Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 583/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c art. 152 art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 22 października 2008 sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym I uchyla zaskarżone postanowienie, II stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia 5 lutego 2008 r. Nr [...], na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.) – dalej u.p.e.a. uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez A. S. pismem z dnia 7 grudnia 2007 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 27 grudnia 2007 r.) w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 marca 2007 r. o numerze [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że będąc organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, doręczając A. S. w dniu 28 grudnia 2007 r. odpis tytułu wykonawczego nr [...] wszczął egzekucję administracyjną w sprawie zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania za okres od 2 stycznia 2004 r. do 24 września 2004 r.

Wskazał, że zobowiązana pismem z dnia 7 grudnia 2007 r. wniosła zarzuty podnosząc nieistnienie obowiązku, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ww. ustawy, a także błąd co do osoby zobowiązanej. Odnosząc się do zarzutów organ podniósł, że zobowiązana wskazując zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) powinna okazać dowody, że obowiązek nie istnieje ponieważ nigdy nie powstał, albo wprawdzie powstał ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn. Wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 1418/97 w którym Sąd ten stwierdził, że zestawienie zdania drugiego art. 29 § 1 u.p.e.a. przesądzającego, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, z art. 33 pkt 1 tej ustawy pozwalającym oprzeć zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego m. in. na nieistnieniu obowiązku prowadzi do wniosku, że chodzi tu wyłącznie o sytuację kiedy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, która nastąpiła po wydaniu tytułu wykonawczego. Zobowiązana we wniesionym piśmie nie przedstawiła takich okoliczności.

Organ wskazał, że fakt obecności pojazdu Peugeot nr rej. [...] należącego do skarżącej został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez wykonujących swe obowiązki inspektorów, przez umieszczenie za szybą pojazdu zawiadomień. Przy czym zawiadomienia dotyczą postoju pojazdu na różnych ulicach i były wystawione przez różnych inspektorów co wyklucza pomyłkę lub świadome działanie na szkodę skarżącej, a zawiadomienia mogą być udostępnione do wglądu w siedzibie Biura Strefy Płatnego Parkowania. Organ I instancji wskazał, że zobowiązany ma możliwość obrony swoich interesów w postępowaniu egzekucyjnym przez wniesienie zarzutów, a postępowanie to może być wszczęte po uprzednim doręczeniu upomnienia (wezwania do zapłaty) z wykazaniem żądanej należności, co w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w dniu 15 lutego 2006 r. zgodnie z art. 42 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. Prezydent S. wskazał, że art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 z późn. zm.) przewiduje, że korzystający z dróg publicznych są zobowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust 1 tej ustawy). Z kolei w myśl art. 13 f tej ustawy, za nie uiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową.

Odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej organ wskazał, że zarzut ten dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby co do której prowadzi się egzekucję. Błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wówczas, gdy osoba przeciwko której wystawiono tytuł wykonawczy jest inną osobą niż adresat decyzji (aktu normatywnego) stanowiącego podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. A. S. była właścicielem pojazdu Peugeot nr rej. [...] w okresie wskazanym w tytule wykonawczym, wobec czego nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej. Zobowiązana nie wskazała osoby lub osób które korzystały z jej pojazdu w dniach i godzinach wymienionych w upomnieniu nr [...] z dnia 13 lutego 2006 r. co uniemożliwiło ustalenie osoby korzystającej z drogi publicznej, a w konsekwencji wystawienie tytułu wykonawczego na osobę korzystającą z drogi publicznej. W przypadku gdy kierującym pojazdem nie jest jego właściciel, to właściciel winien wskazać osobę, która kierowała pojazdem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1998 r. sygn. akt I SA/Po 876/97, Lex nr 32733), w przeciwnym razie za korzystającego z drogi publicznej należy uznać właściciela pojazdu.

Co do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. organ wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania podlega egzekucji administracyjnej i wynika wprost z przepisów prawa (wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Ke 745/05). Art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przez wskazanie podstawy prawnej obowiązku należy rozumieć, iż chodzi o podanie aktu prawnego, gdy podstawą egzekucji jest przepis prawa, z którego wprost wynikają określone obowiązki (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 386/06). W rubryce 29 tytułu wykonawczego podane zostały akty normatywne stanowiące podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej tj. ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwała Nr XIII/269/03 Rady Miasta S. z dnia 1 grudnia 2003 r. Zatem zarzut dotyczący określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. jest niezasadny.

W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie A. S. wskazała, że podtrzymuje zarzuty podniesione w piśmie z dnia 27 grudnia 2007 r. Podniosła, że w okresie wskazanym w tytule egzekucyjnym jej samochód pozostawał cały czas w dyspozycji jej męża J. S., który często użyczał go innym osobom, a żaląca się w tym okresie nie była użytkownikiem tego pojazdu, wobec tego zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej. Ponadto organ prowadzący postępowanie egzekucyjne nigdy nie zwracał się o wskazanie osób korzystających z pojazdu i w jakim okresie, co w sposób oczywisty wskazuje na wadliwość działania organu, który opierając się wyłącznie na działaniach osób trzecich stwierdza okoliczności wysoce wątpliwe. Wskazała, że nie są jej znane okoliczność parkowania pojazdu w miejscach i godzinach wskazanych w upomnieniu, nigdy też nie znalazła żadnego dowodu doręczenia jakiejkolwiek decyzji czy informacji o rzekomym parkowaniu w strefie płatnego parkowania. Organ ustalił te fakty w sposób całkowicie autorytarny. Ponadto wskazała, że wierzyciel nie dołączył do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia zgodnie z art. 27 § 3 u.e.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia 19 maja 2008 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.), art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 2a, ust. 2b i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazał, że odpis tytułu wykonawczego z dnia 22 marca 2007 r. został doręczony A. S. w dniu 20 grudnia 2007 r., a pismem z dnia 7 grudnia 2006 r. zobowiązana wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanej, jak również prowadzenie postępowania egzekucyjnego z naruszeniem fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego. Wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wstrzymanie tego postępowania oraz uchylenie dokonanego zajęcia wynagrodzenia za pracę. Wskazała, że nie został jej doręczony tytuł egzekucyjny, że nie jest możliwe egzekwowanie należności z tytułu płatnego parkowania gdyż podstawą powinna być decyzja, orzeczenie, a taki dokument nie został jej doręczony. Powołała się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. stwierdzające niezgodność z konstytucją art. 13 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych.

Kolegium wskazało, że w myśl art. 33 u.p.e.a. podstawowym środkiem zaskarżenia służącym we wstępnej fazie postępowania egzekucyjnego jest zarzut. Zgodnie z pouczeniem zawartym w tytule wykonawczym, zarzut wnosi się do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. Podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności enumeratywnie wymienione w powołanym przepisie. W przypadku zgłoszenia przez zobowiązanego w ustawowym terminie zarzutów, na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 ustawy, organ egzekucyjny stosownie do trybu określonego w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, wydaje postanowienie dopiero po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela podjętego w formie postanowienia, które to rozstrzygniecie jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

SKO wskazało, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust 1, 2, 3. 4 i 5 oraz art. 13 ustawy o drogach publicznych oraz uchwała nr XIII/269/03 Rady Miasta S. z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania. Zgodnie z § 7 ust 1 tej uchwały, opłatę uiszcza się przed rozpoczęciem parkowania bez uprzedniego wezwania przez:

1) wykupienie biletu oraz czytelne, jednoznaczne i trwałe jego skasowanie przez zakreślenie znakami "x" miesiąca, dnia, godziny i minuty (z dokładnością do

5 minut) rozpoczęcia postoju,

2) wykupienie abonamentu,

3) wniesienie opłaty zryczałtowanej.

Obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie powstaje więc z mocy prawa, a nie wniesiona opłata podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl § 11 ww. uchwały oplata dodatkowa za nie wniesienie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych

w SPP wniesiona w terminie 7 dni od dnia nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Organ odwoławczy wskazał, że do obowiązku nałożonego przez skarżącą wynikającego z mocy prawa nie mają zastosowania uchwały Rady Miasta S. Nr XLVII/971/01 oraz Nr VII/134/03, które zostały wydane na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych, których to niezgodność z Konstytucją RP została stwierdzona przywołanym w zażaleniu wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. SKO wskazało, że osoba parkująca samochód w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego winna mieć pełną świadomość, że narusza obowiązujące w tym zakresie prawo i może otrzymać zawiadomienie, które stwierdza jedynie fakt nie uiszczenia opłaty z tytułu parkowania. W rozpoznawanej prawie obowiązek zapłaty należności z tytułu płatnego parkowania wynika wprost z przepisów prawa i żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku wydania orzeczenia w postaci decyzji lub postanowienia. Skarżąca podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku nie wskazała, jakiego rodzaju okoliczności uzasadniają ten zarzut, tj. czy obowiązek nie istnieje, bo nigdy nie powstał, czy też powstał ale wygasł z określonego powodu.

Odnosząc się do zarzutu, że skarżącej nie doręczono tytułu wykonawczego, a jedynie kserokopię pierwszej strony tytułu wykonawczego podczas wizyty w Urzędzie Miasta S. organ odwoławczy wskazał, że doręczenie to miało charakter jedynie informacyjny. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że tytuł wykonawczy został wysłany na poprzedni adres skarżącej, a po uzyskaniu informacji że adres zamieszkania skarżącej jest inny, ponownie wysłano przesyłkę zawierającą tytuł wykonawczy na adres ul. P. [...] której skarżąca pomimo dwukrotnego awizowania nie odebrała. Przesyłka ta na podstawie art. 42-44 kpa została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 20 grudnia 2007 r.

Organ II instancji wskazał, że skoro skarżąca twierdzi, że nie parkowała swojego samochodu w dniach i godzinach wskazanych w upomnieniu, ponieważ przebywała wtedy w pracy, powinna wskazać osoby, które korzystały w tym czasie z pojazdu którego jest właścicielką. Obowiązek ustalenia osób, które korzystały z pojazdu nie ciąży bowiem na organie ale na zobowiązanej, która podnosząc zarzut błędu co do osoby zobowiązanej zamierza wywołać określone skutki prawne w postaci uchylenia się od odpowiedzialności. Nie jest wystarczające stwierdzenie, że użytkownikiem pojazdu był mąż skarżącej, który udostępniał samochód różnym osobom. SKO wskazało, że nie jest możliwa z logicznego punktu widzenia sytuacja, w której samochód o określonej wartości, często bardzo wysokiej, był udostępniany bliżej nieokreślonej liczbie osób, których właściciel pojazdu nie zna lub nie jest w stanie zidentyfikować przy dołożeniu zwykłej staranności. Nadto, że trudno uznać by właściciel nie był w stanie wskazać osób korzystających z pojazdu w sytuacji, gdy upomnienie zostało doręczone zobowiązanej w dniu 18 grudnia 2006 r., a ostatni nieopłacony postój został stwierdzony zaledwie w dniu 18 października 2006 r. Zatem zarzut błędu co do osoby zobowiązanej jako ogólnikowy nie może zostać uwzględniony.

Organ II instancji wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż samochód skarżącej został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez pełniących swe obowiązki inspektorów i zapisany przez nich na blankiecie zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, które zostało umieszczone za wycieraczką przedniej szyby samochodu. Nie jest możliwe, aby uwzględniając zasady wiedzy

i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania przyjąć, że inspektor SPP wypisał zawiadomienie o nieopłaconym postoju, wpisując w nim markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanego, mimo że tego dnia o wskazanej godzinie

i w tej części miasta nie widział takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawił takie wezwanie widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój.

W rozpoznawanej sprawie zawiadomienia w liczbie 85 zostały wystawione w różnych okresach czasu przez różne osoby i w różnych częściach miasta, w związku z tym nie jest prawdopodobne, że zawiadomienia były wypisywane omyłkowo lub też dla żartu, a z analizy zawiadomień wynika, że większość nieopłaconych postojów (45) miała miejsce przy ul. Ż., co może wskazywać na istnienie związku skarżącej z tym miejscem.

SKO wskazało, że zarzut o nie dołączeniu do tytułu wykonawczego upomnienia jest spóźniony, gdyż zarzut ten winien zostać zgłoszony w terminie 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego. Jednakże pomijając powyższe SKO wskazało, że zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego,

2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Zatem zobowiązanemu doręczany jest odpis tytułu wykonawczego, zaś kopię dowodu doręczenia upomnienia dołącza się do oryginału przeznaczonego dla organu egzekucyjnego.

SKO wskazało, że inne okoliczności nie budziły w sprawie żadnych wątpliwości, tj. fakt parkowania przez skarżącą w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu. Z tych względów stanowisko wierzyciela w przedmiocie wniesionych zarzutów wyrażone w zaskarżonym postanowieniu w pełni odpowiada prawu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wyżej opisane postanowienie A. S. zarzuciła wydanie postanowienia z naruszeniem art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., art. 6 kpa poprzez naruszenie zasady praworządności, art. 7 kpa przez niedokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej oraz niezasadne pominiecie jej twierdzeń, oraz art. 80 kpa przez błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów w szczególności poprzez przyjęcie, że skarżącej skutecznie doręczono odpis tytułu wykonawczego i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie zażalenia oraz uwzględnienie zarzutów.

Skarżąca wskazała, że stosownie do art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Tymczasem, wbrew twierdzeniom organów, odpis tytułu wykonawczego nie został skutecznie doręczony skarżącej, nigdy też nie otrzymała pod swoim adresem zamieszkania awiza, nie mówiąc o podwójnym awizowaniu. Wskazała, że informacje o toczącym się przeciwko niej postępowaniu egzekucyjnym mogła czerpać tylko z pierwszej strony tytułu wykonawczego, jaką otrzymała w Urzędzie Miasta w dniu 18 grudnia 2007 r. Jednakże jak to wskazał organ odwoławczy, doręczenie to miało charakter jedynie informacyjny i nie może być uważane za prawidłowe doręczenie. Ponadto informacje uzyskane z pierwszej strony tytułu wykonawczego były niezwykle ograniczone i w praktyce uniemożliwiały skuteczną obronę. Skarżąca wskazała, że organy orzekające w sprawie nie przywiązywały żadnej wagi do jej oświadczeń, że samochód był w czasie, gdy miały miejsce nieopłacone postoje użytkowany przez inne osoby. Tym samym niezrozumiałe jest stanowisko organu odwoławczego, że zarzut podniesiony w zażaleniu dotyczący niewłaściwego wskazania osoby zobowiązanej jest nieskonkretyzowany i niewystarczający. W tym kontekście zaskakuje jednoznaczne stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, iż nie budzi najmniejszej wątpliwości fakt parkowania przez skarżącą w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu. Wskazała, że organ odwoławczy nie odniósł się do okoliczności podniesionej w zażaleniu dotyczącej braku awiza. Skarżąca podniosła, że w tych okolicznościach przypisywanie jej odpowiedzialności za nieopłacony postój jest rażącą niesprawiedliwością, a wskazane przez nią uchybienia organów administracji miały wpływ na rozstrzygniecie sprawy i naruszają jej prawa. Wskazała, że gdyby miała możliwość przedstawienia organom egzekucyjnym rzeczywistego przebiegu sprawy, rozstrzygniecie byłoby inne. Ponieważ podniesione zarzuty poddają w wątpliwość prawidłowość przebiegu postępowania oraz w efekcie wydanego rozstrzygnięcia, postanowienie powinno zostać uchylone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna.

Stosownie do art. 15 § 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.), egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku

z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że egzekucja administracyjna może być wszczęta po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Fakt doręczenia upomnienia musi być bezsporny, bez względu czy nastąpiło to w sposób standardowy czy też zastępczy.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że upomnienie zostało doręczone skarżącej w dniu 15 lutego 2006 r., natomiast organ odwoławczy, że w dniu 18 grudnia 2006 r., nie wskazując przy tym, w jaki sposób ustalił datę doręczenia upomnienia w sytuacji, gdy w aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia skarżącej upomnienia w dniu

18 grudnia 2006 r. Jednocześnie skarżąca już w piśmie z dnia 13 grudnia 2007 r. złożonym w tym samym dniu w siedzibie organu egzekucyjnego jak i w dalszych pismach wskazywała, że upomnienie, jak i odpis tytułu wykonawczego nie zostały jej doręczone. W tej sytuacji nie można uznać, że zaistniała przesłanka do wszczęcia egzekucji administracyjnej określona w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wątpliwości Sądu budzi także to, czy i w jakiej dacie został doręczony skarżącej odpis tytułu wykonawczego. Organ I instancji wskazał, że odpis tytułu wykonawczego z dnia 22 marca 2007 r. został doręczony skarżącej w dniu

28 grudnia 2007 r., zaś organ odwoławczy, że przesyłka zawierająca odpis tytułu wykonawczego pomimo dwukrotnego awizowania nie została odebrana przez skarżącą, zatem na podstawie art. 42-44 kpa została skutecznie doręczona w dniu 20 grudnia 2007 r. Stanowisko to nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia skarżącej odpisu tytułu wykonawczego. Znajduje się natomiast kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczenia pisma z dnia 6 grudnia 2007 r. Nr [...] tj. zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Wynika z niego, że pismo to z powodu nieobecności skarżącej zostało w dniu 12 grudnia 2007 r. złożone w Urzędzie Pocztowym w S. (numer placówki nieczytelny) na okres 14 dni, a zawiadomienie o możliwości odebrania przesyłki umieszczono w skrzynce pocztowej adresatki. Powtórnego awiza dokonano w dniu 20 grudnia 2007 r. Przesyłka nie została przez skarżącą podjęta. Nawet gdyby przyjąć, że wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia doręczono skarżącej (w sposób zastępczy) odpis tytułu wykonawczego jak twierdzi organ odwoławczy, to doręczenie to nie mogło być dokonane w dniu 20 grudnia 2007 ., bowiem w tym dniu pozostawiono dopiero powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania przesyłki. Zgodnie z art. 72 § 4 pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, jednocześnie z przesłaniem pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę, zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie odmiennie ustaliły datę doręczenia skarżącej odpisu tytułu wykonawczego, a organ odwoławczy rozpoznając zażalenie nie wyjaśnił z czego rozbieżność ta wynika.

Stosownie do art. 26 § 1 pkt 5 ww. ustawy, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W rozpoznawanej sprawie nie sposób ustalić czy w ogóle doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a jeżeli tak, to w jakim dniu. W związku

z tym nie sposób ustalić, czy zarzuty zostały złożone w ustawowym 7 dniowym terminie o jakim mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy w sposób nie budzący wątpliwości ustali czy i kiedy skarżącej zostało doręczone upomnienie oraz czy i kiedy doręczono zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego, a także czy zarzuty przeciwegzekucyjne zostały wniesione w terminie. Dopiero po ustaleniu, że zarzuty zostały wniesione w terminie, organ przystąpi do rozpoznania zasadności tych zarzutów. Gdyby okazało się, że zarzuty zostały wniesione przed doręczeniem skarżącej odpisu tytułu wykonawczego, a więc przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, nie mogłyby zostać rozpoznane. Jeśli natomiast okaże się, że pomimo uchybienia terminu organ egzekucyjny rozpoznał zarzuty, to stosownie do art. 138 § 1 kpa, organ odwoławczy rozpoznając zażalenie na postanowienie o rozpatrzeniu zarzutów będzie zobowiązany do uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w tym zakresie. W takim przypadku nie ma bowiem podstaw do czynności organu egzekucyjnego, których uruchomienie może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu (wyrok NSA z dnia 20 października 2000 r. I SA/Ka 712/99, LEX Nr 44897).

W ocenie Sądu wskazane wyżej uchybienia postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania wydano na podstawie

art. 200 tej ustawy.