Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 516/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 14 ust. 1, art. 89
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2016 r. ([...]) na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2015. 613 ze zm.), art. 2 ust. 3, 4, 5, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 , ust. 2 pkt 2, art. 90 , art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2015.612 ze zm.), (dalej u.g.h.), Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył A sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 24.000,00 zł (słownie: dwadzieścia cztery tysiące zł) za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 13 października 2015 r. przeprowadzono kontrolę w pomieszczeniu Pub "R" ul. S, D. Z kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia 14 października 2015 r. W trakcie kontroli stwierdzono, że wewnątrz lokalu, w pomieszczeniu znajdującym się obok sali restauracyjnej znajdują się cztery automaty, których wygląd i wyposażenie wskazywały, że są to automaty do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W pomieszczeniu znajdował się również stół bilardowy i automaty zręcznościowe typu flipper i dart. Spośród czterech automatów jeden był włączony do zasilania, gotowy do gry i udostępniony klientom, dwa automaty były włączone do zasilania, lecz ich monitory niczego nie wyświetlały i nie dało się uruchomić gier, trzeci automat w chwili rozpoczęcia kontroli był wyłączony, ale po podłączeniu do zasilania uruchomił się i był gotów do gry. W lokalu zastano N. G., współwłaściciela lokalu, któremu okazano legitymacje służbowe i poinformowano o zakresie kontroli. Ww. oświadczył, że automaty nie są jego własnością, a on jedynie wynajmuje pomieszczenie firmom: F z siedzibą w B, która odpowiada za automaty hazardowe oraz firmie H M. C. z siedzibą w S. Wyjaśnił, że nie zajmuje się automatami do gier. W trakcie kontroli do lokalu przybył P. T., który przedstawił się jako pełnomocnik spółki A i wyjaśnił, że dysponuje kluczami do automatów. Zażądał aby przed ich zatrzymaniem automaty zostały otwarte, a znajdująca się w nich gotówka komisyjnie przeliczona. Automaty zostały jednak zabezpieczone w takim stanie, w jakim je zastano i poddano kontroli. Organ przedstawił przebieg eksperymentów przeprowadzonych na znajdujących się w lokalu automatach HOT SPOT Nr [...] i HOT SPOT Nr [...] na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., o Służbie Celnej.

Eksperymenty wykazały, że gry na skontrolowanych automatach przebiegają w ten sposób, iż po wybraniu stawki za grę i naciśnięciu przycisku uruchamiającego grę, zaczynają obracać się wyświetlane na ekranie wirtualne bębny, które po chwili samoczynnie zatrzymują się. Z licznika kredytów pobierana jest wartość punktów odpowiadająca wybranej stawce. Po zatrzymaniu się bębnów, umieszczone na ich powierzchni, charakterystyczne dla gier na automatach hazardowych symbole, tworzą losowy układ. W przypadku uzyskania układu odpowiadającego układowi wygrywającemu, występującemu w tabeli wygranych na liczniku wygranych pojawia się odpowiednia wartość punktów wynikająca z tabeli. Punkty z licznika wygranych można przelać-dodać do wartości wyświetlanej na liczniku kredytów lub poddać losowaniu poprzez wytypowanie koloru losowanej karty. Wskazanie poprawnego koloru daje możliwość zwielokrotnienia wygranej z poprzedniej gry. W przypadku błędnego wskazania wylosowanego koloru następuje utrata wygranej. Grę w każdej chwili można przerwać, a zdobyte punkty wypłacić. Gry zainstalowane na kontrolowanych urządzeniach spełniają warunki określone w ustawie o grach hazardowych do uznania ich za gry na automatach. Gry prowadzone są o wygrane rzeczowe w postaci punktów kredytowych, za które można rozpocząć prowadzenie nowych gier oraz zawierają element losowości - udział gracza sprowadza się jedynie do wciskania przycisku uruchamiającego grę i obserwowania przebiegu gry. Są to więc gry losowe o wygrane pieniężne i spełniają definicje art. 2 ust. 3 u.g.h. Organ wskazał na treść art. 8 u.g.h. Podał, że zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 cyt. ustawy). Natomiast zgodnie z at. 2 ust. 5 ustawy, grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Stosownie do art. 3 ww. ustawy urządzanie i prowadzenie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Urządzanie gier hazardowych takich jak gry cylindryczne, gry w kart, gry w kości oraz gry na automatach, z zastrzeżeniem przepisów przejściowych, możliwe jest jedynie w kasynie gier (por. art. 4, 6, 32-35, 89 ww. ustawy). Stąd też, działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona tylko i wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, o czym bezpośrednio stanowi art. 6 ust. 1 ustawy. Organ wyjaśnił również, że w art. 4 ust. 1 pkt l lit. a) u.g.h. pojęcie kasyna gry zdefiniowano - jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi 4, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk. Kolejne unormowania ustawy (np. art. 15, art. 15b, art. 23, art. 23a itd.) określają szczególne wymogi obowiązujące tak w odniesieniu do samych kasyn gry, ich lokalizacji, zapewnienia systemu kontroli gier, jak i zainstalowanych w kasynach automatów. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa jest w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest zaistnienie w sposób łączny następujących przesłanek:

ustalenie, że gry na automatach urządzane były poza kasynem gry.

ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru urządzanych gier, tj. muszą to być gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych;

ustalenie podmiotu urządzającego gry na automatach;

Wedle organu, ze zgromadzonego materiału w przedmiotowej sprawie wynika, że urządzającym gry na ww. automatach jest A Sp. z o.o., ul. E, B. Z pisma strony z dnia 23 lutego 2016 r. wynika, że automaty HOT SPOT Nr [...], HOTSPOT Nr [...], HOTSPOT Nr [...], VEGAS MULTIGAME Nr [...] należą do A Sp. z o.o.

Kwestią bezsporną jest również fakt, że działalność prowadzona w zakresie urządzania gier na w/w automatach miała miejsce w pomieszczeniu w Pub "R", ul. S, D, a więc poza kasynem gry. W dostępnej bazie KRAG stwierdzono, że A Sp. z o.o., ul. E, B, nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna. W związku z powyższym, na podstawie art. art. 89 ust 1 pkt 2 ustawy, urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej, która wynosi 12.000 zł, od każdego eksploatowanego automatu.

Odnosząc się do podniesionej w piśmie pełnomocnika z dnia 23 lutego 2016 r. nieprawidłowo notyfikowanych przez Polskę do Komisji Europejskiej przepisów ustawy o grach hazardowych, Naczelnik Urzędu Celnego wskazał na podjętą przez NSA uchwałę sygn. akt II GPS 1/16. Naczelnik Urzędu Celnego wskazał również na odnośnik 1 do ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. 2015.1201), która weszła w życie z dniem 3 września 2015 r. po wcześniejszym notyfikowaniu projektu tej ustawy Komisji Europejskiej. Skoro, jak ustalono A sp. z o.o. urządzała gry na automatach podlegających zapisom ustawy hazardowej nie posiadając zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, podlega karze jako urządzający gry hazardowe poza kasynem gry.

W odwołaniu od powyższej decyzji A Sp. z o.o. zarzuciła:

1. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 2 Aktu dot. Warunków Przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, w zw. z art. 1 pkt. 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., poprzez przyjęcie, że art. 14 ust. 1 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu powołanej dyrektywy i brak jest podstaw do jego niestosowania,

2. naruszenie art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2915 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych poprzez jego niezastosowanie i brak przyjęcia, iż podmiot prowadzący działalność w postaci gier na automatach ma obowiązek dostosowania się do wymogów wprowadzonych przedmiotową ustawą tj. do dnia 1 lipca 2016 r.,

3. naruszenie art. 8 ust. 1 akapit 3 dyrektywy 98/34/WER Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez brak ponownej notyfikacji ustawy z wprowadzonymi do niej zmianami, które w sposób znaczący wpływały na zakres zastosowania projektu ustawy oraz skracały wyjątkowo harmonogram wprowadzenia zmian,

4. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 15-17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez uznanie, iż przepisy art. 6 i art. 14 ust. 1 u.g.h. są przepisami, które nie godzą w wolność wyboru zawodu i podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności a nadto przez uznanie, iż spełniają test proporcjonalności stosowany dla ograniczenia tych praw.

Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Decyzją z dnia 17 marca 2017 r. ([...]) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z a 2017 r., poz. 201 ze zm.) oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2016.471 ze zm.) Dyrektor Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy powołał regulacje zawarta w przepisach art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, oraz art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt. 2 u.g.h. Uznał, że w sprawie niesporne jest, iż zakwestionowane automaty do gier to urządzenia elektroniczne. Losowy charakter gier urządzanych na tych automatach potwierdziły eksperymenty przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych, które wykazały, iż grający nie miał wpływu na wynik gry. W wyniku eksperymentów ustalono, że w zależności od wybranej gry, bębny automatów zatrzymywały się samoczynnie bez udziału grającego losowo tworząc układ symboli, na którą to konfigurację grający nie miał wpływu, tak więc w przeprowadzonych grach grający nie miał wpływu na ich wynik, który był nieprzewidywalny. Automaty umożliwiały kontynuowanie gry przy wykorzystaniu kredytów, co pozwoliło na prowadzenie kolejnej gry, bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze oraz wypłacały wygrane. Sposób działania przedmiotowych automatów oraz ich cechy i funkcjonalność wyczerpują znamiona automatu hazardowego opisanego w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. Bez wątpienia gry urządzane na spornych automatach miały również charakter komercyjny, tzn. były urządzane w celu osiągnięcia zysku, bowiem rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. Nie budzi również wątpliwości fakt, że to Spółka była urządzającym gry na automatach, jako ich właściciel (czerpiący zyski z tego procederu). Oczywistym jest również, iż gry na ww. automatach urządzane były poza kasynem gry, bowiem kontrolowany lokal nie posiada takiego statusu. Należy podkreślić, że przedsiębiorca chcąc legalnie prowadzić działalność gospodarczą o wskazanym profilu powinien, zgodnie z zapisami ustawy o grach hazardowych, posiadać koncesję na prowadzenie kasyna gry. Spółka takiej koncesji nie posiada.

Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji słusznie wymierzył Spółce karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., z uwagi na zaistnienie łącznie wszystkich przesłanek określonych tym przepisem.

Odnosząc się do stanowiska odwołującej w sprawie braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych skutkującego niemożnością jej stosowania stwierdził organ, że ustawa ta ma walor powszechnie obowiązującego prawa, co znalazło potwierdzenie w uchwale 7 sędziów NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, dlatego za prawidłowe należy uznał stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji zarzuty dotyczące naruszenia przepisów i zasad prawa unijnego, przepisów Konstytucji RP, regulacji krajowych oraz sprzeczności tej decyzji z orzecznictwem TSUE w zakresie wskazanym w odwołaniu, nie mają uzasadnionych podstaw. Zdaniem organu odwoławczego na uwagę nie zasługiwał też zarzut, jakoby nowelą z 12 czerwca 2015 r. do ustawy o grach hazardowych ustawodawca zalegalizował do 1 lipca 2016 r. działalność z zakresu gier na automatach prowadzoną bez wymaganej koncesji i wyjaśnił, że przepisy przejściowe ustawy zmieniającej ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych dotyczą jedynie podmiotów, które w dniu wejścia w życie ww. ustawy tj. 3 września 2015 r. prowadziły legalnie działalność z zakresu gier hazardowych na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia. Wynika to wprost z brzmienia art. 4 ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. Zamiarem ustawodawcy nie było wprowadzenie w ustawie o zmianie ustawy o grach hazardowych z dnia 12 czerwca 2015 r. przepisów przejściowych do obowiązującej już ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. Gdyby hipotetycznie przyjąć, że ustawodawca chciał umożliwić podmiotom nielegalnie urządzającym gry hazardowe w określonym terminie legalizację ich działalności, to w ustawie nowelizującej powinien zamieścić przepisy wyraźnie na taki zamiar wskazujące i które przewidywałyby zawieszenie stosowania m.in. do art. 3 i art. 6 ust. 1-3 oraz art. 89 u.g.h. wobec podmiotów, które urządzały gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia. W ustawie z 12.06.2015 r. brak jest takich przepisów. Zdaniem organu odwoławczego na uwagę nie zasługiwał także zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 15-17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej) poprzez uznanie, iż przepisy art. 6 i art. 14 ust. l ustawy o grach hazardowych są przepisami, które nie godzą w wolność wyboru zawodu i podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności, a nadto przez uznanie, iż spełniają test proporcjonalności stosowany dla ograniczeń tych praw. Polska, tak jak i inne państwa członkowskie, ustanawiając zasady prawne regulujące urządzaniem gier hazardowych, same wybierają własny, odpowiedni dla warunków i potrzeb lokalnych poziom ochrony (sprawy: C-174/82 Sandoz, pkt 16; C-41/02 Komisja p. Holandii, pkt 42; C-432 Komisja p. Portugalii, pkt 44). Przy ustanawianiu norm prawnych konieczne jest uwzględnienie, że co do zasady, tego rodzaju środki krajowe nie mogą naruszać fundamentalnych swobód traktatowych - swobodnego przepływu towarów, osób, usług, kapitału -na obszarze Unii Europejskiej. Reguła ta nie pozbawia państw członkowskich możliwości posłużenia się swoistymi ograniczeniami w swobodach rynku wewnętrznego Unii przez wprowadzenie na swoim terytorium odpowiednich środków krajowych, jeżeli są one niezbędne do ochrony wartości ujętych w zamkniętym katalogu, tj. w art. 36, 52, 62, 65 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub są uzasadnione tzw. nadrzędnymi wymogami mającymi znaczenie dla ogółu społeczeństwa i uznanymi przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (wywiedzionymi po raz pierwszy w sprawie 120/78 Cassis de Dijon).

Jak wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu prejudycjalnym z 19 lipca 2012 r. (pkt 26) - istotne jest zatem dochowanie traktatowej zasady przepływu towarów, zaś jeśli chodzi o produkty w postaci automatów do gier o niskich wygranych, z tym że dopuszczalne są usprawiedliwione ograniczenia tego przepływu, przewidziane w art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Powyższy zarzut jest bezzasadny, gdyż ograniczenia wynikające z ustawy o grach hazardowych znajdują prawne usprawiedliwienie w ujętej w art. 36 TFUE normie traktatowej, dopuszczającej odstępstwo od swobody przepływu towarów z racji istnienia względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz zdrowia publicznego. Nadto jeśli chodzi o praktyki służące przeciwdziałaniu tzw. praniu brudnych pieniędzy - trzeba zauważyć, że w sprawach np. C-265/06 Komisja przeciwko Portugalii (punkt 38) oraz C-42/07 Liga Portuguesa de Futebol Profissional Liga i B win International Ltd przeciwko Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa (punkt 63) Trybunał Sprawiedliwości uznał, że walka z przestępczością może stanowić nadrzędny powód leżący w interesie publicznym, który uzasadnia utrudnienie swobodnego przepływu towarów. Odnosząc się wprost do gier hazardowych, Trybunał w wyroku z 8 września 2009 r. (C-42/07) stwierdził, że "zwalczanie przestępczości może stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, który może uzasadniać ograniczenia dotyczące podmiotów uprawnionych do oferowania usług w sektorze gier losowych. W rzeczywistości bowiem, biorąc pod uwagę znaczną wielkość kwot, którą można zebrać, oraz kwot wygranych, którą można zaoferować graczom, takie gry wiążą się z wysokim niebezpieczeństwem deliktów i oszustw". Ostatecznie, wskazując, że u.g.h. jako całość ma walor powszechnie obowiązującego prawa, Dyrektor Administracji Skarbowej uznał, że nałożenie na Spółkę kary pieniężnej za naruszenie regulacji tej ustawy jest działaniem na podstawie i w granicach prawa, respektującym zasadę praworządności wyrażoną w art. 120 O.p. Z tych względów uznał zarzuty odwołania za chybione a wniosek o umorzenie postępowania za nie mogący podlegać uwzględnieniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Dyrektora Administracji Skarbowej z dnia 17 marca 2017 r. A Sp. z o.o. powtórzyła wszystkie zarzuty odwołania i ich uzasadnienie a nadto zarzuciła naruszenie art. 210 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez brak literalnego wskazania art. 14 ust. 1 u.g.h. jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, podczas, gdy jest on częścią normy art. 89 ust. 1 u.g.h., bez której art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. nie może być stosowany jako niekompletny.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł prowadzi do uznania, że skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem, Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2016.471 tj ze zm.), dalej u.g.h. w stanie prawnym po wejściu w życie ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U.2015.1201) dalej u.z.u.g.h

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana, polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej, uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie do art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie gier i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Art. 6 ust. 1 oraz ust. 4 u.g.h. stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium RP. Koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. Ustawa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a określa kasyno gry, jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się, między innymi, gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że urządzenia o nazwach HOT SPOT Nr [...] i HOT SPOT Nr [...] należące do skarżącej, stanowiące przedmiot postępowania, zainstalowane były w lokalu Pub "R" ul. S w D. W lokalu tym urządzane były gry oferowane klientom, w celu osiągnięcia zysku. Lokal nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry, skarżąca nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna. Nie kwestionowała także skarżąca dokonanych przez organy ustaleń co do charakteru skontrolowanych przez funkcjonariuszy Służby Celnej automatów tj. że sposób ich działania, cechy i funkcjonalność wyczerpują znamiona automatów opisanych w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h., ani też legalności przeprowadzonych czynności kontrolnych. Wobec tego nie zachodzi potrzeba przytaczania prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, ani ustaleń co do charakteru zakwestionowanych urządzeń i argumentacji organów w tym zakresie.

Kwestią sporną w sprawie jest natomiast dopuszczalność nałożenia kary pieniężnej na skarżącą w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. Spółka kwestionuje bowiem możliwość zastosowania u.g.h. a to w związku z brakiem ponownej notyfikacji tej ustawy z wprowadzonymi do niej zmianami, brak odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt. 1 u.g.h. wobec technicznego charakteru art. 14 ust. 1 ustawy. Nadto zdaniem skarżącej, organy winny były zastosować wobec skarżącej przepis art. 4 u.z.u.g.h., który to przepis ma charakter abolicyjny i stąd działalność skarżącej przed dniem 1 lipca 2016 r. nie może być penalizowana. Błędne zdaniem skarżącej stanowisko organów w powyższych kwestiach doprowadziło do bezpodstawnego nałożenia na kary pieniężnej, stąd zawarty w skardze wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. W skardze podnosi się nadto zarzut wskazania błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, oraz naruszenia art. 15-17 Karty Praw Podstawowych UE.

Przede wszystkim należało rozważyć zasadność zarzutów sformułowanych w tir. drugie i trzecie skargi dotyczących możliwości stosowania przepisów u.g.h. pomimo braku ponownej notyfikacji ustawy, oraz zastosowania art. 89 ust. 1 pkt. 1 u.g.h. (Sąd zwraca uwagę, że podstawą wymierzenia kary w kontrolowanym postępowaniu był przepis ust. ust. 1 pkt. 2 u.g.h., a nie ust. 1 pkt. 1 art. 89 u.g.h.), pomimo technicznego charakteru art. 14 ust. 1 u.g.h. Powyższe zagadnienie prawne budziło istotne wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskiem z dnia 8 marca 2016 r. wystąpił o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 w związku z art. 264 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych: "1. Czy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i czy wobec braku notyfikacji tego przepisu w Komisji Europejskiej, mógł on być podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych? 2. Czy dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, ma znaczenie brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.) - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy?" 3. Czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.), czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy?".

Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w dniu 16 maja 2016 r., II GPS 1/16, zgodnie z którą: " 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".

Przepis art. 269 § 1 ppsa nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., II GSK 1518/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., II FSK 1474/14, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II GSK 805/15, publ. https://sip.lex.pl/#/orzeczenia). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 ppsa – a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r., II OSK 1632/13).

W uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny - analizując orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE - wskazał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, gdyż przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. W sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą - w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie. W zakresie odnoszącym się zarówno do dokonywania ustalenia faktycznego, jak i jego oceny z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, o czym przesądzają okoliczności konkretnej sprawy oraz zestawienie w jakim ten przepis występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do konkretnie ustalonego stanu faktycznego, nie ma miejsca na żadną dowolność. Zwłaszcza zaś taką, która miałaby polegać na dokonywaniu oceny spełnienia (wstępnych) warunków stosowania (stosowalności) przywołanego przepisu prawa, nie tyle przez uprawniony do tego organ, co przez samych zainteresowanych. W szczególności zaś przez tych, którzy podejmując działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w zakresie urządzania gier na automatach, sposobu urządzania tych gier nawet nie konfrontowali - w przedstawionym powyżej i pozytywnym tego słowa znaczeniu - z treścią zawartych w tej ustawie unormowań w zakresie, w jakim określają one zasady organizowania i urządzania gier na automatach, ograniczając się w tym względzie do postawy, że prowadzenie tej działalności poprzez ignorowanie określonych ustawą zasad "legitymizuje" stanowisko Trybunału Sprawiedliwości zawarte w pkt 25 wyroku w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 oraz budowany na tej podstawie wniosek o niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

W świetle powyższej uchwały możliwość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie budzi żadnych wątpliwości. Należy też podkreślić, że uchwała ta została podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r. a więc po zmianie u.g.h. dokonanej ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r., zatem po nieprawidłowej zdaniem skarżącej notyfikacji skutkującej jej brakiem, co musi skutkować nieuwzględnieniem obydwu zarzutów (tir. drugie i trzecie skargi) zmierzających do wykazania, że przepisy dotyczące wymierzania kar za urządzanie gier poza kasynem gry nie mogą być stosowane przez państwo wobec jednostki. Zauważyć należy nadto, że z uzasadnienia zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 89 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. w zw. z art. 2 Aktu dot. Warunków Przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, w zw. z art. 1 pkt. 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. wynika, że skarżąca nie podziela stanowiska wyrażonego w podjętej przez NSA uchwale i że treść uzasadnienia skargi w tym zakresie stanowi w istocie polemikę z wyrażonym w podjętej uchwale i jej uzasadnieniu stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 O.p. należy wskazać, że zarzut ten nie ma oparcia w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia i jest bezpodstawny. Przede wszystkim przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. został powołany przez organ pierwszej instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, wraz z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. Natomiast zaskarżoną w tej sprawie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. Podstawą prawną do takiego działania jest przepis art. 233 § 1 pkt 1 o.p., który został przywołany w petitum zaskarżonej decyzji. Sąd rozpoznający sprawę podziela stanowisko wyrażone przez WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 758/10, zgodnie z którym: "Choć organ odwoławczy rozpoznaje całą sprawę na nowo, to utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie musi w sentencji decyzji przywoływać wszystkich znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów. Ważne, aby znalazły się one w uzasadnieniu prawnym decyzji" (...). W niniejszej sprawie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na treść art. 14 ust. 1 u.g.h. a także na przepisy art. 3, art. 4 i art. 6 ust. 1 u.g.h., oraz art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. ustawy. Nie zachodzi więc sytuacja, w której jak twierdzi skarżąca należy się zastanowić, czy w ogóle doszło do rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, czy też nastąpiło "całkowite pominięcie" przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. przy wskazaniu podstawy prawnej (str. 4 skargi). Organ prawidłowo wskazał na wszystkie okoliczności faktyczne pozwalające na zakwalifikowanie działalności skarżącej Spółki jako podmiotu: po pierwsze urządzającego gry na automatach, po drugie: urządzającego te gry poza kasynem gry. Okoliczności te zostały prawidłowo ocenione jako wyczerpujące dyspozycję przepisu powołanego jako podstawa prawna wymierzenia skarżącej kary. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca była podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, co nie było kwestionowane ani w toku postępowania administracyjnego ani w skardze. Oceniając i ten zarzut nie sposób też nie powołać się na treść tezy nr 1 uchwały NSA z dnia 16 maja 2016 r.

| Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych. Zgodnie|

|z tym przepisem podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie|

|niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą |

|ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. Jak wynika z art. 1 i 3 u.g.h. prowadzenie działalności w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3 i 7 |

|ust. 2 możliwe jest wyłącznie po uzyskaniu stosownej koncesji czy zezwolenia, ponieważ urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie|

|gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w u.g.h. Ustawa ta określa |

|warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach. skoro w |

|przepisie art. 4 u.z.u.g.h. mowa jest o podmiotach prowadzących działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 |

|ust. 2, to jest oczywiste, że chodzi o podmioty prowadzące działalność zgodnie z przepisami u.g.h., czyli działalność legalną. |

|Podzielić należy jednolity w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym art. 4 u.z.u.g.h. pozwalający podmiotom |

|prowadzącym w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 |

|ustawy o grach hazardowych na dostosowanie się do wymogów określonych w znowelizowanej ustawie do dnia 1 lipca 2016 r., dotyczy |

|wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie z ustawą o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r., |

|czyli na podstawie koncesji albo zezwolenia (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Olsztynie, z dnia 6 kwietnia 2017 r., |

|sygn. akt II SA/Ol 27/17, Lex Omega nr 2281813; w Gorzowie Wielkopolskim, z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Go 80/17, Lex Omega |

|nr 2273160; w Bydgoszczy, z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 927/16, Lex Omega nr 2277156 oraz w Szczecinie, z dnia 11 |

|stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1371/16, Lex Omega nr 2198405). Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa |

|materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 15-17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej Karta to zbiór fundamentalnych|

|praw człowieka i obowiązków obywatelskich obywateli Unii Europejskiej. Stosownie do jej artykułu 15, wprowadzającego wolność wyboru |

|zawodu i prawo do podejmowania pracy, każdy ma prawo do podejmowania pracy oraz wykonywania swobodnie wybranego lub zaakceptowanego |

|zawodu. Każdy obywatel Unii ma swobodę poszukiwania zatrudnienia, wykonywania pracy, korzystania z prawa przedsiębiorczości oraz |

|świadczenia usług w każdym Państwie Członkowskim. Obywatele państw trzecich, którzy posiadają zezwolenie na pracę na terytorium Państw |

|Członkowskich, są uprawnieni do takich samych warunków pracy, z jakich korzystają obywatele Unii. Prawa zagwarantowane w powyższym |

|artykule dotyczą obywateli Unii czyli osób fizycznych, zatem ich beneficjentem nie może być osoba prawna. W myśl artykułu 16, |

|gwarantującego wolność prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się wolność prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z prawem|

|wspólnotowym oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi. Z kolei z artykułu 17, regulującego prawo do własności wynika, że każda osoba|

|ma prawo do władania, używania, dysponowania i przekazania w drodze spadku swego mienia nabytego zgodnie z prawem. Nikt nie może być |

|pozbawiony swego mienia, chyba że w interesie publicznym, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie, za uczciwym |

|odszkodowaniem wypłaconym we właściwym terminie. Korzystanie z własności może podlegać regulacji ustawowej, jeśli jest to konieczne ze |

|względu na interes ogólny. Przewiduje on także, że własność intelektualna jest chroniona. Odnośnie praw i wolności zagwarantowanych |

|art. 16 i 17 Karty, wskazać trzeba, że już tylko z ich treści wynika możliwość nakładania ograniczeń w odniesieniu do wolności |

|prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z prawem wspólnotowym oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi, oraz korzystania z |

|własności w sposób wynikający z regulacji ustawowej, jeżeli jest to konieczne ze względu na interes ogólny. Już z powyższego wynika, |

|że prawa i wolności gwarantowane Kartą nie mają charakteru absolutnego co jednak wynika przede wszystkim z treści Preambuły do Karty |

|gwarantującej przede wszystkim wartości nadrzędne. Niewątpliwie sektor hazardowy niesie ryzyko uzależnienia osób grających od |

|hazardu, a jego monitorowanie i ograniczanie dostępności gier hazardowych, a co za tym idzie minimalizacja jego wpływu na społeczeństwo|

|jest celem uznanym przez TSUE. Wobec powyższego ustawodawstwo krajowe, które nie zakazuje całkowicie organizowania gier hazardowych, a |

|jedynie zawiera regulacje mające na celu zmniejszenie dostępności do hazardu i zwiększenie kontroli nad branżą hazardową, nie może być |

|uznane na naruszające prawa i wolności człowieka przewidziane w Karcie Praw Podstawowych (por. wyroki WSA w Gliwicach sygn. akt. III |

|SA/GL 1430/16, III SA/Glm156/17, III SA/Gl 157/17, publ. j.w.). Stanowisko skarżącej sprowadza się twierdzenia, że przepisy art. 6 |

|ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. powodują ograniczenie swobód traktatowych w stopniu niedozwolonym, ponieważ środki w nich przewidziane |

|nie są zgodne z zasadą proporcjonalności. W tej kwestii Sąd podziela i przyjmuje za własną ocenę prawną organu, iż Polska, tak jak i|

|inne państwa członkowskie, ustanawiając zasady prawne regulujące urządzanie gier hazardowych, same wybierają własny, odpowiedni dla |

|warunków i potrzeb lokalnych poziom ochrony (sprawy: C-174/82 S, pkt 16; C-41/02 Komisja p. Holandii, pkt 42; C-432 Komisja p. |

|Portugalii, pkt 44). Przy ustanawianiu norm prawnych konieczne jest uwzględnienie, że co do zasady, tego rodzaju środki krajowe nie |

|mogą naruszać fundamentalnych swobód traktatowych - swobodnego przepływu towarów, osób, usług, kapitału - na obszarze Unii |

|Europejskiej. Reguła ta nie pozbawia państw członkowskich możliwości posłużenia się swoistymi ograniczeniami w swobodach rynku |

|wewnętrznego Unii przez wprowadzenie na swoim terytorium odpowiednich środków krajowych, jeżeli są one niezbędne do ochrony wartości |

|ujętych w zamkniętym katalogu, tj. w art. 36, 52, 62, 65 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub są uzasadnione tzw. |

|nadrzędnymi wymogami mającymi znaczenie dla ogółu społeczeństwa i uznanymi przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (wywiedzionymi |

|po raz pierwszy w sprawie 120/78 C). Organy trafnie w związku z powyższym przywołały stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii |

|Europejskiej wyrażone w orzeczeniu prejudycjalnym z 19 lipca 2012 r. (pkt 26). Wedle niego istotne jest dochowanie traktatowej zasady |

|przepływu towarów, jeśli chodzi o produkty w postaci automatów do gier o niskich wygranych, z tym że dopuszczalne są usprawiedliwione |

|ograniczenia tego przepływu, przewidziane w art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Słusznie podkreślono także, że |

|ograniczenia wynikające z u.g.h. znajdują prawne usprawiedliwienie w ujętej w art. 36 TFUE normie traktatowej, dopuszczającej |

|odstępstwo od swobody przepływu towarów z racji istnienia względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz zdrowia |

|publicznego. Nadto - jeśli chodzi o praktyki służące przeciwdziałaniu tzw. praniu brudnych pieniędzy – stanowisko swoje organ poparł |

|wyrokami ETS w sprawach np. C-265/06 Komisja przeciwko Portugalii (punkt 38) oraz C-42/07 Liga [...] (punkt 63). Wobec tożsamości |

|zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 15-17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z zarzutem odwołania w tej kwestii, |

|stanowisko organu w powyższym zakresie Sąd uznaje za prawidłowe, co skutkuje brakiem możliwości uwzględnienia tego zarzutu. |

|Wobec uznania, że zarzuty skargi nie mogły skutkować jej uwzględnieniem, oraz nie stwierdzenia wad zaskarżonej decyzji, które |

|skutkowałyby uwzględnieniem skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. |