Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3071/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Aldona Gasecka-Duda ( spr.) AWSA Beata Cieloch Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Z. M. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego Z. M. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek B. K. z daty [...].11.2000r. i miało za przedmiot rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. P. w T., usytuowanego na działce 1. kat. [...] obręb T.. Budynek będący przedmiotem nadbudowy położony jest przy granicy z działką nr [...].

Przed doręczeniem stronom zawiadomienia z dnia [...].02.2001 r. o wszczęciu postępowania, wydane zostało w sprawie postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...].01.2001r., znak [...], którym po rozpatrzeniu wniosku Urzędu Miasta w T. uzgodniono bez zastrzeżeń warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

W dniu [...].05.2001r. została wydana z upoważnienia Burmistrza Miasta T. decyzja znak [...], którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Powyższa decyzja na skutek odwołania Z. M. i Z. M. została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].08.2001r. Nr [...], a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wydanym z upoważnienia Burmistrza Miasta T. postanowieniem z dnia [...].12.2001r., znak [...], na podstawie art. 97, art. 101 § 1 i 3, art. 123- 126 i art. 141 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Z. M. i Z. M. odmówiono zwieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Orzekając o powyższym wskazano na przedmiot prowadzonego postępowania oraz uzasadnienie zgłoszonego przez Z. M. i Z. M. wniosku, który z powołaniem się na treść art. 97 § l pkt 4 k.p.a. był motywowany okolicznością prowadzenia w tej samej sprawie postępowania, w którym został wydany wyrok NSA. W tym kontekście wyjaśniono, iż w sprawie z wniosku B. K. nie toczy się inne postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, zaś wskazywane przez wyżej wymienionych ma za przedmiot rozpoznanie wniosku J. i Z. K.. Zgodnie z treścią art. 46 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dla tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, zaś w analizowanym przypadku nie można mówić o tożsamości postępowań.

Następnie wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta T. decyzją z dnia [...].03.2002r., znak [...], na podstawie art.104 kpa oraz art. 39, art.40 ust. l i 3, art. 41 i 42 ustawy z dnia 7.04.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15 póz.139 z późn. zm.), a także uchwały Nr III/9/90 z dnia 27.06.1990r. Rady Gminy i Miasta Trzebinia w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Trzebinia (Dz. Urz. Województwa Katowickiego Nr l z 1991 r. poz.32 i 33), zmienionej uchwałą Nr VII/55/II/94 z dnia 9.12.1994r. Rady Miasta Trzebini w sprawie dokonania zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Trzebinia (Dz. Urzędowy Województwa Katowickiego Nr 15 z 1994 r. poz.202), po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku B. K. - ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. P. w T., usytuowanego na działce 1. kat. [...], obręb T.. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie zasadniczej w skali l : 500, stanowiącej załącznik decyzji, który został opieczętowany pieczęcią Wydziału Architektury, Budownictwa, Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu. Okres ważności decyzji określono na 3 lat od dnia jej wydania.

W jej uzasadnieniu wskazano między innymi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie działki [...] pod tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy ( pełny tekst ustaleń szczegółowych planu dla terenu A/38MNU podano w pkt. II decyzji ). Analiza zapisu planu w odniesieniu do zabudowy istniejącej pozwala na stwierdzenie, że zabudowa istniejąca podlegać może adaptacji. Sformułowanie "Możliwość modernizacji, rozbudowy ( dla zabudowy istniejącej ) oraz uzupełnień wolnych terenów nową kubaturą" zawiera trzy, równorzędne możliwości działań inwestycyjnych dla całego terenu o symbolu A/38MNU, tj. : możliwość modernizacji, możliwość rozbudowy i możliwość uzupełnień wolnych terenów nową kubaturą. Z dalszych ustaleń planu wynikają ograniczenia dla lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej, lecz nie dotyczą one rozbudowy czy nadbudowy budynków istniejących. Zapis planu nie precyzuje zasad zagospodarowania dla przedmiotowego terenu ( intensywności zabudowy, wysokości budynków itp. ), określając jedynie, że są to tereny o niskiej intensywności zabudowy. Intensywność zabudowy nie została w planie zdefiniowana ani też nie została określona co do wielkości , a jedynie nazwana "niską". Dla oceny zgodności zamierzenia z planem miejscowym w tym zakresie uwzględniono potoczne znaczenie terminu "terenu mieszkaniowego o niskiej intensywności", które można interpretować jako teren zabudowy jednorodzinnej, z budynkami mieszkalnymi w zabudowie wolnostojącej lub bliźniaczej, Ponadto przeanalizowano ustalenia planu, materiały planistyczne i przepisy od 1985r. Na ich podstawie dokonanej następnie analizy z ich uwzględnieniem analizy stwierdzono, że przedmiotowy teren o symbolu A/38 MNU przy istniejącym zagospodarowaniu jest terenem o niskiej intensywności zabudowy. Jak wynika ze złożonego wniosku nowa powierzchnia mieszkalna ma powstać na całym budynku nr [...], co spowoduje przyrost powierzchni o ok. 115 m2. Wzrost intensywności zabudowy wyrażony stosunkiem przyrostu powierzchni mieszkalnej do powierzchni terenu wyniesie ok. 0,0018 i w znikomym stopniu zmieni intensywność zabudowy ma przedmiotowym terenie. Prowadzi to do stwierdzenia, że realizacja zamierzenia mieści się w ramach ustalonej planem zabudowy o niskiej intensywności.

Jak wyjaśniono dalej, w toku prowadzonego postępowania ustalono, że nadbudowa budynku nr [...] przy ul. P. dotyczyć będzie wykonania jednej kondygnacji użytkowej przy planowanej wysokości ścian kolankowych ok. 1,1 m i całkowitej wysokości budynku wynikającej z kształtu dachu i nachylenia połaci dachowej. Te informacje pozwoliły na dokonanie oceny co do możliwości zachowania zawartego w tekście planu i powtórzonego w decyzji warunku dotyczącego wpisania budynków w otaczający krajobraz. Warunek ten oznacza konieczność dostosowania formy budynku wynikającej z odpowiedniego doboru jego parametrów takich jak min. wielkość (wysokość, szerokość), układ brył tworzących obiekt, kształt dachu (typ i nachylenie), kolorystyka do otaczającego krajobrazu stworzonego przez cały zespół elementów. Parametry budynku, o którym mowa wyżej ustalone zostaną na etapie projektu architektoniczno - budowlanego, a spełnienie zawartego w decyzji warunku podlegać będzie kontroli zarówno projektanta, jak i organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę.

Reasumując powyższe wywody stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie czyni zadość warunkowi wynikającemu z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie zgodności z planem miejscowym.

W dalszej części uzasadnienia odniesiono się szczegółowo do eksponowanych w punkcie VI. 4 osnowy decyzji zarzutów i wniosków zgłoszonych w toku postępowania przez Z. M. i Z. M., które zawarte zostały w pismach oraz odnotowane w formie uwag do protokołów.

Wskazano w tym zakresie na uzasadnienie postanowienia z dnia [...].12.2001r. znak [...] o odmowie zawieszenia postępowania oraz na dokonane w trybie oględzin sprawdzenie zgodności zawartości przedłożonej przez wnioskodawcę kopii mapy zasadniczej ze stanem faktycznym, w wyniku których stwierdzono, że na dołączonej do wniosku o wydanie decyzji wzizt terenu mapie został w prawidłowy sposób przedstawiony rzeczywisty obrys budynku istniejącego oraz odzwierciedlony faktyczny stan zagospodarowania działki [...].

Co do kwestionowanej lokalizacji obiektów już istniejących na terenie inwestycji oraz używania przez organ określenie "przy granicy" podano, że jest ono terminem techniczno - budowlanych, a wzorując się na zapisie zawartym w § 12 ust. 6 warunków technicznych można stwierdzić, że budynek nr [...] usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki [...]. Z zebranego w sprawie materiału nie wynika, aby przebieg granicy między działkami [...] i [...] był kiedykolwiek wcześniej na drodze prawnej, przez właścicieli działek kwestionowany, a badanie przebiegu granicy wykracza poza zakres działania organu w postępowaniu o wydanie decyzji wzizt. Usytuowanie budynku nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i organ nie może uzależnić wydania decyzji od przedłożenia przez wnioskodawcę operatu rozgraniczeniowego. W kwestii zarzutu popełnienia samowoli budowlanej przy wznoszeniu już istniejących budynków wyjaśniono, że organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji wzizt nie posiada kompetencji, do czynienia w tym zakresie ustaleń oraz oceny czy w rzeczywistości poprzednie postępowania prowadzone były zgodnie z przepisami. Orzeczenia w sprawach uchybień poprzednich postępowań mogą zapaść, na podstawie przepisów k.p.a. w postępowaniach prowadzonych przez właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej (starosta). Na obecnym etapie postępowania winien być wzięty pod uwagę jedynie zarzut dotyczący samowoli budowlanej, w przypadku gdyby zakres inwestycji określony we wniosku był zrealizowany lub byłaby rozpoczęta jego realizacja. Fakt samowoli budowlanej w innym zakresie jest dla obecnego postępowania obojętnym. Biorąc pod uwagę wymienione wyżej zarzuty, organ prowadzący postępowanie wystąpił z pismem do właściwego organu nadzoru budowlanego o ocenę, czy zakres robót objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został zrealizowany lub czy rozpoczęta została jego realizacja. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny budynku nr [...] przy ul. P. w T. i w piśmie z dnia [...].11.2001r. zawarł swoje stanowisko podając, że nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych związanych z budynkiem [...]. Istniejący budynek jest parterowy, pokryty papą na wschodniej części pokryty eternitem.

Odnośnie zarzutu dotyczącego zacienienia ściany wschodniej budynku na działce [...], ograniczenia w znacznym stopniu dostępu światła dziennego i zacienienia działki wyjaśniono, że przepisy prawa budowlanego zapewniają bowiem ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, wynikających z art. 5 ustawy prawo budowlane, m.in. w zakresie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie regulują one natomiast zacienienia ścian obiektów czy działki. Na obecnym etapie postępowania interes właścicieli działki [...] został zabezpieczony przez zawarcie w treści decyzji warunków w pkt. III. l i VI. 3, dotyczących konieczności zachowania w projekcie budowlanym wymogów m.in. § 13, 57, 60 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś konkretne rozwiązania będą podlegały weryfikacji projektanta na etapie opracowania projektu budowlanego oraz organu administracji architektoniczno - budowlanej przed wydaniem pozwolenia na budowę. Zarówno organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i organ architektoniczno - budowlany, wydanie rozstrzygnięcia w sprawie nie może uzależniać od braku zgody właściciela działki sąsiedniej na jego zrealizowanie. Zgoda właściciela sąsiedniej działki w chwili obecnej nie może być wymagana nawet w przypadku podejmowania rozstrzygnięć dotyczących usytuowania nowego budynku bezpośrednio przy granicy działki. W dniu 5 marca 2001 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł (Dz. U., z 2001 r. Nr 17 poz. 207), że § 12 ust. 6 warunków technicznych w zakresie wymogu uzyskania zgody właścicieli działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polegać będzie na wybudowaniu nowej kondygnacji mieszkalnej jako poddasza użytkowego, na istniejącym budynku mieszkalnym nr [...] na działce [...] przy ul. P. w T.. Przepisy ustawy prawo budowlane, jak również warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszczają rozbudowę (nadbudowę) obiektów zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią przy zachowaniu między innymi wymogów ochrony przeciwpożarowej, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Spełnienie tych wymagań musi zostać wykazane w projekcie budowlanym po przyjęciu konkretnych rozwiązań funkcjonalnych, konstrukcyjnych i materiałowych na etapie wniosku o pozwolenie na budowę, a szczegółowe rozwiązania techniczne nie podlegają jednak ocenie organu na etapie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z planem miejscowym i na obecnym etapie postępowania również z przepisami, a tym samym spełnia wymogi art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzją z dnia 3.10.2002r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania Z. M. i Z. M. od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...].03.2002r., znak [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że decyzja organu pierwszej instancji ustalająca ponownie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana zgodnie z obowiązującymi w tym przedmiocie przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, planu zagospodarowania przestrzennego i kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie wykazano zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym Kolegium uzyskało w piśmie z dnia [...].09.2002r. dodatkową informację pochodzącą od organu pierwszej instancji, z której wynika, że obowiązuje nadal plan uchwalony uchwałą NR III/9/90 Rady Gminy i Miasta Trzebinia z 27.06.1990r, stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Projektowana inwestycja mająca zostać zlokalizowana w obszarze A/38 MNU - tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy mieści się w przeznaczeniu podstawowym przewidzianym w planie dla tego obszaru. Zapis ustaleń planu odnoszący się do możliwości inwestycyjnych zabudowy istniejącej daje wprost możliwość modernizacji, rozbudowy i uzupełnień wolnych terenów nową kubaturą, zaś przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji interpretacja zawartego w planie określenia "niska intensywność zabudowy" jest prawidłowa.

Odpowiadając na zarzuty odwołania w uzasadnieniu decyzji wskazano, że żaden przepis prawa nie zobowiązuje do wyliczenia i podania w decyzji wskaźnika intensywności zabudowy w sytuacji, gdy nie został on określony w planie, wskazano na treść nieostatecznej decyzji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...].06.2002r., znak [...], stwierdzającej iż budynek mieszkalny nr [...] przy ul. P. w T. wybudowany jest zgodnie z przepisami prawa budowlanego i odmawiającej wszczęcia postępowania w przedmiocie naruszenia prawa budowlanego, a także niekwestionowaną okoliczność, że B. K. dotychczas nie rozpoczęła realizacji nadbudowy budynku nr [...], której potwierdzenie daje także pismo Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2001 r. dokumentujące przeprowadzone oględziny budynku. Ponadto uznając za bezzasadny zarzut, że zamierzenie objęte wnioskiem i zaskarżoną decyzją nie dotyczy "nowej" inwestycji , oraz że jest samowolą budowlaną wyjaśniono , że dla przedmiotowej inwestycji nie została dotąd wydana żadna z decyzji budowlanych, tj. ani ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ani pozwolenie na budowę , zaś inwestycja ta nie została zrealizowana. Ponadto uznano za nieuzasadnione oczekiwanie na wynik postępowania przed Państwowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w C., które dotyczy budynku nr [...], a odnosząc się do zarzutów dotyczących możliwości zacieniania działki uznano za prawidłowy pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji oraz powołano stanowisko prezentowane w tym zakresie w wyroku NSA dnia 23.05.2000r II SA/Gd 526/98 (LEX nr 44167).

Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3.10.2002r., Nr [...] Z. M. i Z. M. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji.

Podtrzymując w całości zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniu skarżący podnosili, iż uzasadnienia decyzji nie są przekonywujące, a niektóre ich postulaty zostały w całości pominięte przez organ odwoławczy. W szczególności zwracali uwagę na fakt nierozpoznania wniosku zgłoszonego przez skarżących w piśmie z dnia [...].08.2002r. o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez właściwe organy kwestii samowoli budowlanej jaką stanowi budynek przy ul. P. [...] w T. podkreślają, że wydanie w niniejszej sprawie zaskarżonych decyzji stanowi swoistą jej legalizację. Skarżący zarzucali ponadto, że w kwestii zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja Kolegium opierało się na nieprawdziwych danych Urzędu Miejskiego w T.. Wbrew temu co podano Rada Gminy podjęła stosowną uchwałę przestrzennego nowelizacji planu zagospodarowania przestrzennego, który uległ zmianie, a proces jego sporządzania i wprowadzania w życie właśnie się zakończył. Zmiany dotyczyły właśnie zasad zabudowy budowy, rozbudowy i nadbudowy budowli w granicy, a zatem również z tej przyczyny celowe było zawieszenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a. ) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów.

Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, zarzuty podnoszone w skardze należy uznać za bezzasadne.

W szczególności nie został wykazany zarzut dotyczący wydania rozstrzygnięcia zawartego w kwestionowanych decyzjach na podstawie ustaleń nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a z twierdzeń zawartych w skardze wynika wprost, iż zmiany były dopiero projektowane, co miało stanowić postawę do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Taki wniosek w postępowaniu administracyjnym nie został jednakże wprost przez skarżących zgłoszony, zaś wskazywana okoliczność nie stwarzała podstawy ani do obligatoryjnego, ani też fakultatywnego zawieszenia postępowania. Artykuł 97 § l k.p.a. nakazuje organowi administracji publicznej zawieszenie postępowania jedynie: w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105); w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Artykuł 98 § l k.p.a. stwarza natomiast taką możliwość , jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.

Czynności przygotowawcze lub wdrożona procedura zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi prawo miejscowe nie jest rozstrzygnięciem organu, o którym mowa w art. 97§1 pkt 4 k.p.a., zaś w przedmiotowej sprawie inwestorka nie zgłaszała wniosku o zawieszenie postępowania.

Co do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego odnośnie kontroli legalności wzniesienia budynku przy ul. P. [...] w T., którego dotyczy planowana inwestycja w aktach administracyjnych brak wniosku z dnia [...].08.2002r., nie został on w odpisie dołączony do skargi, przy czym skarżący w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie podnosili zarzutu, iż przedstawione akta nie są kompletne. Co prawda zarówno w odwołaniu, jak pismach z dat [...].08.2002r. i [...].09.2002r. pojawia się zarzut, że w sytuacji niezakończenia zainicjowanego przez skarżących postępowania w sprawie legalności istnienia budynku przy ul. P. [...] w T., będącego w, myśl ich twierdzeń samowolą budowlaną przedmiotowe postępowanie, jednakże podniesienie zarzutu nie jest tożsame ze złożeniem wniosku w kwestii incydentalnej i nie obligowało ono organu drugiej instancji do jego rozpoznania przez wydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia lub odmowy zawieszenia postępowania.

Wbrew temu, na co wskazuje się w skardze, podnoszone przez skarżących w toku postępowania administracyjnego zarzuty i wnioski zostały rozpoznane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a stanowisko zajęte w tym przedmiocie przez organ pierwszej i drugiej instancji jest prawidłowe. Zostało ono wyczerpująco zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej i poprzedzającej jej wydanie decyzji, które w zakresie uzasadnienia prawnego i faktycznego odpowiadają wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Obie decyzje zostały wydane z uwzględnieniem właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zaś prezentowana w nich interpretacja przepisów - w tym prawa miejscowego - realizuje dyrektywy obowiązujące przy wykładni aktów normatywnych i jest prawidłowa.

Pomimo powyższej pozytywnej oceny oraz bezzasadności zarzutów skargi musi ona zostać uwzględniona z uwagi na wystąpienie w toku postępowania administracyjnego niepodnoszonych w niej, branych pod uwagę z urzędu uchybień.

Pierwsza kwestia wiąże się z nieprawidłową realizacją wymogu z art. 40 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 7.04.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm. ) , który nakazuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu po uzgodnieniu z właściwym organem państwowego nadzoru górniczego, w odniesieniu do terenów górniczych. Organ współdziałający w trybie art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej już prowadzonej, które jest wiążące. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest zatem wyłącznie wyrazem stanowiska organu wydającego decyzję, bowiem każdy z organów współdziałających, wymienionych w art. 40 ust. 4, prowadząc postępowanie pomocnicze z wniosku o uzgodnienie decyzji, jest zobowiązany do zbadania sprawy pod kątem obowiązujących w tym zakresie przepisów i do zajęcia stanowiska.

Takie uzgodnienie zostało w przedmiotowej sprawie przeprowadzone, stanowi je postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...].01.2001r., znak [...], które jednak zostało doręczone wyłącznie B. K. z pominięciem pozostałych stron postępowania. O dokonaniu uzgodnienia organ pierwszej instancji zwracał się bowiem do Okręgowego Urzędu Górniczego w K. po wszczęciu postępowania na wniosek B. K., lecz przed doręczeniem stronom zawiadomienia o wszczęciu postępowania, bez udzielenia im informacji o uprzednim wystąpieniu w sprawie uzgodnienia i nie podając organowi uzgadniającemu kręgu osób mających w sprawie przymiot strony. Wyżej wskazane uchybienia, skutkują naruszeniem jednej z podstawowych zasad proceduralnych, jaką jest statuowana w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, a z uwagi na ich znaczenie stanowią przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.

Kolejne istotne uchybienie dotyczy wymogów jakim winna odpowiadać ze względów formalnych każda decyzja, w tym mająca za przedmiot ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymogi te określił ustawodawca w art. 107 § l kpa, który przewiduje, że decyzja winna zawierać między innymi podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W świetle powyższej regulacji należy uznać, że do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracyjny sporządzony akt nie wchodzi do obrotu prawnego i może być traktowany jedynie jako projekt decyzji. W sytuacji, w której integralną częścią decyzji czyni się dokument, nie objęty jej treścią, mający postać załącznika, należy uznać iż także ten dokument traktowany jako integralna część decyzji musi zostać opatrzony podpisem osoby reprezentującej organ administracyjny wydający decyzję. W sprawie niniejszej integralną część decyzji stanowi załącznik graficzny w postaci kopii mapy zasadniczej, na której oznaczono linie rozgraniczających teren inwestycji, który jednakże nie został podpisany przez osobę reprezentującą organ administracyjny wydający decyzję. Powyższe narusza art. 107 § l kpa oraz powoduje iż w tej części akt administracyjny nie istnieje. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest także uchybienie wymogom przewidzianym w art. 42 ust. l pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika obowiązek określenia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu linie rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali.

Wskazanych wyżej istotnych uchybień nie dostrzegł organ drugiej instancji oraz wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 138 § l pkt l k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § l pkt l a - c p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono zgodnie z dyspozycją art. 200 p.p.s.a.