Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1873/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 4  ust. 5 art. 6 ust. 6
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Anna Armińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 r. sprawy ze skargi B. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Prezydent [...] ustalił dla Skarżących podatek od nieruchomości za 2005 r. w kwocie 494,70 zł. Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzję tę utrzymało w mocy.

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2430/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie powyższe decyzje. Uznał bowiem, że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego za dany rok, wydana na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", powinna być adresowana do obu współwłaścicielek nieruchomości jako podatników, na których solidarnie ciąży obowiązek podatkowy. Tymczasem decyzja organu I instancji, skierowana została jedynie do Z. W. i jej jedynie doręczona. Organ miał wiedzę, iż opodatkowane nieruchomości stanowią współwłasność Skarżących. W treści decyzji wskazał jako współwłaściciela B. W., nie czyniąc jej jednakże adresatem tej decyzji. Sąd zwrócił też uwagę na fakt, iż w aktach sprawy znajdują się oświadczenia podatkowe Skarżących wskazujące różne powierzchnie tej samej nieruchomości. Przy ponownym załatwianiu sprawy organ administracyjny powinien zwrócić uwagę na ten fakt i wyjaśnić przyczynę tej rozbieżności.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. skierowaną do B. W. i Z. W. (Skarżących w niniejszej sprawie) Prezydent [...] ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2005 r. w kwocie 494,70 zł.

Przytoczył treść przepisów u.p.o.l., tj. art. 2 (przedmiot opodatkowania), art. 3 (podatnicy), art. 4 (podstawa opodatkowania), art. 6 ust. 6 (obowiązek złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych), art. 6 ust. 7 (właściwość miejscowa organu podatkowego) art. 1c (właściwość rzeczowa organu podatkowego) oraz art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (ewidencja gruntów i budynków jako źródło danych stanowiących podstawę wymiaru podatków).

Stwierdził, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, Skarżące są współwłaścicielami po ½ części przedmiotowej nieruchomości o łącznej powierzchni 1.069 m2. Organ wyjaśnił, że 20 lipca 1998 r. Skarżące złożyły oświadczenia podatkowe, w których określiły powierzchnię użytkową domu i działki jako podstawę ustalenia wysokości podatku od nieruchomości. Powierzchnia działki podana w oświadczeniu jest zgodna z powierzchnią wynikającą z rejestru gruntów.

Od 20 lipca 1998 r. Skarżące nie złożyły nowej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, która byłaby podstawą do zmiany decyzji na podstawie art. 6 ust. 8 u.p.o.l. Także powierzchnia gruntów, zapisana w ewidencji gruntów, nie uległa zmianie, co byłoby podstawą do ustalenia podatku od nieruchomości od innej powierzchni, zgodnie z art. 21 tej ustawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżące wyjaśniły, że Z. W. uiściła podatek 14 marca 2005 r., a zatem niezrozumiale jest ponowne wydanie nakazu zapłaty. Podniosły, że w 1969 r. Sąd Powiatowy w Pruszkowie określił granice władania na gruncie wg. planu sytuacyjnego sporządzonego przez biegłego sądowego. Ewidencja gruntów powstała w 1983 r. nie pokrywa się z mapą z 1968 r. Na mapie z 1983 r. brak jest wymiarów, powierzchni i danych autora. Skarżące nie wiedzą na jakich zasadach administracyjnych korzystają z nieruchomości hipotecznej w części za garażami do pętli autobusowej. Wyjaśniły, iż od 2004 r. trwa spór sądowy o rozgraniczenie, a zatem ich zdaniem organ bezpodstawnie wydał decyzję ustalającą podatek od nieruchomości. Skarżące podniosły, że od 1999 r. urzędnicy nie zawiadomili ich o powodach dokonanych zmian w ich "nieruchomości hipotecznej" i wydali decyzje, podważając bez podania podstawy prawnej pierwotną dokumentację oraz prawomocne wyroki sądów cywilnych. W opinii Skarżących to urzędnicy winni obliczyć powierzchnię gruntu i budynków, ponieważ ją pomniejszyli, czego dowodem są mapy z 1968 r. i dokumentacja nadbudowy budynku mieszkalnego Skarżących.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

Jego zdaniem postępowanie podatkowe przeprowadzone przez organ I instancji odpowiada przepisom Ordynacji podatkowej. Organ ten właściwie ustalił stan faktyczny sprawy. Zarzuty Skarżących nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ podatek od nieruchomości jest daniną publiczną i wynika wprost z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podatek ten ciąży na wszystkich podatnikach będących właścicielami nieruchomości gruntowych lub budowlanych, albo ich samoistnymi posiadaczami lub użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 u.p.o.l.). Podstawą dla ustalenia danych w ewidencji podatkowej były zapisy z ewidencji gruntów i budynków, ksiąg wieczystych i planów zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z materiału dowodowego dane dotyczące władania i powierzchni oraz klasyfikacji gruntów wymienione w skarżonej decyzji są zgodne z dokonanymi przez Prezydenta [...] ustaleniami o zmianach w ewidencji gruntów i budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że jeżeli Skarżące nie zgadzają się z zapisami ewidencji gruntów i budynków, to powinny wystąpić do właściwego starosty o wszczęcie postępowania w sprawie zmian danych zamieszczonych w ewidencji. Na etapie ustalania podatku od nieruchomości nie ma możliwości dokonywania zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy podkreślił, że stan faktyczny w sprawie ustalono również na podstawie złożonych przez Skarżące informacji, którymi potwierdziły powierzchnię działki i budynku wykazane w ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez [...].

W skardze na powyższą decyzję Skarżące podniosły istnienie rozbieżności miedzy ewidencją gruntów i dokumentacją hipoteczną dotyczącą przedmiotowej nieruchomości z lat 1967-1969. Powołały się na pismo Burmistrza Dzielnicy [...] z [...] września 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że Skarżące były poinformowane o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, a zatem miały zagwarantowaną możliwość składania wniosków dowodowych. Natomiast zarzut rozbieżności ewidencji gruntowej i ewidencją hipotecznej nie ma znaczenia w sprawie.

W piśmie złożonym 28 lutego 2008 r. Skarżące uzupełniły zarzuty skargi. Powołały się na pismo Burmistrza Dzielnicy [...] z [...] lutego 2008 r., wyjaśniające B. W. kwestie dotyczące procedury rozgraniczenia. Szczegółowo odniosły się do treści tego pisma, podnosząc zarzuty dotyczące fazy administracyjnej i fazy sądowej rozgraniczenia.

Skarżące podniosły, że urzędnicy administracji państwowej krzywdzili je łamiąc przepisy prawa i tworząc dokumentację rozbieżną od pierwotnej. W majestacie prawa straciły bezprawnie część nieruchomości. Skarżące opisały różnice między poszczególnymi mapami nieruchomości z 1983 r. (ewidencja gruntów), z 2001 r. (wykonana na podstawie mapy z 1983 r.) i z 1968 r. Moc prawną ma mapa z 2001 r. odmienna od obu pozostałych map. Skarżące zarzuciły rażące uchybienia i łamanie prawa popełnione przez geodetów przy wykonywaniu czynności zawodowych.

Skarżące poddały w wątpliwość możliwość określenia przez nie powierzchni działki i budynków. Zarzuciły, iż naliczono im podatek pomimo, że toczy się sądowa sprawa o rozgraniczenie, a grunt jest częściowo zawłaszczony przez właścicieli sąsiedniej działki. Ponadto powołały się na okoliczności dotyczące zmian powierzchni budynków związanych z projektem ich nadbudowy, a w istocie również dobudowy oraz decyzje w tym przedmiocie. Nie wiedzą one, czy opodatkowaniu podlegają znajdujące się na działce garaż drewniany i komórki również drewniane. Zdaniem Skarżących powierzchnię działki powinni podać wymienieni przez nie geodeci. Skarżące podniosły, że płacą podatek od gruntu, urządzeń i budynków, z których nie mogą korzystać, ponieważ je im administracyjnie odebrano.

Skarżące zarzuciły naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) wskazując okoliczności dotyczące ustalania powierzchni nieruchomości. Stwierdziły, iż korzystając z obszernych akt sprawy I Ns 86/06 toczącej się w Sądzie Rejonowym w Warszawie (ponowne ustalenie granicy nieruchomości Skarżących w procesie o rozgraniczenie) można wybrać odpowiednie dokumenty do obliczenia powierzchni przez urzędników.

W piśmie złożonym w dniu rozprawy Skarżące ponownie szczegółowo opisały okoliczności ustalania powierzchni należącej do nich działki, powołując się na poszczególne mapy nieruchomości. Wyraziły wątpliwość, jak mają wystąpić o korektę, z którą nie mogą sobie poradzić geodeci. Odnosząc się do złożonych przez nie oświadczeń podatkowych podniosły okoliczności związane z postanowieniem Sądu Rejonowego w Pruszkowie sygn. akt IV Ns 897/68. Ponownie powołały się przy tym na art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.), stanowiącego o wiążącej mocy prawomocnego orzeczenia.

Do obu złożonych pism Skarżące dołączyły szereg dokumentów, tj. m.in. poszczególnych map, pism organów i orzeczeń sądów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sprawa wymiaru należnego od Skarżących podatku od nieruchomości za 2005 r. była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2430/05 uchylił obie poprzednio wydane decyzje. Powodem uchylenia decyzji było skierowanie ich do jednej tylko ze Skarżących w sytuacji, gdy podatek obciążał je solidarnie, jako współwłaścicielki nieruchomości. Ponadto Sąd stwierdził, że organy podatkowe przy wymiarze podatku prawidłowo uwzględniły dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz prawidłowo zastosowały stawkę podatku wynikającą z uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2005 r. Nakazał też wyjaśnienie rozbieżności powierzchni nieruchomości podanej w oświadczeniach podatkowych Skarżących.

Oceną prawną wyrażoną w powyższym wyroku związane były organy podatkowe i jest nią również związany Sąd rozpatrujący skargę na ponowną decyzję w tej sprawie (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Stwierdzić należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, skierowane zostały do obu współwłaścicielek przedmiotowej nieruchomości, tak jak to wskazał Sąd w ww. wyroku powołując się na art. 3 ust. 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r.). Zgodnie z tym przepisem nieruchomość lub obiekt budowlany stanowiące współwłasność, są odrębnym przedmiotem opodatkowania, a obowiązek podatkowy od takiej nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Jeżeli jednak wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości, od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5 u.p.o.l.).

Organy podatkowe uwzględniły wiążącą je ocenę prawną zawartą w tym wyroku, zgodnie z którą - biorąc powyższe pod uwagę - podatnikiem podatku od nieruchomości stanowiącej współwłasność Skarżących, traktowanej jako odrębny przedmiot opodatkowania, są obie Skarżące (art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej).

Skarżące kwestionują obciążenie ich podatkiem w sytuacji, gdy w sądzie powszechnym trwa postępowanie rozgraniczeniowe, a ponadto nie mogą one korzystać z części należącej do nich nieruchomości.

Wyjaśnić należy, iż – jak to stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze – zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża m.in. osoby fizyczne będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości gruntowych i budowlanych albo będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Skarżące są współwłaścicielkami nieruchomości, a zatem obciąża je obowiązek uiszczania podatku. Bez znaczenia jest okoliczność, czy i w jakiej części faktycznie korzystają one z tej nieruchomości.

Wymiar podatku dokonany decyzją Prezydenta [...], tak jak w poprzedniej decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2005 r., oparty został o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co Sąd w wyroku z dnia 8 listopada 2005 r. uznał za prawidłowe w sytuacji, gdy stan faktyczny nie jest zgodny, wedle Skarżących, ze stanem ujawnionym w księdze wieczystej.

Prezydent [...] wyjaśnił, iż dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków nie uległy zmianie. Ustalenie to znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie przez Skarżącą B. W., która stwierdziła, iż ani ona, ani Z. W. nie występowały do starosty o korektę zapisów w tej ewidencji, ponieważ jest to niemożliwe z uwagi na toczący się spór o rozgraniczenie gruntów.

W ślad za uzasadnieniem wyroku z dnia 8 listopada 2005 r. należy podkreślić, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie wysokości podatku od nieruchomości za dany rok podatkowy, organ podatkowy obowiązany jest przyjąć dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, których to danych nie może on samodzielnie ani weryfikować ani modyfikować (art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.).

Stanowisko powyższe, wiążące dla Sądu w niniejszej sprawie i podzielane przez ten Sąd, odzwierciedla ugruntowaną linię orzecznictwa. Tytułem przykładu wskazać można wyrok z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1522/05 (LEX nr 317357), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, o ile nie zostały one skutecznie (zgodnie z prawem) zakwestionowane w innym toczącym się lub zakończonym postępowaniu administracyjnym.

Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu podatkowym skuteczność zakwestionowania zapisów ewidencji w innym toczącym się lub zakończonym postępowaniu administracyjnym będzie mogła być uwzględniona, jeżeli wynik zakończonego postępowania administracyjnego znajdzie wyraz w stosowanych zmianach zapisów ewidencji gruntów i budynków.

Prezydent [...] – jako organ podatkowy – nie może dokonać zmian w ewidencji gruntów i budynków. Uczynić to może organ właściwy w sprawach tej ewidencji, tj. starosta, na podstawie zgłoszenia właścicieli nieruchomości lub decyzji właściwych organów, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków (art. 22 ust. 2 oraz art. 23 Prawa geodezyjnego i kartograficznego).

Reasumując Sąd stwierdza, że skoro przepis art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nakazuje przy wymiarze podatków uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organ podatkowy dane te uznaje za miarodajne przy wymiarze podatku od nieruchomości, to działanie takie odpowiada prawu. W sprawie zaś niniejszej organ podatkowy postąpił przy tym zgodnie z wiążącą go oceną prawną, wyrażoną w wyroku z dnia 8 listopada 2005 r.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów nieuzasadnione jest oczekiwanie Skarżących, iż organ podatkowy samodzielnie ustali powierzchnię nieruchomości, np. w oparciu o dokumentację z akt sądowych dotyczących ustalenia granic nieruchomości. Możliwość taką wyklucza wskazany wyżej ustawowy nakaz uwzględnienia przez ten organ danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków.

Z treści wydanych w niniejszej decyzji oraz akt sprawy wynika ponadto, że dane dotyczące budynków przyjęto zgodnie z oświadczeniami podatkowymi złożonymi przez Skarżące w 1998 r. Oświadczenia te nie były przez Skarżące zmieniane. Prawidłowo zatem organ I instancji uwzględnił podane w nich dane jako podstawę wymiaru podatku. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11 [bez znaczenia w niniejszej sprawie – wyjaśnienie Sądu], są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 [zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku – wyjaśnienie Sądu].

Skarżące podnoszą, że nie są w stanie określić powierzchni budynków (jak wynika z ich pism powodem tego jest naruszenie własności oraz nadbudowa/dobudowa budynku). Podnoszą też, że płacą podatek od gruntu, urządzeń i budynków, z których nie mogą korzystać, ponosząc dodatkowe koszty. Rzecz jednak w tym, że w świetle cytowanego wyżej przepisu wszelkie zmiany mogące w ocenie podatników wpływać na wysokość podatku należy zgłaszać organowi podatkowemu, czego Skarżące nie czyniły. W rezultacie organy podatkowe przyjęły powierzchnię budynków wykazaną w oświadczeniach Skarżących, jakimi dysponowały.

Z akt sprawy wynika przy tym, iż budynek mieszkalny wzniesiony na przedmiotowym gruncie to tzw. bliźniak. Każda ze Skarżących w swoim oświadczeniu podatkowym podała dane dotyczące części do niej należącej. Odnosi się to również gruntu, wykazanego przez Skarżące "po połowie". Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków powierzchnia przedmiotowej nieruchomości wynosi 1.069 m2. B. W. wykazała powierzchnię 534,5 m2, a Z. W. wskazała ogólną powierzchnię gruntów, tj. 1.069 m2 "w tym: 1/2 - 534,5 m2". Prawidłowo zatem organ I instancji uznał, że powierzchnia gruntu wykazana przez Skarżące w oświadczeniach podatkowych zgodna jest z ewidencją gruntów i budynków.

Zarzuty skargi oraz jej uzupełnienia (pisma złożone 28 lutego i 7 maja 2008 r.) związane są z ustaleniem powierzchni nieruchomości Skarżących oraz naruszeniami ich własności. Zasadność tych zarzutów nie może być oceniana w niniejszej sprawie, jako że wykraczają one poza jej granice – ustalenie wysokości podatku od nieruchomości za 2005 r. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Burmistrz Dzielnicy [...] nie był organem właściwym w przedmiocie wymiaru podatku i nie on wydał decyzję w I instancji. Oznacza to, że jego działania nie podlegają kontroli Sądu w niniejszej sprawie.

W rezultacie zarzuty te nie mogły podważyć prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Jak już wskazywano w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości przyjmuje się dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organ podatkowy nie dokonuje w tym zakresie własnych ustaleń. Ponadto kwestie rozgraniczenia nieruchomości oraz naruszenia własności należą do właściwości sądów powszechnych, a nie administracyjnych. Rozstrzygnięcia sądów powszechnych, o ile skutkować będą zmianami danych zamieszczanych w ewidencji gruntów i budynków, uwzględniane będą (poprzez zmianę danych w ewidencji) przy wymiarze podatku od nieruchomości. Również w wyroku z dnia 8 listopada 2005 r. Sąd wskazywał Skarżącym na znaczenie ewidencji gruntów i budynków oraz zmian jej zapisów dla wymiaru tego podatku.

Nie będąc związanym zarzutami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd ocenił prawidłowość sposobu (metody) wyliczenia podatku, przyjętego przez organ I instancji. Stwierdzić należy, iż był on wadliwy. W oświadczeniach podatkowych Skarżące wykazały między innymi powierzchnie budynku o wysokości od 1,40 do 2,20 m. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %. Oznacza to stosownemu zmniejszeniu podlega powierzchnia użytkowa budynku stanowiąca wartość, do której stosuje się przewidzianą w uchwale rady stawkę podatku.

Tymczasem w sprawie niniejszej Prezydent [...] określając powierzchnię użytkową budynku wliczył do niej całość powierzchni o wysokości od 1,40 do 2,20 m, natomiast do wyliczenia podatku od tej konkretnie powierzchni (o wysokości od 1,40 do 2,20 m) zastosował właściwą stawkę wynikającą z § 1 pkt 2 lit. a) uchwały Rady [...], ale pomniejszoną o połowę. Innymi słowy, zamiast pomniejszyć powierzchnię – pomniejszył stawkę podatkową.

Jednakże wyliczona w taki sposób kwota podatku jest prawidłowa. Z matematycznego bowiem punktu widzenia prawidłowy (przewidziany w art. 4 ust. 2 u.p.o.l.) oraz zastosowany przez organ podatkowy wadliwy sposób wyliczenia podatku, prowadzą do ustalenia takiej samej kwoty podatku.

W rezultacie wysokość należnego od Skarżących podatek od nieruchomości za 2005 r. ustalono wprawdzie błędnym sposobem, ale w prawidłowej kwocie.

Sąd uznał zatem, że naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 u.p.o.l., jakiego dopuścił się organ I instancji, nie miało wpływu na wynik sprawy, tj. ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego.

W sprawie nie doszło więc do naruszenia przepisów prawa w sposób, który uzasadniałby wyeliminowanie decyzji organów podatkowych z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.