Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2137/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150, art. 223 par. 2, art. 228
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor Izby", "organ II instancji", "organ odwoławczy") nr [...] z [...] września 2017 r. stwierdzające, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: "Naczelnik UC") nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Naczelnik UC wydał decyzję z [...] sierpnia 2016 r. wymierzającą Skarżącej karę pieniężną w wysokości 48.000,00 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Decyzja ta została uznana za doręczoną Stronie w dniu 19 sierpnia 2016 r. w trybie art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm., dalej jako O.p.), zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Pismem nadanym w dniu 3 kwietnia 2017 r., Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Po rozpatrzeniu wniosku z 3 kwietnia 2017 r. Dyrektor Izby postanowieniem nr [...] z [...] września 2017 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika UC z [...] sierpnia 2016 r.

Pismem z 25 lipca 2017 r. stanowiącym uzupełnienie pisma z 3 kwietnia 2017 r. strona złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika UC z [...] sierpnia 2016 r.

Następnie Dyrektor Izby, zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2017 r., stwierdził, że odwołanie od decyzji Naczelnika UC z [...] sierpnia 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż decyzja z [...] sierpnia 2016 r. została Stronie doręczona w trybie art. 150 O.p. w dniu 19 sierpnia 2016 r. i od dnia następnego zaczął biec czternastodniowy termin do wniesienia odwołania. Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji upłynął z dniem 2 września 2016 r. Skoro odwołanie wniesiono w dniu 3 kwietnia 2017 r. uzupełniono pismem z 25 lipca 2017 r. to zostało wniesione po upływie ustawowego terminu zakreślonego dla dokonania tego środka prawnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, względnie o umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 58 k.p.a. poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, mimo uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez winy Strony. Nadto poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, mimo faktu, że w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi wniesiono prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz jednocześnie dopełniono czynności dla której określony był termin tj. równocześnie wniesiono odwołanie od ww. decyzji.

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż brak winy w uchybieniu terminu nie został uprawdopodobniony z powodu dopuszczenia się braku staranności przez Stronę oraz że niepodejmowanie korespondencji urzędowej było zamierzonym zachowaniem;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, iż nie spełniono łącznie wszystkich przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Autor skargi jako prezes zarządu spółki wyjaśnił, że nigdy nie otrzymał decyzji Naczelnika UC z [...] sierpnia 2016 r., a zatem nie mógł zapoznać się z jej treścią, tym samym nie wiedział, że przysługuje mu 14-dniowy termin na wniesienie odwołania od decyzji, dlatego też nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania. Podał również, że dopiero w dniu 31 marca 2017 r. po otrzymaniu tytułu wykonawczego nr [...] z [...] stycznia 2017 r. dowiedział się, iż na skutek wydania decyzji (która nie została mu doręczona) wydany został tytuł wykonawczy. W dniu 3 kwietnia 2017 r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, jednocześnie zwracając się o wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz o przesłanie kserokopii decyzji, na podstawie której prowadzona jest egzekucja.

Nadto wnoszący skargę podkreślił, że jest osobą w podeszłym wieku, po przebytym udarze, co istotnie wpływa na możliwość wykonywania przeze niego niektórych czynności, zwłaszcza w sytuacjach pogorszenia mojego stanu zdrowia. Wskazał, że organ miał wiedzę dotyczącą prawidłowego adresu do doręczeń, tj. [...], jednak pisma kierowane były na adres spółki w K., co spowodowało, że jako prezes zarządu nie miał możliwości zapoznania się z decyzją będącą podstawą wydania tytułu wykonawczego i nie mógł skutecznie wnieść od niej odwołania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2018 r. poz. 1302 dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.).

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka nie zachodzi.

Przedmiotem skargi Strony jest postanowienie Dyrektora Izby z [...] września 2016 r. o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia T. sp. z o.o. z siedzibą w K. kary pieniężnej w wysokości 48.000,00 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Decyzja z [...] sierpnia 2016 r. zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia została uznana za doręczoną Skarżącej w trybie zastępczym w dniu 19 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 150 o.p.

Zgodnie zaś z art. 223 § 2 o.p. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Mając na uwadze wskazaną regulacją wskazać należy, że skoro decyzja I instancji została uznana za doręczoną stronie w dniu 19 sierpnia 2016 r. w trybie art. 150 O.p. to czternastodniowy termin do złożenia odwołania zaczął biec od następnego dnia, tj. od 20 sierpnia. Zgodnie z tym stanem rzeczy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 2 września 2016 r. Skarżąca odwołanie wniosła dopiero w dniu 3 kwietnia 2017 r. (uzupełnione pismem z 25 lipca 2017 r.), tj. ponad pół roku po upływie ustawowego terminu zakreślonego dla dokonania tego środka prawnego.

Sąd stwierdza, że Dyrektor Izby nie naruszył prawa orzekając w zaskarżonym postanowieniu z [...] września 2017 r. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Konsekwencje uchybienia terminu do wniesienia odwołania są takie, że powodują zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Jeżeli organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia.

Niezależnie od wskazanych rozważań należy zwrócić uwagę, że Strona w skardze skupiła się przede wszystkim na wskazaniu przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (właściwych przy sprawie V SA/Wa 2136/17) oraz okoliczności w jakich dowiedziała się o wydaniu decyzji i wskazaniu na nieprawidłowości w jej doręczeniu.

Analizując kwestię poprawności adresu, na który kierowano korespondencję do Skarżącej i skuteczności w ten sposób dokonanych doręczeń Sąd stwierdza, że korespondencja w toku postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem była dokonywana w sposób prawidłowy. Wszczynając postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej urządzającemu gry na automatach poza kasynem gry organ ustalił, iż adresem Spółki jest: "[...]" ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. W świetle powyższego uznać należy, iż organ prawidłowo przyjął, że adres: "[...]" jest właściwym adresem do korespondencji ze stroną skarżącą. Jest to jedyny adresem Spółki jaki mógł ustalić organ na podstawie dostępnych mu danych. Reprezentujący spółkę L.K. w piśmie z 3 kwietnia 2017 r. wskazał adres do korespondencji: "[...]" i dalsza korespondencja w sprawie była w sposób prawidłowy kierowana na wskazany adres do doręczeń.

Na ocenę Sądu w przedmiotowej sprawie nie wpływa wskazany w treści skargi fakt, że Strona dowiedziała się o fakcie wydania decyzji Naczelnika Urzędu z [...] sierpnia 2016 r. dopiero z treści tytułu wykonawczego z [...] stycznia 2017 r. (doręczonego w dniu 31 marca 2017 r.). Może być jedynie pomocny przy określeniu terminowości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, które również zostało wszczęte przez Stronę.

W takim stanie rzeczy odwołanie od decyzji nadane w dniu 3 kwietnia 2017 r. zostało wniesione po terminu określonego w art. 223 § 2 O.p., tj. po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, co oznacza iż organ był zobowiązany wydać na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną.