Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1022/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu
Powołane przepisy: article: art. 73 par. 4, ar. 86 par. 1, art. 87 par. 1 - par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za lata 2004-2005 p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

J. B. (zwany dalej: "Skarżącym") w dniu 2 września 2016 r. wniósł

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego.

Skarżący w dniu 21 grudnia 2016 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu

do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Uzasadniając złożony wniosek, wskazał, że w dniu 16 grudnia 2016 r. doręczono mu postanowienie Sądu z dnia

[...] r. Następnie wyjaśnił, że nie miał możliwości odebrać wezwania

do uiszczenia wpisu, bowiem w żaden sposób nie został o nim poinformowany.

W związku z tym udał się ze skargą do Urzędu Pocztowego T. Zgodnie

z wyjaśnieniami udzielonymi przez listonosza, który był odpowiedzialny

za doręczenie pisma, pierwsze zawiadomienie odebrał M. F., który

w tamtym czasie trenował jazdę konną u skarżącego, gdyż podany przeze skarżącego adres do doręczeń jest adresem jego gospodarstwa rolnego, w którym znajduje się również stajnia. Nie była to osoba zatrudniona przez skarżącego i nie był upoważniony do odbierania pism, dlatego listonosz prawidłowo nie wydał mu przesyłki. Zawiadomienie o przesyłce nie zostało umieszczone na drzwiach (skarżący w gospodarstwie nie posiada skrzynki na listy), tylko oddane M. F., który od połowy grudnia już nie trenuje, a który nie poinformował skarżącego o odebranym awizo. Z kolei drugie zawiadomienie, zgodnie

z informacjami udzielonymi przez listonosza, umieszczono w skrzynce pocztowej sąsiada. Sąsiad na pytanie skarżącego odpowiedział, że "tak on, jak i jego babka, która również sprawdza skrzynkę, niczego nie znaleźli". Zdaniem skarżącego już sam fakt umieszczenia zawiadomienia w skrzynce nienależącej do adresata świadczy o nieprawidłowości doręczenia.

Skarżący stwierdził również, że miejsce umieszczenia zawiadomienia powinno być skrupulatnie odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Dodał, że nie wie czy powyższy obowiązek został dopełniony.

Następnie skarżący zauważył, że w jego interesie było, aby Sąd rozpoznał wniesioną przez niego skargę, dlatego nieuzasadnione byłoby uchylanie się

od odebrania przesyłki. Zwłaszcza, że wyczekiwał jakiejkolwiek informacji z Sądu, licząc na jak najszybsze sfinalizowanie sprawy. Z tego powodu w dniu 13 grudnia 2016 r. poprosił syna o zatelefonowanie do Sądu i dowiedzenie się czy w sprawie podjęto jakieś czynności. Wtedy syn uzyskał informację, że w dniu 12 grudnia 2016 r. wydano postanowienie, które zostanie doręczone skarżącemu (nie podano treści postanowienia). W ocenie skarżącego interesował się losami złożonej skargi i starał się być jak najlepiej poinformowany o aktualnym etapie postępowania.

Powołując się na treść art. 86 § 1 i art. 87 § 1 p.p.s.a., skarżący wskazał,

że o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego dowiedział się dopiero

z postanowienia doręczonego mu w dniu 16 grudnia 2016 r. Wobec tego uznał,

że wniosek został wniesiony w ustawowym terminie, tj. 7 dni od ustania przyczyny uchybienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest, że Skarżący nie zachował 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. Na mocy tego przepisu wpis uiszcza się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia skarżącemu wezwania.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi

o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl

art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu,

w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Stosownie

zaś do art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z powyższej regulacji prawnej wynika, że warunkiem skuteczności wniosku

o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

– złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni

od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;

– jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której wyznaczony był termin;

– strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy

w uchybieniu terminu.

W pierwszej kolejności sąd bada czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę siedmiodniowym terminie. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 16 grudnia 2016 r. (data doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi), a zatem od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wobec tego termin, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął w dniu 23 grudnia 2016 r.,

a strona skarżąca nadając wniosek na poczcie w dniu 21 grudnia 2016 r., dochowała terminu do jego wniesienia. Spełniła też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony, tj. uiściła wpis sądowy od skargi.

Rozważenia wymaga wypełnienie przesłanki dotyczącej uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Zgodnie z przytoczonym unormowaniem, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną przesłankę przywrócenia terminu, przy czym brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Ocena braku winy pozostaje

w gestii sądu, który dokonuje oceny, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i która dołożyła wszelkich starań, aby uniknąć negatywnych konsekwencji niedochowania terminów procesowych.

W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem

po przeprowadzeniu analizy akt sądowych, sąd stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu, gdyż za taką okoliczność nie można uznać oświadczenia skarżącego, który podniósł, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zarzuty skarżącego sprowadzają się do twierdzeń o nieotrzymaniu dwóch awiz

i nieprawidłowym funkcjonowaniu operatora pocztowego Poczty Polskiej. Jednakże skarżący nie podjął stosownych czynności zmierzających do wyjaśnienia

tej okoliczności, gdyż nie złożył reklamacji na poczcie.

Z adnotacji na kopercie, zawierającej zwrócone do Sądu wezwanie

do uiszczenia wpisu, jednoznacznie wynika, że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę, tj. w dniu 18 i 26 października 2016 r., o czym doręczyciel zawiadomił skarżącego, pozostawiając awizo w drzwiach adresata. W ocenie Sądu powołanie się przez stronę skarżącą na okoliczności, że nie otrzymała przesyłki oraz żadnego awiza o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej,

nie są przekonujące oraz przybierają jedynie formę polemiki. Skarżący bowiem nie przedstawił jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że stan faktyczny był

w rzeczywistości inny. Tym samym należy domniemywać, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. nie został przez skarżącego obalony.

Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych okolicznościach faktycznych Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby

na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a.

Sąd zauważa ponadto, że przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a., tym bardziej,

że - jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej do Sądu przesyłce - była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo to nie zostało umieszczone w skrzynce.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że powoływane przez Skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności

nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Wobec tego, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku

z art. 87 § 1 - § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.