Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 252/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 119 pkt 3 , art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi C.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu przedawnienia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] listopada 2018r. nr [...].

Z akt wynika następujący stan sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, wszczął postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku C.C., celem wyegzekwowania zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. w wysokości 209.652,00 zł ustalonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia [...] września 2010 r.

Zawiadomieniami z dnia [...] listopada 2018 r. organ egzekucyjny zwrócił się

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zajęcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego skarżącego oraz do [...]. o zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z odpisami ww. zawiadomień doręczono skarżącemu w dniu 5 grudnia 2018 r. za pośrednictwem Poczty. Jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przesyłki, odbioru skarżący dokonał osobiście, co potwierdził własnoręcznym podpisem.

Z uwagi na wcześniejsze zajęcie dokonane przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym ([...]), nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową.

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. zobowiązany zgłosił zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc przedawnienie egzekwowanego obowiązku.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, a następnie wystąpił do wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego

odmówił uznania zarzutu przedawnienia obowiązku. Powyższe postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu w trybie administracyjnym, przewidzianym w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z kolei, postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o uznaniu za niezasadny zarzut przedawnienia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

W wyniku rozpoznania zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z uwagi na braki w materiale dowodowym.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał za nieuzasadniony zarzut przedawnienia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. i postanowił o kontynuowaniu postępowania egzekucyjnego.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie:

-art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej polegające na niewłaściwym zastosowaniu tej normy w przedmiotowej sytuacji, co doprowadziło do wadliwego uznania, że do przedawnienia w sprawie nie doszło,

-art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie,

że w sprawie nie doszło do przedawnienia mimo, że skarżący o zastosowaniu środka egzekucyjnego został poinformowany po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, co spowodowało, że nie nastąpiło przerwanie biegu tego terminu.

W uzasadnieniu podniósł, że do przedawnienia zobowiązania w rozpoznawanej sprawie powinno dojść 31 grudnia 2011 r., jednakże z uwagi na postępowanie w sprawie

o przestępstwo skarbowe, do przedawnienia doszło w przybliżonej dacie [...] lutego 2015r. Nawet gdyby przyjąć, że do przedawnienia doszło kilka dni później, to i tak zobowiązanie jest przedawnione, bowiem dopiero po ponad 3 latach podjęto wobec niego środki egzekucyjne, które skutkowałyby przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Egzekucja została bowiem wszczęta dopiero w dniu [...] grudnia 2018 r., poprzez zajęcie świadczenia emerytalnego i rachunku bankowego, czyli po upływie terminu przedawnienia.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniósł, że na mocy art. 1 pkt 20 i pkt 21 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019, poz. 2070 - dalej jako "ustawa zmieniająca"), z dniem 30 lipca 2020 r. zmianie uległo brzmienie przepisów art. 33 i art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulujących odpowiednio podstawy i zasady zgłaszania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz tryb ich rozpatrywania. Podkreślił, że w art. 13 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej, ustawodawca wskazał, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozważanej sprawie wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło przed dniem 30 lipca 2020 r., w związku z czym zastosowanie znajdowały przepisy dotychczasowe.

Wskazał, że relacja między unormowaniem zawartym w art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019r., poz. 1438 ze zm. - zwanej dalej "u.p.e.a.") a podstawami zarzutów, określonymi w art. 33 pkt 1-5 tej ustawy sprawia, że organ egzekucyjny zobowiązany jest nie uwzględnić zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdy wierzyciel, zajmując merytoryczne stanowisko, nie potwierdzi zasadności stawianych przez zobowiązanego zarzutów. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W rozpoznawanej sprawie, wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. uznał zarzut przedawnienia za nieuzasadniony. Mając na uwadze ostateczne i wiążące stanowisko wierzyciela organ egzekucyjny ustalił, że przedmiotowa zaległość powstała wobec nieuregulowania zobowiązania

z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. w wysokości 209.652,00 zł ustalonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Ww. decyzja została doręczona skarżącemu w trybie administracyjnym w dniu 15 października 2010 r., zatem termin płatności zobowiązania upływał w dniu 29 października 2010 r., a termin przedawnienia liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. od końca 2010 r. Następnie, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] wszczęto postępowanie w sprawie uchylania się przez C.C. od opodatkowania podatkiem dochodowym

od osób fizycznych poprzez nieujawnienie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego dochodu w kwocie 279.536 zł nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2005 r, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 2 kodeksu karnego skarbowego, które zostało prawomocnie zakończone z dniem [...] kwietnia 2014 r. (wyrok Sądu Okręgowego sygn. akt [...]). O toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym skarbowym skarżący został poinformowany (wezwanie z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] oraz protokół przesłuchania podejrzanego w dniu [...] maja 2011 r.). Powyższe skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia na czas trwania ww. postępowania tj. na okres 2 lat, 11 miesięcy i 7 dni. Po ustaniu przyczyny zawieszenia, termin przedawnienia zobowiązania biegł nadal od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia,

w którym upłynął termin przedawnienia powyższego zobowiązania, tj. jeszcze przez okres 4 lat, 8 miesięcy i 5 dni, co daje łącznie okres 5 lat, uwzględniając poprzednie 116 dni. W związku z powyższym, po uwzględnieniu okresu zawieszenia, termin przedawnienia zobowiązania przesunął się na dzień [...] grudnia 2018 r. Wierzyciel, po uzyskaniu informacji o nowych składnikach majątkowych, wystawił w dniu [...] listopada 2018 r. tytuł wykonawczy nr [...] celem wyegzekwowania zaległości. Powyższy tytuł wykonawczy wierzyciel przekazał do właściwego organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego. Następnie [...] listopada 2018 r. organ egzekucyjny zastosował skutecznie środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego, o czym skarżący został zawiadomiony w dniu 5 grudnia 2018 r., co spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania objętego ww. tytułem wykonawczym. Według stanu na dzień wszczęcia egzekucji zobowiązanie nie było zatem przedawnione.

W konsekwencji powyższego, w ocenie Dyrektora, prawidłowo uznano za nieuzasadniony zarzut zobowiązanego przedawnienia egzekwowanego obowiązku.

Jednocześnie Dyrektor zauważył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jest wyłącznie organem egzekucyjnym, a nie wierzycielem obowiązku. Zatem zarówno dla Naczelnika, jak i dla niego jako organu odwoławczego sprawującego nadzór nad organem egzekucyjnym, stanowisko wierzyciela w zakresie wszystkich zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 tej ustawy, a zatem także zarzutu przedawnienia obowiązku, jest wiążące.

Na powyższe postanowienie C.C. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji,

a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania podniósł zarzuty

i argumentację tożsame do tych przedstawionych w zażaleniu. Dodatkowo skarżący

w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2021r., zarzucił, że nigdy nie otrzymał postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], podnosząc, że postanowienie powinno zostać mu doręczone na adres [...], który to adres organ znał, a nie na adres [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.

- zwaną dalej P.p.s.a.) sprawę skierowano do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym,

na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2021r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem,

a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić.

Istota niniejszej sprawy koncentruje się na kwestii istnienia podstaw

do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. Zarzuty

w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym.

Zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany zostaje pouczony

o przysługującym mu prawie do wniesienia zarzutów do postępowania egzekucyjnego. Pouczenie to zawarte jest w odpisie tytułu wykonawczego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że to na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. Obowiązek organu sprowadza się z kolei do zbadania zasadności zgłoszonego zarzutu (zarzutów). Co więcej, prawo do wniesienia zarzutów służy stronie, zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., w terminie 7 dni, licząc od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1603/14 - wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych

w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu.

Z kolei, stosownie do treści art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m. in. przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1).

W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1-7,

9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt. 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela

w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W zgodzie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia

o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Takie uregulowanie wynika przede wszystkim z faktu, że zarzuty zawarte w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 dotyczą informacji, których dysponentem jest wierzyciel. Zatem to wierzyciel wie, czy np. obowiązek wygasł, czy nie istnieje z innych przyczyn, czy został prawidłowo określony, albo czy jest on wymagalny. Dlatego ustawodawca zdecydował, iż to wierzyciel - a nie organ egzekucyjny - zajmuje stanowisko w przedmiocie zasadności

i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz że stanowisko to jest wiążące dla organu egzekucyjnego (wyrok NSA z dnia 19 lipca 2019r. sygn. akt: II FSK 2453/17), co de facto przesądza o sposobie rozpatrzenia zarzutu. Przyjęcie innego stanowiska stałoby w sprzeczności nie tylko z wykładnią językową i systemową przepisów u.p.e.a, ale także z wykładnią celowościową.

W niniejszej sprawie, skarżący, w przewidzianym prawem terminie, złożył zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

W tym miejscu zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i był tym stanowiskiem związany. Wierzyciel (Naczelnik Urzędu Skarbowego) uznał zgłoszony przez skarżącego zarzut przedawnienia obowiązku dotyczącego należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego

od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. objętych tytułem wykonawczym z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], za niezasadny. Dokonana przez wierzyciela ocena, jako wiążąca, stała się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o niezasadności zarzutu przedawnienia ww. zobowiązania, a następnie postanowienia organu odwoławczego, utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

O ile jednak stanowisko wierzyciela determinowało treść rozstrzygnięć organów egzekucyjnych obu instancji, to nie jest ono wiążące dla Sądu rozpoznającego skargę na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, w zgodnie z art. 135 P.p.s.a., winien zatem również dokonać kontroli ostatecznego postanowienia wierzyciela w sprawie zasadności zarzutu w prowadzeniu egzekucji administracyjnej. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element jego postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego nie można oderwać się od oceny zgodności

z prawem stanowiska wierzyciela, wiążąco oddziałującego na postanowienie organu egzekucyjnego. Kontrola przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem zbadania, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy poddawało się egzekucji administracyjnej, a następnie dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt II FSK 1464/16 i II FSK 1465/16).

W tak zakreślonych granicach, w ocenie Sądu, trafnie uznać należy

za nieuzasadniony podniesiony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku,

z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego.

W tym miejscu przede wszystkim wskazać trzeba, że z uwagi na wszczęcie postępowania egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie przed dniem 30 lipca 2020 r.

to zastosowanie znajdowały przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed

tą datą, co wynika z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019r. poz. 2070).

Przedmiotem egzekucji była zaległość podatkowa w podatku dochodowym

od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. ustalona decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

decyzji nr [...] z dnia [...] września 2010 r., która doręczona została skarżącemu w trybie administracyjnym w dniu 15 października 2010r. Zatem, termin płatności ww. zobowiązania upływał z dniem 29 października 2010 r. (art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. - zwanej dalej "O.p."), z kolei termin jego przedawnienia - z dniem [...] grudnia 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (§ 1).

W art. 70 O.p. ustawodawca przewidział ponadto przesłanki przerwania albo zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. I tak, w myśl art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Z kolei, w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przyjęto, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Po zawieszeniu biegu terminu przedawnienia biegnie on dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 O.p.).

W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na prowadzone postępowanie o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 2 kodeksu karnego skarbowego, bieg terminu przedawnienia, stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 7 pkt 1 O.p. uległ zawieszeniu na okres od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r., czyli na okres 2 lat, 11 miesięcy i 7 dni. Powyższe z kolei przedłużyło termin przedawnienia spornego zobowiązania do dnia [...] grudnia 2018 r. Jednak, w dniu [...] listopada 2018 r., zatem wbrew twierdzeniom skarżącego - jeszcze przed upływem terminu przedawnienia, organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne przerywające bieg terminu przedawnienia, w myśl art. 70 § 4 O.p. (zajęcie świadczeń z ZUS oraz zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego), o których zobowiązany został poinformowany w dniu 5 grudnia 2018 r. W efekcie czego, terminu przedawnienia spornej zaległości rozpoczął swój bieg na nowo. W konsekwencji zaś powyższego, wierzyciel, a w ślad za nim organ egzekucyjny i organ nadzoru zasadnie uznali,

że w dacie wszczęcia egzekucji zobowiązanie podatkowe objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] listopada 2018r. nr [...] nie było jeszcze przedawnione.

W odniesieniu z kolei do zarzutu skarżącego, że nie otrzymał on postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2019r. nr [...], to przede wszystkim zauważyć należy, że twierdzenie takie po raz pierwszy zostało podniesione przez skarżącego dopiero w skardze do Sądu. Wcześniej, ani w zarzutach, ani w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, skarżący takiego zarzutu nie formułował. Tymczasem, jak już wspomniano wcześniej, przedmiotem rozpatrzenia zarzutów mogą być tylko te zarzuty, które zostały zgłoszone w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Niedopuszczalne jest zatem zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne, zarówno w zażaleniu, jak również na etapie postępowania przed sądami administracyjnymi. Pogląd ten nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki NSA z dnia 6 czerwca 2017r. sygn. akt II GSK 2398/15, z dnia 12 grudnia 2006r. sygn. akt I OSK 1057/06, z dnia 27 stycznia 2015r. sygn. akt II FSK 3081/12). Podniesienie zarzutu dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym czyni go spóźnionym i jako taki nie podlega rozpatrzeniu (wyroki NSA z dnia 2 sierpnia 2017r. sygn. akt II FSK 1922/15, z dnia 8 września 2016r. sygn. akt II FSK 2296/14).

Niemniej jednak Sąd pragnie zauważyć, że zgodnie z adnotacjami na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] wysłane zostało za pośrednictwem operatora pocztowego na adres: "C.C., ul. [...]", czyli adres zamieszkania skarżącego, i po dwukrotnym prawidłowym awizowaniu: w dniu 21 stycznia 2019 r. i 29 stycznia 2019 r., z powodu niepodjęcia przez adresata, w dniu 5 lutego 2019 r. zwrócone zostało do nadawcy.

W związku z tym, wskazane wyżej postanowienie zasadnie uznano za doręczone skarżącemu w dniu 4 lutego 2019 r. Przewidziany w art. 44 k.p.a. zastępczy tryb doręczenia korespondencji umożliwia bowiem przyjęcie fikcji prawnej, a mianowicie,

że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy (miasta) w określonym terminie zostało doręczone adresatowi z upływem ostatniego dnia

14-dniowego terminu. Dowodem na to jest dokument urzędowy w postaci prawidłowo wypełnionego przez pracownika operatora pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru - jak w niniejszej sprawie. Należy zaznaczyć przy tym, że w orzecznictwie szeroko prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi

na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta

on zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W konsekwencji to adresat pisma musi wykazać, że dane wynikające

z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Podejmując próbę obalenia tego domniemania, należy mieć jednak na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (por. B. Dauter, Komentarz do art. 73 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, pkt 12, a także postanowienia NSA:

z dnia 17 października 2019r. sygn. akt I OZ 967/19, z dnia 13 września 2017r. sygn. akt I OZ 1312/17, z dnia 8 września 2017r. sygn. akt I OZ 1311/17, z dnia 14 maja 2014r. sygn. akt I FZ 25/14, z dnia 28 sierpnia 2013r. sygn. akt II FSK 2228/13 i z dnia 16 grudnia 2011r. sygn. akt I FSK 1861/11). Ponadto należy podkreślić, że skarżący

we wniesionych pismem z dnia [...] grudnia 2018r., zarzutach wskazał adres

[...] (k. 25 tom I akt adm.). Skutecznie również pod tym adresem odebrał tytuł wykonawczy, co do którego wniósł zarzuty, w tytule tym wskazano również adres [...]

( k. 1 tom I akt adm.).

Zatem w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów podważających prawidłowość doręczenia ww. postanowienia z dnia [...] stycznia 2019 r. W konsekwencji, nie ma żadnych podstaw do kwestionowania skuteczności tego doręczenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.