Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 40/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust.1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 45 ust. 1,art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 200
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi B. W. i J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2018r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. K. określił Skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. w kwocie [...]zł oraz wysokość odsetek za zwłokę z tytułu zaległości podatkowej od niezapłaconej w terminie zaliczki miesięcznej na podatek dochodowy od osób fizycznych naliczonymi na dzień złożenia zeznania podatkowego za 2013r. w łącznej kwocie [...]zł. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia organu, że Skarżąca prowadząc pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży nasion, pasz dla zwierząt, węgla, nawozów oraz artykułów spożywczych zaniżyła przychody o kwotę [...]zł oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł.

W złożonym odwołaniu Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r. poz. 800) – dalej jako; "O.p.," poprzez złamanie zasady praworządności oraz zasady zaufania do organu, w tym poprzez przyjęcie stanowiska nieznajdującego podstawy w przepisach prawa i przyjęcie, że nie zaewidencjonowano dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych wpływów na rachunek bankowy od K. i Z. S., P. U., K. M., B. I., A. B., K. K., K. K., L. R. oraz czterech wpłat dokonanych przez S. C. F. S.A., a tym samym zaniżono podstawę opodatkowania;

- art. 122 w związku z art. 187 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości dowodów;

- art. 191 O.p. poprzez rozpatrzenie tylko części zebranego materiału dowodowego oraz dopuszczenie się samowoli oceny zebranego materiału, dokonując abstrakcyjnego rozumowania, wymykającego się logice i kontroli.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2018r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Na wstępie organ przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 200 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w 2013r.) – dalej jako: "u.p.d.o.f.".

Organ odwoławczy podał, że bezsporne pozostają w sprawie ustalenia organu podatkowego dotyczące kosztów uzyskania przychodów i rozliczenia dotacji.

Dalej organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zestawienie transakcji przeprowadzonych na rachunku bankowym związanym z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą. W następstwie przeprowadzonej analizy obrotów na powyższym rachunku bankowym ustalono, że na rachunek ten wpływały środki pieniężne za koncentraty, pasze i nawozy od odbiorców indywidualnych. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że część wpływów na rachunek bankowy nie znajduje odzwierciedlenia w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz nie została wykazana do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wpływy te stanowią przychody uzyskane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i o ich wielkość organ pierwszej instancji uznał zaniżenie przychodów uzyskanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zgodził się w tym zakresie ze stanowiskiem organu podatkowego pierwszej instancji, z którego wynika, że w zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, które wpłaty środków pieniężnych na rachunek bankowy nie zostały zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz nie wykazane do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a zostały uznane za przychody uzyskane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ podkreślił, że w toku postępowania wzywano Stronę do złożenia wyjaśnień na okoliczności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również w zakresie osiąganych przychodów. Jednakże - jak zauważył organ - do kwoty, która wpłynęła na rachunek bankowy związany z prowadzoną działalnością gospodarczą nie wskazano konkretnych dokumentów, które potwierdzałyby sprzedaż towarów handlowych. Przedłożone w toku kontroli faktury VAT sprzedaży oraz od jednego do kilku sztuk paragonów do jednej wpłaty, nie były zgodne z dokonanymi wpłatami (różnice kwotowe, zostały zapłacone w innym terminie), były modyfikowane (w kwestii sposobu płatności) i odbiegały od przedłożonych dokumentów źródłowych. Ponadto przedstawione dokumenty zostały wystawione nawet kilka miesięcy przed lub po dokonaniu wpłaty.

Organ podkreślił, że w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, w toku prowadzonego postępowania, przesłuchano zatrudnionych w firmie Skarżącej - w badanym okresie - pracowników, którzy zeznali, iż nie przy każdej sprzedaży towarów wystawiano potwierdzenie sprzedaży, nie wszystkie sprzedawane towary były ewidencjonowane na kasie fiskalnej, sprzedaż zapisywana była w zeszycie lub na kartach sprzedażowych i ta ewidencja była najważniejsza. Towar wydawano na podstawie dokumentów WZ, dyspozycji ustnej lub na podstawie "karteczek". Sprzedaż zapisywano na kartce, a w późniejszym czasie ewidencjonowano na kasie fiskalnej, nie sprawdzając obrotów wpisanych w obu tych ewidencjach. Nie każdy zakupiony towar był wprowadzany na stan magazynowy, czasami towar był kupowany bez dowodów zakupu. Ponadto wezwano do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów osoby, które dokonały wpłat na rachunek bankowy związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a które zostały też wskazane w złożonym odwołaniu.

Zdaniem organu odwoławczego, z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w toku prowadzonego postępowania nie przedłożono wiarygodnych dowodów do wykazanych wpłat na rachunek bankowy, a brak przyporządkowania dokumentów dotyczących sprzedaży, które pozwalałyby ustalić moment powstania obowiązku podatkowego obligował organ podatkowy do przyjęcia za datę sprzedaży datę wpływu środków na rachunek bankowy

Organ odwoławczy nie zgodził się z podnoszonym w odwołaniu argumentem o traktowaniu wpłaconych na rachunek bankowy środków od S. C. F. S.A. jako zapłaty za wcześniej zaewidencjonowaną sprzedaż, zamiast - jak uczynił to organ podatkowy - przychód z prowadzonej działalności. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że wpłacone od S. C. F. S.A. środki pochodziły ze sprzedaży ratalnej, w głównej mierze dotyczącej sprzedaży węgla, która nie została zaewidencjonowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz nie została wykazana do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Na wezwanie organu o wyjaśnienie powyższej okoliczności Skarżąca poinformowała, że nie posiada żadnych innych niż przekazane dokumentów związanych ze sprzedażą ratalną w 2013r., a dokumenty jakie składały osoby ubiegające się o kredyt na zakup towarów były systematycznie przekazywane podmiotowi udzielającemu kredytu potencjalnemu nabywcy towaru.

Zdaniem organu odwoławczego na podstawie dokonanych ustaleń organ pierwszej instancji słusznie uznał, że podatkowa księga przychodów i rozchodów w zakresie uzyskanych przychodów i poniesionych kosztów uzyskania przychodów za 2013r. jest nierzetelna. Jednocześnie organ podatkowy prawidłowo, na podstawie art. 23 § 2 pkt 2 O.p., odstąpił od szacowania dochodów.

W złożonej do tut. Sądu skardze Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 194 § 3 O.p. poprzez przyjęcie, że decyzja organu podatkowego ma charakter dowodu zupełnego co powoduje, iż organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania oceny wiarygodności ustalonych w treści jego uzasadnienia faktów, lecz jest zobowiązany przyjąć te fakty za udowodnione oraz, że organ jest związany decyzjami innych organów oraz nie może ich kwestionować bez wzruszenia ich domniemania;

- art. 122 w zw. z art. 187 O.p. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości dowodów, w tym nie wyeliminowanie dowodów sprzecznych ze sobą i wybiórcze wykorzystanie pasujących fragmentów, nie przeprowadzenie licznych wnioskowanych przez Stronę dowodów;

- art. 191 O.p. poprzez rozpatrzenie tylko części zebranego materiału dowodowego oraz dopuszczenie się samowoli oceny zebranego materiału, dokonując abstrakcyjnego rozumowania, wymykającego się logice i jakiejkolwiek kontroli, wyciągając z poszczególnych sprzecznych ze sobą dowodów wyłącznie informacje wygodne organowi;

- art. 120 i art. 121 O.p. poprzez złamanie zasady praworządności oraz zasady zaufania do organu, w tym poprzez przyjęcie stanowiska nieznajdującego podstawy w przepisach prawa i oparcie rozstrzygnięcia na założeniach i skutkach będących następstwem tych założeń, a nie na dowodach. Łamiąc zasady praworządności oraz zasady zaufania do organu, w tym poprzez przyjęcie stanowiska nieznajdującego podstawy w przepisach prawa i przyjęcie, że nie zaewidencjonowano dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych wpływów na rachunek bankowy od K. i Z. S., P. U., K. M., B. I., A. B., K. K., K. K., L. R. oraz czterech wpłat dokonanych przez S. C. F. S.A., a tym samym zaniżyła podstawę opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

I. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1302; dalej jako: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Spór w sprawie koncentruje się wokół zagadnienia uznania przez organy zaniżenia przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przez Skarżącą. Zdaniem organu, niezaewidencjonowano i nieopodatkowano dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. 1) wpływów na rachunek bankowy od indywidualnych odbiorców nabywanych towarów w wysokości [...] zł oraz

2) wpłat dokonanych przez S. C. F. S.A. w wysokości [...] zł.

II. Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów Skarżących w powyższym zakresie Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził, aby organ odwoławczy prowadził postępowanie uchybiając treści art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego artykułu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niemniej jednak trzeba mieć na względzie, że wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut zaniechania zebrania zupełnego materiału dowodowego, nie może zostać uwzględniony. Jednocześnie podkreślić należy, że przeprowadzony przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Sądu w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności.

Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O. p., nie nosi cech dowolności. Zdaniem Sądu, organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane

w ten sposób dowody zostały następnie poddane poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego,

a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń Skarżących.

III. Podnieść należy, że z okoliczności stanu faktycznego wynika, iż w 2013r. Skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży nasion, pasz dla zwierząt, węgla, nawozów oraz artykułów spożywczych, która podlegała opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. W skorygowanym zeznaniu Podatnicy wykazali przychód

z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie [...]zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie [...]zł i dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Skarżąca ewidencjonowała obrót i kwoty podatku należnego na podstawie faktur VAT sprzedaży, paragonów z kasy fiskalnej oraz raportów fiskalnych. Płatność za sprzedaż towarów i usług odbywała się w formie gotówki bądź przelewu na rachunek bankowy. W aktach sprawy znajduje się zestawienie transakcji przeprowadzonych na rachunku bankowym (o nr [...] [...]) związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ustalono, że na rachunek ten wpływały środki pieniężne za koncentraty, pasze i nawozy od odbiorców indywidualnych. Organ dokonał analizy dokumentów i stwierdził, że część wpływów na rachunek bankowy nie pokrywa się z dokumentami źródłowymi, tj. konkretnej kwoty wpływu nie można było przyporządkować do konkretnej faktury lub paragonu. Do wykazanych kwot Skarżąca nie wskazała dokumentów potwierdzających sprzedaż.

Dla oceny czy sporne wpływy, mimo braku możliwości wprost takiego przyporządkowania, zostały jednak uwzględnione w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz zostały opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych, organ przeprowadził szereg dowodów. Z akt sprawy wynika, że zeznania złożyli zatrudnieni w firmie Skarżącej pracownicy m.in. M. G., A. K., M. K., Ł. C., A. M., R. K., M. M.. I tak M. G., który w okresie od maja 2012r. do czerwca 2014r. był zatrudniony na stanowisku sprzedawcy zeznał, że nie przy każdej sprzedaży wystawiano potwierdzenie sprzedaży; przyznał, że on sam otrzymał mandat za niewydanie paragonu, gdyż sprzedaż wpisał do zeszytu, a nie wydał paragonu; faktury przy mniejszych zakupach były najczęściej wystawiane pod koniec miesiąca, kiedy było robione zestawienie. Zeznał też, że sprzedaż klientom, których znali pracownicy, była zapisywana w zeszytach (t. IV/V, k.2117-2120). Z kolei A. K. zatrudniona w okresie od marca 2012r. do listopada 2013r. zajmująca się wprowadzaniem do systemu komputerowego faktur, pilnowaniu stanu magazynowego oraz obsługiwaniu klientów zeznała, że sprzedaż była odnotowywana na karteczkach sprzedażowych, a dopiero gdy była wolna chwila, to sprzedaż była wprowadzana do komputera. Zazwyczaj klient nie dostawał paragonu przy zakupie, lecz gdy było więcej czasu, to wówczas były "nabijane" paragony. Na koniec dnia dokonywano podliczenia, przy czym zeznała, że utarg nie musiał zgadzać się z kasą, lecz z kartą sprzedażową. Klienci indywidualni nie zawsze otrzymywali paragony i inne dokumenty potwierdzające sprzedaż, nie przy każdej sprzedaży wystawiano potwierdzenie sprzedaży (t. IV/V,

k.2126-2129). Przesłuchany M. K. zatrudniony jako sprzedawca wprawdzie podał, że wystawiano potwierdzenie sprzedaży i nie prowadzono innej ewidencji, nie pamiętał, czy w przypadku zakupu na fakturę ze sposobem płatności przelew i terminem płatności np. w ciągu 14, w momencie wystawienia faktury ewidencjonowano sprzedaż na kasie fiskalnej, czy może w innym momencie; po okazaniu konkretnej faktury nie potrafił powiedzieć czy mógł wystawić faktury jako Administrator (t. IV/V, k.2123-2125). Przesłuchany Ł. C. na pytanie, czy każda sprzedaż była ewidencjonowana w firmie Skarżącej zeznał: "Nie, absolutnie nie." (t. I/V, k.251-257). R. K. zeznał, że każda sprzedaż była ewidencjonowana, jednak na pytanie czy była też ewidencjonowana w zeszytach, kartach sprzedaży poza kasą fiskalną odpowiedział: coś tam mieli, coś wpisywali zawsze (t. I/V, k.258-261). A. M. nie wiedział, czy każda sprzedaż była ewidencjonowana na kasie, a na pytanie czy sprzedaż była ewidencjonowana w zeszytach, na kartkach, poza kasą fiskalną odpowiedział: "były jakieś zeszyty nie jestem pewien do końca" (t. I/V, k. 236-240). Podobnie zeznał M. M. (t.I/V, k. 196-199).

Rację zatem ma organ, że z zeznań pracowników wynika, iż nie do każdej sprzedaży towarów wystawiano potwierdzenie sprzedaży, nie wszystkie sprzedawane towary były ewidencjonowane na kasie fiskalnej, sprzedaż zapisywana była w zeszycie lub na kartach sprzedażowych i ta ewidencja była najważniejsza. Towar wydawano na podstawie dokumentów WZ, dyspozycji ustnej lub na podstawie "karteczek". Sprzedaż zapisywano na kartce, a w późniejszym czasie ewidencjonowano na kasie fiskalnej, nie sprawdzając obrotów wpisanych w obu tych ewidencjach. Nie każdy zakupiony towar był wprowadzany na stan magazynowy, czasami towar był kupowany bez dowodów zakupu. W konsekwencji zasadnie organ stwierdza, że są to kolejne dowody, które potwierdzają, iż nie wszystkie transakcje były ewidencjonowane w dokumentacji będącej następnie podstawą zadeklarowania podatku.

Zdaniem Sądu twierdzenie Skarżącej o ewidencjonowaniu całej sprzedaży nie ma potwierdzenia także w wyjaśnieniach, zeznaniach oraz dokumentach złożonych przez osoby, które dokonały wpłat na rachunek bankowy Skarżącej, tj. K. S., P. U., K. M., B. I., A. B., K. K., K. K., L. R. (t. IV/V).

I tak K. S. w piśmie z dnia [...] lutego 2016r. podał, że dokonując zakupów

w firmie Skarżącej otrzymywał faktury lub WZ, lecz nie był w stanie potwierdzić czy otrzymał fakturę do WZ [...]; przedłożył jedynie wydruk potwierdzenia wykonania operacji z dnia [...] lutego 2013r. na kwotę [...]zł.

P. U. w pismach z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2016r. wyjaśnił, że na potwierdzenie dokonanego zakupu otrzymał jedynie dokument WZ, jednoznacznie stwierdził, iż nie otrzymał paragonu fiskalnego ani faktury, a za zakupiony towar zapłacił kwotę [...]zł przelewem na rachunek bankowy.

K. M. w toku przesłuchania w dniu [...] listopada 2015r. zeznała, że przy każdym zakupie otrzymywała fakturę, zawsze dokonywała płatności w ustalonych terminach w formie gotówki lub przelewem, nie jest w posiadaniu bądź też nie widziała wcześniej przedstawianych jej w toku przesłuchania faktur, na których widnieje sposób zapłaty w formie przelewu.

B. I. wyjaśnił, iż otrzymał dokumenty WZ nr [...] z [...] lipca 2013r. oraz [...] z [...] grudnia 2013r., na okoliczność których wystawiono faktury VAT z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] i nr [...]. B. I. przedstawił kopie polecenia przelewu na kwoty [...]zł oraz [...] zł. Z podanych natomiast faktur wynika dokonanie zapłaty w formie gotówki. Ponadto organ wykazał, że widniejący na wskazanych fakturach towar nie pokrywa się z towarem przedstawionym

w dokumentów WZ, a Strona skutecznie tego nie podważyła. Rację zatem mają organy, że wystawione w dniu [...] grudnia 2013r. faktury VAT nie potwierdzają nabycia w dniu [...] lipca 2013r. oraz [...] grudnia 2013r. towarów wskazanych na wystawionym przez sprzedawcę dokumencie, ponieważ dokumenty te nie są spójne co do przedmiotu sprzedaży i formy zapłaty.

Z kolei A. B. przedłożył kserokopię faktury VAT nr [...] z dnia [...] września 2013r., z której wynika uregulowanie zakupu saletry amonowej gotówką.

Z przedłożonej przez niego kopii przelewu zrealizowanego w dniu [...] sierpnia 2013r. natomiast wynika, że A. B. prowadzący gospodarstwo rolne przelał na rachunek firmy Skarżącej kwotę [...]zł za przechowanie nawozu, a zatem i w tym przypadku brak spójności, co do daty i formy płatności.

K. K. w piśmie z dnia [...] lutego 2016r. wyjaśnił, że dokonał przelewu kwoty [...]zł na rachunek bankowy, a jego zakup został zapisany w zeszycie i dopiero po uregulowaniu zapłaty otrzymał dokument WZ.

K. K. w piśmie z dnia [...] stycznia 2016r. potwierdził dokonanie zakupu

i zapłatę w formie przelewu, jednakże nie był w stanie określić dokumentu, na podstawie którego dokonał zakupu, czy otrzymał fakturę, WZ czy paragon. L. R. wyjaśnił, że dokonując zakupów w firmie Skarżącej otrzymywał paragony lub zakupy te były zapisywane w zeszycie. Płatności za towar dokonywał zarówno gotówką, jak i przelewem.

W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że wyjaśnienia i zeznania wyżej wymienionych osób w powiązaniu z dokumentami, nie pozwalają na przyjęcie tezy, iż kwoty przelewów zostały wcześniej już uwzględnione w zaewidencjonowanej sprzedaży. Zdaniem Sądu uprawniony jest wniosek organów, że Skarżący nie przedłożyli dowodów umożliwiających przyporządkowanie poszczególnych wpłat dokonanych przez ww. osoby na rachunek Skarżącej z dokumentami sprzedaży. Należy stwierdzić, że istnieje sprzeczność, wręcz ewidentna rozbieżność między dokumentami sprzedaży a wpływami, w części spornej. W toku postępowania organ wzywał Skarżącą do złożenia wyjaśnień na okoliczności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym do osobistego stawienia się na przesłuchanie w celu złożenia zeznań w charakterze strony w zakresie dotyczącym prowadzonej działalności gospodarczej czy też do przedłożenia dokumentów. Jednak do kwot, które wpłynęły na rachunek bankowy związany z prowadzoną działalnością gospodarczą nie wskazano konkretnych dokumentów, które faktycznie potwierdzałyby sprzedaż towarów handlowych. Przedłożone w toku kontroli faktury VAT sprzedaży oraz od jednego do kilku sztuk paragonów do jednej wpłaty, nie były zgodne z dokonanymi wpłatami. Występowały różnice kwotowe, zapłaty zostały dokonane w innym terminie, były modyfikowane w kwestii sposobu płatności i odbiegały od przedłożonych dokumentów źródłowych, co szczegółowo zostało opisane w protokole kontroli podatkowej (t. IV/V,

k.1749-1767). Ponadto przedstawione dokumenty zostały wystawione nawet kilka miesięcy przed lub po dokonaniu wpłaty, na co zasadnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji. Skarżący tych rozbieżności skutecznie nie podważyli.

Zdaniem tut. Sądu uprawniony jest wniosek, że brak podstaw do uznania, iż sporne wpłaty dokonane na rachunek zostały uwzględnione w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, a następnie opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

IV. Na aprobatę zasługują także ustalenia organów w zakresie czterech wpłat dokonanych przez S. C. F. S.A. jako przychodów

z działalności gospodarczej. Organ uznał, że wpłaty przekazane przez ten podmiot ([...] zł) zostały niezaewidencjonowane i nieopodatkowane jako przychód ze sprzedaży węgla w systemie ratalnym. Strona podnosi, że wpłacone na rachunek bankowy ww. środki stanowią zapłatę za wcześniej dokonaną i zaewidencjonowaną sprzedaż. Z tą argumentacją Skarżącej nie można się zgodzić, bowiem brak jest dowodów potwierdzających takie stwierdzenie. Strona zdaje się pomijać fakt, że w toku postępowania odwoławczego na zlecenie organu II instancji (w trybie art. 229 O.p.) Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Stronę do przedłożenia zestawienia dokumentów ratalnych związanych z zaewidencjonowaną faktyczną sprzedażą prowadzoną w 2013r. (wezwanie z dnia [...] lipca 2018r. i z dnia [...] sierpnia 2018r.). Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał także Skarżącą na przesłuchanie w charakterze strony postępowania (wezwanie z dnia [...] lipca 2018r.), na które Skarżąca się nie stawiła. W związku z tym organ – zgodnie z sugestią pełnomocnika – skierował pismo do Strony i zadał szereg pytań mających na celu wyjaśnienie także tego spornego zagadnienia. I tak na pytanie czy Strona dysponuje jakimikolwiek dokumentami potwierdzającymi, że środki pieniężne pochodzące od S. C. F. S.A., które wpłynęły na rachunek bankowy w okresie od [...] lutego do

[...] maja 2013r. w łącznej kwocie [...]zł, stanowią zapłatę za wcześniej zaewidencjonowaną sprzedaż towaru, w odpowiedzi z dnia [...] września 2018r. pełnomocnik Skarżącej poinformował, że Skarżąca nie posiada dokumentów. Ponadto Podatniczka nie jest w stanie wskazać, od kiedy prowadziła współpracę z instytucją kredytową, czy zawierała umowy o współpracę, czy też ile osób korzystało z tej formy zapłaty za zakupiony w jej firmie towar. Przede wszystkim należy podnieść, że Skarżąca nie potrafiła wskazać, jakie towary były sprzedawane w systemie ratalnym oraz nie dysponowała jakimikolwiek dokumentami potwierdzającymi, że środki pieniężne, które wpłynęły na rachunek bankowy stanowią zapłatę za wcześniej zaewidencjonowaną sprzedaż towaru (t. V/V, k. 18-52). Zdaniem Sądu w takiej sytuacji uzasadnione było ustalenie organów, że wpłacone od S. C. F. S.A. środki pochodziły ze sprzedaży, która jednak nie została zaewidencjonowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz nie została wykazana do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Podnieść należy, że jeżeli występuje rozbieżność między kwotami wpłat na rachunek a zapisami kwot w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, to dla uzasadnienia, że pomimo tej sprzeczności cała sprzedaż została już zaewidencjonowana (bowiem wielkości wcześniej zaewidencjonowane obejmują także późniejsze wpłaty), niezbędne jest wykazanie tego faktu przez podatnika. To on bowiem powinien mieć wiedzę popartą dokumentami, że np. w określonej kwocie już zaewidencjonowanej w podatkowej księdze przychodów i rozchodów mieszczą się konkretne wielkości, które wpływają na rachunek bankowy później. W niniejszej sprawie twierdzenia Strony nie są poparte dowodami, które pozwoliłyby podważyć ustalenia organów.

V. W tym stanie sprawy zasadnie organ stwierdził, że podatkowa księga przychodów rozchodów jest nierzetelna, bowiem zapisy w niej zawarte po stronie przychodów nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego - art. 193 § 1 i 2 O.p. W zakresie nierzetelności po stronie kosztów spór nie wystąpił, a tut. Sąd z urzędu nie doszukał się nieprawidłowości po stronie organu.

Podać należy, że na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony

o należny podatek od towarów i usług. Zdaniem Sądu prawidłowo organ zastosował

w sprawie przywołane przepisy.

VI. W wyniku dokonanej zgodnie z art. 191 O.p. wszechstronnej oceny materiału dowodowego organy podatkowe zasadnie przyjęły, że Skarżąca zaniżyła przychód

z działalności gospodarczej, tj. z tytułu wpływów na rachunek bankowy od indywidualnych odbiorców nabywanych towarów oraz wpłat dokonanych przez S. C. F. S.A.

Zgodnie art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. podatnik zobowiązany jest do wykazania w rocznym zeznaniu podatkowym wszystkich osiągniętych w roku podatkowym dochodów. Skoro

w wyniku przeprowadzonego postępowania organy ustaliły, że w złożonym zeznaniu Skarżący nie wykazali całego dochodu, to koniecznym było wydanie decyzji, w której organ prawidłowo określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. od dochodów opodatkowanych według zasad określonych w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. To, że materiał dowodowy został oceniony niezgodnie z intencją Skarżących nie oznacza, iż organy naruszyły wskazane

w skardze przepisy prawa materialnego i procesowego w tym art. 120, art. 121 O.p. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy właściwie rozważył cały zebrany materiał dowodowy, dokonał na jego podstawie prawidłowych ustaleń, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast Skarżący nie podważyli skutecznie tych ustaleń, a zaprezentowali jedynie własną ocenę materiału dowodowego wskazując wnioski, które ich zdaniem należy

z nich wyprowadzić. Polemika Skarżących odnosząca się do zebranego materiału dowodowego i dokonanie jego odmiennej oceny, nie mogło jednak podważyć trafnych ustaleń i ostatecznie prawidłowych wniosków organów podatkowych obu instancji.

Ponadto nieuprawnione są zarzuty skargi dotyczące faktury związanej

z zakupem do działalności gospodarczej ciągnika rolniczego, bowiem z decyzji nie wynika, aby zagadnienie to było objęte przedmiotem oceny w ramach zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r.

VII. Z tych względów, Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.