Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 390/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55 § 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 25 ust.1 a
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi "A" z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za miesiąc maj 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczył wpłatę dokonaną przez "A" S.A. w dniu 18 czerwca 2008 r. w kwocie 415.657,00 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za miesiąc maj 2008 r. w kwocie 410.923,00 zł wraz z należnymi odsetkami naliczonymi od dnia 21 maja 2008 r. do dnia 18 czerwca 2008 r. w kwocie 4.734,00 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia strony, postanowieniem z dnia 18 lutego 2010 r. utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że spółka akcyjna "A" jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa Budowlanego "B" spółka z o.o. W lutym 2008 r. Zarząd "B" spółka z o.o. sporządził i przyjął plan przekształcenia spółki w spółkę akcyjną. Następnie aktem notarialnym z dnia 22 kwietnia 2008 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników postanowiło o przekształceniu spółki w spółkę akcyjną pod firmą "A" S.A., a Sąd Rejonowy w dniu 29 maja 2008 r. wpisał "A" S.A. do Krajowego Rejestru Sądowego. W tym też dniu spółka "A" S.A. zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.) powinna była otworzyć księgi rachunkowe, po ich uprzednim zamknięciu w dniu 28 maja 2008 r. przez "B" spółka z o.o. (tj. w dniu poprzedzającym datę zmiany formy prawnej). Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zamknięcie ksiąg rachunkowych wiązało się dla "B" spółka z o.o. z koniecznością skrócenia przyjętego wcześniej roku podatkowego do dnia 28 maja 2008 r. na zasadzie art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. - dalej jako "u.p.d.o.p."). Do końca trzeciego miesiąca roku następnego podatnik miał obowiązek złożenia zeznania CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy od 01.01.2008 do 28.05.2008. Tymczasem podatnik zeznanie to złożył po terminie, bowiem dopiero w dniu 1 września 2008 r. (w dniu 29 września i 13 października 2008 r. złożył korekty tego zeznania). Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. 2005 r., Nr 165, poz. 1373) odsetki za zwłokę są naliczane do dnia, włącznie z tym dniem, złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie, na ostatni dzień terminu złożenia zeznania - od nieuregulowanych w terminie płatności w całości lub w części zaliczek na podatek dochodowy.

Organ odwoławczy wskazał, że w tej sytuacji stosownie do treści art. 25 ust. 1a u.p.d.o.p., zaliczka na podatek za maj 2008 r. winna być uiszczona w wysokości zaliczki za miesiąc poprzedni do dnia 20 maja 2008 r. Tym samym w ocenie organu podatkowego Spółka powinna uiścić zaliczkę na podatek dochodowy od osób prawnych za maj 2008 r. do dnia 20 tego miesiąca, w wysokości równej zaliczce wpłaconej uprzednio za kwiecień 2008 r. tj. w wysokości 877.420 zł. Tymczasem Spółka zaliczkę za maj 2008 r. zapłaciła dopiero w dniu 18 czerwca 2008 r. w kwocie 415.657 zł.

Decyzją z dnia 31 lipca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce odsetki od niezapłaconej w części zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za ostatni miesiąc roku podatkowego od 01.01.2008 r. do 28.05.2008 r. na kwotę 13.573,00 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym przez Dyrektora Izby Skarbowej.

Zgodnie z art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), zwanej dalej O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Dokonując w dniu 18 czerwca 2008 r. wpłaty Spółka wskazała, że jest ona dokonywana z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za maj 2008. Organ podatkowy zobowiązany był więc zaliczyć dokonaną wpłatę także na poczet należnych odsetek, stosownie do treści art. 55 § 2 O.p.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka zarzuciła naruszenie art. 25 u.p.d.o.p. oraz art. 121 i 122 O.p. poprzez niesłuszne przyjęcie, że jako podatnik podatku dochodowego od osób prawnych była zobowiązana do zapłacenia zaliczki za ostatni miesiąc skróconego roku podatkowego w terminie do dnia 20 maja 2008 r. w związku z wydaniem przez właściwy sąd rejestrowy w dniu 29 maja 2008 r. postanowienia o wpisaniu do KRS spółki "A" S.A. W tym zakresie spółka wyjaśniła, że na dzień 20 maja 2008 r. nie zaistniało żadne zdarzenie określające datę zakończenia skróconego roku podatkowego, a w konsekwencji ani podatnik, ani organ podatkowy nie znali i nie mogli znać terminu, w którym Spółka będzie zobowiązana do zapłacenia zaliczki za ostatni miesiąc skróconego roku podatkowego.

Strona skarżąca wskazała, że wbrew przekonaniu organów art. 25 u.p.d.o.p. nie może mieć bezwzględnego zastosowania do wszystkich stanów faktycznych, w tym też nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. W ocenie strony skarżącej, ustalone w toku postępowania okoliczności w rzeczywistości nie odpowiadały hipotezie tej normy prawnej i nie mogły być pod nią podciągnięte przez organ. Ponieważ jednak tak się stało, z powodu luki istniejącej w systemie prawnym, organ w niedopuszczalny sposób zastosował wobec skarżącej art. 25 u.p.d.o.p. na zasadzie analogii, przez co czynności podatnika musiały być w kontekście wskazanego przepisu zinterpretowane jako naruszenie prawa pomimo, iż obiektywnie rzecz biorąc przed dniem 29 maja 2008 r. Spółka nie mogła posiadać wiedzy o konieczności zapłaty zaliczki z datą wsteczną tj. do dnia 20 maja 2008 r. Spółka nie mogła bowiem przewidzieć zdarzenia, które będzie mieć miejsce w przyszłości.

Dyrektor Izby Skarbowej udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, iż "A" S.A. jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa Budowlanego "B" spółka z o.o., której przekształcenie nastąpiło w oparciu o uchwałę Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 22 kwietnia 2008 r. Sąd Rejonowy VII Wydział Gospodarczy wpisał Przedsiębiorstwo Budowlane "A" S.A. do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 29 maja 2008 r., a zatem z tą datą doszło do przekształcenia Spółki poprzez zmianę formy prawnej.

"B" spółka z o.o. kierując się treścią art. 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości zamknęła w dniu 28 maja 2008 r. swoje księgi rachunkowe, a "A" S.A. otworzyła księgi rachunkowe w dniu 29 maja 2008 r.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 1 września 2008 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło zeznanie CIT-8 Przedsiębiorstwa Budowlanego "B" spółka z o.o. za rok podatkowy od dnia 1 stycznia 2008r. do dnia 28 maja 2008 r. W zeznaniu tym wykazano zaliczkę za maj 2008 r. w wysokości równej zaliczce za kwiecień 2008 r. tj. w kwocie 877.420 zł. Następnie w dniu 13 października 2008 r. do organu podatkowego wpłynęła korekta powyższego zeznania CIT-8, złożona przez "A" S.A. jako następcy prawnego Przedsiębiorstwa Budowlanego "B" spółka z o.o. W korekcie tej dokonano zmiany wysokości przychodu oraz kosztów uzyskania przychodów, co wpłynęło na wysokość dochodu i należnego podatku. Zaliczkę za maj 2008 r. wykazano w niezmienionej wysokości. Dopiero w kolejnej korekcie CIT-8 złożonej w dniu 3 listopada 2008 r. "A" S.A. wskazała, iż zaliczka za maj 2008 r. wyniosła 415.657 zł.

Decyzją z dnia 31 lipca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił wysokość odsetek od niezapłaconej w części zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za maj 2008 r. w kwocie 13.573 zł. W decyzji tej organ podatkowy rozstrzygnął, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 i 1a u.p.d.p. Spółka zobowiązana była uiścić zaliczkę za ostatni miesiąc skróconego roku podatkowego tj. maj 2008 r. w wysokości równej zaliczce za kwiecień 2008 r. tj. w kwocie 877.420 zł. Ponieważ Spółka uiściła zaliczkę za maj 2008 r. jedynie w wysokości 415.657 zł organ stwierdził, iż powstała zaległość podatkowa w wysokości 466.497 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy należną kwotą (877.420 zł) a zapłaconą zaliczką (415.657 zł), pomniejszoną o odsetki za zwłokę (4.734 zł).

Decyzja ta została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 października 2009 r. Skarga wniesiona przez Spółkę na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 931/09, od którego wniesiona została skarga kasacyjna.

Niniejsza sprawa dotyczy natomiast zaliczenia wpłaty dokonanej przez Spółkę w dniu 18 czerwca 2008 r. na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za maj 2008 r. wraz z odsetkami. Jeżeli podatnik dokonuje wpłaty z tytułu ciążących na nim zaległości podatkowych, stosuje się reguły jej zaliczania określone w art. 62 O.p. Wpłata ta jest proporcjonalnie zaliczana na poczet najwcześniejszej (albo wskazanej przez podatnika) zaległości podatkowej. Zaległości podatkowej towarzyszą odsetki za zwłokę, które są pokrywane z dokonanej wpłaty. Stosuje się w tym przypadku proporcjonalny podział dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek wynikający z art. 55 § 2 O.p. Podział ten dokonywany jest w postanowieniu organu podatkowego, w którym musi być znana, oprócz kwoty zaległości, również kwota odsetek za zwłokę na dzień dokonania wpłaty. Kwotę odsetek wylicza organ podatkowy, ale nie jest to przedmiotem tego postanowienia, które dotyczy zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek. Postanowienie to nie może być traktowane jako akt, w którym określone zostały podatnikowi odsetki za zwłokę. Odsetki te bowiem w sytuacji, gdy wpłata nie pokryła w całości zaległości i odsetek, biegną dalej. Postanowienie to nie przesądza też o wysokości zaległości podatkowej, która może okazać się inna niż przyjęta przez organ w momencie dokonania zaliczenia wpłaty. "Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia wpłaty stosownie do unormowania art. 62 § 1 i § 3 O.p." (wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2000 r., I SA/Lu 1772/98, Temida (CD), Sopot 2002, teza).

"Z uzasadnienia postanowienia w sprawie zaliczenia wpłat na poczet istniejących zaległości jasno winno wynikać, w jaki sposób organ ustalił wysokość odsetek, tj. od jakiej kwoty, za jaki okres oraz według jakich stawek zostały one naliczone, tak by była pełna możliwość zweryfikowania ich wysokości, bowiem postanowienie, stosownie do treści art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, winno zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne. Choć kwotę odsetek wylicza organ, to jednakże nie jest to przedmiotem tego postanowienia, które dotyczy zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek. Postanowienie to nie może być traktowane jako akt, w którym określone zostały podatnikowi odsetki za zwłokę." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 września 2008 r., III SA/Wa 1531/08, LEX nr 465648) W konsekwencji należy stwierdzić, że uchylenie decyzji określającej wysokość odsetek od powyższej zaległości z tytułu częściowo niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za maj 2008 r. będzie miało wpływ na sposób dokonania zaliczenia wpłaty z dnia 18 czerwca 2009 r. Jednakże mechanizm ten nie ma zastosowania w odwrotnym kierunku, tj. postępowanie w sprawie zaliczenia wpłaty nie może prowadzić do wzruszenia decyzji "odsetkowej". Jak już bowiem wspomniano, postanowienie w przedmiocie zaliczenia wpłaty nie ma charakteru merytorycznego, tj. nie rozstrzyga o istnieniu zaległości podatkowej ani wysokości odsetek, rozstrzyga jedynie o sposobie zaliczenia wpłaty. Dopóki decyzja "odsetkowa" funkcjonuje w obrocie prawnym, organ podatkowy rozstrzygający o sposobie dokonania zaliczenia wpłaty, jest nią związany.

Strona skarżąca kwestionując prawidłowość dokonanego w trybie art. 55 § 2 w związku z art. 62 § 4 O.p. zaliczenia wpłaty koncentruje się w istocie na kwestionowaniu istnienia zaległości podatkowej z tytułu zaliczki za maj 2008 r. i zasadności naliczenia od niej odsetek. Jak już jednak wyżej podniesiono, kwestia ta była przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Zarzuty podnoszone przez stronę w niniejszym postępowaniu są analogiczne do tych podnoszonych w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 931/09 i stanowią polemikę z oceną dokonaną w tej sprawie przez Sąd, dotyczącą rozumienia treści art. 25 ust. 1 i ust. 1a u.p.d.o.p. tj. kwestii wysokości i terminu uiszczenia zaliczki na podatek za ostatni miesiąc roku podatkowego. Wobec tego, należy powtórzyć za uzasadnieniem wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 931/09, iż w myśl art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p. podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a oraz art. 21 i 22, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, za okres od pierwszego do przedostatniego miesiąca roku podatkowego podatnik uiszcza w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a; zaliczka za ostatni miesiąc jest uiszczana w wysokości zaliczki za miesiąc poprzedni do 20 dnia ostatniego miesiąca roku podatkowego; ostateczne rozliczenie podatku za rok podatkowy następuje w terminie ustalonym do złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego (poniesionej straty) za ten rok (art. 25 ust. 1a ustawy p.d.o.p.). Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 u.p.d.o.p. rokiem podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 2, 2a, 3 i 6, jest rok kalendarzowy, chyba że podatnik postanowi inaczej w statucie albo w umowie spółki, albo w innym dokumencie odpowiednio regulującym zasady ustrojowe innych podatników i zawiadomi o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego; wówczas rokiem podatkowym jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych. Z kolei art. 8 ust. 6 u.p.d.o.p. przewiduje, iż jeżeli z odrębnych przepisów wynika obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych (sporządzenia bilansu) przed upływem przyjętego przez podatnika roku podatkowego, za rok podatkowy uważa się okres od pierwszego dnia miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego do dnia zamknięcia ksiąg rachunkowych; w tym przypadku za następny rok podatkowy uważa się okres od dnia otwarcia ksiąg rachunkowych do końca przyjętego przez podatnika roku podatkowego. Odrębny przepis, o którym mowa w cytowanym przepisie stanowi art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, który przewiduje, iż księgi rachunkowe zamyka się m.in. na dzień poprzedzający zmianę formy prawnej, nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia zaistnienia tego zdarzenia.

W świetle powyższych regulacji nie ulega wątpliwości, iż w wyniku zmiany formy prawnej doszło do skrócenia roku podatkowego w "B" spółka z o.o., co Spółka potwierdziła dokonując zamknięcia ksiąg rachunkowych z dniem 28 maja 2008 r. W tym przypadku rokiem podatkowym Spółki jest okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 28 maja 2008 r. Rację mają organy podatkowe twierdząc, iż w zaistniałym stanie faktycznym skarżąca Spółka zobowiązana była zaliczkę za ostatni miesiąc skróconego roku podatkowego tj. maj 2008 r. uiścić w wysokości równej zaliczce za kwiecień 2008 r. tj. w kwocie 877.420 zł. Ponieważ Spółka uiściła zaliczkę za maj 2008 r. jedynie w wysokości 415.657 zł zasadnie organ stwierdził, iż powstała zaległość podatkowa w wysokości 466.497 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy należną kwotą (877.420 zł) a zapłaconą zaliczką (415.657 zł), pomniejszoną o odsetki za zwłokę (4.734 zł) zarachowane zgodnie z dyspozycją art. 55 § 1 Ordynacji podatkowej. Prawidłowość takiego rozstrzygnięcia została potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w powoływanym już wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 931/09. Sąd przesądził o zasadności przyjęcia przez organy, że zaliczka należna za ostatni miesiąc roku podatkowego skarżącej Spółki trwającego od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 28 maja 2008 r. nie została zapłacona w całości. Nieuiszczona kwota stanowiła nieuregulowaną w terminie zaliczkę na podatek dochodowy, od której organ podatkowy kierując się normą art. 25 ust. 1 i ust. 1a u.p.d.o.p. oraz art. 51 § 2, art. 53 § 2 i art. 53a Ordynacji podatkowej prawidłowo naliczył odsetki za zwłokę za okres od dnia 21 maja 2008 r. do dnia 21 lipca 2008 r. (tj. od dnia następującego po ustawowo określonym terminie do uiszczenia miesięcznej zaliczki za kwiecień 2008 r. do dnia, w którym na Spółce spoczywał obowiązek złożenia zeznania za rok podatkowy).

Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, iż w rozpatrywanej sprawie istnieje luka prawna, gdyż o istnieniu luki w prawie można mówić jedynie wtedy, gdy określona sytuacja w ogóle nie została uregulowania w przepisach prawa lub też gdy występują sprzeczności lub przeciwieństwa norm prawnych, albo gdy w danej regulacji nie ustalono wszystkich elementów normy prawnej. Tymczasem norma prawna zawarta w art. 25 ust. 1 i ust. 1a u.p.d.o.p. w sposób wyczerpujący reguluje kwestię sposobu i terminu wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, także w sytuacji skrócenia roku podatkowego. Trudno bowiem oczekiwać – tak jak chce tego strona skarżąca - aby ustawodawca w odmienny sposób regulował obowiązek zapłaty zaliczki na podatek za ostatni miesiąc skróconego roku podatkowego, zależnie od tego czy do zmiany formy prawnej podatnika doszło przed czy po dniu płatności zaliczki na podatek. Takie rozwiązanie byłoby niewątpliwie wyrazem nadmiernej i nieuzasadnionej kazuistyki. Bez znaczenia na powyższą ocenę pozostają argumenty skarżącej Spółki, iż nie można przypisać jej winy i że nie może ponosić odpowiedzialności za okoliczności, na które nie miała ona wpływu, gdyż zależą od czynników zewnętrznych tj. działań sądu rejestrowego. Okoliczności te nie mogły bowiem stanowić podstawy do niezastosowania przez organy podatkowe wskazanych powyżej norm prawa podatkowego.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że bezzasadne są zarzuty kwestionujące istnienie zaległości z tytułu zaliczki na podatek dochodowy za maj 2008 r. i wysokości należnych odsetek. Dlatego też dokonana przez stronę w dniu 18 czerwca 2008 r. wpłata zasadnie została przez organy zaliczona częściowo na poczet należności głównej, a częściowo na poczet odsetek, stosownie do art. 62 § 4 w związku z art. 55 § 2 O.p.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych aktów pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.