Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 332/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2006 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Starosta N. zatwierdził projekt budowlany i zezwolił M. R. na rozbudowę budynku mieszkalnego przez nadbudowę poddasza na jednej z części tzw. "bliźniaka" na działce nr ew. [...] przy ul. K.w N. . Na skutek odwołania D. R., właścicielki sąsiedniej części tego budynku położonego na działce nr ew. [...], Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. uchylił decyzję Starosty N., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i zastosowaniu się do uwag Wojewody [...], Starosta N. decyzją Nr [...] w dniu [...] września 2004 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Od tej decyzji również odwołała się D. R.. Wojewoda [...] w dniu [...] stycznia 2005 r. wydał zaś decyzję ponownie uchylającą zaskarżoną decyzję Starosty N., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, uchylając jednocześnie postanowienie Starosty N. z dnia [...] sierpnia 2004 r., udzielające zgody na odstępstwo od § 12 ust. 3 pkt lb rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej inwestycji bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. Starosta N. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na nadbudowę poddasza na działce nr ew. [...]. Na skutek odwołania D. R. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. ponownie uchylił ww. decyzję Starosty N. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji, organ II instancji stwierdził, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Starosta N. dopuścił się uchybienia proceduralnego, polegającego na niewydaniu wymaganego postanowienia udzielającego bądź odmawiającego zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, które winno poprzedzać wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Po kolejnym rozpatrzeniu powyższej sprawy i zastosowaniu się do uwag Wojewody [...], Starosta N. decyzją Nr [...] w dniu [...] września 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i zezwolił M. R. na rozbudowę budynku mieszkalnego przez nadbudowę poddasza na działce nr ew. [...] przy ul. K. w N..

Od decyzji tej ponownie odwołała się D. R., podnosząc, że projektowana inwestycja spowoduje pogorszenie architektury obu budynków, a przyjęte w projekcie rozwiązania techniczno architektoniczne, wbrew temu co twierdzi się w opinii rzeczoznawcy, nie zabezpieczą przed pogorszeniem się warunków korzystania z budynku odwołującej się, zwłaszcza w zakresie wód opadowych i przewodów kominowych. Organ II instancji w kolejnej decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r., znak [...], tym razem utrzymującej w mocy decyzję Starosty pokreślił, że inwestor dołączył do dokumentacji budowlanej ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, sporządzoną przez uprawnionego rzeczoznawcę budowlanego w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji związanego z planowaną nadbudową. W powyższej ekspertyzie stwierdzono, że "budynek można nadbudować o poddasze użytkowe o funkcji mieszkalnej po uprzednim wzmocnieniu fundamentów pod ścianę wewnętrzną konstrukcyjną." Z drugiej ekspertyzy, w zakresie oddziaływania planowanej nadbudowy poddasza użytkowego na sąsiedni obiekt budowlany, pod względem zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, ze szczególnym uwzględnieniem pracy komina wentylacyjno-dymowego skarżącej zalecono: "W projekcie budowlanym obniżyć kalenicę lukarny większej z rzędnej +3,50 m na max. +3,45 m. Doprowadzić komin wentylacyjny na budynku sąsiednim do stanu zgodnego z [...] poprzez wyposażenie go w nasady blaszane. Po wykonaniu ww. zaleceń(...)nadbudowa budynku o poddasze użytkowe nie pogorszy stanu bezpieczeństwa sąsiedniego budynku a także nie obniży jego przydatności do użytkowania ". Obniżenia lukarny dokonano, wykreślając na jednym z rysunków projektu liczbę 3,50 i zastępując ją liczbą 3,45. W oparciu o powyższe ustalenia Wojewoda doszedł do wniosku, że zostały spełnione wszelkie warunki prawne wymagane do zatwierdzenia projektu, wobec czego wydał wymienioną wyżej decyzję pozwalającą na budowę.

D. R. złożyła skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skargę należało uwzględnić, lecz nie tylko z przyczyn w niej podanych.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Zarzutom skargi należało przyznać rację, gdyż organy niewłaściwie oceniły opinię nakazującą obniżenie lukarny, a także sposób naniesienia poprawek w zatwierdzonym ostatecznie projekcie budowlanym.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że wspomniana opinia zawiera warunkową ocenę zgodności projektowanego zamierzenia z przepisami. Jeden z warunków dotyczy zamierzonej inwestycji (obniżenia wysokości kalenicy lukarny większej o 5 cm), drugi zaś wykonania robót budowlanych na nieruchomości sąsiedniej będącej własnością skarżącej (wyposażenia komina w nasady blaszane).

O ile zalecenie zmiany wysokości lukarny dotyczy projektowanego zamierzenia i mogło zostać wykonane przez zmianę projektu budowlanego, to wskazanie dotyczące zmiany wyposażenia komina na nieruchomości sąsiedniej nie pozostaje w żadnym związku ze sprawą zatwierdzenia projektu, gdyż nieruchomość sąsiednia nie jest przedmiotem postępowania o pozwolenie budowlane. Jest zatem oczywiste, że treścią pozwolenia budowlanego nie mógł być nakaz wprowadzenia zmian w zabudowie sąsiedniej (pomimo że takie sformułowania w uzasadnieniu decyzji się znalazły). Organ architektoniczno-budowlany, nie posiada kompetencji do zatwierdzenia projektu budowlanego, pod warunkiem, że w sąsiednim budynku zostaną wykonane roboty budowlane, których efektem będzie, że projekt budowlany "stanie się" zgodny z przepisami prawa budowlanego. Już z tej przyczyny zaskarżoną decyzję należało uznać za wadliwą.

Konsekwencją uwzględnienia uwag zawartych w opinii, odnośnie do wysokości lukarny, było dokonanie zmiany, którą odnotowano na rysunku projektu, wykreślając liczbę 3,50 i zastępując ją liczbą 3,45, sam rysunek projektu, pozostawiając niezmieniony.

Zmiana parametrów istotnej części projektowanego budynku dokonana w taki sposób nie jest jednak dopuszczalna, gdyż obniżenie poziomu kalenicy lukarny większej (w istocie kalenicy dachu nadbudowanej części budynku) nie jest działaniem nie wpływającym na pozostałe elementy budynku. Obniżenie kalenicy musi się bowiem odbyć kosztem zmiany wysokości posadowienia więźby dachowej albo wpłynąć na kąt pochylenia połaci dachu. Samo wprowadzenie poprawki liczbowej co do wysokości kalenicy nie oddaje więc konsekwencji zmian w konstrukcji dachu, które należało wprowadzić przez powtórne zaprojektowanie wadliwie wykonanej części projektu.

Uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji, jako że wskazane uchybienia dotyczą postępowania organów obu instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zarówno decyzję organu II instancji, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.