Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 764/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1 pkt 1 w zw. z  art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Wilczewska – Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2008r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: odmówić J. L. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 czerwca 2009r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J.L. wniosła sprzeciw na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2009r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie Sądu z dnia 27 maja 2009r. traci moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Ogólną zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez strony kosztów sądowych. Każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych.

W dniu 9 marca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek J.L. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten jednak nie został właściwie wypełniony i nie był podpisany.

Uzupełniony i podpisany wniosek wpłynął w dniu 6 kwietnia 2009r.

Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż J. L. prowadzi gospodarstwo domowe z mężem. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodów z pracy męża w wysokości około 2000 zł. Posiadany majątek obejmuje dom drewniany o pow. 100 m2. Innego majątku strona nie wskazała. Wnioskodawczyni podała ponadto, że wraz z mężem posiadają zadłużenie kredytowe w wysokości około 80 000 zł.

Powyższe dane nie były wystarczające do rozpoznania przedmiotowego wniosku, więc zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2009r. wezwano J. L. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, poprzez:

- wyjaśnienie rozbieżności w wielkości powierzchni domu (we wniosku z dnia

23 czerwca 2008r. wskazano 130 m2 obecnie 100 m2),

- nadesłanie zaświadczenia o wielkości obecnego zadłużenia kredytowego z podaniem z tytułu jakich kredytów powstało,

- nadesłanie zaświadczenia o zarobkach męża wnioskodawczyni,

- podania czy M. L. nadal pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym,

- wskazanie miesięcznych wydatków gospodarstwa domowego w szczególności kwot przeznaczanych na żywność, stałych miesięcznych wydatków (gaz, prąd, telefon),

- nadesłanie kopii zeznania podatkowego za ostatni rok męża wnioskodawczyni,

- nadesłanie wyciągu z rachunku bankowego wnioskodawczyni oraz wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, które posiadają taki rachunek za ostatnie trzy miesiące.

Wnioskodawczyni nie wykonała powyższego zarządzenia.

Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie wniosek strony o przyznanie prawa pomocy był już rozpoznawany.

W formularzu z dnia 23 czerwca 2008r. J. L. podała szereg odmiennych danych niż w formularzu PPF z dnia 6 kwietnia 2009r. (m.in. wielkość domu, wysokość zarobków męża). Z tego względu zobowiązano wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku i wyjaśnienie rozbieżności w posiadanych przez Sąd materiałach oraz do nadesłania dokumentów źródłowych (wyciągi z konta, zaświadczenie o zarobkach, kopie zeznania podatkowego). Strona nie wykonała zarządzenia zasłaniając się krótkim terminem zakreślonym do jego wykonania.

W sprzeciwie z dnia 16 czerwca 2009r. J. L. nie złożyła żadnych dodatkowych wyjaśnień.

Po przeanalizowaniu wniosku strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, a także zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, Sąd stwierdził, iż przesłanki będące warunkiem niezbędnym do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie nie są spełnione w przedmiotowej sprawie.

Oświadczenie strony nie jest wyczerpujące i kompletne. Posiadane w sprawie dane majątkowe wymienione w formularzu z 6 kwietnia 2009r. są rozbieżne z danymi, które wnioskodawczyni podała na wcześniejszym etapie rozpoznawania sprawy. Należy zauważyć, że w sprzeciwie z dnia 16 czerwca 2009r. J. L. również nie złożyła żadnych wyjaśnień.

Wobec tych wątpliwości Sąd uznał, że strona nie wykazała, iż spełnia kryteria określone w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odmówił przyznania prawa pomocy.

Należy zaznaczyć, że zwolnienie od uiszczenia kosztów sądowych jest instytucją wyjątkową, powodującą uszczuplenie dochodów państwa. W tej sytuacji możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy, wykazanej w treści wniosku.

W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).