Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1393/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Despot- Mładanowicz Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 563/07 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 1393/ 08

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nakazał P. G. dokonanie rozbiórki mechanizmu załadunkowego dla silosów na zboże wraz z trzema silosami, samowolnie wybudowanymi na nieruchomości położonej w G. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. II SA/Po 239/06 oddalił skargę na decyzję z dnia 16 stycznia 2006 r. Wyrok ten uprawomocnił się.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r.

W dniu 8 sierpnia 2007 r. P. G. otrzymał upomnienie, wzywające go do dobrowolnego wykonania decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2007 r. P. G. wniósł o wydanie pozwolenia na użytkowanie silosów, w odniesieniu do których toczyło się ww. postępowanie, tzn. trzech silosów użytkowanych na nieruchomości położonej w m. G., w trybie przewidzianym w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665).

Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie na podstawie art. 104 ust. 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie trzech silosów usytuowanych na nieruchomości położonej w miejscowości G.

W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, że ustawodawca w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw ze względu na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. P 27/05 umożliwił legalizację samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych lub ich części bez wnoszenia opłat legalizacyjnych, przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego. Legalizacja w tym trybie jest możliwa, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r. i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego.

Jak podkreślił organ, kontrolę zabudowy przedmiotowej nieruchomości pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie przeprowadzili w dniu 26 lutego 2004 r. czyli po dacie wskazanej w art. 3 ust. 1 ww. ustawy. Jednakże w art. 4 ww. noweli zawarto przepis przejściowy, w którym stwierdzono, że do spraw wszczętych, a nie zakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy (tzn. ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw). Do dnia wejścia w życie nowelizacji, tj. do dnia 20 czerwca 2007 r. przedmiotowe postępowanie było zakończone w obu instancjach organów oraz istniał prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. II SA/Po 239/06. Z uwagi, więc na funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznych decyzji organów nadzoru budowlanego w tej sprawie oraz prawomocnego wyroku w ocenie organu, nie jest możliwe wydanie decyzji zezwalającej na użytkowanie ww. trzech silosów na zboże.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. G. wskazując, że przepisy ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw jednoznacznie precyzują, że jedyną okolicznością podlegającą badaniu przez organ, badający zasadność wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest to, czy budowa obiektu została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r. oraz czy postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej zostało wszczęte przed dniem 11 lipca 2003 r. W ocenie odwołującego skoro ustawodawca nie wskazał, że okolicznością uzasadniającą wydanie decyzji odmownej może być pozostawanie w obrocie prawnym prawomocnych orzeczeń, dotyczących samowoli budowlanej, wydanych w toku postępowania wszczętego po dniu 11 lipca 2003 r., to pozostawanie takich orzeczeń w obrocie prawnym nie ma znaczenia w sprawie. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą również przesłanki wskazane w art. 4 ww. ustawy, ponieważ toczące się w sprawie postępowanie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na podstawie art. 104 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzja, z której wynika nakaz rozbiórki przedmiotowego mechanizmu załadunkowego dla silosów na zboże wraz z trzema silosami nie została uchylona ani zmieniona innym aktem administracyjnym, tym samym decyzja ta jest ostateczna i podlega wykonaniu. Nie ma zatem podstaw do przeprowadzania kolejnego postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do obiektu objętego prawomocnym nakazem rozbiórki. Nie jest również możliwym wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu, wobec którego istnieje w obrocie prawnym, podlegająca wykonaniu prawomocna decyzja o nakazie rozbiórki.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. G., zarzucając jej naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz poprzez załatwienie sprawy nie uwzględniając interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz art. 3 ust. 1- 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w szczególności poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, w szczególności poprzez uznanie, że wskazany przepis nie ma zastosowania w sytuacji skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Wójt Gminy Gniezno ustalił warunki zabudowy, z których wynika zgoda na budowę dwóch zbiorników na zboże typu BIN oraz adaptację, istniejących dwóch zbiorników na zboże typu BIN oraz przebudowy. Nie ma zatem przeszkód, by zbiorniki znajdowały się w tym miejscu, w którym obecnie się znajdują, a jest to jeden z istotnych elementów niezbędnych przy uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu - zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Skarżący podkreślił, że bezcelowe jest wykonanie rozbiórki obiektów, skoro w ich miejsce ma on możliwość postawienia takich samych obiektów budowlanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w zaskarżanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga nie jest zasadna, a zaskarżana decyzja nie narusza prawa.

W ocenie Sądu pierwszej instancji istotnym problemem w niniejszej sprawie była interpretacja przepisów ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48 - 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym). Przepisy art. 48 - 49b Prawa budowlanego regulują obligatoryjne postępowanie organu administracyjnego i zezwalają one pod określonymi warunkami na legalizację obiektu wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej. Do dnia 10 lipca 2003 r. art. 49 Prawa budowlanego umożliwiał legalizację samowoli budowlanej, jeżeli od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części upłynęło 5 lat, a istnienie obiektu nie naruszało przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywał wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, a organ administracyjny nie ustalał w takiej sytuacji opłaty legalizacyjnej. Nowelizacja Prawa budowlanego z 2007 r. umożliwiła właścicielom obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r. i przed dniem 11 lipca 2003r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, nie nakładając obowiązku uiszczenia przez nich opłaty legalizacyjnej. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, powyższa nowela ukazała się po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. P 27/05 (OTK-A 2006 r., Nr 9, poz. 124), który stwierdził, iż art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229, Nr 129, poz. 1439 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676), w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r., jest niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji.

Natomiast przepis art. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw stanowi, że do spraw wszczętych, a nie zakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Tym samym a contrario przepisów nowelizujących nie można stosować w stosunku do spraw zakończonych. Nie mogły one, zatem mieć zastosowania w niniejszym wypadku, bowiem postępowanie w przedmiocie legalizacji obiektów budowlanych objętych zaskarżoną decyzją o odmowie pozwolenia na użytkowanie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej.

Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ostateczna decyzja w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych, co do których skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na użytkowanie wydana została w dniu 16 stycznia 2006 r. Natomiast ww. ustawa nowelizująca weszła w życie dnia 20 czerwca 2007 r. Przed tą datą uprawomocnił się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, oddalający skargę złożoną na decyzję rozbiórkową (sygn. II SA/Po 239/06).

Stąd też w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można było zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż postępowanie w przedmiocie rozbiórki obiektów nie zostało zakończone tak długo dopóki obiekty, będące przedmiotem nakazu rozbiórki nadal istnieją i nie zostały rozebrane.

Zgodnie zaś z zasadą trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w dyspozycji przepisu art. 16 k.p.a. wyeliminowanie ostatecznej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Nie stanowią o tym przepisy analizowanej ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Ustawodawca, bowiem nie zawarł w niej postanowień, pozwalających na uchylenie ostatecznych i prawomocnych decyzji rozbiórkowych dotyczących obiektów budowlanych, które wzniesione zostały w okresie po 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., w sytuacji gdy postępowanie rozbiórkowe wszczęte zostało wprawdzie po 11 lipca 2003 r., jednakże przed wejściem w życie ustawy nowelizującej ukończono je ostatecznie i prawomocnie.

Ponadto bez znaczenia jest także uzyskanie przez skarżącego decyzji Wójta Gminy Gniezno z dnia [...] lutego 2006 r. o warunkach zabudowy nowych i adaptacji istniejących zbiorników na zboże z możliwością przebudowy, zlokalizowanej na terenie położonym w gminie Gniezno we wsi G., na działce [...]. Pomijając fakt, iż decyzja ta dotyczy jedynie adaptacji dwóch zbiorników na zboże, a nakaz rozbiórki utrzymany w mocy decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r., dotyczył rozbiórki mechanizmu załadunkowego dla silosów na zboże wraz z trzema silosami, wskazać należy, iż ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, wydana po uzyskaniu ostatecznego nakazu rozbiórki nie może sanować dokonanej samowoli budowlanej. Ewentualna dopuszczalność wzniesienia takiego samego obiektu jak istniejący nie wyłącza możliwości realizacji decyzji o rozbiórce. Przeciwne zaś stanowisko oznaczałoby obejście przepisów prawa, gdyż w istocie sanowałoby samowolę budowlaną, wobec której zastosowano przewidzianą prawem sankcję w postaci nakazu rozbiórki. Zaskarżane rozstrzygnięcie nie narusza także w ocenie Sądu dyspozycji przepisu art. 7 k.p.a., albowiem organy obu instancji w niniejszej sprawie prawidłowo wyjaśniły okoliczności istotne w świetle art. 3 i 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw.

Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a. ) oddalił skargę.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł P. G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie;

2. naruszenie przepisów art. 3 ust. 1- 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw poprzez ich niewłaściwą interpretację.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż w art. 3 i następnych ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, przewidziano możliwości legalizacji istniejących "samowoli budowlanych", dając możliwość uniknięcia konieczności rozbiórki istniejącego obiektu budowlanego i zalegalizowania jego istnienia poprzez uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego na zasadach, wskazanych w tejże ustawie.

Skarżący wskazał, iż zgodnie z otrzymanym we wrześniu 2005 r. zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie, z dniem 31 grudnia 2003 r. utracił moc obowiązującą miejscowy plan zagospodarowania, przestrzennego obowiązujący na terenie miejsca zamieszkania. Stąd warunki zabudowy mogły zostać ustalone w formie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na podstawie art. 59 i art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję taką wydał w dniu [...] lutego 2006 r. Wójt Gminy Gniezno, wydając zgodę na budowę dwóch zbiorników stalowych na zboże typu BIN oraz adaptację istniejących dwóch zbiorników na zboże typu BIN z możliwością przebudowy. Nie ma zatem przeszkód do tego by zbiorniki znajdowały się w tym miejscu, w którym obecnie się znajdują. Jest to jeden z istotnych elementów niezbędnych przy uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu zgodnie z art. 3 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw.

Zgodnie z interpretacją art. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, przy wnioskowaniu a contrario należy dojść do wniosku, że we wszelkich innych sytuacjach, niż określone w art. 4 stosować należy przepisy dotychczasowe, co w ocenie skarżącego jest stanowiskiem błędnym. Krąg podmiotów i zakres spraw poddanych skutkom przepisów ustawy należy określać na podstawie art. 3 nie zaś art. 4. W art. 3 ust. 1 określone zostały dyrektywy określające zakres stosowania ustawy, a art. 4 ma jedynie znaczenie porządkujące istotne z punktu widzenia toczących się spraw, w których to mogą się pojawiać wątpliwości co do kwestii intertemporalnych związanych ze stosowaniem przepisów ustawy. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było wyłączenie spraw już zakończonych ze stosowania przepisów art. 3 ustawy to wyraźnie mogłoby to być w ustawie zaznaczone. Brak takiego wyłączenia oznacza, że wolą ustawodawcy było objęcie skutkami wynikającymi z jej zastosowania maksymalnie szerokiego kręgu osób i zapewnienie możliwości legalizacji części samowoli budowlanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Sąd ocenił skargę kasacyjną wyłącznie w granicach wyznaczonych przez jej zarzuty.

Oceniając w przedstawionych powyżej granicach zasadność wniesionej w przedmiotowej sprawie skargi kasacyjnej, za chybiony należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego art. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 99 poz. 665) przez błędną wykładnię, określoną przez autora skargi kasacyjnej jako "interpretacja" oraz niewłaściwe zastosowanie.

Zgodnie z treścią ww. przepisu "do spraw wszczętych, a niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy." Konstrukcja tego przepisu wskazuje więc, iż warunkiem stosowania ustawy z dnia 10 maja 2007 r. jest, aby do dnia wejścia w życie tejże ustawy, tj. 20 czerwca 2007 r. sprawa została wszczęta, ale niezakończona. Wbrew opinii autora skargi kasacyjnej przesłanki te należy spełnić łącznie.

W okolicznościach niniejszej sprawy przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania, bowiem postępowanie w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych co do, których skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na ich użytkowanie zostało zakończone ostateczną decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji przed dniem wejścia w życie omawianej ustawy, uprawomocnił się też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, oddalający skargę na decyzję nakazująca rozbiórkę. Podkreślić, więc należy, iż istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu, której prawidłowość została potwierdzona prawomocnym wyrokiem sądowym, uniemożliwia odmienne zastosowanie ww. przepisu. W konsekwencji postawiony w kasacji zarzut należało uznać za chybiony.

Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia przepisów art. 3 ust. 1- 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw przez "niewłaściwą interpretację".

Wykładnia prawa materialnego, określona przez autora skargi kasacyjnej jako "interpretacja" polega na "mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej" (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.10.2001 r., sygn. I CKN 102/99, publ. [w:] J. P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wyd. Praw. LexisNexis, W-wa 2004 r., str. 246-247) czyli na "nieprawidłowym odczytaniu treści prawa" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2004 r., sygn. FSK 103/04 [w:] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 541). Tak, więc oceniając w kategoriach abstrakcyjnych, oderwanych od okoliczności sprawy, zarzut błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego uznać trzeba za bezpodstawny. Obiektywnie, bowiem wskazane w podstawie kasacyjnej przepisy prawa materialnego odczytane zostały przez Sąd pierwszej instancji w sposób, który zastrzeżeń budzić nie może.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665) "Do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1". Tak, więc wyżej wskazany przepis odnosi się wyłącznie do tych obiektów, które zostały wybudowane pomiędzy dniem 1 stycznia 1995 r., a dniem 11 lipca 1998 r. i gdy do dnia 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte w stosunku do takich obiektów postępowanie legalizacyjne. Jednocześnie ustawodawca ograniczył czasowo możliwość preferencyjnej legalizacji owych obiektów, stwierdzając, że przepisów art. 48 - 49b ustawy - Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 27 marca 2003 r. "nie stosuje się" do dnia 1 stycznia 2008 r. Warunkiem zastosowania regulacji przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. był między innymi brak wszczęcia w stosunku do takich obiektów postępowania legalizacyjnego, a fakt pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki takiego obiektu powodował wyłączenie możliwości stosowania art. 3 cyt. ustawy z dnia 10 maja 2007 r., w tym też ust. 2, ust. 3 i ust. 4 tegoż przepisu.

Zważywszy na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając brak zasadności przedstawionych podstaw skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił wniesioną skargę kasacyjną.