Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2847/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej~Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 96 k par 1 i par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 308/17 w sprawie ze skargi W. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 17 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 308/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej także jako "WSA" lub "Sąd I instancji") oddalił skargę W. D. (dalej: "Skarżący" lub "Zobowiązany") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie (dalej: "Dyrektor IS" lub "DIS") utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "Naczelnik US", "NUS" lub "organ egzekucyjny") w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Uznał bowiem za niezasadny zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonego postanowienia

z naruszeniem art. 96k § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej jako "upea"). Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej zwana "CBOSA").

2.1. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Naczelnik US prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego na podstawie stosownych tytułów wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych. Pismem z 21 października 2016 r. W. D. jako zobowiązany złożył skargę na czynność egzekucyjną polegającą

na zajęciu jego udziału w "S." Sp. z o. o. (dalej: "Spółka"). Wskazał na brak doręczenia odpisów tytułów wykonawczych i odpisu wniosku o dokonanie w Krajowym Rejestrze Sądowym wpisu zajęcia udziału. Zauważył, iż organ egzekucyjny powinien zgodnie z art. 96k § 1 upea w pierwszej kolejności przeprowadzić egzekucję

z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału.

Naczelnik US postanowieniem z 24 listopada 2016 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia udziału w ww. spółce i odmówił jej uchylenia.

W zażaleniu skarżący postawił zarzuty naruszenia przepisów art. 96j § 3 pkt 2 oraz 96k § 1 upea poprzez dokonanie zajęcia działu pomimo braku skutecznego doręczenia 4 tytułów wykonawczych i poprzez zażądanie sprzedaży działu bez uprzedniego przeprowadzenia egzekucji z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału.

2.2. Dyrektor IS postanowieniem z 17 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US. Za skuteczne uznał zajęcie należącego do skarżącego udziału w Spółce z chwilą doręczenia jej zawiadomienia o zajęciu, czyli 20 października 2016 r. Wyjaśnił, że organ egzekucyjny działał w zgodzie z art. 96j § 3 upea występując do sądu rejestrowego z wnioskiem o dokonanie w Krajowym Rejestrze Sądowym wpisu o zajęciu udziału zobowiązanego. Nie dopatrzył się naruszenia przez Naczelnika US art. 96k § 1 upea.

2.3. W skardze do Sądu pierwszej instancji skarżący postawił zarzut wydania przez Dyrektora IS zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 96k § 1 upea poprzez uznanie za zgodne z prawem zażądania przez organ egzekucyjny sprzedaży zajętego udziału bez uprzedniego przeprowadzenia należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału.

2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3.1. Sąd pierwszej instancji po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, wyrokiem z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 308/17, oddalił skargę jako niezasadną. W świetle przepisów art. 96j § 1 – § 3 upea za skuteczne uznał zajęcie udziału z chwilą doręczenia Spółce stosownego zawiadomienia o zajęciu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z przepisów art. 96k § 1 – 3 upea wynika, że zbycie zajętego udziału dopuszczalne jest dopiero wówczas, gdy taką czynność zarządzi sąd rejestrowy. Aby doszło do wydania takiego zarządzenia, organ egzekucyjny musi uprzednio wykazać przed sądem rejestrowym zaistnienie przesłanki braku pełnego pokrycia dochodzonej należności z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału. W kontekście powyższego samo wystąpienie do sądu rejestrowego nie jest wystarczające do wydania zarządzenia a potem dokonania sprzedaży. To sąd rejestrowy dokonuje oceny na podstawie przedstawionych przez organ egzekucyjny dowodów, czy zachodzi konieczność sprzedaży udziałów.

Tym samym brak jest podstaw do uznania, że dokonane zajęcie udziałów

w spółce z o. o. oraz wierzytelności z tego prawa jest wadliwie tylko z tego powodu,

że organ egzekucyjny jednocześnie z zajęciem wystąpił (przedwcześnie) do sądu rejestrowego o zarządzenie sprzedaży, gdyż o tym, czy do takiej sprzedaży dojdzie, nie decyduje organ egzekucyjny, a sąd rejestrowy po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego.

3.2. W skardze kasacyjnej od ww. wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, pełnomocnik skarżącego (radca prawny) zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 174 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie "Ppsa") w związku z art. 96k § 1 upea poprzez uznanie za zgodne z prawem zażądania sprzedaży udziału bez uprzedniego przeprowadzenia egzekucji z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału.

3.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w Krakowie wystąpił o jej oddalenie, a także o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania. Za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

4.1. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów zawartych we wniesionej skardze kasacyjnej oraz ich uzasadnienie, celowe jest przypomnienie zasad dotyczących wymogów skargi kasacyjnej, na temat których wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1892/17.

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Przepis art. 174 Ppsa stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

4.2. W art. 174 pkt 1 Ppsa wymieniono dwie formy naruszenia prawa materialnego umożliwiające zaskarżenie orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji: błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W przypadku błędnej wykładni przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy, bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej.

W orzecznictwie zwraca się uwagę, że jakkolwiek te dwie postacie naruszenia prawa materialnego w procesie stosowania prawa mogą pozostawać ze sobą

w funkcjonalnym związku, to jednak nie powinny być utożsamiane, tym bardziej

że ustawodawca wyraźnie je wyodrębnił. Zrównanie tych pojęć powoduje niejasność,

na czym konkretnie wytknięte naruszenia polegają. Dlatego stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, strona powinna określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie.

W pierwszym przypadku należy wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie.

Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga wykazania

i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Zastrzec trzeba, że poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego (w tym niewłaściwego jego zastosowania) nie można zwalczać ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji za miarodajne.

4.3. Kwestie dotyczące ustaleń faktycznych podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania podatkowego, przy czym przez wzgląd na postanowienia art. 174 pkt 2 Ppsa konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego wykazywać można poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w powiązaniu

z przepisami prawa materialnego.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej i należytego uzasadnienia. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 Ppsa wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny, czy działające w sprawie organy podatkowe. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, a także umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 Ppsa, nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ

na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Podkreślić należy, że nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia

na wynik sprawy.

4.4. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy,

że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia.

5. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia powyżej omówionych wymogów.

5.1. Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 174 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 96k § 1 upea poprzez uznanie za zgodne z prawem zażądania sprzedaży udziału bez uprzedniego przeprowadzenia egzekucji z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału. Nie postawił zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych dokonanych

w sprawie przez organy administracji publicznej i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji. Skoro w skardze kasacyjnej nie został podważony zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny przyjęty przez organ administracji publicznej jako miarodajny, to znaczy, że Naczelny Sąd Administracyjny stosownie

do art. 183 § 1 Ppsa związany jest ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku.

5.2. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 174 pkt 1 Ppsa, gdyż nie stosował

i nie mógł stosować tego przepisu dotyczącego podstaw skargi kasacyjnej. Powiązanie tego przepisu przez autora skargi kasacyjnej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa należy nadto uznać za wadliwe, gdyż przesłankę z art. 174 pkt 1 Ppsa należy powiązać z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, zaś przesłankę z art. 174 pkt 2 Ppsa, która nie została wprost wskazana w skardze kasacyjnej, należałoby powiązać z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika przy tym, że zarzut naruszenia art. 96k § 1 upea pełnomocnik skarżącego świadomie powiązał z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Powtórzył, że dopiero brak zaspokojenia dochodzonej należności w trybie egzekucji należności z praw udziałowych, winien skutkować wystąpieniem do sądu rejestrowego o zarządzenie sprzedaży udziału. To zaś oznacza, że w istocie autor skargi kasacyjnej stawia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Nie zakwestionował jednak ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie. Nie wskazał, jaki wpływ na wynik sprawy ma rzekome uchybienie organu egzekucyjnego, który zdaniem skarżącego bezpodstawnie wystąpił do sądu rejestrowego z wnioskiem o zarządzenie sprzedaży zajętego udziału. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw z uwagi na sposób, w jaki została zredagowana.

5.3. Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wskazać, że art. 96k § 1 upea ma charakter mieszany. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że organ egzekucyjny ma obowiązek wystąpienia do właściwego sądu rejestrowego o zarządzenie sprzedaży zajętego udziału, jeżeli egzekucja z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału nie prowadzi do pełnego pokrycia dochodzonej należności.

Realizacja obowiązku nałożonego na organ egzekucyjny w art. 96k § 1 upea wymaga zatem poczynienia przez ten organ stosownych ustaleń faktycznych dotyczących efektów egzekucji z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału. Powtórzyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie podważył ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, stanowiących dla organu egzekucyjnego podstawę do wystąpienia z wnioskiem o zarządzenie sprzedaży zajętego udziału do właściwego sądu rejestrowego. Przyjąć zatem należy, że organ egzekucyjny wykazał, iż wystąpiły przesłanki do realizacji obowiązku wynikającego z art. 96k § 1 upea.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za utrwalony należy uznać pogląd, że zgodnie z art. 96j § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja należności pieniężnej z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością polega na przesłaniu do spółki zawiadomienia o zajęciu udziału i wezwaniu jej, aby żadnych należności przypadających zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału

do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi nie uiszczała zobowiązanemu, lecz należne kwoty przekazała organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Przy czym w myśl § 3 pkt 2 tego przepisu zawiadamia się zobowiązanego, że nie wolno mu odebrać należności, o których mowa w § 1, ani rozporządzać zajętym udziałem. Podstawowym więc skutkiem dla zobowiązanego jest to, że z chwilą zajęcia udziału nie może go obciążać, ani zbywać zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie. Nie oznacza to jednak, aby inne uprawnienia wynikające z faktu posiadania przez zobowiązanego udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, o jakich mowa w przepisach kodeksu spółek handlowych dotyczących spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

np. co do prawa kontroli jej działalności, udziału w zgromadzeniu wspólników, prawa głosu, prawa do wytoczenia powództwa o uchylenie uchwały wspólników, czy też prawa do wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały wspólników sprzecznej z ustawą, były ograniczone w skutek zajęcia.

Sprzedaży zajętego udziału organ egzekucyjny dokonuje dopiero wówczas, gdy egzekucja z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału nie prowadzi do pełnego pokrycia dochodzonej należności pod warunkiem, że sąd rejestrowy uwzględniając wniosek organu taką sprzedaż zarządzi, a umowa spółki nie zawiera ograniczeń zbycia udziału albo zawiera ograniczenia zbycia udziału, lecz spółka, w terminach i na zasadach określonych w kodeksie spółek handlowych, nie wystąpi o dokonanie oszacowania wartości zajętego udziału albo wystąpi o takie oszacowanie, ale nie wskaże osoby, która nabędzie udział, albo osoba wskazana przez spółkę nie wpłaci organowi egzekucyjnemu ustalonej ceny (art. 96k § 1 i § 3 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca przy tym uwagę, że w sytuacji, gdy sąd nie zarządzi sprzedaży zajętego udziału, pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, czyli zajęcie udziału oraz należności przysługujących z tego tytułu, o czym stanowi art. 96k § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Oznacza to, że zbycie zajętego udziału dopuszczalne jest dopiero wówczas, gdy taką czynność zarządzi sąd rejestrowy. Przy czym organ egzekucyjny musi najpierw wykazać przed sądem i udowodnić przesłankę braku pełnego pokrycia dochodzonej należności

z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu udziału (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 maja 2007 r., sygn. akt I FZ 237/07; z 23 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 2187/13; CBOSA).

5.4. Odnosząc się do argumentacji skarżącego przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy podkreślić, że nie uprawdopodobnił on nawet, że możliwe byłoby w przewidywalnym terminie zaspokojenie dochodzonej należności w trybie egzekucji należności z praw udziałowych. Z akt sprawy wynika zaś, że Spółka, w której zajęty udział posiadał skarżący, odnotowała stratę za rok 2014, a zysk osiągnięty za rok 2015 przeznaczyła w części na pokrycie straty i na podwyższenie kapitału zapasowego (pozostała kwota). Organ egzekucyjny nie zdołał wyegzekwować nawet części dochodzonej należności. Tym samym skarżący nie wykazał, że za przedwczesne należałoby uznać w realiach niniejszej sprawy wystąpienie przez organ egzekucyjny

do właściwego sądu rejestrowego z wnioskiem o zarządzenie sprzedaży zajętego udziału. Tym samym za chybione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej (niezależnie od przedstawionej wyżej oceny sposobu ich zredagowania), a także argumentację związaną z tymi zarzutami, przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

6. Reasumując stwierdzić należy, że w skardze kasacyjnej nie został podważony zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny, przyjęty przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej jako miarodajny. To zaś oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 Ppsa, związany jest ustaleniami faktycznymi, przyjętymi za podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku. Według zaś tego stanu faktycznego, organ egzekucyjny miał obowiązek wystąpienia do właściwego sądu rejestrowego z wnioskiem o zarządzenie sprzedaży zajętego udziału. Poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego (w tym niewłaściwego jego zastosowania) nie można zwalczać ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji za miarodajne.

7. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargą kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa, gdyż postawione w niej zarzuty okazały się niezasadne. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 Ppsa.