Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 389/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Andrzej Jurkiewicz ( spr. ) Anna Łuczaj Protokolant Krzysztof Tkacz po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Ke 117/05 w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt II S.A./Ke117/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę E. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej .

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy :

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. na podstawie art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz. U. Nr 90 z 1998r. poz. 574 ze zm. ) nie stwierdził u E. D. choroby zawodowej - zespół wibracyjny.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, iż E. D. był skierowany do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Kielcach w celu rozpoznania choroby zawodowej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Kielcach w orzeczeniu z dnia 19 maja 2003 r. przyjął , iż brak jest podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego (pozycja 22 wykazu chorób zawodowych) podając, że "analiza wywiadu chorobowego oraz narażenia zawodowego na wibrację ogólną i miejscową nie pozwala na rozpoznanie choroby zawodowej układu ruchu. Natomiast powodem zmian stwierdzonych są przebyte urazy lewej kończyny dolnej, skrócenie tej kończyny i wtórne zmiany w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa. Nie mają one jednak związku z narażeniem zawodowym pacjenta" .

E. D. odwołał się od wyżej wymienionego orzeczenia i w wyniku tego został skierowany na ponowne badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Orzeczeniem z dnia 30 lipca 2003 r. powyższy Instytut również orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji E. D. podniósł, iż w czasie trwania stosunku pracy - zakład pracy wysłał go dwukrotnie na rentę inwalidzką tak, więc na pewno nabył on w przeszłości chorobę zawodową.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania w oparciu o art. 138 §1 pkt 1) k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że odwołanie jest niezasadne bowiem E. D. był dwukrotnie badany w jednostkach badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy i zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Kielcach w orzeczeniu z dnia 19 maja 2003 r. jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w orzeczeniu z dnia 30 lipca 2003 r., w oparciu o dokumentację medyczną, ocenę narażenia zawodowego pracownika, jak również obserwację kliniczną i szeroką diagnostykę ukierunkowaną na wykrycie ewentualnych następstw zdrowotnych narażenia na wibrację miejscową stwierdziły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W obu orzeczeniach lekarskich zostały zamieszczone stwierdzenia, iż rozpoznane zmiany chorobowe u E. D., nie są objęte wykazem chorób zawodowych, o których mówi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 z 2002 r. poz.115 ).

Również ocena narażenia zawodowego jak podał organ I instancji wykazała, że E. D. będąc zatrudniony w latach 1973-1983 w PKP (obecna nazwa Polskie Koleje Państwowe S.A. Zakład Taboru w Likwidacji w S.) pracował w narażeniu na drgania mechaniczne nie przekraczające dopuszczalnych norm.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję E. D. powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, gdzie wskazał, iż był dwukrotnie kierowany w czasie pracy na rentę inwalidzką, w związku, z czym uważa, że posiada on chorobę zawodową, a decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jest dla niego krzywdząca.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym wskazał , że w wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Podkreślono, że skarżący E. D. był dwukrotnie badany przez uprawnione jednostki orzecznicze w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Kielcach, a następnie po złożonym odwołaniu w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu.

Żadna z wyżej wymienionych jednostek orzeczniczych nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego i to zarówno jego postaci naczyniowo-nerwowej, jak i kostno-stawowej. Natomiast obie jednostki stwierdziły, iż rozpoznane schorzenia mają związek z samoistnymi zmianami zwyrodnieniowo-zniekształcającymi i dyskopatycznymi kręgosłupa szyjnego. Orzeczenia te były między innymi podstawą do wydania zaskarżonej decyzji.

Również ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez organ I instancji wykazała, iż skarżący pracował na stanowiskach w narażeniu na drgania mechaniczne nieprzekraczające dopuszczalnych wartości.

Wykazano , iż zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 z 2002 r., poz.115) Państwowa Inspekcja Sanitarna wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki: choroba zawodowa jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia upoważniony do ich rozpoznawania (§5 rozporządzenia); rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej musi być objęte wykazem chorób

zawodowych stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Sanitarną

musi wykazać ścisły związek przyczynowy rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy ( §2 ust. 4 i ust. 5 pkt 3 w/w rozporządzenia).

Nie spełnienie którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek skutkuje wydaniem decyzji negatywnej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej co w ocenie Sądu I instancji miało miejsce w przedmiotowym przypadku, albowiem wobec skarżącego E. D. żaden z w/w warunków nie został spełniony , nie rozpoznano choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego, a pomiary natężenia drgań mechanicznych nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm.

Podnoszone przez skarżącego w skardze okoliczności, iż w roku 1983 Komisja Lekarska ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia w Starachowicach, a następnie w roku 1997 Wojewódzka Komisja ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia w Kielcach wydały orzeczenia o zaliczeniu do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia - nie stanowią podstawy do rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik E. D. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 62 pkt. 1 oraz art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niezasadnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, podczas gdy w rzeczywistości konieczne i celowe było przeprowadzenie dalszych dowodów na okoliczność twierdzeń skarżącego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach .

Skarżący nie zgodził się z powyższym wyrokiem , a to wobec bezsprzecznego brzmienia art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zezwalającego Sądowi na zamknięcie rozprawy wówczas, gdy sprawa zostanie dostatecznie wyjaśniona. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób całkowicie dowolny uznał tę sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, w sytuacji, gdy powinien był uchylić zaskarżoną decyzję do jej ponownego rozpoznania w celu koniecznego i celowego przeprowadzenia dalszego wyjaśniającego dowodu na okoliczność twierdzeń skarżącego. W szczególności, między innym konieczne było zażądanie akt z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Kielcach, w których znajdowała się również dokumentacja lekarska skarżącego, w tym orzeczenia Komisji Lekarskich o niezdolności do pracy z powodu schorzeń kręgosłupa istniejących u E. D. już po 11 latach jego pracy w narażeniu na wibrację (1983 r.), a także w późniejszym okresie.

Podniesiono również , że skarżący działał bez profesjonalnego pełnomocnika i nie wiedział, w jaki inny sposób może dowodzić swoich racji, a Sąd oraz wcześniej organy administracyjne rozpoznające sprawę niniejszą, powinny swoim działaniem wzbudzać zaufanie i zgodnie z przepisami postępowania pouczać strony o przysługujących im środkach prawnych. Takiego pouczenia ani Sąd, ani organy administracyjne nie uczyniły. Nadto nie dopuściły do ponownego przeprowadzenia badania w specjalistycznym ośrodku medycznym przy uwzględnieniu wszystkich twierdzeń skarżącego oraz całości dokumentacji lekarskiej i tej, która wskazywała na pochodzenie schorzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zdaniem strony nie wziął pod uwagę faktu, iż jeszcze podczas pracy na kolei, u skarżącego podejrzewano, czy wręcz pośrednio stwierdzono, wystąpienie choroby wibracyjnej i tylko dlatego, iż już przez dłuższy czas nie pracuje na kolei, trudniej było ustalić w specjalistycznym ośrodku medycznym, że rzeczywiście u skarżącego taka choroba występuje. Gdyby zatem Sąd spowodował, aby skarżącego skierowano na badania przy uwzględnieniu podanych okoliczności i wyraźnie to było wskazane w skierowaniu na badania, to twierdzenia skarżącego, że istnieje u niego choroba wibracyjna okazałyby się uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, poparte znajdującym się w aktach sprawy pismem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Kielcach z 16 grudnia 2002 r. które w swej treści zawiera stwierdzenie: ..." W 1983 r. po raz pierwszy kierowany na rentę z powodu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa (czyli po 11 latach pracy w narażeniu na wibrację). ..." wynika, iż wskazywane przez skarżącego powody zarówno w postępowaniu przed organami administracyjnymi jak i przed Sądem, dla których powinna być u niego stwierdzona choroba zawodowa nie zostały uwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Podkreślono , że takie stanowisko skarżącego jest tym bardziej uzasadnione, iż zgodnie z treścią § 2 pkt 1. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. ( Dz. U. z 2002 r. nr 132. poz. 1115) w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach wystarczy dla stwierdzenia wystąpienia choroby zawodowej wykazać "z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Zatem, aby została stwierdzona choroba zawodowa nie musi istnieć absolutna pewność -"bezsporność" wystąpienia tej choroby.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego E. D. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa procesowego . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz.12 .

Mając powyższe na uwadze podkreślić należy , iż złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom , lecz podniesione w niej zarzuty jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie .

Zarzucając Sądowi I instancji obrazę prawa procesowego wskazano w tym zakresie na naruszenie art. 62 pkt.1 oraz art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy .

Przepis art. 62 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi , że przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy a w razie potrzeby także innych dokumentów. Przepis ten dotyczący wstępnych czynności postępowania sądowoadministracyjnego w szczególności odnosi się do potrzeby skompletowania niezbędnych akt administracyjnych pozwalających na dokonanie kontroli legalności podjętych w sprawie rozstrzygnięć . Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przepis ten nie może prowadzić do obalenia przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy w których stwierdzono brak podstaw do stwierdzeni u skarżącego podstaw do ustalenia choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego albowiem jak wynika z lektury akt przedmiotowej sprawy Sąd I instancji stosownie do wskazanego wyżej art. 133 § 1 cytowanej ustawy procesowej orzekał na podstawie akt administracyjny , które zostały skompletowane w taki sposób by można było prawidłowo ocenić legalność podjętych przez organy administracji decyzji .

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono , że konieczne było zażądanie akt z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Kielcach , w których znajdowała się dokumentacja lekarska strony w tym orzeczenia Komisji Lekarskich o niezdolności do pracy z powodu schorzeń kręgosłupa . Jednakże wskazywane akta ZUS-u nie stanowią akt administracyjnych o jakich mowa w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niezbędnych do oceny legalności wydanych decyzji administracyjnych dlatego też nie można Sądowi I instancji skutecznie zarzucić naruszenia art. 62 pkt. 1 omawianej ustawy . Teoretycznie wyłącznie wyjaśnić należy , że gdyby zachodziła potrzeba zbadania innych dokumentów w tym wskazywanych w aktach ZUS-u to Sąd administracyjny mógł w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 omawianej ustawy procesowej dopuścić ten dowód zarówno z urzędu jak i na wniosek jeżeli byłoby to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego opóźnienia , jednakże takiej potrzeby w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było w rozpoznawanej sprawie. Podnoszone przez stronę okoliczności związane z wydaniem w roku 1983 i 1997 r. orzeczeń o zaliczeniu w/w do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia zostały ocenione przez Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalonego stanu prawnego , co pozwala na przyjęcie stanowiska , że uzasadnienie to odpowiada dyspozycji art. 141 § 4 omawianej ustawy procesowej .

Natomiast przepis art. 113 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi , że przewodniczący zamyka rozprawę , gdy uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną . Zamkniecie rozprawy kończy etap postępowania wyjaśniającego przed sądem administracyjnym . Przewodniczący wydaje zarządzenie o zamknięciu rozprawy , gdy zdaniem sądu sprawa została już dostatecznie wyjaśniona . Jak powszechnie przyjmuje się w judykaturze ocena w powyższym zakresie jakiej dokonuje sąd powinna uwzględniać zasady procesowe a w szczególności możliwość korzystania przez stronę z uprawnień procesowych . Natomiast strona wbrew wywodom skargi miała zagwarantowane możliwości korzystania z uprawnień procesowych .

Podnoszenie przez skarżącego okoliczność dwukrotnego kierowania go na rentę w trakcie trwania jego zatrudnienia w Polskich Kolejach Państwowych wbrew wywodom skargi kasacyjnej nie mogła uzasadniać dopuszczenie dowodu z akt Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Kielcach. Wnioski takie należy wyprowadzić po lekturze akt administracyjnych , z których wynika , że po przeprowadzeniu postępowania epidemiologicznego ustalono ponad wszelką wątpliwość , że w miejscy zatrudnienia strona była wprawdzie narażona na drgania mechaniczne lecz ich pomiary nie wykazały , przekroczenia dopuszczalnych norm natomiast dwie uprawnione jednostki Medycyny Pracy nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego . Jednocześnie podnieść należy , iż wskazanie w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. jednostek uprawnionych do stwierdzenia choroby zawodowej powoduje , że gdy ich opinie nie stwierdzają choroby zawodowej , opinia innej jednostki służby zdrowia i to nie spełniająca żadnych wymagań formalnych , nie może stanowić podstawy kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych , którymi w tej sprawie są wyłącznie jednostki medycyny pracy . Tym samym w okolicznościach tej sprawy brak było podstaw do żądania wskazywanych w skardze kasacyjnej akt ZUS-u jak też przeprowadzania kolejnych badań strony w przedmiotowym zakresie .

Konkludując podkreślić należy , iż wniesiona w tej sprawie skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw a to nakazywało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) ją oddalić .

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku .