Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 975/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 46 ust. 1 , 2
journal: Dz.U. 2015 poz 880
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skarg B.P i S.P oraz Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących B.P. i S.P. kwotę 774 zł (słownie: siedemset siedemdziesiąt cztery) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) zasądza od Wojewody na rzecz Spółki A kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją "[...]"z dnia 22 lutego 2016 r., Starosta "[...]"zatwierdził projekt "[...]"obejmującego stację bazową telefonii komórkowej operatora "[...]"położoną na działce "[...]".

Organ stwierdził, że wniosek spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami Prawa budowlanego, projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miasta "[...]"dla terenu objętego inwestycją, który został uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w "[...]"z dnia 11 maja 2012 r. Wynika z niego, że działka Nr "[...]"oznaczona jest symbolem D-MNU, co oznacza, że istnieje możliwość przeprowadzenia na nim przedmiotowej inwestycji. Nadto, Burmistrz "[...]", pismem z dnia 14 grudnia 2012 r., (jako uzupełnienie do projektu budowlanego), zaopiniował pozytywnie studium architektoniczno-krajobrazowe projektowanej inwestycji. Inwestor dołączył do projektu budowlanego obszerne analizy, z których jednoznacznie należy stwierdzić o braku ponadnormatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na teren sąsiednich nieruchomości. Nie zostało też naruszone prawo do ochrony własności przysługujące wszystkim podmiotom w równym stopniu. Ochronie w procesie budowlanym podlegają nie jakiekolwiek interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, tj. oparte na konkretnym przepisie prawa

Od decyzji tej złożyli odwołanie "[...]"zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 64 w zw. z art. 40, art. 8 w zw. z art. 10 § 1, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej: K.p.a. Odwołujący zarzucili też naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na wydaniu pozwolenia na budowę w stosunku do obiektu budowlanego, który narusza uzasadnione interesy osób trzecich.

Dnia 30 maja 2016 r. Wojewoda "[...]"wydał decyzję, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, że z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w "[...]" wynika, że działka nr "[...]", na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym zapisem "D-MNU", który ma przeznaczenie podstawowe jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa, na którym dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwe usługi wbudowane lub wolnostojące. Realizowane usługi nie mogą być kolizyjne z funkcją mieszkaniową pod względem sanitarnym, hałasu, wprowadzenia ciężkiego transportu i dużego ruchu samochodów. Wysokość zabudowy dla budynków mieszkalnych 2 kondygnacje, w tym poddasze użytkowe, dla usługowych: 1-2 kondygnacje.

Z przedłożonego projektu wynika, że Spółka zamierza wybudować stację bazową telefonii komórkowej, na której na wysokości 53,4 i 49,2 m zostaną umieszczone anteny kierunkowe. Przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych znajduje się w przestrzeni powyżej od 16,9 do 22,1 m n.p.t. w odległości 150 m od nadajnika.

Wskazano też na postanowienia art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r.

o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 880

z późn. zm.), zwanej dalej w.r.u.s.t., stwierdzając, że co do zasady, przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Wskazano, iż definicję pojęcia infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, która w ocenie Wojewody nie oznacza, że wszelkie inne zamierzenia telekomunikacyjne o zakresie wykraczającym poza definicję, określoną w tym przepisie stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną o znacznym oddziaływaniu. Ustawodawca nie wprowadził takiego pojęcia. Nadto, wskazano, że ustawodawca w art. 60 ustawy

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zawarł delegację ustawową dla rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.

z 2016 r., poz. 71), w którym określono rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja nie stanowi żadnego ze wskazanych wyżej przedsięwzięć. Dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Zapisy planu miejscowego dotyczące terenu "D-MNU" w ogóle nie stanowią, czy na terenie tym dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a w świetle art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. nie sposób przyjąć, że na terenie tym istnieje zakaz budowy tego typu inwestycji. Zgodnie z tym przepisem, lokalizacja takich inwestycji na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej jest co do zasady dopuszczalna.

Wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Wojewoda wskazał też na postanowienia § 15 ust. 1 pkt 5, § 16 ust. 4 pkt 3 i § 27 ust. 6 pkt 3 Planu miejscowego, które w jego ocenie nie stanowią podstawy do uznania o sprzeczności przedmiotowego zamierzenia z miejscowym planem.

Inwestycja nie narusza też zakazów określonych w § 4 ust. 1 pkt 2 i 8 w zw. z § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia "[...]"z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza "[...]". Jest też zlokalizowana poza obszarem Natura 2000 oraz Parkiem Krajobrazowym Pojezierza "[...]". Nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich.

Na powyższą decyzję Wojewody "[...]"złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarżący zarzucili, naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego, który jest sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz na zaniechaniu oceny wpływu planowanej inwestycji na walory krajobrazowe otoczenia. Skarżący zarzucili też naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 w zw. z art. 64 i art. 40 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez niezajęcie stanowiska co do zarzutu naruszenia art. 64 i art. 40 K.p.a., co świadczy o braku pełnego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji.

W ocenie Skarżących, organ naruszył również prawo materialne tj. : art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że istniały podstawy do wydania pozwolenia na budowę w stosunku do obiektu, który narusza uzasadnione interesy osób trzecich oraz art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 w.r.u.s.t., poprzez uznanie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest infrastrukturą o nieznacznym oddziaływaniu, podczas, gdy nie spełnia ona przesłanek wskazanych w definicji tego pojęcia.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty "[...]"oraz

o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

Skarżący podnieśli w uzasadnieniu skargi, że funkcją dominującą na obszarze planowanej inwestycji jest funkcja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej

z uzupełnieniem funkcją usług nieuciążliwych, a plan wskazał jednocześnie ograniczoną wysokość budynków tak mieszkalnych (2 kondygnacje w tym poddasze użytkowe), jak

i przeznaczonych na usługi (1-2 kondygnacje). W takiej sytuacji należy uznać, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, która jest w rzeczywistości 55 metrową wieżą, w sposób rażący godzi w przeznaczenie terenu. Wieża jest bowiem elementem, który w jaskrawy sposób zaburza ustanowiony w okolicy ład architektoniczny. Nie sposób zatem uznać przedmiotowej inwestycji za zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Należało też dokonać całościowej oceny wpływu planowanej inwestycji na krajobraz nie tylko z punktu widzenia centrum miasta, lecz także z jego obrzeży. Fakt, że inwestycja może nie burzyć krajobrazu z centrum nie oznacza, że nie zaburza go w ogóle. To sytuacja podmiotów, które znajdują się

w najbliższym sąsiedztwie inwestycji powinna stanowić punkt odniesienia do oceny, czy wieża antenowa o wysokości 55 m może być zlokalizowana w miejscu eksponowanym widokowo. Potwierdza to, że organ de facto zaniechał dokonania oceny wpływu planowanej inwestycji na walory krajobrazowe otoczenia.

Skarżący podnieśli też, że interes osób trzecich został naruszony w szczególności przez to, że w obszarze niskiej zabudowy zatwierdzono wysoką, w rażący sposób odbiegającą od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wieżę. Stacja bazowa nie spełnia także przesłanek wskazanych w definicji pojęcia infrastruktury o nieznacznym oddziaływaniu, bowiem wieża o wysokości 55 metrów nie mieści się w legalnej definicji tego pojęcia. Wobec powyższego, organ dokonał błędnej wykładni prawa materialnego. W ocenie Skarżących, organ drugiej instancji winien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i orzec co do istoty sprawy przez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego, ewentualnie uchylić tę decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda "[...]"wniósł o jej oddalenie, wskazując, że motywy rozstrzygnięcia zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje Sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody "[...]"z dnia 30 maja 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty "[...]"22 lutego 2016 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]".

Materialnoprawną podstawę podjętych w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290). Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję

o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4).

Z powyższych przepisów wynika, że organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji winien sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organy oceniły planowaną inwestycję jako zgodną z ustaleniami planu. Zdaniem Sądu stanowisko takie jest błędne.

Działka nr "[...]", na której zaplanowano przedmiotową inwestycję znajduje się na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego całego obszaru miasta Iława, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej

w "[...]"z dnia 11 maja 2012 r., zwanego dalej: Planem. Działka nr "[...]"znajduje się na obszarze, którego przeznaczenie oznaczono symbolem "D-MNU" -przeznaczenie podstawowe jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa, na którym dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwe usługi wbudowane lub wolnostojące.

Zgodnie z definicjami oznaczeń użytych w planie określonych w § 7 ust. 1 pkt 4 Planu oznaczenie literowe: jednostka planistyczna D: oznacza największy obszar dominacji różnych form zabudowy jednorodzinnej. Oznaczenie MNU użyto dla określenia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej oraz terenu zabudowy jednorodzinnej, na którym dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwe usługi wbudowane lub wolnostojące (§ 13 ust. 1 pkt 2 Planu). Wysokość zabudowy , w myśl postanowień

§ 13 ust. 1 pkt 1 lit. e ustalono: do dwóch kondygnacji, wyjątkowo 3 wg ustaleń działu III. Zgodnie z § 47 ust. 3 pkt 5 Planu ustala się podstawowe przeznaczenie - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa, dla terenów oznaczonych na rysunku symbolem D-MNU - dla których określa się następujące warunki szczegółowe: wysokość zabudowy dla budynków mieszkalnych: 2 kondygnacje w tym poddasze użytkowe, dla usługowych: 1 - 2 kondygnacje.

Wykładnia postanowień planu prowadzi do wniosku, że na terenie oznaczonym w planie D-MNU dopuszczalna jest m.in. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa, na której dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwe usługi wbudowane lub wolnostojące.

Dopuszczalność planowanej inwestycji – stacji bazowej telefonii komórkowej

o całkowitej wysokości obiektu 55,45 m npt - należało rozważyć w kontekście przepisów Rozdziału 5 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych "Szczególne zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych".

Zgodnie z art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Natomiast w myśl art. 46 ust. 2 ustawy - jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Z powyższego wynika, że w razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków:

- braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń,

- braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu.

W zakresie drugiego warunku wskazany przepis konkretyzuje sytuacje, w których nie zachodzi sprzeczność tego rodzaju inwestycji z obowiązującym przeznaczeniem terenu, tj.: przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Przy czym, ustawodawca określa w art. 2 ust. 1 pkt 4 w.r.u.s.t. iż "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" oznacza kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia

i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Odnosząc powyższe regulacje prawne do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że według obowiązującego planu na terenie działki objętej inwestycją nie ma wyraźnych zakazów ani ograniczeń odnoszących się do lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej.

Rozważając uwarunkowania lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej z punktu widzenia zgodności z przeznaczeniem wskazanego terenu uwzględnić należy obowiązującą tam funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, na której dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwie usługi wbudowane lub wolnostojące. Podczas gdy z przepisów wynika, że przeznaczenie usługowe nie jest sprzeczne

z lokalizacją inwestycji z zakresu łączności publicznej, to lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej, innej niż infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu, jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu na cele zabudowy jednorodzinnej.

Na analizowanym terenie możliwa jest budowa domów mieszkalnych jednorodzinnych do dwóch kondygnacji (wyjątkowo 3).

Występowanie na danym terenie zabudowy jednorodzinnej z woli ustawodawcy kłóci się z możliwością umieszczania na niej infrastruktury telekomunikacyjnej.

Planowana inwestycja bezsprzecznie nie należy do inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 4 w.r.u.s.t., a w konsekwencji jej lokalizacja na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne, jest niedopuszczalna.

Sąd nie podziela w tym zakresie stanowiska organu drugiej instancji, iż fakt, że inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oznacza, że jest to inwestycja dopuszczalna w świetle art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t..

Na wniosek taki nie pozwalają ani postanowienia art. 46 ust. 2, ani art. 2 ust. 1 pkt 4, który to przepis w sposób jednoznaczny i precyzyjny określa pojęcie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Odwoływanie się do postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) jest więc całkowicie nieuzasadnione.

Fakt, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie oznacza w żadnym razie, że jest to infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu. Taka wykładnia art. 46 ust. 2 i art. 2 ust. 1 pkt 4 w.r.u.s.t. jest nieprawidłowa i bezpodstawna.

Tym samym, stwierdzić należy, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji na terenie działki nr "[...]", położonej na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego jako: "D-MNU" jest niedopuszczalna.

Nie można podzielić też stanowiska organu drugiej instancji, iż postanowienia

§ 15 ust. 1 pkt 5, § 16 ust. 4 pkt 3 oraz § 27 ust. 6 pkt 3 Planu nie stanowią podstawy do uznania o sprzeczności przedmiotowego zamierzenia z miejscowym planem.

W myśl § 15 ust. 1 pkt 5 planu – ustala się następujące elementy kształtujące krajobraz miasta: minimalizacja negatywnego wpływu dominant obiektów budowlanych

i technologicznych w oparciu o analizy krajobrazowe. Zgodnie zaś z § 16 ust. 4 pkt 3 Planu - ustala się następujące zasady określania wysokości budynków: dla obiektów

i bloków technologicznych, masztów i wież antenowych oraz kominów, należy w ramach prac przedprojektowych, wykonać studium architektoniczno - krajobrazowe dla określenia warunków minimalizacji negatywnego oddziaływania tych obiektów na krajobraz. Stosownie natomiast do § 27 ust. 6 pkt 3 Planu - nowe stacje bazowe telefonii komórkowej oraz ich maszty i wieże należy realizować z uwzględnieniem następujących zasad: podstawą innych lokalizacji jak w pkt 1 i 2 (tj. preferencja lokalizacji na terenach przemysłowych i składowych oraz usług produkcyjnych, zalecenie wykorzystanie wież kościelnych, wież ciśnień i kominów ciepłowni na instalację anten), powinna być analiza zasięgu sygnałów dla normatywnego pokrycia obszaru całego miasta.

Wskazane postanowienia Planu w żaden sposób nie przewidują możliwości budowy stacji bazowych telefonii komórkowej na terenach budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego, określają jedynie ogólne zasady, dotyczące takiej budowy i nie stanowią podstawy prawnej do przedmiotowej inwestycji.

W § 27 ust. 6 pkt 4 Planu wskazano zaś wręcz, że wszystkie realizacje muszą być zgodne z przepisami prawa, a w punkcie 1 tego paragrafu, że nowe stacje bazowe telefonii komórkowej oraz ich maszty i wieże należy realizować z uwzględnieniem, że preferuje się lokalizację na terenach przemysłowych i składowych oraz usług produkcyjnych /symbole P, UP, UPM/.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

-----------------------

2