Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 629/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. P.G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2008 r. Nr: [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adw. P.G. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej, ul. P., , od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 738 zł (słownie: siedemset trzydzieści osiem złotych) w tym 138 zł podatku od towarów i usług, stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu


UZASADNIENIE

Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2009 roku przyznane zostało dla skarżącego M.B. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej zarządzeniem z dnia 28 września 2009 roku Nr [...] wyznaczył do niniejszej sprawy dla M.B. pełnomocnika w osobie adw. P.G. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. ul. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 2 marca 2010 roku wydał wyrok, którym skargę M.B. oddalił. Na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 roku, a następnie na rozprawie w dniu 2 marca 2010 roku wyznaczony pełnomocnik zgłosił do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, iż koszty nie zostały zapłacone przez skarżącego ani w całości, ani w części.

Od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 marca 2010 roku adwokat P.G. sporządził i wniósł skargę kasacyjną, w której zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 roku sygn. akt [...] oddalił skargę kasacyjną oraz przyznał na rzecz adw. P.G. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Do rozpoznania pozostał zatem wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Do czynności, o których mowa w tym przepisie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) cyt. rozporządzenia za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – zastosować należy stawkę obliczoną na podstawie § 6 rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 6 pkt 3 rozporządzenia, stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 1.500 zł do 5.000 zł – wynosi 600 zł.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było wymierzenie podatku od środków transportowych w kwocie 2.888 zł, wysokość wynagrodzenia pełnomocnika winna zatem zostać naliczona w kwocie 600 zł. Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 138 zł (600 zł x 23%) w myśl § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.

Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).