Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2052/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 29 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 707/20 odrzucającego skargę E. D. na uchwałę Rady Gminy Dębnica K. z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr ... w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D., w obrębach D., D. K. L. oraz S. z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 707/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę E. D. na uchwałę Rady Gminy D. K. z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr ... w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D., w obrębach D., D. K. L. oraz S. z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że E. D. i K. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. uchwałę.

Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2020 r. odrzucono skargę K. D.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 26 listopada 2020 r. zobowiązano skarżącą do wykazania posiadania indywidualnego interesu prawnego oraz jego naruszenia zaskarżoną w sprawie uchwałą, w szczególności poprzez podanie, czy jej nieruchomość, stanowiąca działkę nr ... obr. D., znajduje się na terenie objętym planem oraz wskazanie, w jaki sposób ustalenia planu wpływają na wykonywanie posiadanego prawa własności.

W odpowiedzi skarżąca wyjaśniła, że jej działka nr ... jest położona poza obszarem planu, w miejscu wskazanym na przedłożonym przez nią załączniku graficznym przy piśmie z dnia 12 października 2020 r. Zdaniem skarżącej, obszar działki jest objęty ponadnormatywną emisją hałasu z powodu planowanej w sąsiedztwie farmy wiatrowej, która stwarza niebezpieczeństwo wykorzystania obszaru zajętego pod wiatraki w sposób zakłócający korzystanie z jej nieruchomości ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.). W tych okolicznościach skarżąca uważa, że posiada interes prawny chroniony konkretnym przepisem prawa uprawniający ją do kwestionowania zaskarżonej uchwały. Wskazała, że działka nr ... była i jest użytkowana jako teren zabudowy jednorodzinnej, dla której normy hałasowe, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wynoszą 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej. Według prognozy oddziaływania na środowisko, sporządzonej w toku procedury uchwalania zaskarżonego planu na teren działki skarżącej oddziaływać będzie hałas o wartości w porze nocnej – 42,4 dB, czyli większy niż określony jako dopuszczalny w ww. rozporządzeniu. Potwierdza to, że uciążliwości związane z elektrowniami wykraczają poza granice obszaru wskazane w uchwale intencyjnej do sporządzania planu, co jest niedopuszczalne i bezprawne, gdyż wszelkie ustalenia, w tym hałas, od planowanych wiatraków winny wyłącznie odnosić się do obszaru objętego planem. Skarżąca zarzuciła niezgodność ze studium oraz brak określenia w planie stref związanych z ograniczeniami, o których mowa w art. 15 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na wezwanie Sądu, Wójt Gminy D. K. przedłożył kopię załącznika do zaskarżonej uchwały umożliwiającą identyfikację działki nr ..., zlokalizowanej poza planem oraz wypis i wyrys ze studium i kierunków zagospodarowania gminy D. K..

W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2021 r. Wójt Gminy wyjaśnił, że na podstawie zaskarżonego planu wydana została w dniu 14 października 2015 r. decyzja nr ... zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę farmy wiatrowej w Dobieszewie składającej się z 6 elektrowni wiatrowych. Gmina nie posiada informacji odnośnie realizacji inwestycji objętej powyższym pozwoleniem, podobnie jak informacji o tym, czy wydano w stosunku do niej pozwolenie na użytkowanie bądź czy pozwolenie takie jest w trakcie procedowania. Wskazano, że odległość nieruchomości nr ... w miejscowości D. od najbliższej planowanej siłowni wiatrowej wynosi 867 m. Wyjaśniono, że analiza akustyczna została wykonana dla parametrów najbardziej niekorzystnych środowiskowo ze względu na rozprzestrzenianie się hałasu. Podkreślono, że niezgodność zaskarżonego planu z uchwałą w przedmiocie studium była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi Wojewody P. o sygn. akt II SA/Gd 132/14, którą oddalono. Organ w załączeniu przedłożył wydruk z Systemu Informacji Przestrzennej Gminy D. K., przedstawiający jednocześnie zasięg strefy przeznaczonej pod lokalizację farm wiatrowych w zaskarżonym planie i studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga E. D. podlegała odrzuceniu.

Sąd wskazał, że skarga została wniesiona w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713, dalej: u.s.g.).

Z wyjaśnień udzielonych w toku postępowania przez skarżącą wynika, że jest ona właścicielką działki nr ... zabudowanej zabudową jednorodzinną, zlokalizowaną poza granicami planu, w odległości 867 m od najbliższej zaplanowanej elektrowni wiatrowej. Naruszenia swojego interesu prawnego skarżąca upatruje w ponadnormatywnym, przewidywanym w prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej w toku procedowania zaskarżonego planu, oddziaływaniu akustycznym przewidzianych w planie elektrowni wiatrowych na jej nieruchomość.

Sąd wyjaśnił, że w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych na terenie objętym planem. W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez właścicieli nieruchomości, które wprawdzie nie są objęte granicami planu miejscowego, lecz ustalenia planu mogą naruszać interes prawny lub uprawnienie właścicieli tych nieruchomości. Niewykluczone bowiem, że z uwagi na określone przeznaczenie terenu w granicach planu prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej leżącej poza granicami planu będą ograniczone w stopniu mającym wpływ na sposób zagospodarowania takiej nieruchomości (por. wyroki NSA: z 17 listopada 2016 r., II OSK 333/15, z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1940/10, z 1 września 2009 r., II OSK 900/09).

Zdaniem Sądu, zakres tego wpływu wyznaczają w niniejszej sprawie postanowienia kwestionowanego planu, określające sposób zagospodarowania terenów rolniczych z dopuszczeniem lokalizacji farmy wiatrowej, przez co zgodnie z planem należy rozumieć elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą, objętych kartą terenu R/EW i szczegółowymi symbolami cyfrowo – literowymi.

Zgodnie z § 10 ust. 2 planu, w ramach określania zasad kształtowania ładu przestrzennego, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów:

1) dopuszczono łącznie lokalizację nie więcej niż 6 elektrowni wiatrowych o mocy nie większej niż 5,0 MW każda, ich orientacyjne rozmieszczanie pokazano na rysunku planu,

2) wysokość całkowita wieży elektrowni wiatrowej wraz z łopatą wirnika w pozycji pionowej skierowanej ku górze: nie więcej niż 220,0 m ponad poziom terenu,

3) dopuszczono lokalizowanie wież elektrowni wiatrowych na granicy nieruchomości z zastrzeżeniem pkt 3 ust. 2 poza gruntami rolnymi stanowiącymi użytki rolne klas I-III,

4) ostateczna ilość, parametry i szczegółowa lokalizacja poszczególnych wież elektrowni wiatrowych ustalone zostaną w projekcie budowlanym, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko; o ostatecznej lokalizacji zadecyduje szczegółowa analiza wykonana po wyborze producenta elektrowni wiatrowych, w oparciu o jej parametry techniczne.

W ramach określonych zasad ochrony środowiska, przyrody i zdrowia ludzi w § 10 ust. 3 pkt 2 planu przewidziano, że usytuowanie wież elektrowni wiatrowych w stosunku do istniejącej okolicznej zabudowy oraz planowanej zabudowy w planach miejscowych obowiązujących w dniu podejmowania niniejszej uchwały musi zapewniać zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi. W § 10 ust. 3 pkt 4 planu określono, że planowany zespół elektrowni wiatrowych jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - zgodnie z przepisami odrębnymi.

W świetle powyższych przepisów ustalić należało, czy realizacja elektrowni wiatrowych zgodnie z planem i ich późniejsza eksploatacja będzie wiązać się z negatywnym oddziaływaniem na zabudowaną nieruchomość skarżącej, w sposób kwalifikowany jako naruszenie jej interesu prawnego.

W planie przewidziano zlokalizowanie w strefach R/EW 6 elektrowni wiatrowych, których rozmieszczenie na rysunku planu pokazano wyłącznie orientacyjnie. Dopuszczono lokalizowanie wież elektrowni wiatrowych na granicy nieruchomości pod warunkiem zapewnienia zachowania dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi. Ostateczna ilość, parametry i szczegółowa lokalizacja poszczególnych wież elektrowni wiatrowych zależeć będzie od wyników postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonego już w oparciu o konkretne parametry techniczne elektrowni.

Zdaniem Sądu, oddziaływanie akustyczne planowanych elektrowni wiatrowych, w ich orientacyjnej wyłącznie lokalizacji, przewidziane w sporządzonej prognozie oddziaływania na środowisko miało walor informacyjny, stanowiący materiał specjalistyczny i punkt wyjścia do takiego ukształtowania postanowień planu, które mogłyby przyczyniać się do ograniczania skutków negatywnych oddziaływań na środowisko przy realizacji funkcji dopuszczonych w planie. Sporządzona, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 247), prognoza oddziaływania na środowisko określa bowiem, analizuje i ocenia przewidywane znaczące oddziaływania na środowisko oraz przedstawia rozwiązania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących być rezultatem realizacji projektowanego dokumentu.

Sąd wskazał, że skonkretyzowany kształt inwestycji, w tym usytuowanie poszczególnych elektrowni wiatrowych i zakres ich oddziaływania, zależeć będzie natomiast od wyników postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w toku którego diagnozuje się źródła i zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na wszystkie komponenty środowiska. Przy tym, co najistotniejsze z punktu widzenia zabezpieczenia interesów skarżącej, usytuowanie wież elektrowni wiatrowych w stosunku do istniejącej okolicznej zabudowy oraz planowanej zabudowy w planach miejscowych obowiązujących w dniu podejmowania niniejszej uchwały musi zapewniać zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi. Nie ma zatem prawnych możliwości, aby w zgodzie z postanowieniami kwestionowanego planu zaprojektować elektrownie wiatrowe, których oddziaływanie na okoliczne nieruchomości zabudowane będzie przekraczało normy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 112), w brzmieniu aktualnym w dacie przygotowywania inwestycji. Plan wymaga bowiem, aby parametry i usytuowanie elektrowni wiatrowych dostosować do aktualnych wymagań hałasowych.

W ocenie Sądu, postanowienia planu we wskazanym zakresie nie mogą zatem naruszać interesu prawnego skarżącej, wbrew obawom której poziom hałasu niezależnie od usytuowania w przyszłości elektrowni wiatrowej, realizowanej w oparciu o ten plan, nie może przekraczać dopuszczalnych norm.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, realizacja inwestycji na podstawie decyzji Starosty S. z dnia 14 października 2015 r., nr ... r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego budowę farmy wiatrowej w Dobieszewie w zakresie 6 elektrowni wiatrowych, wydanej w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 981), zwanej dalej u.i.e.w., ale w oparciu o ustalenia kwestionowanego planu, nie spowoduje naruszenia interesów prawnych skarżącej. Kształt inwestycji objętej wskazaną decyzją musi być bowiem zgodny z planem i wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o czym stanowi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), co oznacza również, że jej oddziaływanie nie może naruszać norm hałasowych.

Sąd pierwszej instancji wskazał również, że przepisy przejściowe u.i.e.w. zabezpieczają interes prawny skarżącej, w art. 15 ust. 2 i 3 stanowiąc, że jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 (obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy, zachowującym moc) lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4 (określającego minimalną odległość elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego). Mechanizm ten zabezpiecza interesy prawne osób posiadających zabudowania w sąsiedztwie planowanych elektrowni wiatrowych.

W rezultacie Sąd stwierdził, że zarówno postanowienia planu, jak i przepisy u.i.e.w. chronią interes prawny skarżącej, nie narażając jej na jakiekolwiek negatywne konsekwencje w postaci zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jej uprawnień.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd Wojewódzki przyjął, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanki naruszenia interesu prawnego postanowieniami skarżonego planu. Chcąc doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej uchwały, w ślad za cytowanymi przepisami, skarżąca winna była wykazać bezpośredni, negatywny wpływ dostrzeżonych w planie nieprawidłowości na sferę jej uprawnień. W ocenie Sądu, temu obowiązkowi natomiast skarżąca nie sprostała.

Sąd uznał, że brak wykazania naruszenia interesu prawnego przez skarżącą przesądził o niedopuszczalności analizy podniesionych zarzutów z perspektywy przesłanek stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie planu miejscowego, wynikających z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), w granicach, w jakich nie były one przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 132/14. Sąd bowiem, na podstawie art. 101 ust. 2 u.s.g., jest związany stanowiskiem Sądu wyrażonym w sprawie ze skargi Wojewody na tą samą uchwałę w kwestii zgodności planu ze studium oraz braku możliwości przekroczenia norm hałasowych.

Sąd wskazał, że dopuszczalność kontroli jest uzależniona od naruszenia interesu prawnego skarżącej i odbywa się w granicach naruszenia. Niezachowanie podstawowej relacji pomiędzy interesem prawnym, normą prawa materialnego oraz zaistnieniem uchybienia godzącego w sferę uprawnień skarżącego, przesądziło o niedopuszczalności wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), skargę odrzucił.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła E. D..

I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu w części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 postanowieniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego a mianowicie:

art. 101 ust.1 u.s.g., w zw. z art. 6 ust. 1 . w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 , w zw. z art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z §1 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w zw. z art. 51 ust. 2 pkt 2e zdanie 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zw. z art. 140 k.c., w zw. z art. 143 k.c. oraz art. 144 k.c. w zw. z art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. wyrażające się w:

- braku dokonania przez Sąd I instancji na etapie badania zasadności skargi kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji, tj.:

a) regulacji określających zakres definicyjny pojęcia interesu prawnego w złożeniu skargi indywidualnej na uchwałę Rady Gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

b) regulacji określających obligatoryjny wymóg zgodności zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko w postaci elektrowni wiatrowych oraz w zakresie dopuszczalnych granic oddziaływania generowanego przez przedsięwzięcia w postaci elektrowni wiatrowych z zapisami zawartymi w studium uwarunkowań oraz kierunków zagospodarowania gminy,

c) regulacji określających dopuszczalny zakres immisji w postaci hałasu jaki może być generowany przez przedsięwzięcia w postaci elektrowni wiatrowych,

d) regulacji określających wymóg spójności zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym lokalizacji przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko w postaci elektrowni wiatrowych oraz w zakresie dopuszczalnych granic oddziaływania generowanego przez przedsięwzięcia w postaci elektrowni wiatrowych z treścią dokumentu w postaci Prognozy oddziaływania na środowisko,

e) regulacji określających legitymację właścicieli nieruchomości objętych zakresem oddziaływania przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego elektrowni wiatrowych do realizacji w sposób niezakłócony uprawnień wynikających z podmiotowego prawa własności oraz ochrony przed immisjami generowanymi przez przedsięwzięcia w postaci elektrowni wiatrowych, który to brak łącznej subsumpcji wyszczególnionych regulacji materialnoprawnych skutkował:

- Uznaniem przez Sąd I instancji, iż sytuacja, w której w treści Prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonej w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D. w obrębach D., D. K. L. oraz S. z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych wskazane oraz potwierdzone zostało ponadnormatywne oddziaływanie hałasu, który generowany będzie przez przewidziane w rzeczonym miejscowym planie przedsięwzięcia w postaci elektrowni wiatrowych na tereny sąsiednie, w tym także tereny sąsiadujące z przewidzianymi terenami pod lokalizację elektrowni wiatrowych, znajdującymi poza obszarem wyszczególnionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także na obszar na którym zlokalizowana jest nieruchomość skarżącej kasacyjnie oznaczona jako działka nr ... mającej status nieruchomości zabudowanej zabudowa jednorodzinna (a które to ponadnormatywne oddziaływanie stanowi bezpośrednie następstwo zawartego w uchwale Rady Gminy D. K. nr ... zapisu przewidującego lokalizacje wież elektrowni wiatrowych na granicy nieruchomości oraz zapisów dotyczących parametrów ilościowych oraz związanych z mocą elektrowni wiatrowych), w tym także:

- Sytuacja, w której potwierdzone w treści Prognozy oddziaływania na środowisko (sporządzonej w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D. w obrębach D.. D. K. L. oraz S. z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych) ponad normatywne oddziaływanie hałasu wykraczające poza granice miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz oddziaływujące na znajdujące się poza granicami planu tereny w tym obszar lokalizacji nieruchomości skarżącej kasacyjnie E. D. ma charakter sprzeczny z zapisami zawartymi w studium uwarunkowań oraz kierunków zagospodarowania Gminy, dotyczącymi utworzenia stref ochronnych oraz zachowania bezpiecznej odległości terenów inwestycyjnych od nieruchomości sąsiednich.

- Nie kreują po stronie skarżącej kasacyjnie interesu prawnego do skutecznego złożenia skargi w trybie art. 101 ust.1 ustawy o Samorządzie Gminnym skargi na Uchwałę Rady Gminy D. nr ...

albowiem jak wskazał Sąd I instancji:

a) prognoza oddziaływania na środowisko nie stanowi dokumentu mającego charakter wiążący dla ustalenia zakresu oddziaływania przewidzianych w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D. w obrębach D., D. K. L. oraz S.

w tym w szczególności:

b) nie stanowi wiążącego, a jedynie prognozowany zakres oddziaływania elektrowni wiatrowych na tereny sąsiednie . który może zostać prawidłowo określony w postępowaniu w materii środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację elektrowni wiatrowych

- która to ocena merytoryczna Sądu I instancji skutkowała zastosowaniem instytucji odrzucenia skargi skarżącej kasacyjnie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 5 p.p.s.a.

podczas gdy:

- w świetle kumulatywnej subsumpcji oraz prawidłowej interpretacji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji:

a) sytuacja w której występująca niespójność pomiędzy zapisami zawartymi w uchwale Rady Gminy D. K. oraz zapisami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy, a także niespójność pomiędzy zapisami zawartymi w uchwale Rady Gminy D. K. oraz treścią Prognozy oddziaływania na środowisko (mającego status dokumentu ustawowo uregulowanego, stanowiącego podstawę ustalenia wpływu zapisów przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na uwarunkowania środowiskowe oraz aspekty związane z władaniem nieruchomościami sąsiednimi), dotycząca dopuszczalnego zakresu oddziaływania przedsięwzięć w postaci elektrowni wiatrowych oraz zakresu natężenia wskazanego oddziaływania (w tym w szczególności niespójność dotycząca wykraczania oddziaływania hałasu poza granice wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D. w obrębach D.. D. K. L. oraz S. oraz niespójność dotycząca wyższych norm hałasu jaki oddziaływać będzie poza granice planu niż zakres dopuszczalny ustawowo), spowodują, iż zlokalizowane zgodnie z zapisami planu elektrownie wiatrowe oddziaływać będą na nieruchomość skarżącej, kreującej ponadnormatywne natężenie hałasu, wpływające na ograniczenie uprawnień skarżącej w zakresie niezakłóconego władania nieruchomością w granicach podmiotowego prawa własności oraz wpływające na uprawnienie w zakresie ochrony nienaruszalnego struktury nieruchomości przez skarżącą kasacyjnie;

- kreuje po stronie skarżącej kasacyjnie istotne skonkretyzowane zagrożenie niemożności prawidłowego, niezakłóconego korzystania przez skarżącą z nieruchomości w granicach objętych podmiotowym prawem własności, determinowane immisjami w postaci hałasu ponadprzeciętna miarę których zaistnienie wiąże się z lokalizacja elektrowni wiatrowych względem nieruchomości skarżącej kasacyjnie oraz technicznymi paramentami planowanych elektrowni wiatrowych, a więc powoduje naruszenie uprawnień skarżącej kasacyjnie wynikających z konkretnej podstawy materialnoprawnej w postaci regulacji art. 140 k.c.. art. 143 k.c. art. 144 k.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., a w rezultacie kreuje zasadnicze elementy kształtujące interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. we wniesieniu przez skarżąca skargi na wskazaną uchwałę Rady Gminy D. K. nr ....

a w konsekwencji:

- in casu przedmiotowej sprawy zachodziła podstawa do objęcia skargi zakresem merytorycznego rozpoznania w trybie i na podstawie wspomnianego art. 101 ust. 1 u.s.g.

2. naruszenie art. 9 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 2a. w zw. z art. 15 ust.1, w zw. z art. i 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 1 ust. 1 a. w zw. z art. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomu hałasu w środowisku w zw. z art. 140 k.c., art. 143 k.c., art. 144 k.c. oraz art. 3 pkt. 20 . w zw. z art. 28 § 2 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 58 § 1 pkt. 5a p.p.s.a. wyrażające się w:

- braku dokonania przez Sąd I instancji kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius, skutkujące uznaniem przez Sąd I instancji (niezależnie od uprzedniego uznania przez Sąd Instancji, iż zapisy uchwały Rady Gminy D. K. nie powodują naruszenia interesu prawnego E. D.), iż:

a) skarżąca kasacyjnie nie wykazała materialnoprawnych podstaw z których wynikałby interes prawny Skarżącej kasacyjnie w sformułowaniu w trybie art. 101 ust.1 ustawy o Samorządzie gminnym skargi na uchwałę Rady Gminy D. K. nr ... a także nie wykazała bezpośredniego wpływu wskazanych w skardze na wskazana Uchwałę Rady Gminy uchybień na sferę uprawnień Skarżącej kasacyjnie,

a finalnie:

b) wydaniem przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w materii odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z brakiem interesu prawnego E. D. do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g.

w sytuacji gdy:

- dokonanie kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius do stanu faktycznego zaistniałego na kawie przedmiotowej sprawy i wskazanego przez Skarżąca kasacyjnie w skardze na Uchwałę nr .... prowadzi do konkluzji, iż:

- skarżąca kasacyjnie w rzeczywistości zadośćuczyniła obowiązkowi wykazania interesu prawnego we wniesieniu skargi indywidualnej na uchwałę Rady Gminy D. K. w szczególności:

- skarżąca kasacyjnie wskazała in concreto regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które naruszała wspomniana uchwała nr ..., a także wskazała w sposób transparentny zakres w jaki wskazana uchwała narusza przedmiotowe regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

w szczególności:

b) skarżąca kasacyjnie wykazała, iż uchwała Rady Gminy D. K. nr ... narusza wyrażone na kanwie art. 9 ust.1, art. 10 ust.2a . art. 15 ust.1 . art. 15 ust.3 pkt. 3a u.p.z.p. reguły normujące bezwzględnie wiążący charakter zapisów zawartych w studium dla zapisów wyrażonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym wiążącego charakteru zapisów dotyczących lokalizacji i rozmieszczenia urządzenia wytwarzające energie z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, które to wyszczególnione naruszenia obejmują:

- wyznaczenie stref na nowych terenach niewskazanych uprzednio w studium,

- wykraczanie izofony o parametrach powyżej 40 dB niezależnie od rodzaju elektrowni poza granice lokalizacji przewidziane w studium, a także poza granice planu, a w konsekwencji objęcie istniejącej zabudowy jednorodzinnej, w tym objętej powyższym rodzajem zabudowy nieruchomości E. D. sfera oddziaływania akustycznego powyżej 40 dB

c) skarżąca kasacyjnie wskazała in concreto regulacje ustawy Prawo ochrony środowiska oraz Rozporządzenia regulującego dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku (będącego aktem 1 wykonawczym do ustawy o ochronie środowiska) z którego zapisami sprzeczne są zapisy uchwały nr 1 ... w tym wykazała zakres i charakter rzeczonych sprzeczności, w szczególności: L d) Skarżąca kasacyjnie wskazała, iż zapisy uchwały nr ... w szczególności zapisy I umożliwiające lokalizacje elektrowni wiatrowych na granicy nieruchomości oraz przewidujące wysokość wież elektrowni wiatrowych oraz moc turbin rzeczonej elektrowni wiatrowych nie tylko umożliwiają oddziaływanie hałasu generowanego przez planowane inwestycje wiatrowe poza granice lokalizacji 1 elektrowni. lecz także powodują, iż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna znajdująca się w obszarze oddziaływania przewidzianych inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych, w tym w szczególności nieruchomość Skarżącej kasacyjnie narażona będzie na oddziaływanie akustyczne powyżej 40 PB, a więc w częstotliwości większej niż przewidzianej dla tego rodzaju zabudowy w porze nocnej w Rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. a ponadto:

d) skarżąca kasacyjnie wykazała, iż wskazane w pkt. a oraz pkt b poprzedzających akapitów niezgodne z leges spéciales zapisy uchwały nr ... kreują bezpośrednie ujemne skutki w sferze prawnej skarżącej kasacyjnie,

w szczególności:

f) skarżąca kasacyjnie wskazała in concreto, iż przewidziane w zapisach uchwały nr ... odziaływanie akustyczne elektrowni wiatrowych o częstotliwości powyżej 40 dB oddziaływać będzie bezpośrednio na nieruchomość skarżącej kasacyjnie oznaczonej jako działka ewidencyjna nr ... położonej w miejscowości D., ze względu na odległość nieruchomości od działek inwestycyjnych, wynosząca 867 metrów, a więc odległość mniejsza niż minimalna dopuszczalna odległość obowiązująca de lege lata na podstawie ustawy o inwestycjach w postaci elektrowni wiatrowych), która to nieruchomość ma charakter nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym wolnostojącym o funkcji mieszkaniowej, narażając Skarżąca kasacyjnie na oddziaływań immisji hałasu w granicach przekraczających dopuszczalne normy wynikającej z aktów prawnych

g) skarżąca kasacyjnie wykazała, iż przewidziana w uchwale nr ... mniejsza niż obecnie przewidziana odległość działki nr ... od inwestycji w postaci elektrowni wiatrowej spowoduje powstanie po stronie skarżącej kasacyjnie ograniczeń w zakresie możliwości rozbudowy nieruchomości, a więc ingerować będzie w zakres podmiotowego prawa własności skarżącej kasacyjnie, ograniczając skarżącego kasacyjnie w zakresie realizacji uprawnienia w postaci ius utendi, a wiec uprawnienia wynikające wprost z regulacji art. 140 k.c., art. 143 k.c, .ora art. 144 k.c.

Sąd I instancji uznał zatem, iż skarżąca kasacyjnie nie wykazała interesu prawnego

w zaskarżeniu w trybie art. 101 ust.1 u.s.g., a finalnie, iż zachodziły podstawy do odrzucenia skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., w sytuacji gdy:

a) w świetle kumulatywnej subsumpcji wskazanych przez skarżącej kasacyjnie treści zarzutu kasacyjnego regulacji in jus skarżąca kasacyjnie w rzeczywistości wykazała zasadnicze elementy kształtujące interes prawny E. D. w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy D. K. nr ..., przede wszystkim:

- aspekt w postaci wskazania, iż zapisy wskazanej uchwały naruszają konkretne regulacje ustawowe

- aspekt w postaci wykazania, iż rzeczone naruszenia przez zapisy uchwały konkretnych regulacji ustawowych bezpośrednio oddziaływały w sferę uprawnień właścicielskich skarżącej kasacyjnie, a więc uprawnień objęty ochrona materialnoprawną.

3. Naruszenie art. 15 ust. 2, w zw. art. 15 ust. 3. w zw. z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w zw. z art. art. 9 ust. 4, w zw. z art. 10 ust. 2a. w zw. z art. 15 ust. 1, w zw. z art. 15 ust. 3 pkt. 3a u.p.z.p., w zw. z art. 113 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 1 ust. 1 a, w zw. z art. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomu hałasu w środowisku w zw. art. 101 ust. 1 u.s.g., w zw. z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. wyrażające się w:

- dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej wykładni regulacji art. 15 ust. 2 oraz art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, polegającej na:

a) uznaniu przez Sąd I instancji, iż wynikające ze wskazanych regulacji in ius reguły obejmujące: zachowanie mocy obowiązującej przez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tj. właśnie uchwałę nr ...) oraz także: odmowę wydania pozwolenia na budowę oraz realizację inwestycji w sytuacji gdy przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego inwestycje w postaci elektrowni wiatrowych nie spełniają wymogów przewidzianych w art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrownia wiatrowych wyłączają możliwość skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

która to wykładnia Sądu I instancji skutkowała:

- uznaniem, iż skarżąca kasacyjnie nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę Rady Gminy D. K. nr ..., albowiem posiada wystarczająca ochronę prawna przewidziana na kanwie wspomnianej regulacji art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych,

w sytuacji gdy:

- prawidłowa wykładnia regulacji art. 15 ust. 2 oraz 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, prowadzi do konkluzji, iż wskazane regulacje in ius w żadnym wypadku nie wyłączają legitymacji w zakresie wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu I zagospodarowania przestrzennego, w tym nie podważają interesu prawnego w złożeniu powyższej skargi, albowiem:

a) wskazane regulacje stanowią kreują podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej oraz zgody na realizację rzeczonej inwestycji jedynie w przypadku niezgodnego z przewidzianym w art. 4 rzeczonej ustawy parametrem odległości nie ingerując w sytuację niezgodności zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z zapisami studium (które również 1 zachowują moc obowiązująca) oraz regulacjami ustaw szczególnych,

b) wskazane regulacje nie znoszą automatycznie zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego niezgodnych z zapisami studium w zakresie lokalizacji, rozmieszczenia oraz stref,

c) zaś jedyną skuteczna ochronę prawna może stanowić skarga wniesiona w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym.

Sąd I instancji uznał zatem, iż regulację art. 15 ust. 2 oraz art. 15 ust .3. w zw. z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowią przeszkodę do skutecznego złożenia przez skarżącą kasacyjnie skargi na uchwałę Rady Gminy D. K. nr ..., w sytuacji gdy w świetle prawidłowej interpretacji wskazanych regulacji, nie wyłączają one w żaden sposób legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy D. K. nr ... ze względu na sprzeczność jej zapisów ze studium oraz regulacjami normującymi dopuszczalne poziomy hałasu ograniczająca bezpośrednio prawa skarżącej kasacyjnie jako właścicielki działki, a także nie znoszą interesu prawnego skarżącej kasacyjnie w zakresie wniesienia skargi w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym ze względu na zagrożenie jakie zapisy uchwały mogą kreować dla możliwości dalszej rozbudowy działki nr ....

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie objętego zaskarżeniem postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wedle norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw, odnoszących się do orzeczenia o odrzuceniu skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Zgodzić się należało z zarzutami skargi kasacyjnej, że Sąd Wojewódzki z naruszeniem art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z przepisami art. 140 k.c. i art. 144 k.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. stwierdził brak legitymacji skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W związku z tym, że wadliwość zaskarżonego postanowienia wynika w dużej mierze z niewłaściwej wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g., konieczne jest przedstawienie w tym zakresie uwag ogólnych. Przede wszystkim należy wskazać, że Sąd Wojewódzki wyszedł z błędnego założenia, iż: "Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę, czyli wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne (...)".

Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z przytoczonego przepisu wynika expressis verbis, że badanie legitymacji strony skarżącej wymaga wyłącznie ustalenia, czy zaskarżony akt narusza jej interes prawny. Natomiast ocena zgodności z prawem zaskarżonej uchwały ma znaczenie dla wyniku rozstrzyganej merytorycznie sprawy.

Podkreślenia wymaga, że kwestii "naruszenia interesu prawnego" nie należy utożsamiać z "naruszeniem prawa". Jak trafnie wyjaśniono w piśmiennictwie: "Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Rozpoznając skargę, sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem" (Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 808).

Również w orzecznictwie przyjmuje się, że wykazanie naruszenia interesu prawnego przez stronę wnoszącą skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie oznacza, że uchwała narusza prawo. Zagadnienie to może być rozważane dopiero w trakcie merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, nie zaś na etapie badania legitymacji skargowej (zob. postanowienie NSA z 17 grudnia 2019 r. II OSK 3758/19).

Tymczasem w niniejszej sprawie przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia argumentacja Sądu Wojewódzkiego wykracza poza aspekty związane z badaniem legitymacji skarżącej i świadczy o braku właściwego rozgraniczenia etapu związanego z badaniem naruszenia interesu prawnego podmiotu skarżącego uchwałę w przedmiocie planu miejscowego i etapu poświęconego merytorycznej ocenie zaskarżonego aktu.

Mianowicie Sąd Wojewódzki ocenę co do niewykazania przez stronę naruszenia jej interesu prawnego wywiódł z analizy postanowień przedmiotowej uchwały, uznając, że gwarantują one takie usytuowanie elektrowni wiatrowych, które nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu na pobliskich terenach. Zauważyć należy, że ustalenia i rozważania prawne Sądu Wojewódzkiego co do regulacji zawartych w przedmiotowej uchwale dokonane zostały w istocie pod kątem ich zgodności z prawem, co było przedwczesne na etapie sprawdzania legitymacji procesowej skarżącej. W rezultacie Sąd Wojewódzki błędnie uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej, gdyż "zarówno postanowienia planu, jak i przepisy u.i.e.w. (ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych) chronią interes prawny skarżącej, nie narażając jej na jakiekolwiek negatywne konsekwencji w postaci zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jej uprawnień.

Wyrażając takie stanowisko, Sąd Wojewódzki nie odniósł się w sposób należyty do okoliczności wskazanych przez skarżącą dla wykazania legitymacji procesowej, stosownie do wymogów art. 101 ust. 1 u.s.g. Jak bowiem wynika z akt sprawy, skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości użytkowanej jako teren zabudowy jednorodzinnej, położonej w sąsiedztwie obszaru objętego planem i przeznaczonego pod budowę farmy wiatrowej składającej się z sześciu elektrowni wiatrowych, stanowiącej przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Według twierdzeń skarżącej, zaplanowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na jej nieruchomość, gdyż w prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej w toku procedury uchwalania zaskarżonego planu ustalono, że na teren działki skarżącej oddziaływać będzie hałas o wartości 42,4 dB w porze nocnej, czyli przekraczający dopuszczalne normy.

Skoro zatem w postępowaniu sądowym nie podważono danych wynikających z wymienionej prognozy środowiskowej, to należało uznać, że skarżąca wykazała potencjalne uciążliwości przyszłej inwestycji, mogące negatywnie oddziaływać na zabudowę jednorodzinną skarżącej. Niewątpliwie skarżąca w takiej sytuacji mogła wywodzić, że realizacja zaplanowanej inwestycji stwarza niebezpieczeństwo immisji w zakresie hałasu, które będą ponadnormatywnie zakłócać korzystanie z jej własnej nieruchomości (art. 140 k.c., art. 144 k.c.). Zauważyć należy, że podana w uzasadnieniu postanowienia odległość 867 m pomiędzy zabudową jednorodzinną na działce nr ... a najbliższą zaplanowaną elektrownią wiatrową niewątpliwie była uwzględniana w prognozie środowiskowej, a ponadto dotyczyła ona orientacyjnego położenia elektrowni wiatrowej. W tym kontekście niejasne są uwagi Sądu Wojewódzkiego odnoszące się do unormowań ustawowych dotyczących minimalnych odległości elektrowni wiatrowych od budynku mieszkalnego. Niezrozumiała jest też konstatacja Sądu, że skarżąca "chcąc doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej uchwały (...) winna była wykazać bezpośredni, negatywny wpływ dostrzeżonych w planie nieprawidłowości na sferę jej uprawnień", podczas gdy wykazanie naruszenia interesu prawnego ma stanowić podstawę do samego zaskarżenia uchwały, a nie jej wzruszenia, które może być efektem uwzględnienia skargi.

Podkreślić jeszcze raz należy, że na etapie sprawdzania dopuszczalności skargi wystarczy ustalenie, że kwestionowane postanowienia zaskarżonej uchwały bezpośrednio naruszają uprawnienia strony skarżącej, której prawo własności podlega ochronie, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w związku z przepisami art. 140 i art. 144 k.c.

Rozstrzygając o legitymacji procesowej strony skarżącej należy rozważyć, czy wskutek postanowień nowego planu miejscowego zmienił się stan prawno-planistyczny poszczególnych działek gruntowych, a zwłaszcza czy nastąpiło pogorszenie sytuacji właścicieli nieruchomości w kontekście przysługujących im uprawnień do korzystania z nieruchomości zgodnie z ich społeczno - gospodarczym przeznaczeniem, a także uprawnień wynikających z ochrony przed uciążliwymi immisjami. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że badając uprawnienie konkretnego podmiotu do złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. - za dopuszczalne uznać należy zaskarżenie uregulowań planu, które chociaż nie dotyczą bezpośrednio nieruchomości strony skarżącej, to jednak oddziałują na przysługujące jej prawo własności do nieruchomości objętej planem lub sąsiadującej z terenami leżącymi w granicach planu.

Każdorazowo konieczna jest więc analiza, czy przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania oznaczonego terenu powoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości sąsiednich. Przyjmuje się w szczególności, że naruszeniem interesu prawnego może być takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym ich użytkowaniu. Należy mieć przy tym na uwadze regulacje dotyczące tzw. prawa sąsiedzkiego, a zwłaszcza art. 144 k.c., który stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (por. wyroki NSA z dnia 1 września 2009 r. II OSK 900/09, z 2 grudnia 2010 r. II OSK 1940/10, z 3 listopada 2010 r. II OSK 1780/10, z 5 listopada 2014 r. II OSK 974/13, z 12 kwietnia 2017 r. II OSK 1141/16, z 4 listopada 2020 r. II OSK 2278/18, postanowienie NSA z 30 sierpnia 2017 r. II OSK 1402/17).

Zaakcentować trzeba, że stosownie do art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:

1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;

2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Uwzględnienie powyższych uwarunkowań prawnych powinno w niniejszej sprawie prowadzić do stwierdzenia, że skarżąca wykazała naruszenie jej własnego interesu prawnego ustaleniami przedmiotowego planu w sytuacji, gdy nie zostały zanegowane okoliczności wskazujące na potencjalne przekroczenie norm w zakresie ochrony przed hałasem w przypadku realizacji zaplanowanej inwestycji.

W takim stanie sprawy, skarżąca powinna mieć zagwarantowane zainicjowanie kontroli sądowej celem sprawdzenia, czy rozwiązania przyjęte w planie miejscowym odpowiadają ustawowym wymogom.

Ze względu na zarzuty podniesione przez skarżącą, miała ona prawo oczekiwać, że dojdzie do oceny, czy postanowienia planu zawierają rozwiązania gwarantujące ochronę terenu zabudowy mieszkaniowej przed nadmiernymi immisjami zaplanowanej farmy wiatrowej oraz czy nie naruszono zasad obowiązujących przy sporządzaniu planu w zakresie dotyczącym jej interesu prawnego. Pamiętać należy, że normy obowiązujące na etapie uchwalania aktu planistycznego chronią interes prawny każdego, kto z racji przysługującego mu prawa własności może domagać się, aby korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem nie doznawało ograniczeń niemających uzasadnienia w przepisach prawa i aby ustalanie przez organ planistyczny zasad zagospodarowania i zabudowy terenu odbywało się zgodnie z wymogami ładu przestrzennego, zrównoważonego rozwoju, z uwzględnieniem walorów architektonicznych, krajobrazowych i ekonomicznych przestrzeni, jak też wymaganiami w zakresie ochrony środowiska i ochrony własności, a także przy uwzględnieniu innych wartości przewidzianych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p.

W sytuacji, gdy ustalenia planu obejmują tereny o różnym przeznaczeniu, a charakter istniejącego oraz planowanego zagospodarowania terenu wskazuje na możliwość oddziaływania obiektów budowlanych na zabudowę sąsiednią, to konieczne jest wyważenie interesów prawnych właścicieli poszczególnych nieruchomości. Dlatego w niniejszej sprawie należało przyznać skarżącej legitymację do zaskarżenia uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego, aby możliwa była ocena, czy naruszenie jej interesu prawnego zakwestionowanymi postanowieniami planu odbyło się zgodnie z prawem, a w szczególności czy organ stanowiący nie nadużył władztwa planistycznego przewidzianego w art. 3 ust. 1 u.p.z.p.

Z tych wszystkich względów wadliwa była ocena Sądu Wojewódzkiego co do braku legitymacji skarżącej w niniejszej sprawie, a w konsekwencji niezasadne było odrzucenie jej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Wobec powyższego, zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy stwierdzić, że w świetle art. 203 i art. 204 p.p.s.a., brak jest podstaw do takiego rozstrzygnięcia w przypadku, gdy - tak jak w rozpoznawanej sprawie - przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie kończące postępowanie w sprawie, co jednak nie oznacza, że koszty związane z wniesieniem skargi kasacyjnej nie mogą być rozliczone w wyroku, z uwzględnieniem zasad dotyczących zwrotu kosztów postępowania wynikających z art. 200 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r. sygn. I OPS 4/07, postanowienie NSA z 23 sierpnia 2016 r., sygn. II OSK 1719/16).

-----------------------

20