Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1151/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.8 ust.1, art.5b ust.1,3, art .10 ust.1, art 9 ust.1, 2, art. 9a
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B.Z. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2010 r. B. Z. zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania akcjonariusza (osoby fizycznej) spółki komandytowo – akcyjnej.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że wnioskodawca jest akcjonariuszem spółki komandytowo – akcyjnej (dalej jako SKA) i wypłaca zgodnie z regulacjami kodeksu spółek handlowych dywidendę za poszczególne lata obrotowe lub zaliczki na dywidendę w trakcie roku obrotowego. W związku z tym zadał pytanie, czy wypłata dywidendy na rzecz akcjonariusza spółki komandytowo – akcyjnej podlega opodatkowaniu w momencie faktycznej wypłaty dywidendy na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o podziale zysków, czy też akcjonariusz obliczając miesięczne zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych powinien uwzględniać część przychodów i kosztów spółki przypadających na posiadane w trakcie roku obrachunkowego akcje.

Zdaniem wnioskodawcy dochód związany z posiadaniem akcji w spółce komandytowo – akcyjnej podlega opodatkowaniu w momencie faktycznej wypłaty dywidendy, co oznacza, że wnioskodawca nie jest zobowiązany do zaliczkowego, comiesięcznego uiszczania podatku od zysków osiąganych przez spółkę.

Interpretacją indywidualną z dnia 20 lipca 2010 r., nr [...] Minister Finansów stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu prawnym interpretacji wskazano, że jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza, o czym stanowi art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 roku, nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej jako u.p.d.o.f. Z kolei w myśl art. 125 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) dalej jako k.s.h. spółka komandytowo – akcyjna jest spółką osobową mającą na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a co najmniej jeden wspólnik jest akcjonariuszem. Zgodnie z art. 147 § 1 k.s.h. komplementariusz i akcjonariusz uczestniczą w zysku spółki proporcjonalnie do ich wkładów wniesionych do spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Co istotne, jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka mniemająca osobowości prawnej, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce uznaje się za przychody ze źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza właśnie. Z uwagi na fakt, iż spółki osobowe nie posiadają osobowości prawnej dochody spółek nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają dochody poszczególnych wspólników spółki osobowej a sposób opodatkowania dochodu z udziału w spółce osobowej uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego wspólnika. Jeżeli wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki komandytowo – akcyjnej jest osoba fizyczna, to dochód z udziału w tej spółce będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Minister wskazał dalej na art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym przychody z udziału w spółce nie będącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł z których dochód podlega opodatkowaniu. W braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. Przypadający na wspólnika spółki komandytowo – akcyjnej dochód powinien być ustalony na podstawie prowadzonych przez spółkę ksiąg rachunkowych.

Dalej Minister wyjaśnił, że w myśl przepisu art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. podatnicy osiągający dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej zobowiązani są bez wezwania wpłacać w ciągu roku zaliczki miesięczne na podatek dochodowy. Zaliczki za okres od stycznia i listopada uiszcza się w terminie do dnia 20 każdego miesiąca, za miesiąc poprzedni. Zaliczkę za grudzień w wysokości zaliczki na listopad uiszcza się w terminie do dnia 20 grudnia roku podatkowego. Niezależnie od powyższego podatnicy zobowiązani się do składania zeznań o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

Zatem akcjonariusz spółki komandytowo – akcyjnej ma obowiązek wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, a po zakończeniu roku podatkowego złożyć zeznanie podatkowe, w którym wykaże dochody z tytułu udziału w spółce nie będącej osobą prawną, jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Minister Finansów końcowo wyraził pogląd, iż na gruncie prawa podatkowego obowiązki akcjonariusza w spółce komandytowo – akcyjnej kształtowane są odrębnie od obowiązków akcjonariusza w spółce akcyjnej. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się m.in. dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, których podstawą uzyskania są udziały (akcje) w spółce mającej osobowość prawną lub spółdzielni. Zgodnie z art. 30 a ust. 1 pkt 4 ustawy od uzyskanych dochodów (przychodów) w tym dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy. Jednakże dywidendy wypłacane przez spółką komandytowo – akcyjną nie są dywidendami o których mowa powyżej albowiem spółka komandytowo – akcyjna nie ma osobowości prawnej. Nie mogą mieć wobec tego zastosowania przepisy art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 30 a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.

Reasumując organ podał, że dochody uzyskane przez wnioskodawcę z dywidendy wypłaconej przez spółkę komandytowo – akcyjną nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na takich samych zasadach jak dochody z dywidendy wypłacanej przez spółkę akcyjną. Oznacza to, że wnioskodawczyni ma obowiązek wpłacania w trakcie roku podatkowego miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w przypadku osiągnięcia przez spółkę dochodu z działalności gospodarczej w danym roku oraz złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wnioskodawca wniósł o zmianę zaskarżonej interpretacji indywidualnej i przyjęcie za prawidłową interpretacji przedstawionej we wniosku.

Uzasadniając powyższe stwierdził, że wydana interpretacja jest sprzeczna z przepisami prawa z uwagi na naruszenie :

- art. 44 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie,

- art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej jako o.p., poprzez nie wyjaśnienie przesłanek przyjętej interpretacji w zakresie przychodu należnego na gruncie u.p.d.o.f., jak również nie zastosowanie wykładni na korzyść podatnika. A także nieuwzględnienia argumentów wskazanych w orzeczeniu NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1097/08, dotyczącym podobnego stanu faktycznego.

Wnioskodawca wezwał Ministra Finansów do zmiany interpretacji, poprzez uznanie za prawidłowe stanowiska zawartego we wniosku z dnia 26 kwietnia 2010 r. Jak wyjaśnił, zgodnie z u.p.d.o.f. za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zdaniem wnioskodawcy wadliwość interpretacji wynika z zaniechania przeprowadzenia przez Ministra Finansów analizy terminu "kwota należna", którego znaczenie determinuje rozumienie przychodu z działalności gospodarczej. Organ nie wskazał również, że przychody osiągane przez wnioskodawcę staja się dla niego należne, ten moment uzależniony jest bowiem od uzyskania prawa do otrzymania dywidendy. Podstawowe zatem znaczenie ma ustalenie, w jaki sposób wspólnicy spółki komandytowo – akcyjnej uczestniczą w jej zyskach. W przypadku komplementariusz w spółce komandytowo – akcyjnej, zysk z udziału w spółce należy mu się z mocy prawa, o ile wspólnicy nie podejmą odmiennej uchwały. Natomiast akcjonariuszowi spółki komandytowo – akcyjnej przysługuje zysk ze spółki tylko wtedy, gdy komplementariusze podejmą odpowiednią uchwałę o jego podziale.

Organ wydający interpretację nie odniósł się do równicy w sytuacji prawnej komplementariusz i akcjonariusza, a przecież uprawnienia każdego z nich są różne. Prawo do udziału w zysku ma postać uprawnienia akcjonariusza do żądania od spółki wypłaty części zysku za dany rok, po spełnieniu określonych w k.s.h. przesłanek. Po ich spełnieniu się akcjonariusz nabywa wierzytelność o wypłatę quasi dywidendy, która przyjmuje postać roszczenia o wypłatę dywidendy. Przesłankami powstania roszczenia są osiągnięcie zysku, który spółka ma prawo przeznaczyć do podziału między wspólników, wykazanie zysku w sprawozdaniu finansowym, wyrażenia opinii o sprawozdaniu przez biegłego rewidenta, zatwierdzenie sprawozdania finansowego przez walne zgromadzenie oraz podział zysku przez walne zgromadzenie za zgodą wszystkich komplementariusz za rok obrotowy w części przypadającej akcjonariuszom. Zdaniem wnioskodawcy powyższe oznacza, że do czasu spełnienia w danym roku przesłanek powstania roszczenia o wypłatę dywidendy akcjonariusz nie posiada uprawniania do żądania świadczenia od spółki komandytowo – akcyjnej. W konsekwencji akcjonariusz nie ma obowiązku wpłacania w trakcie roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Ponadto organ zaniechał udzielenia odpowiedzi na argumenty przedstawione przez wnioskodawcę oraz odniesienia się do orzecznictwa sądowego zaprezentowanego we wniosku, co narusza przepisy postępowania podatkowego wyrażone w art. 120 i 121 o.p.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej w niniejszej sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego, wskazując błędnie, iż interpretację wydano w zakresie skutków podatkowych wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki komandytowo – akcyjnej.

W treści odpowiedzi organ wyjaśnił, że odmienność zaprezentowanego przez organ stanowiska w przedmiotowej sprawie, nie może stanowić o naruszeniu zasad wyrażonych w art. 120 i 121 o.p. Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia dorobku orzecznictwa sądowoadministracyjnego przy wydawaniu interpretacji organ wskazał na brak jednolitej linii orzeczniczej w kwestii rozpoznawane w niniejszym postępowaniu powołując przy tym orzeczenia zawierające odmienne stanowisko, od tych na które powołał się podatnik. Organ podał dalej, że wydając interpretację podatkową nie jest związany orzeczeniami wydanymi w innej sprawie, gdyż wyroki sądów nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie w całości interpretacji indywidualnej z dnia 20 lipca 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik w pierwszej kolejności wskazał na błąd organu wydającego interpretację polegający na przedstawieniu w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowiska, dotyczącego innej sprawy prowadzonej z wniosku B. Z. W dalszej kolejności powtórzył zarzuty oraz argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. działający jako organ upoważniony do wydania interpretacji przez Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponownie podkreślił, że skoro dochód osiągany przez spółkę komandytowo – akcyjną jest opodatkowany na poziomie wspólników, to faktyczne dokonanie wypłaty z zysku na ich rzecz nie rodzi powtórnych skutków podatkowych u akcjonariusza spółki komandytowo – akcyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej interpretacji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że w sprawie nie zaistniały podstawy do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej interpretacji. Interpretacja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, w tym we wskazanych w skardze przepisach art. 14 ust. 1, art. 24 i art. 44 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f.

W pierwszej kolejności należało jednak odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120 i 121 o.p. w zw. z art. 14h o.p. Przepis art. 14h o.p. przewiduje, iż w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Z przepisu tego wynika zatem, że przy wydawaniu interpretacji indywidualnych należy stosować ogólne zasady postępowania podatkowego, w tym zasadę praworządności wyrażoną w art. 120 o.p. i zasadę postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 o.p.

Zdaniem Sądu organ podatkowy wydając indywidualną interpretację dokonał całościowej i spójnej oceny stanowiska zaprezentowanego przez skarżącego we wniosku, wskazał normy prawne mające zastosowanie w sprawie, dokonał ich wykładni w kontekście przedstawionego stanu faktycznego i stanowiska wnioskodawcy, aby w końcowym efekcie wskazać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Ponadto, obowiązek uwzględnienia przy wydawaniu indywidualnej interpretacji orzecznictwa sądów administracyjnych nie może być rozumiany jako bezwzględny nakaz odniesienia się do każdego wskazanego przez stronę orzeczenia, poprzez jego szczegółową analizę. Wystarczające jest bowiem, aby w indywidualnej interpretacji organ wskazał w sposób jednoznaczny, jakie przepisy winny w sprawie znaleźć zastosowanie i jaka jest jego zdaniem prawidłowa wykładnia tych przepisów, przeprowadzając w tym zakresie polemikę ze stanowiskiem zaprezentowanym we wniosku o interpretację. Wobec takiego właśnie postępowania organu w przedmiotowej sprawie Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania.

Nie zasługują też na uznanie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, w tym art. 14 ust. 1, art. 24 oraz art. 44 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do sposobu opodatkowania dywidendy wypłacanej będącemu osobą fizyczną akcjonariuszowi spółki komandytowo – akcyjnej z tytułu uczestnictwa w spółce. Podczas gdy organ podatkowy konsekwentnie przyjmuje, że wypłata w/w wspólnikowi dywidendy powinna być opodatkowana, a tym samym rozliczana, według ogólnych zasad opodatkowania dochodów ze źródła, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. z tytułu działalności gospodarczej w trybie zaliczek odprowadzanych wedle reguł zawartych w art. 44 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.d.o.f. To skarżąca poprzez powołanie się m.in.: na zasady nabycia przez akcjonariusza spółki komandytowo – akcyjnej prawa do wypłaty dywidendy, wykazywała, że dochód w rozumieniu art. 14 u.p.d.o.f. (jako należny), a w konsekwencji także obowiązek uiszczenia zaliczek na podatek dochodowy, powstaje u tego akcjonariusza dopiero po podjęciu przez walne zgromadzenie wspólników uchwały o podziale zysku. Na tle tak zarysowanego sporu Sąd uznał za prawidłową interpretację prawa podatkowego dokonaną przez organ podatkowy w skarżonej interpretacji.

Sąd za prawidłowy uznaje pogląd Ministra Finansów, że uzyskane przez spółkę komandytowo – akcyjną przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (a także poniesione koszty ich uzyskania) podlegają rozliczeniu w proporcji do udziału w zysku u każdego z jej wspólników zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f.. Zasadne jest również stanowisko organu interpretacyjnego, iż przypadający na wspólnika spółki komandytowo – akcyjnej (w tym akcjonariusza) dochód, ustala się na podstawie prowadzonych przez spółkę ksiąg rachunkowych, o czym z kolei stanowi art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości oraz że podlega on opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f., albo też - po spełnieniu określonych warunków (art. 9a tej ustawy), stawką podatku 19%, zgodnie z art. 30c.

Wreszcie zasadnie przyjął organ, że akcjonariusz spółki komandytowo – akcyjnej ma obowiązek wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., a po zakończeniu złożyć zeznanie podatkowe biorąc za podstawę art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f.. Sąd stwierdza, iż pozbawiony podstaw w prawie podatkowym jest pogląd autora skargi, iż przychodem z tytułu uczestnictwa w spółce komandytowo – akcyjnej jest postawiona do dyspozycji akcjonariusza dywidenda. W myśl bowiem art. 5b ust. 2 u.p.d.o.f. w przypadku, w którym pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niemająca osobowości prawnej (no. spółka komandytowo – akcyjna), przychody wspólnika z udziału w tej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, uznaje się za przychody z działalności gospodarczej i dotyczy to zarówno przychodów komplementariusza, jak i akcjonariusza. Zdaniem Sądu, przesądzenie rodzaju źródła, z jakiego wspólnik spółki niemającej osobowości prawnej, która prowadzi działalność gospodarczą, uzyskuje przychody będące następstwem jego uczestnictwa w spółce, determinuje stosowanie tych reguł opodatkowania, które przewidziane zostały dla danego źródła przychodu (pozarolniczej działalności gospodarczej). Chodzi tu w szczególności o określenie rodzaju przychodu, momentu jego osiągnięcia, dochodu, podatku, obowiązku zapłaty zaliczek oraz rocznego obliczenia podatku.

Stosownie do art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zgodnie z definicją działalności gospodarczej, zawartą w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., zasadniczymi przychodami z tego źródła będą kwoty należne z tytułu działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej i usługowej. Przychodami akcjonariusza spółki komandytowo – akcyjnej prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą będą również przychody z wykonywania przez spółkę produkcji, handlu, czy usług, a także inne przychody wskazane w treści powołanych wyżej przepisów. Należy zauważyć, iż przychody wszystkich wspólników, a więc także akcjonariusza, określa się stosownie do art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f., tj. według proporcji w jakiej wspólnik (akcjonariusz) posiada prawo do udziału w zysku, przy czym w razie wątpliwości przyjmuje się, że prawa wspólników do udziału w zysku są równe. Na podstawie ust. 2 art. 8 u.p.d.o.f., zasady dotyczące rozliczenia u wspólników przychodów stosuje się także do rozliczenia kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat, a także ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością, co oznacza ich rozliczenie w proporcji do prawa do udziału w zysku spółki.

Konieczność określenia przychodów akcjonariusza we wskazanej wyżej proporcji oznacza jedynie przyporządkowanie odpowiedniej części przychodów osiągniętych przez spółkę (wszystkich wspólników) z tytułu wykonywania działalności gospodarczej. Innymi słowy, przychód akcjonariusza z udziału w spółce komandytowo – akcyjnej tym tylko różni się od przychodów osiągniętych przez spółkę (wszystkich wspólników), że stanowi ich proporcjonalną część, a zatem nie różni się co do rodzaju przychodów, czy też momentu ich osiągnięcia, gdyż ustawa podatkowa traktuje je de facto jako przychody wspólne, podlegające dla celu opodatkowania rozdziałowi na poszczególnych wspólników. W świetle poczynionych wyżej uwag, jako nieprawidłowe należało ocenić stanowisko skarżącej spółki, która uzyskanie przychodu przez akcjonariusza spółki komandytowo – akcyjnej z działalności gospodarczej utożsamiała z otrzymaniem przez niego dywidendy, uchwalonej przez walne zgromadzenie tego podmiotu.

Ponieważ wspólnik spółki komandytowo – akcyjnej, w tym akcjonariusz, uzyskuje przychody należne z działalności wytwórczej, budowlanej, handlu, usług oraz przychody z innych tytułów określonych w ustawie podatkowej, zaliczonych do przychodów ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., bez znaczenia pozostaje, czy i kiedy faktycznie wypłacona (zaoferowana) mu zostanie odpowiednia część zysku, wypracowanego przez spółkę z tytułu tej działalności. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 2/10 że sposób opodatkowania dochodu z udziału w spółce komandytowo – akcyjnej, tak jak w każdej spółce osobowej, nie jest uzależniony od tego, czy wspólnik jest komplementariuszem, czy akcjonariuszem, ale od jego statusu prawnego, to jest tego, czy jest nim osoba prawna, czy osoba fizyczna. W powołanym wyroku NSA stwierdził ponadto, iż w konsekwencji uznania zasadności opodatkowania dochodu akcjonariusza spółki będącego osoba fizyczną, jako dochodów z działalności gospodarczej, zastosowanie do jego sytuacji znajdą też przepisy art. 44 u.p.d.o.f., dotyczące obowiązku wpłaty bez wezwania w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy.

Na uwagą i poparcie zasługuje również inne stanowisko NSA, że przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną całość, w stosunku do której inne regulacje prawne, w tym przepisy k.s.h., mogą być traktowane jako przepisy szczególne tylko wówczas, gdy prawo podatkowe tak stanowi. Sąd stwierdza, iż mająca zastosowanie w sprawie u.p.d.o.f., traktująca jednolicie wszystkich będących osobami fizycznymi wspólników spółek niemających osobowości prawnej, nie pozwala przyjąć odmiennych zasad opodatkowania w stosunku do akcjonariusza spółki komandytowo – akcyjnej, co prawidłowo wyłożył organ interpretacyjny.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.