Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 372/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 3,  art. 247
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: I. odrzucić skargę, II. oddalić wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 kwietnia

2018 r., pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej doradcę podatkowego P. S. do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie, w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wraz z wezwaniem przesłano urzędowy formularz w celu jego wypełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 10 kwietnia 2018 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie (pismo z dnia 13 kwietnia 2018 r.) doradca podatkowy wskazał, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Jednocześnie przesłano podpisany przez skarżącą wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Następnie, pismem z dnia 2 maja 2018 r., skierowanym bezpośrednio do strony skarżącej Sąd wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tego środka zaskarżenia.

Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 8 maja 2018 r. na wskazany w skardze adres do doręczeń. Strona nie uzupełniła braku formalnego skargi w zakreślonym terminie, pozostawiając przedmiotowe wezwanie bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w myśl art. 46 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.: dalej - p.p.s.a.) powinna spełniać wymogi pisma procesowego. Przepis ten stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać:

1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

2) oznaczenie rodzaju pisma;

3) osnowę wniosku lub oświadczenia;

4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

5) wymienienie załączników.

Zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 p.p.s.a., gdy skargę wnosi pełnomocnik procesowy, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W stanie faktycznym sprawy, po stwierdzeniu, że wniesiona i podpisana przez doradcę podatkowego P. S. skarga obarczona jest brakiem formalnym z uwagi na to, że nie dołączono do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, Sąd wezwał wymienionego pełnomocnika do przedłożenia w terminie 7 dni stosownego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik nie przedłożył żądanego pełnomocnictwa, lecz poinformował, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Nie ulega jednak wątpliwości, że oświadczenie to nie ma potwierdzenia w zawartości akt sądowych.

Mając na uwadze okoliczność niewykazania przez pełnomocnika umocowania do reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowym, przywołać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), wedle którego: "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę".

Kierując się tym poglądem Sąd za zasadne uznał wezwanie strony skarżącej do osobistego podpisania skargi (lub nadesłania podpisanego odpisu skargi), co uczynił pismem z dnia 2 maja 2018 r., które doręczono skarżącej na adres do doręczeń wskazany w skardze.

Stwierdzić należy, że także strona skarżąca, pomimo wezwania, nie uzupełniła braku formalnego skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt I sentencji.

Jednocześnie w pkt II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14).

Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.