Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 89/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1a
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 61 par. 3, aert. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Teza: Jeśli doszło do wydania postanowienia sądu administracyjnego o wstrzymanie wykonania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy  z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (dz. U. 2014, poz. 518 ze zm.), to niedopuszczalne jest wydanie na podstawie art. 124 ust.1a u.g.n. decyzji administracyjnej o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości

TEZY

Jeśli doszło do wydania postanowienia sądu administracyjnego o wstrzymanie wykonania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy  z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (dz. U. 2014, poz. 518 ze zm.), to niedopuszczalne jest wydanie na podstawie art. 124 ust.1a u.g.n. decyzji administracyjnej o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ab initio kodeksu postępowania administracyjnego i art. 124 ust. 1a w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.SA z siedzibą w K. , uchylił decyzję Starosty O. z dnia [...] r. nr [...], odmawiającą A.SA wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowiącej własność T. B. , położonej w O., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr 1 (AM-106), obręb O. [Nr 0003], dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi księgę wieczystą numer WR10/00017348/7, i w tym zakresie orzekł: 1) zezwolić A.SA z siedzibą w K. na niezwłoczne zajęcie części ww. nieruchomości, celem założenia i przeprowadzenia, w związku z przebudową napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji [...], w miejsce przewodów, słupów i urządzeń istniejących, dwóch odcinków jednotorowych linii składających się z trzech przewodów roboczych i jednego przewodu odgromowego wraz z osprzętem każdy, a także dwóch słupów jednotorowych kratowych; 2) nadać swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Na uzasadnienie rozstrzygnięcia Wojewoda D. podał, że pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r., pełnomocnik A.SA z siedzibą w K. , wystąpił do Starosty O. z wnioskiem o wydanie na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami decyzji ograniczającej sposób korzystania z ww. nieruchomości, poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie napowietrznych jednotorowych linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia 110 kV (relacji [...]) /przebudowę linii/.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Starosta O. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 124 ust. 1 ugn oraz art. 104 kpa, orzekł o: 1) ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości poprzez zezwolenie inwestorowi na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń (dwóch odcinków napowietrznej jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV) służących do dystrybucji energii elektrycznej, tj. dwóch stanowisk słupowych oraz trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego w układzie trójkątnym na każdym z odcinków linii o szerokości skrajnych przewodów do 6,5 m, zawieszonych zgodnie z Polską Normą PN-EN 50341-3-22 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego powyżej 45 kV" w przedziale wysokości od 6,35 m do 25 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o powierzchni zajęcia 0,6781 ha, oznaczonej w załączniku do decyzji dwoma pasami o łącznej długości 171 m oraz szerokości 40 m (2 x 20 m metrów od osi linii) każdy, w terminie 90 dni od dnia rozpoczęcia prac budowlanych na tych nieruchomościach, 2) odmowie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W wyniku rozpoznania odwołania T. B. , Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł: 1) ograniczyć sposób korzystania z opisanej wyżej nieruchomości poprzez zezwolenie A.SA z siedzibą w K. na założenie i przeprowadzenie, w związku z przebudową napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji [...], w miejsce przewodów, słupów i urządzeń istniejących, dwóch odcinków jednotorowych linii składających się z trzech przewodów roboczych i jednego przewodu odgromowego wraz z osprzętem każdy, a także dwóch słupów jednotorowych kratowych o maksymalnej wysokości 24,6 m i maksymalnej powierzchni zajęcia gruntu 8,55 m2. Odległość przewodów linii od gruntu będzie mieściła się w przedziale 6,35 - 24,6 m n.p.t. Odległość pomiędzy skrajnymi przewodami każdego z obu odcinków linii będzie wynosić 6,5 m. Przebieg obu odcinków linii elektroenergetycznej przez przedmiotową działkę gruntu, wraz z osią każdego z nich, szczegółową lokalizacją słupów, granicami obszaru zajęcia nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem opisanych przewodów, słupów i urządzeń oraz strefą zakazu zabudowy, zostały przedstawione w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji; 2) okres wykonania robót budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem opisanych w pkt 1 decyzji przewodów, słupów i urządzeń w granicach działki będzie wynosił 90 dni, liczonych od dnia rozpoczęcia robót w granicach wymienionej działki.

Na tę decyzję T. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 873/13) oddalił skargę. Od tego wyroku T. B. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r., Naczelny Sąd Administracyjny na wniosek zawarty w skardze kasacyjnej, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewody D..

Dalej Wojewoda wskazał, że wnioskiem z dnia 18 grudnia 2013 r. spółka A.SA z siedzibą w K. , powołując się na art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, wniosła o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Inwestor wyjaśnił, że uzyskanie decyzji tego rodzaju jest niezbędne ze względu na konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, a także ze względu na niezmiernie ważny interes społeczny i jednocześnie ważny interes inwestora (ważny interes gospodarczy). Następnie, Starosta O. decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o odmowie wydania w trybie art. 124 ust. 1a - z jednoczesnym nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności - zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Od powołanej decyzji odwołanie złożyła A.SA z siedzibą w K. , zarzucając organowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego (124 ust. 1a ugn) i procesowego (art.art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 20, 50 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 kpa) w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W szczególności poprzez błędne przyjęcie - w ocenie odwołującej się - że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Po otrzymaniu akt sprawy, Wojewoda D. dostrzegając niekompletność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w następstwie którego pozyskano zwrotne potwierdzenie odbioru przez T. B. decyzji I instancji oraz zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 23 stycznia 2014 r., odpis pisma z dnia 10 lutego 2014 r. i odpis zawiadomienia z dnia 10 lutego 2014 r. o zakończeniu postępowania wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru tej korespondencji.

W toku postępowania również strony przesyłały dodatkową dokumentację którą załączono do akt sprawy. W pierwszej kolejności pismem z dnia 4 lipca 2014 r. T. B. poinformował o wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Kolejnym pismem z dnia 19 września 2014 r. T. B. wskazał na brak - w jego ocenie - podstaw prawnych do żądania niezwłocznego zajęcia nieruchomości oraz wnosi o wydanie decyzji odmawiającej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości. W dalszej kolejności pełnomocnik A.SA z siedzibą w K. pismem z dnia 9 grudnia 2014 r. odnosząc się do zarzutów zawartych w ww. piśmie przedstawiła końcowe stanowisko w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy, pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. zawiadomiono strony postępowania o zebraniu całości dokumentacji niezbędnej do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 kpa.

Rozpatrując sprawę jako organ II instancji Wojewoda D. stwierdził, że analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwoliła mu dojść do przekonania, że w rozpatrywanym przypadku spełnione zostały warunki niezbędne dla orzeczenia o niezwłocznym zajęciu przedmiotowej nieruchomości.

Zdaniem Wojewody, dla zachowania prawidłowej procedury nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w art. 124 ust. 1a ugn, niezbędne jest uprzednie wydanie - w oparciu o art. 124 ust. 1 ugn - przez starostę, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, na podstawie której podmiot uzyskuje możliwość wykonania czynności przewidzianych w powołanym przepisie. Nie oznacza to jednak, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a ustawy jest możliwe dopiero, gdy decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości stanie się ostateczna (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 607/12). Taki zarzut podnoszony przez stronę postępowania T. B. w piśmie z dnia 19 września 2014 r. nie znajduje więc jakiegokolwiek uzasadnienia. Mamy więc do czynienia z dwiema decyzjami: pierwotną, tj. zobowiązującą właściciela lub użytkownika wieczystego do znoszenia istnienia na nieruchomości określonego rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej, które są własnością przedsiębiorstwa przesyłowego oraz kolejną, czyli pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, której obligatoryjnie nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Korelacja zachodząca pomiędzy wspomnianymi rozstrzygnięciami powoduje, że winny one zostać zakwalifikowane jako przykład tzw. decyzji związanych, czyli takich gdzie byt decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a ugn zależy od bytu decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1 ugn. Tym samym, w przypadku gdy w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, istnieje także podstawa prawna do stosowania art. 124 ust. 1a ugn (por. cytowany wyrok WSA w Szczecinie). Z sytuacją taką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Jak już zostało to wcześniej wspomniane - Starosta O. decyzją z dnia [...] r. zezwolił A.SA z siedzibą w K. na realizację zamierzonej inwestycji. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę decyzją ostateczną ale niewykonalną (tj. niepodlegającą wykonaniu).

Jak już zostało to zaakcentowane, uzasadniając konieczność uzyskania wnioskowanego rozstrzygnięcia inwestor wyjaśnił, że niezadowalający stan techniczny linii przy jednoczesnym publicznoprawnym zobowiązaniu spółki do zapewnienia stałego dopływu energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, przekłada się na zasadność pozyskania praw do przedmiotowej działki jeszcze przed uzyskaniem przez decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości waloru ostateczności oraz wykonalności. Przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV (relacji [...]) stanowi niezbędny element poprawy bezpieczeństwa użytkowania terenów pod linią oraz zwiększenia niezawodności i efektywności zasilania obecnych i przyszłych odbiorców energii elektrycznej na terenie województwa. Wstrzymanie przez inwestora czynności związanych z założeniem i przeprowadzeniem urządzeń i przewodów służących dystrybucji energii elektrycznej stanowi realne zagrożenie dla prawidłowego, niezakłóconego funkcjonowania regionu, w tym zakładów pracy, instytucji użyteczności publicznej i gospodarstw domowych korzystających z przedmiotowej sieci dystrybucyjnej. Analizy stanu technicznego istniejącej infrastruktury przesyłowej wskazują jednoznacznie, że niezbędna jest natychmiastowa przebudowa linii w celu uniknięcia istotnych problemów z pokryciem zapotrzebowania na energię elektryczną i jej nieprzerwaną dostawą. W razie awarii obecnie istniejącej sieci nie ma bowiem możliwości zapewnienia ciągłości dostaw energii do wielu odbiorców zasilanych za pośrednictwem stacji elektroenergetycznej, w tym obiektów o strategicznym znaczeniu dla regionu. Ponadto, jak uzasadniał inwestor w piśmie z dnia 9 grudnia 2014 r. specyfika obiektu liniowego, za jaki uważa się m.in. linie energetyczne, wymaga aby prace na takim obiekcie - w tym jego przebudowa - realizowane były etapami, tj. sukcesywnie na poszczególnych odcinkach linii, nie zaś jednorazowo na całej długości linii, czy też wybiórczo na poszczególnych tylko działkach. Zatem dla rozpoczęcia robót budowalnych na nieruchomościach zlokalizowanych na danym odcinku linii niezbędne jest uprzednie pozyskanie przez inwestora praw do nieruchomości zlokalizowanych na tym odcinku. Nieruchomość należąca do T. B. znajduje się na odcinku stanowiącym odejście linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] w kierunku GPZ O.. Odcinek ten składa się łącznie z 53 działek ewidencyjnych. Do dnia 9 grudnia 2014 r. w tej sekcji inwestor pozyskał tytuły prawne do dysponowania gruntem na cele budowlane w stosunku do 45 działek, co stanowi 85 % ogółu działek znajdujących się na tym odcinku.

Dodatkowo inwestor poinformował, że planuje pozyskać brakujące tytuły prawne sukcesywnie w terminie nie później niż do dnia 31 stycznia 2015 r. i niezwłocznie po uzyskaniu kompletu tytułów prawnych do przedmiotowych nieruchomości zamierza przystąpić do rozpoczęcia prac budowlanych na tym terenie. Wskazał również, że brak jest możliwości wykonania planowanej inwestycji na tym odcinku linii z pominięciem przedmiotowej nieruchomości, co bezsprzecznie wskazuje na zaistnienie realnych przesłanek uprawniających do wydania w niniejszej sprawie decyzji o niezwłocznym jej zajęciu. Jednocześnie opóźnienie w wykonaniu zamierzonych prac grozi znacznymi stratami finansowymi wnioskodawcy (spółki z udziałem Skarbu Państwa) i wykonawcy robót.

W ocenie Wojewody inwestor w sposób jasny, precyzyjny oraz przekonujący naświetlił motywy uzasadniające uzyskanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 124 ust. 1a ugn, co oznacza, iż nie ma podstaw do zakwestionowania argumentacji przedstawionej przez A.SA. Nie budzi bowiem jakichkolwiek wątpliwości organu odwoławczego, że okoliczności podane przez spółkę świadczą o wystąpieniu w rozpatrywanej sprawie przesłanek dopuszczających wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowiącej własność T. B. , tj. innego (niezmiernie ważnego) interesu społecznego, wyjątkowo ważnego interesu strony oraz ważnego interesu gospodarczego. Nieprzerwane dostawy energii elektrycznej - z punktu widzenia jej odbiorców oraz przedsiębiorstwa świadczącego tego rodzaju usługi - są niepodważalnie stanem wysoce pożądanym, świadczącym zarówno o zagwarantowaniu bezpieczeństwa energetycznego, jak i realizacji przez spółkę powierzonych jej zadań. Ważkość zamierzonej inwestycji dla lokalnej społeczności oznacza również, że musi ona zostać zrealizowana w miarę szybko i sprawnie (por. wyroki NSA: I OSK 2967/12 i I OSK 2900/12 oba z dnia 25 października 2013 r.). Konieczność bezzwłocznego przystąpienia do planowanych prac podyktowana jest także sygnalizowanymi przez wnioskodawcę kwestiami finansowymi, których rozpatrując niniejszą sprawę nie można pominąć (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 240/14).

W świetle powyższych konstatacji - w ocenie Wojewody - uznać również należy, że twierdzenia T. B. pozostają bez związku z podstawą prawną wydania decyzji. Bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody D. nie wpływa na brak możliwości wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu przedmiotowej nieruchomości, a brak prac na nieruchomościach sąsiednich związany jest z koniecznością pozyskania wszystkich tytułów prawnych do wejścia na przedmiotowe nieruchomości w ramach danego odcinka linii. Zatem prace - na przedmiotowej nieruchomości i nieruchomościach sąsiednich - zgodnie z oświadczeniem inwestora, rozpoczną się po uzyskaniu brakujących tytułów prawnych do dysponowania gruntem na cele budowlane, tj. do 15 % działek znajdujących w ramach tego odcinka (łącznie 8 działek).

Zastosowanie przez Wojewodę w analizowanej sytuacji art. 138 § 1 pkt 2 kpa, umożliwiającego organowi wyższego stopnia m.in. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, wynika z błędnych zapisów jej treści, jak również z błędnej interpretacji przez organ I instancji zastosowanych przepisów. W pierwszej kolejności za błędne uznać należy stanowisko zawarte na 2 stronie zaskarżonej decyzji Starosty O., jakoby "wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a ustawy musi być poprzedzone stosownymi rokowaniami z właścicielem nieruchomości, aby możliwe było dobrowolne udostępnienie przez tę osobę nieruchomości". Podkreślić w tym miejscu należy, iż wyłącznie wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 ugn powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Ten tryb postępowania nie warunkuje jednak wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu zgodnie z art. 124 ust. 1a ugn., zatem żądanie organu ich wykazywania na etapie wydawania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uznać należy za pozbawione podstaw prawnych. Warto również wspomnieć, że nie bez znaczenia dla sprawy jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt. I OSK 2967/12 - z którego wynika, że realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego, wiąże się bowiem z wykonaniem na znacznym obszarze takiego zamierzenia dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej. Zatem w przypadku budowy sieci (w ocenie Wojewody analogicznie również przebudowy sieci - jak w niniejszej sprawie) mającej zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze, występuje zarówno interes społeczny, jak i gospodarczy. W dalszej kolejności wskazać należy, że art. 124 ust. 1a ugn, stanowi lex specialis w stosunku do art. 108 § 1 kpa, bowiem wprowadza samodzielną, nieznaną kodeksowej regulacji przesłankę "ważnego interesu gospodarczego" (jako wyjątek przewidziany ustawą). Zauważyć także należy, że art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami został dodany na mocy art. 1 pkt 7a ustawy z 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw i jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej w omawianym przepisie: "rozszerzono katalog przesłanek uprawniających do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości o przypadki uzasadnione interesem gospodarczym, ponieważ sytuacja ta nie jest objęta art. 108 kpa, a jest niezmiernie ważna z punktu widzenia np. inwestycji finansowanych ze środków unijnych". Przepis art. 108 § 1 kpa, nie wprowadza jednocześnie wymogu istnienia interesu społecznego o wyjątkowej wadze, ograniczając się do wystąpienia i konieczności zabezpieczenia tego interesu, bez oceny jego istotności (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 596/08). Stwierdzić również warto, że art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawiera ograniczenia (zawartego chociażby w art. 122 ugn) stanowiącego możliwość zastosowania trybu z art. 108 kpa w sytuacji, gdy zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwiałaby realizację celu publicznego, co daje wyraźne podstawy do stwierdzenia, że ustawodawca przewidział w takim wypadku łagodniejsze przesłanki wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości - w związku z wydaniem decyzji opartej o art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - które może być wydane bez konieczności analizowania zaistniałego w rozpatrywanej sprawie stanu faktycznego pod kątem wystąpienia stanu realnego zagrożenia dla wartości wskazanych w art. 108 § 1 kpa (zob. wyroki WSA w K. z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 69/13 oraz z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 77/13).

Wojewoda podkreślił, że wydanie decyzji jest uzasadnione ważnym interesem gospodarczym i ta argumentacja nie budzi zastrzeżeń, bowiem przebudowa linii energetycznej poprawi niewątpliwie stabilność i niezawodność zasilania w energię elektryczną odbiorców z obszaru powiatów wrocławskiego, brzeskiego i O.. W ocenie Wojewody, można zatem mówić zarówno o spełnieniu przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", jak i "wyjątkowo ważnego interesu strony". Błędne jest zatem twierdzenie organu I instancji, iż wnioskodawca nie wykazał przesłanek, które umożliwiają wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 a ugn. Wskazać jednocześnie należy, że przedmiotowa decyzja Starosty O. zawiera błędne określenie przytoczonej podstawy prawnej. We wstępie ww. decyzji stwierdzono, że została ona wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa. Tymczasem w niniejszej sprawie organ wydał decyzję o odmowie wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1a ugn., co pozostaje w oczywistej rozbieżności z przytoczoną podstawą prawną ww. rozstrzygnięcia oraz jego rzeczywistym brzmieniem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. wniósł T. B. . W skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ponieważ nie istnieje wykonalna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i inwestor nie posiada żadnego tytułu prawnego do nieruchomości ani wykonalnego tytułu do wywłaszczenia. Nadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu zakończenia bieżącego postępowania lub ewentualnego wcześniejszego rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej wniesionej dnia 9 maja 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję w tej samej sprawie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, do której to decyzji istnieje wydane przez ten Sąd prawomocne postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji i objęciu ochroną tymczasową.

Zdaniem skarżącego, ponieważ decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania (pierwotna) nie jest obecnie decyzją wykonalną, to decyzja wtórna o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, bezpośrednio związana, także nie powinna obowiązywać i powinna zostać wstrzymana. Są to tzw. decyzje "związane": decyzja wtórna (o zajęciu nieruchomości) nie powinna obowiązywać kiedy wstrzymane jest prawomocnie wykonanie decyzji pierwotnej o wywłaszczeniu. Zaskarżana decyzja powoduje, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków materialnych poprzez straty w bieżącej produkcji rolnej oraz prawnych poprzez przeprowadzenie inwestycji gdy proces wywłaszczenia został wstrzymany postanowieniem NSA o wstrzymaniu wykonania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2014 r.) i nieznane jest końcowe rozstrzygnięcie w tej sprawie. Niewstrzymanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości spowoduje, że prowadzone postępowanie przed NSA nabierze charakteru czysto formalnego, bo ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości już nastąpi.

W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja narusza art. 124 ust. 1 i art. 124 ust. 1a, a także art. 112, art. 108 i art. 122 u.g.n poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Doszło do tego przez przyjęcie, że mimo iż kiedy wstrzymane jest prawomocnym postanowieniem NSA wykonanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, możliwe jest wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu tej samej nieruchomości, w tej samej sprawie administracyjnej co będzie skutkowało przeprowadzeniem tych samych inwestycji, które zostały wstrzymane. Zaskarżona skargą kasacyjną pierwotna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości została wstrzymana (jej wykonanie), a więc także wtórne decyzje wynikające z jej wydania, w tym decyzja pozwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, powinna zostać wstrzymana. W obecnej sytuacji nie jest wykonywana żadna ustawa szczególna, więc nie zachodzi wyłączenie wstrzymania wykonania decyzji. Nadto, zdaniem skarżącego, wadliwe było przyjęcie przez Wojewodę, że możliwe jest wejście na nieruchomość z rygorem natychmiastowej wykonalności, kiedy wykonanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w tej sprawie zostało wstrzymane prawomocnym postanowieniem NSA. Nadto skarżący zarzucił, że Wojewoda pominął w uzasadnieniu decyzji jego interesy prawne i materialne, a skupił się wyłącznie na interesach firmy A..

W ocenie skarżącego Wojewoda nie uzasadnił i bezpodstawnie przyjął, że spełniony jest warunek z art. 122 ust. 1 u.g.n., a mianowicie, że dalsza zwłoka trwale uniemożliwi realizację inwestycji na wywłaszczonej (a w tym przypadku niewywłaszczonej, bo decyzja o wywłaszczeniu została wstrzymana) nieruchomości.

Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 89/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie postanowieniem z dnia 10 marca 2015 r. Sąd sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji ww. postanowienia zastępując wyrazy "oddalić wniosek" wyrazami "wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji". Uczestnik postępowania spółka A.SA wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 10 marca 2015 r. Do zażalenia dołączono szereg dokumentów związanych z użytkowaniem linii energetycznej, w której sprawie wydano zaskarżoną decyzję.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 9 kwietnia 2015 r. skarżący poparł skargę i wnioski w niej zawarte. Pełnomocnik uczestnika postępowania A.SA wniosła o oddalenie skargi. Do akt złożyła pismo procesowe z dnia 7 kwietnia 2015 r. W piśmie tym wskazano, że zdaniem uczestnika postępowania zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zdaniem uczestnika spełnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 124 ust. 1a u.g.n. powoduje konieczność wydania decyzji wskazanej w tym przepisie. W ocenie uczestnika postępowania wydanie postanowienia NSA z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1473/14 pozostaje bez wpływu na możliwość wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

W dniu 14 kwietnia 2015 r. do akt sądowych wpłynął wniosek skarżącego o zawieszenie niniejszego postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. (II SA/Wr 89/15) oddalił ten wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Rozważania związane z kontrolą legalności zaskarżonej decyzji należy rozpocząć od wyjaśnienia, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.; dalej: u.g.n.). W myśl tego przepisu, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Natomiast wspomniany art. 124 ust. 1 stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zdaniem Sądu, istotne w sprawie jest to, że na mocy decyzji wydanej na postawie art. 124 ust. 1 u.g.n. stworzony zostaje po stronie inwestora publicznoprawny tytuł do korzystania z nieruchomości skarżącego w związku z budową urządzeń przesyłowych. Decyzja administracyjna określona w art. 124 ust. 1 u.g.n. ma więc charakter prawotworzący, kształtuje bowiem stosunek prawny wiążący właściciela nieruchomości i podmiot, na którego rzecz została wydana. Należy zgodzić się z przeważającym stanowiskiem, że stanowi ona trwały tytuł prawny do korzystania z cudzych nieruchomości. Przede wszystkim umożliwia ona oprócz budowy urządzeń przesyłowych na cudzym gruncie także ich pozostawienie i utrzymywanie na przyszłość (zob. M. Balwicka-Szczyrba, Korzystanie z nieruchomości przez przedsiębiorców przesyłowych – właścicieli urządzeń przesyłowych, LEX/el. 2015). Przy czym oczywiście decyzja starosty poprzedza wydanie pozwolenia na budowę i jest dowodem posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (którym obowiązany jest się wykazać inwestor ubiegający się o wydanie pozwolenia na budowę). Nie jest więc uzasadnione przekonanie inwestora i Wojewody, że dopiero decyzja z art. 124 ust. 1a u.g.n. kreuje tytuł prawny do danej nieruchomości. W ocenie Sądu już stosunek prawny wykreowany za sprawą decyzji administracyjnej z art. 124 ust. 1 u.g.n. wiąże się z uprawnieniem inwestora do korzystania z nieruchomości skarżącego, a po stronie skarżącego istnieje obowiązek znoszenia działań inwestora zgodnych z ww. decyzją. Wobec tego trzeba powiedzieć, że prawo do korzystania z cudzej nieruchomości, które powstaje na podstawie decyzji ostatecznej wydanej na postawie art. 124 ust. 1 u.g.n., zawiera w sobie – co do zasady – uprawnienie inwestora do zajęcia cudzej nieruchomości, aby móc zrealizować określone roboty budowlane.

W świetle powyższego należy zauważyć, że realizacja wskazanego uprawnienia inwestora może nastąpić z chwilą, kiedy decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. stanie się ostateczna. Wówczas korzystanie z cudzej nieruchomości ma podstawę prawną, a więc jest legalne. Może jednak dojść do sytuacji, w której o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta udzieli, w drodze kolejnej decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, a to w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest możliwe nawet wtedy, gdy decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości z art. 124 ust. 1 nie jest jeszcze ostateczna.

W ocenie Sądu analiza regulacji ustawowej prowadzi do wniosku, że decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. umożliwia zajęcie nieruchomości, w stosunku do której uprzednio wydano decyzję z art. 124 ust. 1 u.g.n. Zatem istota obu omawianych decyzji jest odmienna. Decyzja z art. 124 ust. 1 u.g.n. ma na celu co do zasady trwałe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z udzieleniem zezwolenia na określone roboty, natomiast decyzja z art. 124 ust. 1a u.g.n. stanowi zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu wykonania uprawnień z decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Ta druga decyzja stanowi więc zezwolenie na przejęcie fizycznego władztwa nad nieruchomością, przy pozbawieniu tego władztwa właściciela danej nieruchomości. Okres zajęcia nieruchomości przez podmiot realizujący cel publiczny jest równoznaczny z okresem, w którym właściciel nie może w całości lub w części władać swoją nieruchomością w zakresie, w jakim uniemożliwiałby inwestorowi wykonanie określonych robót. Innymi słowy, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może być wykonane poprzez zajęcie nieruchomości, bo tylko w ten sposób możliwe będzie założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość urządzeń objętych decyzją z art. 124 ust. 1 u.g.n. Zajęcie nieruchomości może nastąpić poprzez dokonanie czynności faktycznej (przy braku sprzeciwu właściciela gruntu), lecz również w trybie przymusowym.

Dla zastosowania owego trybu przymusowego konieczne jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wyposażone w rygor natychmiastowej wykonalności jest możliwe w sytuacji gdy postępowanie administracyjne wykaże, iż zachodzi ważny interes gospodarczy lub któraś z przesłanek z art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, to jest gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Trzeba jednak zauważyć, że wskazane przesłanki warunkują wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w określonym celu. Nie chodzi tu o zajęcie cudzej nieruchomości jako takie, ale o niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu zrealizowania inwestycji, o której mowa w decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Jeśli bowiem nie wydano by decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. lub została ona uchylona, to nie można wydać decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Innymi słowy, zdaniem Sądu, decyzja z art. 124 ust. 1a u.g.n. stanowi prawny instrument służący legalnej realizacji uprawnienia wykreowanego decyzją z art. 124 ust. 1 u.g.n. Zajęcie cudzej nieruchomości jest niewątpliwie przejawem wykonywania uprawnienia do korzystania z cudzej nieruchomości w celu przeprowadzenia określonych robót (art. 124 ust. 1 u.g.n.). Zatem dążenie inwestora do wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. jest bezpośrednio związane z wykonywaniem decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n.

Przechodząc dalej trzeba powiedzieć, że prawo do korzystania z cudzej nieruchomości, które powstaje na podstawie decyzji ostatecznej wydanej na postawie art. 124 ust. 1 u.g.n., podlega wykonaniu, bowiem decyzja taka kształtuje określony zbiór uprawnień inwestora. Przez wykonanie decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 130 k.p.a należy – zdaniem Sądu – rozumieć sytuację, w której dochodzi do wyzwolenia typowych dla niej skutków. Innymi słowy, przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie istotne jest przy tym to, że, jak wynika z akt sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1473/14, wydanym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymał wykonanie decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Pamiętać trzeba, że w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że zarówno Starosta O., jak i Wojewoda D., są związani prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1473/14.

Wobec tego należy wyjaśnić, że użyte w przepisie art. 61 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności" oznacza wprawdzie, że zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego nie ma wpływu ani na ważność i obowiązywanie poddanego kontroli sądowej aktu, ani na jego wykonalność w ścisłym sensie dopuszczalności podjęcia na jego podstawie czynności wykonawczych. Samo wszczęcie postępowania sądowego nie narusza zatem sfery urzeczywistnienia wynikających z decyzji skutków prawnych. Na sferę tę wpływa dopiero udzielenie uregulowanej w p.p.s.a. ochrony tymczasowej. Udzielenie takiej ochrony przez sąd administracyjny uzależnione zostało od złożenia przez skarżącego stosownego wniosku, a jego uwzględnienie obwarowano nadto przesłanką zagrożenia wystąpienia określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (zob. A. Krawczyk, Wykonalność ostatecznych aktów jurysdykcji administracyjnej, [w:] tejże, Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej, LEX/el. 2013).

W ocenie Sądu, skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody D. z dnia [...] r., to decyzja ta nie może być wykonywana. W okresie wstrzymania wykonania tej decyzji nie mogą więc wystąpić typowe dla niej skutki. Nie można zatem realizować nadanych tą decyzją uprawnień i egzekwować związanych z nią obowiązków. Jak już była o tym mowa, jednym z aspektów wykonania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. jest możliwość zajęcia nieruchomości przez inwestora, co może przybrać postać uzyskania przez inwestora decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. Jeśli jednak doszło do wydania postanowienia sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., to niedopuszczalne jest wydanie na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzji administracyjnej o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Nadto należy powiedzieć, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Wojewody D. wyrażone w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę (s. 5), że argumenty skarżącego w omawianym zakresie nie znajdowały "jakiegokolwiek uzasadnienia". Trzeba zauważyć, że orzecznictwo sądowe (wyroki WSA w Szczecinie z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 607/12 i z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 927/11), które cytował Wojewoda dotyczą w zasadzie kwestii związku między decyzją wydawaną na podstawie art. 124 ust. 1 i ust. 1a u.g.n. W tym zakresie oczywiste jest, że trafnie Wojewoda podkreślił, iż dla wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wystarczy wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n., nawet gdy nie jest ona jeszcze ostateczna. Problem jednak w tym, że w rozpoznawanej sprawie decyzja z art. 124 ust. 1 jest ostateczna (choć nieprawomocna), ale wstrzymano jej wykonanie, co nie pozbawia jej cechy ostateczności, ale odbiera jej cechę wykonalności, który to skutek Wojewoda zinterpretował nietrafnie.

W świetle poczynionych do tej pory rozważań należało zaskarżoną decyzję uchylić, ponieważ narusza ona prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja Wojewody D. została wydana z naruszeniem art. 124 ust. 1a w związku z art. 61 § 3 i art. 170 p.p.s.a., a naruszenie prawa miało istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją. Opisane naruszenie prawa materialnego wywołało skutek w postaci wydania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a., a zastosowanie tego przepisu było nieprawidłowe w związku z zaprezentowaną przez Sąd rozpoznający skargę argumentacją prawną. Rozpoznając ponownie sprawę w warunkach postępowania odwoławczego Wojewoda D. zobligowany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną przez Sąd. Organ odwoławczy winien dokonać ustaleń w zakresie tego, czy decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z odnośnymi przepisami prawa i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Kształt decyzji organu odwoławczego winien uwzględniać podniesioną już okoliczność, że wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. było – jak to wykazano – niedopuszczalne. Należałoby skoncentrować się również na ocenie przedmiotu postępowania i ocenić, czy decyzja Starosty O. może ostać się w obrocie prawnym.

Na marginesie dokonanego rozstrzygnięcia należałoby jeszcze zauważyć, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody D. w dużej mierze opiera się na cytatach z wyroków sądów administracyjnych, lecz w zbyt małym stopniu odnosi się do realiów sprawy. Organ jedynie fragmentarycznie na s. 5 uzasadnienia decyzji ocenił, że inwestor wykazał we wniosku posiadanie ważnego interesu społecznego, interesu własnego i ważnego interesu gospodarczego. Trudno jednak Sądowi byłoby ocenić, dlaczego Wojewoda uznał argumentację inwestora za niebudzącą jakichkolwiek wątpliwości. Zabrakło – zdaniem Sądu – odniesienia podnoszonych przez inwestora argumentów (np. jakie "strategiczne obiekty dla regionu" zasila sporna linia) do twierdzeń skarżącego, który kwestionuje konieczność zajęcia jego nieruchomości. Nadto nie jest jasne – na podstawie akt sprawy – że aktualnie istniejąca linia energetyczna w obecnym stanie przy "opóźnieniu w realizacji planowanej inwestycji" wywoła skutki w postaci "zagrożenia dla bezpieczeństwa energetycznego państwa" (zob. s. 7/8 odwołania inwestora). Niedostatki decyzji organu odwoławczego winny być sanowane w ponownie wydanej decyzji, albowiem w postępowaniu, w którym interesy stron postępowania administracyjnego są diametralnie odmienne, organ odwoławczy powinien szczególnie rzetelnie wypełnić nałożony przez przepis art. 11 k.p.a. obowiązek wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy (szczególnie dokonując uchylenia i zmiany decyzji I instancji).

Wskazać jeszcze trzeba, że w wydanym wyroku Sąd nie odniósł się do zażalenia uczestnika na postanowienie z dnia 10 marca 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 89/15), ponieważ w obecnym stanie prawnym brak jest możliwości zakończenia postępowania zażaleniowego przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 197 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy w pkt I sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Natomiast podstawą prawną pkt II sentencji wyroku jest art. 152 p.p.s.a., który ma zastosowanie w razie uwzględnienia skargi. Rozstrzygnięcie w pkt III sentencji zapadło stosownie do art. 200 p.p.s.a.