Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 518/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 57 § 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt. II SAB/Wa 1122/15, o odrzuceniu skargi J. K. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt. II SAB/Wa 1122/15, odrzucił skargę J. K. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w skardze stwierdził, że zarzuca organowi bezczynność w zakresie nieuwzględnienia jego prawa do uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim poprzez niedoprowadzenie do wstrzymania wykonania rozkazu personalnego nr [...]. Jednocześnie wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej, zobligowanie tego organu do ustalenia okresów pomiędzy datą zwolnienia ze służby a datą mianowania na stanowisko w związku z przywróceniem do służby, uznanie bezczynności tego organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, m.in. z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a.

Pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. wezwano skarżącego, pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia jej braków formalnych w terminie 7 dni, poprzez wyraźne wskazanie, co uczynił przedmiotem zaskarżenia - akt (decyzję, postanowienie, inny akt) lub czynność czy też bezczynność organu. Dodatkowo Sąd poinformował skarżącego, że w przypadku, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu należy wskazać, czy skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 37 § 1 K.p.a.

Z uwagi na nieuzupełnienie w wymaganym terminie braków formalnych skargi Sąd odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.

Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wskazał, że nie odpowiedział na wezwanie Sądu ze względów od niego niezależnych, ponieważ nie będąc prawnikiem nie mógł w tak krótkim czasie ustalić co jest "legalnym przedmiotem żądania sądu – błąd formalny w postaci niedoprecyzowania sądowi przedmiotu skargi, czy niewyczerpanie drogi zaskarżenia czynności lub bezczynności". Podał, że przedmiotem kontroli uczynił bezczynność organu w ustaleniu mu prawa do uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim po wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby i decyzji MSW zmieniającej termin zwolnienia. Według skarżącego jego oczekiwanie jest widoczne w wezwaniu organu do działania jak i w skardze oraz zrozumiałe i możliwe do odczytania chociażby na podstawie analizy odpowiedzi organu na skargę.

Końcowo wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jego oddalenie. Podkreślił, że w okresie, w którym skarżący był zobowiązany przez Sąd na uzupełnienie braków formalnych skargi pełnił on służbę w Warszawie a jej uzupełnienie nie wymagało, wbrew twierdzeniom skarżącego, zgromadzenia jakichkolwiek materiałów czy też zajęcia obszernego stanowiska lub merytorycznego ustosunkowania się do odpowiedzi na skargę. Wezwanie było jasne i czytelne, a skarżący został poinformowany o konsekwencjach nieustosunkowania się do wezwania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") wskazanie zaskarżonego aktu oraz organu, działania – lub bezczynności – którego skarga dotyczy, jest wymogiem formalnym skargi, niezbędnym do nadania jej właściwego biegu. Wskazanie przez stronę zaskarżonego aktu i organu, działania którego skarga dotyczy – wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości – jest dla sądu wiążące i wyznacza granice skargi, zaś sąd administracyjny nie jest uprawniony do konkretyzowania lub zmiany przedmiotu zaskarżenia określonego przez stronę.

Kwestią zasadniczą dla każdej sprawy przed sądami administracyjnymi jest zatem ustalenie jej przedmiotu, co z kolei jest niezbędne dla wykonywania efektywnej kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i sprawowania w tym zakresie wymiaru sprawiedliwości.

Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., który był w sprawie niniejszej podstawą prawną odrzucenia skargi J. K., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Mając na względzie okoliczności faktyczne niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi zastosował powyższe przepisy w sposób prawidłowy.

Jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki, skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi i nie doprecyzował czego dotyczy jego skarga. Skarżący nie wyjaśnił również czy w sprawie wyczerpał tryb z art. 37 § 1 K.p.a. Należy podkreślić, że określenie przedmiotu skargi należy wyłącznie do wnoszącego skargę i nie może być przedmiotem domniemania czy też doprecyzowania przez sąd administracyjny. Tymczasem sposób przedstawienia argumentacji zawartej w skardze uniemożliwia kontrolę sądową wobec braku wskazania konkretnego przedmiotu zaskarżenia. Dodać w tym miejscu należy, że wezwanie z dnia 27 stycznia 2016 r. było sformułowane w sposób jasny i czytelny, w szczególności wskazywało, jakiej czynności procesowej należy dokonać, w jakim terminie oraz jakie są skutki prawne jej niewykonania.

Mając powyższe na uwadze oraz argumenty wskazane w zażaleniu podkreślić należy, że jeśli skarżący przedmiotem zaskarżenia uczynił "bezczynność organu administracji w rozpoznaniu jego wniosku o ustalenie prawa do uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim po wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby i decyzji MSW zmieniającej termin zwolnienia", to wystarczające w tej sytuacji było wskazanie takiego przedmiotu skargi oraz udokumentowanie wyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu administracyjnym, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 37 § 1 K.p.a.

Skoro skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi, to prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. - skargę odrzucił.

Wskazać ponadto należy, że wyznaczony w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych ma charakter ustawowy i nie może być przedłużony. Bezskuteczny upływ tego terminu powoduje, że Sąd ma obowiązek orzec o odrzuceniu skargi. Natomiast podane w zażaleniu trudności przy wykonywaniu wezwania sądowego mogą być oceniane przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wniosek ten podlega odrębnemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.