Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 94/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. DzU. z 2012 r. poz. 749 dalej O.p) po rozpatrzeniu odwołania A S.A. w G. od decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie [...] zł. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż wymienioną wyżej decyzją organ podatkowy określił A S.A. (dalej podatnik lub Spółka) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie [...] zł. Wydając decyzję pierwszoinstancyjną organ podniósł, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej u.p.o.l.) zwalnia od podatku od nieruchomości wyłącznie budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Zdaniem organu podatkowego, przepis ten nie obejmuje swym zakresem gruntów i budowli związanych z funkcjonowaniem portu rzecznego i znajdujących się na jego obszarze budynków.

Nie zgadzając się z tak wydaną decyzją Spółka dnia 10 października 2012 r. złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy Prezydentowi Miasta G. do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie,

- art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz.U. z 2010 r. Nr 33, poz. 179 ze zm., dalej jako u.p.p.m.) poprzez jego niezastosowanie,

- art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 749, dalej jako O.p.) poprzez ograniczenie uzasadnienie prawnego decyzji jedynie do przytoczenia treści pisma Ministerstwa Finansów z dnia 13 czerwca 2012 r.

Rozpoznając sprawę merytorycznie Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi natomiast, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Organ zauważył dalej, iż zwolnienie to zostało początkowo wprowadzone do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od dnia 1 stycznia 2002 r. w art. 7 ust. 1 pkt 4 a, dodanym przez art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 111, poz.1197). Następnie, w wyniku ogłoszenia w 2002 r. tekstu jednolitego ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 110, poz. 967) przepis został przeniesiony do jej art. 7 ust. 1 pkt 2 - od dnia 1 stycznia 2003 r. Kolegium odwołało się do pojęcia infrastruktury portowej zawartej w art. 2 pkt 4 u.p.p.m., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o infrastrukturze portowej, rozumie się przez to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5. W myśl tego ostatniego przepisu przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje w szczególności świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.

Organ podkreślił, że definicję infrastruktury portowej wprowadzono do ustawy o portach i przystaniach morskich powołaną wyżej ustawą z dnia 6 września 2001 r., zmieniającą między innymi także ustawę o podatkach i opłatach lokalnych. Zmiana ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegała - jak wcześniej zaznaczono - na ustanowieniu w art. 7 ust. 1 pkt 4a u.p.o.l. zwolnienia od podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej. W jednym zatem akcie normatywnym ustawodawca posłużył się pojęciem infrastruktury portowej obowiązującym zarówno na gruncie ustawy o portach i przystaniach morskich, jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przy czym definicję infrastruktury portowej ustawodawca zamieścił w pierwszym z wymienionych aktów. Uwzględniając tryb, w którym wprowadzono do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie infrastruktury portowej, Kolegium uznało, że definicja pojęcia infrastruktury portowej zawarta w art. 2 pkt 4 u.p.p.m. znajduje zastosowanie także na gruncie ustawy podatkowej. Ponadto, odkodowanie treści art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wymaga analizy treści całego tego przepisu, a nie tylko jego części. Odwołanie się do pojęcia infrastruktury portowej zawartej w art. 2 pkt 4 u.p.p.m. uwzględnia fakt, że pozostała część tego przepisu odnosi się do portów i przystani morskich. Zwolnienie dotyczy zatem budowli infrastruktury portów morskich, budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty.

Pogląd, według którego przy interpretacji zwrotu "infrastruktura portowa" zawartego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy odwołać się do ustawy o portach i przystaniach morskich znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., II FSK 996/07; wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2011 r., II FSK 435/10; wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2011 r., II FSK 434/10; wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., II FSK 1082/07; wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., II FSK 557/08; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 października 2009 r., I SA/Gd 549/09). Podobny pogląd jest również prezentowany w piśmiennictwie (por. R. Dowgier, Kiedy infrastruktura portowa podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Przegląd Podatkowy 2012, nr 2, s. 3 7-42).

Zdaniem Kolegium nie można ograniczyć się do wykładni językowej art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jak to sugeruje Spółka. Przy wykładni tego uregulowania zasadne jest sięgnięcie do metod pozajęzykowych - wykładni systemowej oraz historycznej, związanej z trybem, w jakim wprowadzono do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych analizowany przepis. W świetle powyższych wywodów pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać wyłącznie z portem morskim, a nie - jak to utrzymuje odwołująca - także z portem rzecznym. Tym samym nie ma podstaw prawnych, aby Spółka skorzystała ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Końcowo organ odwoławczy zaakcentował, że budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby portów rzecznych były zwolnione od podatku od nieruchomości do dnia 1 stycznia 2001 r., na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Na podstawie jednak ustawy z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 95, poz. 1041) zwolnienie to zostało zniesione. W następnych nowelizacjach ustawy o podatkach i opłatach Iokalnych - wyżej przedstawionych - zwolnieniem podatkowym objęto jedynie budowle infrastruktury portów morskich. Gdyby zamiarem ustawodawcy było zwolnienie od podatku również budowli portów rzecznych, to uregulowałby tę kwestię w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, tak jak uczynił to wcześniej, we wskazanym art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w wersji obowiązującej do dnia 1 stycznia 2001 r.

Na decyzję organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają jedynie budowle wchodzące w skład infrastruktury portów morskich, w sytuacji, gdy wykładnia językowa tegoż przepisu prowadzi do wniosku, iż zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają także budowle wchodzące w skład infrastruktury portów rzecznych.

Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej wszystkich kosztów postępowania.

Na wstępie uzasadnienia skargi strona skarżąca zacytowała treść art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l wskazując, że z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż zwolnieniu podlegają:

- budowle infrastruktury portowej oraz zajęte pod nie grunty,

- budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty.

Z brzmienia tego przepisu nie wynika natomiast, aby ustawodawca zwolnieniem objął jedynie budowle infrastruktury portowej portów morskich. Tego rodzaju twierdzenie pozostaje w sprzeczności z jego językową wykładnią. Ustawa podatkowa nie zawiera definicji legalnej pojęcia "infrastruktura portowa", ani nie odsyła w tym zakresie do innego aktu prawnego (tak jak ma to miejsce np. w przypadku definicji budowli, budynku, działalności gospodarczej. Powołując się na uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 1999r., FPK 3/99 strona wskazała, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie jest prezentowany pogląd, iż w przypadku braku Iegalnej definicji danego pojęcia na gruncie aktu prawnego przy jednoczesnym braku wyraźnego odesłania do innego aktu prawnego w zakresie definiowania danego pojęcia należy przyjmować językowe (potoczne) znaczenie tegoż pojęcia (tak samo np.: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2009r., II FSK 1066/08, publ. CBOSA; wyrok NSA z dnia 14 września 2012r., II FSK 295/11, publ. CBOSA).

W dalszej kolejności skarżąca przywołała wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt III SA/Wa 933/11, w którym sąd ten dokonał analizy językowego znaczenia pojęcia "infrastruktura portowa" i stwierdził, że "wykładnia językowa ma podstawowe znaczenie we wszystkich dziedzinach prawa". Sąd wskazał, że z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. płynie zatem wniosek, że dwie kategorie budowli nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości 1) budowle infrastruktury portowej; 2) budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich. Zwolnione z podatku od nieruchomości, na mocy w/w przepisu, będą też grunty pod wyżej wymienionymi kategoriami budowli. Zdaniem WSA w Warszawie, skoro w odniesieniu do infrastruktury portowej nie dodano dookreślenia, przez co nie sprecyzowano o jaką infrastrukturę konkretnie chodzi, należało przyjąć, stosownie do reguł wykładni językowej, że chodzi zarówno o infrastrukturę portów rzecznych, jak i morskich. Obszerne fragmenty powołanego wyroku zostały przez stronę zacytowane w skardze.

Spółka podkreśliła, że wykładnia językowa ma zawsze prymat nad innymi regułami wykładni tj. wykładnią celowościowa, czy też historyczną. Te ostatnie można stosować subsydiarnie jedynie w przypadku, gdy wykładnia językowa zawodzi tj. nie daje jasnych rezultatów lub prowadzi do wniosków absurdalnych. Odwoływanie się SKO do reguł pozajęzykowych nie znajduje zatem uzasadnienia. Na poparcie tej tezy przywołała kolejne orzeczenia Sądów Administracyjnych. Ustosunkowując się z kolei do powołanych przez organ podatkowy wyroków skarżąca stwierdziła, że wszystkie te orzeczenia były związane z interpretacją pojęcia "infrastruktura portowa" w odniesieniu do portów morskich a nie rzecznych. Nie może to przesądzać, że zwolnienie z podatku od nieruchomości wynikające z przepisu art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. nie dotyczy budowli infrastruktury portowej portów rzecznych oraz zajętych pod nie gruntów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., Nr 270 - dalej p.p.s.a.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Ocenie Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja określająca skarżącej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007. Stan faktyczny nie był sporny pomiędzy stronami. Spór ogniskuje się zasadniczo wokół kwestii, czy posiadana przez Spółkę infrastruktura portowa portu rzecznego może korzystać z przewidzianego w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zwolnienia z podatku od nieruchomości. Według stanowiska Spółki, z wykładni językowej tego przepisu wynika, iż przedmiotowe zwolnienie powinno znaleźć wobec niej zastosowanie, czemu konsekwentnie przeczą organy podatkowe.

Na wstępie wskazać należy, iż komentowany przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty.

Kluczowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma pojęcie "infrastruktury portowej" użyte we wskazanym przepisie. Zauważyć wypada, że wprowadzając zwolnienie od podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej ustawodawca nie zawarł w samej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych definicji legalnej tego pojęcia. Termin ten został natomiast wyjaśniony w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich. Przepis art. 2 pkt 4 u.p.p.m. stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o infrastrukturze portowej, rozumie się przez to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5.

W tej sytuacji, pozostając w zgodzie z zasadami wykładni zewnętrznej systemowej, zasadnym jest zdaniem Sądu odniesienie się do przepisów ustawy o portach i przystaniach morskich. Skoro bowiem ustawa podatkowa nie wypowiada się w kwestii znaczenia użytego pojęcia, zaś jego znaczenie znajduje wyczerpujące wyjaśnienie na gruncie innego aktu prawnego tej samej rangi, to właściwym jest posłużenie się wprowadzoną z woli ustawodawcy do obrotu prawnego definicją legalną. Dla poparcia tego stanowiska zwrócić trzeba uwagę na kontekst historyczny związany z trybem, w jakim wprowadzono do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych analizowane uregulowanie. Podkreślenia wymaga, że definicję "infrastruktury portowej" wprowadzono do ustawy o portach i przystaniach morskich wskazaną już wcześniej ustawą z dnia 6 września 2001 r. o jej zmianie oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w tym między innymi także ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w której zresztą ustawodawca po raz pierwszy użył tego określenia w art. 7 ust. 1 pkt 4a. Tym samym zasadne jest twierdzenie, że definicja pojęcia "infrastruktury portowej" z art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich odnosi się także do takiego samego jej rozumienia na gruncie ustawy podatkowej. Do tego poglądu skłania nie tylko fakt jej zamieszczenia w tym akcie normatywnym, który zmieniał także ustawę o podatkach i opłatach lokalnych, ale także i to, że zmieniał brzmienie tej definicji obowiązujące dotychczas (tzn. do dnia 6 listopada 2001 r.) w ustawie o portach i przystaniach morskich. Oznaczało to, że wolą ustawodawcy została ona przystosowana nie tylko do potrzeb ustawy o portach i przystaniach morskich, lecz także do potrzeb ustawy podatkowej. Nie może zatem budzić wątpliwości, że definicja infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich obowiązywała także na gruncie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pogląd taki jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 5 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 434/10 i 435/10, z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 996/07, z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1082/07). Przyjęły go także w całej rozciągłości wojewódzkie sądy administracyjne w licznych wyrokach, np. w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 5 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 960/12 i z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 884/12, wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 137/12.

Aprobując dominującą linię orzeczniczą skład Sądu orzekający w sprawie nie podzielił zapatrywania strony skarżącej odwołującego się do potocznego znaczenia zwrotu "infrastruktura portowa". Tym samym nie podzielił poglądu prezentowanego w wyroku w Warszawie z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt III SA/Wa 933/11, którego obszerne fragmenty Spółka zacytowała w skardze. O ile bowiem zgodzić się trzeba, że wykładnia językowa jest wykładnią podstawową to jednak w rozpatrywanym przypadku jest wykładnią niewystarczającą. Wykładnia językowa powinna za każdym razem rozpoczynać proces wykładni, jednak jej rezultat powinien zostać w dalszej kolejności skonfrontowany z efektem pozostałych metod wykładni. Owe pierwszeństwo nie oznacza bowiem, że uzyskane w ten sposób znaczenie przedmiotowego zwrotu jest ostateczne i poprawne. W sytuacji, z jaką mamy do czynienia w sprawie tj., gdy przedmiotowe pojęcie zostało przez ustawodawcę wyjaśnione w ustawie o portach i przystaniach morskich, posłużenie się wyłącznie regułami wykładni językowej, w oderwaniu od przyjętego przez ustawodawcę znaczenia, byłoby nieuzasadnione i błędne. Warto w tym miejscu przytoczyć stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2011 r., II FPS 8/10, "w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. (...) Żaden przepis prawa nie jest oderwaną jednostką, lecz występuje w pewnym kontekście systemowym - jest częścią określonego aktu normatywnego, który z kolei jest częścią określonej gałęzi prawa przynależącej do systemu prawa polskiego. Wykładając więc dany przepis prawa, należy brać pod uwagę jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna) oraz do przepisów zawartych w innych ustawach (wykładnia systemowa zewnętrzna)".

Uzasadnieniem dla odwołania się do języka potocznego nie może być w szczególności brak bezpośredniego odesłania w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do przepisów ustawy o portach i przystaniach morskich. Dokonując bowiem wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zasadne jest sięganie do regulacji zawartych w innych aktach prawnych nawet wtedy, gdy takiego odesłania wprost brakuje w tej ustawie. Jako przykład takiej regulacji można wskazać art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który zwalnia "budynki i budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego". Pomimo braku bezpośredniego odesłania do prawa lotniczego, nie budzi wątpliwości, że części lotnicze lotnisk użytku publicznego są ustalane na podstawie ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696 ze zm.).

Jeżeli zatem zwrot "infrastruktura portowa" został zdefiniowany w języku prawnym to brak jest podstaw, aby odwoływać się do reguł języka potocznego. Należy stosować dyrektywy języka prawnego, a zatem nadać temu terminowi takie znaczenie, jaki przypisał mu ustawodawca, a nie znaczenie, które ma on w języku potocznym. Jest to tym bardziej zasadne, że termin "infrastruktura portowa" nie stanowi elementu mowy potocznej, powszechnie używanego w zwykłych stosunkach.

W świetle powyższych wywodów pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać wyłącznie z portem morskim, a nie - jak to utrzymuje skarżąca Spółka - także z portem rzecznym. Przemawia za tym także argument, że budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby portów rzecznych były zwolnione od podatku od nieruchomości do dnia 1 stycznia 2001 r., na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Jak jednak słusznie podniósł organ odwoławczy, z mocy ustawy z dnia 13 października 2000 r. zwolnienie to zostało zniesione. W następnych nowelizacjach ustawy o podatkach i opłatach zwolnieniem podatkowym objęto jedynie budowle infrastruktury portów morskich.

Tym samym nie ma w ocenie Sądu podstaw, aby skarżąca skorzystała ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Sąd uznał również, że organy podatkowe nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a wyprowadzone przez nie wnioski są w pełni uzasadnione. Ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł o oddaleniu skargi.