Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2626/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 82 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant p.o. referenta stażysty Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. oddala skargę


UZASADNIENIE

P. Spółka Akcyjna (dalej: "Skarżąca", "Bank" lub "Spółka"), w dniu 26 stycznia 2015 r. złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania art. 82 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późń. zm., dalej: "O.p.").

We wniosku przedstawiła stan faktyczny, z którego wynikało, że w ramach wykonywanych czynności bankowych uprawniona jest do prowadzenia na rzecz swoich Klientów rachunków bankowych. Na mocy art. 82 § 2 O.p., Bank zobowiązany jest do sporządzania i przekazywania Ministrowi Finansów informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka wyjaśniała, że termin "prowadzenie rachunku bankowego" jest pojęciem, które swoim zakresem obejmuje ogół podejmowanych przez Bank czynności faktycznych i prawnych, spośród których w szczególności należy wymienić: przyjmowanie, ewidencjonowanie oraz przechowywanie środków pieniężnych. Bank wykorzystuje instytucję rachunku bankowego również w ramach obsługi m.in. kredytów obrotowych, udzielanych przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą. Kredyt obrotowy przeznaczony jest na finansowanie bieżących zobowiązań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą Klientów, w tym w szczególności na finansowanie realizacji kontraktów handlowych oraz zobowiązań publicznoprawnych.

Kredyt obrotowy w zależności od potrzeb danego przedsiębiorstwa może przybrać formę kredytu w rachunku bieżącym, lub kredytu w rachunku kredytowym.

Zarówno kredyt obrotowy w rachunku bieżącym jak i kredyt obrotowy w rachunku kredytowym udzielany jest w formie kredytu odnawialnego, tj. istnieje możliwość wielokrotnego ponownego wykorzystania udostępnionego limitu kredytowego, po jego uprzedniej całkowitej lub częściowej spłacie, w trakcie określonego w umowie kredytowej okresu kredytowania. Jednocześnie, kredyt obrotowy w rachunku kredytowym może być udzielony również w formie kredytu nieodnawialnego, co oznacza, iż możliwe jest wyłącznie jednorazowe wykorzystanie przez Klienta udostępnionego mu limitu kredytowego do czasu całkowitej spłaty kredytu i wygaśnięcia umowy kredytowej. Kredyt obrotowy w rachunku bieżącym wiąże się z koniecznością posiadania przez przedsiębiorcę rachunku bieżącego. Kredyt udzielany jest w ramach istniejącego rachunku, który po zawarciu umowy kredytowej ulega przekształceniu w systemie informatycznym Banku poprzez udostępnienie Klientowi określonego w umowie limitu kredytowego i przeniesienia rachunku z pozycji pasywów do pozycji aktywów Banku. Z kolei rachunek bieżący może być wykorzystywany przez przedsiębiorcę do dokonywania bądź przyjmowania płatności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również płatności z tytułu zobowiązań publicznoprawnych, o których mowa w art. 61 § 1 O.p.

W ramach rachunku bieżącego Bank określa Kredytobiorcy dopuszczalny limit kredytowy, natomiast Kredytobiorca jest uprawniony do korzystania z udostępnionych środków wyłącznie w granicach limitu - dyspozycje Kredytobiorcy powodujące przekroczenie dopuszczalnego limitu kredytowego nie są przez Bank realizowane. Skorzystanie z postawionych do dyspozycji przedsiębiorcy środków finansowych powoduje wystąpienie ujemnego salda na rachunku bieżącym. Zawarcie umowy kredytu obrotowego w rachunku bieżącym umożliwia Klientowi dokonywanie własnych wpłat gotówkowych ponad stan środków udostępnionych w ramach limitu kredytowego, w konsekwencji czego na rachunku może występować dodatnie saldo.

W przypadku kredytu obrotowego w rachunku bieżącym Bank może pobierać prowizję za gotowość do udzielenia kredytu, a odsetki naliczone są wyłącznie w przypadku wystąpienia ujemnego salda na rachunku bieżącym. Z kolei w przypadku udzielania przedsiębiorcy kredytu obrotowego w rachunku kredytowym, realizacja płatności z tego tytułu następuje na specjalny rachunek kredytowy, w ramach którego Bank stawia do dyspozycji Kredytobiorcy środki finansowe przewidziane w umowie kredytowej.

Kredyt obrotowy w rachunku kredytowym charakteryzuje ujemne saldo na rachunku kredytowym od momentu udzielenia przez Bank kredytu Kredytobiorcy, do czasu jego całkowitej spłaty wraz z odsetkami. Ujemne saldo na rachunku zmniejsza się każdorazowo przy spłacie raty kredytowej. Odsetki od kredytu naliczane są zgodnie z harmonogramem określonym w umowie kredytowej. Rachunek kredytowy, w ramach którego Bank stawia do dyspozycji Kredytobiorcy środki pochodzące z kredytu obrotowego nieodnawialnego, nie służy do dokonywania bądź przyjmowania płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, w tym również płatności z tytułu zobowiązań publicznoprawnych, o których mowa w art. 61 § 1 O.p. Rachunek ten ma charakter wyłącznie ewidencyjny tj. służy ewidencjonowaniu wykorzystania i spłaty udzielonego kredytu obrotowego.

Natomiast w przypadku kredytu obrotowego odnawialnego, rachunek kredytowy, na który Bank przekazuje środki pochodzące z kredytu może być wykorzystywany do realizacji płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą. W tym przypadku przelew środków dokonywany jest na podstawie odrębnej dyspozycji Klienta, wskazującej odbiorców płatności, numery rachunków i kwoty oraz załączonych dokumentów płatniczych tj. faktur bądź rachunków. Środki z kredytu obrotowego odnawialnego mogą być przekazane na inny rachunek bieżący Klienta, o ile takie postanowienie jest zawarte w umowie kredytu.

Wątpliwości Banku dotyczyły zasadności sporządzania i przekazywania na rzecz Ministra Finansów informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych, wykorzystywanych w ramach obsługi wyżej wymienionych obu typów kredytów obrotowych dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą.

W związku z powyższym Bank zapytał:

Czy w świetle art. 82 § 2 O.p. zobowiązany jest do sporządzania i przekazywania Ministrowi Finansów informacji na temat:

a) rachunku bieżącego, wykorzystywanego w ramach kredytu obrotowego w rachunku bieżącym,

b) rachunku kredytowego, wykorzystywanego w ramach kredytu obrotowego w rachunku kredytowym?

Bank przedstawiając swoje stanowisko stwierdził, że obowiązek sprawozdawczy, o którym mowa w art. 82 § 2 O.p., występuje wyłącznie względem rachunku wykorzystywanego w ramach kredytu obrotowego w rachunku bieżącym.

Odnośnie rachunku wykorzystywanego w ramach obsługi kredytu obrotowego w rachunku kredytowym, w ocenie Banku, obowiązek sporządzania i przekazywania informacji, w trybie art. 82 § 2 O.p., nie będzie obowiązywał gdyż tego typu rachunki mają charakter rachunków kredytowych, wykluczający możliwość deponowania na nich środków własnych Klienta.

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ww. wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego stwierdzając, że interpretacja indywidualna przepisów, na podstawie art. 14b §1 w związku z art. 3 pkt 2 i pkt 1 O.p., dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego, związanego z obowiązkiem podatkowym. Minister wskazał, iż cel oraz zakres przedmiotowy indywidualnych interpretacji podatkowych nie może służyć do definiowania zakresu informacji, do udzielania których Bank jest zobowiązany, tj. jakiego rodzaju rachunki klientów prowadzone przez bank mają być/ lub nie mają być objęte obowiązkiem sprawozdawczym. Interpretacje podatkowe, rozstrzygają kwestie dotyczące samoobliczenia podatku. Zdaniem Ministra, przedstawione we wniosku obowiązki sprawozdawcze Banku które wynikają z art. 82 § 2 O.p. nie mają nic wspólnego z obliczaniem zobowiązania podatkowego Banku i nie spowoduje samoistnie skutków ochronnych, o jakich mowa w przepisach Rozdziału la Działu II ustawy Ordynacja podatkowa.

Skarżąca w zażaleniu z dnia 5 maja 2015 r. zakwestionowała zawężającą interpretację 14b § 1 O.p. wskazując na brak przepisu, ograniczającego zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnych wyłącznie do tych przepisów prawa podatkowego, które regulują kwestie samoobliczenia podatku.

Za niezasadne Bank uznał stwierdzenie, że wydanie przez organ interpretacji w zakresie art. 82 § 2 O.p. nie spowoduje samoistnie skutków ochronnych, o jakich mowa w przepisach Rozdziału la Działu II Ordynacji. Zaznaczył również, że nieudzielenie informacji bądź złożenie nieprawdziwej informacji, o której mowa w art. 82 § 2 O.p., może stanowić przestępstwo bądź wykroczenie skarbowe w rozumieniu K.k.s.. Przytoczył wskazania doktryny prawa karnego skarbowego, zgodnie z którymi "Podmiotem deliktu karnoskarbowego z art. 80 § 1 k.k.s. jest każdy, kto zobowiązany jest do złożenia informacji podatkowej, o której mowa w przepisach rozdziału 11 ordynacji podatkowej: [1] osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej - w zakresie wyznaczonym art. 82 § 1 i art. 82a § 1 O.p., [2] banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-rozliczeniowe - w zakresie wyznaczonym art. 82 § 2 i 3 O.p. (...). W sytuacji gdy podmiot zobowiązany do przekazania informacji jest różny od osoby fizycznej, odpowiedzialność karnoskarbowa wchodzi w grę jedynie wówczas, gdy spełnione są warunki z art. 9 § 3 k.k.s.". Za nieprawidłowe uznała oparcie odmowy wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie na argumencie, że zastosowanie się Banku do takiej interpretacji nie spowoduje skutków ochronnych, o jakich mowa w przepisach Rozdziału 1a Działu 11 Ordynacji. Bank bowiem, uzyskując interpretację przepisu art. 82 § 2 O.p. i stosując się do wniosków wynikających z takiej interpretacji, korzystałby z ochrony przewidzianej art. 14k § 3 tej ustawy.

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wykładnia przepisów dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego, co związane jest z zakresem ochrony prawnej, jaką gwarantować mają interpretacje. Odwołując się do art. 14k § 1 O.p. podkreślił, że zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował. Z kolei w art. 14k § 3, art. 141, art. 14m § 2, 3 i 4, art. 14n i art. 14p O.p., stanowiących wyjaśnienie i wykonanie zasady nieszkodzenia w związku z zastosowaniem się do interpretacji, określone zostały skutki ochronne w zakresie materialnego prawa podatkowego. Zakres, sposób i realizacja tej ochrony pozwalają wnioskować o związaniu ich z zastosowaniem się do interpretacji materialnego, a nie procesowego prawa podatkowego. Minister skonstatował, iż ewentualne zastosowanie się do interpretacji dotyczącej stosowania prawa regulującego procesowe działania organów podatkowych oraz procesowe działania strony postępowania podatkowego mogłoby mieć wpływ tylko na ocenę zgodności z prawem decyzji bądź postanowienia organu podatkowego, którego nie można utożsamiać z obowiązkiem zapłaty podatku i odsetek od zaległości podatkowej.

Stwierdził, że w przypadku wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej dyspozycji art. 82 § 2 O.p. w zakresie obowiązków Banku przewidzianych w tym przepisie, zastosowanie się, lub też nie do takiej interpretacji nie spowoduje samoistnie żadnego skutku ochronnego. W ocenie Ministra, obowiązek dostarczenia ww. informacji nie wywołuje żadnych skutków w sferze prywatnej - własnościowej podatnika, lecz ma na celu ujawnienie założonych i zlikwidowanych rachunków bankowych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Informacje te mają zapobiegać wykorzystywaniu przez podmioty gospodarcze instytucji finansowych w celu ukrywania dochodów lub tworzenia struktur agresywnego planowania podatkowego. Ponadto zaznaczono, iż przepis art. 82 § 2 O.p., nie może rodzić dla Banku negatywnych skutków w zakresie materialnego prawa podatkowego. Zaniechanie przez Bank lub nie złożenie przez niego wymaganej informacji podatkowej może natomiast spowodować odpowiedzialność karną za przestępstwo lub za wykroczenie skarbowe na podstawie art. 80 § 1 - 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (za niezłożenie informacji).

Skarżąca pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. wniosła skargę na powyższą interpretację zarzucając jej naruszenie:

1) art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 1 i 2 O.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że indywidualna interpretacja podatkowa nie może być wydana w odniesieniu do obowiązków Banku, wynikających z art. 82 § 2 O.p.,

2) art. 14k § 3 O.p. przez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie wydanie interpretacji indywidualnej nie spowoduje wystąpienia skutków ochronnych, o których mowa w tym przepisie,

3) art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 w związku z art. 14h O.p. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przyczyny, dla których postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej nie może być wszczęte,

4) art. 121 § 1 oraz art. 125 § 1 w związku z art. 14h O.p. przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz nieuzasadnione przedłużanie postępowania w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżanego postanowienia Ministra Finansów oraz zobowiązanie organu podatkowego do wydania w określonym terminie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację twierdząc, że zdefiniowane w art. 3 pkt 1 O.p. pojęcie "ustawa podatkowa" prowadzi do wniosku, że również sama Ordynacja podatkowa spełnia warunki zawarte w tym przepisie.

W ocenie Skarżącej, do sfery obowiązków prawa podatkowego, podlegających wykładni w drodze interpretacji, należy zaliczyć również obowiązki nałożone na Bank na mocy art. 82 § 2 O.p.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Działając w ww. granicach stwierdzić trzeba, że zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa.

Spór dotyczy zasadności odmowy przez organ podatkowy wszczęcia postępowania w przedmiocie udzielenia indywidualnej interpretacji podatkowej. Według organu podatkowego wniosek dotyczył przepisów prawa procesowego, a te nie mogą być przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej wydawanej w trybie art. 14b O.p. Według Skarżącej wniosek dotyczył art. 82 § 2 O.p., tym samym Minister Finansów winien udzielić interpretacji.

Sąd w sporze przyznał rację organowi podatkowemu.

Przedmiotem interpretacji może być wyłącznie indywidualna, a więc dotycząca bezpośrednio zainteresowanego, sprawa i przepisy prawa podatkowego, a podmiotem osoba zainteresowana, w swojej konkretnej, indywidualnej sprawie. dotyczącej zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. W konsekwencji, organ wydający interpretację, po wpłynięciu wniosku o wydanie interpretacji, dokonuje jego wstępnej oceny, ustalając m.in.: - czy wniosek ten pochodzi od osoby zainteresowanej oraz - czy sposób skonstruowania tego wniosku pozwala na wydanie rozstrzygnięcia zawierającego elementy wymagane dla interpretacji indywidualnych i spełniające funkcje przypisane tej instytucji przez ustawodawcę.

W sytuacji kiedy zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenie treści żądania, organ interpretacyjny nie przystępuje do merytorycznego badania wniosku, lecz jest zobowiązany odmówić wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 165a w zw. z art. 14h O.p.

Wykładnia systemowa art. 14b O.p. wskazuje, że dotyczy on wyłącznie takich stanów faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego daje zainteresowanemu podmiotowi ochronę prawną, o której stanowi art. 14k O.p. Zawarte w tym przepisie gwarancje dla wnioskodawcy oznaczają, że zastosowanie się przez niego do interpretacji indywidualnej nie może mu szkodzić. Nie można wydać interpretacji, która nie będzie spełniała poza funkcją interpretacyjną, funkcji gwarancyjnych, które są ściśle ze sobą związane. Tak więc istotne jest, aby pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a wnioskodawcą istniał związek wyrażający się tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z przywołanej treści przepisu wynika, że przedmiotem wykładni dokonywanej przez organ w tym trybie, mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego. Pod pojęciem "przepisy prawa podatkowego" należy rozumieć, zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 O.p., iż pojęcie to obejmuje swym zakresem przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W art. 3 pkt 1 O.p. zawarta została definicja pojęcia "ustawy podatkowe", przez które rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Podkreślić należy, że art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 2 i pkt 1 O.p. nie rozstrzyga w sposób jednoznaczny, czy Minister Finansów może dokonać urzędowej interpretacji przepisów regulujących postępowanie w sprawach podatkowych. Zdaniem Sądu interpretacja indywidualna przepisów, dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego. Takie stanowisko wyrażone zostało również w literaturze (por. Jacek Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 42-43, 56-57, 182-184). Autor uzasadnia tezę o dopuszczalności dokonywania urzędowych interpretacji tylko w odniesieniu do materialnego prawa podatkowego, zakresem ochrony prawnej związanej z interpretacjami.

Jednocześnie stosownie do art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował. Nie można więc zasadnie mówić o możliwości zastosowania się podatnika do przepisów regulujących postępowanie podatkowe, których adresatem i podmiotem uprawnionym do stosowania są organy podatkowe. W przepisach art. 14k § 3, art. 14l, art. 14m § 2, § 3 i § 4, art. 14n i art. 14p O.p., stanowiących wyjaśnienie i wykonanie zasady nieszkodzenia w związku z zastosowaniem się do interpretacji, określone zostały skutki ochronne w zakresie materialnego prawa podatkowego. Zakres, sposób i realizacja tej ochrony pozwalają wnioskować o związaniu ich z zastosowaniem się do interpretacji materialnego, a nie procesowego, prawa podatkowego. Z powołanych przepisów nie wynika jakakolwiek ochrona natury procesowej. Gdyby przedmiotem interpretacji urzędowych mogły być także przepisy procesowe ustawodawca przewidziałby odpowiadającą im sferę ochrony prawnej. Ewentualne zastosowanie się do interpretacji dotyczącej stosowania prawa regulującego procesowe działania organów podatkowych oraz procesowe działania strony postępowania podatkowego, mogłoby mieć wpływ tylko na ocenę zgodności z prawem decyzji bądź postanowienia organu podatkowego, którego nie można utożsamiać z obowiązkiem zapłaty podatku i odsetek od zaległości podatkowej. Zakładając teoretycznie, że dopuszczalne byłoby wydanie urzędowej interpretacji przepisów procesowych, to zastosowanie się do takiej interpretacji, nie spowoduje samoistnie skutku ochronnego. Dodatkowym argumentem potwierdzającym słuszność prezentowanego stanowiska jest użycie w art. 14b O.p. zwrotów: "zaistniały stan faktyczny", czy "zdarzenie przyszłe". Zwroty te dotyczą procesu stosowania prawa będącego podstawą i przedmiotem subsumcji pod adekwatne przepisy prawa materialnego. Stan faktyczny nie jest natomiast opisem sytuacji procesowej, w której sporne może być zastosowanie określonych przepisów normujących postępowanie podatkowe (por. wyrok z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1195/10 Lex nr 738180). Udzielenie przez organ interpretacji w zakresie stosowania przepisów prawa procesowego (zgodnej ze stanowiskiem skarżącego, bądź ze stanowiskiem tym niezgodnej), nie doprowadzi do skutku ochrony procesowej podatnika, wynikającej z art. 14 k § 1 i następnych Ordynacji podatkowej z przyczyn wskazanych powyżej. Pozycja procesowa podatnika będzie zatem praktycznie neutralna.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu sprawy wskazać trzeba, że wniosek strony dotyczy przepisów procesowych - art. 82 § 2 O.p. i problematyki sporządzania oraz przekazywania informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. analizy konieczności dokonywania i przekazywania informacji, co może być kwestionowane przez organy podatkowe. Tak postawione zagadnienie nie jest jednak zagadnieniem z zakresu prawa podatkowego w znaczeniu wyżej przedstawionym. Wnioskodawca nie zadał bowiem pytania związanego z samym obowiązkiem podatkowym a jedynie dotyczącego zagadnień wynikających z prawa procesowego.

Reasumując powyższe rozważania Sąd w pełni podzielił stanowisko organu podatkowego, że w oparciu o wniosek skarżącej nie było możliwe wydanie interpretacji indywidualnej. Wbrew twierdzeniom skargi postanowienie nie narusza ogólnych zasad postępowania określonych w art. 121 § 1 i art. 125 § 1 O.p., które to zasady mają odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 14 h O.p.

W ocenie Sądu w takiej sytuacji zasadna była odmowa wszczęcia postępowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.