Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 531/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4; art. 148 § 1 i 2; art. 105 § 1; art. 145 § 1; art. 145a § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi L. J. i L. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji i umorzenia postępowania wznowieniowego; oddala skargę. /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją nr [..] z dnia [..] (...) na wniosek A. S. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce położonej w P. przy ul. G.. W dniu 21 czerwca 2000 r. decyzja ta została doręczona L. S. zamieszkałemu przy ul. G. oraz L. J. zamieszkałej przy ul. G. (k. 3 i 4 akt administracyjnych). L. J. i L. S. nie wnieśli odwołania od tej decyzji, natomiast dnia 30 listopada 2000 r. wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę "na podstawie art. 145 § 1 kpa". Na uzasadnienie wniosku wskazali, że wyrazili zgodę na inwestycję planowaną przez A. S,, kierując się danymi wynikającymi z mapy informacyjnej dołączonej do decyzji z dnia [..] ustalającej warunki zabudowy, na której punkt parteru jest zaznaczony na wysokości 75,79 m npm. Obecnie stwierdzili, że inwestorka realizuje budynek "wg wadliwego projektu, który został sporządzony bez uwzględnienia norm obowiązujących w zabudowie szeregowej. Wynikiem tych nieścisłości jest przesunięcie w poziomie stropów inwestora w stosunku do naszych o około 0,5 m (...). Tarasy w budynku zostały usytuowane na takich wysokościach, które umożliwiają wgląd do naszych pomieszczeń mieszkalnych i w rezultacie będziemy skrępowani we własnych domach, na co nie zezwala Konstytucja, która chroni prywatność obywatela". Skarżący wyjaśnili, że nie odwoływali się od decyzji o pozwoleniu na budowę "gdyż gwarantowała nam w uzasadnieniu przestrzeganie inwestycji zgodnej z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy terenu (...)" Podanie o wznowienie uzasadnili naruszeniem - wynikającego z art. 28 kpa oraz z decyzji nr [..] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - prawa do ochrony ich interesów jako osób trzecich.

Decyzję Prezydenta Miasta P. o odmowie wznowienia postępowania uchylił Wojewoda i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji uznając, że przy wydawaniu opisanej na wstępie decyzji o pozwoleniu na budowę środkowego segmentu zabudowy szeregowej zostały między innymi naruszone przepisy art. 61 § 4 i art. 10 § 1 kpa. Zgodnie z tymi przepisami, organ wydający pozwolenie na budowę zobowiązany jest zawiadomić strony o wszczęciu postępowania i zapewnić udział stron w każdym stadium postępowania. To spowodowało, że organ przy wydawaniu decyzji nie uwzględnił faktu wybudowania w przeszłości części budynku szeregowego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [..], w której określono poziom spornych rzędnych poszczególnych kondygnacji. Stanowi to powstanie nowej okoliczności faktycznej nie znanej organowi przy wydawaniu przedmiotowej decyzji ostatecznej.

Nadto, w ocenie organu odwoławczego, załatwienie sprawy na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę przez tę samą osobę, wskazuje na wystąpienie przesłanek określonych w art. 24 § 1 pkt 4 kpa o wyłączeniu pracownika organu od udziału w takim postępowaniu.

Wówczas Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [..] wznowił postępowanie uznając, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie zawiadomiono stron postępowania administracyjnego o rozpatrywaniu wniosku, nie brały więc one czynnego udziału w postępowaniu" (k. 28 akt administracyjnych).

W postępowaniu wznowieniowym przez następne lata wydane były decyzje o odmowie uchylenia decyzji własnej o pozwoleniu na budowę, uchylane przez organ odwoławczy z przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [..] Prezydent Miasta P. w trybie art. 151 § 1 pkt 1 kpa po raz kolejny odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzając, że zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i zawiera wymagane elementy. Została również zachowana wysokość segmentu szeregowego równa wysokości segmentów sąsiednich. Podana przez wnioskodawców rzędna jest rzędną terenu, nie zaś rzędną parteru.

Na skutek odwołania wniesionego przez L. J. i L. S. Wojewoda decyzją z dnia [..] uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [..] zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ uznał, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, bowiem budynek objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę został już zrealizowany. Przedmiotowa decyzja posiada też wadę prawną polegającą na zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrujący skargi A. S., L. J. i L. S. od tej decyzji, wyrokiem z dnia 19 października 2005 r. sygn. akt II SA/Po 2719/03 uchylił decyzje organów I i II instancji wytykając, że z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 149 § 2 kpa organy administracji publicznej zaniechały wyjaśnienia, czy w ogóle zaistniały podstawy wznowienia postępowania wyliczone enumeratywnie w art. 145 § 1 i art. 145a kpa. Stwierdzenie braku podstaw wznowienia wyklucza możliwość oceniania merytorycznej prawidłowości decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym i przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia sprawy.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego "faktyczne istnienie podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. nr [..] z dnia [..], znak [..] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budzi wątpliwości". Jeśli przyjąć - jak wskazał to Prezydent Miasta P. w postanowieniu o wznowieniu postępowania - że przesłanką wznowienia jest to, że wnioskodawcy nie brali czynnego udziału w postępowaniu zasadniczym (art. 145 § 1 pkt 4 kpa) to wniosek był spóźniony, wniesiono go bowiem po upływie miesiąca od dowiedzenia się o decyzji.

Wbrew stanowisku Wojewody, wyrażonemu w decyzji kasacyjnej z dnia [..], brak jest również przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 kpa, bowiem przedmiotowa decyzja z dnia [..] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została podpisana przez innego pracownika niż decyzja z dnia [..] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Podnoszone we wniosku o wznowienie postępowania i w toku postępowania wznowieniowego twierdzenia, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia [..] jest sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [..] oraz że jest wewnętrznie niespójny, a także że budowa domu przy ul. G. prowadzona jest z naruszeniem warunków pozwolenia na budowę - nie mogą być uznane za nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nowe okoliczności ze wskazanego przepisu muszą bowiem istnieć w dacie wydawania decyzji przez organ, nie mogą to być fakty powstałe później i muszą być nieznane organowi wydającemu decyzję. Organowi wydającemu decyzję z dnia [..] o pozwoleniu na budowę znana była treść i rozwiązania techniczne projektu budowlanego, jak i treść decyzji o warunkach zabudowy. Sprzeczność rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z określonymi w decyzji o warunkach zabudowy lub wewnętrzne sprzeczności, niespójności projektu mogą być ewentualnie podstawą do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast fakt prowadzenia robót budowlanych niezgodnie z zatwierdzonym projektem i pozwoleniem na budowę jest okolicznością powstałą po dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Może być więc podstawą do zastosowania przewidzianych w ustawie Prawo budowlane środków przez organy nadzoru budowlanego.

W ocenie Sądu wyjaśnienia i rozważenia w świetle art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga ujawniony w toku postępowania wznowieniowego nowy dowód w postaci zatwierdzonego w listopadzie 1959 r. projektu budowlanego sąsiednich budynków, który określał poziom rzędnych poszczególnych kondygnacji. W szczególności organy orzekające winny rozważyć, czy jest to dowód istotny dla sprawy, czy mógł mieć on wpływ na ocenę prawidłowości rozwiązań przedłożonego przez inwestorkę projektu budowlanego.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta P. decyzją z [..] odmówił uchylenia własnej decyzji z [..] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. G.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że wyjaśnił i rozważył ujawniony w toku wznowionego postępowania nowy dowód w postaci zatwierdzonego w listopadzie 1959 r. projektu budowlanego dotyczącego budynków sąsiednich. Z materiału archiwalnego wynika, że na planie sytuacyjnym z 1959 r. nie umieszczono żadnych rzędnych terenu.

W wyniku odwołania L. J. i L. S. Wojewoda decyzją z dnia [..] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta nie uwzględnił zgłaszanych naruszeń prawa materialnego, a tym samym nie wykazał, jaki wpływ na rozstrzygnięcie sprawy miały wady postępowania, na podstawie których wznowił postępowanie. W szczególności organ I instancji nie wziął pod uwagę, że decyzja o pozwoleniu na budowę z [..] została skutecznie doręczona odwołującym 21 czerwca 2000 r. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji 30 listopada 2000 r. Wojewoda stwierdził, że odmawiając uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w grudniu 2006 r. Prezydent Miasta nie dokonał w sprawie analizy przepisu art. 148 § 2 kpa i art. 146 § 1 kpa i nie rozważył, czy przesłanki określone tymi przepisami mają zastosowanie w sprawie. Zaznaczył jednak, iż przeprowadzenie tej analizy będzie wymagane po stwierdzeniu, ze istnieją podstawy wznowienia postępowania.

Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent Miasta P. decyzją z [..] odmówił uchylenia decyzji własnej z [..] o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. W uzasadnieniu wskazał, powołując się na stwierdzenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2005 r., że okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 kpa zostały przez L. S. i L. J. powołane jako podstawa wznowienia postępowania po raz pierwszy dopiero w odwołaniu z 17 października 2003 r., a więc po upływie 3 lat od daty powzięcia wiadomości o decyzji objętej postępowaniem. Oznacza to, że L. J. i L. S. naruszyli termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania powołując się na powyższą przesłankę. Zgodnie bowiem z art. 148 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Odnosząc się do okoliczności mogącej stanowić przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ I instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom odwołujących się nie powziął żadnych wątpliwości, co do projektu z 1959 r. W chwili wykonania tegoż projektu nie obowiązywały żadne regulacje co do wymogów, jakie powinien spełniać projekt budowlany, w szczególności wymóg zaznaczenia na projekcie rzędnych terenu. Na przedmiotowym projekcie brak jest więc tych rzędnych. W związku z tym projekt ten nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Ustosunkowując się do uwag odwołujących się, iż projekt powstałego budynku ma nawiązywać do istniejących, zaprojektowanych zgodnie z projektem z 1959 r. budynków sąsiednich, Prezydent Miasta stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do takich ustaleń. Projekt budowlany ma być zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy terenu i z art. 35 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Okoliczność ta nie może zaś być przedmiotem badania w postępowaniu wznowieniowym.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L. S. i L. J., zarzucając organowi I instancji naruszenie:

– art. 35 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją z [..] jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy terenu i spełnia pozostałe wymagania oraz że nie nastąpiło istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu,

– art. 7 kpa poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności pominięcie pism kierowanych do organu przez L. J. i L. S. oraz zatwierdzonego w listopadzie 1959 r. projektu budowlanego dotyczącego budynków sąsiednich,

– art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów,

– art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Wojewoda decyzją z dnia [..] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie wznowieniowe organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji ustalił, po ponownym zbadaniu akt administracyjnych, iż skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dnia 21 czerwca 2000 r., a zatem miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie z powodu wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa upłynął z dniem 19 lipca 2000 r. Przekroczenie terminu do wniesienia żądania wznowienia czyni niedopuszczalnym wszczęcie postępowania w tym przedmiocie. Uczynienie zaś podstawą wznowienia żądania, które zostało złożone po upływie terminu, stanowiłoby przejaw rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. To że organ wznowieniowy nie dopełnił obowiązku wstępnego badania wniosku o wznowienie z 30 listopada 2000 r. nie powinno uzasadniać dalszego prowadzenia postępowania. Jednak w sytuacji, gdy takie postępowanie wszczęto, działanie naprawcze organu polega na umorzeniu takiego postępowania z powodu wystąpienia przesłanki jego bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 § 1 kpa.

L. J. i L. S. wnieśli skargę na powyższą decyzję Wojewody, zarzucając jej naruszenie art. 147 i 148 kpa poprzez przyjęcie, że skarżący byli stroną postępowania i termin wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa upłynął w dniu 21 czerwca 200 r., a także naruszenie art. 151 kpa poprzez nierozstrzygnięcie, co do istoty sprawy.

Skarżąca podniosła, że nie była stroną postępowania, co oznacza, że doręczenie jej decyzji w dniu 21 czerwca 2000 r. nie wywołuje żadnych skutków procesowych. Dla uzyskania statusu strony w postępowaniu administracyjnym konieczne jest bowiem uczestniczenie w danej sprawie w charakterze strony, a wiec podmiotu, o którego uprawnieniach i obowiązkach prawnych ma rozstrzygać decyzja administracyjna. Skoro skarżący nie miał statusu strony, to bieg terminu dla złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od momentu dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 kpa).

Ponadto Prezydent Miasta P. postanowieniem z [..] wznowił postępowanie i wezwał jednocześnie strony do zapoznania się z aktami. Uzasadniając postanowienie stwierdził, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie zawiadomiono stron i nie brały one czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący po otrzymaniu powołanego postanowienia złożyli stosowne wyjaśnienia pismem z 15 marca 2001 r., zatem organ winien w dalszym ciągu prowadzić postępowania co do przyczyn wznowienia oraz wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Innymi słowy organ musi rozstrzygnąć na nowo w sprawie, która była wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną, bowiem postępowanie wznowienione zawsze kończy decyzja wydana na podstawie art. 151 kpa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżący twierdzą, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [..] mieli przymiot strony, jako właściciele sąsiednich nieruchomości, a mimo to bez własnej winy nie brali w tym postępowaniu udziału, bowiem nie zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania, nie umożliwiono im złożenia wyjaśnień ani zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Problem jednak w tym, że we wniosku o wznowienie postępowania nie powołali się na tę przesłankę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, lecz uczynili to w toku postępowania wznowieniowego na skutek wskazań zawartych w jednej z decyzji kasacyjnych organu odwoławczego. Jednak gdyby nawet skarżący we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego powołali tę przesłankę wznowienia, to i tak nie uzasadniało to wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, bowiem wniosek ten był już spóźniony. Stosownie do przepisu art. 148 § 2 kpa miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ustalenie organu odwoławczego, że skarżący dowiedzieli się o wydaniu przedmiotowej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę już w dniu 21 czerwca 2000 r. znajduje oparcie w dowodach doręczenia skarżącym decyzji (k. 3 i 4 akt administracyjnych I instancji).

Także podnosząc - i to dopiero w toku postępowania wznowieniowego, w odwołaniu z dnia 17 października 2003 r. argument odnośnie "wybudowania w przeszłości budynków szeregowych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [..], która określała między innymi poziom spornych rzędnych poszczególnych kondygnacji" skarżący nie udowodnili zachowania miesięcznego terminu z art. 148 § 1 kpa. Udowodnienie tego było konieczne, jeśli zważy się, że wnioskodawcy, będący właścicielami sąsiednich nieruchomości, powoływali się na decyzję z 1959 r., na podstawie której były budowane właśnie ich sąsiednie budynki. A zresztą podstawą wznowienia postępowania - jak wyjaśniono w postanowieniu z dnia [..] o wznowieniu postępowania - było tylko to, że wnioskodawcy bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zasadniczym.

Na konieczność przestrzegania ustawowego terminu do wznowienia postępowania zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w omawianym wyżej wyroku z dnia 19 października 2005 r. Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 976/05 (Lex nr 275519) podkreśli, że organ administracyjny obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnej.

Nadto, skoro wniosek o wznowienie postępowania okazał się spóźniony, to nie wymagało sprawdzania istnienie przesłanek wznowienia zgłaszanych w toku postępowania przez wnioskodawców. Dlatego tylko dodatkowo przypomnieć należy, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności realizowania budynku "według wadliwego projektu" i z naruszeniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania nie są przesłankami wznowienia w świetle przepisów art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa. Przesądził także i to Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2005 r.

Artykuł 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa zawierają enumeratywne wyliczenie podstaw wznowienia postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że przy wykładni podstaw wznowienia postępowania obowiązuje zasada trwałości decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 § 1 kpa, z której wynika bezwzględny zakaz wznowienia, a zatem i zakaz uchylenia decyzji, na podstawach niewyliczonych w powołanych przepisach, jak i niedopuszczalność wykładni rozszerzającej.

Postanowienie o wszczęciu postępowania jest aktem procesowym; nie rozstrzyga ono sprawy wznowienia, lecz ją otwiera. Dlatego, gdy organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia mimo braku dopuszczalności spowodowanego - jak w rozpoznawanej sprawie - uchybieniem terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie, to postępowanie w sprawie wznowienia należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 kpa (patrz KPC - Komentarz do art. 151 M.Jaśkowska, Zakamycze 2005 r. wydanie II).

Skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

/-/ B.Drzazga /-/ E.Podrazik /-/ B.Kamieńska

MK