Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1596/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 7 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2012 r. w części dotyczącej nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 150 000,00 złotych za naruszenie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi – skarżący P. C. zawarł wniosek o wstrzymanie przez Sąd, wykonania decyzji w zaskarżonej części, na wypadek nieuwzględnienia wniosku przez organ.

Skarżący podał, że w konsekwencji wykonania decyzji poniesie znaczną szkodę w postaci utraty płynności działania, aż do utraty bieżących źródeł dochodów, co postawi jego osobę w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Dodał, że szkoda majątkowa, a także niemajątkowa w postaci utraty reputacji nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślił również, że aktualny stan jego majątku, dochodów i zadłużenia bezpośrednio świadczy, że wykonanie decyzji przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy doprowadzi do nieodwracalnej szkody majątkowej. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że wobec wad i błędów, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja zachodzi wysokie prawdopodobieństwo jej uchylenia.

Do wniosku skarżący załączył informację o stanie majątkowym i osobistym, z którego wynika, że jestem ojcem czworga dzieci, które pozostają na jego utrzymaniu. Wskazał, że posiada zabudowaną nieruchomość w Gm. P., której wartość podał na 2003 r., lokal położony w W. w Gm. B., której wartość podał na 1999 r., a także samochód o wartości ok. 15-20 tys. zł. Majątek wycenił na kwotę ok. 323.484,06 zł. Dodał, że jego zadłużenie wynosi 157.184,76 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do

odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).

W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dokonał zestawienia wartości posiadanych aktywów w stosunku do wysokości nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej, a także innych ciążących na nim zobowiązań, by następnie wywieść, że w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji poniesie nieodwracalną szkodę majątkową.

Zdaniem Sądu, powoływane przez skarżącego okoliczności, nie uprawdopodobniają wystąpienie w jego sprawie przesłanek wymaganych do wstrzymania wykonania decyzji. Zauważyć należy, że podana przez skarżącego szacunkowa wartość posiadanego majątku wyliczona została w oparciu o dane historyczne, a nie ich aktualną wartość rynkową. Ponadto wskazana przez skarżącego wysokość zadłużenia nie stanowi zadłużenia wymagalnego, a jego spłata następuje w systemie ratalnym. Podkreślić także należy, że skarżący nie podał posiadanych przez niego źródeł dochodu i ich wysokości, co również utrudnia dokonanie oceny jego rzeczywistej sytuacji finansowej. Rolą Sądu w takich przypadkach nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).

Niemniej jednak wskazać także należy, że stosownie do panującego w orzecznictwie NSA poglądu (np. postanowienie z 28 listopada 2011 r. sygn. akt II

FSK 2752/11, LEX nr 1069889) trudna sytuacja materialna skarżącego może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów. Dodać także wypada, że wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a ponadto zgodnie art. 8-10 u.p.e.a. dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.

Podkreślić również należy, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce

w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.).

Zdaniem Sądu, podnoszony dodatkowo przez skarżącego argument utraty reputacji na wypadek wykonania decyzji uznać należy, za wątpliwy w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje już ostateczna decyzja nakładająca karę za naruszenie przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Idąc tokiem rozumowania skarżącego, dopiero ewentualne uchylenie decyzji nakładającej karę uchroniłoby skarżącego przed wskazanym przez niego skutkiem niematerialnym.

Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.