Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 432/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 259 ust. 1 pkt 3, art. 160 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: Art. 143 ust. 1, 161, art. 4a ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 65 poz 385
law: Ustawa z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Piotr Lechowski spr. Sędziowie : WSA Bożenna Blitek WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 30 stycznia 2008 r. nr : [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wznowienie studiów s k a r g ę o d d a l a


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 stycznia 2008 r. Nr [...] Rektor Uniwersytetu, działający przez upoważnionego Prorektora ds. dydaktyki, po rozpatrzeniu odwołania J. R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z dnia [...] 2007 r. Nr [...], którą orzeczono o odmowie wyrażenia zgody J. R. na wznowienie studiów na V roku stacjonarnych jednolitych studiów magisterskich na kierunku psychologia, specjalność psychologia stosowana w Instytucie Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej oraz na niższych latach tego kierunku i specjalności. W podstawie prawnej decyzji Rektora powołano przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 161 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) oraz § 27 ust. 3-6 Regulaminu studiów uchwalonego przez Senat Uniwersytetu w dniu 23 stycznia 2002 r. zmienionego uchwałą Senatu z 30 kwietnia 2003 r. w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2003 r.

W obszernym uzasadnieniu decyzji, Rektor Uniwersytetu wskazał w szczególności następujące okoliczności i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.

I. J. R. w 1985 r. został przyjęty na studia, wówczas dzienne, na kierunku psychologii w Instytucie Psychologii Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu. Na podstawie kart egzaminacyjnych z tego czasu studiów w tym Instytucie stwierdzono, że z niewiadomych przyczyn po roku studia zostały przerwane. W 1989 r. J. R. wznowił studia w Instytucie Psychologii Wydziału Filozoficzno-Historycznego realizując systematycznie program studiów i zaliczając IV rok studiów. W tym czasie program nauczania był wielokrotnie zmieniany; w początkowym okresie reformy lat 90 tych, studenci sami wybierali interesujące ich przedmioty, a kanon obowiązkowych przedmiotów był ubogi. J. R. z dniem 29 listopada 1996 r. został skreślony z listy studentów psychologii w Instytucie Psychologii Wydziału Filozoficznego.

W drugiej połowie lat 90-tych w Uniwersytecie a w tym na kierunku psychologia prowadzonym w Instytucie Psychologii Wydziału Filozoficzno-Historycznego doszło do istotnych zmian organizacyjnych. Zarządzeniem Rektora z 10.05.1996 r. utworzony został Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej. W 1997 r. Instytut Psychologii na Wydziale Filozoficznym, na którym od 1996 r. następowały zmiany reorganizacyjne i zmiana nazwy (na Wydział Filozoficzny), został podzielony na dwie odrębne jednostki dydaktyczne – dotychczasowy Instytut Psychologii na Wydziale Filozoficznym, na którym prowadzono kierunek psychologia oraz Zespół Zakładów Psychologii Stosowanej w Instytucie Spraw Publicznych Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej utworzony zarządzeniem Nr 38 Rektora z 18.11.1997 r., w którym prowadzono kierunek psychologia, specjalność psychologia stosowana.

Na podstawie zarządzenia Nr 47 Rektora z 6.12.1999 r. Zespół Zakładów Psychologii Stosowanej przekształcił się w Instytut Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej.

Podaniem z dnia 30 listopada 1998 r. J. R. wniósł o reaktywację na studia na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej na kierunku psychologia specjalność psychologia stosowana w Instytucie Spraw Publicznych Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej. Głównym powodem prośby o reaktywację studiów na tym Wydziale była osoba promotora pracy magisterskiej dr Z. Ż., której pisanie rozpoczął J. R. jeszcze przed skreśleniem ze studiów w 1996 r. Promotor pracy magisterskiej przeniósł się z Instytutu Psychologii Uniwersytetu na Wydz. Filozoficzny po jego podziale, do Instytutu Spraw Publicznych Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu.

Decyzją z dnia [...] 1998 r. Dziekan Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu a następnie Dziekan Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu decyzją z dnia [...] 1998 r. wyrazili zgodę na reaktywację J. R. na V roku studiów i na przeniesienie do Instytutu Spraw Publicznych WZ i KS z uwagi na osobę promotora pracy magisterskiej.

Pomimo wyrażenia tej zgody, skarżący nie wpisał się na studia na kierunku psychologii, specjalność psychologia stosowana w ówczesnym Instytucie Spraw Publicznych i nie podjął studiów. Pojawiał się z kilkuletnimi przerwami, a w 2002 r. złożył pracę magisterską (16 str. maszynopisu). Po otrzymaniu od promotora zwrotnych informacji nie ustosunkował się do nich i nie przedstawił poprawionej wersji pracy.

Pismem z dnia 23 września 2002 r. J. R. zwrócił się do Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z prośbą o wyrażenie zgody na reaktywację go na V roku studiów w ówczesnym już Instytucie Psychologii Stosowanej, wyjaśniając przyczyny z powodu których mimo udzielonej w 1998 r. zgody nie mógł bieżąco uczęszczać na studia i spełnić wymagań.

Zawartą w piśmie skierowanym 16 stycznia 2003 r. do J. R. decyzją, Dyrektor Instytutu Psychologii Stosowanej odmówił wyrażenia zgody na reaktywację na studia. Złożone od tej decyzji odwołanie J. R. Rektor potraktował jako podanie i decyzją z dnia [...] 2003 r. Nr [...] odmówił również wyrażenia zgody na reaktywację na studia.

W następstwie rozpoznania wniesionej przez J. R. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2004 r. sygn. II SA/Kr 2597/03 stwierdził nieważność decyzji Rektora z dnia [...] 2003 r. oraz nieważność decyzji Dyrektora Instytutu Psychologii Stosowanej zawartej w nieoznaczonym datą i numerem piśmie skierowanym do J. R. przesyłką poleconą [...] z 16.01.2003 r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, iż Dyrektor Instytutu Psychologii Stosowanej nie był w ogóle organem właściwym w przedmiocie wyrażenia zgody na ponowne przyjęcie na studia, natomiast wniesione odwołanie Rektor rozpoznał jako nowy wniosek naruszając zasadę dwuinstancyjności. Uchybienia te stanowiły podstawy stwierdzenia nieważności na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku, odpowiednio, z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa.

Z zawartych w uzasadnieniu tego wyroku ocen i wskazań wynikało, że rozpoznanie podania z dnia 23 września 2002 r. winno nastąpić w formie decyzji, do wydania której w I instancji właściwy jest Dziekan Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej.

Zdaniem Sądu rozpoznając podanie skarżącego z 23 września 2002 r. o reaktywację na studia organy Uczelni winny mieć na uwadze uregulowania Regulaminu Studiów obowiązującego od 1 października 2003 r., tj. w czasie od którego miała by nastąpić ewentualna reaktywacja.

Ponownie rozpatrując odwołanie J. R. z dnia 23 września 2002 r. o reaktywację na V roku studiów w Instytucie Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej, Dziekan tego Wydziału decyzją z dnia [...] 2004 r. orzekł o wyrażeniu zgody na wznowienie z dniem 1 października 2004 r. przez J. R. studiów na II roku studiów dziennych w Instytucie Psychologii Stosowanej ze zobowiązaniem do wyrównania wskazanych różnic spowodowanych zmianą programu studiów. Rozpatrując odwołanie J. R. od tej decyzji, Rektor decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] utrzymał ją w mocy.

Rozpoznając skargę J. R. od tej decyzji Rektora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 września 2005 r. sygn. III SA/Kr 1122/04, uchylił zaskarżoną decyzję Rektora z [...] 2004 r. i poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z [...] 2004 r.

Podstawę tego rozstrzygnięcia Sądu stanowił pogląd, iż przy rozpoznaniu kwestii wyrażenia zgody na reaktywację na studia od określonego ich etapu, w postępowaniu przed organami Uczelni nie zostały poczynione ustalenia w stopniu pozwalającym na dostateczne uzasadnienie przyczyn, z powodu których uznano, że różnice pomiędzy programem studiów realizowanym przez skarżącego przed skreśleniem z listy studentów, a programem studiów na kierunku psychologia, specjalność psychologia stosowana realizowanym w Instytucie Psychologii Stosowanej, uzasadniają wznowienie studiów na II gim roku. Zarazem za niejasne uznał Sąd rozstrzygnięcie zawarte w pkt II decyzji Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z dnia [...] 2004 r., co do przedmiotów, które skarżący miał zrealizować na II-gim roku studiów.

W uzasadnieniu tego Wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł szereg wiążących ocen prawnych. W szczególności Sąd zajął stanowisko, że w wypadku przerwy w studiach dłuższej niż 5 lat, w świetle postanowień § 27 Regulaminu studiów obowiązującego od 1 października 2003 r. wyrażenie przez Dziekana zgody na wznowienie studiów obejmuje zarazem zgodę na odstępstwo od przewidzianej tym Regulaminem zasady, że jeżeli od daty skreślenia z listy studentów przerwa wynosi dłużej niż 5 lat, to przyjęcie na studia następuje na ogólnych zasadach rekrutacji na I rok studiów.

Wskazano, że ewentualny akt zgody Dziekana na wznowienie studiów, powoduje ponowne przyjęcie na studia na zasadach określonych postanowieniami § 27 pkt 2, 3 i 4 Regulaminu studiów, przy zachowaniu przewidzianych nim innych wymogów np. dotyczących spełnienia warunków wpisu na każdy rok akademicki (§ 7 ust. 1).

Zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowisko prawne, że zgodnie z § 27 ust. 3 i 4 Regulaminu studiów wznowienie studiów jest uzależnione od wyrównania różnic spowodowanych zmianą planów i programów studiów (ust. 3), a studia można wznowić na roku (semestrze) nie wyższym niż ten, na którym nastąpiła rezygnacja ze studiów bądź skreślenie, a w szczególności że istota ponownego przyjęcia na studia nie polega na wznowieniu studiów tylko na tym roku, na którym nastąpiła przerwa studiów spowodowana skreśleniem czy rezygnacją.

Wskazał Sąd, iż do organu uczelni wyrażającego zgodę na wznowienie studiów należy ocena, na którym roku wznawianych studiów ma nastąpić reaktywacja, z uwagi na ich aktualny plan i program, sytuację osoby wznawiającej studia, przedmioty zrealizowane przed przerwą studiów, oraz że wznowienie powinno nastąpić od takiego etapu (roku, semestru), który umożliwia wyrównanie różnic spowodowanych zmianą planów i programów studiów.

Zarazem zajął Sąd stanowisko, że zgoda organu uczelni na wznowienie studiów nie jest dowolna i oparta wyłącznie na swobodnym uznaniu, gdyż przepisy postanowień § 27 ust. 3 i 4 Regulaminu studiów obligują organ właściwy do podjęcia aktu zgody do rozważenia różnic spowodowanych zmianą planów i programów studiów oraz stopnia zrealizowania aktualnego planu i programu studiów, przez przedmioty zaliczone przed przerwą w studiach.

W związku z ustaleniem, na podstawie akt sprawy i wyjaśnień skarżącego, że faktycznie przystąpił do kontynuowania studiów wznowionych od 1 października 2004 r. zaskarżoną decyzją, Wojewódzki Sąd Administracyjny, mimo uchylenia zaskarżonej decyzji Rektora z dnia [...] 2004 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z [...] 2004 r., nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając to stanowisko wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji uniemożliwiło by skarżącemu w ogóle kontynuowanie faktycznie wznowionych studiów do czasu prawomocności wyroku.

Skarżący faktycznie kontynuował studia przystępując do egzaminów w sesji letniej roku akademickiego 2004/2005.

Decyzją z dnia [...] 2006 r. (Nr [...]) Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy, po rozpatrzeniu odwołania J. R. decyzję Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z dnia [...] 2006 r., którą orzeczono o skreśleniu J. R. z listy studentów II roku studiów stacjonarnych w Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej na kierunku psychologia stosowana, z powodu niezaliczenia II roku studiów. Za podstawę rozstrzygnięcia organy uczelni przyjęły ustalenie, że student nie zdał określonych programem studiów na tym kierunku egzaminów z dwóch przedmiotów oraz nie uzyskał zaliczenia z dwóch dalszych przedmiotów.

Rozpatrując kolejną skargę J. R., Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 maja 2007 r. sygn. III SA/Kr 809/06 uchylił zaskarżoną decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] 2006 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z dnia [...] 2006 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów II roku studiów stacjonarnych.

Powyższe rozstrzygnięcie Sądu oparte było na następujących przesłankach: Wyrokiem Sądu z dnia 21 września 2005 r. (sygn. III SA/Kr 1122/04) uchylona została decyzja Rektora z dnia [...] 2004 r., utrzymująca w mocy decyzję Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z [...] 2004 r. orzekającą o wyrażeniu zgody na wznowienie przez J. R. z dniem 1 października 2004 r. studiów wówczas dziennych - na II roku w Instytucie Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej. Do czasu prawomocności Wyroku WSA z 21 września 2005 r., sytuację prawną skarżącego jako studenta regulowała uchylona tym wyrokiem decyzja Rektora z [...] 2004 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Dziekana WKSiZ z [...] 2004 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na reaktywację na II rok studiów.

Do czasu prawomocności tego wyroku skarżący był studentem II roku studiów (od 01.09.2005 stacjonarnych) i nie istniały przeszkody ustawowe lub wynikające z Regulaminu studiów by uczestniczył w zajęciach oraz uzyskiwał zaliczenia przedmiotów w przewidzianej programem studiów formie zwłaszcza, że Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2005 r. uprawomocnił się dnia 24 stycznia 2006 r. Z tych dniem utraciła moc decyzja Rektora z [...] 2004 r. i Dziekana Wydziału z [...] 2004 r., skutkiem czego status J. R. jako studenta był nieuregulowany, od tej daty.

Sąd wskazał, że wprawdzie decyzją odręczną w formie adnotacji z dnia 28 listopada 2005 r. na wniosku skarżącego z dnia 21 listopada 2005 r. o warunkowy wpis na III rok studiów, Dziekan (Prodziekan) WZiKS zezwolił na warunkowy wpis skarżącego na III rok studiów, ale u jej podłoża leżało stanowisko, że skarżący jest studentem II roku studiów. Decyzję z dnia [...] 2005 r. w przedmiocie zgody na warunkowy wpis również uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 maja 2007 r. Przyczyną uchylenia decyzji było także i to, że z naruszeniem § 10 ust. 2 Regulaminu studiów zezwolono na wpis warunkowy mimo braku do zaliczenia roku więcej niż jednego egzaminu i jednego zaliczenia.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 30 maja 2007 r. wyrażone zostały oceny prawne, w myśl których po dniu 24 stycznia 2006 r. żaden prawomocny akt Uczelni nie określał czy skarżący J. R. został reaktywowany, na jakim roku studiów i w jakim zakresie jest zobowiązany do wyrównania różnic programowych. Nadto z powołaniem na przepis art. 259 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365) wskazał Sąd, iż rozpatrzenie wniosku skarżącego z dnia 23 września 2002 r. o reaktywację na studia, wobec nieistnienia w dniu 1 września 2005 r. (tj. w dniu wejścia w życie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym) prawomocnej (a nie tylko ostatecznej) decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie reaktywacji, winno nastąpić na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 365 ze zm.).

II. Rozpatrując ponownie wniosek J. R. z dnia 23 września 2002 r. o reaktywację na V rok studiów w Instytucie Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej Dziekan tego wydziału decyzją z dnia [...] 2007 r. opartą m.in. na postanowieniach § 27 ust. 3-6 Regulaminu studiów obowiązującego od 1 października 2003 r., odmówił zgody na wznowienie studiów na V roku oraz na niższych latach na kierunku psychologii specjalność psychologia stosowana. Organ I instancji doszedł do przekonania, iż nie jest możliwe reaktywowanie skarżącego na rok V lub lata niższe, gdyż nie jest możliwe wyrównanie różnic programowych wynikających z treści minimów programowych na kierunku psychologia zawartych w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 1997 r. oraz z minimów programowych na tym kierunku wynikających z przepisów z 2002 r. oraz z uchwały Rady Wydziału o zatwierdzeniu programu studiów na kierunku psychologia stosowana. Organ podkreślił, że w okresie reaktywowania na II rok studiów od 1.10.2004 r., nie spełnił skarżący warunku wyrównania różnic programowych dotyczących jeszcze I roku studiów, gdyż nie zdał egzaminu z przedmiotu "psychologia ogólna, część D – emocje i motywacje" oraz nie uzyskał zaliczenia z przedmiotu "psychologia rozwoju człowieka w biegu życia". Istniejące w czasie podejmowania decyzji w przedmiocie zgody na reaktywację na studia różnice programowe powodują, iż dla reaktywacji na V roku konieczne byłoby zaliczenie całego II roku z wyjątkiem przedmiotów "psychologia stresu", języka obcego, oraz fakultetu, całego III roku za wyjątkiem "psychologii społecznej", I części "psychiatrii klinicznej" oraz fakultetu, całego IV roku za wyjątkiem pracowni fakultatywnej oraz całego roku V za wyjątkiem pracowni fakultatywnej. Zdaniem Dziekana WZiKS tak olbrzymie różnice programowe wynikające z innego profilu studiów niż przerwane w 1996 r. wskazują na brak możliwości wznowienia studiów także na latach niższych, co uzasadnia odmowę zgody na reaktywację na studia.

W odwołaniu od tej decyzji J. R. podnosił, że pod koniec lat osiemdziesiątych zdał egzamin wstępny na kierunek psychologia prowadzony na Wydziale Filozoficzno-Historycznym (później Filozoficznym), a w następnym roku zatrudniona tamże na stanowisku kierownika Zakładu Psychologii Klinicznej D. K. – J., żądała od Dyrekcji Instytutu uniemożliwienia skarżącemu studiowania i zdobycia wykształcenia, uznając go jako psycholog kliniczny za osobę niepełnosprawną. Zdaniem odwołującego się od tego czasu szereg osób związanych z Instytutem i Wydziałem podejmowało działania polegające na wymuszaniu zaliczania przedmiotów bez możliwości uczęszczania na zajęcia, rozpatrzeniu jego wniosku z 23.09.2002 r. o reaktywację przez tę samą osobę będącą wówczas Dyrektorem Instytutu, mobbing ze strony niektórych pracowników, zniesławienie przez wykładowcę, nieuznanie wystawionego przez komisję urlopu lekarskiego pomimo posiadania II klasy inwalidztwa. Nie zostało uwzględnione podanie o powtórne przeniesienie do Instytutu Psychologii gdzie radził sobie bez zarzutu.

Zaskarżoną odwołaniem decyzję Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z [...] 2007 r. uznał J. R. za wyjątkowo niepraworządną i nieuzasadnioną, napisaną w sposób złośliwy i wbrew oczywistym faktom, z punktu widzenia moralnego haniebną i godzącą w dobre imię Uczelni.

W uzupełniającym odwołania, piśmie z dnia 31.10.2007 r., podnosił, że jest inwalidą i w trakcie studiów uzyskał orzeczenie urlopu zdrowotnego, którego Wydział nie uznał. Skarżący twierdził, że jego wolą jest powrót "na stare studia", na których sobie radził bez zarzutu i sfinalizowanie wykształcenia.

Rozpatrując odwołanie Rektor Uniwersytetu dokonał dalszych szczegółowych ustaleń.

Okres, w którym studiował Pan J. R. w Instytucie Psychologii Wydziału Filozoficzno-Historycznego, tj. lata 1985 i 1989-1994 był czasem wprowadzania wielu zmian programowych, praktycznie modyfikowanych co roku. W tym czasie na kierunku psychologia nie obowiązywały minima programowe ustalane przez resort szkolnictwa wyższego. Dopiero uchwałą Nr 583/99 z dnia 28 października 1999 r. Rada Główna Szkolnictwa Wyższego, działając na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.), określiła minimalne wymagania programowe (tzw. kanony) dla studiów magisterskich na kierunku "psychologia". Ponadto, dla specjalności psychologia stosowana na kierunku psychologia ustalono prócz minimum przedmiotów kształcenia ogólnego i przedmiotów podstawowych dla kierunku psychologia, dalsze przedmioty kierunkowe (specjalistyczne) dla specjalności psychologia stosowana.

Zgodnie z ww. uchwałą w ramach przedmiotów kształcenia ogólnego należało zrealizować następujące przedmioty wraz z minimalnym obciążeniem godzinowym:

1. Filozofia z elementami logiki – 45 godz.

2. Biologiczne podstawy zachowania – 90 godz.

3. Języki nowożytne (w tym obowiązkowo angielski) – 180 godz.

4. Wychowanie fizyczne – 60 godz.

5. Przedmiot do wyboru (np. informatyka, historia sztuki, przedmiot przyrodniczy lub inny nie związany bezpośrednio z kierunkiem studiów) – 30 godz.

Natomiast w ramach przedmiotów podstawowych należało zrealizować:

1. Wprowadzenie do psychologii – 60 godz.

2. Historia myśli psychologicznej – 30 godz.

3. Metodologia ze statystyką – 120 godz.

4. Psychometria i diagnoza psychologiczna – 120 godz.

W ramach bloku przedmiotów kierunkowych student powinien był zrealizować:

1. Psychologia ogólna: procesy poznawcze – 90 godz.

2. Psychologia ogólna: emocje, motywacja – 60 godz.

3. Psychologia ogólna: osobowość – 60 godz.

4. Psychologia ogólna: różnice indywidualne – 60 godz.

5. Psychologia społeczna – 120 godz.

6. Psychologia rozwoju człowieka w cyku życia – 60 godz.

Dodatkowo, w zaleceniach zawartych w załączniku do uchwały wskazano, że przedstawione "minima" powinny stanowić punkt wyjścia i warunek konieczny dalszego kształcenia specjalistycznego; realizacja zarówno programu "minimum", jak i programu specjalistycznego zakłada konieczność stosowania aktywizujących metod kształcenia (warsztaty, staże, praktyki indywidualne itp.) specyficznie dopasowanych do całej struktury w danym ośrodku.

Dziekan Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej wyżej opisaną decyzją z dnia [...] 2004 r., utrzymaną w mocy decyzją Rektora z [...] 2004 r. wyraził zgodę na reaktywację J. R. z dniem 1 października 2004 r. na II roku studiów dziennych w Instytucie Psychologii Stosowanej tego Wydziału, zobowiązując jednocześnie do uzupełnienia różnic programowych w zakresie:

- przedmiotów z pierwszego roku studiów – w postaci:

1. Procesy emocji motywacji i kontroli,

2. Psychologia rozwoju człowieka w biegu życia;

- przedmiotów koniecznych do realizacji na drugim roku studiów:

1. Teoria osobowości,

2. Motywacja w kontekście społecznym,

3. Zagadnienia inwalidztwa i rehabilitacji,

4. Psychologia Ja i tożsamość,

5. Wprowadzenie do filozofii i metodologii nauki,

6. Metodologia psychologii,

7. Elementy informatyki i obsługi komputera,

8. Psychopatologii jednostki.

W uzasadnieniu decyzji Dziekan Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej wskazał, że wyrażenie zgody na reaktywację (wznowienie studiów) od drugiego roku studiów uzasadnione jest brakiem egzaminu z kanonu podstawowego – Metodologii, która objęta jest programem studiów właśnie drugiego roku, a także dziesięciu innych przedmiotów, co wynika z różnicy programowej oraz wyboru przy wniosku o reaktywację na studia specjalności psychologii stosowanej.

Ustalił Rektor przebieg sesji egzaminacyjnej w związku z faktycznym kontynuowaniem studiów przez J. R. w roku akademickim 2004/2005.

Ustalono, że egzamin z psychopatologii jednostki J. R. zdawał czterokrotnie, tj. egzamin pisemny w dniu 28 czerwca 2005 r. (I termin – w sesji letniej), uzyskując ocenę niedostateczną, egzamin pisemny w dniu 12 września 2005 r. (II termin – w sesji poprawkowej), ponownie uzyskując ocenę niedostateczną. Egzamin ten został jednak unieważniony na wniosek studenta ze względu na fakt, że domagał się pisania egzaminu na komputerze argumentując trudnościami z ręcznym pisaniem. Powtórny egzamin w ramach II terminu, przy użyciu komputera-laptopa odbył się w dniu 30 września 2005 r., ponownie zakończony oceną niedostateczną. Pismem złożonym w Uczelni w dniu 12 października 2005 r. J. R. zwrócił się wówczas o wyznaczenie terminu egzaminu komisyjnego z ww. przedmiotu. Na odmowę wyrażenia zgody na egzamin komisyjny złożył odwołanie do Prorektora ds. dydaktyki, który w dniu 27 października 2005 r. wyraził zgodę na przeprowadzenie egzaminu komisyjnego. W skład komisji egzaminacyjnej, wyznaczonej na podstawie § 8 ust. 3 i 4 Regulaminu studiów w Uniwersytecie weszli: przewodniczący – dr hab. L. P., egzaminator – dr hab. D. J., prof. , egzaminator – dr P. S.

Egzamin komisyjny odbył się w dniu 14 grudnia 2005 r. i został przerwany ze względu na złe samopoczucie J. R. Następny termin egzaminu komisyjnego został wyznaczony na dzień 11 stycznia 2006 r. – student ponownie uzyskał ocenę niedostateczną.

Kolejnym przedmiotem, który J. R. winien był zaliczyć to psychologia rozwoju człowieka w biegu życia. Praca pisemna z tego przedmiotu została oceniona negatywnie przez kolejno dr A. K., a następnie w ramach sesji poprawkowej w dniu 6 marca 2006 r., na wniosek Dyrektora Instytutu Psychologii Stosowanej, przez adiunkta w tym Instytucie – dr M. W., jako niespełniająca wymogów stawianych tego rodzaju opracowaniom. W związku z tym J. R. nie mógł uzyskać zaliczenia z ćwiczeń z tego przedmiotu, a w konsekwencji przystąpić do egzaminu.

Do egzaminu z kolejnego przedmiotu – psychologia ogólna, część D: Emocje i motywacje, wyznaczonego w sesji letniej roku akademickiego 2004/2005 na dzień 17 czerwca 2005 r. J. R. nie przystąpił. Pomimo to, za zgodą władz Uczelni zdawał go dwukrotnie w sesji poprawkowej – po raz pierwszy w dniu 12 września 2005 r., uzyskując ocenę niedostateczną (w ramach egzaminu testowego student uzyskał 10 punktów na 60 możliwych), po raz drugi – w dniu 30 września 2005 r., ponownie uzyskując ocenę niedostateczną (w ramach egzaminu testowego student uzyskał 7,5 punktów na 60 możliwych).

Wskazano, że w tych okolicznościach 21 listopada 2005 r. J. R. złożył wniosek o warunkowy wpis na III rok studiów, z powodu niezaliczenia w/w trzech przedmiotów. Dziekan Wydziału decyzją z [...] 2005 r. wpisał J. R. na III rok studiów z obowiązkiem uzupełnienia trzech przedmiotów w wyznaczonych terminach. W ramach tej decyzji skarżący przystąpił do wyżej opisanego egzaminu komisyjnego z przedmiotu psychopatologia jednostki, w ramach sesji poprawkowej ponownie w dniu 6 marca 2006 r. oceniono pracę pisemną z przedmiotu psychologia rozwoju człowieka w biegu życia. Na prośbę skarżącego z 10.02.06 wyznaczony do 15 lutego 2006 r. termin do uzupełnienia egzaminu z przedmiotu: psychologia ogólna część D: Emocje i motywacje, przeniesiono na 8.03.2006 r. Na wylosowane w dniu 8.03.2006 r. 3 pytania z puli 30, udzielono odpowiedzi na ocenę niedostateczną, co skutkowało niedostateczną oceną końcową z egzaminu. W egzaminie uczestniczył przedstawiciel samorządu studentów.

Te okoliczności były brane pod uwagę jako podstawa wyżej opisanej Decyzji Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z dnia [...] 2006 r. w przedmiocie skreślenia J. R. z listy studentów z powodu niezaliczenia II roku.

Podkreślono, że jeszcze przed podjęciem tej decyzji w uwzględnieniu zastrzeżeń, w związku z niemożnością uczęszczania na zajęcia z przedmiotu metodologia psychologii z powodu kolizji z innym przedmiotem uznano, że obowiązek zaliczenia tego przedmiotu może być przeniesiony na rok akademicki 2006/2007 pod warunkiem zaliczenia wszystkich przedmiotów w semestrze zimowym i letnim w roku akademickim 2005/2006.

Uzasadniając decyzję z dnia 30 stycznia 2008 r., Rektor zaznaczył, iż przed jej podjęciem zapoznał się także, ze stanowiskiem Dyrekcji Instytutu Psychologii Stosowanej zawartym w piśmie z dnia 10 września 2007 r. skierowanym do Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej, a także w piśmie Dyrekcji Instytutu Psychologii Stosowanej z dnia 5 listopada 2007 r. skierowanym do radcy prawnego, oraz z opiniami poprzedzającymi wcześniejsze decyzje.

Wskazując na przepis § 27 ust. 3 Regulaminu studiów obowiązującego od 1 października 2003 r., który warunkuje wznowienie studiów od wyrównania różnic spowodowanych zmianą planów i programów studiów, Rektor dokonał dalszych ustaleń.

Stwierdzono, że w chwili złożenia przez J. R. wniosku o reaktywację na studia, standardy kształcenia, istotnie wpływające na treść programów nauczania obowiązujących na uczelniach wyższych, były określone rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz.U. Nr 116, poz. 1004 z późn.zm.) , które weszło w życie z dniem 8 sierpnia 2002 r. W załączniku nr 51 do ww. rozporządzenia zostały określone standardy kształcenia na kierunku psychologia, gdzie jako wymagania ogólne ustalono, że studia magisterskie na kierunku psychologia trwają 5 lat (10 semestrów), zaś łączna liczba godzin zajęć wynosi około 2.600, w tym 1185 godzin określonych w standardach nauczania. Ponadto, zgodnie z ww. standardami absolwent kierunku psychologia powinien posiadać podstawową wiedzę teoretyczną i empiryczną z zakresu psychologii ogólnej; zdobyć przygotowanie metodologiczne; opanować podstawy logiki, socjologii, wiedzy o biologicznych wyznacznikach zachowania, psychopatologii itp.; posiadać podstawowe umiejętności praktyczne w zakresie doradztwa i realizacji samodzielnych działań.

Dobre przygotowanie merytoryczne i metodologiczne powinno być podstawą umiejętności planowania i realizacji własnych projektów poznawczych oraz planowania i realizacji interwencji psychologicznych dotyczących różnych dziedzin życia społecznego.

Ponadto, ww. rozporządzenie w załączniku nr 51 określało grupy przedmiotów i minimalne obciążenia godzinowe, tj. przedmioty kształcenia ogólnego, przedmioty podstawowe oraz przedmioty kierunkowe.

Przewidziane standardami minimalne obciążenie w poszczególnych grupach przedmiotów przedstawiało się następująco:

A. Przedmioty kształcenia ogólnego 405

1. Filozofia i elementy logiki 45

2. Biologiczne podstawy zachowania 90

3. Języki nowożytne (w tym obowiązkowo angielski) 180

4. Wychowanie fizyczne 60

5. Przedmiot do wyboru (np. informatyka, historia sztuki, przedmiot przyrodniczy lub inny niezwiązany z kierunkiem studiów) 30

B. Przedmioty podstawowe 330

1. Wprowadzenie do psychologii 60

2. Historia myśli psychologicznej 30

3. Metodologia ze statystyką 120

4. Psychometria i diagnoza psychologiczna 120

C. Przedmioty kierunkowe 450

1. Psychologia ogólna: procesy poznawcze 90

2. Psychologia ogólna: emocje, motywacja 60

3. Psychologia ogólna: osobowość 60

4. Psychologia ogólna: różnice indywidualne 60

5. Psychologia społeczna 120

6. Psychologia rozwoju człowieka w cyklu życia 60

W zaleceniach wskazano także, że przedstawione standardy powinny stanowić punkt wyjścia i warunek konieczny dalszego kształcenia specjalistycznego. Ponadto realizacja zarówno programu studiów, jak i programu specjalistycznego zakłada konieczność stosowania aktywizujących metod kształcenia (warsztaty, staże, praktyki indywidualne itp.) specyficznie dopasowanych do całej struktury w danym ośrodku.

W związku z powyższymi zmianami prawnymi istniała konieczność zmiany programu nauczania na kierunku psychologia, specjalność psychologia stosowana. W związku z tym, Rada Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej wielokrotnie podejmowała uchwały w sprawie zmiany programu nauczania, m.in. uchwała z dnia 15 grudnia 2004 r., uchwała z dnia 21 września 2005 r., uchwała z dnia 26 kwietnia 2006 r. oraz uchwała z dnia 22 listopada 2006 r.

Po zapoznaniu się z opinią Dyrektora Instytutu Psychologii Stosowanej dr hab. D. J. oraz Zastępcy Dyrektora Instytutu Psychologii Stosowanej ds. studenckich dr A. W., zawartą w piśmie z dnia 21 lipca 2004 r., w piśmie z dnia 7 września 2004 r. oraz piśmie z dnia 9 lutego 2006 r. dotyczącą wyrównania różnic programowych przez J. R., Prorektor ds. dydaktyki uznał, że ocena różnic programowych dokonana przez Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej jest prawidłowa, tzn.

a) do zaliczenia pierwszego roku studiów konieczne jest uzupełnienie dwóch przedmiotów, tj.:

1) psychologia ogólna, część D – emocje i motywacje,

2) psychologia rozwoju człowieka w biegu życia;

b) powinien zaliczyć cały drugi rok studiów, z wyjątkiem przedmiotów:

1) psychologia stresu,

2) język obcy,

3) fakultet;

c) powinien zaliczyć cały trzeci rok studiów, z wyjątkiem przedmiotów:

1) psychologia społeczna,

2) psychiatria kliniczna – część I,

3) fakultet;

d) powinien zaliczyć cały czwarty rok studiów, z wyjątkiem pracowni fakultatywnej;

e) powinien zaliczyć cały piaty rok studiów, z wyjątkiem pracowni fakultatywnej.

Z tych względów Rektor Uniwersytetu za własną przyjął ocenę organu I instancji, że brak zaliczenia większości przedmiotów podstawowych oraz kierunkowych na kierunku psychologii, specjalność psychologia stosowana w Instytucie Psychologii Stosowanej na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej uzasadniał odmowę wyrażenia zgody na wznowienie przez J. R. przerwanych w 1996 r. studiów nie tylko na V roku, ale także na niższych latach studiów. Rektor podkreślił, że program nauczania realizowany w Instytucie Psychologii Wydziału Filozoficznego, na którym studia zostały przerwane skreśleniem z listy studentów, ma zdecydowanie różny profil od programu nauczania realizowanego w Instytucie Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej.

Rektor podkreślił, że celem studiów psychologicznych realizowanych na Wydziale Filozoficznym jest wszechstronne przygotowanie studentów do podejmowania różnorodnych zadań, jakie stawia przed psychologiem współczesny świat. Te studia nie mają charakteru ściśle zawodowego, dają natomiast absolwentowi podstawowe kompetencje interpersonalne, diagnostyczne, terapeutyczne i badawcze w zakresie psychologii. Dzięki takiemu uniwersalnemu przygotowaniu osoba kończąca studia na tym kierunku może podejmować pracę i rozwijać bardziej specjalistyczne umiejętności nie tylko w tradycyjnych miejscach pracy psychologów – poradniach czy szpitalach, ale również w zarządzaniu, doradztwie personalnym, reklamie i polityce.

Natomiast, absolwent psychologii stosowanej jest przygotowany do podjęcia pracy zawodowej w roli psychologa i w każdej innej wymagającej wiedzy i umiejętności psychologicznych, takich jak nawiązywanie kontaktów, porozumiewanie się z jednostkami, grupami, kształtowanie postaw i zachowań innych ludzi, organizowanie zarówno warunków pracy zawodowej, działalności społecznej, szeroko pojęta poprawa życia ludzkiego, podnoszenie jego jakości.

Rektor ustalił, że z dniem 1 października 2007 r. weszło w życie kolejne rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki (Dz.U. Nr 164, poz. 1166). W załączniku Nr 87 do tego rozporządzenia określone zostały standardy kształcenia dla jednolitych studiów magisterskich na kierunku psychologia. Zgodnie z nimi studia takie trwają nie krócej niż 10 semestrów, liczba godzin zajęć nie powinna być mniejsza niż 2700, a liczba punktów ECTS (European Credit Transfer System) nie powinna być mniejsza niż 300. Następnie w uzasadnieniu swej decyzji Rektor przytoczył uregulowania tego Rozporządzenia dotyczące kwalifikacji absolwenta jakie winien uzyskać w następstwie realizacji standardów kształcenia, grupy treści kształcenia, minimalną liczbę godzin zajęć zorganizowanych i minimalną liczbę punktów ECTS.

Organ wskazał, że celem dostosowania do obowiązujących standardów kształcenia, od roku akademickiego 2007/2008, plan studiów na kierunku psychologia, specjalność psychologia w Instytucie Psychologii Stosowanej uległ ponownie zmianie. Rektor przytoczył w uzasadnieniu decyzji obowiązujący od roku akademickiego 2007/2008 na kierunku psychologia, specjalność psychologia stosowany program nauczania i plan studiów, na poszczególnych latach studiów od I-go do V roku studiów (str. 15-19 uzasadnienia decyzji).

W przekonaniu Rektora stwierdzony brak zaliczenia większości przedmiotów podstawowych oraz kierunkowych, a także stwierdzone różnice programowe w toku studiów uzasadniają odmowę wyrażenia zgody na reaktywację przez J. R. na V lub na niższych latach studiów na kierunku psychologii, specjalność psychologia stosowana w Instytucie Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej, co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nazwaną "odwołaniem" na powyższą decyzję złożył J. R. W skardze, oraz w złożonym dnia 14 stycznia 2009 r. załączniku do protokołu rozprawy, skarżący wniósł o "anulowanie" niesprawiedliwej decyzji. Nie wskazując naruszonych przepisów prawa, skarżący zarzucił, iż decyzja jest niepraworządna, a organ nie miał prawa powtórnie rozważać w decyzji o przywróceniu praw studenta, oraz zlekceważył ustalenia poczynione przez Sąd w poprzednich wyrokach. Zdaniem skarżącego prawa studenta miał przywrócone dwukrotnie w 1998 r. i 2004 r., a jego podanie z 23 września 2002 r. o reaktywację nie zostało załatwione prawidłowo, gdyż nie tylko nie został reaktywowany na V roku studiów, lecz Rektor działający przez Prorektora ds. dydaktyki odmówił reaktywacji w ogóle. W przekonaniu skarżącego z poprzednich rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że będzie kontynuował studia, a Dziekan Wydziału miał tylko rozstrzygnąć, od którego roku.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), przedmiotem kognicji Sądu, jest kontrola pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej ustawa ppsa – sprawując kontrolę zgodności z prawem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie jednak z przepisem art. 153 powołanej ustawy ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd i organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Dokonana na tych zasadach kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, iż skarga nie jest uzasadniona.

Trafnie skarżący podnosi, że przedmiotem sprawy jest jego wniosek z dnia 23 września 2002 r. skierowany do Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej o reaktywację na V roku studiów w Instytucie Psychologii Stosowanej na tym Wydziale.

W zakresie rozpatrzenia tego wniosku, sprawa po raz trzeci jest przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wobec treści zarzutów skargi, pomimo przytoczenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rektora z dnia 30 stycznia 2008 r., treści rozstrzygnięć wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej sprawie oraz zawartych w nich ocen prawnych i wskazówek, należy je przytoczyć ponownie w niezbędnym zakresie gdyż wchodzą one w krąg okoliczności podlegających ocenie Sądu czy zostały naruszone.

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2004 r. (sygn. II SA/Kr 2597/03) – dalej wyrok z 5.04.2004 r. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność decyzji Prorektora z dnia [...] 2003 r. oraz nieważność decyzji Dyrektora Instytutu Psychologii Stosowanej zawartej w piśmie do skarżącego nadanym dnia [...] 2003 r., którymi odmówiono wyrażenia zgody na reaktywację na V roku studiów, o którą wystąpił skarżący wnioskiem z 23 września 2002 r.

Skutkiem stwierdzenia nieważności tych decyzji, było pozostawanie wniosku o reaktywację z 23 września 2002 r. do rozpatrzenia przed właściwymi organami Uczelni. Zarazem w uzasadnieniu tego wyroku WSA zawarł następujące oceny prawne;

rozpatrzenie wniosku z 23 września 2002 r. w ponownym postępowaniu winno nastąpić w oparciu o przepisy obowiązującego od 1 października 2003 r. Regulaminu studiów uchwalonego przez Senat uchwałami z 23 stycznia 2003 r. i 30 kwietnia 2003 r. Regulamin ten zastąpił obowiązujący do 30 września 2003 r. Regulamin studiów uchwalony 23.01.2002 r., ale zawierający identyczne postanowienia co do skreślenia i ponownego przyjęcia na studia;

formą wyrażenia ewentualnej zgody na wznowienie studiów lub jej odmowy jest decyzja;

organem właściwym w I instancji jest dziekan właściwego wydziału, a podanie o wznowienie studiów składa się za pośrednictwem dyrektora instytutu.

Wyrokiem z dnia 21 września 2005 r. sygn. III SA/Kr 1122/04- dalej wyrok z 21.09.2005 – Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylił zaskarżoną decyzję Rektora z dnia [...] 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z dnia [...] 2007 r. orzekającą o wyrażeniu zgody na wznowienie przez skarżącego z dniem 1 października 2004 r. studiów dziennych w Instytucie Psychologii Stosowanej WZiKS na II gim roku, wraz ze zobowiązaniem do wyrównania wskazanych w decyzji różnic programowych.

Skutkiem uchylenia tych decyzji było pozostawanie nadal wniosku skarżącego z dnia 23 września 2002 r. o wznowienie studiów do rozpatrzenia przez organy Uczelni. Już w uzasadnieniu tego wyroku odniósł się Sąd do zarzutu ówczesnej skargi, iż zaskarżone decyzje naruszyły ocenę prawną zawartą w wyroku z 5 kwietnia 2004 r., uznając je za bezzasadne.

Na tle uregulowań § 27 Regulaminu studiów obowiązującego od 1 października 2003 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł następującą ocenę prawną;

zasadą jest, że jeżeli od daty skreślenia z listy studentów przerwa wynosi więcej niż 5 lat, przyjęcie na studia następuje na ogólnych zasadach rekrutacji na I rok studiów,

w wypadku gdy przerwa wynosi więcej niż 5 lat od daty skreślenia, dziekan może wyrazić zgodę na odstępstwo od zasady przyjęcia na studia na ogólnych zasadach rekrutacji,

akt zgody na wznowienie studiów po upływie 5 lat od daty skreślenia powoduje ponowne przyjęcie na studia na zasadach określonych postanowieniami § 27 ust. 2, 3 i 4 Regulaminu studiów, przy zachowaniu innych wymogów Regulaminu m.in. spełnienia warunków wpisu na każdy rok akademicki (§ 7 ust. 1),

istota instytucji ponownego przyjęcia na studia nie polega na wznowieniu studiów tylko na tym roku na , którym nastąpiła przerwa spowodowana skreśleniem czy rezygnacją ze studiów,

organ uczelni wyrażający zgodę na wznowienie studiów ocenia, na którym roku wznawianych studiów, z uwagi na ich aktualny plan i program sytuują osobę wznawiającą studia przedmioty zrealizowane według planu i programu studiów przed ich przerwaniem. Wznowienie studiów winno nastąpić od takiego etapu (roku, semestru), który umożliwia wyrównanie różnic spowodowanych zmianą planów i programów studiów.

W uzasadnieniu tego wyroku za bezzasadne uznano stanowisko, upatrujące "sprecyzowania warunków" w wyroku z 5.04.2004 r., na których (a w szczególności, że na V rok) ma nastąpić przywrócenie skarżącego na studia.

Wbrew zarzutom obecnej skargi w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 września 2005 r. nie przesądził Sąd, o zasadności żądania reaktywacji skarżącego na studia. Wskazano tylko na jakich warunkach – wynikających z przepisów Regulaminu studiów – zgoda taka może (a nie musi ) być udzielona, oraz jakie okoliczności winien organ ustalić w przypadku wyrażenia zgody na reaktywację ale na roku innym niż ten, na którym nastąpiło skreślenie ze studiów.

Wyjaśnił także Sąd w uzasadnieniu przesłanki, z powodu których w oparciu o przepis art. 152 ustawy ppsa nie orzekał o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji, gdyż wówczas już przed prawomocnością tego wyroku ustała by podstawa do kontynuowania faktycznie wznowionych na II roku studiów przez skarżącego.

Przedmiotem sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2007 r. sygn. III SA/Kr 809/06, była kwestia skreślenia skarżącego z listy studentów II roku studiów stacjonarnych Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej na kierunku psychologia stosowana. Uchylając decyzję Rektora z dnia [...] 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Dziekana WZiKS z dnia [...] 2006 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy studentów, miał Sąd na uwadze, że tylko do czasu prawomocności wyroku z dnia 21 września 2005 r., tj. do dnia 24 stycznia 2006 r. skarżący był studentem II roku studiów dziennych (od 1 września 2005 r. stacjonarnych). Z chwilą uprawomocnienia się wyroku z dnia 21.09.2005 r. została wyeliminowana bowiem decyzja Dziekana z [...] 2004 r., wyrażająca zgodę na reaktywację od II roku studiów, a od dnia 24 stycznia 2006 r. status skarżącego był nieuregulowany, gdyż dalej oczekiwał na rozstrzygnięcie wniosku z 23 września 2002 r. o reaktywację na studia.

Zarazem wyrokiem tym uchylona została decyzja Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej z [...] 2005 r., w przedmiocie zgody na warunkowy wpis skarżącego na III rok studiów.

W wyroku tym zawarł Sąd wskazanie, że wobec wejścia w życie z dniem 1 września 2005 r. ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365), stosownie do przepisu art. 259 ust. 1 pkt 3 tej ustawy brak zakończenia prawomocnymi decyzjami sprawy z wniosku z dnia 23 września 2002 r. o wznowienie studiów oznacza, że rozpoznanie tego wniosku winno nastąpić w świetle przepisów dotychczasowych tj. ustawy z 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.).

Punktem II gim tego wyroku, orzeczono na podstawie art. 152 ppsa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Wskazano, iż to rozstrzygnięcie umożliwia wykonanie wyroku z 21 września 2005 r. przez załatwienie decyzją sprawy z wniosku skarżącego z dnia 23 września 2002 r. o wznowienie studiów.

Skarżący odczytał zatem mylnie powołane wyżej rozstrzygnięcia i ich motywy. W szczególności z orzeczeń tych wynika, że po dacie złożenia w dniu 23 września 2002 r. wniosku o reaktywację na studia, skarżący tylko w okresie od 1 października 2004 r. do 24 stycznia 2006 r. miał status studenta II roku studiów dziennych (stacjonarnych) kierunku psychologia stosowana w Instytucie Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej wynikający z ostatecznych ale nieprawomocnych w następstwie złożenia skargi do Sądu, decyzji organów Uczelni.

Już w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu z dnia 5 kwietnia 2004 r. organy Uczelni ustaliły, że z udzielonej 8.12.1998 r. przez Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej zgody na wznowienie studiów skarżący nie skorzystał, nie wpisał się na studia i nie kontynuował studiów. W motywach swego podania z 23.09.2002 r. wskazywał okoliczności, z powodu których nie spełnił wszystkich wymagań reaktywacji, na którą uzyskał zgodę w 1998 r.

Podniesione przez skarżącego na rozprawie przed Sądem w dniu 14 stycznia 2009 r. twierdzenie, iż uważa się za reaktywowanego w 1998 r., a wniosek będący przedmiotem sprawy złożył na skutek fałszywej informacji nie ma prawnej doniosłości, skoro wniosku tego nie cofnął i przedmiotem sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją był wniosek z dnia 23 września 2002 r.

Żadna z wiążących organy i Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy ocen prawnych lub wskazań nie zostały w sprawie naruszone.

W czasie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365) – dalej ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym. Zawarte w przepisie art. 259 ust. 1 pkt 3 umieszczonym w Dziale VI-zmiany w przepisach obowiązujących, przepisach przejściowych i końcowych – tej ustawy, odesłanie do przepisów dotychczasowych przy rozpatrywaniu spraw wszczętych i zakończonych wydaniem decyzji, ale nieprawomocnej, nie ma doniosłości prawnej dla istoty sprawy.

Zarówno bowiem obowiązująca ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym jak i poprzednio obowiązująca do 31 sierpnia 2005 r. ustawa z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 z późn.zm.) – dalej ustawa o szkolnictwie wyższym – nie zawierały regulacji dotyczących bezpośrednio wznowienia studiów.

Zarówno ustawa o szkolnictwie wyższym – w art. 143 ust. 1, jak i obecnie obowiązująca ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 160 ust. 1 przewidują, że organizację i tok studiów oraz związane z tokiem studiów prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów.

W myśl przepisu § 27 ust. 6 Regulaminu studiów uchwalonego przez Senat Uniwersytetu z mocą obowiązującą od 1 października 2003 r., jeżeli od daty skreślenia z listy studentów przerwa wynosi więcej niż 5 lat, przyjęcie na studia następuje na ogólnych zasadach rekrutacji na I rok studiów, chyba że dziekan postanowi inaczej.

Pomimo przerwy w studiach spowodowanej skreśleniem z dniem 29 listopada 1996 r. z listy studentów na V roku psychologii na ówczesnym Wydziale Filozoficzno-Historycznym, skarżący nie zamierza wznowić studiów na ogólnych zasadach rekrutacji na I rok studiów psychologii specjalność – psychologia stosowana w Instytucie Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej lecz ubiega się o reaktywację na V roku tego kierunku studiów.

Jest zatem oczywiste, że odstępstwo od wynikającej z § 27 ust. 6 Regulaminu studiów zasady jest możliwe tylko w oparciu o akt zgody dziekana właściwego wydziału, aczkolwiek wyrażony w formie decyzji. Nadanie aktowi organu Uczelni przymiotu aktu wyrażenia zgody na wznowienie studiów w sytuacji określonej tym przepisem zawiera w sobie immanentną przesłankę pewnego zakresu uznania przyznanego organowi, a więc swobody w równoprawnym rozstrzygnięciu co do wyrażenia zgody lub jej odmowy. Przepisy regulaminu nie nakładają na właściwego dziekana obowiązku wyrażenia zgody na wznowienie studiów zwłaszcza osoby, której przerwa w studiach trwa więcej niż 5 lat.

Natomiast przepisy regulaminu formułują warunki, w których wyrażenie zgody jest w ogóle możliwe. Zgodnie z § 27 ust. 3 wznowienie studiów jest uzależnione od wyrównania różnic spowodowanych zmianą planów i programów studiów. Taka regulacja oznacza, że organ właściwy do wyrażenia zgody na wznowienie studiów może udzielić zgody tylko wówczas gdy uzna, że po stronie osoby ubiegającej się o wznowienie studiów istnieje możliwość wyrównania różnic spowodowanych zmianą planów i programów studiów.

W poprzednich orzeczeniach zajął Sąd wiążące go obecnie stanowisko, że przewidziana § 27 ust. 4 regulacja, iż studia można wznowić na roku (semestrze) nie wyższym niż ten, na którym nastąpiła rezygnacja ze studiów bądź skreślenie, nie wyłącza dokonania przez organ oceny, iż z uwagi na zmianę planów i programów studiów, wyrównywanie różnic wymaga wznowienia studiów od roku (semestru) niższego niż ten, na którym nastąpiła przerwa. Przepis ten nie wyłącza też oceny organu, iż wyrównanie różnic wynikających ze zmiany planów i programów względem planów i programów studiów, które zostały przerwane nie jest możliwe bez powtórzenia studiów od początku.

Taka ocena leży u podłoża zaskarżonej decyzji, gdyż odmawiając skarżącemu zgody na wznowienie przerwanych studiów od jakiegokolwiek ich etapu uznały organy Uczelni, że aby zostać absolwentem kierunku psychologii ze specjalnością psychologii stosowanej, winien skarżący realizować wszystkie przedmioty (kanonowe i specjalistyczne), obowiązujące – według standardów, planów i programów – na tym kierunku i specjalności.

W myśl natomiast utrwalonego w piśmiennictwie (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz, Wyd. 3, 2000 r.; C.H. Beck str. 411 in) oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok NSA z 8.02.2006 r. II OSK 510/05 – w ONSiWSA 6/2006, poz. 168), kontrola pod względem zgodności z prawem decyzji, w których tkwi element uznania sprowadza się do oceny czy organ wskazał okoliczności, które w świetle prawa winien uwzględnić przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

Z tego punktu widzenia zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przepis art. 161 mającej w sprawie zastosowanie ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym przewidywał, że do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Jedną z naczelnych zasad tego postępowania jest wyrażona przepisem art. 15 kpa zasada dwuinstancyjności, realizująca na płaszczyźnie tego postępowania konstytucyjną zasadę (art. 78 Konstytucji RP) prawa do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Oznacza ona na gruncie kpa, że zaskarżona odwołaniem sprawa jest ponownie rozpoznawana i rozstrzygnięta merytorycznie przed organem II instancji. Temu celowi służy możliwość przeprowadzania w trybie art. 136 kpa postępowania uzupełniającego przed organem odwoławczym.

Zarazem jednak przepis art. 139 kpa stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Wyrażony tym przepisem zakaz reformationis in peius należy do podstawowych gwarancji procesowych służącego stronie prawa do obrony. Istota tego zakazu polega bowiem na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji na niekorzyść odwołującej się strony (por. B. Adamiak, J. Borkowski KPA – Komentarz, Wyd. 3 2000 r., C.H. Beck s. 546). Jego celem jest zniesienie obawy strony, że złożeniem odwołania może pogorszyć swoją sytuację procesową. Jak wyjaśniono natomiast w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r. FPS 2/98 – ONSA 1998/3/79, Lex. Nr 33217, oraz wyrok NSA z dnia 9 lutego 2007 r. II OSK 1270/06 – Lex Nr 325295) przepis art. 139 kpa nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnych a więc uchylających zaskarżoną odwołaniem decyzję i przekazujących sprawę do ponownego rozpatrzenia, ani nie ma zastosowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 kpa.

Tym bardziej nie narusza przepisu art. 139 kpa zaskarżona decyzja Rektora, która utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zgody na wznowienie studiów. Decyzja zaś organu I instancji wydana została w postępowaniu toczącym się od początku, po uchyleniu wyrokiem Sądu decyzji wyrażających zgodę na wznowienie studiów.

I na tej płaszczyźnie kontroli zaskarżona decyzja odmawiająca w ogóle zgody na wznowienie studiów nie narusza prawa.

W odniesieniu do oceny czy odmawiając zgody na wznowienie studiów organy naruszyły prawo wyjść należy od przypomnienia, że z dniem 1 września 2001 r. do obowiązującej wówczas ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym dodany został przepisem art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o szkolnictwie wyższym, ustawy o wyższych szkołach zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 85, poz. 924 z późn.zm.) przepis 4a. Przepis ten wprowadził zasadę (art. 4a ust. 1), że nauczanie w uczelni odbywa się w ramach kierunków studiów, zgodnie z ustalonymi standardami nauczania.

Wniosek skarżącego o reaktywację został złożony w czasie gdy obowiązywała już powyższa zmiana ustawy o szkolnictwie wyższym. W oparciu o powyższy przepis wydane zostało powołane w zaskarżonej decyzji rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz.U. Nr 116, poz. 1004 ze zm.), które weszło w życie 9.08.2002 r. Rozporządzenie to w załączniku Nr 51 określiło standardy nauczania dla studiów magisterskich na kierunku psychologia.

Według tych standardów ustalono plany i programy studiów na kierunku psychologia specjalność psychologia stosowana w Instytucie Psychologii Stosowanej Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej.

Znajduje zatem oparcie w przepisie § 27 ust. 3 regulaminu studiów porównanie różnic planów i programu studiów na kierunku psychologii na Wydziale Filozoficzno-Historycznym, które przerwało skreślenie z listy studentów w 1996 r. z planem i programem studiów na kierunku psychologii ze specjalnością psychologii stosowanej, podlegającemu od 2002 r. standardom nauczania.

Oparty na tej ocenie wniosek nie może być uznany za dowolny. Trzeba mieć na uwadze, iż odmawiając wyrażenia zgody na wznowienie studiów, organy Uczelni dysponowały także wiedzą o możliwościach skarżącego w zakresie nadrabiania zaległości w okresie, kiedy w następstwie udzielonej ostateczną, ale nieprawomocną decyzją z dnia [...] 2004 r., od dnia 1 października 2004 r. do dnia 24 stycznia 2006 r., jego status jako studenta II roku można było uznać za uregulowany.

Zgodnie z przepisem § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki (Dz.U. Nr 164, poz. 1166), jego przepisy w zakresie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, mają zastosowanie od dnia 1 października 2007 r., w odniesieniu do pierwszego roku studiów. Do kształcenia na wyższych latach stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis § 16 ust. 2 przewiduje jednak, że rada podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni prowadzącej dany kierunek studiów może dostosować plany studiów i programu nauczania realizowane na wyższych latach studiów, do standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków studiów oraz poziomów kształcenia określonych w rozporządzeniu. Załącznikiem Nr 87 do rozporządzenia uregulowane są standardy kształcenia na kierunku psychologii dla jednolitych studiów magisterskich.

Wskazując na te regulacje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rektor nie ustalił czy przedstawiony według standardów program studiów od I do V roku obowiązujący od roku akademickiego 2007/2008 miałby zastosowanie także, do studentów lat wyższych niż rozpoczynających I rok studiów w dniu 1 października 2007 r. Uchybienie to nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż Rektor dokonał także oceny w nawiązaniu do standardów na kierunku psychologii obowiązujących od 2002 r.

W swoim odwołaniu od decyzji z dnia [...] 2007 r., akcentował skarżący, że jego wolą było jedynie powrócić na stare studia, na których wcześniej sobie radził oraz sfinalizować swoje wykształcenie. Z teczki studenta z Wydziału Filozofii wynika, że taki wniosek złożył Dziekanowi tego Wydziału dnia 10.08.2007.

Jednakże przedmiotem sprawy jest podanie o reaktywowanie na studia na kierunku psychologii ale na innym Wydziale – Zarządzania i Komunikacji Społecznej i z określoną specjalnością. Kwestia urlopu zdrowotnego, dotyczy okoliczności poprzedzających skreślenie z listy studentów w 1996 r.

Z dokumentów dotyczących sprawy na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej wynika, że orzeczeniem właściwego organu od 29.07.2003 r. na trwale został skarżący zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i uznany m.in. za osobę wymagającą częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

Podstawę takich orzeczeń stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 z późn.zm.). Przepisy ustawy i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. Nr 139, poz. 1328), określają standardy i kryteria klasyfikowania do stopnia niepełnosprawności. Zaliczenie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oznacza naruszenie sprawności organizmu powodujące czasową i częściową potrzebę pomocy w pełnieniu ról społecznych w okresach wynikających ze stanu zdrowia. Przepisy powyższej ustawy określają organy i formy rehabilitacji zawodowej i społecznej.

Wynikające z przedstawionego organom uczelni orzeczenia o stopniu niepełnosprawności informacje w świetle przepisów prawa i postanowień Regulaminu studiów nie obligują organów Uczelni do formowania dla potrzeb decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na wznowienie studiów przez skarżącego odstępstw od obowiązujących na danym kierunku standardów nauczania oraz przewidywanego programem i regulaminem studiów ich toku.

Decyzja w przedmiocie wyrażenia zgody na wznowienie studiów jest oparta właśnie na ocenie, czy konkretna osoba jest w stanie i ewentualnie z jakiego etapu wznowionych studiów wyrównać różnice wynikające ze zmiany planów i programów studiów.

Organy Uczelni w zakresie przyznanych im Regulaminem Studiów kompetencji dokonały oceny w powyższym zakresie i wskazały okoliczności, które były brane pod uwagę przy odmowie wyrażenia zgody na reaktywację na studia. Okoliczności brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego z 23 września 2002 r. należą do okoliczności określonych Regulaminem studiów, które winny być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o wznowienie studiów.

Zaskarżona decyzja odmawiająca zgody skarżącemu na wznowienie studiów jest zgodna z prawem.

Skarżący zarzuca, iż nie było mu znane pismo Dyrekcji Instytutu Psychologii Stosowanej z dnia 10.09.2007 r. skierowane do Dziekana Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej, a powołane w zaskarżonej decyzji Rektora Uniwersytetu jako jeden z dokumentów, z którym organ zapoznał się przed wydaniem decyzji.

Stosownie do postanowień § 27 ust. 5 Regulaminu studiów zgodę na wznowienie studiów wyraża dziekan na wniosek studenta złożony za pośrednictwem dyrektora instytutu. Taka regulacja przesądza, iż przedstawiając wniosek dyrektor instytutu jest co najmniej uprawniony do ustosunkowania się do takiego wniosku.

Taki charakter ma powyższe pismo podpisane przez Dyrektora Instytutu Psychologii Stosowanej i dwoje zastępców Dyrektora, wobec ponownego rozpatrywania wniosku z dnia 23 września 2002 r. o wznowienie studiów.

Pismo to znajduje się w przedstawionych w dniu 7 kwietnia 2008 r. przy odpowiedzi na skargę aktach sprawy, a skarżący odniósł się do jego treści w złożonym dnia 14 stycznia 2009 r. załączniku do rozprawy.

Okoliczność zatem, iż przed wydaniem decyzji skarżącemu nie był znana treść tego pisma, na które zresztą organ I instancji się nie powoływał, nie stanowi uchybienia procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rektor w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał całokształt materiałów jakie stanowiły podstawę jego decyzji.

Z tych przyczyn w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.