Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 652/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej [...] S.A. w [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. (zwany dalej: PPIS), na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1412), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.- Kodeks pracy (Dz.U. z 2016 r. poz. 1666, z późn. zm., zwanej dalej: KP), § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) oraz art. 104 i 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej stwierdził u J. L. chorobę zawodową: przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat - niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienioną w poz. 15 pkt 3 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 KP.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, wystawionego przez W. Centrum Medycyny Pracy w P. - Ośrodek w K. otrzymanego w dniu [...] września 2015 r. oraz oceny narażenia zawodowego dotyczącego J. L. zatrudnionej w:

- Przedszkole [...] od [...].09.1984 r. do [...].08.1987 r.,

- Szkoła [...] od [...].09.1987 r. do [...].08.1989 r.,

- Przedszkole [...] od [...].09.1989 r. do [...].07.1997 r.,

- Przedszkole [...] od [...].08.1997 r. do [...].10.2014 r., oraz od [...].11.2014 r. do dnia [...].03.2015 r.

na stanowisku nauczyciel, a w okresie od [...].09.1989 r. do [...].07.1997 r. pełniącej funkcję wicedyrektora, od [...].08.1997 r. do [...].10.2014 r. pełniącej funkcję dyrektora.

- [...] "[...]" w K. S.A. od [...].07.1987 r. do [...].07.1987 r., od [...].02.1988 r. do [...].02.1988 r., od [...].07.1991 r. do [...].08.1991 r., od [...].01.1992 r. do [...].02.1992 r" od [...].07.1992 r., do [...].08.1992 r. od [...].08.1996 r., do [...].08.1996 r, od [...].07.1997 r. do [...].08.1997 r., od [...].06.1997 r. do [...].07.1997 r., od [...].07.1998 r. do [...].02.1988 r., od [...].07.1991 r. do [...].08.1991 r., od [...].01.1992 r. do [...].02.1992 r., od [...].07.1992 r. do [...].08.1992 r., od [...].08.1996 r. do [...].08.1996 r., od [...].07.1997 r. do [...].08.1997 r., od [...].06.1997 r. do [...].07.1997 r., od [...].07.1998 r. do [...].08.1998 r., od [...].08.1998 r. do [...].08.1998 r., od [...].07.1999 r. do [...].08.1999 r., od [...].07.2000 r. do [...].08.2000 r.

na stanowisku wychowawca, kierownik kolonii, kierownik placówki kolonijnej stwierdził u J. L. chorobę zawodową opisaną na wstępie.

Kolejno organ dokonał szczegółowego opisu przebiegu postępowania, wskazując na zgromadzony materiał dowodowy. Podniesiono, że na skutek odwołania od pierwotnie wydanej decyzji PPIS, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...], [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (zwany dalej: WPWIS) uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę organowi I Instancji do ponownego rozpoznania, wskazując między innymi na konieczność jednoznacznego wyjaśnienia narażenia zawodowego J. L. na wysiłek głosowy, w szczególności dokonania wyczerpujących ustaleń dotyczących liczby przepracowanych godzin w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy na stanowisku dyrektora Przedszkola oraz wychowawcy, kierownika kolonii, kierownika placówki w latach 1987- 2000 i w kontekście ewentualnych nowych okoliczności dokonać zweryfikowania opinii medycznej jednostki orzeczniczej.

Następnie opisano szereg czynności dokonanych przez PPIS w ramach uzupełnienia materiału dowodowego i wskazano, że decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ I instancji stwierdził ponownie u J. L. chorobę zawodową.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] [...] [...] [...] K. S.A. (zwana dalej: skarżąca), a decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak [...] WPWIS po raz kolejny uchylił zaskarżoną decyzję PPIS w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność możliwości narażenia J. L. na nadmierny wysiłek głosowy przy wykonywaniu obowiązków wychowawcy kolonii, kierownika kolonii oraz kierownika placówki na rzecz skarżącej spółki w latach 1987 – 2000 oraz ustalenia ilości godzin przepracowanych przez wymienioną w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy na stanowisku dyrektora w Przedszkole [...].

Organ I instancji wymienił podjęte na skutek powyższego czynności postępowania, a następnie opisał ustalony w wyniku całego przeprowadzonego postępowania stan faktyczny sprawy. Kolejno PPIS omówił szeroko podstawy prawne rozstrzygnięcia odnosząc je do ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Reasumując organ stwierdził, że w przypadku J. L. wszelkie okresy zatrudnienia, nawet te po 1997 roku wskazują, na występowanie lub występowanie z dużym prawdopodobieństwem narażenia na czynnik szkodliwy w postaci nadmiernego wysiłku głosowego, który w konsekwencji doprowadził do wieloletniego przeciążenia narządu głosu i powstania rozpoznanej przez WCMP choroby narządu głosu posiadającej bezpośredni związek przyczynowy z warunkami pracy. Organ wskazał, że w oparciu o dogłębną analizę zebranego materiału dowodowego, stosując pomocniczo zasady logiki i doświadczenia życiowego, uznał, że choroba rozpoznana przez WCMP w P. - Ośrodek w K. posiada zawodową etiologię i pozostaje w związku przyczynowym z warunkami pracy zawodowej, w której występowało narażenie na nadmierny wysiłek głosowy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca zarzucając jej w szczególności:

1. naruszenie § 8 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 w sprawie chorób zawodowych (Dz. U z 2013r, poz.1367) poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u J. L. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego;

2. orzeczenie choroby zawodowej u J. L. w sytuacji gdy rozpoznanie choroby zawodowej nastąpiło po upływie dwóch lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym;

3. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i 77 Kpa poprzez:

- niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność narażenia J. L. na nadmierny wysiłek głosowy na stanowisku wicedyrektora i dyrektora;

- nieprzeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego na okoliczność możliwości narażenia J. L. na nadmierny wysiłek głosowy przy wykonywaniu obowiązków wychowawcy kolonii, kierownika kolonii, kierownika placówki;

4. naruszenie art. 84 § 1 Kpa poprzez nie wystąpienie o opinię do innej placówki gdy orzeczenie zawiera lakoniczne stwierdzenia bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości, przekonującego i dostępnego dla stron uzasadnienia w sytuacji nie wyjaśnienia przy wykonywaniu jakich obowiązków J. L. była narażona na nadmierny wysiłek głosowy;

5. nie zastosowanie się do zaleceń organu II instancji zawartych w decyzji z dnia [...] października 2016 r.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:

1. przeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego na okoliczność istnienia narażenia J. L. na nadmierny wysiłek głosowy na stanowisku wicedyrektora i dyrektora;

2. przeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego na okoliczność możliwości narażenia J. L. na nadmierny wysiłek głosowy przy wykonywaniu obowiązków wychowawcy kolonii, kierownika kolonii, kierownika placówki;

3. wystąpienie o opinię do innej placówki, ponieważ orzeczenie zawiera lakoniczne stwierdzenia bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości, przekonującego i dostępnego dla stron uzasadnienia w sytuacji nie wyjaśnienia przy wykonywaniu jakich obowiązków J. L. była narażona na nadmierny wysiłek głosowy;

4. uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej u J. L..

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej: Kpa), art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1412 z późn. zm.), art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2016 r., poz. 1666 z późn. zm.), w związku z § 5 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r, poz. 1367), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez skarżącą spółkę:

1. uchylił zaskarżoną decyzję w części;

2. stwierdził u Pani J. L. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę narządu głosu spowodowaną nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat pod postacią niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienioną w poz. 15 pkt 3 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r, w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367).

Zdaniem WPWIS organ I instancji zastosował się do zaleceń wydanych przez [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, jednakże nie dokonał pełnej i faktycznej analizy oceny narażenia zawodowego J. L. w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego. Jego zdaniem postępowanie prowadzone przez PPIS nie wskazało narażenia J. L. na nadmierny wysiłek głosowy przy wykonywaniu obowiązków wychowawcy kolonii, kierownika kolonii oraz kierownika placówki na rzecz skarżącej w latach 1987-2000. Pomimo powyższej okoliczności organ I instancji przyjął, iż J. L. była w tym okresie zatrudnienia w wyżej wymienionej jednostce i narażona na nadmierny wysiłek głosowy w stopniu stwarzającym ryzyko wystąpienia choroby zawodowej.

Zdaniem WPWIS organ I instancji nie rozróżnił pracy na stanowisku wychowawcy kolonii, kierownika kolonii jak również kierownika placówki i uznał pracę na tych stanowiskach jako prace w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy, co w ocenie organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia. Organ I instancji na żadnym z wymienionych stanowisk nie wykazał i nie udowodnił narażenia na nadmierny wysiłek głosowy.

Tymczasem, jak wyjaśniał WPWIS, nadmierny wysiłek głosowy jest jednym z kryteriów przyjętych przy rozpatrywaniu związku pomiędzy chorobą narządu głosu a warunkami pracy. Nadmierny wysiłek głosowy różni się w istocie co do charakteru i wymiaru od codziennego używania głosu przez każdego człowieka w życiu codziennym, w celach komunikacji z innymi osobami. Biorąc pod uwagę charakter pracy J. L., jako wychowawcy kolonii, kierownika kolonii oraz kierownika placówki nie można, według WPWIS, przyjąć, iż J. L. była narażona w środowisku pracy na nadmierny wysiłek głosowy, w stopniu stwarzającym ryzyko powstania choroby zawodowej.

Jednocześnie WPWIS podzielił ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy zawodowej J. L. i jej narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w Przedszkole [...], Szkoła [...], Przedszkole [...] i Przedszkole [...] dokonane przez PPIS w decyzji znak: [...]

Kolejno WPWIS wskazał, że działając w trybie odwoławczym, uznając zgromadzony w sprawie materiał za wystarczający, nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w związku z tym miał obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazano, że uchylenie decyzji wynika z konieczności zmiany uzasadnienia decyzji w związku z ustaleniem braku narażenia zawodowego J. L. na nadmierny wysiłek głosowy przy wykonywaniu obowiązków wychowawcy kolonii, kierownika kolonii oraz kierownika placówki na rzecz skarżącej w latach 1987-2000. Reasumując organ stwierdził, że zważywszy na wskazane uchybienie organu I instancji należało uchylić decyzję PPIS z dnia [...] lutego 2017 r. i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła skarżąca zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

1. naruszenie § 8 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 w sprawie chorób zawodowych (Dz. U z 2013 r., poz. 1367) poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u J. L. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego;

2. naruszenie art. 138 § 2 Kpa i art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w szczególności poprzez orzeczenie w sentencji zaskarżonej decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji w części bez określenia jakiej części uchylenie dotyczy;

3. naruszenie kolejnych przepisów postępowania administracyjnego a w szczególności art. 7 i 77 Kpa poprzez:

- niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność narażenia J. L. na nadmierny wysiłek głosowy na stanowisku wicedyrektora i dyrektora;

- nie przeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego na okoliczność możliwości narażenia J. L. na nadmierny wysiłek głosowy przy wykonywaniu obowiązków wychowawcy kolonii, kierownika kolonii, kierownika placówki

4. naruszenie art. 84 § 1 Kpa poprzez nie wystąpienie o opinię do innej placówki gdy orzeczenie zawiera lakoniczne stwierdzenia bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości, przekonującego i dostępnego dla stron uzasadnienia w sytuacji nie wyjaśnienia przy wykonywaniu jakich obowiązków J. L. była narażona na nadmierny wysiłek głosowy.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji WPWIS z dnia [...] kwietnia 2017 r, oraz uchylenie decyzji PPIS z dnia [...] lutego 2017 r;

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał ponadto m.in., że jakkolwiek z osnowy decyzji wynika, że uchylono zaskarżoną decyzję organu I instancji w części (bez poddania jakiej części) to z uzasadnienia tejże decyzji wynika w jakim zakresie i dlaczego uchylono decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 j.t. z późn. zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej – Ppsa). Zgodnie z art. 134 tej ustawy, sądy nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie.

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 - 461).

Dokonując tak rozumianej kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bez badania zarzutów merytorycznych, albowiem zaskarżona decyzja WPWIS nie może się ostać, gdyż jest obarczona wadą nieważności.

W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu podlegała decyzja WPWIS z dnia [...] kwietnia 2017 r., w której organ ten orzekł:

"1. uchyla zaskarżoną decyzję w części;

2. stwierdza u Pani J. L. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę narządu głosu spowodowaną nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat pod postacią niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienioną w poz. 15 pkt 3 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r, w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367)."

Zgodnie z treścią art. 138 § 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 Kpa).

Przepis art. 138 Kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, określając w sposób wyczerpujący zakres możliwych rozstrzygnięć, w związku z czym organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie.

Analiza poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wskazuje, że organ odwoławczy nie zawarł w sentencji wydanej decyzji rozstrzygnięcia w zakresie tego, w jakiej części uchyla decyzję organu II instancji, w jakiej części orzeka merytorycznie i w jakiej części utrzymuje tę decyzję w mocy.

W ocenie Sądu brak tych elementów rozstrzygnięcia uzasadnia wniosek, że organ odwoławczy nie orzekł o całości sprawy, lecz jedynie o jej części. Rozstrzygnięcia organu administracji nie można bowiem domniemywać, w związku z tym orzeczenie o uchyleniu decyzji organu I instancji w części wymaga aby organ odwoławczy wypowiedział się jednocześnie o pozostałym zakresie decyzji organu I instancji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 98/10 i z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 607/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 109/12, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sytuacji, gdy organ odwoławczy nie ustosunkował się do całości rozstrzygnięcia przyjętego w decyzji organu I instancji, uchylając decyzję w części i w tym zakresie orzekając co do istoty, nie utrzymując w mocy decyzji w pozostałym zakresie, to w tych granicach zachodzi brak ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i 2 Kpa nie mogą być bowiem interpretowane jako odrębne normy prawne i nie można przyjąć domniemania utrzymania w mocy w pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia (Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego prof. dr hab. Barbary Adamiak i prof. dr hab. Janusza Borkowskiego - wydawnictwo C.H.BECK, 10 wydanie, str. 490-491).

Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji w części zobligowany był do wypowiedzenie się w osnowie rozstrzygnięcia także co do pozostałej części decyzji organu I instancji. Organ powinien zatem orzec czy utrzymuje decyzję w mocy w pozostałej części, ponad to, co wskazał w sentencji. Zaniechanie orzeczenia w tym zakresie nie może być usprawiedliwione tym, że organ odwoławczy odniósł się do tej kwestii w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem nie jest dopuszczalne orzeczenie o części sprawy w osnowie rozstrzygnięcia, a o pozostałej w jego uzasadnieniu. Rozstrzygnięcia nie można jak wyżej wskazano domniemywać z treści uzasadnienia, lecz winno być ono wyraźnie wskazane w sentencji decyzji.

Powyższe prowadzić więc musiało do wniosku, że zaskarżona decyzja WPWIS jest wadliwa w świetle art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Wydanie przez organ II instancji, w wyniku rozpoznania odwołania, decyzji, której sentencja nie odpowiada żadnemu z rodzajów rozstrzygnięć określonych wyczerpująco w art. 138 § 1 i 2 Kpa, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine Kpa (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 1993 r., IV SA 1245/92; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 19 września 2007 r., II SA/Rz 410/07, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z istoty kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne wynika, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji czyni zbędną, bo przedwczesną, merytoryczną ocenę zarzutów podniesionych w skardze (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, uw. 12 do art. 145).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa, uwzględniając wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego ustalone na podstawie § 14 ust. 1 punkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na zasądzoną od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę ([...] zł) składają się: wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości [...] zł oraz [...] zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa..

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z wywodów niniejszego uzasadnienia.