Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1991/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9  ust. 2
journal: Dz.U. 1974 nr 21 poz 118
law: Ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne.
article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi H. K., T. M., B. S., J. K., J. G., W. K., M. K., M. O., P. T. i P. T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia [...] kwietnia 1976 r. nr [...] o przejęciu na własność Państwa za rentę gospodarstwa rolnego bez budynków położonego na terenie wsi G., gmina G., stanowiącego własność Z. i M. małż. K., zapisanego w rejestrze gruntów wsi G. pod numerem [...].

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik Gminy G. decyzją z dnia [...] kwietnia 1976 r., działając na podstawie art. 9 pkt 2 i 31 ustawy z dnia 9 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz.U. Nr 21, poz. 118), powoływanej dalej jako "ustawa", przejął na własność Państwa przedmiotowe gospodarstwo rolne o łącznej pow. [...] ha, bez zabudowań. Organ wskazał jednocześnie, że Z. i M. małż. K. przysługuje prawo do bezpłatnego dożywotniego użytkowania działki o obszarze [...] ha.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2005 r. następca prawny byłych właścicieli nieruchomości – H. K., wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r. i wskazał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 9 maja 1974 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r. i wskazał, że w jego ocenie w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do przejęcia przedmiotowej nieruchomości przez Państwo. Ustalono bowiem, że pod względem wieku byli właściciele spełniali warunki określone w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r., gdyż na dzień wydania decyzji mieli ukończone: Z. K. – 74 lata, M. K. – 66 lat. Prawo własności ww. osób do przedmiotowej nieruchomości wynikało natomiast z aktu własności ziemi z dnia [...] października 1971 r. Jeśli chodzi o drugą z przesłanek wynikających z przepisu art. 9 ust. 2 ustawy, tj. wykazywanie przez gospodarstwo "niskiego poziomu produkcji rolnej", organ wskazał, że wyrażenie to nie zostało w ustawie zdefiniowane. W § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1974 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz.U. Nr 21, poz. 125), wskazano natomiast jedynie, że poziom produkcji danego gospodarstwa ustalał naczelnik gminy po zasięgnięciu opinii właściwej komisji gminnej rady narodowej. Z powyższego wynika, że ocena gospodarstwa należała do podmiotów wymienionych w tym przepisie. Organ podał, że z uwagi na znaczny upływ czasu (ponad 36 lat od dnia wydania decyzji), nie zachowała się całość akt archiwalnych dotyczących nieruchomości objętej decyzją z dnia [...] kwietnia 1976 r., jednak dołożono wszelkich starań, aby zgromadzić jak największą ilość dokumentów dotyczących przejęcia przedmiotowego gospodarstwa, co umożliwiło w sposób pośredni, na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zachowały się m.in. protokoły z zebrań Komisji Rolnictwa Gminnej Rady Narodowej w G. z lat 1971, 1972 i 1974, z których wynika, że omawiane gospodarstwo zaliczone było już na 7 lat przed jego przejęciem do grupy gospodarstw podupadłych. Gospodarstwom tym systematycznie składano wizyty w celu udzielania porad i pomocy w formie np. materiału siewnego, materiałów budowlanych, kredytów inwestycyjnych, czy też pomocy materialnej w powiększeniu pogłowia zwierząt gospodarskich. W powyższych protokołach zawarte są również informacje, że w większości przypadków winę za zubożenie gospodarstw ponoszą ich właściciele. W protokole nr [...] z dnia [...] stycznia 1974 r. znajduje się ponadto informacja na temat zadłużenia gospodarstw podupadłych, która objęła również gospodarstwo Z. K. ([...] tys. zł). Zdaniem organu nadzoru, brak kompletnej dokumentacji w sprawie nie pozwala jednak na domniemanie braku legalizmu w działaniu organu administracji, tym bardziej, że ustalenia zawarte w zebranym materiale dowodowym, w tym w treści decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r., jednoznacznie potwierdzają, że przedmiotowe gospodarstwo charakteryzowało się niższym niż średnia w gminie poziomem produkcji. W aktach sprawy znajdują się również oświadczenia byłych właścicieli z dnia [...] lipca 1985 r. i z dnia [...] lipca 1985 r. dotyczące dobrowolnej rezygnacji małż. K. z użytkowania działki o pow. [...] ha, przyznanej decyzją z dnia [...] kwietnia 1976 r. Organ nadzoru podkreślił również, że byli właściciele nigdy nie kwestionowali ustaleń zawartych w powyższej decyzji, wobec czego uzyskała ona walor prawomocności. Wobec tego brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Gminy G. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. Organ podzielił pogląd organu I instancji, że w sprawie spełnione zostały przesłanki do przejęcia przedmiotowej nieruchomości na własność Państwa. Kwestia dotycząca niskiego poziomu produkcji w przedmiotowym gospodarstwie pośrednio wynika bowiem z opinii Komisji Rolnictwa Gminnej Rady Narodowej z lat 1971, 1972 i 1974, które to opinie zaliczały ww. gospodarstwo do gospodarstw podupadłych. Powyższe pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami skarżących, że "K. był zamożnym rolnikiem". Za bezzasadne organ uznał również zarzuty braku w aktach sprawy wniosku byłych właścicieli o przejęcie przedmiotowego gospodarstwa. Przejęcie gospodarstwa w trybie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. nie było bowiem uzależnione od woli właściciela oraz jego wniosku. Odnosząc się natomiast do braku uregulowania w omawianej decyzji wysokości oraz terminu wypłaty renty, organ wskazał, że powyższe ustalane było w odrębnej decyzji organu rentowego. Zdaniem organu nadzoru, poczynione ustalenia prowadzą do wniosku, że prawidłowo organ I instancji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H. K., B. S., T. M., J. G., M. K., J. K., W. K., P. T., P. T. i M. O. wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem art. art. 7, 8, 9, 10, 11, 75 § 1, 77 § 2, 78 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), powoływanej dalej jako "k.p.a." oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.".

W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotowa decyzja rażąco narusza prawo, bowiem oparta została na opiniach, które nie wskazywały na upadek gospodarstwa rolnego, a jedynie na trudną jego sytuację. W protokole z dnia [...] listopada 1971 r. wskazano bowiem, że gospodarstwo ma szanse wydźwignięcia się, a co więcej nie podano, aby było zadłużone. Pomimo tego Naczelnik Gminy wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 1976 r., z którą strony nie miały nawet możliwości zapoznania się (brak potwierdzeń odbioru decyzji przez poprzednich właścicieli). Brak odebrania decyzji może potwierdzić również syn właścicieli – H. K., który pracował z rodzicami przy uprawie ziemi. Powyższe stoi z kolei w sprzeczności z treścią art. 9 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., a jego przedmiotem była decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] kwietnia 1976 r. wydana na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne.

W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzorczego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia. Ocenę organu skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia ma na celu ustalenie, czy badana w tym trybie decyzja obarczona jest którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (od dnia wydania). Wyeliminowanie w tym trybie ostatecznej decyzji stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 k.p.a. generalnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Z tego też względu, aby mogło dojść do przełamania tej zasady, wady prawne decyzji muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wad prawnych decyzji, wyklucza możliwość jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Decyzja ta korzysta bowiem z domniemania legalności, będącego konsekwencją ww. zasady. Zasada ta zaś ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego i stabilności ukształtowanych w przeszłości stosunków administracyjnoprawnych. Wskazać jednocześnie należy, że postępowanie nadzorcze nie jest i nie może być utożsamiane z postępowaniem odwoławczym, mającym na celu rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, lecz jest odrębnym postępowaniem, mającym charakter wyłącznie kontrolny, w którym ocenie podlega jedynie legalność decyzji wydanej w trybie zwykłym.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie dla oceny legalności decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia [...] kwietnia 1976 r. o przejęciu na własność Państwa za rentę gospodarstwa rolnego stanowiącego własność Z. i M. małż. K. i podjętej w ramach postępowania nadzorczego decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi miał fakt, że z uwagi na upływ czasu, jaki upłynął od wydania przez Naczelnika Gminy G. decyzji (36 lat), nie zachowały się kompletne akta archiwalne z postępowania poprzedzającego jej wydanie, a próba ich odszukania – jak wynika z akt sprawy - nie powiodła się w pełni. Jedynymi dokumentami, jakimi dysponowały organy nadzoru były: odpis kwestionowanej w trybie nadzorczym decyzji, protokoły z posiedzeń Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1971 r. oraz z dnia [...] czerwca 1972 r. i protokół z posiedzenia Komisji Rolnictwa Gromadzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] stycznia 1974 r.

W tym stanie rzeczy ocena legalności decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r. mogła być dokonana wyłącznie przez pryzmat jej treści, zastosowanej przy jej wydawaniu podstawy prawnej oraz informacji zawartych w powyższych protokołach. W sytuacji bowiem, w której organowi nie udało się zgromadzić kompletnych akt z postępowania zwykłego (których nie można odtworzyć w całości), jedynym możliwym sposobem zweryfikowania jej legalności (zwłaszcza, gdy wydana ona została kilkadziesiąt lat wcześniej), jest odniesienie się do obowiązujących w dacie jej wydawania przepisów i zachowanych dokumentów oraz ewentualna analiza działań strony po jej wydaniu. Organ wnioskując o istnieniu określonych faktów, czy dokumentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją, nie może przy tym czynić tego dowolnie, ale stosownie do treści art. 80 k.p.a. opierać się winien w tym względzie na całości zgromadzonego materiału dowodowego, kierując się wiedzą oraz tzw. doświadczeniem życiowym, przy zastosowaniu reguły logiki prawniczej i wynikającego z nich imperatywu uwzględniania wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2570/12).

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ nadzoru obowiązkowi temu sprostał, a swoje stanowisko, jak też przesłanki, jakimi się kierował podejmując wydane rozstrzygnięcia, przedstawił w sposób spełniający standardy wynikające z respektowania uregulowanej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zachowany materiał dowodowy, ograniczający się do odpisu kwestionowanej decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r. i powołanych protokołów z posiedzeń Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w G., przy jednoczesnym braku przedstawienia przez skarżących dowodów pozwalających na stwierdzenie, że stan faktyczny sprawy przedstawiał się odmiennie niż wynika to z treści decyzji naczelnika Gminy G. z dnia [...] kwietnia 1976 r., nie dawał podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Zgodzić należy się z organem nadzoru, że w świetle zgromadzonego materiału archiwalnego, brak jest podstaw do skutecznego zarzucenia decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r. rażącego naruszenia prawa, a przede wszystkim przepisu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne. Zgodnie z tym unormowaniem gospodarstwo rolne mogło być przejęte na własność Państwa za rentę z urzędu, jeżeli wykazywało niski poziom produkcji rolnej, a rolnik osiągnął wiek 60 lat mężczyzna, a 55 lat kobieta lub zaliczony został do jednej z grup inwalidów. Warunkiem przejęcia na własność Państwa nieruchomości rolnej w powyższym trybie, było zatem spełnienie dwóch przesłanek, tj. osiągnięcie odpowiedniego wieku przez rolnika i niski poziom produkcji rolnej w gospodarstwie.

Jak wynika z ustaleń organu nadzoru, znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, pierwsza z ww. przesłanek niewątpliwie zaistniała, bowiem właściciele gospodarstwa rolnego przekroczyli wiek, o którym mowa w ww. przepisie, gdyż mieli ukończone: Z. K. – 74 lata, M. K. – 66 lat.

Istotą sporu jest natomiast kwestia spełnienia drugiej przesłanki, a mianowicie czy gospodarstwo rolne, o przejęciu którego orzeczono kontrolowaną decyzją, wykazywało niski poziom produkcji rolnej. Jak trafnie podniósł organ nadzoru, ustawa o przekazywaniu gruntów rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne nie określała wyrażenia "wykazuje niski poziom produkcji rolnej". Nie definiują tego wyrażenia także wydane do niej akty wykonawcze. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 31 maja 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne obliguje jedynie do określenia w decyzji przez naczelnika gminy poziomu produkcji danego gospodarstwa (§ 4 ust. 1 pkt 2) ustalonego po zasięgnięciu opinii właściwej komisji gminnej rady narodowej (§ 4 ust. 3).

W niniejszej sprawie dokumentami mogącymi świadczyć o niskim poziomie produkcji rolnej w przedmiotowym gospodarstwie, są decyzja z dnia [...] kwietnia 1976 r. oraz powołane wyżej protokoły z lat 1971, 1972 i 1974. I tak już w protokole z dnia [...] listopada 1971 r. oraz kolejnym z dnia [...] czerwca 1972 r. wskazano na gospodarstwo Z. K. jako gospodarstwo podupadłe ekonomicznie. Podano, że gospodarstwom takim systematycznie składano wizyty w celu udzielania porad i pomocy w formie np. materiału siewnego, materiałów budowlanych, kredytów inwestycyjnych na kapitalne remonty, czy też pomocy materialnej w powiększeniu pogłowia zwierząt gospodarskich. W omawianych protokołach podano ponadto, że część rolników ponosi całkowicie winę za zubożenie swojego warsztatu pracy z powodu lekkomyślności. Z kolei w protokole z dnia [...] stycznia 1974 r. zawarto informację dotyczącą zadłużenia gospodarstw podupadłych, do których nadal zaliczało się gospodarstwo Z. K., zadłużone na kwotę – [...] tys. zł. Powyższe zapisy niewątpliwie korespondują z treścią wydanej w dniu [...] kwietnia 1976 r. decyzji o przejęciu przedmiotowego gospodarstwa za rentę na własność Państwa. W sentencji decyzji podano bowiem, że poziom produkcji gospodarstwa jest niższy niż średnia w gminie na podobnych glebach oraz że wysokość zadłużenia gospodarstwa wobec jednostek gospodarki uspołecznionej wynosi łącznie około [...] tys. zł. Z kolei w uzasadnieniu decyzji wskazano, że właściciele nieruchomości są w wieku emerytalnym i nie są w stanie prowadzić racjonalnej gospodarki, a poziom w gospodarstwie znacznie odbiega od średniej w gminie.

Wobec powyższego zgodzić należy się ze stanowiskiem organu nadzoru, że z analizy powołanych dokumentów wynika, iż gospodarstwo rolne małż. K. wykazywało niski poziom produkcji rolnej. Konsekwencją powyższego było z kolei wydanie decyzji o treści przewidzianej w dyspozycji normy zawartej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r., a więc decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego na własność Państwa w zamian za rentę. Brak było zatem podstaw do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w trybie określonym w art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że zarówno zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2013 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] listopada 2012 r. nie naruszają prawa. Wskazać przy tym należy, że właściciele nieruchomości nie wnieśli od niej odwołania, a zatem zaakceptowali stan faktyczny, stanowiący podstawę tej decyzji. Niezasadnymi okazały się tym samym zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących niedoręczenia decyzji Naczelnika Gminy G. właścicielom nieruchomości, wskazać należy, że sam fakt niezachowania się zwrotnych potwierdzeń odbioru tej decyzji w aktach sprawy, nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że doręczenie takie w ogóle nie miało miejsca, a tym bardziej o rażącym naruszeniu prawa. Należy bowiem mieć na względzie, że postępowanie nadzorcze prowadzone w niniejszej sprawie toczyło się ponad 36 lat od dnia wydania kontrolowanej decyzji, a zatem nie sposób przyjąć, iż dokument, którego nie udało się odnaleźć nie istniał. Powyższy zarzut stoi również w oczywistej sprzeczności chociażby z treścią złożonego w toku postępowania nadzorczego pisma skarżących z dnia [...] czerwca 2013 r., w którym oświadczyli, że kwestionowana decyzja dostarczona została do domu byłych właścicieli przez urzędnika gminy, który pozostawił ją bez pokwitowania (pkt 6 pisma). Wskazano również, że po otrzymaniu decyzji ustalono w gminie, że H. K. nadal będzie prowadził gospodarstwo po rodzicach (pkt 7 pisma). Skarżący oświadczyli również, że rodzice zapoznali się z treścią decyzji, jednak nie odwoływali się od niej bo terminy już minęły, a ponadto decyzją tą przyznano prawo do dalszego bezpłatnego użytkowania gospodarstwa (pkt 8 i 9 pisma). Skarżący podali ponadto, że rodzice błędnie odczytali treść decyzji (pkt 15 pisma). Z kolei w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), skarżący wskazali, że decyzja została przesłana pocztą, jednak po upływie terminu, w którym można było się odwołać. To, że właściciele nieruchomości znali treść decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r. wynika również z faktu, że do roku 1985 użytkowali przyznaną im tą decyzją działkę o pow. [...] ha, którego to użytkowania oświadczeniem z dnia [...] lipca 1985 r. zrzekli się na rzecz syna, a następnie oświadczeniem z dnia [...] lipca 1985 r. zrezygnowali z dożywotniego użytkowania tej działki, której z uwagi na wiek i zdrowie nie mogli już użytkować. Z powyższego wynika, że małż. K. znana była treść decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r. Brak zatem potwierdzeń odbioru tej decyzji, choć jest wadą postępowania, nie narusza prawa w sposób rażący, a tym samym nie może skutkować w niniejszym postępowaniu stwierdzeniem nieważności kwestionowanej decyzji.

Niezrozumiałym jest natomiast, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia przepisu art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z akt niniejszej sprawy nie wynika natomiast, aby decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] kwietnia 1976 r. poddana była jakiejkolwiek kontroli sądów administracyjnych. Postanowieniem z dnia 9 października 2006 r. sygn. akt IV SAB/Wa 120/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił jedynie skargę H. K. z uwagi na nieziszczenie wpisu sądowego od tej skargi.

Konkludując stwierdzić należy, że w toku prowadzonego postępowania nadzorczego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo dokonał oceny legalności decyzji z dnia [...] kwietnia 1976 r. i uznał, że nie naruszała ona prawa w sposób rażący, wobec czego odmówił stwierdzenia jej nieważności.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.