Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 238/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Elżbieta Kremer Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 657/09 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 657/09, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2009 r., nr S.K.O. [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy Łęczyca z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], a także zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 roku Wójt Gminy Łęczyca odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej - [...] o łącznej mocy przyłączeniowej 4.000 kW składającej się z dwóch siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 144,00 m wraz z siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia zlokalizowanych w miejscowości W., gmina Łęczyca, na działce ewid. nr [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). W motywach decyzji organ wyjaśnił, że planowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Sp. z o.o. wskazała, że Regionalny Konserwator Przyrody wydając opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dopuścił się rażącego naruszenia prawa, przekraczając swoje kompetencje. Zamiast zaopiniować planowaną budowę w formie postanowienia, na które służy zażalenie, organ ten wyraził stanowisko, że przyjęty przez organ tryb postępowania był błędny. To przyczyniło się do wydania odmownej decyzji administracyjnej, narażając inwestora na straty finansowe. Zdaniem strony, wydana decyzja została podjęta na skutek nieprawidłowej analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem plan jednoznacznie dopuszcza możliwości budowy, przebudowy i modernizacji urządzeń elektroenergetycznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2009 roku utrzymało w mocy kwestionowane w odwołaniu rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 71 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz jego ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ww. ustawy).

Zdaniem organu, nie budzi wątpliwości fakt, iż przedsięwzięcie jest planowane do realizacji na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Rady Gminy w Łęczycy Nr XVI/83/2004 z dnia 2 marca 2004 roku. Teren działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym jest położony w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolami MN, MR, U, RP - zabudowa mieszkaniowa, zagrodowa, usługi oraz tereny upraw rolnych. Na tej podstawie organ przyjął, że na tym terenie dopuszczalna jest jedynie zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna zagrodowa, usługi, tereny rolne. Wykładnia językowa tekstu planu nie pozostawia wątpliwości, iż zapisy te nie dopuszczają możliwości realizacji inwestycji związanych z produkcją. Przy czym organ podał, że niedopuszczalna jest taka interpretacja zapisów planu według, której możliwa byłaby klasyfikacja budowy planowanej inwestycji w kategoriach usług, które to przewidziane są w tymże planie. Jak już wskazywano, podstawową przesłanką przesądzającą o możliwości wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony. Zatem organ zanim przystąpi do postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ustala czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu skutkuje odmową wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, bez potrzeby dalszego prowadzenia postępowania w tym przedmiocie.

Mając na uwadze zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że te zapisy wyłączają możliwość realizacji na przedmiotowym obszarze tego rodzaju zamierzeń. Strona w treści odwołania zauważyła, że plan miejscowy dopuszcza możliwość budowy, przebudowy i modernizacji oraz budowy urządzeń elektroenergetycznych prowadzonych w uzgodnieniu z Właściwym Zakładem Energetycznym. Tym niemniej, definicja elektrowni wiatrowej wskazuje jednoznacznie, iż mamy do czynienia z produkcją energii, która wprowadzana jest do sieci energetycznych. Na obszarze wskazanym przez inwestora obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza sytuowania produkcji.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa przez Regionalnego Konserwatora Przyrody, nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie.

W skardze na powyższą decyzję [...] Sp. z o.o. wyraziła pogląd, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana budowa siłowni wiatrowych jest budową urządzeń elektroenergetycznych. Spełniony jest także warunek uzgodnienia z właściwym zakładem energetycznym. Stacja transformatorowa tak, jak siłownia wiatrowa, bądź panele fotowoltaiczne, są urządzeniami elektroenergetycznymi produkującymi energię elektryczną o określonych parametrach z dostarczanej energii elektrycznej o innych parametrach. Siłownie wiatrowe i panele fotowoltaiczne produkują energię z innego rodzaju energii, zatem są to urządzenia elektroenergetyczne tej samej kategorii.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy Łęczyca z dnia [...] kwietnia 2009 r.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o łącznej mocy przyłączeniowej 4000 kW, składającej się z dwóch siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 144 m wraz z siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia.

Na terenie, na którym inwestor planuje inwestycję obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Łęczyca, przyjęty uchwałą Nr XVI/83/2004 Rady Gminy w Łęczycy z dnia 2 marca 2004 r. Rzeczą organu było zatem ustalenie zgodności tej inwestycji z postanowieniami tego planu.

Zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze wniesionej do Sądu inwestor kwestionował ocenę organów obu instancji skutkującą ustaleniem, iż lokalizacja zamierzonego przedsięwzięcia nie jest zgodna z postanowieniami planu, jako że działka o nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami MN, MR, U I RP, czyli zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, usług oraz terenu upraw rolnych. W ocenie organów, istniejący w planie zapis dopuszczający możliwość budowy, przebudowy i modernizacji oraz budowy urządzeń elektroenergetycznych nie uprawnia do lokalizowania na przedmiotowym terenie elektrowni wiatrowej, gdyż mamy wówczas do czynienia z produkcją energii, która jest wprowadzana do sieci energetycznych, zaś plan nie dopuszcza na tym terenie sytuowania produkcji, co jednoznacznie wyłącza możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia złożonego wniosku.

Analizując zarzuty skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż organy obu instancji dokonały wadliwej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie § 7 i 16, który w ich ocenie na obszarze oznaczonym jako działka nr 29/2 wyłącza usytuowanie wnioskowanej inwestycji, a w konsekwencji wydały decyzję z naruszeniem przepisu art. 80 ust. 2 ww. ustawy.

Zgodnie z § 7 planu na obszarze objętym uchwałą z dnia 2 marca 2004 r. wyodrębnia się tereny, będące przedmiotem przepisów ogólnych i szczegółowych, w których lokalizuje się funkcje, oznaczone na rysunku planu symbolami, o podstawowym przeznaczeniu terenu, m. innymi: tereny zabudowy mieszkaniowej i wielorodzinnej, oznaczone na rysunku planu symbolem MW, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone na rysunku planu symbolem MN, tereny usług, oznaczone na rysunku planu symbolem U oraz tereny upraw rolnych oznaczone symbolem RP. Tereny przemysłu, usług rzemiosła i drobnej wytwórczości oznaczone zaś zostały symbolem P.

Nie ulega wątpliwości, iż działka o nr ewidencyjnym [...] w przeważającej części usytuowana jest na obszarze oznaczonym RP, czyli upraw rolnych, a w pozostałej części na obszarze o symbolach MW, MN i U, a zatem na obszarze, dla którego dominującą funkcją nie jest przemysł. Nie oznacza to jednak, iż na obszarze tym plan zabrania lokalizacji inwestycji związanych z szeroko pojętą infrastrukturą, a zatem układem komunikacyjnym, zaopatrzeniem mieszkańców gminy w wodę, energię elektryczną, ciepło, gaz, łącza telefoniczne itd. Stanowią o tym kolejne przepisy planu, poczynając od § 12, których regulacje organy winny mieć na uwadze rozpatrując wniosek skarżącej spółki. § 7 planu ma bowiem charakter przepisu ogólnego, który określa podstawowe funkcje poszczególnych terenów, a ich uszczegółowienie zawarte zostało w następnych przepisach.

Sąd wskazał, że w toku postępowania administracyjnego strona skarżąca konsekwentnie podnosiła, iż skoro plan na całym obszarze dopuszcza budowę urządzeń elektroenergetycznych, a takim urządzeniem jest niewątpliwie urządzenie wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej siłę wiatru, to planowana inwestycja nie narusza postanowień planu.

W dalszej części uzasadnienia Sąd odniósł się do przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne ( t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.). Art. 3 powołanej ustawy zawiera definicje określeń w niej zawartych, w tym urządzenia (w domyśle elektroenergetycznego), którym jest urządzenie techniczne stosowane w procesach energetycznych ( pkt 9), natomiast procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii ( pkt 7 ). Zestawienie tych dwóch pojęć prowadzi zdaniem Sądu pierwszej instancji, do wniosku, że urządzeniem energetycznym jest urządzenie służące wytwarzaniu, przetwarzaniu, przesyłaniu, magazynowaniu i dystrybucji energii.

Wskazując na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi doszedł do wniosku, że w świetle cytowanego przepisu nie może budzić wątpliwości, iż urządzenie wytwarzające energię z tzw. odnawialnego źródła energii wykorzystującego w procesie przetwarzania siłę wiatru ( art. 3 pkt 20 Prawa energetycznego ) jest urządzeniem elektroenergetycznym w rozumieniu § 16 pkt 3 planu. Przedmiotowy plan dopuszcza zatem budowę takiego urządzenia, mimo iż wiąże się to z wytwarzaniem energii, a zatem jej produkcją. Wskazany przepis nie zawiera wszak zakazu lokalizacji urządzenia elektroenergetycznego wytwarzającego energię, a tylko taki zapis mógłby uprawniać organ do przyjęcia wniosku o niezgodności planowanej inwestycji z postanowieniami planu.

Za taką właśnie wykładnią wskazanego przepisu planu przemawia również analiza pozostałych jego przepisów, w tym wyraźnie zakazujących realizacji określonych inwestycji. Przykładem jest § 8, określający warunki w zakresie ochrony środowiska, który m. innymi w ust. 1 pkt 1 stanowi, iż na całym obszarze plan zakazuje realizacji wymienionych tamże przedsięwzięć, w tym przedsięwzięć mogących rażąco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem terenów oznaczonych symbolami; P, U, RPO, NU, PE, KS oraz za wyjątkiem dróg, realizacji zespołów zabudowy mieszkaniowej o powierzchni ponad 2 ha, cmentarzy, urządzeń infrastruktury technicznej i innych zgodnie z aktualnymi przepisami. W kolejnych punktach wskazanego przepisu wymienia się jeszcze inne inwestycje, co do których obowiązuje zakaz lokalizacji na całym obszarze, dla którego uchwalono plan.

Sąd uznał, że organy obu instancji nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie ewentualnej sprzeczności planowanej inwestycji z postanowieniami powołanego przepisu opierając swoje decyzje wyłącznie na niezgodności wynikającej z § 7 i §16 planu. Ta zaś , jak już wskazano, przyjęta została wadliwie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium odwoławcze w Łodzi, zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego tj.:

a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu sprawy i zebranego materiału dowodowego, a nadto dokonano oceny w konsekwencji niepełnej i wadliwej mając na uwadze względy słuszności a nie zaś zgodności z prawem przy jednoczesnej zmianie faktycznej obowiązującej normy prawa jaką jest plan zagospodarowania przestrzennego,

b) art. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku - Prawo energetyczne przez niewłaściwe zastosowanie, bowiem definicje legalne zawarte w tej ustawie nie mają zastosowania w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i wykładni norm zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego,

c) art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przez rażąco błędną wykładnię, bowiem zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to zgodność z funkcją podstawową i uzupełniającą danej jednostki urbanistycznej planu, a nie realizacja przedsięwzięcia które spowoduje zaprzeczenie tych funkcji, zaś niezgodność (niesprzeczność) z ustaleniami planu to nie zakaz realizacji przedsięwzięcia,

d) art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z § 16 pkt 3, § 7 ust. 1, § 8 ust. 2, § 21 obręb Wilczkowice Górne uchwały Nr XVI/83/2004 Rady Gminy w Łęczycy z dnia 2 marca 2004 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łęczyca (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego Nr 130, poz. 1212) przez rażąco błędną wykładnię, bowiem funkcja uzupełniająca jaką jest budowa urządzeń elektroenergetycznych ma pozostawać w związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej na cele związane z produkcją energii elektrycznej,

2. naruszenie przepisów postępowania tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit, a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie, bowiem nie miało miejsca naruszenie norm prawa materialnego,

b) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez niepełne przedstawienie stanu prawnego, przedstawienie oceny prawnej niespójnej i sprzecznej wewnętrznie, która to nie odnosi się do orzecznictwa i poglądów doktryny.

Wskazując na powyższe skarżące kasacyjnie Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skarg, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, a także orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Zasadnym okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez jego niezastosowanie, albowiem wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji organy administracji publicznej rozpatrujące niniejszą sprawę nie naruszyły norm prawa materialnego, wydając decyzje o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Kwestią zasadniczą dla rozpoznania niniejszej sprawy było zbadanie zgodności lokalizacji planowanej inwestycji polegającej na budowie farmy wiatrowej o łącznej mocy przyłączeniowej 4000 kW, składającej się z dwóch siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 144 m wraz z siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko, właściwy organ wydaje decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Odnosząc się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego podkreślenia wymaga, że działka, której dotyczy planowana inwestycja w przeważającej części usytuowana jest na obszarze oznaczonym RP, czyli upraw rolnych, a w pozostałej części na obszarze o symbolach MW, MN i U, a zatem na obszarze, dla którego przewidziano zabudowę mieszkaniową, zagrodową i usługi.

Literalna wykładnia tekstu planu prowadzi, jak słusznie wskazał organ II instancji do wniosku, iż zapisy te nie dopuszczają możliwości realizacji inwestycji związanych z produkcją, a do takich zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zaliczyć budowę farmy wiatrowej o łącznej mocy przyłączeniowej 4000 kW.

W toku postępowania administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na całym obszarze objętym tymże planem dopuszczalna jest budowa urządzeń elektroenergetycznych. Sąd pierwszej instancji dokonał szczegółowej wykładnia pojęcia urządzeń elektroenergetycznych, która, co należy podkreślić, sama w sobie nie jest pozbawiona racji. Nie uwzględniono jednak podstawowej kwestii niezbędnej do rozpoznania niniejszej sprawy. Jak bowiem trafnie podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej funkcja uzupełniająca jaką jest budowa urządzeń elektroenergetycznych musi pozostawać w ścisłym związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Budowa tymczasem farmy wiatrowej o łącznej mocy przyłączeniowej 4000 kW, składającej się z dwóch siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 144 m wraz z siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia, sprawiałaby, faktyczną zmianę przeznaczenia jednostki urbanistycznej z przeważającej funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłową. Nie można dokonać takiej wykładni zapisów wskazywanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którą, każde urządzenie które spełniałoby kryteria urządzenia elektroenergetycznego o jakim mowa w art. 3 ustawy prawo energetyczne mogłoby być usytuowane na terenie objętym planem, bez skonfrontowania jego usytuowania z funkcją podstawową danej jednostki urbanistycznej.

Jedynie na marginesie wskazania wymaga również to, że wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji byłaby także sprzeczna z zapisem planu, zgodnie z którym jako podstawowe źródło zasilania w energię elektryczną całego obszaru objętego planem przewidziano istniejącą stację transformatorowo-rozdzielczą 110/15kv "Leszcze". Tym samym nie można uznać za prawidłową taką wykładnię przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która dopuszczałaby budowę na terenach objętych planem wszelkich urządzeń elektroenergetycznych bez względu na to czy służyć one mają wyłącznie obsłudze funkcji podstawowych czy też zapewniać mają kolejne źródło zasilania w energię elektryczną.

Tym samym zasadnymi okazały się również zarzuty skargi kasacyjnej zawarte w

pkt 1b, c.

Wskazując na powyższe uznać należało, że zasadnym był także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 14 ust. 8 ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 16 pkt 3, § 7 ust. 1, § 8 ust. 2, § 21 obręb Wilczkowice Górne uchwały Nr XVI/83/2004 Rady Gminy w Łęczycy z dnia 2 marca 2004 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łęczyca polegający na błędnej wykładni, bowiem funkcja uzupełniająca jaką jest budowa urządzeń elektroenergetycznych ma pozostawać w związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej na cele związane z produkcją energii elektrycznej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.