Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 987/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 i 77 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 987/09

Uzasadnienie

Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił czynność materialno-techniczną polegającą na dokonaniu wpisu o zameldowaniu na pobyt stały A. J. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 20 października 2008 r. A. J. dokonał zgłoszenia pobytu stałego w przedmiotowym lokalu przedstawiając zaświadczenie stwierdzające, że jego najemcą jest I. J. oraz druk zgłoszeniowy, na którym najemczyni potwierdziła własnoręcznym podpisem pobyt A. J. w lokalu.

W dniu 4 listopada 2008 r. I. J. wniosła o anulowanie zameldowania swojemu bratu A. J. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż nie zamieszkiwał on ani też nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu.

Organ podniósł, iż w trakcie postępowania J. N. oświadczyła w dniu 21 listopada 2008 r., że jest pełnomocnikiem I. J. i wskazała, iż A. J. zgłaszając zameldowanie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, lecz nie była tego dnia w lokalu i nie wie czy znajdowały się tam jego rzeczy osobiste. Ponadto stwierdziła, że klucze do mieszkania A. J. otrzymał od siostry po zameldowaniu. Natomiast w dniu 22 grudnia 2008 r. J. N. oświadczyła, że nie pamięta, czy A. J. zgłaszając zameldowanie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Po dniu 4 listopada 2008 r. A. J. poinformował ją telefonicznie, że wnosi rzeczy osobiste do lokalu, a przed 21 listopada 2008 r. uzyskała od niego informację, że ma on utrudniony dostęp do lokalu.

Prezydent W. zaznaczył, że A. J. wskazał, że od dnia zameldowania, tj. od 20 października 2008 r. zamieszkiwał w lokalu pomimo utrudniania mu przez siostrę dostępu do mieszkania. W czasie nieobecności siostry swobodnie wchodził do lokalu, nocował w nim jak i przygotowywał sobie posiłki. Od dwóch dni prawdopodobnie z uwagi na wymienione zamki w drzwiach wejściowych, ma utrudniony dostęp do lokalu / k-17 akt administracyjnych/.

I. J. w dniu 24 listopada 2008 r. wskazała, że A. J. około trzech lata temu wyprowadził się z przedmiotowego lokalu pozostawiając w nim część rzeczy osobistych. Dowiedziała się, że z powodu braku zameldowania nie może znaleźć pracy, więc podjęła decyzję o jego zameldowaniu w przedmiotowym lokalu. Pomimo zameldowania A. J. jednak w lokalu nie zamieszkał. W dniach 5 grudnia 2008 r. i w dniu 12 grudnia 2008 r. I. J. wyjaśniła, że w ubiegłym roku przebywając w Polsce zamieszkiwała u przyjaciółki na ul. [...], gdyż w przedmiotowym lokalu było tylko jedno miejsce do spania, które znajdowało się w pokoju E. J. W październiku 2008 r. przebywała w lokalu w ciągu dnia. Wskazała, że drugie miejsce do spania zostało przywiezione do lokalu w dniu 1 listopada 2008 r. przez J. N., w związku z czym nocowała w lokalu od 2 listopada 2008 r. Podczas nieobecności kluczami do mieszkania dysponowała J. N., która udostępniła klucze A. J. W dniu 20 listopada 2008 r. zostały wymienione zamki w drzwiach wejściowych. Zawsze włożony do zamka w drzwiach wejściowych klucz uniemożliwiał komukolwiek wejście z zewnątrz do mieszkania bez wiedzy E. J.

Świadek E. J. oświadczyła, że w 2003 r. zostały wymienione zamki w drzwiach wejściowych. Brat od kilku lat nie zamieszkuje w lokalu. O jego zameldowaniu dowiedziała się od siostry.

Organ wskazał, ze W. C. - gospodarz budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal - oświadczył, że zna osobiście A. J., który od około 3 lat w lokalu nie zamieszkuje. W lokalu mieszka E. J. W miesiącu zameldowania A. J. w przedmiotowym lokalu (październik 2008 r.) świadek ani razu nie spotkał zameldowanego w budynku przy ul. [...]. W dniu 20 listopada 2008 r. spotkał A. J. na korytarzu skarżącego się na utrudniony dostęp do lokalu z uwagi na wymienione zamki w drzwiach wejściowych.

Świadek M. M. oświadczyła, że A. J. w lokalu nie zamieszkuje. Natomiast S. M. zeznał, ze zamieszkuje od wielu lat w budynku przy ul. [...] i zna mieszkańców tego bloku. A. J. widział w listopadzie 2008 r.

Organ podniósł, że na niezamieszkiwanie A. J. w przedmiotowym lokalu wskazują oświadczenia W. B. oraz B. I., która sprawuje opiekę nad mieszkaniem w czasie nieobecności E. J.

Organ wskazał, iż w dniu 17 grudnia 2008 r. dokonano kontroli meldunkowej w przedmiotowym lokalu. Stwierdzono, iż w lokalu są trzy pokoje, w których znajdują się dwa miejsca do spania. Zgodnie z oświadczeniem I. J. w jednym pokoju zamieszkuje E. J., w drugim przebywa ona w czasie pobytu w Polsce, a trzeci jest przeznaczony do remontu. W pokoju, w którym przebywa, znajduje się regał z książkami, rzeczami osobistymi, łóżko, pościel, szafa oraz od dnia 1 listopada 2008 r. - miejsce do spania. Uczestniczący w kontroli A. J. z chwilą wejścia do tego pokoju zgłosił, że nie ma w nim jego rzeczy, tj. czapki, pościeli, ubrań, bielizny, żywności i pieniędzy. Wyjaśnił, że od 20 października 2008 r. spał w pokoju na podłodze na złożonych kocach, a od około 1 listopada 2008 r. sypiał na łóżku przywiezionym przez J. N. Stwierdził, że klucze od mieszkania otrzymał jeden dzień przed zameldowaniem od I. J. w obecności J. N. w jej samochodzie. Potwierdził, że zamieszkiwał w lokalu unikając kontaktów z zamieszkującą w nim E. J. Jego zdaniem siostra mogła nie wiedzieć o jego pobycie w mieszkaniu z uwagi na pracę w systemie zmianowym. Do 20 listopada 2008 r. wchodził swobodnie do mieszkania, a w wolne dni od pracy nocował w nim. Stwierdził ponadto, że od 20 listopada 2008 r. jest osoba bezdomną. Obecna podczas kontroli E. J. oświadczyła, że po pracy codziennie przychodzi do mieszkania i codziennie w nim nocuje. Wszelkie ślady przebywania innej osoby byłyby przez nią zauważone.

M. T. oświadczyła, że A. J. jest je przyjacielem, jednak nie zamieszkuje z nią w lokalu przy ul. [...]. Pomagała mu przewozić rzeczy do lokalu przy ul. [...], które częściowo były w jej mieszkaniu.

Komenda Rejonowa Policji W. poinformowała, iż A. J. od kilku lat w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje. Ustalenia dokonano na podstawie wypowiedzi sąsiadów zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowego lokalu.

Organ wskazał, że w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania istotne jest, czy w dniu jej dokonania osoba zameldowana w danym lokalu rzeczywiście w nim zamieszkiwała. Osoba występująca o zameldowanie winna najpierw zamieszkiwać w danym lokalu, a zamieszkanie winno trwać powyżej trzech dni. Biorąc pod uwagę zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy uznano, że nie została wyczerpana przesłanka z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o ewidencji ludności". Obowiązek meldunkowy powstaje bowiem dopiero po przebywaniu pod tym samym adresem dłużej niż trzy dni. Organ uznał, iż A. J. dokonując zameldowania nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Posiadanie w lokalu rzeczy jest tylko jednym z przejawów przebywania w danym miejscu z zamiarem stałego pobytu i nie można mu przypisywać decydującego znaczenia przy dokonaniu oceny, czy jest to pobyt stały w rozumieniu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności.

W ocenie organu ważnym dowodem są zeznania sąsiadów i gospodarza budynku: M. M.. S. M., B. I. oraz W. C., którzy zgodnie stwierdzili, ze A. J. dokonując zameldowania w październiku 2008 r. nie mieszkał w przedmiotowym lokalu. Zdaniem organu zeznania sąsiadów są miarodajne, gdyż jako osoby obce nie są oni zainteresowani pozytywnym lub negatywnym dla wnioskodawczyni rozstrzygnięciem sprawy.

Świadek wskazany przez A. J. - J. N. - nie pamięta, czy wyżej wymieniony zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Wprawdzie M. T. potwierdziła, że A. J. w nim zamieszkiwał, ale w lokalu była tylko dwa razy podczas nieobecności E. J. Natomiast z pisma Komisariatu Policji W. można wysnuć wniosek, że A. J. w omawianym okresie przebywał przy ul. [...].

Organ odmówił wiary zeznaniom złożonym przez A. J., ponieważ zgodnie z logiką i doświadczeniem życiowym nie jest możliwe, aby osoby wspólnie zamieszkujące w jednym lokalu nie spotkały się podczas codziennych czynności.

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł A. J.

Wojewoda [...] decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wskazano, że w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania organ bada wyłącznie stan faktyczny istniejący w dniu dokonania powyższej czynności rejestracyjnej, tj. czy w dniu dokonania zameldowania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczył zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana.

We wniosku o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania jak i złożonych wyjaśnieniach I. J. wskazała, że A. J. w dacie zameldowania ani później nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. W lokalu stale mieszka jedynie jej siostra E. J. W dniu 20 listopada 2008 r. na jej prośbę siostra wymieniła zamki w drzwiach, gdyż J. N. udostępniła klucze do lokalu jej bratu – A. J. Ponadto wskazała, iż przed zameldowaniem jej brat przychodził do lokalu z J. N. w celu wymuszenia na niej zameldowania. Powyższe potwierdziła jej siostra E. J.

Natomiast A. J. oświadczył, iż od dnia 20 października 2008 r. zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, mimo że siostra uniemożliwiała mu do niego dostęp. W czasie nieobecności E. J. swobodnie wchodził do lokalu, nocował w nim i przyrządzał posiłki. Obecnie z uwagi na wymianę zamków ma utrudniony dostęp do lokalu.

J. N. składając pierwsze zeznania wskazała, iż A. J. zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w dacie zameldowania, natomiast składając kolejne wyjaśnienia uświadczyła, iż nie pamięta czy mieszkał on w lokalu w dacie zameldowania.

W celu usunięcia rozbieżności zaistniałych w postępowaniu organ pierwszej instancji przesłuchał powołanych przez strony świadków, przeprowadził kontrolę meldunkową oraz wystąpił do Komendy Rejonowej Policji. Jedynie świadek wskazany przez A. J. – M. T. - potwierdziła jego zamieszkiwanie w dacie zameldowania w przedmiotowym lokalu. Pozostali świadkowie - sąsiedzi z budynku przy ul. [...] zeznali, iż A. J. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od trzech lat, co potwierdziła informacja z Komendy Rejonowej Policji W. sporządzona w oparciu o rozpytanie sąsiadów.

Organ dał wiarę wyjaśnieniom I. J. i E. J., gdyż zdaniem organu, są ze sobą spójne i zostały potwierdzone przez zeznania bezstronnych świadków oraz informację z Komendy Rejonowej Policji W. Organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę zeznań M. T., gdyż jest ona osobą bliską dla A. J. i może być bezpośrednie zainteresowana rozstrzygnięciem powyższej sprawy. Zeznania J. N. zostały pominięte, ponieważ są ze sobą sprzeczne. Natomiast kontrola meldunkowa oraz informacja z Komisariatu Policji W. zostały pominięte, gdyż nie wynika z nich, czy A. J. zamieszkał w przedmiotowym lokalu w dacie zameldowania. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy odmówił wiary wyjaśnieniom A. J. jako sprzecznym z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Skargę na decyzję organu drugiej instancji wniósł A. J. zarzucając oparcie się jedynie na wyjaśnieniach złożonych przez I. J., która wskazała, że skarżący ani w dniu zameldowania, ani też po dokonaniu tej czynności nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu.

Skarżący podniósł, że z I. J. i jej pełnomocnikiem J. N. ustalili zasady swobodnego użytkowania przedmiotowego lokalu. Skarżący zobowiązał się uiszczać 1/3 czynszu, opłat za media oraz wyszedł z inicjatywą przeprowadzenia remontu spornego lokalu mieszkalnego we własnym zakresie. Ponadto A. J. stwierdził, że jest gotowy dodatkowo wyposażyć ten lokal, a także chciał dokonać wpłaty kwoty na wykup tego lokalu na własność. Skarżący dokonał zameldowania przedstawiając zaświadczenie wydane przez Z., stwierdzając, że najemcą głównym powyżej wskazanego lokalu jest jego siostra I. J. A. J. przedstawił również druk zgłoszeniowy, na którym I. J. potwierdziła własnoręcznym podpisem pobyt A. J. pod wskazanym adresem. W ocenie skarżącego siostra wnosząc o anulowanie jego zameldowania podała nieprawdziwe fakty, ponieważ od 20 października 2008 r. (zameldowanie) do dnia 2 listopada 2008 r. (naruszenie posiadania) zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. W dniu 21 listopada 2008 r. gdy skarżący wrócił do domu z pracy okazało się, że E. J. wymieniła zamek w głównych drzwiach uniemożliwiając mu swobodne korzystanie z lokalu mieszkalnego. Skarżący został pozbawiony swoich osobistych rzeczy oraz dokumentów i środków pieniężnych, jakie pozostawił w spornym lokalu. E. J. wymieniając zamek w drzwiach wejściowych wymieniła również zamki w drzwiach wewnętrznych, które skarżący zakupił i zamontował w spornym lokalu na własny koszt. Taki stan można było stwierdzić dopiero w trakcie wizji lokalnej w trakcie której okazało się również, że w lokalu nie było żadnych rzeczy osobistych, dokumentów ani pieniędzy należących do niego, natomiast były rzeczy osobiste I. J., które zostawiła w tym lokalu podczas swojej ostatniej wizyty w Polsce w celu udowodnienia, że przebywa w spornym mieszkaniu, co nie było prawdą. I. J. nigdy nie mieszkała w przedmiotowym lokalu od śmierci matki, ponieważ przebywa od wielu lat za granicą.

Skarżący podał, że powyższe okoliczności potwierdzają oświadczenia świadków J. N., M. T.

J. N. stwierdziła, że skarżący zamieszkiwał w lokalu, o czym świadczy wymiana drzwi wewnętrznych dokonanej przez niego. Ważnym aspektem w zeznaniach tego świadka było stwierdzenie, że wraz z mężem przybyła do spornego lokalu w dniu 2 listopada 2008 roku w celu przywiezienia łóżka do spania A. J. Skarżący w dniu 21 listopada 2008 r. zawiadomił J. N. telefonicznie, że ma utrudniony dostęp do mieszkania z uwagi na wymianę zamków w drzwiach zewnętrznych przez E. J. M. T. natomiast stwierdziła, że A. J. nie zamieszkuje u niej w lokalu mieszkalnym przy ulicy [...] w W. Organ nie wziął pod uwagę zeznań M. T., ponieważ stwierdzono, że nie mogą one być uznane za wiarygodne ze względu na fakt, iż jest ona dla skarżącego osobą bliską, a także nie wziął pod uwagę zeznań J. N., ponieważ uznano, że są sprzeczne. Takie działanie organu w ocenie skarżącego nosi znamiona oceny wyłącznie subiektywnej. Organy nie dały wiary w zeznania wyżej wskazanych świadków, chociaż były one spójne i stwierdzały stan rzeczywisty.

Skarżący dodał, że w dniu 23 stycznia 2009 r. złożył pozew do sądu cywilnego przeciwko I. J. oraz E. J. o przywrócenie naruszonego posiadania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] wydana została z naruszeniem prawa.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczące uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania przeprowadzone zostało przez organy obu instancji z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania miało na celu ustalenie, czy w dacie dokonania zameldowania A. J., spełnione zostały przesłanki do dokonania tej czynności. W tym celu organy prowadzące postępowanie były obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym jako dowód należało dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.). Kierując się zaś zasadą określoną w art. 7 k.p.a. organ miał obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Należy stwierdzić, że zasady te nie zostały zachowane w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że orzekające w sprawie organy obu instancji za wiarygodne przyjęły oświadczenia I. J., która w dniu 4 listopada 2008 r. wniosła o anulowanie zameldowania brata z uwagi na niezamieszkiwanie przez A. J. w lokalu.

Podkreślić należy, że I. J. w dniu 20 października 2008 r. potwierdziła na urzędowym druku, że jej brat A. J. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W tej sytuacji organy administracji powinny wyjaśnić, jakie okoliczności miały wpływ na fakt, że I. J., najemczyni lokalu, w którym sama nie zamieszkuje, w ciągu dwóch tygodni składa przeciwstawne oświadczenia odnośnie zamieszkiwania w ww. lokalu A. J. W tych okolicznościach fakt, że organy administracji bezkrytycznie dały wiarę oświadczeniu I. J., dotyczącemu niezamieszkiwania przez A. J. w lokalu jest niezrozumiały. Organ wojewódzki nie wziął pod uwagę zeznań M. T., gdyż, jak stwierdził, jest ona osobą bliską dla A. J. i może być bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem powyższej sprawy. Organ nie wskazał natomiast na jakiekolwiek sprzeczności w zeznaniach M. T. oraz nie wyjaśnił jaki mogła mieć ona interes w złożeniu zeznań niezgodnych ze stanem faktycznym.

Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że sąsiedzi z budynku przy ul. [...] zeznali, iż A. J. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od trzech lat, co potwierdziła informacja z Komendy Rejonowej Policji W. sporządzona w oparciu o rozpytanie sąsiadów. Organ nie wziął jednak pod uwagę, że chodzi o bardzo krótki okres ewentualnego zamieszkiwania A. J. w przedmiotowym lokalu tj. okres pomiędzy 20 października a 4 listopada 2008r. przy czym szczególne znaczenie ma data 20 października 2008r. tj. data dokonania zameldowania. Organ nie wziął pod uwagę, że w tak krótkim okresie sąsiedzi nie musieli zauważyć obecności A. J. w lokalu przy ul. [...].

Świadek J. N. oświadczyła w dniu 21 listopada 2008 r., że jest pełnomocnikiem I. J. i wskazała, iż A. J. zgłaszając zameldowanie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, lecz nie była tego dnia w lokalu i nie wie czy znajdowały się tam jego rzeczy osobiste. Ponadto stwierdziła, że klucze do mieszkania A. J. otrzymał od siostry po zameldowaniu. Natomiast w dniu 22 grudnia 2008 r. J. N. oświadczyła, że nie pamięta, czy A. J. zgłaszając zameldowanie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Po dniu 4 listopada 2008 r. A. J. poinformował ją telefonicznie, że wnosi rzeczy osobiste do lokalu, a przed 21 listopada 2008 r. uzyskała od niego informację, że ma on utrudniony dostęp do lokalu. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że zeznanie te nie są spójne, jednak wynika z nich, że A. J. miał możliwość wejścia do lokalu w czasie gdy dokonano czynności zameldowania i z zeznań tych nie wynika, że w przedmiotowym lokalu nie zamieszkiwał.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika zatem, że A. J. w przedmiotowym lokalu nie zamieszkiwał w dacie dokonania zameldowania, a tylko w takiej sytuacji możliwe jest uznanie, że zameldowania dokonano niezgodnie z prawem i anulowanie tej czynności.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji muszą ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy w dacie zameldowania A. J. zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu.

Nie wyjaśnienie tej kwestii w sposób jednoznaczny skutkowało wadliwością decyzji organów obu instancji.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach orzeczono w punkcie III sentencji wyroku zgodnie z art. 250 p.p.s.a.

oraz § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).