Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 499/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-06-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 6 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję nakazującą właścicielce budynku letniskowo-gospodarczego wybudowanego bez pozwolenia na budowę na nieruchomości przy ul. [...] w [...] (dz. nr [...] i [...] wykonanie czynności mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem przez dostosowanie wysokości pomieszczeń pokoi letnich do wysokości 2,2 m.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję wniosła A. M., właścicielka działki nr [..] przy ul. [...] w [...] , w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wyjaśniła, że istnieje zagrożenie, iż w razie wykonania tej decyzji przez osobę na którą nałożono obowiązek wykonania określonych czynności powstanie szkoda, polegająca na zalegalizowaniu obiektu naruszającego uzasadnione interesy skarżącej jako właściciela części gruntu na którym budynek ten wybudowano. Dlatego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne celem zabezpieczenia postępowania przed skutkami faktycznymi i prawnymi niemożliwymi do zaakceptowania w obowiązującym porządku prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przytoczyła takich okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Obawa skarżącej, że wykonanie obowiązku nałożonego decyzją, spowoduje zalegalizowanie obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę, nie uzasadnia udzielenia ochrony tymczasowej. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 138 poz. 229 ze zm.)., zgodnie z którym w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności uzasadniające rozbiórkę, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, do stanu zgodnego z przepisami. Zatem doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami jest celem w jakim zaskarżona decyzja została wydana. Potencjalna możliwość zrealizowania tego celu przez uzyskanie pozwolenia na użytkowanie nie może automatycznie oznaczać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Jest to bowiem zamierzone następstwo wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności. Ponadto, postępowanie dotyczące uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, w którym skarżącej będą przysługiwały wszystkie gwarancje procesowe.

Należy stwierdzić, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie przytoczyła takich okoliczności które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Także z okoliczności sprawy nie wynika, aby udzielenie ochrony tymczasowej było uzasadnione. Tym bardziej, że budynek letniskowo-gospodarczy został już wybudowany, a zaskarżona decyzja dotyczy dostosowania wysokości pokoi letnich do stanu zgodnego z przepisami. Zatem zakres koniecznych do wykonania czynności objętych decyzją nie wpłynie istotnie na sytuację prawną skarżącej, jako właściciela nieruchomości na której budynek częściowo się znajduje.

Z powyższych względów, podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.