Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2797/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 459, art. 462
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą we [...] na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej (dalej: "KGSG" lub "Komendant Główny") z [...] sierpnia 2017 r., nr nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą Komendant Główny, po rozpatrzeniu odwołania ukraińskiej spółki [...] z siedzibą we [...] (dalej: "skarżąca" lub "Przewoźnik"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej: "Komendant Placówki SG") nr [...] z dnia 24 marca 2017 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary administracyjnej w wysokości 3000 euro.

II. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

II.1. W dniu 26 stycznia 2017 r. w trakcie kontroli granicznej autobusu marki EOS o nr rej. [...] relacji [...] – [...] realizującego w tym dniu kurs przez przewoźnika spółkę [...] z siedzibą we [...], wykonującego regularny przewóz osób w międzynarodowym transporcie drogowym ustalono, że podróżujący tymże autokarem obywatel Ukrainy, [...], ur. [...] października 1988 r. legitymujący się paszportem seria i nr [...], wydanym przez władze Ukrainy w dniu [...] stycznia 2011 r. ważnym do dnia 24 stycznia 2021 r. nie posiada ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium. Z uwagi na fakt, iż okazana do kontroli karta pobytu o nr [...], wydana przez władze Hiszpanii, która utraciła swą ważność w dniu 12 stycznia 2017 r., a dokument o nazwie [...], wydany przez władze Hiszpanii, ważny do dnia 4 marca 2017 r., nie uprawniał do przekroczenia granicy, na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r., poz. 2206; dalej: "u.o.c." lub "ustawa o cudzoziemcach") Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. odmówił [...] wjazdu na granicy.

II.2. Wobec faktu przywiezienia przez Przewoźnika do granicy cudzoziemca nieposiadającego zezwolenia na wjazd i pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął postępowanie w sprawie nałożenia na przewoźnika kary administracyjnej, o której mowa w art. 462 ust 1- 2 i 4 - 5 ustawy o cudzoziemcach. Następnie, powołaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Komendant Placówki SG nałożył na skarżącą karę administracyjną w wysokości 3.000 euro, co w przeliczeniu na złote wg średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej wynosiło 12 797,40 zł.

II.3. Odwołanie do decyzji Komendanta Placówki SG wniosła skarżącą, powołując się przede wszystkim na posiadanie przez dokumentu o nazwie [...], wydanego przez władze Hiszpanii w 2016 r. i ważnego do dnia 4 marca 2017 r.

II.4. Komendant Główny uzasadniając wydanie opisanej wyżej decyzji z [...] sierpnia 2017 r. wskazał w szczególności, że podstawy odpowiedzialności Przewoźnika o charakterze administracyjnym wynikają z art. 462 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, zaś dla ustalenia jej zakresu istotne znaczenie ma m. in. kwestia wypełnienia lub niewypełnienia przez przewoźnika obowiązków kontrolnych, o których mowa w art. 459 ustawy. Przepis ten nakłada na przewoźników obowiązek celowego działania, ukierunkowanego na poznanie uprawnień wjazdowych osób, które wiozą do granicy, na podstawie okazywanych przez nie dokumentów. Celowość ta przejawia się, m.in. w tym, że przewoźnik musi zapoznać się z dokumentami, z których owe uprawnienia wjazdowe będą wywodzone. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że w dniu 26 stycznia 2017 r. w trakcie kontroli granicznej autobusu relacji Kijów (UA) - Wrocław (PL), którym Przewoźnik wykonywał regularny przewóz osób w międzynarodowym transporcie drogowy ustalono, że podróżujący tym autokarem obywatel Ukrainy, [...] nie posiada ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen. Posiadana przez cudzoziemca hiszpańska karta pobytu zakończyła swą ważność w dniu 12 stycznia 2017 r., a dokument o nazwie [...], wydany przez władze Hiszpanii, ważny do dnia 4 marca 2017 r., nie uprawniał do przekroczenia granicy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz. Urz. L77 z dnia 23 marca 2016 r., s. 1), w przypadku planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich nieprzekraczającego 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, co oznacza wzięcie pod uwagę okresu 180-dniowego poprzedzającego każdy z dni pobytu, warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące: a) posiadają oni ważny dokument podróży uprawniający posiadacza do przekroczenia granicy; b) posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001, chyba że posiadają ważny dokument pobytowy lub ważną wizę długoterminową. Zgodnie z art. 2 pkt 16 kodeksu granicznego Schengen, "dokument pobytowy" oznacza:

a) wszystkie dokumenty pobytowe wydane przez państwa członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich oraz karty pobytowe wydane zgodnie z dyrektywą 2004/3 8AVE; b) wszystkie inne dokumenty wydane przez państwo członkowskie obywatelom państw trzecich uprawniające do pobytu na jego terytorium, które zostały zgłoszone, a następnie opublikowane zgodnie z art. 39, z wyjątkiem:

(i) dokumentów tymczasowych ważnych do momentu rozpatrzenia pierwszego wniosku o wydanie dokumentu pobytowego, o którym mowa w lit. a), lub wniosku o nadanie statusu uchodźcy, oraz

(ii) wiz wydanych przez państwo członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającym jednolity formularz wizowy.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. a i ust. 2 kodeksu granicznego Schengen, państwa członkowskie zgłaszają Komisji wykaz dokumentów pobytowych, oddzielnie dla dokumentów objętych zakresem art. 2 pkt 16 lit. a oraz dokumentów objętych zakresem art. 2 pkt 16 lit. b, wraz z wzorem dokumentów pobytowych objętych zakresem art. 2 pkt 16 lit. b. Karty pobytowe wydane zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE oznacza się specjalnie jako takie, a w odniesieniu do kart pobytowych wydanych w postaci nieodpowiadającej jednolitemu formatowi, który jest określony w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002, zgłasza się wzory tych dokumentów, a Komisja udostępnia państwom członkowskim i opinii publicznej informacje przekazane zgodnie z ust. 1 poprzez publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, i za pomocą jakichkolwiek innych właściwych środków. Biorąc powyższe pod uwagę oraz argumentację przyjętą w odwołaniu, należy zwrócić uwagę, że prawdą jest, że - jak to zauważa odwołujący się - publiczny rejestr on-line autentycznych dokumentów tożsamości i dokumentów podróży PRADO wśród pozostałych dokumentów wydawanych obywatelom państw trzecich równoważnych z dokumentami pobytowymi przez Hiszpanię wymienia dokument o nazwie [...] (zezwolenie na powrót), niemniej jednak odwołujący się pominął fakt, iż w dniu 15 marca 2014 r. opublikowany został w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wykaz dokumentów pobytowych, o których mowa w art. 2 ust. 15 kodeksu granicznego Schengen (2014/C 77/04), z którego wynika, iż Hiszpania, zgodnie z art. 34 kodeksu granicznego przekazała Komisji informację, iż zastępuje informacje opublikowane w Dz. U. C 3 z 8.1.2009. I tak, katalog pozostałych dokumentów wydawanych obywatelom państw trzecich równoważnych z dokumentami pobytowymi przez Hiszpanię nie wymienia dokumentu o nazwie [...] (zezwolenie na powrót). Wobec czego, w chwili wydania decyzji, zarówno przez organ I, jak i Ii instancji, ów dokument nie uprawniał [...] do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego, w celu tranzytu, tak aby mógł dotrzeć na terytorium Hiszpanii. Przedstawione powyżej okoliczności dowodzą, o błędnym przeświadczeniu skarżącej, że dokument [...] był w dniu 26 stycznia 2017 r. dokumentem uprawniającym do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego w celu tranzytu. Przedmiotowych uprawnień nie można wywodzić z faktu znajdowania się tegoż dokumentu w rejestrze on-line autentycznych dokumentów tożsamości i dokumentów podróży [...]. Podkreślenia wymaga, iż zarówno podróżny, jak też przewoźnik zobowiązani są do posiadania wiedzy na temat dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium państw obszaru Schengen, a co za tym idzie śledzenia ustawodawstwa Unii Europejskiej. Za bezzasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia zasad rządzących postępowaniem administracyjnym. Należy zauważyć, że zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) jest aksjologicznie powiązana z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.). Nakłada ona na organ obowiązek wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się, dokonując określonego załatwienia sprawy. Pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa, a w pewnym zakresie także pogłębianiu ich świadomości i kultury prawnej, służy podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji, zapewnienie stronom czynnego udziału na każdym stadium postępowania, wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwianiu. Organ I instancji w sposób szczegółowy i precyzyjny wskazał w skarżonej decyzji na czym polegała w rozpatrywanej sprawie nienależyta staranność pracownika przewoźnika podczas dokonywania weryfikacji uprawnień na wjazd cudzoziemca na terytorium RP. Z lektury akt administracyjnych, jednoznacznie wynika, że pracownik wykonujący w imieniu przewoźnika kontrolę dokumentów, pozwalając [...] na skorzystanie z usługi przewozowej autobusem kursowym relacji Kijów (UA) - Wrocław (PL) nie wykazał odpowiedniej staranności przy dokonywaniu sprawdzenia posiadanych przez niego dokumentów. Podjęcie weryfikacji dokumentów nie przekraczało możliwości przewoźnika wykonującego regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że pracownik przewoźnika, podjął wprawdzie pewne działania dla upewnienia się, czy podróżny posiada dokumenty niezbędne do przekroczenia granicy, jednak zrobił to w sposób niedbały i tym samym nieskuteczny. Organ I instancji prawidłowo ocenił, że [...] nie spełniał warunków wjazdu na terytorium Polski, określonych w art. 23 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 6 ust. 1 kodeksu granicznego Schengen. Posiadany przez cudzoziemca dokument [...], nie był w dniu 26 stycznia 2017 r. dokumentem uprawniającymi do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego w celu tranzytu, wymienionym w aktualizacji wykazu dokumentów pobytowych. Powyższy stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości organu II instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. (w związku z zarzutem niewystąpienia do ambasady Hiszpanii o ustalenie, czy dokument [...] był w dniu 26 stycznia 2017 r. dokumentem uprawniającym do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego EU), Komendant Główny uznał go za bezpodstawny. Wprawdzie bezspornym jest, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić w sytuacji, gdy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, ale jednocześnie wskazać trzeba, że przedmiotowe uprawnienie podlega ograniczeniom ze względu na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania administracyjnego, a organ powinien rozważyć zasadność składanych przez stronę wniosków dowodowych zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma ona dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych poczynionych przez taki organ ustaleń. Przedstawione jest tożsame z orzecznictwem sądów administracyjnych, m.in. z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2191/12 oraz wyrokiem NSA z dnia 17 marca 1986 r., sygn. akt III SA 1160/85, gdzie stwierdzono, że odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu dla ustalenia okoliczności już bezspornie wyjaśnionych przez organ I instancji nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy oraz odnosząc się do zarzutów nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika strony, organ odwoławczy, po analizie zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego i dokonaniu jego całościowej oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa, podtrzymał stanowisko Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] wyrażone w postanowieniu nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. o braku zasadności i celowości przeprowadzenia wnioskowanych przez pełnomocnika dowodów. Informacja dotycząca dokumentów pobytowych udostępniona jest do publicznej wiadomości i strona ma możliwość zapoznania się z nią, chociażby poprzez stronę internetową, a co za tym idzie pozostaje ona faktem powszechnie znanym. Zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a., nie wymagają udowodnienia fakty powszechnie znane czy też fakty znane organowi z urzędu, tj. wynikające z jego działalności. Podkreślenia wymaga, iż charakter odpowiedzialności prawnoadministracyjnej przewoźnika, ustanowionej w powyższych przepisach, nie wymaga od organu przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie szerszym, niż jest to konieczne dla ustalenia obiektywnego faktu niedołożenia przez przewoźnika należytej staranności w celu stwierdzenia, czy cudzoziemiec posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie; Ponadto, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., stwierdza się, że jest on niezasadny. W toku postępowania prowadzonego przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], stronie zagwarantowano możliwość uczestniczenia we wszystkich, podejmowanych wobec niej czynnościach, m. in. informując, na podstawie powołanego art. 10 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów. Pełnomocnik za nieprawidłowe uznał działanie organu I instancji polegające na doręczeniu stronie w dniu 30 marca 2017 r. postanowienia z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie przeprowadzenia dowodu oraz decyzji z dnia [...] marca 2017 r. o nałożeniu kary administracyjnej na przewoźnika. W opinii pełnomocnika, powyższe spowodowało rozpoczęcie biegu terminu do odwołania i brak możliwości złożenia kolejnego wniosku dowodowego dotyczącego dokumentu. W ocenie Komendanta Głównego Straży Granicznej, działanie organu nie narusza prawa i pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Otrzymanie przez stronę w tym samym dniu ww. postanowienia i decyzji nie oznacza, że strona została pozbawiona możliwości kontroli odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, bowiem może stanowisko organu I instancji w tym zakresie zakwestionować w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co też uczyniła. W opinii Komendanta Głównego Straży Granicznej sprzeczne z dołożeniem należytej staranności są zachowania podmiotu odbiegające w swej istocie od właściwego dla tego podmiotu probierza staranności i w oderwaniu od istniejących uwarunkowań, doświadczenia życiowego, a także powinności przewidywania następstw danego zachowania. W niniejszym przypadku mamy do czynienia ze starannością zawodową, której wzorce są budowane od razu z uwzględnieniem profesjonalizmu podmiotu, którego dotyczą. Zatem przyjęcie na pokład autobusu pasażera nie posiadającego uprawnień do przekroczenia granicy jest okolicznością wskazującą na wystąpienie nieprawidłowości w czynnościach kontrolnych w strukturach przewoźnika. Komendant Główny Straży Granicznej stoi na stanowisku, iż brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia któregokolwiek z przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające, jako że okoliczności faktyczne sprawy zostały wyjaśnione w stopniu w pełni pozwalającym na stwierdzenie, iż zaistniała podstawa do zastosowania wobec przewoźnika konsekwencji prawnych wynikających z art. 462 ustawy o cudzoziemcach. Komendant Główny podkreślił, że postępowanie w przedmiocie odmowy wjazdu na granicy zakończyło się stosowną decyzją, orzekającą o odmowie wjazdu. Od tej decyzji cudzoziemiec nie wniósł odwołania. Należy podkreślić, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie bez jakichkolwiek wątpliwości wykazuje ewidentne niedochowanie przez kierowcę - będącego przedstawicielem przewoźnika - należytej staranności przy kontroli dokumentów. Kierowca wskazał bowiem, że w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawdził dokumenty pasażerów, w tym pana [...]. Zeznał w sposób wyraźny: "w czasie sprawdzania okazał mi paszport oraz nieważną hiszpańską kartę pobytu (...) osoba okazała mi jeszcze hiszpański dokument o nazwie [...] i powiedziała mi, że na tym dokumencie może przekraczać granicę". Z tymi zeznaniami korespondują zeznania [...]. Tak więc, w rozpatrywanym przypadku należało stwierdzić, że w sytuacji dokonywania kontroli paszportu, hiszpańskiej karty pobytu cudzoziemca oraz kwestionowanego dokumentu o nazwie [...], wydanego przez władze Hiszpanii, do celów powrotu na terytorium Hiszpanii, kierowca jako przedstawiciel przewoźnika nie zachował należytej staranności. Przewoźnik jest zobligowany do sprawdzenia, czy pasażer ma wymagany prawem obowiązującym w RP dokument uprawniający do przekroczenia granicy, nie może on natomiast ponosić odpowiedzialności, gdy upewni się że wymaganym dokumentem pasażer się legitymuje, lecz w istocie dokument ten okaże się podrobiony, w taki sposób, że nie może tego dostrzec osoba niebędąca specjalistą danej dziedzinie. Jednak taki przypadek nie miał miejsca w przedmiotowej sprawie. Weryfikacja dokumentów posiadanych przez [...] była bowiem stosunkowo prosta, znajomość dokumentów pobytowych byłaby wystarczająca aby stwierdzić, że nie uprawniają one do wjazdu i pobytu na terytorium RP, a co za tym idzie na terytorium państw obszaru Schengen. Brak wiedzy na temat dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium państw obszaru Schengen, doprowadziło przewoźnika do przeświadczenia, że okazany przez cudzoziemca dokument [...] uprawnia go do przekroczenia granicy. W celu uniknięcia kary administracyjnej, przewoźnik powinien zatem powierzyć dokonywanie kontroli dokumentów osobie, która dysponuje wystarczającą wiedzą w zakresie katalogu dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium RP i państw obszaru Schengen. W ocenie Komendanta Głównego Straży Granicznej materiał dowodowy zebrany na etapie postępowania przed organem I instancji był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych, na tyle precyzyjnych, aby jednoznacznie móc stwierdzić istnienie podstaw do nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika. Odnosząc się do wniosku o dołączenie do akt niniejszej sprawy akt sprawy o sygnaturze nr [...] w przedmiocie wydania decyzji o odmowie wjazdu na granicy dla obywatela [...], na okoliczność treści zawartych w aktach dokumentów i sprawdzeń przez SG w [...], należy zwrócić uwagę, iż postępowanie w przedmiocie odmowy wjazdu jest odrębnym postępowaniem i nie ma obowiązku, aby dokumentacja tegoż postępowania znajdowała się w aktach omawianej sprawy. Niemniej jednak podkreślenia wymaga, iż w aktach sprawy organu I instancji dotyczącej nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika znajdują kserokopie tych stron dokumentacji z postępowania dotyczącego odmowy wjazdu, w których zawarte są istotne w sprawie informacje, m.in. kserokopia dokumentu podróży, hiszpańskiej karty pobytu cudzoziemca oraz kwestionowanego dokumentu o nazwie [...], wydanego przez władze Hiszpanii, do celów powrotu na terytorium Hiszpanii, kserokopia protokołu przesłuchania cudzoziemca, kserokopia protokołu przesłuchania świadka (przedstawiciela przewoźnika), jak również kserokopia decyzji o odmowie wjazdu. W świetle powyższego, zarzut pełnomocnika strony wskazujący na naruszenie przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] przepisów postępowania, tj. art. 75, art. 76, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób określony w kodeksie postępowania administracyjnego postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy i prawdy obiektywnej, należy uznać za bezzasadny. Konkludując, ustalenia poczynione przez organ I instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego były wyczerpujące w stopniu pozwalającym na stwierdzenie, iż zostało wykazane istnienie podstawy do nałożenia kary administracyjnej. Wykazano bowiem, że Przewoźnik przywiózł cudzoziemca bez dokumentów uprawniających ją do wjazdu do Polski - co było skutkiem nieprawidłowego wypełnienia przez przewoźnika obowiązków kontrolnych, określonych w art. 459 ustawy o cudzoziemcach. Weryfikacja uprawnień do wjazdu na terytorium RP przysługujących [...] była stosunkowo prosta, a mimo to nie dokonano jej należycie. Z tego względu istniała podstawa do nałożenia na przewoźnika kary administracyjnej, do czego obligowały organ administracji publicznej przepisy ustawy o cudzoziemcach.

III.1. W skardze na decyzję Głównego Komendanta skarżąca zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego wspólnotowego:

a) przepisów dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w związku z treścią art. 26 ust 2 w zw. z ust 3 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. ( Dz. Urz. UE L 187 z 2001 r., str. 45) poprzez zastosowanie sankcji i nałożenie na przewoźnika kary administracyjnej z tytułu zwalczania nielegalnej imigracji w konsekwencji nieuznania przez Straż Graniczną Rzeczypospolitej Polskiej oryginalnego dokumentu wystawionego przez władze Hiszpanii dla obywatela [...] o nazwie własnej [...]" z datą ważności do 04/03/2017.r, a wskazanego przez Radę Europejską - Radę Unii Europejskiej w systemie PRADO jako kategoria dokumentu E- Dokument uprawniający do wjazdu o symbolu "P" - tymczasowy – w obiegu na terenie Unii Europejskiej od 15/06/1999 r., którego możliwość sprawdzenia i weryfikacji urzędowej posiadał organ Straży Granicznej;

b) art. 6 ust. 1 litera a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granicę ( kodeks graniczny Schengen - Dz. Urz. L 77 z dnia 23 marca 2016r.), poprzez nieuznanie za ważny dokument "[...]" z datą ważności do 04/03/2017.r, a wskazanego przez Radę Europejską - Radę Unii Europejskiej w systemie PRADO jako kategoria dokumentu E- Dokument uprawniający do wjazdu o symbolu "P" - tymczasowy - w obiegu na terenie Unii Europejskiej od 15/06/1999 r., jako ważnego dokumentu podróży uprawniającego posiadacza do przekroczenia granicy, czym w sposób nieuprawiony doszło do zakwestionowania legalnego działania władz Hiszpanii, które wystawiły przedmiotowe zezwolenie w dniu 5 grudnia 2016 roku.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego krajowego:

a) art. 459 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że przewoźnik winien dokonać czynności kontrolnych z art. 459 ustawy o cudzoziemcach - a treść art. 459 mówi jedynie, że przewoźnik, podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, żeby cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miał ważny dokument podróży uprawniający go do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane", gdzie w realiach niniejszej sprawy obywatel [...] posiadał jak wskazano w treści odwołania zgodny ze wzorem opublikowanym na stronie urzędowej Rady Europy dokument wydany przez władze Hiszpanii "AUTORIZACION DE REGRESO" z datą ważności do 04/03/2017.r, a wskazanego przez Radę Europejską - Radę Unii Europejskiej w systemie PRADO jako kategoria dokumentu E- Dokument uprawniający do wjazdu o symbolu "P" - tymczasowy - w obiegu na terenie Unii Europejskiej od 15/06/1999 r., którego możliwość sprawdzenia i weryfikacji posiada organ Straży Granicznej.

b) art. 462 ust 1, 2, 4 i 5 ustawy o cudzoziemcach i nałożenie kary administracyjnej na przewoźnika pomimo braku ustawowych przesłanek określonych w treści wskazanego powyżej przepisu, ponieważ przewoźnik nie przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadajacego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane.

c) art. 462 ust 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie, gdzie przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznych należy przyjąć, że mimo dołożenia należytej staranności nie mógł stwierdzić, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie;

d) art. 462 ustawy o cudzoziemcach w oderwaniu od treści art. 459 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż skarżący nie wywiązał się z ciążących na nim obowiązków i nie dochował należytej staranności przy weryfikacji jednorazowego dokumentu podróży, podczas gdy ustalone w sprawie okoliczności faktyczne wskazują jednoznacznie, że przewoźnik wypełnił wszystkie ciążące na nim obowiązki ustawowe i standardy należytej staranności, a jego zachowanie nie wskazywało znamion umyślności;

e) naruszenie wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady legalizmu poprzez wydanie decyzji o nałożeniu na przewoźnika kary administracyjnej za niezastosowanie przepisów polskiej ustawy na terenie państwa obcego - Ukrainy.

3. Naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i oddalenie wniosku dowodowego strony zawartego w piśmie z dnia 23 marca 2017 roku, zmierzającego do ustalenia, czy przedstawiony dokument przez obywatela [...] uprawniał go wjechania na teren Unii Europejskiej, przez co nie ustalono treści jak i autentyczności dokumentu "AUTORIZACION DE REGRESO"- wg tłumaczenia strony - JEDNORAZOWE POZWOLENIE NA POWRÓT;

b) art. 8 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i zakwestionowanie autentycznego dokumentu "AUTORIZACION DE REGRESO" z datą ważności do 04/03/2017r. wystawionego przez władze Hiszpanii, a wskazanego przez Radę Europejską - Radę Unii Europejskiej w systemie PRADO jako kategoria dokumentu E- Dokument uprawniający do wjazdu o symbolu "P" - tymczasowy przez władze Hiszpanii z data obowiązywania i wprowadzenia do obiegu na terenie Unii Europejskiej od 15/06/1999 r., którego możliwość sprawdzenia i weryfikacji posiada organ Straży Granicznej [ link ogólno dostępny strona: http://www.consilium.europa.eu/prado/PL/ESP-EP- 01001/index.html ];

c) art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz zgłoszenie żądań tj. stronie w dniu 30 marca 2017 roku doręczono postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu z dnia [...]/03/2017r. oraz decyzję o nałożeniu kary administracyjnej na przewoźnika z dnia [...]/03/2017r. co spowodowało rozpoczęcie biegu terminu do odwołania i brak możliwości złożenia kolejnego wniosku dowodowego dotyczącego dokumentu: "AUTORIZACION DE REGRESO" z datą ważności do 04/03/2017r. wystawionego przez władze Hiszpanii, a wskazanego przez Radę Europejską - Radę Unii Europejskiej w systemie PRADO jako kategoria dokumentu E- Dokument uprawniający do wjazdu o symbolu "P" – tymczasowy;

d) art. 75, 76, 77, 78 i 80 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie w sposób określony w kodeksie postępowania administracyjnego postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy i prawdy obiektywnej, w szczególności czy dokument urzędowy wydany przez władze Hiszpanii jako kraju Wspólnoty UE uprawniał ( a jeśli tak w jakim zakresie ?) do wjazdu jednorazowego - tymczasowego, pomimo posiadania środków i możliwości zbadania tego faktu nie tylko przy zastosowaniu krajowych systemów Straży Granicznej, ale obowiązkowo z wykorzystaniem służb i systemów Unii Europejskiej, a nie scedowanie tego obowiązku na stronę, która nie posiada dostępu do baz teleinformatycznych i możliwości urzędowej weryfikacji dokumentów o statusie tymczasowym.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Komendanta Placówki SG oraz umorzenie postępowania. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu: poprzez dopuszczenie dowodów z dokumentu znajdującego się w aktach sprawy ( strona akt nr 16 i 17 ) i skierowanie zapytania do organu przedstawicielstwa Ambasady Hiszpanii lub innego organu Unii Europejskiej w celu ustalenie:

1. czy dokument "AUTORIZACION DE REGRESO - JEDNORAZOWE POZWOLENIE NA POWRÓT" wraz z hiszpańskim dokumentem tożsamości REZYDENTA obywatela [...] mógł uprawniać go do wjechania na teren Unii Europejskiej bez posiadania wizy w okresie do 4 marca 2017 r., przez każde przejście graniczne Unii Europejskiej;

2. czy na podstawie posiadanych i okazanych dokumentów Polska Straż Graniczna mogła mu zezwolić na wjazd na teren Unii Europejskiej i pobyt w celu odbycia podróży do Królestwa Hiszpanii;

3. czy okazany dokument można traktować jak jednorazowa zgoda na wjazd na teren Hiszpanii czy też każdego kraju Unii Europejskiej, zgodnie z zapisem w systemie PRADO jako kategoria dokumentu E- Dokument uprawniający do wjazdu o symbolu "P" - tymczasowy - w obiegu na terenie Unii Europejskiej od 15/06/1999 r., a którego

możliwość sprawdzenia i weryfikacji posiadał organ Straży Granicznej w dniu 26/01/2017r., a jeśli tak w jakim zakresie i dlaczego nie wykonano zapytania do właściwego organu sprawdzającego wydanie takich tymczasowych dokumentów. - przedmiotowe zapytanie proszę skierować do Ambasady Królestwa Hiszpanii w [...].

III.2. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wniósł o jej oddalenie.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

IV.2. Podstawą nałożenia kary na skarżącą był m. in. art. 462 ust. 1 – 3 u.o.c. Zgodnie z tym przepisem, na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną w wysokości stanowiącej równowartość od 3000 do 5000 euro za każdą przywiezioną osobę, z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości 500 000 euro. Zgodnie zaś z art. 462 ust. 1 u.o.c., przepis ust. 1 dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego. Z kolei w art. 462 ust. 3 u.o.c. przewidziano, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli przewoźnik: 1) przywiózł do granicy cudzoziemca, który podczas kontroli granicznej złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej; 2) mimo dołożenia należytej staranności nie mógł stwierdzić, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie. W świetle przywołanych regulacji należy stwierdzić, że przepis art. 462 ust. 1 u.o.c. nie wiąże odpowiedzialności administracyjnej z dokonaniem oceny subiektywnego zachowania przewoźnika. Zawiera on sankcjonującą normę prawną, która łączy odpowiedzialność przewoźnika z obiektywnym naruszeniem prawa, polegającym na przywiezieniu do granicy cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Przy jego stosowaniu organ administracji publicznej nie ma obowiązku badania stopnia zawinienia lub szkodliwości czynu. Sformułowanie normatywne użyte w art. 462 ust. 1 u.o.c. "nakłada się karę administracyjną" oznacza, że norma zawarta w tym przepisie ma charakter nakazujący. Organ jest zobligowany do nałożenia kary, natomiast dysponuje uznaniowością jedynie przy określeniu wysokości samej kary, co wynika z dyspozycji przywołanego przepisu (por. np. wyrok NSA z 27 września 2017 r., II OSK 157/16, CBOSA). W niniejszej sprawie skarżącej została wymierzona najniższa możliwa kara administracyjna, tj. kara w kwocie 3000 EUR. Orzekające w sprawie organy nie mogły natomiast, powołują na wskazany w skardze art. 7 k.p.a., odstąpić od wymierzenia kary powołując się na słuszny interes strony. Bezzasadne są przy tym sformułowane w skardze zarzuty naruszenia Dyrektywa Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającą postanowienia art. 26 konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. z dnia 28 czerwca 2001 r. (Dz.Urz.UE.L nr 187, str. 45). Zgodnie z art. 4 tej Dyrektywy, kary mające zastosowanie do przewoźników, zgodnie z postanowieniami art. 26 ust. 2 i 3 Konwencji z Schengen, są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne. Rygoryzm przywołanych wyżej regulacji realizuje zatem podstawowy cel wspomnianej Dyrektywy, którym jest skuteczne zwalczanie nielegalnej imigracji (zob. motyw 1). Stan faktyczny, w jakim wydano zaskarżoną decyzję, nie uprawniał również organów do zastosowania 462 ust. 3 pkt 2 u.o.c. Skarżący, jako podmiot dokonujący w celach zarobkowych przewozu cudzoziemców do krajów Unii Europejskiej winien znać podstawowe regulacje prawne dotyczące dokumentów, jakie uprawniają w danym dniu do wjazdu na teren krajów członkowskich. Potwierdza to art. 459 u.o.c. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską zamierza przywieźć cudzoziemca do granicy, podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, żeby cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miał ważny dokument podróży uprawniający go do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Zgodnie z art. 459 ust. 2 u.o.c., obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego. Na wysoki stopień wymagań, jaki jest stawiany przewoźnikom w związku z koniecznością zwalczania nielegalnej imigracji do krajów członkowskich zwrócił uwagę NSA m.in. w wyroku z 17 lutego 2017 r., II OSK 80/16 (CBOSA), podkreślając, że chodzi o odpowiedzialność podmiotów prowadzących przewozy osób w ruchu drogowym charakteryzujące się wysokim stopniem profesjonalizacji usług, od których można oczekiwać, że sprostają obowiązkom wiążącym się z prowadzeniem tego typu usług. Należy podkreślić, że powołany wyżej obowiązek przewoźnika zbadania dokumentów podróży nie jest ograniczony do legitymowania się jakichkolwiek ważnym dokumentem, ale dokumentem – verba legis – "uprawniającym" w chwili kontroli go do wjazdu. Na gruncie niniejszej sprawy chodzi w szczególności o to, że skarżącej jako profesjonaliście powinny być znane powołane w zaskarżonej decyzji regulacje rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen - Dz. Urz. L 77 z dnia 23 marca 2016 r.). To właśnie te przepisy określają, jakie inne dokumenty wydane przez państwo członkowskie obywatelom państw trzecich uprawniają do wjazdu. Skarżącej, jako profesjonaliście w zakresie międzynarodowego przewozu osób, winien być również znany charakter bazy PRADO. Wyprzedzając dalsze rozważanie należy wskazać, że brak jest przepisów, które z danymi zawartymi w tej bazie wiązałyby skutki analogiczne do tych, jakie ma opublikowanie przez Komisję Europejską w Dzienniku Urzędowym EU seria C wykazu dokumentów pobytowych udostępnionych przez kraje członkowskie (zob. art. 39 kodeks graniczny Schengen). Baza PRADO ma natomiast na celu ułatwienie osobom zainteresowanym ocenę, czy dany dokument wydany przez dany kraj członkowski jest autentyczny.

IV.3. Skarga jest obszerna, ale istota jej zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że skoro [...] w dniu 27 stycznia 2017 r. legitymował się wystawionym przez władze Hiszpanii dokumentem AUTORIZACION DE REGRESO, który to dokument znajduje się w publicznym rejestrze on-line autentycznych dokumentów tożsamości i dokumentów podróży PRADO, to nie można było nałożyć kary na skarżącą. Twierdzenie to nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. W świetle art. 23u.o.c., cudzoziemiec, który przekracza granicę, jest obowiązany posiadać: 1) ważny dokument podróży; 2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane; 3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem. Przepisy ten należy stosować z uwzględnieniem powołanego wyżej kodeksu granicznego Schengen. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/399, w przypadku planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich nieprzekraczającego 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, co oznacza wzięcie pod uwagę okresu 180-dniowego poprzedzającego każdy z dni pobytu, warunki wjazdu obywateli państw trzecich są m. in. następujące: a) posiadają oni ważny dokument podróży uprawniający posiadacza do przekroczenia granicy, oraz b) posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001, chyba że posiadają ważny dokument pobytowy lub ważną wizę długoterminową. Należy zaznaczyć, że obowiązek wizowy dla obywateli Ukrainy został warunkowo (wymóg posiadania paszportu biometrycznego) zniesiony dopiero z dniem 11 czerwca 2017 – zob. rozporządzenie Rady z dnia 17 maja 2017 r. (Dz.Urz.UE.L z 2017 r. Nr 133, poz. 1). Zgodnie z art. 2 pkt 16 kodeksu granicznego Schengen, "dokument pobytowy" oznacza: a) wszystkie dokumenty pobytowe wydane przez państwa członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich oraz karty pobytowe wydane zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE; b) wszystkie inne dokumenty wydane przez państwo członkowskie obywatelom państw trzecich uprawniające do pobytu na jego terytorium, które zostały zgłoszone, a następnie opublikowane zgodnie z art. 39, z wyjątkiem: (i) dokumentów tymczasowych ważnych do momentu rozpatrzenia pierwszego wniosku o wydanie dokumentu pobytowego, o którym mowa w lit. a), lub wniosku o nadanie statusu uchodźcy, oraz (ii) wiz wydanych przez państwo członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającym jednolity formularz wizowy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. a i ust. 2 kodeksu granicznego Schengen, państwa członkowskie zgłaszają Komisji wykaz dokumentów pobytowych, oddzielnie dla dokumentów objętych zakresem art. 2 pkt 16 lit. a oraz dokumentów objętych zakresem art. 2 pkt 16 lit. b, wraz z wzorem dokumentów pobytowych objętych zakresem art. 2 pkt 16 lit. b. Karty pobytowe wydane zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE oznacza się specjalnie jako takie, a w odniesieniu do kart pobytowych wydanych w postaci nieodpowiadającej jednolitemu formatowi, który jest określony w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002, zgłasza się wzory tych dokumentów, a Komisja udostępnia państwom członkowskim i opinii publicznej informacje przekazane zgodnie z ust. 1 poprzez publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, i za pomocą jakichkolwiek innych właściwych środków. Powołany mechanizm zgłoszenia, a następnie publikacji przez Komisję wykazu dokumentów pobytowych, ma na celu zapewnienie pewności prawa w odniesieniu do kwestii, jakie dokumenty wystawione przez władze krajowe uprawniają do wjazdu do krajów strefy Schengen. Stąd bezzasadne jest wniosek dowody zgłoszony w skardze o wystąpienie do władz Ambasady Hiszpanii lub innego organu Unii Europejskiej w celu ustalenia, czy w dniu 27 stycznia 2017 r. dokument AUTORIZACION DE REGRESO uprawniała do wjazdu do strefy Schengen (odrębną kwestią, że przedmiotowy wniosek dowodowy nie był uzupełniającym dowodowemu z dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., a zamierzała do wytworzenia dokumentu). Kwestię, jakie dokumenty wydane przez władze Hiszpanii uprawniały do wjazdu na teren strefy Schengen rozstrzygał bowiem wykaz opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, przez Komisję na podstawie kodeksu granicznego Schengen. W dniu 27 stycznia 2017 r. obowiązywał wykaz opublikowany w dniu 15 marca 2014 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (C 77/4). Wykaz ten był opublikowany na podstawie analogicznego wobec powołanego art. 39 kodeksu granicznego Schengen, art. 34 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) – zob. "Załącznik nr X. Tabela Korelacji" do aktualnie obowiązującego kodeksu granicznego Schengen. W wykazie tym, w odniesieniu do Hiszpanii, nie wymienia się już jako dokumentu pobytowego AUTORIZACION DE REGRESO (s. 24 – 25). Warto dodać, że we wspominanym wykazie z 2014 r. zawarto informację, ze zastępuje on wykaz z 2009 r. opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, Nr 3, poz. 4 (w tym nieobowiązującym wykazie ujęty był m. in. dokument Autorización de Regreso). W aspekcie przesłanek "podjęcia wszelkich niezbędnych środków" (art. 459 ust. 1 u.o.c.) oraz "dołożenia należytej staranności" (art. 462 ust. 3 pkt 2 u.o.c.), trudno uznać za nadmierny – wobec profesjonalnego przewoźnika - wymóg znajomości tak podstawowego aktu prawnego, mającego przy tym walor rozporządzenia unijnego, jakim jest kodeks graniczny Schengen. Należy przy tym podkreślić, że przedmiotowy wykaz jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Dostęp do tego dziennika możliwy jest w każdej chwili za pośrednictwem internetu bez potrzeby dopełniania jakichkolwiek formalności (https://eur-lex.europa.eu). Bezzasadne jest przy tym odwoływanie się przez skarżącą do umieszczenia dokumentu AUTORIZACION DE REGRESO w bazie PRADO ("Publiczny rejestr on-line autentycznych dokumentów tożsamości i dokumentów podróży"). Po pierwsze, baza ta została utworzona bez wyraźniej podstawy prawnej w formie rozporządzenia lub dyrektywny. W oficjalnych materiałach informacyjnych dotyczącej tej bazy wskazuje się jedynie na jej związek z bazą danych Expert FADO (fałszywe i autentyczne dokumenty on-line) zawierającą informacje niejawne, do których dostęp jest ograniczony, utworzonej na podstawie wspólnego działania Rady 98/700/WSiSW. Baza PRADO nie może zatem zastępować lub uzupełniać wykazów przygotowywanych i publikowanych w oparciu o wyraźnie postanowienia rozporządzenia unijnego. Po drugie, podstawowym celem bazy PRADO jest ułatwienie osobom zainteresowanym (funkcjonariuszom publicznym, stronom czynności cywilnoprawnych) weryfikacji autentyczności dokumentów najpowszechniej stosowanych dokumentów podróży i dokumentów tożsamości (zob. http://www.consilium.europa.eu/media/30016/qc0115618pln.pdf), a nie ustalanie, czy dany dokument uprawnia aktualnie do wjazdu do kraju członkowskiego Unii Europejskiej. Zagadnienie to reguluje bowiem, jak wskazano wyżej, kodeks graniczny Schengen i opublikowane na jego podstawie oficjalne wykazy. Brak jest przepisu, który z opublikowaniem danego dokumentu podróży w bazie PRADO wiązałyby skutki w postaci uznania tego dokumentu za uprawniający obywatela państwa trzeciego do wjazdu na teren Unii Europejskiej. W realiach niniejszej sprawy organy uwzględniły okoliczność, że dokument AUTORIZACION DE REGRESO był do 2014 r. dokumentem uprawniającym do wjazdu na teren Unii Europejskiej, a to wymierzając skarżącej karę w najniższej możliwej wysokości. Raz jeszcze jednak należy podkreślić dwie okoliczności. W sprawie nie chodzi o odpowiedzialność karną, a odpowiedzialność administracyjną, mającą ze swej istoty charakter zobiektywizowany. Celem tej odpowiedzialności jest nie tyle ukaranie sprawcy deliktu administracyjnego, co przede wszystkim funkcja prewencyjna. Po drugie, skoro skarżąca w celu osiągniecia zysku podejmuje się przewozu osób w międzynarodowym transporcie drogowym, to jako profesjonalista nie może się zasłaniać nieznajomością podstawowych przepisów regulujących tego rodzaju wyspecjalizowaną działalność (ignorantia iuris nocet).

IV.4. Bezzasadny jest zarzut naruszenia wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady legalizmu poprzez wydanie decyzji o nałożeniu na przewoźnika kary administracyjnej za niezastosowanie przepisów polskiej ustawy na terenie państwa obcego - Ukrainy. Zgodnie z art. 462 ust. 1 u.o.c., przedmiotowa kara administracyjna jest nakładana na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. W świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, że w dniu 27 stycznia 2017 r. do odprawy granicznej w drogowym przejściu granicznym w [...], na kierunku wjazdowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgłosił się obywatel Ukrainy [...], który został przywieziony do granicy przez skarżącą wykonującą przewóz międzynarodowy na trasie Lwów – Wrocław.

IV.5. Bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty te opierają się na założeniu, że dokument AUTORIZACION DE REGRESO również w dniu 27 stycznia 2017 r. uprawniał do wjazdu na teren strefy Schengen w związku z jego zamieszczeniem w bazie PRADO. Założenie to, co omówiono wyżej, okazało się błędne. Orzekające w sprawie organy zebrały wystarczający materiał dowodowy do wydania decyzji nakładającej na skarżącą przedmiotową karę administracyjną. Wnioski dowodowe formułowane przez skarżącą, o których mowa w skardze, nie miały zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Trafnie zostały zatem oddalone przez orzekające organy.

IV.6. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.