Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 149/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 i  pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Protokolant Starszy Referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz skarżącego K. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. (Nr [...]) wydaną

po rozpatrzeniu odwołania K. S., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2011 r. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B.. Przedmiotem tych decyzji była odmowa przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich i uzupełniających na 2007 rok, po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa) i uchyleniu pozytywnej dla skarżącego ostatecznej decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2007 r.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne

i ocena prawna:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 roku Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2007 roku przyznał K. S. płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w wysokości [...] zł, przyjmując za podstawę wydania decyzji art. 19 ust. 1 ustawy z dnia [...] stycznia 2007 roku o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.). We wniosku, o którym mowa została przez skarżącego zadeklarowana powierzchnia gruntów rolnych wynosząca [...] ha.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 roku Kierownik ARiMR

w B. na podstawie art. 149 § 1 z zw. z art. 145 § 1 pkt 1, art. 147 i 150 kpa wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku, o której mowa wyżej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż z ustaleń organu wynika, że właścicielem działki o nr ewidencyjnym [...] jest M. R. S., a właścicielem działek o nr ewidencyjnych [...] i [...] jest A. S.. Z zeznań wyżej wymienionych wynika, iż byli oni jedynymi właścicielami i użytkownikami gruntów, o których mowa.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 roku Nr [...] Kierownik ARiMR uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2007 oraz odmówił K. S. przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007. Decyzja ta po rozpatrzeniu odwołania K. S. została uchylona decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR

w W. z dnia [...] czerwca 2011 roku i sprawa została przekazana do rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, iż organ I instancji nie przeprowadził w sprawie postępowania co do przyczyn wznowienia, czym naruszył dyspozycję art. 149 § 2 kpa. Podając wskazania co do postępowania, jakie winno być przeprowadzone ponownie organ odwoławczy zlecił przeprowadzenie postępowania rozpoznawczego co do przyczyn wznowienia postępowania i w zależności od wyników postępowania wydanie stosownej decyzji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 roku Nr [...] Kierownik ARiMR na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 kpa i art. 5 ust. 1, 7 ust. 2

i 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach do gruntów rolnych

i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35 poz. 217 ze zm.) oraz art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 roku w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004 ze zm.) po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2007 uchylił decyzję, o której mowa i odmówił K. S. płatności na rok 2007.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2007 roku przyznano K. S. jednolitą płatność obszarową na powierzchnię [...] ha, uzupełniające płatności obszarowe do powierzchni upraw podstawowych na powierzchnię [...] ha oraz uzupełniające płatności obszarowe na powierzchnię [...] ha. W dniu [...] sierpnia 2010 roku do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynęły pisma Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] Oddziału Regionalnego wskazujące na nieprawidłowości w zakresie użytkowania gruntow rolnych objętych deklaracją we wnioskach o przyznanie płatności na lata 2005-2010 składanych przez K. S. odnośnie działek o numerach ewidencyjnych [...],[...] i [...]. Organ I instancji ustalił, iż od 2005 roku jednym użytkownikiem działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] jest A. S., zaś działki o numerze ewidencyjnym [...] – M. S.. W związku z tym, że organ przyznał K. S. płatności na podstawie deklaracji użytkowania, w której wskazano działki o numerach ewidencyjnych [...],[...] i [...], który to dowód okazał się fałszywy należało wznowić postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. W ocenie organu I instancji nie został naruszony art. 145 § 2 kpa. W tych okolicznościach wobec stwierdzenia, iż uprawniona do płatności powierzchnia obszarowa jest mniejsza od deklarowanej i w związku z nie spełnieniem przesłanek z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wykluczono z płatności grunty rolne położone na działkach [...],[...] i [...]. Powierzchnię działek rolnych stwierdzonych w kontroli administracyjnej ustalono na [...] ha. Wobec tego, iż skarżący nie wykazał aby nie był winny nieprawidłowości organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia sankcji i obniżek przewidzianego w art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku.

W odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2011 roku skarżący podniósł, że zasadne jest żądanie zwrotu nienależnych płatności, ale tylko

w stosunku do 3 działek, których użytkownikami byli jego synowie. Oświadczył, że nie był świadom tego, iż pobieranie dopłat za synów jest niezgodne z prawem. Uznał, że płatności powinny zostać utrzymane w stosunku do gruntów, które uprawiał zgodnie z wymogami dobrej kultury rolnej. Powołał się na swoją trudną sytuację materialną i życiową, która uniemożliwia zwrot przyznanych płatności.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Kierownika ARiMR z [...] listopada 2011 r. stwierdził, że skarżący nie był faktycznym użytkownikiem 3 działek rolnych (nr [...],[...] i [...]), które zadeklarował w swoim wniosku o przyznanie płatności na 2007 r. Tym samym w treści wniosku znalazły się działki wskazane w sposób nie uprawniony. Dyrektor ARiMR podzielił w konsekwencji argumentację organu I instancji zarówno co do przyczyn wznowienia postępowania, jak i odmowy przyznania płatności. Jako podstawę materialnoprawną decyzji odmawiającej skarżącemu przyznania płatności Dyrektor ARiMR podał między innymi art. 7 ust. 1

i 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r. Nr 35, poz. 217 ze zm.) oraz art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystywania odłogowanych gruntów do produkcji surowców, z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 796/2004. Wskazano, iż, jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź wizji lokalnej wykryte zostanie, że ustalona różnica między deklarowanym, a wyznaczonym obszarem w rozumieniu art. 2 pkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 30% wyznaczonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się pomocy. Organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie i powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją z [...] grudnia 2007 r. przyznającą skarżącemu pomoc zostało wznowione przez Kierownika ARiMR na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa, gdyż zdaniem tego organu wniosek skarżącego o płatność dla gruntów rolnych na podstawie, którego przyznano płatności okazał się fałszywy. Kierownik ARiMR ustalił bowiem, w wyniku czynności przeprowadzonych na wniosek Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, że skarżący nie był faktycznym użytkownikiem 3 działek ewidencyjnych (nr [...],[...] i [...]) wskazanych w jego wniosku, na podstawie którego to wniosku zostały skarżącemu przyznane płatności na 2007 r. w łącznej kwocie [...] zł. Ponieważ różnica między deklarowaną do płatności powierzchnią działek ([...] ha) oraz powierzchnią stwierdzoną po wykluczeniu tych 3 działek ([...]ha) wynosi [...] % skarżącemu odmówiono przyznania płatności na 2007 r. Zdaniem organu sfałszowanie wniosku ma charakter oczywisty, gdyż synowie skarżącego zeznali, że to oni byli użytkownikami działek, o których mowa. Fakt ten potwierdził także skarżący.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] stycznia 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora ARiMR z dnia [...] grudnia 2011 roku. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji postawił jej zarzuty naruszenia przepisów:

1) prawa materialnego, tj.

- art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku poprzez jego niezastosowanie;

- art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)

nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowych gruntów

do produkcji surowców poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

2) prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 8, art. 9, art. 11, a także art. art. 146 § 1 i art. 148 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wystąpił o jej oddalenie. Szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi, uznając je za chybione. Dodał, że jeśli podstawy wznowienia nie stanowił art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., to zastosowanie znajduje pkt 5.

Pismem procesowym z [...] czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego (radca prawny ustanowiony w ramach prawa pomocy) uzupełnił skargę, wystąpił o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, a także postawił dodatkowo zarzuty naruszenia przepisów:

1) art. 138 § 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 i art. 149 § 2 kpa poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi ARiMR, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. brak podstaw do wznowienia postępowania oraz w sytuacji badania podstaw do wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania;

2) art. 138 § 2 w związku z art. 75 i art. 77 w związku z art. 123 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy formalnie nie zostały dołączone do akt niniejszej sprawy dowody zebrane w trakcie postępowań prowadzonych wobec synów skarżącego, a dowody te stanowiły podstawę do wznowienia postępowania;

3) art. 138 § 2 oraz art. 136 w związku z art. 10 kpa poprzez zaniechanie przez organ uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy organ I instancji nie umożliwił skarżącemu zapoznania się z całym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, gdy postępowanie dowodowe prowadzone było wadliwie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.

– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. Nr 270; dalej: u.p.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] grudnia 2007 r. Spór prowadzony jest między innymi na tle podstawy prawnej do wznowienia postępowania. Organy przyjęły w swoich decyzjach, że skarżący sfałszował swój wniosek o przyznanie płatności na 2007 r. Autor skargi wskazał zaś na brak stosownego orzeczenia sądu lub organu, który stwierdzałby sfałszowanie przez skarżącego jego wniosku. Spór prowadzony jest także na tle zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Skarżący uważa, że w ostateczności powinien być zobowiązany do zwrotu jedynie części przyznanych płatności na 2007 r. Bezsporne jest, że skarżący nie był faktycznym użytkownikiem 3 spornych działek (nr [...],[...] i [...]).

Wobec tego, iż zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną istotne jest rozważenie prawidłowości postępowania organów w tym zakresie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1

i pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) lub wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (pkt 5).

Z art. 146 § 1 kpa wynika zaś, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych

w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145 a i art. 145 b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Organ odwoławczy bezpodstawnie podzielił bowiem wadliwe stanowisko organu I instancji, iż wystąpiła przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2007 r. na podstawie tego przepisu. Pochopnie przyjął, że skarżący sfałszował swój wniosek o przyznanie płatności na 2007 r. Z akt sprawy nie wynika bowiem, że sfałszowanie dowodu (wniosku) zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Wskazanie we wniosku większej powierzchni niż faktycznie uprawiana może oznaczać ujawnienie nieznanych organowi nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydawania decyzji, odpowiadające podstawie wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie miało wpływ na wynik sprawy.

Organy nie przeprowadziły postępowania administracyjnego w sposób, który pozwoliłby Sądowi na ocenę, że nie tylko wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, ale przesłanka ta stanowiła jednocześnie podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej przyznającej skarżącemu płatność. W konsekwencji, za przedwczesną należy uznać odmowę przyznania skarżącemu płatności. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja, nie zawierają stosownej argumentacji na tle art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę Sąd uznał za spóźnione i wadliwe, gdyż organ nie wykazał, że wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2007 r. przewidziane w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Dyrektor ARiMR także

w odpowiedzi na skargę nie wykazał, że organ I instancji w dniu wydania decyzji ostatecznej nie posiadał wiedzy o tym, że skarżący nie był producentem rolnym

w odniesieniu do 3 spornych działek rolnych, a także ich posiadaczem. Brak jest nadto ustaleń dotyczących ewentualnych płatności przyznanych synom skarżącego jako faktycznym użytkownikom (posiadaczom) tych działek rolnych. Zdaniem Sądu, wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3) kpa, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tym samym zarzuty skargi należy uznać za częściowo, to jest w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy art. 145 § 1 pkt 1 kpa - zasadne.

Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał zaś za chybione ewentualnie przedwczesne. Bezsporne jest, że skarżący zadeklarował we wniosku działki rolne do płatności na 2007 r., których to działek faktycznymi użytkownikami byli jego synowie, to jest podał we wniosku dane niezgodne z rzeczywistością. Konsekwencji tego uchybienia nie można skutecznie przerzucać na organy. Wbrew stanowisku autora skargi, w sprawie nie znajduje zastosowania art. 148 § 1 kpa, gdyż postępowanie zostało wznowione z urzędu. Zarzuty pełnomocnika ustanowionego

w ramach prawa pomocy są trafne o tyle, o ile dotyczą naruszenia przepisów art. 145 § 1 oraz art. 10, art. 77 i art. 136 kpa. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 149 § 2 kpa, gdyż wznowić postępowanie można dopiero wówczas, gdy istnieją ku temu powody. To zaś oznacza, że organ obowiązany jest przeprowadzić wstępne postępowanie w celu ustalenia, czy istnieją przesłanki do wznowienia postępowania. Uchybienie w postaci braku postanowień dotyczących włączenia do akt sprawy dowodów z innych postępowań nie ma zaś zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy istotnego wpływu na jej wynik. Podobnie jak i naruszenie przez organy art. 10 kpa. Konsekwencją potwierdzenia przez Sąd zasadności zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 kpa jest uznanie za niezasadny zarzut naruszenia art. 138 § 2 kpa. Zarzut naruszenia art. 75 kpa jest o tyle chybiony, że w toku postępowania skarżący nie przejawiał inicjatywy dowodowej. Zasadniczo należy jednak przyznać rację pełnomocnikowi skarżącego działającemu w ramach prawa pomocy, że decyzje organów są wadliwe, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W aktach sprawy znajdują się dowody, które pozwalają na kontynuowanie postępowania wznowionego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Z tego względu Sąd uchylił tylko zaskarżoną decyzję. Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia procesowe, odnoszenie się przez Sąd w sposób wiążący do innych postawionych przez autora skargi lub pełnomocnika działającego w ramach prawa pomocy zarzutów materialnoprawnych, w tym dotyczących odmowy przyznania skarżącemu płatności należy uznać za przedwczesne.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić działając na podstawie art. 136 kpa, czy w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa wskazane w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, mając na uwadze art. 146 § 1 k.p.a. (upływ czasu). W drugiej kolejności należy ustalić, kto był w dniu złożenia wniosku (w dniu wydania decyzji ostatecznej) posiadaczem (producentem rolnym) 3 spornych działek rolnych (nr [...],[...] oraz [...]) zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku i czy synowie skarżącego (faktyczni użytkownicy działek) ubiegali się o płatności na 2007 r. związane z ich użytkowaniem czy płatności te otrzymali. W innym trybie należy bowiem prowadzić postępowanie co zwrotu płatności, jeżeli dane podane we wniosku uległy później zmianie. W trybie wznowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa należy prowadzić postępowanie, jeżeli we wniosku podane zostały dane niezgodne z rzeczywistością, o których nie wiedział organ w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Jeżeli wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, to obowiązkiem organu jest wykazanie, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 146 § 2 kpa. Zdaniem Sądu, w świetle obowiązującego stanu prawnego nie można wykluczyć automatycznie sytuacji, w której posiadaczowi (właścicielowi) działek rolnych przysługuje płatność jako producentowi rolnemu prowadzącemu działalność zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej, także wówczas, gdy faktycznymi użytkownikami poszczególnych działek rolnych są inne osoby (przykładowo członkowie najbliższej rodziny), pomagające w ten sposób rolnikowi. Obowiązkiem organu odwoławczego będzie zatem ustalenie, czy skarżący był posiadaczem spornych działek w dniu składania wniosku (producentem rolnym).

Obowiązkiem organu odwoławczego będzie także uzupełnienie materiału dowodowego o oryginały potwierdzenia odbioru decyzji lub też ich czytelnych

i uwierzytelnionych kopii. W aktach znajdują się kopie takich dowodów. Obowiązkiem Dyrektora ARiMR będzie także wyjaśnienie, w jakich okolicznościach

i kiedy została dołączona do akt sprawy kopia umowy darowizny z [...] lutego 2005 r. sporządzona w formie aktu notarialnego. Przed wydaniem decyzji obowiązkiem organu odwoławczego będzie także stworzenie skarżącemu możliwości, o której mowa w art. 10 kpa.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) uppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie

z art. 152 uppsa, zawierając orzeczenie w tym względzie w punkcie 2 wyroku.

Orzeczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika strony skarżącej zawarte

w punkcie 3 wyroku zostało ostatecznie postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 roku wydanym po uwzględnieniu na podstawie art. 195 § 2 uppsa zażalenia pełnomocnika skarżącego uchylone i po ponownym rozpoznaniu orzeczono o przyznaniu od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego kwot należnych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Orzeczenie to znajduje oparcie w art. 250 uppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).