Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 378/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Uzasadnienie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 199 poz 1671
law: Ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędziowie Stanisław Gronowski NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Maciej Nawrocki po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1808/08 w sprawie ze skargi "P." Spółki Jawnej – J. J., S. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz "P." Spółki Jawnej – J. J., S. G. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1808/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] nakładającą na "P." sp.j. J. J., S. G. z siedzibą w Z. karę pieniężną w wysokości 100 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganego wyposażenia awaryjnego.

W pkt. 2 Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, a w pkt. 3 orzekł o kosztach postępowania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...] stycznia 2008 r. na drodze krajowej nr 19 w B. poddano kontroli należący do skarżącej spółki samochód ciężarowy marki Scania o nr rej. [...]. Pojazdem wykonywany był przewóz drogowy na potrzeby własne towarów niebezpiecznych. Kierowca okazał do kontroli instrukcję pisemną dla kierowcy, dla ostatnio przewożonego materiału UN 1203 - olej opałowy lekki, ale nie okazał jednego elementu wyposażenia awaryjnego wynikającego z instrukcji pisemnej: lampy przenośnej. Jak zapisano w protokole kontroli, opisany brak wynika z instrukcji pisemnej dla kierowcy do materiału UN 1203 i stanowi naruszenie przepisu 8.1.5 Umowy europejskiej dotyczącej przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 99, poz. 667, obecnie: t.j. Dz.U. z 2009 r., Nr 27, poz. 162 zwanej dalej: umową ADR).

W toku prowadzonego postępowania skarżąca spółka odniosła się do ustaleń kontroli drogowej wskazując m.in., że instrukcja przewiduje zastąpienie lampy przenośnej innym sprzętem, np. trójkątami ostrzegawczymi, które kierowca posiadał w dniu kontroli.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 100 zł na podstawie art. 93 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 pkt. 1, art. 92 ust. 4 i Ip. 6.3.3. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. – zwana dalej: u.t.d.) za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego wyposażenia awaryjnego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przewoźnik ma obowiązek wyposażenia kierowcy we wszystkie wymagane dokumenty i elementy wynikające z zapisów umowy ADR oraz z instrukcji pisemnej dla kierowcy.

Utrzymując decyzję organu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał się m.in. na treść art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), zgodnie z którym kierujący pojazdem przewożącym towary niebezpieczne, oprócz dokumentów wymaganych odrębnymi przepisami i wiążącymi umowami międzynarodowymi, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie organów lub osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli m.in. instrukcje pisemne na wypadek awarii dotyczące wszystkich przewożonych towarów niebezpiecznych, zgodne z zakresem, formą i językiem określonymi przez umowę ADR. Stosownie do Ip. 5.4.3.1 umowy ADR w celu zapobieżenia wypadkom i zagrożeniom, które mogą powstać podczas przewozu, kierowcę należy zaopatrzyć w pisemne instrukcje dotyczące każdego przewożonego materiału lub przedmiotu niebezpiecznego, lub każdej grupy towarów charakteryzujących się takimi samymi zagrożeniami, podając zwięźle informacje wskazane w tym przepisie. W ocenie organu, Inspektorzy Transportu Drogowego stwierdzili jedno naruszenie warunków dokonywania przewozu towarów niebezpiecznych, wynikające z niedopełnienia obowiązku opisanego w lp. 8.1.5 umowy ADR. Kierowca nie zgłosił wobec tego stwierdzenia żadnych zastrzeżeń, podpisał protokół i nie wniósł uwag co do jego treści.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., rozpatrując skargę skarżącej Spółki, uchylił decyzje organów obu instancji.

W uzasadnieniu Sąd uznał jako bezsporny fakt, że w trakcie kontroli pojazdu należącego do strony skarżącej, dokonanej w dniu [...] stycznia 2008 r., stwierdzono brak jednego elementu wyposażenia awaryjnego w postaci lampy przenośnej. Zdaniem Sądu, najbardziej istotną kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, czy w kontrolowanym pojeździe znajdowały się inne elementy tego wyposażenia, które mogłyby zastąpić brak lampy, zgodnie z przepisami lp. 8.1.5 umowy ADR. Sąd ocenił, że kontrola dokonana przez inspektorów WITD ograniczyła się do sprawdzenia, czy pojazd posiada na swoim wyposażeniu wyłącznie lampę przenośną, bowiem tylko ta była wymieniona w instrukcji i stanowiła niezbędny element wyposażenia pojazdu na wypadek awarii. W ocenie Sądu I instancji, zapis protokołu świadczy o tym, że kontrolujący nie sprawdził zarówno posiadanego przez kierowcę pojazdu innego wyposażenia awaryjnego, jak i nie dokonał żadnych ustaleń na okoliczność znajdującego się w kontrolowanym pojeździe wyposażenia. Konsekwencją niewłaściwego zrozumienia zapisu lp. 8.1.5 umowy ADR było nieprawidłowe zastosowanie przez organ art. 92 u.t.d. Sąd powołał następnie treść lp 8.1.5. umowy ADR, zgodnie z którym do wyposażenia awaryjnego ogólnego stosowania należą: - klin do podkładania pod koła odpowiadający masie pojazdu i średnicy kół, co najmniej jeden na każdy pojazd; dwa stojące znaki ostrzegawcze (np. pachołki odblaskowe, trójkąty odblaskowe lub lampy błyskowe o świetle barwy pomarańczowej, zasilane niezależnie od instalacji elektrycznej pojazdu); odpowiednia kamizelka ostrzegawcza lub ubranie ostrzegawcze dla każdego członka załogi pojazdu; latarka dla każdego członka załogi pojazdu.

Sąd I instancji nie podzielił poglądu, że brak w wyposażeniu pojazdu lampy przenośnej, jest naruszeniem przepisu lp. 8.1.5 umowy ADR, w sytuacji posiadania przez kierowcę kontrolowanej jednostki trójkątów ostrzegawczych. Zdaniem Sądu, oba stojące znaki ostrzegawcze mogą być stosowane zamiennie, co potwierdza jednoznacznie cytowany wyżej przepis umowy ADR. Jako niezasadny Sąd uznał pogląd, że jeśli z instrukcji pisemnej dla kierowcy wynika wymóg wyposażenia pojazdu w lampę, to jej brak przesądza o naruszeniu zasad prawidłowego przewożenia towarów niebezpiecznych i daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 6.3.3. załącznika do u.t.d. Podstawowym dokumentem określającym normy międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych jest bowiem umowa ADR. Pisemne instrukcje dla kierowców uszczegóławiają natomiast zasady dokonywania przewozu towarów niebezpiecznych, a ich zapisy należy rozpatrywać w związku z normami generalnymi wyrażonymi w Umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR). Z powyższych motywów Sąd uchylił decyzje organów, powołując w podstawie prawnej art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej: p.p.s.a.)

Skargę od powyższego wyroku wniósł organ, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego.

W zakresie uchybień proceduralnych organ zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu wyroku przepisu lub przepisów postępowania, którym organ uchybił oraz na niewykazaniu prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej, pomimo uwzględnienia przez Sąd skargi na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. Kolejne naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegało – zdaniem organu – na niezamieszczeniu w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania pomimo uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji.

Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego organ zarzucił naruszenie, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię lp. 8.1.5., lp. 5.4.3.1. załącznika do umowy ADR, art. 92 ust. 1 pkt u.t.d. oraz lp. 6.3.3. załącznika do ww. ustawy, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że jeśli z instrukcji pisemnej dla kierowcy wynika wymóg wyposażenia pojazdu w lampę, to jej brak nie przesądza o naruszeniu zasad prawidłowego przewożenia towarów niebezpiecznych i nie daje podstawy do nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 6.3.3. załącznika do u.t.d.

W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że Sąd I instancji na końcu swojego uzasadnienia powołał się na naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego wskazując na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, jednak w treści uzasadnienia w ogóle nie przywołał konkretnego przepisu lub przepisów postępowania, które organ administracji publicznej miałby naruszyć, a w konsekwencji nie wykazał wpływu ewentualnych naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej. Sąd pominął ponadto w treści uzasadnienia wskazania co do dalszego toku postępowania. Zdaniem organu art. 141 § 4 p.p.s.a nie pozostawia wątpliwości, iż wskazania takie są niezbędne, a ich brak stanowi uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Na poparcie powyższych argumentów w skardze kasacyjnej powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok NSA z 11 stycznia 2006, sygn. akt II GSK 332/05, wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1488/05, wyrok NSA z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II FSK 1099/05, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 555/05 wyrok NSA z dnia 09 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05).

Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono przyjęcie przez Sąd błędnej wykładni lp. 8.1.5., lp. 5.4.3.1. załącznika do umowy ADR polegające na uznaniu, że jeśli z instrukcji pisemnej dla kierowcy wynika wymóg wyposażenia pojazdu w lampę, to jej brak nie przesądza o naruszeniu zasad prawidłowego przewożenia towarów niebezpiecznych i nie daje podstawy do nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 6.3.3. załącznika do u.t.d. Zdaniem organu, elementy wymienione w instrukcji pisemnej kierowca winien bezwzględnie ze sobą posiadać, stosownie do brzmienia lp. 5.4.3.1, niezależnie od posiadania elementów zamiennych określonych w lp. 8.1.5.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, lp. 5.4.3.1 umowy ADR, ma charakter szczególny w stosunku do lp. 8.1.5. tej umowy i ma pierwszeństwo zastosowania. W konsekwencji jako nieistotną należy uznać okoliczność, czy pojazd był czy też nie był wyposażony w trójkąty awaryjne oraz czy było to przedmiotem kontroli. Nawet gdyby przyjąć, że faktycznie znajdowały się one w kontrolowanym pojeździe to i tak nie były one elementem wymienionym w instrukcji pisemnej dla kierowcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która nie występuje w niniejszej sprawie. Powyższe uregulowania oznaczają, iż zakres badania zaskarżonego orzeczenia wyznaczają wskazane przez stronę skarżącą podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 § 1 p.p.s.a.), a także zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wynikające z art. 176 p.p.s.a. wymaganie odnoszące się do przytoczenia podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia oznacza obowiązek wskazania podstawy kasacyjnej oraz konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które zostały naruszone przez sąd I instancji zaskarżonym orzeczeniem, zaś uzasadnienie kasacji winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym polegało naruszenie prawa.

W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego może dojść dopiero wtedy, gdy okaże się, iż stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony.

Naruszenie przepisów postępowania tylko wówczas może stanowić skuteczny zarzut skargi kasacyjnej, kiedy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższego uregulowania wynika zatem, że nie każde uchybienie procesowe popełnione przez Sąd I instancji może być podstawą do uchylenia wyroku, ale jedynie takie, które jest na tyle doniosłe, że jego wpływ na rozstrzygnięcie Sądu nie budzi wątpliwości. Inaczej mówiąc, pomiędzy uchybieniem procesowym a wynikiem postępowania musi zachodzić bezpośredni związek przyczynowy. W niniejszej sprawie można wprawdzie zauważyć pewne mankamenty proceduralne w uzasadnieniu Sądu I instancji, jednak uchybienia te nie były na tyle istotne, że miały wpływ na wynik sprawy.

W zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego skarżący zarzucił w pierwszej kolejności naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu wyroku przepisu lub przepisów postępowania, którym organ uchybił oraz na niewykazaniu prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej, pomimo uwzględnienia przez Sąd skargi na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. Istotnie, jako podstawę uchylenia wyroku Sąd I instancji wskazał na art. 145 § pkt 1 lit. a oraz c. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyraźnie wskazał, że "konsekwencją niewłaściwego zrozumienia zapisu lp. 8.1.5 umowy ADR jest, zdaniem Sądu, nieprawidłowe zastosowanie przez organ art. 92 utd". Podał zatem, jakie przepisy prawa materialnego zostały jego zdaniem naruszone. Odnośnie uchybień procesowych stwierdził m.in., że służby WITD ograniczyły się (w trakcie dokonania kontroli) jedynie do sprawdzenia, czy pojazd posiada wyłącznie lampę przenośną, gdyż jedynie ta była wymieniona w instrukcji, a w związku z tym stanowiła w ocenie służb konieczny element wyposażenia pojazdu na wypadek awarii. Ponadto Sąd wskazał, iż "zapis protokołu świadczy także o tym, że kontrolujący nie sprawdził zarówno posiadanego przez kierowcę pojazdu innego wyposażenia awaryjnego, jak i nie dokonał żadnych ustaleń na okoliczność znajdującego się w kontrolowanym pojeździe wyposażenia".

Z uzasadnienia nie wynika zatem wprost jakie przepisy postępowania zostały konkretnie przez Sąd uznane za podstawę uchylenia decyzji organów, jednak wobec faktu wskazania jako podstawy rozstrzygnięcia również przepisów prawa materialnego oraz opisania uchybień proceduralnych organu należy uznać, że brak przytoczenia przez Sąd I instancji konkretnego przepisu (np. art. 77 bądź 80 k.p.a.) w tym zakresie był uchybieniem, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Kolejne naruszenie prawa procesowego, mające – zdaniem organu – istotny wpływ na wynik sprawy polegało na niezamieszczeniu w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania pomimo uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji. Brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania stanowi wprawdzie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., jednakże uchybienie to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, również nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie procesowe stanowi uzasadnioną podstawę kasacyjną (por. wyrok NSA z 16 września 2008 r. II OSK 1082/07, ONSA/WSA 2009/3/52). Sąd I instancji wskazał na uchybienie organów odnośnie interpretacji przepisów lp. 8.1.5. umowy ADR oraz niewłaściwego zastosowania art. 92 u.t.d. Uznanie zatem przez Sąd I instancji, że postępowanie administracyjne w zakresie zastosowania w/w przepisów zostało przeprowadzone w sposób nieprawidłowy oznacza, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany jest uwzględnić prawidłową treść tych przepisów.

Nie są również uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Skarga kasacyjna zawiera w tym zakresie istotne uchybienia formalne.

Zgodnie z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Z powyższego przepisu wynika dla autora skargi kasacyjnej wymóg dokładnego wskazania konkretnego przepisu prawa, którego naruszenie zarzuca. Wymaganie to wiąże się ściśle z zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący zarzucił błędną wykładnię lp. 8.1.5., lp. 5.4.3.1. załącznika do umowy ADR, art. 92 ust. 1 pkt u.t.d. oraz lp. 6.3.3. załącznika do ww. ustawy, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że jeśli z instrukcji pisemnej dla kierowcy wynika wymóg wyposażenia pojazdu w lampę, to jej brak nie przesądza o naruszeniu zasad prawidłowego przewożenia towarów niebezpiecznych i nie daje podstawy do nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 6.3.3. załącznika do u.t.d.

Należy zwrócić uwagę, że wskazany lp.8.1.5 do umowy ADR należy do działu 8.1, który dotyczy wymagań ogólnych kierowanych do jednostek transportowych oraz przewożonego wyposażenia (tytuł działu 8.1 załącznika do umowy ADR). Przepis lp. 8.1.5. zawierał bowiem (w dniu wydawania zaskarżonych decyzji) 3 podpunkty (litery). Stanowił, że każda jednostka transportowa przewożąca towary niebezpieczne powinna posiadać:

(a) następujące wyposażenie awaryjne ogólnego stosowania:

- klin do podkładania pod koła, odpowiadający masie pojazdu i średnicy kół, co najmniej jeden na każdy pojazd;

- dwa stojące znaki ostrzegawcze (np. pachołki odblaskowe, trójkąty odblaskowe lub lampy błyskowe o świetle barwy pomarańczowej, zasilane niezależnie od instalacji elektrycznej pojazdu);

- odpowiednią kamizelkę ostrzegawczą lub ubranie ostrzegawcze dla każdego członka załogi pojazdu (np. określone w normie EN 471);

- latarkę (patrz również 8.3.4) dla każdego członka załogi pojazdu;

(b) sprzęt do ochrony dróg oddechowych, zgodnie z wymaganiem dodatkowym S7 (patrz dział 8.5), jeżeli to wymaganie dodatkowe ma zastosowanie na podstawie zapisu w kolumnie (19) tabeli A w dziale 3.2;

(c) środki ochrony indywidualnej i wyposażenie niezbędne do wykonania czynności dodatkowych lub specjalnych określonych w instrukcjach pisemnych, o których mowa pod 5.4.3.

Z konstrukcji wymienionego przepisu, który – jak to już zaznaczono wyżej zawiera 3 podpunkty – wynika obowiązek kasatora do wskazania konkretnego podpunktu, któremu – jego zdaniem – uchybił Sąd I instancji. W analizowanej sprawie w skardze kasacyjnej powyższa powinność nie została jednak wykonana, co niewątpliwie jest jej mankamentem. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się, jakiemu konkretnie przepisowi (podpunktowi a, b bądź c) uchybił Sąd I instancji. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej służyć ma ustaleniu w sposób niebudzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd bowiem nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004/3/72, Wokanda 2004/11/34, OSP 2005/10/123).

Podobne uwagi należy odnieść do wskazanego przez kasatora przepisu lp. 5.4.3.1, który stanowi, że w celu zapobieżenia wypadkom lub zagrożeniom, które mogą powstać podczas przewozu, kierowcę należy zaopatrzyć w instrukcje pisemne dotyczące każdego przewożonego materiału lub przedmiotu niebezpiecznego lub każdej grupy towarów charakteryzujących się takimi samymi zagrożeniami, podając zwięźle informacje wymienione w tym przepisie. Wymienia on następnie 6 podpunktów (lit. a do f), jednak w skardze kasacyjnej nie wskazano żadnego z tychże przepisów. Z tego względu zarzuty w niej podniesione również nie mogły zostać uwzględnione. Ponieważ z treści zarzutu uchybienia przepisom prawa materialnego wynika, iż skarga kasacyjna łączy naruszenie wskazanych przepisów z art. 92 u.t.d. oraz lp.6.3.3. załącznika do u.t.d., zatem również powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Niezależnie jednak od powyższych uchybień wskazać należy na niezasadność argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej. W protokole kontroli z dnia 16 stycznia 2008 r. stwierdzono bowiem, że "Kierowca nie okazał do kontroli 1 elementu wyposażenia awaryjnego wynikających z instrukcji pisemnej dla kierowcy". Z treści protokołu wynika zatem, że lampa przenośna została zaliczona przez inspektora transportu drogowego – działającego w imieniu organu – do elementów "wyposażenia awaryjnego". O wyposażeniu awaryjnym jest mowa wprost w lp. 8.1.5 lit. a załącznika do umowy ADR. O instrukcjach stanowi natomiast przepis lp. 5.4.3.1. W tym zakresie należy wskazać na treść przepisu lp. 5.4.3.1. lit. f) stanowiącego, że jedną z informacji, którą należy podać w instrukcji pisemnej jest "wyposażenie niezbędne do wykonania czynności dodatkowych lub specjalnych, o ile jest wymagane". Jeżeli kara pieniężna zostaje nałożona za brak elementu określonego w instrukcji, to protokół kontroli i decyzja o nałożeniu kary pieniężnej muszą określać, że chodzi o element wyposażania w rozumieniu lp. 8.1.5. lit. c.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której protokół wyraźnie stwierdzał o braku elementu wyposażenia "awaryjnego". Nie wskazywał natomiast na inne elementy wyposażenia, o których mowa w lp. 8.1.5. lit. c. Skoro z protokołu wynikało odniesienie się do elementów wyposażenia awaryjnego, to – w realiach niniejszej sprawy – nie można uznać, że brak jednego z tych elementów przesądza o możliwości ukarania kierowcy za brak wyposażenia elementów określonych w instrukcji. Protokół kontroli drogowej jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej i nie może zatem zawierać żadnych wątpliwości co do okoliczności sprawy. Z protokołu powinno wyraźnie wynikać, czy chodzi o inne elementy wyposażenia (o których mowa w lp.8.1.5. lit. c) czy też o elementy wyposażenia awaryjnego (lp. 8.1.5. lit. a). W niniejszej sprawie w protokole jest mowa o elementach wyposażenia awaryjnego, zatem poprawna była analiza przez Sąd I instancji przepisu lp. 8.1.5. lit. a.

Nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi kasacyjnej, że przepis lp. 5.4.3.1. ma charakter szczególny wobec lp. 8.1.5., bowiem przepisy te wzajemnie się uzupełniają. Wynika to wprost z lp. 8.1.5. lit. c, który odwołuje się do lp. 5.4.3. Nie można uznać, że przepis dotyczący instrukcji ma charakter szczególny wobec przepisu lp. 8.1.5., bo wówczas drugi z tych przepisów nie miałby zastosowania (lex specialis derogat legi generali). Przepis dotyczący instrukcji pisemnej (5.4.3.1.) został sformułowany w sposób na tyle ogólny, że nie wyklucza przyjęcia możliwości zamieszczenia w tym dokumencie dowolnych elementów wyposażenia, o ile są one "niezbędne" do wykonania określonych czynności, służących bezpieczeństwu kierowcy i innych użytkowników ruchu.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, 204 pkt. 2 oraz 205 p.p.s.a.