Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 922/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 i par. 4; art. 122; art. 187 par. 1; art. 210 par. 1 pkt 6; art. 233 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi U. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości i zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i lipiec 2013 r. oraz kwot podatku do zapłaty wynikających z wystawionych faktur VAT za okresy od stycznia do grudnia 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z [...].03.2016 r. nr [...] określił przybliżoną wysokość zobowiązań podatkowych i odsetek za zwłokę od zobowiązań podatkowych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec 2013 r. oraz przybliżoną wysokość podatku do zapłaty wynikającą z wystawionych faktur i odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie kwot podatku za styczeń - grudzień 2013 r. oraz zabezpieczył na majątku podatnika przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec 2013 r. oraz kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych faktur VAT za styczeń-grudzień 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1 157 877,00 zł. Pismem z [...].04.2016 r. Skarżąca, działając za pośrednictwem pełnomocnika, wniosła odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...].07.2016 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w B. pełnomocnik Skarżącej [...].08.2016 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił naruszenie:

1) art. 33 § 1 O.p. poprzez dokonanie zabezpieczenia na majątku Skarżącej oraz jej męża w sytuacji braku przesłanek do dokonania zabezpieczenia;

2) art. 33 § 4 O.p. poprzez błędne wyliczenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, jaka zabezpieczona ma być na majątku Skarżącej oraz jej męża;

3) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów na jakich organ się oparł podejmując rozstrzygnięcie w zakresie wyliczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz co do fikcyjności transakcji z kontrahentami Skarżącej, a tym samym naruszenie zasady prawdy materialnej;

4) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia i niewskazanie jakie okoliczności przemawiały za uznaniem czynności prawnych z kontrahentami Skarżącej za niemające odzwierciedlenia w rzeczywistości;

5) art. 121 i 122 wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;

6) art. 145 § 2 O.p. poprzez niedoręczenie decyzji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, a tym samym pozbawienie strony udziału w postępowaniu;

7) art. 233 § 1 O.p. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy, w sytuacji gdy podlegała ona uchyleniu.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej wskazał, że organ błędnie przyjął, iż zachodzą przesłanki do zastosowania zabezpieczenia na majątku Skarżącej. Zauważył, że przed wydaniem decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe, zgodnie z przepisami O.p. Tym samym organ podatkowy zobowiązany jest zgromadzić wyczerpujący materiał dowodowy, który winien rozpatrzyć zgodnie z art. 187 § 1 O.p. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 13.03.2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1311/11 wskazał, że uzasadnienie decyzji wydanej na podstawie art. 33 § 1 O.p. musi zawierać jednoznaczne przedstawienie przyczyn zastosowania zabezpieczenia i wskazywać konkretne dowody uprawdopodobniające wystąpienie obawy niewykonania zobowiązania. Wskazał również na wyrok NSA z 29.04.2015 r. sygn. akt I FSK 1300/14 podkreślając, że ciężar wykazania, iż zachodzi przesłanka w postaci uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego obciąża organ podatkowy, który winien zgromadzić dowody potwierdzające ową okoliczność, wyczerpująco je rozpatrzyć, zaś w uzasadnieniu decyzji przedstawić w sposób jednoznaczny przyczyny dla których ustanawia zabezpieczenie. Pełnomocnik zarzucił, że stanowisko organu co do treści uzasadnienia decyzji o zabezpieczeniu przyszłych zobowiązań podatkowych jest błędne. Wskazał, że z jednej strony Dyrektor Izby Skarbowej w B. twierdzi, że decyzja powinna posiadać przekonujące uzasadnienie, uznając z drugiej strony, iż wyliczenie w uzasadnieniu decyzji zakwestionowanych z jakiegoś niewskazanego powodu faktur, jest wystarczające. Pełnomocnik podniósł, że analizując uzasadnienie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. nie sposób odnaleźć okoliczności jakie przemawiały za uznaniem, że zachodzi prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, iż część prac na rzecz P., Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego T. s.c., FIRMY R., M. Sp. z o.o., R. s.c. nie została w rzeczywistości wykonana przez Skarżącą. Pełnomocnik zarzucił również, iż organ nie wykazał jakie okoliczności przemawiały za przyjęciem wysokiego prawdopodobieństwa, że wynajem przez Skarżącą samochodu osobowego B. nr rej. [...] Panu M. B. nie miał miejsca, czy też, że zaewidencjonowane przez Skarżącą a wystawione przez Pana M. B. faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zauważył, że wskazywanie przez organ, iż wnioski powyższe wynikają z dowodów zebranych przez organ podatkowy w toku czynności kontrolnych jest niewystarczające. Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi się kierują przy załatwianiu sprawy. Decyzja natomiast winna posiadać uzasadnienie faktyczne.

W ocenie pełnomocnika powyższe wskazuje na nie wykazanie przez organ w decyzji uzasadnionej obawy niewykonania przez Skarżącą przyszłych zobowiązań podatkowych, która to w opinii organu miała się przejawiać w charakterze działań Skarżącej, stwierdzonym w toku prowadzonej wobec niej kontroli podatkowej. Pełnomocnik stwierdził, że trudno odgadnąć jaki był tok rozumowania organu, wobec niewskazania w uzasadnieniu decyzji podstaw kwestionowania wystawionych faktur VAT oraz prawdziwości zdarzeń gospodarczych. Pełnomocnik stwierdził, że analizując akta postępowania kontrolnego oraz kierunek zadawanych świadkom pytań można założyć, że organ założył z góry do udowodnienia dwie tezy, które prowadzą do ustalenia fikcyjności zawieranych transakcji tj.:

1) zakaz wstępu na teren budowy bez przepustki.

Pełnomocnik zarzucił, że organ bezzasadnie uznał, iż okolicznością przemawiającą za wystawianiem tzw. "pustych faktur" jest fakt, że wystawiane były przepustki wstępu na teren budowy, a w ewidencji przepustek nie widnieją pracownicy firmy M. czy też firmy Pana M. B. Wskazał, że Skarżąca zawnioskowała świadków, których zeznania w sposób ewidentny wskazują, że aby wejść na teren budowy nie trzeba było mieć przepustki. Pełnomocnik dołączył do skargi kserokopie protokołów przesłuchania świadków: P. W. z [...].06.2016 r., P. K. z [...].05.2016 r. i K. T. z [...].05.2016 r.

2) zobowiązanie wykonawcy do zrealizowania zamówienia własnymi siłami bez udziału podwykonawców.

Pełnomocnik stwierdził, iż organ bezzasadnie uznał, iż okolicznością przemawiającą za wystawieniem tzw. "pustych faktur" jest fakt, że inwestorzy czy też generalni wykonawcy nie potrafią wskazać, czy na realizowanych przez nich inwestycjach pracę wykonywała firma M. Zauważył, że w procesie budowlanym, w szczególności na dużych budowach rzeczą naturalną jest, iż inwestor nie zna podwykonawców. Brak zgłoszenia podwykonawcy nie oznacza automatycznie niewykonania przez niego określonego zakresu robót. Wskazał jednocześnie, że zgłoszenie podwykonawcy nie jest obowiązkiem podmiotu wykonującego roboty i odnosi skutek jedynie co do odpowiedzialności solidarnej inwestora i wykonawcy za zapłatę wynagrodzenia za wykonane roboty. Stwierdził, że bez znaczenia pozostaje kwestia składania zapewnień co do wykonania zamówienia własnymi siłami, czy o niekorzystaniu z podwykonawców. Zdaniem pełnomocnika oświadczenia takie można rozpatrywać jedynie pod kątem odpowiedzialności kontraktowej. Składane są one przez podwykonawców aby uzyskać zamówienie, a główny wykonawca toleruje ten stan rzeczy, gdyż sam ma zadeklarowane w umowach z inwestorem wykonanie robót własnymi siłami. Pełnomocnik zauważył, że skoro podwykonawca nie został zgłoszony inwestorowi to trudno oczekiwać, iż ten będzie miał wiedzę o wykonanych przez niego pracach. Ponadto żaden z inwestorów czy głównych wykonawców nie kwestionował, iż prace zostały faktycznie wykonane. Na poparcie swoich tez pełnomocnik dołączył do skargi kserokopie protokołów przesłuchania świadków: P. W. z [...].06.2016r., P. K. z [...].05.2016 r. i K. T. z [...].05.2016 r.

Pełnomocnik wskazał ponadto, że o zaistnieniu przesłanki trwałego nieuiszczania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym nie może przesądzać ogólne stwierdzenie, iż podatnik posiada potencjalne zaległości podatkowe w VAT za poszczególne miesiące 2013 r., jak również że są wobec niego prowadzone postępowania kontrolne. W sprawach tych nie wydano decyzji określających. Pełnomocnik zarzucił, że argumentacja organów podatkowych jest nie do zaakceptowania w świetle treści art. 33 O.p. Powołał przy tym wyroki WSA w Warszawie z 11.06.2012 r. sygn. akt III SA/Wa2531/l l i z 30.10.2012 r. sygn. akt III SA/Wa 66/12 oraz wyrok NSA z 17.06.2005 r. sygn. akt I FSK 35/05. Pełnomocnik stwierdził, że wyrazem naruszenia art. 121 i 122 O.p. jest uznanie przez organy podatkowe, że wystąpiły przesłanki określone w art. 33 § 1 O.p., mimo iż nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego. W ocenie pełnomocnika nie do pogodzenia z zasadą zaufania jest wskazanie kwot zobowiązań podatkowych w VAT za poszczególne miesiące 2013 r., choć postępowania kontrolne w tych sprawach nie zostały zakończone. Jednocześnie pełnomocnik zauważył, że wbrew twierdzeniom organu podatkowego o uzasadnionej obawie, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane nie świadczy również przybliżona kwota zobowiązań podatkowych odniesiona na grunt aktualnej sytuacji majątkowej Skarżącej. W ocenie pełnomocnika organ dokonał nieprawidłowych ustaleń dotyczących sytuacji majątkowej Skarżącej, a Dyrektor Izby Skarbowej w B. podzielił argumenty organu I instancji. Podkreślił, że za posiadaniem majątku wystarczającego na pokrycie ewentualnych zobowiązań podatkowych przemawia chociażby wartość wniesionego aportem do M. Sp. z o.o. przedsiębiorstwa M. Jednocześnie zarzucił, iż organ II instancji nie może wskazywać w decyzji wydanej na skutek odwołania nowych podstaw do dokonania zabezpieczenia podkreślając przy tym, że przeniesienie własności przedsiębiorstwa w rozumieniu art.551 k.c. na pokrycie udziałów w spółce z o. o. nie stanowi wyzbycia się majątku.

Kontrola podatkowa została wszczęta u Skarżącej w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa przez kontrahentów, w stosunku do których toczą się odrębne postępowania. W ocenie pełnomocnika organ, poza faktem pozostawania Skarżącej w stosunkach handlowych z tymi podmiotami oraz zaewidencjonowania faktur pochodzących od tych firm, nie badał faktów i okoliczności dotyczących transakcji i z góry przyjął, że były one fikcyjne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 O.p. poprzez dokonanie zabezpieczenia na majątku Skarżącej oraz jej męża w sytuacji braku przesłanek do dokonania zabezpieczenia, należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Organy podatkowe I i II instancji wykazały i uprawdopodobniły wystąpienie przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że z dowodów zebranych przez organ podatkowy w toku czynności kontrolnych wynika, iż istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że Skarżąca nie wykonała w rzeczywistości niektórych prac budowlanych na rzecz "P.", Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego "T." s.c., "F. R.", "M." sp. z o.o., "R." s.c., których sprzedaż ewidencjonowała w rejestrze sprzedaży. Ponadto organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, że w toku kontroli ustalono, iż istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że wynajem przez Skarżącą samochodu osobowego B. nr rej. [...] Panu M. B. nie miał miejsca, a tym samym wystawione z tego tytułu faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Jednocześnie poczynione w toku kontroli podatkowej ustalenia wskazują na wysokie prawdopodobieństwo istnienia nieprawidłowości w zakresie wykazanego przez Skarżącą w deklaracjach VAT-7 podatku naliczonego. Między innymi zakwestionowano, jako niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaewidencjonowane przez Skarżącą a wystawione przez Pana M. B. faktury. Ponadto w toku prowadzonej kontroli podatkowej zakwestionowano sposób rozliczenia faktur dotyczących umów leasingu wystawionych przez B. sp. z o.o. (samochód osobowy B., nr rej. [...]) i przez S. sp. z o.o. (samochód ciężarowy N., nr rej. [...]). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami w zakresie wykazanego przez Skarżącą w deklaracjach podatku należnego, poczyniono ustalenia odnośnie zobowiązań wynikających z art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Ustalono, iż Skarżąca wystawiła faktury na rzecz "P.", Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego "T." s.c. NIP [...], "F. R.", "M." sp. z o.o., "R." s.c., M. B. Poczynione w toku kontroli podatkowej ustalenia wskazują na wysokie prawdopodobieństwo, że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych Opisane powyżej działania, w ocenie Sądu, spełniają przesłankę trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych. Odliczanie podatku naliczonego z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji, a także wystawianie "pustych faktur" stwierdzone w toku kontroli podatkowej należy traktować jako równoznaczne z nieuiszczaniem wymagalnych zobowiązań podatkowych. W toku kontroli podatkowej stwierdzono, iż Skarżąca przyjmowała i wystawiała faktury niemające odzwierciedlenia w. rzeczywistości od stycznia do grudnia 2013 r., w związku z czym w tym okresie trwale nie uiszczała zobowiązań publicznoprawnych. Powyższe wiąże się ze spełnieniem przesłanki wynikającej z art. 33 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Ponadto odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika, że o zaistnieniu przesłanki trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych nie może przemawiać ogólne stwierdzenie, iż podatnik posiada potencjalne zaległości podatkowe za poszczególne miesiące 2013 r. należy wskazać, iż stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów. Fakt ujawnienia w postępowaniu kontrolnym okoliczności, że podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego na podstawie faktur VAT nieuprawniających do jego obniżenia, tj. na podstawie m.in. "pustych faktur", bądź fakt nierzetelnego prowadzenia ksiąg handlowych mogą samodzielnie przesądzać, o istnieniu obawy, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez podatnika wykonane (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08.10.2013 r. sygn. akt SK 40/12).

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika, że wskazywanie przez organ, iż wnioski dotyczące wystąpienia przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych wynikają z dowodów zebranych przez organ podatkowy w toku czynności kontrolnych jest niewystarczające, należy stwierdzić, że w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu nie podejmuje się czynności pełnego gromadzenia dowodów i ich oceny. Powyższe jest celem postępowania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 01.12.2010 r. sygn. akt I SA/Bk 419/10 odnosząc się do przepisu art. 33 § 4 O.p. wskazał m. in. "...Ponieważ ustawodawca posłużył się tu pojęciem pomniejszym od pojęcia dowodów określonych w rozdziale 11 O.p., nie ulega wątpliwości, że danymi takimi są informacje zebrane w trakcie postępowania kontrolnego. Usytuowanie przepisów o zabezpieczeniu w dziale III o.p. i odesłanie do przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przemawia za tym, że do przepisów tych nie mają w pełni zastosowania przepisy dotyczące postępowania podatkowego, zawarte w dziale IV o.p. Ordynacja podatkowa przewidując możliwość wydania decyzji o zabezpieczeniu w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego nie nakazuje bowiem urzędowi skarbowemu prowadzenia konkurencyjnego postępowania podatkowego w celu określenia podstaw opodatkowania dla potrzeb postępowania zabezpieczającego(...) Na uwagę zasługuje również to, że zasadniczym celem zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jest zagwarantowanie środków na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Z samej istoty zabezpieczenia uregulowanego w art. 33 o.p. wynika, że jest ono dokonywane przed wystąpieniem przesłanek do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Postępowanie to ma na celu zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych. W związku z tym na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość tego zobowiązania. Prowizoryczny charakter wymiaru powoduje, iż nie przeprowadza się dla celów ustalenia wysokości zabezpieczenia, pełnego postępowania dowodowego. Wystarczające są takie dane, które pozwalają ustalić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Obowiązek określenia w decyzji przybliżonej kwoty realizowany jest jednak w taki sposób, iż fakt ziszczenia się tej przesłanki podlega sądowej kontroli. Postępowanie to nie ma bowiem charakteru zastępczego dla postępowania wymiarowego. Dlatego też ustawodawca nałożył obowiązek uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje (podobnie wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gl 1780/99 CBOSA.)". Określenie przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji wydanej w przedmiocie zabezpieczenia nie przesądza o ostatecznej wysokości tego zobowiązania i nie pozbawia strony możliwości kwestionowania dokonanych ustaleń w postępowaniu wymiarowym. Tym samym należy również stwierdzić, że niezasadne są zarzuty naruszenia art. 33 § 4, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. i art. 210 § 1 pkt 6 O.p. W zaskarżonej decyzji wskazano jakimi okolicznościami kierowały się organy przy wydawaniu decyzji zarówno w I jak i II instancji, w jaki sposób wyliczona została przybliżona kwota zobowiązania podatkowego. Zaskarżona decyzja zawiera także prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Odnosząc się do zarzutu, że organy dokonały nieprawidłowych ustaleń dotyczących sytuacji finansowej Skarżącej, należy zaznaczyć iż ustalenia te znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy podatkowe korzystały z baz CEPiK, Podsystemu Dostępu do Ksiąg Wieczystych, wydruków z KRS i CEIDG, zeznań rocznych złożonych przez Skarżącą, danych znajdujących się w prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. bazie CZM, jak też oświadczeń złożonych przez Skarżącą w toku kontroli podatkowej. Z kolei odnosząc się do Odnosząc się do twierdzenia, że organ podatkowy zaniżył wartość nieruchomości należących do Skarżącej i jej męża, organ odwoławczy zauważa, iż do wyliczeń przyjęto najwyższe z kwot przedstawionych w oświadczeniach o stanie majątkowym. Powyższe było korzystne dla Skarżącej, ponieważ w bazie czynności majątkowych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. wartości te były niższe bądź równe wartościom zawartym w oświadczeniach o stanie majątkowym. Należy jednocześnie zauważyć, że pełnomocnik określił wartość lokalu mieszkalnego o pow. 81,76 m2 położonego w B. przy ul. [...] na 531.000,00 zł, a wartość lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. 42,00 m2 na 315.000,00 zł nie przedstawiając na to żadnych dowodów. Ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego z [...].04.2016 r. Rep. [...] wynika natomiast, że w umowie przeniesienia własności przedsiębiorstwa w rozumieniu art.551 k.c. Skarżąca oświadczyła, iż wartość lokalu mieszkalnego pow. 42,00 m2 wynosi 182 615,74 zł. Odnosząc się to stwierdzenia pełnomocnika, że przeniesienie własności przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. na pokrycie udziałów w spółce z o.o. nie stanowi wyzbycia się majątku wbrew sugestii organu odwoławczego zawartej w decyzji, Sąd uważa, iż stanowisko wyrażone przez organ w decyzji znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Gdańsku z 03.06.2014 r. sygn. akt I SA/Gd 341/14, CBOSA). Jednocześnie twierdzenia pełnomocnika, iż kapitał własny zgodnie z bilansem sporządzonym na dzień [...].03.2016 r. wynosi 2 600 000,00 zł, w chwili wniesienia odwołania i skargi były już nieaktualne. Skarżąca wniosła bowiem aportem przedsiębiorstwo M. na pokrycie udziałów w kapitale zakładowym spółki M. sp. z o.o. (akt notarialny z [...].04.2016 r. Rep. A nr [...]).

Należy także wskazać, że zarzuty pełnomocnika dotyczące postępowania kontrolnego nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązań podatkowych. Dołączone przez pełnomocnika do skargi kserokopie przesłuchania świadków: P. W., P. K. i K. T. nie były znane Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. w trakcie prowadzonego przez niego postępowania odwoławczego. Tym niemniej należy zauważyć, iż dowody te będą podlegały ocenie, wraz z całym materiałem dowodowym w toku postępowania podatkowego.

Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 121 i art. 122 O.p. W toku postępowania organ podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie było prowadzone na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Materiał dowodowy został zgromadzony w sposób rzetelny, w rozmiarze wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 145 § 2 O.p. poprzez niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi, a tym samym pozbawienie strony udziału w postępowaniu. Zaznaczyć przede wszystkim należy, że postępowanie zabezpieczające stanowi odrębne postępowanie od kontroli podatkowej czy postępowania wymiarowego. Pełnomocnictwo z dnia [...].11.2015 r. udzielone przez Skarżącą radcy prawnemu A. B. do "reprezentowania przed wszelkimi organami, urzędami, instytucjami skarbowymi oraz sądami I i II instancji w sprawie kontroli podatkowej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Nr II [...] w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r.", które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w B. [...].12.2015 r. należało traktować jako pełnomocnictwo szczególne. Zgodnie z treścią art. 138a § 2 i 138e § 2 O.p. pełnomocnictwo złożone do akt kontroli podatkowej nie wywołuje skutków prawnych w zakresie postępowania zabezpieczającego. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji Skarżąca nie ustanowiła pełnomocnika w osobie radcy prawnego A. B. do sprawy w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za 2013 rok. Jednocześnie z akt sprawy wynika, iż w celu zapoznania się z aktami sprawy radca prawny A. B. przedłożył pełnomocnictwo z [...].04.2016 r. rozszerzające pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącej w toku kontroli o przeglądanie akt i żądanie wyjaśnień od organu podatkowego w sprawie postępowania zabezpieczającego. Pełnomocnik zatem na podstawie pełnomocnictwa z [...].04.2016r. był umocowany do reprezentowania Skarżącej jedynie do określonej czynności w toku tego postępowania, nie był umocowany do otrzymania zaskarżonej decyzji. Ponadto gdyby nawet przyjąć argumentację pełnomocnika, to i tak nie mogłoby to mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Zwrócić bowiem należałoby uwagę na orzecznictwo sądowo-administracyjne w tym zakresie: "Doręczenie stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika może być bowiem uznane za skutecznie dokonane jeśli nie wywołuje dla strony ujemnych skutków procesowych" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.01.2016r. Sygn. akt I FSK 1307/14).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.