Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 771/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 7, art. 80, art. 105, art. 138, art. 145, art. 145a, art. 145aa, art. 145b, art. 146, art. 147, art. 148, art. 149, art. 151, art. 156
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Inne z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia wodnoprawnego oraz potwierdzenia przejęcia przez następcę prawnego praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Zarząd Zlewni w K. z dnia [...] września 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Inne na rzecz skarżącego A. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A. M. (dalej: "Strona" lub "Skarżący"), zaskarżył

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ odwoławczy") z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w K. (dalej: "organ I instancji") z [...] września 2020 r.

nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z [...] lutego 2020 r. (pkt I) nr [...]

w sprawach zakończonych:

1) decyzją ostateczną organu I instancji z [...] kwietnia 2018 r.

nr [...] o wydanie pozwolenia wodnoprawnego

dla W. R. oraz W. P. działających

jako S.C. A. Gospodarstwo Rolne w B. na:

- wykonanie urządzeń wodnych na terenie działek nr [...] i [...], położonych w obrębie ewid. [...], gmina K.,

- usługę wodną tj. odprowadzanie wód do kanalizacji deszczowej oraz wód opadowych i roztopowych z drenaży do rowu PD i dalej do rzeki Parsęty;

2) decyzją ostateczną organu I instancji z [...] sierpnia 2018 r.

nr [...] potwierdzającą przejęcie przez następcę prawnego – K. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

z siedzibą w W., praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego z [...] kwietnia 2018 r. nr [...]

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Pismem z 21 października 2019 r. na podstawie "art. 145 ust. 5" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096

t.j. ze zm.; dalej: "K.p.a.") Strona wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego

nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzenie wód deszczowych do rowu PD i dalej do Parsęty. We wniosku Strona wskazała, że objętość wód deszczowych przewidziana w decyzji,

tj. Qs=0938mł/s odprowadzanych dwoma wylotami i dwoma ciągami drenarskimi

w żaden sposób nie odpowiada objętości ścieków dla planowanej zabudowy działek objętych pozwoleniem, polegającym na budowie centrum o powierzchni handlowej około 30 tys. m˛ wraz z 1.000 miejsc parkingowych oraz ciągami komunikacyjnymi, obliczonej z formuły opadowej. W tym stanie rzeczy projektowaną zabudowę Strona uważa za okoliczność, która nie była znana organowi w momencie wydawania pozwolenia wodnoprawnego, którego pierwotnym beneficjentem była spółka rolna.

Z uwagi na powyższe Strona wniosła o wszczęcie postępowania i przeprowadzenie go zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. Pismo wpłynęło do organu I instancji 23 października 2019 r.

Pismem z 10 lutego 2020 r. organ poinformował Stronę, że pozyskał kopię decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany Centrum Handlowo-Usługowego oraz sklepu D. i O. wraz

z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną

w miejscowości B. na dz. nr [...] i [...], [...], [...] obręb B., gm. K.. Następnie organ wskazał w piśmie, że o podjętych czynnościach Strona była informowana pisemnie, a kopie odpowiedzi wraz z ww. pozwoleniem otrzymała 31 stycznia 2020 r. w siedzibie organu I instancji. Z uwagi na powyższe, treść wystąpienia strony, zarzucającego planowanej inwestycji zaprojektowanie odwodnienia nieadekwatnego do gęstości projektowanej budowy

oraz niewystarczająca drożność odbiorników wód deszczowych w stosunku

do faktycznych objętości zrzucanych wód, przesłano celem wykorzystania pismem

z 3 lutego 2020 r. do Starosty [...] oraz pismem z 10 lutego 2020 r.

do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – jako organów dysponujących kompetencjami w zakresie badania złożonej dokumentacji

w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę oraz zgodności wydanej decyzji

z przedmiotową dokumentacją.

Następnie pismem z 10 lutego 2020 r., Strona, będąca właścicielem działki

nr [...], obręb [...] m. K., zmodyfikowała i uzupełniła ww. wniosek Strony

o wznowienie postępowania z 21 października 2019 r. i wniosła:

1) w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 401 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2018.2268 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.w.")

o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej

z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] przeniesionej na inny podmiot decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...]

i uchylenie tej decyzji;

2) w trybie art. 152 § 1 K.p.a. o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej

z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] oraz decyzji ostatecznej

z [...] sierpnia 2018 r. nr [...];

3) odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie ze złożonym uprzednio operatem wodnoprawnym jako sprzecznym z art. 396 ust. 1 pkt 7 u.p.w. lub wydanie niewadliwego pozwolenia wodnoprawnego

z uwzględnieniem oddziaływania na nieruchomość strony i postanowień obowiązującego planu miejscowego;

4) przeprowadzenie dowodu z decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2012 r. nr [...] wraz z operatem wodnoprawnym, stanowiącym podstawę wydania tej decyzji;

5) doręczenie pełnomocnikowi Strony w formacie pdf skanu operatu wodnoprawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji z [...] kwietnia

2018 r. nr [...]

W uzasadnieniu pisma Strona wskazał argumentację na poparcie złożonych wniosków. Pismo wpłynęło do organu 11 lutego 2020 r.

Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. organ I instancji po rozpatrzeniu wniosku Strony, postanowił wznowić postępowanie administracyjne w sprawie oraz odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych. Jak wskazano w uzasadnieniu

tego postanowienia dotyczyło ono łącznie ww. wniosków Skarżącego, tj. z dnia

21 października 2019 r. i 10 lutego 2020 r., które jak wskazał organ w całości stanowią wniosek formalny Strony o wznowienie postępowania administracyjnego

w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych

na terenie działek nr [...] i [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, decyzją

z [...] września 2020 r. organ I instancji umorzył wznowione postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Strony z 10 lutego 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że badając zachowanie terminu do złożenia żądania o wznowienie postępowania administracyjnego,

o którym mowa w art. 148 K.p.a., pismem z 11 sierpnia 2020 r. wezwał Stronę

do wskazania, w jakiej dacie powzięła wiedzę o treści rozstrzygnięcia. Pełnomocnik strony oświadczył, że Strona o treści rozstrzygnięcia dowiedziała

się od pełnomocnika 6 lutego 2020 r. poprzez zapoznanie się z pismem organu

z [...] lutego 2020 r. nr [...] Następnie organ wskazał

w uzasadnieniu, że z dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu wynika,

iż Strona powzięła wiedzę o wydanej decyzji ostatecznej nie 6 lutego 2020 r.,

lecz 21 października 2019 r., ponieważ 23 października 2019 r. złożyła datowany

na 21 października 2019 r. wniosek do organu I instancji o wznowienie postępowania, powołując się na nowe okoliczności w sprawie, tj. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W tych okolicznościach organ I instancji stwierdził, że nie ma wątpliwości

co do uchybienia przez Stronę terminowi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., skoro w pierwotnym wniosku Strona bardzo świadomie i zgodnie z rzeczywistością powołała się na prawidłowo oznaczoną decyzję.

Strona zaskarżyła powyższą decyzję odwołaniem.

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że co do zasady podanie

o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia,

w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Termin zaś do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., biegnie od dnia,

w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Ustawodawca początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., (czyli strona bez własnej winy nie brała udziału

w postępowaniu) wiąże z dniem, w którym strona ta dowiedziała

się o kwestionowanej decyzji. Przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Wyjaśnić należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W pierwszym przypadku chodzi

o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Początek biegu terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości

o istnieniu danej decyzji. Z punktu widzenia oceny, od kiedy rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, istotne jest bowiem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie.

Następnie organ odwoławszy wskazał w uzasadnieniu decyzji,

że bezsprzecznym jest, iż w aktach zaskarżonego postępowania znajduje się pismo

o wznowienie postępowania z 21 października 2019 r., którego nadawcą jest Strona. Powyższe oznacza bezsprzecznie zdaniem organu odwoławczego, iż Strona miała już wiedzę o wydanej decyzji 21 października 2019 r., gdyż w sposób precyzyjny podaje datę oraz znak decyzji, która została wydana. Stąd też mając na uwadze oświadczenie z 24 sierpnia 2020 r., złożone przez pełnomocnika działającego

w imieniu Strony, organ odwoławczy uznał, że jest ono sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, gdyż z treści złożonego wniosku z 21 października 2019 r. przez Stronę wynika, że powzięła ona wiedzę w tej dacie, mając pełną świadomość wydania decyzji i to właśnie od tej daty należało liczyć jednomiesięczny termin zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a., na złożenie podania o wznowienie postępowania.

Strona wniosła skargę na powyższą decyzję organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 148 § 1 i art. 105 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię

i błędne zastosowanie oraz wnosząc o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz także w całości poprzedzającej

ją decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w K. z [...] września br. doręczoną 9 września br. znak [...];

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych;

3) zawiadomienie o toczącym się postępowaniu Prokuraturę Krajową w trybie

art. 8 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").

Jednocześnie, na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. Strona wniosła

o uwzględnienie skargi przez organ II instancji i uchylenie w całości decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w K.

z [...] września br. doręczoną 9 września br. znak [...]

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący wskazał, że oceny, czy strona dochowała terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. organ winien dokonać

w odniesieniu do daty fatycznego złożenia podania o wznowienie postępowania,

tj. do daty 21 października 2019 r., a nie licząc termin do daty złożenia modyfikacji podania z 10 lutego 2021 r. Bezpodstawna jest w tych okolicznościach zmiana oceny pisma pełnomocnika Skarżącego z 10 lutego 2020 r. jako podania o wznowienie postępowania w sytuacji gdy ten sam organ wprost w postanowieniu znak [...] z [...] lutego 2020 r. uznał pismo pełnomocnika Skarżącego z 10 lutego 2020 r. za modyfikację wniosku z 21 października 2019 r.

W odpowiedzi z 18 czerwca 2021 r. na wniesioną skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.

Pismem z 22 lipca 2021 r., będącym odpowiedzią na skargę, uczestnik postępowania – K. K. Sp. z o.o. wniosła również o jej oddalenie.

Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd przeprowadził dowodów z dokumentów załączonych do skargi, albowiem uznał, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W szczególności Sąd zauważa, że załączone do skargi postanowienie z [...] lutego 2020 r. o wznowieniu postępowania stanowi zupełne rozstrzygnięcie organu mające istotny wpływ na wynik sprawy, zaś w załączonych aktach administracyjnych

brak jest str. 2 przedmiotowego postanowienia. Sąd uznał, że na stronie

2 ww. postanowienia zawarte zostały istotne dla rozstrzygnięci okoliczności,

tj. wskazanie, że wznowione postępowanie obejmuje zarówno wniosek Skarżącego

z 21 października 2019 r. jak i z 10 lutego 2020 r., co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania wznowieniowego kończy de facto

etap postępowania administracyjnego w sprawach zainicjowanych każdym

z ww. wniosków Skarżącego, a nie tylko pismem z 10 lutego 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego,

jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej

przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób

w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Niniejsza sprawa została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Zastępczyni Przewodniczącej Wydziału

I z 9 września 2021 r. Informacja o powyższym zarządzeniu przekazana została

do wiadomości pełnomocnika Skarżącego, do organu i do uczestników postępowania pismami z 10 września 2021 r. doręczonymi odpowiednio: Skarżącemu

16 września 2021 r., Organowi 10 września 2021 r., J. D.

17 września 2021 r. zaś pełnomocnikowi K. K. Sp. z o.o. w W. dnia 21 września 2021 r.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności umorzenia

przez organy postępowania wznowieniowego, z uwagi na naruszenie terminu

z art. 148 § 2 K.p.a., które zainicjowane zostało dwoma wnioskami Skarżącego, tj.:

- wnioskiem z 21 października 2019 r. złożonym na podstawie

"art. 145 ust. 5 K.p.a.", w którym Skarżący wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego

nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzenie wód deszczowych do rowu PD i dalej

do Parsęty;

- wnioskiem z 10 lutego 2020 r., w którym Skarżący wskazał, że modyfikuje

i uzupełnia wniosek z 21 października 2019 r.; w tym piśmie Skarżący wniósł m.in., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] przeniesionej na inny podmiot decyzją z dnia

[...] sierpnia 2018 r. znak [...]

Organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. wznowił postępowanie

w rozpoznawanej sprawie na podstawie zarówno wniosku Skarżącego

z 21 października 2019 r. jak i z dnia 10 lutego 2020 r., wskazując w treści rozstrzygnięcia, że wznawia de facto dwa postępowania, tj. w sprawie:

- zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni

w K. z [...] kwietnia 2018 r. znak [...];

- zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni

w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

Jednakże decyzją z dnia [...] września 2020 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, organ umorzył ww. postępowanie wznowieniowe w sprawach zakończonych

ww. ostatecznymi decyzjami Dyrektora Zarządu Zlewni w K.. Powodem umorzenia postępowania wznowieniowego był fakt uznania przez organ, że Skarżący wniosek z dnia 10 lutego 2020 r. złożył po terminie wynikającym

z art. 148 § 2 K.p.a. Jak bowiem wskazał organ w aktach postępowania znajduje

się pismo Strony o wznowienie postępowania z 21 października 2019 r.,

co bezsprzecznie wskazuje, iż Strona już dnia 21 października 2019 r. miała wiedzę o wydanej decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2018 r.,

gdyż w ww. piśmie sposób precyzyjny podaje datę oraz znak decyzji, która została wydana.

Skarżący natomiast uznaje, że zachował termin do złożenia wniosku

o wznowienie postępowania w rozpoznawanej sprawie, albowiem wbrew błędnej ocenie organów obu instancji pismo pełnomocnika skarżącego z 10 lutego 2020 r. nie wszczęło postępowania wznowieniowego, ale stanowiło modyfikację wniosku

o wznowienie, który to wniosek Skarżący złożył samodzielnie 21 października

2019 r., niezwłocznie po tym jak dowiedział się o wydaniu decyzji z [...] kwietnia

2018 r. znak [...] Jak zatem wskazuje Skarżący wniosek

o wznowienie został więc skutecznie złożony 21 października 2019 r. a zatem bezpośrednio w dniu, w którym Skarżący dowiedział się ustnie od pracowników organu I instancji dnia 21 października 2019 r. w siedzibie organu I instancji

w związku z jego interwencją dotyczącą rozpoczęcia robót przygotowawczych

przy inwestycji, o której nie był wcześniej informowany. Skarżący podkreśla równocześnie, że organ bezpodstawnie przyjął, że pismo Skarżącego z 10 lutego 2020 r. stanowi wniosek o wznowienie postepowania, albowiem sam organ

w postanowieniu o wznowieniu postępowania z [...] lutego 2020 r. uznał, że pismo Skarżącego z 10 lutego 2020 r. stanowi modyfikację wniosku Skarżącego

z 21 października 2019 r.

W powyższym sporze Sąd przyznał w zasadniczej części rację stornie Skarżącej.

Sąd zauważa bowiem na wstępie, że organ I instancji wprost w postanowieniu znak [...] z dnia [...] lutego 2020 r. o wznowieniu postępowania

w rozpoznawanej sprawie uznał pismo Skarżącego z 10 lutego 2020 r.

za modyfikację wniosku z 21 października 2019 r. stwierdzając, że ,,Powyższy wniosek (z 10 lutego) modyfikuje i uzupełnia stanowisko Pana A. M. (właściciela działki nr [...], obręb [...] m. K.) przesłanego do tutejszego organu w dniu 23.10.2019 r. i w całości stanowi formalny wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego

na wykonanie urządzeń wodnych na terenie działek nr [...] i [...], położonych

w obrębie ewidencyjnym [...] B. , gmina K. oraz na odprowadzanie wód z kanalizacji deszczowej oraz wód opadowych i roztopowych z drenaży do rowu PD i dalej do rzeki Parsęty, w ilości: Qmax.s = 0,938 m3/s, Qśr. roczne

1 985 778 m3/rok. ".

Zakreśliwszy niesporny w sprawie stan faktyczny, na wstępie sąd poczyni ogólne uwagi dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego. Mianowicie, jedną

z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 16 K.p.a, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji

lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie

lub ustawach szczególnych (§ 1). Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych

ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji.

Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych,

w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały

one enumeratywnie wymienione w K.p.a. Jednym z nich jest uchylenie w całości

lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania administracyjnego (art.145-152 K.p.a.). Postępowanie wznowieniowe jest jednakże postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Sąd szczególnie podkreśla, że jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b K.p.a.

Postępowanie to nie służy zatem do ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nie może być ono wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest ono bowiem kontynuacją postępowania zwykłego. Zasady rozpoznawania spraw w trybie nadzwyczajnym, a do takiego należy wznowienie postępowania, są odmiennie od postępowań zwykłych. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia. Natomiast uchybienia procesowe, które nie wyczerpują przesłanek

z art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa i art. 145b K.p.a. nie oddziałują na treść decyzji kończącej to postępowanie.

Reasumując wskazać należy, że wyłącznym celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa i art. 145b K.p.a. i w zależności od poczynionych ustaleń wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 K.p.a.

Wskazać zatem należy, że jak stanowi art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Zgodnie z kolei z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu

lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej

w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b K.p. następuje tylko na żądanie strony.

W myśl natomiast art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi

się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała

się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin

do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej

w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji

- art. 148 § 2 K.p.a. Zauważyć przy tym należy, że jak stanowi art. 149 K.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania

co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3), na które służy zażalenie (§ 4).

Mając na uwadze powyższe regulacje prawne Sąd wskazuje zatem,

że w pierwszym etapie po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania, organ zobowiązany jest do dokonania czynności wstępnych polegających na zbadaniu,

czy żądanie pochodzi od uprawnionego podmiotu, czy wniosek został złożony

w terminie a żądanie dotyczy postępowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem, oraz czy w żądaniu wskazano podstawę wznowienia. Dopiero

po spełnieniu przesłanek formalnych wniosku o wznowienie organ właściwy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które otwiera etap postępowania wznowionego. W przypadku zaś ustalenia przez organ – w pierwszym etapie

po złożeniu wniosku – że wniosek nie spełnia ww. przesłanek formalnych organ zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania,

na które służy zażalenie i wówczas organ nie przechodzi do etapu postępowania wznowieniowego.

Z kolei w przypadku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania,

jak powyżej wskazano, organ otwiera etap postępowania wznowionego, w którym bada czy zaistniały wskazane przez stronę podstawy wznowienia i tylko w tym zakresie prowadzi postępowanie. W przypadku zaś stwierdzenia przez organ,

że przesłanki te nie wystąpiły organ, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części. Jeżeli zaś uzna, że przesłanki te wystąpiły bądź uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.) bądź wydaje rozstrzygnięcia przewidziane w art. 151 § 2 K.p.a., tj. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności,

o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy

się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący złożył, na podstawie

"art. 145 ust. 5 K.p.a.", pismo z 21 października 2019 r., w którym wniósł

o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzenie wód deszczowych do rowu PD i dalej

do Parsęty. Bezspornym również i to, że Skarżący złożył ponadto pismo

z 10 lutego 2020 r., w którym wskazał, że modyfikuje i uzupełnia wniosek

z 21 października 2019 r. W tym też piśmie Skarżący wniósł, na podstawie

art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] przeniesionej na inny podmiot decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

Wreszcie bezspornym jest także i to, że Organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. wznowił postępowanie w rozpoznawanej sprawie na podstawie zarówno wniosku Skarżącego z 21 października 2019 r. jak i z dnia 10 lutego 2020 r., wskazując w treści rozstrzygnięcia, że wznawia de facto dwa postępowania,

tj. w sprawie:

- zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K.

z [...] kwietnia 2018 r. znak [...];

- zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K.

z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

Również z treści ww. postanowienia Organu jednoznacznie wynika, na co Sąd wskazał już w powyższej części uzasadnienia, że dotyczy ono zarówno pisma Skarżącego z 21 października 2019 r. jak i z 10 lutego 2020 r. Organ wskazał bowiem na str. 2 ww. postanowienia, że wniosek (z 10 lutego) modyfikuje i uzupełnia stanowisko Skarżącego (właściciela działki nr [...], obręb [...] m. K.) przesłane do organu w dniu 23 października 2019 r. (ww. wniosek z 21 października 2021 r.) i w całości stanowi formalny wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych na terenie działek nr [...] i [...] oraz na odprowadzanie wód

z kanalizacji deszczowej oraz wód opadowych i roztopowych.

Pomimo powyższych okoliczności, tj. wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w ww. sprawach na podstawie pisma Skarżącego zarówno

z 21 października jak i 10 lutego 2020 r. Organ – uznając, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania z 10 lutego

2020 r. po terminie wynikającym z art. 148 K.p.a. - wydał na podstawie

art. 105 § 1 K.p.a., decyzję o umorzeniu postępowania wznowieniowego

w odniesieniu do dwóch ww. decyzji ostatecznych, utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do prawidłowości formalnej takiego rozstrzygnięcia organu, zgodnie bowiem z ww. przepisami K.p.a. wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania ma miejsce po uznaniu przez organ,

że wniosek spełnienia przesłanki formalne, tj. m.in. został złożony w terminie.

W przypadku zaś gdy wniosek nie spełnia przesłanek formalnych,

tj. m.in. złożony został po terminie do jego wniesienia, organ zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

W tym jednak zakresie, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę,

w całości podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2019 r., II OSK 3307, zgodnie z którym wznowienie postępowania administracyjnego, nie zamyka ostatecznie kwestii oceny zachowania terminu do wznowienia postępowania. Organ także po wznowieniu postępowania, ma obowiązek z urzędu weryfikować, czy termin określony

w art. 148 K.p.a. został zachowany, ponieważ tylko podanie wniesione

z zachowaniem terminu należy uznać za dopuszczalne. Jeżeli organ po wznowieniu postępowania, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, dostrzeże jednak, że wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 K.p.a., wówczas powinien takie postępowanie umorzyć. Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, na podstawie art. 151 K.p.a., dotknięte jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z powodu rażącego naruszenia art. 148 § 1 K.p.a.

Sąd uznał zatem, że - co do samej zasady - organ był uprawniony

do umorzenia postępowania wznowieniowego – po uprzednim wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 K.p.a.

– z uwagi na uchybienie przez wnioskodawcę terminowi z art. 148 K.p.a.

Przechodząc jednakże do kontroli zaskarżonej decyzji w pozostały zakresie wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia pomija istotne

w sprawie okoliczności faktyczne. Po pierwsze bowiem organ jako wniosek

o wznowienie postępowania kwalifikuje jedynie pismo Skarżącego z 10 lutego 2020 r. wskazujące jako przesłankę wznowienia okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. pomijając całkowicie, że Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania również pismem z 21 października 2019 r., w którym jako przesłankę wznowienia wskazał okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Sąd podkreśla i to, że ww. pisma Skarżącego zostały złożone w różnych terminach. Po drugie zaś organ całkowicie pomija fakt, że w treści postanowienia o wznowieniu postępowania z 20 lutego

2020 r. wskazał, że zakres wznowionego postępowania obejmuje ww. dwa pisma Skarżącego a nie tylko pismo z 10 lutego 2020 r., co skutkowało tym, że w istocie zaskarżone rozstrzygnięcie kończy postępowanie wznowieniowe, którego zakres wyznaczyło pismo Skarżącego z 21 października 2019 r. i z 20 lutego 2020 r.

Co jednak istotne w sprawie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ uznał,

że w sprawie Skarżący złożył wniosek z 10 lutego 2020 r. po terminie wynikającym

z art. 148 K.p.a., co stanowi zasadniczą przesłankę zaskarżonego rozstrzygnięcia, całkowicie przy tym pomijając, że zakres umarzanego postępowania wznowieniowego obejmuje również wniosek Skarżącego z 21 października 2019 r.

i podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

W dalszej kolejności Sąd zauważa również, że ww. postanowienie o wznowieniu postępowania z 20 lutego 2020 r. dotyczyło postępowań zakończonych dwiema ostatecznymi decyzjami, tj.:

- decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z 19 kwietnia

2018 r. znak [...];

- decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K.

z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

Z kolei, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, uchybienia terminu z art. 148 K.p.a. Organ upatruje w powzięciu przez Skarżącego wiedzy

o decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych

oraz odprowadzanie wód deszczowych. Jak wynika z powyższego organ nie tylko nieprecyzyjnie określa tę decyzję, bark bowiem zbieżności numeru i daty,

to dodatkowo całkowicie pomija również i to, że wznowienie postępowania obejmuje dodatkowo drugie postępowanie, tj. zakończone decyzją ostateczną z [...] sierpnia

2018 r. znak [...]

Ponadto Sąd podkreśla, że w uzasadnieniu decyzji organy wskazują, że Skarżący o decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. miał wiedzę już dnia

21 października 2019 r., gdyż powołał się na nią w piśmie z 21 października 2019 r. (ww. wniosek o wznowienie postępowania). Ta zaś okoliczność stanowi podstawę uznania przez Organ, że wniosek Skarżącego z 10 lutego 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją nr [...] został złożony po terminie z art. 148 K.p.a., co skutkowało umorzeniem postępowania wznowieniowego w rozpoznawanej sprawie. Jednakże, co Sąd szczególnie podkreśla, jak wynika z pisma Skarżącego z 21 października 2019 r.

na które powołuje się organ, stanowi ono właśnie wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] kwietnia 2018 r.

nr [...] w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego

na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzanie wód deszczowych.

Za całkowicie bezpodstawne należy zatem uznać twierdzenie Organu, że Skarżący wniósł wniosek o wznowienie postępowania w powyższym zakresie wyłącznie pismem z 10 lutego 2020 r. i powoływanie się wyłącznie na pismo Skarżącego

z 10 lutego 2020 r. przy dokonywaniu ustaleń faktycznych i prawnych

w odniesieniu do zachowania przez Skarżącego terminu z art. 148 K.p.a., w sytuacji gdy zakres prowadzonego postępowania, co Sąd wskazał powyżej, jest znacznie szerszy.

Sąd podkreśla ponadto, że z ww. pisma Skarżącego z 21 października 2019 r.

nie wynika w jakimkolwiek zakresie aby w dacie jego sporządzenia posiadał

on wiedzę o decyzji ostatecznej Dyrektora Z. Z. w K. z [...] sierpnia 2018 r. znak [...] Okoliczność ta jest szczególnie istotna, albowiem postępowanie wznowieniowe umorzone zaskarżoną decyzją dotyczyło również i tego postępowania, co całkowicie pozostało poza zainteresowaniem organu – przy czym zaskarżone rozstrzygnięcie umarza postępowanie wznowieniowe także

i w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe działania organów Sąd wskazuje, że choć postępowanie wznowieniowe jest niewątpliwie nadzwyczajnym środkiem wzruszenia decyzji ostatecznych, to nie oznacza jednak, że w jego toku organy zwolnione

są z obowiązku przestrzegania zasad postępowania administracyjnego.

Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne, tj. złożenie przez Skarżącego dwóch pism w zakresie wznowienia postępowania o różnych zakresach

(21 października 2019 r. i 10 lutego 2020 r.) i wydanie przez organ jednego postanowienia o wznowieniu postępowania ([...] luty 2020 r.) obejmującego obydwa ww. pisma Skarżącego i dwa różne postępowania zakończone decyzjami ostatecznymi, następnie wydanie decyzji o umorzeniu tak wznowionego postępowania z uwagi na uchybienie terminowi z art. 148 K.p.a. i odwołanie

się przez Organ w tym zakresie się jedynie do jednego z objętych wznowieniem postępowań stanowi ewidentne naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do tej kwestii wypada po pierwsze wskazać na ugruntowany pogląd, iż żądania zawarte w podaniu, których treść budzi wątpliwości,

w szczególności z uwagi na niezręcznie, niedbale lub niezrozumiałe zredagowanie, winny być wyjaśnione lub doprecyzowane przez stronę wnoszącą podanie. Wyraźnie podkreśla się, że organ administracji nie jest uprawniony do "racjonalizowania" treści żądania gdyż to mogłoby prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. Obowiązkiem organu w tym zakresie pozostaje wyjaśnienie woli strony wnoszącej żądanie przez zwrócenie

się o zajęcie wyraźnego stanowiska co do treści żądania oraz udzielenie stronie niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w tym zakresie, mając na względzie postanowienia art. 7-9 K.p.a. Ostatecznie bowiem to strona wnosząca żądanie winna zdecydować jaki charakter ma mieć pismo inicjujące postępowanie (vide: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1993 r., SA/Kr 2342/92, LEX nr 1688557, A.Wróbel (w:) M.Jaśkowska, M.Wilbrandt-Gotowicz, A.Wróbel, Komentarz aktualizowany

do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, uwagi do art. 63).

Organ wznawiając postępowanie w rozpoznawanej sprawie, choć objął postanowieniem z [...] lutego 2020 r. zarówno pismo Skarżącego z 21 października 2019 r. i 10 lutego 2020 r. nie poczynił, w ocenie Sądu, wystarczających ustaleń,

co do ostatecznego zamiaru Skarżącego, który drugim z pism wyraził chęć modyfikacji i uzupełnienia pierwszego wniosku o wznowienie postępowania powołując m.in. nową podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) jak i powołując w jego treści dodatkową decyzję ostateczną (z [...] sierpnia 2018 r. znak [...]). To zaś, w ocenie Sądu, nie tylko uniemożliwiło ustalenie ostatecznej woli Skarżącej ale i ocenę ww. wniosków Skarżącej

pod względem spełnienia przez nie wymogów formalnych i w efekcie prawidłowego zakresu ustaleń faktycznych koniecznych dla prawidłowego procesu subsumpcji

w rozpoznawanej sprawie.

W korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów, w tym zwłaszcza tych, w których świetle trzeba było uznać, że w konsekwencji w wadliwego rozumienia przez organ zakresu ww. postępowania wznowieniowego, zakres koniecznych do ustalenia w sprawie faktów nie został prawidłowo ustalony przez ten organ, co wobec skali związanych z tym deficytów, przeprowadzone w sprawie ustalenia faktyczne czyniło dowolnymi, trzeba podkreślić, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym, albowiem zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący

(art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych

dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 K.p.a.) - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

23 listopada 1994 r., III ARN 55/94.

W rekapitulacji przedstawionych argumentów trzeba więc podnieść, że jeżeli tak jak w rozpatrywanej sprawie, w konsekwencji wadliwego podejścia organu administracji do rozumienia zakresu prowadzonego postępowania, organ administracji publicznej wadliwie określił zakres koniecznych do ustalenia w sprawie faktów, co polegało na przyjęciu, że w rozpoznawanej sprawie m.in.:

- znaczenie miała wyłącznie data powzięcia przez Skarżącego wiedzy o "decyzji

nr [...] z [...] sierpnia 2018 r." i równoczesne pominięcie, że Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania dnia

21 października 2019 r.;

- całkowite pominięcie, że wznowienie postępowania postanowieniem Organu

z [...] lutego 2020 r. obejmowało nie tylko postępowania zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] lecz równocześnie postepowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...];

- całkowite pominięcie przez organy, że w przedmiocie wznowienia postępowania Skarżący złożył dwa pisma, tj. z dnia 21 października 2019 r.

i 10 lutego 2020 r. i brak szczegółowego sprecyzowania woli Skarżącego

w tym zakresie;

- całkowite pominięcie, że w piśmie z 21 października 2019 r. Skarżący

nie odniósł się do ostatecznej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w K.

z [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

to istnieją zasadne podstawy, aby twierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została

z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sąd podkreśla bowiem, że organ administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego zobowiązany

jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co expressis verbis wynika z art. 77 § 1 K.p.a. Obowiązek ten służy realizacji - wynikającej

z art. 7 K.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, nakazującej organowi podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wszelkie zaś dowody istotnych okoliczności sprawy muszą zostać utrwalone

w aktach. Tylko pod takim warunkiem możliwa jest weryfikacja zupełności

i prawidłowości ustaleń organu.

Sąd podkreśla również, że w odniesieniu do ustanowionej na gruncie

art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów wyraża się ona w zobligowaniu organu administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego

i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. np. wyrok NSA z 30 marca 1988 r., SA/Po 1495/87), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można

w przekonujący sposób twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne

dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki

lub doświadczenia życiowego (por. np. wyrok NSA z 14 stycznia 1994 r.,

III SA 491/93).

Resumując powyższe rozważania, w kontrolowanej sprawie stwierdzić należy,

że na skutek błędnego ustalenia przez organ zakresu postępowania wznowieniowego w rozpoznawanej sprawie – co po części może wynikać z braku ustalenia rzeczywistej woli Skarżącego w odniesieniu do ww. pism

z 21 października i 10 lutego 2002 r. – przyjęty przez organ stan faktyczny nie daje podstaw do ustalenia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, a nadto oceny przyjęte przez organy są nieadekwatne do zgromadzonego materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sądu uznał za bezzasadne twierdzenia organu, że w rozpoznawanej sprawie wznowieniowej – podkreślić należy,

że dotyczącej zarówno wniosku Skarżącego z 21 października 2019 r. jak i pisma

z 10 lutego 2020 r. oraz zarówno decyzji z dnia z [...] kwietnia 2018 r. znak [...],[...] jak i decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] przenoszącej decyzję z [...] kwietnia 2018 r. na inny podmiot – umorzyć należało postępowanie z uwagi na złożenie przez Skarżącego wniosku z dnia 10 lutego 2020 r. po terminie wskazanym w art. 148 K.p.a.

Zaskarżona decyzja narusza tym samym w istotnym stopniu art. 77 § 1,

art. 80 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a., co stanowi podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Ponieważ analogicznym naruszeniem obciążona jest decyzja ja poprzedzająca,

zaś materiał dowodowy wymaga ustalenia w znacznym zakresie, Sąd uchylił również orzeczenie organu pierwszej instancji na zasadzie art. 135 P.p.s.a.

Stwierdzając zatem że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku

z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą

ją decyzją organu I instancji (pkt I wyroku). O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt II wyroku).

Sąd wskazuje również, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego w zakresie zawiadomienia o postępowaniu Prokuratury Krajowej w trybie art. 8 § 1 P.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę i biorąc pod uwagę wyrażone przez Sąd stanowisko organy podejmą stosowne rozstrzygnięcie zawierające prawidłowo sporządzone uzasadnienie.

Orzeczenia sądów administracyjnych wskazane w uzasadnieniu dostępne

są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.