Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 104/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1 pkt 26, art. 43 ust. 1 pkt 29
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 9 ust.1 pkt 3 lit. d
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 77 poz 1 art. 44
law: Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE  w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 132 ust.1 lit. i
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi C. D. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz C. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając w imieniu Ministra Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko C. D., przedstawione we wniosku z 1 sierpnia 2012 r., uzupełnionym pismem z 10 października 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla usług szkoleniowych świadczonych na rzecz szkoły policealnej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zarejestrowanej od 1 grudnia 2010 r., wnioskodawca od 2011 r. świadczy m.in. usługi nauczania z zakresu zagadnień administracyjno-prawnych. Zgodnie z nazewnictwem wynikającym z ministerialnego programu, nauczania są to:

1. Wybrane zagadnienia kryminologii, kryminalistyki i terroryzmu;

2. Wybrane zagadnienia prawa karnego i wykroczeń;

3. Wybrane zagadnienia prawa cywilnego;

4. Konwojowanie.

Wymiar godzin dla jednego semestru wynosi 165 godzin.

Zainteresowany ukończył studia na U. Ł. na Wydziale A, i posiada tytuł magistra, ponadto ukończył kurs pedagogiczny. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie prowadzi placówki oświatowej, nie posiada akredytacji w rozumieniu ustawy o oświacie. Zajęcia prowadzi na rzecz zaocznej, prywatnej szkoły policealnej, która finansuje naukę uczniów w całości ze środków publicznych. Nauczanie ma na celu przygotowanie do wykonywania zawodu technika ochrony fizycznej osób i mienia. Firma wnioskodawcy nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty. Zajęcia prowadzone przez wnioskodawcę są usługami kształcenia zawodowego.

Podany stan dotyczy zdarzenia przeszłego (prowadzenie szkoleń w 2011 r.).

Wnioskodawca wskazał na art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, dalej: "ustawa"), zgodnie z którym ze zwolnienia od podatku VAT skorzystają usługi szkolenia zawodowego i przekwalifikowania zawodowego prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

Wnioskodawca odwołał się do art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 77/3887 EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 288 s. 1 – dalej "rozporządzenie 1777/2005"), zgodnie z którym usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania, zapewniane na warunkach określonych w art. 13 część A ust. 1 lit. i) dyrektywy 77/388/EWG, obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie ma znaczenia do tego celu.

Wprawdzie wymienione rozporządzenie odwołuje się do art. 13 uchylonej dyrektywy 77/388/EWG, lecz zastępuje ją dyrektywa 2006/112/WE w odpowiadającym art. 132 ust. 1 lit. i).

Wnioskodawca dodał, że wykonywane przez niego usługi w zakresie kształcenia zawodowego, są usługami dodatkowymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (oprócz innych np. wynajmu nieruchomości i usług ochrony mienia). Usługi w zakresie kształcenia wykonywane są w celu osiągnięcia dodatkowego dochodu, poprzez stasowanie cen porównywalnych z innymi firmami świadczącymi tego typu usługi.

W ramach usług kształcenia zawodowego zainteresowany nie zapewnia sali wykładowej, a zapewnia ją szkoła, w której prowadzi wykłady. Nie wystawia również zaświadczeń, a jedynie zapewnia materiały szkoleniowe i prowadzi wykłady.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy prowadzone przez wnioskodawcę zajęcia w prywatnej, policealnej szkole z zakresu zagadnień administracyjno - prawnych, które mają na celu przygotowanie uczniów do zawodu technika ochrony fizycznej osób i mienia od 2011 r. powinny być opodatkowane stawką VAT 23%, czy stawką zwolnioną?

Zdaniem wnioskodawcy, prowadzone przez niego wykłady z zakresu zagadnień administracyjno-prawnych dla uczniów szkoły, która otrzymuje w 100% środki publiczne na własną działalność gospodarczą, objęte są zwolnieniem z podatku od towarów i usług na podstawie § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm. – dalej: "rozporządzenie").

Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca odwołał się do wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych: w Krakowie z 15 listopada 2011 r. I SA/Kr 1534/2011 oraz w Gdańsku z 4 października 2011 r., I SA/Gd 859/2011.

Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe organ wskazał m. in. na art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:

jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania,

uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo - rozwojowe, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym

- oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, zwalnia się od podatku usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, gimnazjalnym, ponadgimnazjalnym i wyższym, świadczone przez nauczycieli.

Natomiast w myśl art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:

a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub

świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty - wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub

finansowane w całości ze środków publicznych

- oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

Organ wskazał na brzmienie art. 43 ust. 17 ustawy, zmieniane w 2011 r., z którego wynika, że zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt m. in. 26 i 29 nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:

nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt m. in. 26 i 29 lub

ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Ponadto w art. 43 ust. 17a ustawy dodanym 1 kwietnia 2011 r., ustawodawca doprecyzował zwolnienie dotyczące dostawy towarów i świadczenia usług związanych z usługami wymienionymi m. in. w art. 43 ust. 1 pkt 29, wskazując, że zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a), mają zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe.

Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia obowiązującego od 6 kwietnia 2011 r., zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

Na podstawie § 13 ust. 8 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r., zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 19, 20, 24 i 25, stosuje się do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi dokonywanych przez podmioty świadczące usługę podstawową.

W myśl § 13 ust. 9 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r., zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 19, 20, 24 i 25, stosuje się do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, pod warunkiem że:

są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 19, 20, 24 i 25, lub

ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Zgodnie z § 13 ust. 8 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2011 r., zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 19, 20, 24, 25 i 26, stosuje się do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe.

Natomiast w myśl § 13 ust. 9 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym, od dnia 1 lipca 2011 r. zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt. 19, 20, 24, 25 i 26, stosuje się do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, pod warunkiem że:

są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 19, 20, 24 i 25 oraz art. 43 ust. l pkt 24 ustawy, lub

ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Zdaniem organu wnioskodawca nie może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, ponieważ nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, a ponadto z opisu przedstawionego we wniosku nie wynika, żeby wnioskodawca był podmiotem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. b) ustawy.

Usługi świadczone przez wnioskodawcę nie mogą również korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, gdyż nie stanowią prywatnego nauczania świadczonego przez nauczycieli, bowiem świadczone są na rzecz zaocznej prywatnej szkoły policealnej.

Warunkiem zastosowania tego zwolnienia jest łączne spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji oraz przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Zwolnione od podatku VAT jest zatem nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu), w oparciu o umowy zawarte bezpośrednio z uczniem (lub jego rodzicami czy opiekunami).

W przedmiotowej sprawie istotne jest, czy przedmiotowe usługi stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego.

Organ wskazał na art. 14 rozporządzenia 1777/2005, zgodnie z którym usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zapewniane na warunkach określonych w art. 13 część A ust. 1 lit. i) dyrektywy 77/388/EWG (analogiczne zwolnienie zawiera art. 132 ust. 1 lit. i) obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie ma znaczenia do tego celu.

Od dnia 1 lipca 2011 r. obowiązuje natomiast rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 77, s. 1 – dalej "rozporządzenie 282/2011"). Zgodnie z art. 44 tego rozporządzenia, usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE, obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.

Definicja usług kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zawarta w rozporządzeniach 1777/2005 oraz 282/2011 kładzie nacisk na "bezpośredni" związek nauczania z daną branżą lub zawodem, co narzuca stosowanie specyficznego programu nauczania dla skonkretyzowanego odbiorcy.

Zdaniem organu usługi świadczone przez wnioskodawcę nie stanowią kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. Z wniosku wynika bowiem, że wnioskodawca prowadzi usługi nauczania z zakresu zagadnień administracyjno-prawnych (przygotowujące do wykonywania zawodu technika ochrony fizycznej osób i mienia) na rzecz zaocznej prywatnej szkoły policealnej.

Usługi te stanowią element kształcenia na poziomie policealnym, a zaliczenie konkretnego przedmiotu stanowi warunek dla uzyskania świadectwa ukończenia szkoły.

Nie można zatem uznać, aby prowadzone przez wnioskodawcę zajęcia z przedmiotów zawodowych w szkole prywatnej policealnej stanowiły kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe związane bezpośrednio z branżą lub wykonywanym zawodem.

Nie jest spełniony zatem pierwszy ze wskazanych przez ustawodawcę warunków dla uzyskania zwolnienia w myśl art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy oraz § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia, tj. świadczone przez wnioskodawcę usługi nie są usługami kształcenia lub przekwalifikowania zawodowego, co powoduje jednocześnie brak konieczności badania pozostałych warunków wynikających z tych przepisów.

Zdaniem organu bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt, że przedmiotowe usługi świadczone są dla szkoły, która finansowana jest ze środków publicznych. Reasumując, organ stwierdził, że przedmiotowe usługi są opodatkowane według stawki podstawowej 23%.

Pismem z 6 listopada 2012 r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z 27 listopada 2012 r. organ podtrzymał stanowisko wyrażone w interpretacji z 26 października 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi C. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia:

1) prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy oraz § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia;

2) prawa procesowego przez brak wskazania uzasadnienia i merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skarżący w znacznej części powtórzył stanowisko zaprezentowane we wniosku o wydanie interpretacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zwolnienia dotyczące usług edukacyjnych zostały uregulowane w przepisach art. 43 ust. 1 pkt 26–29 ustawy o VAT. Regulacje te stanowią implementację prawa unijnego. Zwolnienie wskazanych usług jest przewidziane w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE, który stanowi, że zwolnione jest kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy usługi świadczone przez wnioskodawcę stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego.

Zdaniem organu nie, zdaniem skarżącego tak, co uzasadnia zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.

W myśl tego przepisu zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:

a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub

b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty - wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub

finansowane w całości ze środków publicznych

- oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:

a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania,

b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo - rozwojowe, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym

- oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.

Poszukując definicji "usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego", organ zasadnie odwołał się do przepisów wspólnotowych.

Na podstawie art. 14 rozporządzenia 1777/2005, usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zapewniane na warunkach określonych w art. 13 część A ust. 1 lit. i) dyrektywy 77/388/EWG (analogiczne zwolnienie zawiera art. 132 ust. 1 lit. i) obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie ma znaczenia do tego celu.

Analogicznie kwestię tę ujmuje art. 44 rozporządzenia 282/2011, obowiązującego od dnia 1 lipca 2011 r., zgodnie z którym usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE, obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.

Organ trafnie zwraca uwagę, że definicja "usług kształcenia zawodowego i przekwalifikowania", zawarta w tych rozporządzeniach kładzie nacisk na "bezpośredni" związek nauczania z daną branżą lub zawodem, co narzuca stosowanie specyficznego programu nauczania dla skonkretyzowanego odbiorcy.

Zdaniem organu usługi świadczone przez wnioskodawcę nie oznaczają kształcenia lub przekwalifikowania zawodowego, związanego bezpośrednio z branżą lub wykonywanym zawodem, a stanowią jedynie element kształcenia na poziomie policealnym.

Taka ocena sprawiła, że organ uznał za zbędne dalsze ocenianie stanu faktycznego sprawy pod kątem pozostałych wymogów zwolnienia z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.

Stanowisko organu jest ogólnikowe i nieprzekonujące.

Zdaniem Sądu przez kształcenie zawodowe, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT, obejmujące nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, należy rozumieć takie kształcenie, w wyniku którego dana osoba podnosi swoje kwalifikacje, a bezpośrednio po jej ukończeniu jest w stanie podjąć pracę.

Z wniosku o interpretację wynika m. in., że skarżący świadczy usługi szkoleniowe na rzecz szkoły policealnej w zakresie wybranych zagadnień kryminologii, kryminalistyki i terroryzmu, prawa karnego i wykroczeń, prawa cywilnego oraz konwojowania.

W ocenie Sądu nauczanie takich przedmiotów ma bezpośredni związek z przygotowaniem do wykonywania zawodu technika ochrony fizycznej osób i mienia. Niewątpliwie osoby ochraniające inne osoby lub mienie powinny być teoretycznie przygotowane do radzenia sobie w sytuacjach łamania prawa, czy stanu zagrożenia zaistniałego wobec podmiotów lub przedmiotów chronionych. Wiedzę w tym zakresie uczniowie uzyskują na wykładach z różnych dziedzin prawa. Zdaniem Sądu związek z ochroną osób i mienia ma również wiedza z zakresu konwojowania. Według Słownika języka polskiego PWN Warszawa 1998, t. I, s. 942, konwojować to prowadzić pod strażą, eskortować. Niewątpliwie poznanie zasad konwojowania jest przydatne w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia.

Na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. d) ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572), szkoły policealne zaliczane są do szkół ponadgimnazjalnych i przeznaczone są dla osób posiadających wykształcenie średnie. Okres nauczania w takiej szkole trwa nie dłużej niż 2,5 roku i umożliwia uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających kwalifikacje w danym zawodzie.

W ocenie Sądu o zawodowym charakterze usług wykonywanych przez skarżącego świadczy m. in. krąg osób, do których usługi są bezpośrednio adresowane. W tym przypadku jest to młodzież szkoły policealnej, której ukończenie - z uwagi na wiek uczniów - pozwala już funkcjonować na rynku pracy i wykonywać konkretny zawód technika ochrony fizycznej osób i mienia.

W tych okolicznościach należy podzielić stanowisko skarżącego, że prowadzone przez niego szkolenia, kierowane do młodzieży szkoły policealnej, pozostają w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem uczestników tego szkolenia, oraz mają na celu uzyskanie wiedzy do celów zawodowych. Oznacza to, że organ dokonał błędnej wykładni przepisu art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, wskazanego we wniosku o dokonanie interpretacji.

Natomiast zarzut skarżącego dotyczący braku szczegółowego uzasadnienia i merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z pisma organu z 27 listopada 2012 r. wynika bowiem, że podtrzymuje swoje stanowisko zaprezentowane w interpretacji z 26 października 2012 r., która jest jedynym przedmiotem zaskarżenia w tym postępowaniu.

Rozpatrując ponownie wniosek o interpretację organ zobowiązany będzie do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Z powyższych względów, na podstawie art. 146 § 1, art. 200 i 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.

P.C.