej technologii zostały opisane we wniosku i załącznikach.

W ramach oceny merytorycznej kryterium horyzontalne dopuszczające - 7 Potencjał kadrowy, organizacyjny i prawny Wnioskodawcy/Partnera - Eksperci stwierdzili, że Wnioskodawca/ lub Partner dysponują odpowiednim potencjałem kadrowym, uznano, że potencjał kadrowy jest wystarczający.

Wnioskodawca jednak nie wskazał, że dysponuje lub w wyniku dokonania stosownych zakupów będzie dysponował urządzeniem do zwiększania strumienia powietrza (zastosowanie opatentowanego rozwiązania, które jest celem realizacji projektu). Wnioskodawca pisze w części A.10 Wniosku, że planuje dokonanie zakupu kruszarki wraz z patentem, ale nie potwierdza tego ani w sekcji D.3, ani też w sekcji D.4 ani w specyfikacji załączonej do dokumentacji aplikacyjnej. Nie można więc uznać, że Wnioskodawca takie urządzenie nabędzie.

Wnioskodawca nie wykazał także, że dysponuje wyrobiskiem, z którego mógłby dostarczać kruszywo. W posiadaniu takiego wyrobiska jest co prawda Partner, jednak nie wnosi go do projektu, przynajmniej nie dokonano takiego zapisu ani w umowie partnerstwa, nie zawarto też żadnego innego porozumienia w tym zakresie. Wnioskodawca powinien zamieścić co najmniej informacje, że będzie korzystał z wyrobiska Partnera oraz na jakich zasadach będzie się z nim rozliczał za wydobyte kruszywo, które zamierza sprzedawać. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wszystkie zgody na wydobywanie kruszywa jeśli są, to są wydane są na Partnera, konieczne jest też ustalenie na jakich zasadach wydobywającym kruszywa będzie Wnioskodawca. W konsekwencji oceniono, że Skarżąca nie dysponuje odpowiednimi zasobami technicznymi, co wpływa na decyzje o niespełnieniu kryterium. Ocena taka była wydana na podstawie braku informacji o kupieniu/wytworzeniu wynalazku, tj. urządzenia do zwiększania strumienia powietrza (zastosowanie opatentowanego rozwiązania, które jest celem realizacji projektu). Brakuje tych informacji w sekcji D.3, i sekcji D.4 oraz w specyfikacji załączonej do dokumentacji aplikacyjnej.

Z dokumentacji nie wynika, aby Skarżąca dysponowała odpowiednimi zasobami technicznymi, udział partnera projektu w zakresie odpowiednich zasobów technicznych również nie został jasno opisany.

Ocena wykonalności finansowej dokonywana jest na podstawie złożonych dokumentów potwierdzających / uwiarygodniających sytuację finansową Wnioskodawcy, o których mowa w Regulaminie konkursu. W ramach oceny merytorycznej Eksperci stwierdzili, że "Wnioskodawca przedstawił finansowanie projektu. Wydatki ogółem (PLN) - 8.276.696,10 zł. Wydatki kwalifikowane - 6 729 021,22 zł. Wnioskowane dofinansowanie (PLN) - 3.028.059,30 zł. Wkład własny - 3.700.961,92 zł. VAT - 1.547.674,88 zł. Zapotrzebowanie na środki własne: 5.248.636,80 zł. Wnioskodawca uprawdopodobnił wniesienie wkładu do projektu. Dysponuje promesą bankową na ponad 8 mln zł, co budzi ogromne zaskoczenie, gdyż Wnioskodawca zakończył rok 2019 zyskiem na poziomie 67 tysięcy złotych, przy stracie z lat poprzednich na poziomie 468 tysięcy zł. Niemniej jednak nie można podważyć przedstawionej promesy." W tym miejscu wskazać należy, że IZ, powinna pominąć swoją ocena w zakresie "ogromnego zaskoczenia". Tego typu spostrzeżenia nie powinny znaleźć się w ocenie merytorycznej. Jednak powyższe nie ma wpływu na prawidłowość oceny, ponieważ organ ostatecznie uznał wobec Skarżącej, przedstawioną promesę, jako zabezpieczenie finansowe wykonalności projektu.

Natomiast nie można uznać jako nieprawidłowe wyciągnięte wnioski w zakresie oceny potencjału inwestycyjnego Partnera. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że wkład własny Partnera, który wynika z umowy partnerstwa jest realny. Z dokumentów finansowych wynika, że Partner zakończył rok 2019 zyskiem na poziomie 206 tysięcy przy stracie na sprzedaży na poziomie 183 tysięcy i stracie z lat poprzednich na poziomie 1,3 min zł. Z przedstawionych dokumentów nie wynika, że Partner będzie w stanie wnieść zadeklarowany wkład finansowy do projektu. W umowie Partnerstwa wyraźnie zapisano, że Partner zobowiązuje się do finansowego uczestniczenia w projekcie, a zakup dwóch środków trwałych przypisany jest wyraźnie do Partnera. Oczywiście biorąc pod uwagę promesę będącą w posiadaniu Wnioskodawcy można byłoby przyjąć, że może on pokryć koszty wszystkich zakupów. Jednak to Partner ma wnieść wkład finansowy, a nie Skarżąca sfinansować wkład Partnera swoim kredytem. Mimo więc teoretycznej możliwości sfinansowania wszystkich zakupów przez Skarżącą, słusznie oceniający wskazali, że nie można uznać, że projekt jest wykonalny pod względem finansowym - ocena negatywna wynikała z braku potencjału finansowego partnera projektu do zrealizowania swojej części projektu.

Przeprowadzone badanie sprawozdania finansowego partnera projektu wskazuje, że nie posiada on środków na realizację swoich zadań, zwłaszcza zakupów ładowarki i pompy do betonu, natomiast za spełnienie tego kryterium nie można uznać możliwość pokrycie tych wydatków przez Skarżącą z udzielonego Skarżącej kredytu. Zgodnie z projektem miał to być wkład własny Partnera. Strona nie wykazała więc perspektywy posiadania środków finansowych przez Partnera projektu, wręcz przeciwnie, wykazywała, że całość finansować będzie sama z kredytu, a przecież Partner zgodnie z projektem miał mieć udział finansowy.

Ocenie podlegała zasadność poniesienia konkretnych wydatków. Eksperci dokonujący oceny merytorycznej stwierdzili w karcie oceny, że "Wnioskodawca planuje wraz z Partnerem zakupić następujące środki trwałe: "Zgarniarka linowa (czerpakowa) - jest pierwszym elementem ciągu technologicznego jaki będzie miał miejsce w ramach projektu. Niemniej jednak z uwagi, ze Wnioskodawca nie dysponuje wyrobiskiem/ kopalnią kruszywa, nie wskazuje gdzie i na jakich zasadach będzie pozyskiwał urobek. Wnioskodawca w projekcie używa sformułowania, że będzie oferował produkt - kruszywo ale nim nie dysponuje. Z tego też względu zakup uznano za niezasadny. Niemożliwy jest także do osiągnięcia wskaźnik, który mówi, że produkt kruszywo będzie oferowane przez Wnioskodawcę. "Kruszarka wraz z oprogramowaniem + wynalazek - strumieniowy wzmacniacz powietrza do odpylania i sortowania kruszywa o frakcjach 2-32 mm (wdrożenie patentu licencjonowanego przez Politechnikę). Jest to element, na którym zostanie zamontowany wynalazek, chroniony patentem. Dzięki temu wnioskodawca będzie miał kruszywo oczyszczone. Celem wynalazku jest zapewnienie takich cech układowi do transportu pneumatycznego, które wyeliminują z konstrukcji układu dodatkowe urządzenia typu zasilacze śluzowe czy komorowe. W układzie według wynalazku wentylator ssąco tłoczący jest zainstalowany bezpośrednio w obudowie wzmacniacza. Przy takiej konstrukcji jednak problemem są materiały, które po zetknięciu z wirującymi łopatkami wentylatora mogłyby zostać zniszczone (np. ziarno zboża). Rozwiązanie wzmacniacza według wynalazku poprzez odpowiednia konstrukcje rozdzielacza ochronny pozwala zapewnić jednak taki proces transportowy w którym materiał transportowany zostanie zassany do rurociągu, następnie nie stykając się z łopatkami wentylatora ssącego zostanie przetransportowany dalej bez użycia dodatkowych elementów wyposażenia linii pneumatycznego transportu. Potem materiał trafia na podajnik taśmowy." Koszt ten zdaniem Wnioskodawcy jest konieczny, aby Wnioskodawca osiągnął zaplanowane cele, wskaźniki i efekty projektu. Niemniej jednak ze specyfikacji i wyceny kruszarki nie wynika zakup strumieniowego wzmacniacza powietrza, a Wnioskodawca, zgodnie z opisem dysponuje jedynie licencją na zastosowanie opatentowanego rozwiązania. Nie dysponuje urządzeniem, które w ciągu technologicznym kruszarki mógł zastosować. Nie dysponuje także wagą którą mógłby wykorzystać, o której pisze w TIK, Wnioskodawca nie przewidział w projekcie zakupu urządzenia będącego przedmiotem posiadanej licencji. Kruszarka wraz z oprogramowaniem + wynalazek - strumieniowy wzmacniacz powietrza do odpylania i sortowania kruszywa o frakcjach 2-32 mm (wdrożenie patentu licencjonowanego przez Politechnikę). W projekcie nie wyjaśniono jak Skarżąca wejdzie w posiadanie wynalazku, który musi być zamontowany na kruszarce. Sama Skarżąca wskazuje "Być może Wnioskodawca mógł jednoznacznie wskazać, iż przedmiotem projektu nie jest zakup wynalazku i że przedmiotowy wynalazek zostanie wykonany samodzielnie (podzlecając pewne prace konstrukcyjne innemu podmiotowi), jednakże takie było i jest jego założenie". W ocenie Sądu Wnioskodawca zobowiązany był powyższe wykazać, jak już wcześniej wskazano, eksperci nie mogą domyślać się, interpretować zapisów wniosku. .

Podobnie jest w odniesieniu do zarzutów przedstawionych w proteście dotyczących kryterium specyficznego punktowego - 2. Efektywność kosztowa projektu, zdaniem Skarżącej jej ustalenia z partnerem w zakresie korzystania

z kruszyw nie są niezbędne do oceny w tym kryterium, ale także, że na bazie tych ustaleń została oszacowana opłacalność. Zasadnie organ wskazał, że kwestie dotyczące sposobu korzystania z kruszyw innego podmiotu handlowego mają zasadniczy wpływ na szacowanie kosztów i przychodów dla niniejszego przedsięwzięcia.

Skarżąca nie uzasadniła przyjętych przez siebie wartości, zatem ocena nie mogła być inna od negatywnej. Powyższe uzasadnienia Skarżącej wpływają także na to, że Eksperci uznali założenia przedmiotowego projektu za nierealne.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze podkreślić należy, że to na Skarżącej leży obowiązek przygotowania wniosku wraz z załącznikami w sposób klarowny i zrozumiały dla ekspertów. Tymczasem dokumentacja została przygotowana w sposób co najmniej nieprecyzyjny, niepełny i niejasny. O ile eksperci ocenili pozytywnie pomysł zaproponowany w projekcie, o tyle już realizacja tego pomysłu została oceniona negatywnie.

Posłużenie się przez organ opiniami ekspertów nie może zostać uznane za brak rzetelności. Ponadto Skarżąca nie wskazała w czym konkretnie upatruje braku rzetelności w rozpatrywaniu protestu.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu organ przytoczył zrozumiałe powody które zadecydowały o negatywnej ocenie merytorycznej projektu oraz nieuwzględnieniu protestu.

Zgodnie z regulaminem konkursu nr [...] ocenę pozytywną uzyskują projekty, które spełnią łącznie dwa warunki, tj. spełnią wszystkie kryteria dopuszczające i osiągną co najmniej 60% punktów możliwych do zdobycia na ocenie merytorycznej. Z uwagi, że w niniejszej sprawie nie wszystkie kryteria dopuszczające ostały spełnione, projekt oceniony został negatywnie pod względem merytorycznym, a co za tym idzie nie został przekazany do kolejnego etapu oceny.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 61 ust. 8 pkt 2 u.r.z.p.