Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 892/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a w zw. z art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 23, art. 60 par. 1, art. 130
journal: Dz.U. 2020 poz 1359
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca) Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 1 września 2021 r. na podstawie art. 138

§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 735; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. B.(dalej: "skarżąca", "strona"), utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy M. (dalej: "Wójt Gminy", "organ I instancji") z 23 lipca 2021 r., odmawiającą stronie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką B. W..

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Powołaną na wstępie decyzją z 23 lipca 2021r. Wójt Gminy odmówił skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką B. W..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, który wpłynął 1 czerwca 2021 stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek z art. 17 ust. 1b określonych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r.

o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) do przyznania tego świadczenia. Wskazał, iż B. W. legitymuje się orzeczeniem Lekarza Rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w R. z dnia

17 maja 2021 r., na mocy którego została uznana za trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji, jednak niepełnosprawność B. W.powstała w wieku dorosłym (77 lat).

W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa

do świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca wskazała, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie powinno być uwarunkowane datą powstania niepełnosprawności, co wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014r., sygn. akt

K 38/13.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., decyzją z 1 września 2021r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji przedstawiło dotychczasowe ustalenia i przebieg postępowania w sprawie. Wskazało następnie, że wnioskiem z 1 czerwca 2021 r. skarżąca zwróciła się do GOPS w M. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką B. W. (lat 77), u której Orzeczeniem Lekarza Rzeczoznawcy KRUS OR/PT w R. z 17 maja 2021r. stwierdzono trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji ze wskazaniem,

iż daty jej powstania nie da się ustalić. Z materiału dowodowego wynika, że B.W.jest mężatką. Jej mąż W. W.ma 84 lata, a jego stan zdrowia nie pozwala mu na sprawowanie opieki nad swoją żoną. W oświadczeniu z 17 sierpnia 2021r. skarżąca podała, że jej tata W. W. nie posiada orzeczenia

o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z przeprowadzonego 22 czerwca 2021r. rodzinnego wywiadu środowiskowego

i złożonych oświadczeń wynikało, że skarżąca sprawuje osobistą, całodobową opiekę nad matką w miejscu jej zamieszkania. B. W. wymaga opieki i pomocy osób drugich. Ze względu na sprawowany zakres opieki skarżąca zaprzestała od 1 czerwca 2021r. pracy w gospodarstwie rolnym. We wniosku oświadczyła, że nie ma ustalonego prawa do emerytury, renty i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego

i innych świadczeń. Nie legitymuje się również znacznym stopniem niepełnosprawności.

W dalszej kolejności SKO, odnosząc te ustalenia to stanu prawnego niniejszej sprawy powołało, że warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń określa ustawa z dnia

28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2020r., poz. 111 ze zm.; dalej "u.ś.r.", "ustawa"). W świetle tych przepisów, wywiodło następnie w pierwszej kolejności, że niezasadnym była orzeczona przez organ I instancji odmowa przyznania skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z tego powodu, że niepełnosprawność jej matki powstała później niż przyjmuje to art. 17 ust. 1b ustawy. Kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, zgodnie z wyrokiem TK z 21 października 2014r., sygn. akt K 38/13 utraciło bowiem przymiot konstytucyjności. Tym samym, organy administracji publicznej są związane tym wyrokiem. Kwestia ta, zdaniem Kolegium nie budzi również wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, które jednolicie przyjmują, że nie jest dopuszczalne wydanie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcie sądu na tej części przepisu art. 17 ust.

1 b, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą

i są ostateczne.

Następnie stwierdziło, że kluczowe dla realiów niniejszej sprawy są przepisy art. 17 ust. 1 i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy. Dodało, że art. 17 ust. 5 tej ustawy wprowadza przesłanki negatywne po stronie osoby wymagającej opieki, których zaistnienie powoduje wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zdaniem Kolegium, z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że zawsze, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało. Ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy wyraźnie bowiem wskazał, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem

w pierwszej kolejności jest jego współmałżonek, chyba że sam jest niepełnosprawny

w stopniu znacznym. Zobowiązanie współmałżonka do sprawowania takiej opieki jest konsekwencją istnienia w sferze prawnej związku małżeńskiego, jako szczególnej więzi charakteryzującej się nie tylko elementami emocjonalnymi, ale także elementami natury prawnej (por. art. 23, art. 60 § 1, art. 130 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, dalej: "k.r.o.").

W rozpoznanej sprawie okoliczność zaistnienia rzeczywistej, stale sprawowanej przez skarżącą, w ramach obowiązku alimentacyjnego opieki nad niepełnosprawną matką, nie znosi obowiązków określonych w art. 23 k.r.o. ciążących na W.W.. Ustawodawca uznał bowiem za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Kolegium dodało, że nie ma wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej

do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Rygoryzm spornego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy. Zdaniem Kolegium, stanowisko to potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, np. w wyrokach NSA z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 599/20, z 23 stycznia

2020 r., sygn. akt I OSK 2462/19, z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3539/18,

z 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3283/14, z 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1219/13, z 6 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 251/14, z 20 września 2013 r., sygn. akt I OSK 2623/12; pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), które skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podzielił.

Reasumując wywiodło, że dopóki skarżąca nie wykaże, aby mąż B. W.legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, brak realnego niewypełniania obowiązków małżeńskich pomiędzy tymi osobami nie stanowi wystarczającej podstawy do wyłączenia stosowania art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy. Powoływanie się zły stan zdrowia współmałżonka oraz to, że nie jest on w stanie opiekować się swoją żoną nie mogą zatem zmienić rozstrzygnięcia organu I instancji, bowiem jak już podano, istotne znaczenie ma brak formalnego legitymowania się przez męża B. W.orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca postawiła zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1b u.ś.r. z uwagi na wyrok TK z 21 października 2014r., sygn. akt K 38/13 oraz art. 7, art. 190 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.

Dodała, że obecnie z uwagi na zły stan zdrowia i podeszły wiek W. W. wystąpił do właściwego organu z wnioskiem o wydanie orzeczenia

o niepełnosprawności.

Przy piśmie z dnia 12 października 2021 r. skarżąca złożyła potwierdzoną jako zgodną z oryginałem kopię orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania

o Niepełnosprawności z dnia 4 października 2021r. o stopniu niepełnosprawności,

z którego wynika m.in., iż W.W. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności od dnia 16 września 2021 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wystąpiło o jej oddalenie podtrzymują stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, która na mocy orzeczenia Lekarza Rzeczoznawcy KRUS OR/PT w R. z 17 maja 2021 r. została uznana za trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji. Organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia z powodu niespełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r., tj. z uwagi na fakt, że niepełnosprawność matki skarżącej nie powstała między 18 a 25 rokiem jej życia, lecz w wieku dorosłym 77 lat. Zdaniem organu I instancji skarżąca nie należała zatem do kręgu osób uprawnionych do przyznania świadczenia, o których mowa we wskazanym przepisie.

Odmiennie wypełnienie powyższej przesłanki oceniło Kolegium. Zdaniem Sądu, prawidłowość stanowiska Kolegium co do braku podstaw do odmowy (jak uznał Wójt) wnioskowanego przez skarżącą świadczenia w związku z datą powstania niepełnosprawności jej matki nie budzi wątpliwości. W świetle powołanego przez Kolegium wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt

K 38/13, moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki po 18 roku życia nie może bowiem stanowić przesłanki do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. Sąd podziela zajęte przez SKO w tym względzie stanowisko. Tym samym nie można było odmówić wnioskowanego świadczenia na podstawie (art. 17 ust. 1b u.ś.r.).

Sąd podziela także dokonaną przez Kolegium ocenę, że w sprawie nie została wypełniona przesłanka wynikająca z treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.

Tym samym, w realiach niniejszej sprawy punktem wyjścia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji była prawidłowość zastosowania przez organ odwoławczy prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. w kontekście wystąpienia negatywnej przesłanki uniemożliwiającej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 powołanej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób

o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie

ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby

w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Przesłanki wyłączające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego określone zostały m.in. w ustępie 5 pkt 2 ww. artykułu, w myśl którego świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki:

a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym

w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni

w tygodniu.

Przepis art. 17 ust. 5 u.ś.r. wprowadza zatem przesłanki negatywne po stronie osoby wymagającej opieki, których zaistnienie powoduje wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Tym samym na aprobatę zasługuje wyeksponowane przez Kolegium stanowisko, że z literalnego brzmienia przywołanego wyżej przepisu wynika, że zawsze, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało.

W orzecznictwie sądowym, niejednokrotnie było już wskazywane, że ustawodawca wyszedł z założenia, że w sytuacji zawarcia związku małżeńskiego tworzy się nowa rodzina, która nakłada na małżonków obowiązek wzajemnego wsparcia i pomocy, wyprzedzający obowiązek alimentacyjny krewnych. Zobowiązanie współmałżonka do sprawowania takiej opieki jest konsekwencją istnienia w sferze prawnej związku małżeńskiego, jako szczególnej więzi charakteryzującej się nie tylko elementami emocjonalnymi, ale także elementami natury prawnej. Z przepisu art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. z 2020 r. poz. 1359 ze zm., dalej jako: "k.r.o."), wynika bowiem, że małżonkowie mają w małżeństwie równe nie tylko prawa, ale także obowiązki, a ponadto, są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Dopóki zatem istnieje związek małżeński, osoby w nim pozostające poddane są przedstawionym wyżej rygorom prawnym właśnie ze względu na istnienie między nimi prawnej więzi małżeństwa. Rygory te nie są bowiem wynikiem jedynie woli małżonków, lecz ich źródłem jest wola ustawodawcy, która stanowi dla obojga małżonków podstawę zgłaszania roszczeń w sferze opiekuńczej. Tym samym,

w ocenie Sądu podnoszona w sprawie okoliczność sprawowania przez skarżącą stałej opieki nad matką, w stopniu uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia w ramach obowiązku alimentacyjnego opieki nad niepełnosprawną matką, nie znosi obowiązków określonych w art. 23 k.r.o. ciążących na mężu W. W., który w toku postępowania przez organami obu instancji, także w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Inaczej przedstawia się sytuacja, gdy oboje małżonkowie są niepełnosprawni w stopniu znacznym, co wyklucza dopełnienie przez nich obowiązku wzajemnej opieki z uwagi na stan zdrowia i niedołężność, wówczas bowiem ustawodawca wprowadza wyjątek, kiedy świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane podmiotom, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. (por. Anna Kawecka (w:) Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz do art. 17, red. Katarzyna Małysa-Sulińska. LEX 2015).

Wykładnia językowa art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. pozwala stwierdzić, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego

z uwagi na stan zdrowia rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ani organ ani Sąd nie mają bowiem wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Rygoryzm spornego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy (por. wyrok NSA z 24 lutego 2021r., sygn. akt I OSK 2391/20).

W związku z powyższym nie może odnieść oczekiwanego skutku podnoszona

w skardze argumentacja, że z powodów zdrowotnych osoby zobowiązanej w pierwszej kolejności zgodnie z k.r.o. do opieki nad niepełnosprawną żoną, tj. męża B.W. – W.W., świadczenie pielęgnacyjne powinno zostać przyznane skarżącej. Słusznie przy tym wywiodło Kolegium, tj. zgodnie z zaprezentowanymi wyżej poglądami prawnymi, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w pełni akceptuje, że ustalenia w zakresie zdolności małżonka do sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą nie może czynić samodzielnie organ, który wydaje decyzję

w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Rację także należy przyznać SKO, że przepis. art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r. stanowi wyjątek, którego nie można poddawać rozszerzającej wykładni, skoro wyjątek ten wynika z nadania przez ustawodawcę szczególnego charakteru istniejącym między małżonkami relacjom i więzom prawnym. Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego dla krewnych podopiecznego przysługuje zatem dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, przez co nie jest możliwe wypełnianie przez niego ustawowego obowiązku alimentacyjnego w sposób właściwy.

Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż odmienna interpretacja powołanych wyżej przepisów nie znajduje uzasadnienia prawnego. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego córce na niepełnosprawną matkę, gdy ta pozostaje w związku małżeńskim, a jej mąż nie legitymował się także w dacie wydania zaskarżonej decyzji (1 września 2021 r.) orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jak wynika z treści złożonego do akt sądowych orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania

o Niepełnosprawności z dnia 4 października 2021r. o stopniu niepełnosprawności, W. W. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności od dnia

16 września 2021 r. Z tego względu ww. orzeczenie z dnia 4 października 2021 r. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Stwierdzony w nim stan wystąpił bowiem po wydaniu przez organy orzekające w sprawie decyzji w sprawie odmowy skarżącej przedmiotowego świadczenia, która zarówno na dzień złożenia wniosku o przyznanie tego świadczenia, jak i na dzień wydania tych decyzji nie legitymowała się dowodem w postaci orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności ojca. Organy bowiem zobowiązane są do działania zgodnie

z prawem i na podstawie dowodów zgromadzonych na dzień wydania decyzji. Tym samym wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu.

Powyższa ocena, nie stanowi przeszkody, aby skarżąca wystąpiła

do właściwego w sprawie organu z ponownym wnioskiem o przyznanie świadczenia,

w sytuacji orzeczenia o znacznym stopnia niepełnosprawności męża osoby niepełnosprawnej od dnia 16 września 2021 r.

Mając powyższe na uwadze, Sąd rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.