Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 778/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1-ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92a ust. 1-6, art. 92b i art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Janusza Bociąga WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 marca 2014 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r., nr [...], którą nałożono na Z. J. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia 24 września 2013 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili w dniu 26 września 2013 r. kontrolę u skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P.H.U. "A" Z. J., z siedzibą w M. Skarżący podczas kontroli legitymował się licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Kontrolowany przedsiębiorca w okresie objętym kontrolą nie zawierał z kierowcami umów cywilno - prawnych. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym, regulacji z zakresu wykonywania przewozów oraz przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. W toku kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który

udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany

danych o których mowa w art. 7 a i art. 8 w wymaganym terminie,

przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerw o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut,

brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów w postaci miejsca lub daty

końcowej używania wykresówki,

nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty

kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt

nieprowadzenia pojazdu,

okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera

wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.

Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia 4 października 2013 r., który został przedstawiony skarżącemu, a następnie przez niego podpisany.

Na podstawie powyższych ustaleń Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił: brak przesłania protokołu z kontroli, do którego skarżący mógłby się odnieść, nie uwzględnienie przez organ I instancji charakteru pracy skarżącego, jak również okoliczności mających wpływ na przekroczenie norm czasu pracy, a także naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli oraz naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na niepełnym materialne dowodowym.

W ocenie skarżącego organ I instancji wydając zaskarżonej rozstrzygnięcie, nie wziął pod uwagę przyczyn ewentualnego przekroczenia czasu pracy, które powstały z niewielkim uchybieniem z jego winy. Dodatkowo podał, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarcza, gdzie samodzielnie wykonuje usługi transportowe, a dochody z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej stanowią jedne źródło utrzymania jego gospodarstwa domowego, w związku z powyższym nie może sobie pozwolić na utratę zleceń. W ocenie skarżącego organ I instancji orzekając o wysokości kary powinien ją "miarkować", w przeciwnym wypadku może to spowodować zamknięcie działalności gospodarczej. Skarżący zarzucił również, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję - w szczególności w części wysokości kary pieniężnej, nie wziął pod uwagę sytuacji materialnej i rodzinnej strony.

Główny Inspektor Nadzoru Drogowego w decyzji z dnia 7 marca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, biorąc za podstawę podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., póz. 267, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 5 ust. l, art. 8 ust. l - ust. 3, art. 14 ust. l, art. 92a ust. 1-6, art. 92b ust. l i art. 92c ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., póz. 1414), Ip. 1.4, Ip. 5.2, Ip. 6.3.6, Ip. 6.3.7, oraz Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 14 i art. 15 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do każdego ze stwierdzonych naruszeń przytaczając zastosowane przepisy prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie, organ odwoławczy odmiennie niż organ pierwszej instancji stwierdził, że nie ma podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 800 zł z tytułu niezgłoszenia organowi, który udzielił licencji faktu sprzedaży jednego z dwóch pojazdów zgłoszonych do licencji, albowiem pojazd ten (Mercedes – Benz [...], nr rej. [...]) został sprzedany w 2007 roku , w którym nie obowiązywał przepis Ip. 1 .4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ stwierdził jednak, iż powyższe nie ma wpływu na wysokość nałożonej kary pieniężnej, ponieważ podczas przedmiotowej kontroli stwierdzono naruszenia, których suma kar pieniężnych wyniosła 82.000 zł. Z uwagi na art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna została ograniczona do wysokości 15.000 złotych, stąd też organ II instancji zaskarżoną decyzję utrzymał w całości w mocy.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut organ w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Przytaczając mające zastosowanie przepisy prawa stwierdzono, że:

- z analizy zapisów wykresówki skarżącego opisanej za dni 9/10.04.2013 r., wynika, iż kierowca ww. okresie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 20 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 50 minut, w okresie od godziny 8:20 dnia 9.04.2013 r. do godziny 17:30 dnia 9.04.2013 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 950 złotych.

- z analizy zapisów wykresówki skarżącego opisanej za dzień 24.05.2013 r., wynika, iż kierowca ww. okresie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 30 minut, w okresie od godziny 8:05 dnia 24.05.2013 r. do godziny 15:05 dnia 24.05.2013 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 350 złotych;

- z analizy zapisów wykresówki skarżącego opisanej za dni 27/28.05.2013 r., wynika, iż kierowca ww. okresie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 20 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 50 minut, w okresie od godziny 12:10 dnia 27.05.2013 r. do godziny 18:10 dnia 27.05.2013 r Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 złotych;

- z analizy zapisów wykresówki skarżącego opisanej za dzień 13.06.2013 r., ustalono, iż kierowca ww. okresie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 30 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin, w okresie od godziny 7:55 dnia 13.06.2013 r. do godziny 15:00 dnia 13.06.2013 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 550 złotych;

- z analizy zapisów wykresówki skarżącego opisanej za dni 27/28.08.2013 r., wynikało, iż kierowca ww. okresie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 godziny i 25 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godziny i 55 minut, w okresie od godziny 6:25 dnia 27.08.2013 r. do godziny 16:30 dnia 27.08.2013 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 1350 złotych.

Ustalono też, że z zapisów ww. wykresówek wynika, że w badanych okresach kierowca, którym był skarżący, odbierał kilka krótkich przerw nie stanowiących prawidłowych przerw w jeździe. W toku kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu w postaci wydruku, wykresówki czy też karty dziennej mogących uzasadnić odstąpienie od przestrzegania obowiązujących norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Organ odwoławczy uznał zatem, iż organ I instancji dokonał poprawnych wyliczeń w zakresie przedmiotowego naruszenia i karę pieniężną w łącznej wysokości 3.350 złotych nałożył słusznie.

Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów w postaci miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki, organ wskazał, że analiza zapisów na okazanych do kontroli tarczach tachografu kierowcy Z. J. stwierdzono, iż na tarczy tachografu opisanej za dzień 24.06.2013 r. brak jest obowiązkowego wpisu w postaci daty końcowej używania wykresówki. Stwierdzono, że powyższe stanowiło naruszenie wymogów określonych w art. 15 ust. 5 rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 do rodzaju informacji wymaganych na wykresówce. Fakt zaistnienia powyższego naruszenia w postaci braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów w postaci miejsca lub daty końcowej użytkowania wykresówki za brak każdej danej stwierdzono w jednym przypadku i nałożono za nie karę pieniężną w wysokości 50 złotych co z kolei znajduje umocowanie w treści (Ip. 6. 3. 6.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

W zakresie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień, organ odwoławczy podał, że w toku kontroli skarżący nie okazał do kontroli wykresówki (lub zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu) w odniesieniu do kierowcy Z. J. za okres od 27.09.2012 r., do 28.02.2013 r. (łącznie 155 dni). W toku kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu mogącego uzasadnić brak powyższej tarczy tachografu, oświadczając, że powyższe wykresówki zaginęły, przy czym w okresie objętym kontrolą przedsiębiorca nie zatrudniał innych kierowców i osobiście prowadził pojazd będący w jego posiadaniu. Organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał poprawnych ustaleń w zakresie przedmiotowego naruszenia i nałożył karę pieniężną w wysokości 77.500 złotych (155 x 500 złotych) albowiem znalazło to oparcie w treści z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każda wykresówkę stwierdzono, że po dokonaniu analizy zapisów na tarczach tachografu kierowcy Z. J. ustalono, iż ww. kierowca na tarczy tachografu opisanej za dzień 26.07.2013 r. nie umieścił wszystkich zapisów o okresach swej aktywności. W dniu 26.07.2013 r. o godzinie 8:25 w miejscowości M kierowca założył wykresówkę do tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] około godziny 15:40 dnia 26.07.2017 r. kierowca wyjął wykresówkę z urządzenia rejestrującego i założył ją ponownie o godzinie 16:25, w tym okresie nie rejestrował jakiejkolwiek swojej aktywności. Nadto na rewersie tarczy tachografu brak jakichkolwiek adnotacji mogących uzasadnić przyczyny nierejestrowania wymaganych okresów. To z kolei zdaniem organu odwoławczego stanowiło naruszenie norm określonych w art. 15 ust. 2 rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85 i ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d) i a) oraz treść Ip. 6. 3. 8 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Fakt zaistnienia powyższego stwierdzono w jednym przypadku i nałożono za nie karę pieniężną w wysokości 300 złotych.

W dalszej części decyzji organ kwestionując zarzuty odwołania stwierdził min., że z protokołu kontroli wynika jednoznacznie, że został on doręczony skarżącemu w dniu 4.10.2013 roku, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Uznano, za bezzasadny zarzut braku uwzględnienia charakteru pracy skarżącego oraz dodano też, że argumentacja skarżącego odnośnie braku wykresówki z powodu jej zaginięcia pozostaje bez wpływu na stwierdzone naruszenie. Podkreślono, że art 92b ustawy o transporcie drogowym nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie albowiem stwierdzone zaś w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie naruszenia dotyczą okazania dokumentacji w postaci wykresówek niezawierających pełnych danych. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie. Podkreślono, że stwierdzone naruszenia dotyczą de facto braku nadzoru nad podstawową dokumentacją czasu pracy kierowcy w postaci wykresówek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił ww. decyzji naruszenie prawa proceduralnego poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadom określonym w art. 7 k.p.a. tj. naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mającego bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – min. w kwestii dotyczącej zatrudniania pracowników przez skarżącego oraz wydanie decyzji z naruszeniem art. 92 a ustawy o transporcie drogowym. Skarżący podniósł, że protokół nie został do niego przesłany przez co nie mógł się on do niego odnieść w sposób prawidłowy. Dodał też, że kara nałożona w zaskarżonej decyzji oraz kara nałożona decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] w wysokości 2.600 zł powinny być brane pod uwagę łącznie w kontekście art. 92 a ustawy o transporcie drogowym, co z kolei powinno doprowadzić do obniżenia nałożonych kar. Skarżący dodał też że podtrzymuje zarzuty odwołania w zakresie nieuwzględnienia charakteru jego pracy oraz okoliczności mających wpływ na przekroczenie norm pracy, a także nie uwzględnienie jego sytuacji materialnej i rodzinnej przy ustaleniu wysokości nałożonej kary pieniężnej. Zarzucił też, że decyzję oparto na niepełnym materiale dowodowym.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art. 135 "P.p.s.a." - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 "P.p.s.a.".

W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Podkreślić należy, że stan faktyczny, na którym opierały się organy obu instancji w kontrolowanym postępowaniu, nie był sporny, ponieważ strona skarżąca w zasadniczej mierze nie kwestionuje ustaleń faktycznych w sprawie natomiast kwestionuje ocenę prawną tych zdarzeń przez organy i wywiedziony skutek w postaci nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej.

Skarżący zarzucił co prawda w skardze naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mającego bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wskazując, że min. dotyczy to w kwestii zatrudniania pracowników.

Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że w istocie w trakcie postępowania dowodowego organy ustaliły, że w kontrolowanym okresie skarżący korzystał z usług 3 kierowców na podstawie umów cywilnoprawnych, co nie znajduje oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Nie mniej jednak podkreślić należy, że powyższa nieścisłość nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414) o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Skarżący wykonywał przewozy drogowe osobiście w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na zasadzie samozatrudnienia, a brak zatrudnienia kierowców nie wyklucza zastosowania art. 92 a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący nie wskazał w jakim pozostałym zakresie ustalenie stanu faktycznego przez organ uchybiało normie art. 7 k.p.a. i miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a Sąd dokonując jej wnikliwej oceny nie dopatrzył się takich uchybień.

Sąd podkreśla też, że stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego w dniu 26 września 2013 r., które opisane zostały w protokole kontroli z tej daty, oraz w załączniku do tego protokołu. Za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego, że w skutek nie przesłania mu ww. protokołu nie mógł się w sposób prawidłowy do niego odnieść. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że protokół kontroli wraz z załącznikiem został mu przedstawiony, co potwierdza podpis skarżącego pod ww. dokumentem. Skarżący miał zatem możliwość zapoznania się z nim. Ponadto Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek naruszeń ze strony organu w zakresie zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu zatem skarżący miał możliwość późniejszego wglądu do akt sprawy (w tym protokołu kontroli) w celu właściwego odniesienia się do jego treści.

Stwierdzić też należy, przychylając się do stanowiska organu, że okoliczności faktyczne wynikające z protokołu kontroli, wyjaśnień skarżącego, zgromadzonych dokumentów oraz okoliczności podnoszone w odwołaniu zostały ocenione przez organy prawidłowo. Stwierdzając, że zachodzą podstawy do uznania odpowiedzialności skarżącego za zaistniałe naruszenia organy działały w granicach prawa. Materiał dowodowy został zgromadzony i oceniony z zachowaniem norm wynikających z przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. Podnoszone w odwołaniu zarzuty zostały prawidłowo ocenione przez organ odwoławczy i nie mogły mieć wpływu na ostateczny wynik postępowania administracyjnego, z następujących względów: protokół z kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego został przyjęty i podpisany bez zastrzeżeń. Protokół kontroli stanowiący dokument urzędowy, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do przeprowadzenia kontroli podmiot, stanowi w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 76 k.p.a., dowód tego, co w nim zostało stwierdzone i korzysta z domniemania z prawdą tego, co zostało nim urzędowo zaświadczone. Sąd nie stwierdził, aby sporządzony w kontrolowanym postępowaniu protokół zawierał nieścisłości, niejasności, czy też sporządzony został w nieodpowiedniej, niezgodnej z przepisami formie. Skarżący w toku postępowania nie kwestionował zapisów protokołu kontroli. Nie może więc ulegać wątpliwości, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 26 września 2013 r. stwierdzono opisane szczegółowo w załączniku do protokołu naruszenia przepisów regulujących obowiązki i warunki prowadzenia transportu drogowego wynikające z przepisów regulujących czas pracy kierowców, oraz dotyczących urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących oceny prawnej ustalonych zdarzeń zauważyć należy, że podstawę prawną prowadzenia kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy stanowią przepisy rozdziałów 9 i 10 ustawy o transporcie drogowym natomiast podstawą nakładania kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywania transportu drogowego są przepisy art. 92 i nast. tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 i ust. 3 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Zgodnie z treścią art. 4 pkt. 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumieć należy obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów ustaw, rozporządzeń Rady (EWG), Rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) wymienionych enumeratywnie w tym przepisie, a także obowiązki lub warunki wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Kontrole podmiotów wykonujących przewozy drogowe prowadzone na podstawie przepisów u.t.d. mają więc na celu między innymi ustalenie, czy podmioty takie przestrzegają przepisów regulujących czas pracy kierowców, zawartych w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U.2001.1155 j.t.), obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia Rady nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), oraz czy przedsiębiorstwo transportowe respektuje warunki wynagradzania kierowców wynikające z przepisu art. 26 ustawy z dnia o czasie pracy kierowców i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2006.102.1).

Odnosząc się do zasadności kwalifikacji prawnej poszczególnych uchybień, orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego.

W ocenie Sądu zasadnie przyjęto zatem brak zaistnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 800 zł przewidzianej w załączniku nr 3 cyt. ustawy (lp.1.4.) za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie, w związku ze sprzedażą jednego z dwóch pojazdów zgłoszonych do licencji (Mercedes – Benz [...], nr rej. [...]). Organ słusznie zauważył, że w 2007 roku, w którym dokonano sprzedaży ww. pojazdu nie obowiązywał przepis I.p. 1 .4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powyższe nie ma jednak wpływu na wysokość nałożonej kary pieniężnej, ponieważ podczas dokonanej kontroli stwierdzono naruszenia, których suma kar pieniężnych wyniosła 82.000 zł. Jednakże z uwagi na art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna została ograniczona do wysokości 15.000 złotych.

Sąd nie dopatrzył się także jakichkolwiek uchybień w zakresie oceny prawnej naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Zgodnie bowiem z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją tego naruszenia jest z kolei treść I. p. 5.2 lit. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, karą pieniężną w wysokości 150 złotych oraz karą w wysokości 200 złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Podobnie w zakresie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów w postaci miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki stwierdzić należy, że zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:

na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię;

datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania;

numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi:

przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

- przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

- w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (odczyt licznika w pojeździe, do którego był przydzielony, oraz odczyt licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6. 3. 6.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów w postaci miejsca lub daty końcowej użytkowania wykresówki, karą pieniężną w wysokości 50 złotych - za brak każdej danej.

Również, nie okazując podczas kontroli wykresówki za okres od 27 września 2012 r. do dnia 28 lutego 2013 r. skarżący dopuścił się naruszenia przepisu art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, zgodnie z którym przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą w wysokości 500 złotych za każdy dzień sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.

Słuszna była również ocena organu odwoławczego w zakresie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. W zakresie tym skarżący zaniedbał obowiązki określone w art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85 w konsekwencji czego Ip. 6. 3. 8 załącznika do ustawy o transporcie drogowym przewiduje sankcję w postaci kary pieniężnej w wysokości 300 złotych.

Powyższe jednoznacznie wskazuje, że zarówno w zakresie kwalifikacji stwierdzonych uchybień, jak i wysokości nałożonej kary organ odwoławczy nie dopuścił się żadnych uchybień. Również łączna kwota wymierzonej kary w wysokości 15.000 zł odpowiada treści cyt. wyżej art. 92 a ust. 3 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że na podstawie art. 92 a ustawy o transporcie drogowym kara nałożona zaskarżoną decyzją powinna być brana pod uwagę łącznie z karą w wysokości 2.600 zł nałożoną na skarżącego decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] Sąd stwierdza, że argumentacja skarżącego nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Sąd podkreśla, że z treści art. 92 a ust. 2 i ust. 3 ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wynika, że istnieje inny limit sumy kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej (10.000 zł), a inny dla sumy kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy (15.000 zł w przypadku określonym w art., 92a ust. 3 pkt 1). Co za tym idzie nie jest dopuszczalne sumowania na podstawie ww. przepisu kar nałożonych na podstawie dwóch odrębnych kontroli, gdzie jedna z nich była kontrolą drogową, a jedna kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy.

Nie jest również zasadny zarzut braku uwzględnienia przez organ odwoławczy charakteru wykonywanej przez skarżącego pracy, okoliczności mających wpływ na przekroczenie norm pracy oraz sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego przy określaniu wysokości nałożonej na skarżącego kary pieniężnej.

Organ odwoławczy w sposób bezsporny ustalił fakt wystąpienia naruszeń oraz zastosował przewidziane przepisami prawa kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do cyt. ustawy. Wysokości kar ustalono w sposób sztywny i w tym zakresie organ nie miał swobody w określaniu jej wysokości. Dlatego też nie było możliwości miarkowania wysokości kary w odniesieniu do sytuacji materialnej i życiowej skarżącego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.