Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 208/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1,  art. 88
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na skutek wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 października 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia 5 sierpnia 2013 r., nr [...], o przyznaniu J. M. zasiłku celowego na zakup leków, w wysokości 30 zł.

Opisaną decyzję doręczono osobiście J. M. w dniu 29 stycznia 2014 r., co potwierdza adnotacja i jej podpis złożony na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy (k-7 akt).

W dniu 3 lutego 2014 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, nadany przesyłką pocztową w dniu 31 stycznia 2014 r. (data stempla) wniosek J. M. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w celu sporządzenia skargi na ww. orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu.

Postanowieniem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II SO/Op 12/14, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu odmówił przyznania J. M. prawa pomocy. Odpis zapadłego orzeczenia został doręczony skarżącej w dniu 17 marca 2014 r., a wobec niewniesienia przez skarżącą sprzeciwu, stało się ono prawomocne w dniu 25 marca 2014 r.

Pismem procesowym z dnia 1 kwietnia 2014 r. J. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na podaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 października 2013 r., nr [...] oraz zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismo procesowe zostało nadane przesyłką poleconą w dniu 1 kwietnia 2014 r., co potwierdza stempel pocztowy odciśnięty na kopercie, a następnie zostało zarejestrowane w Repertorium sądowym pod sygnaturą akt II SA/Op 208/14.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, J. M. wskazała, że dokonała uchybienia terminu nie ze swojej winy, bowiem szukała pomocy profesjonalnego prawnika, który w jej imieniu wniósłby skargę do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić.

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." – czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi musi spełniać warunki formalne określone w art. 87 P.p.s.a. Po pierwsze, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 3 w związku z § 1). Ponadto, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wreszcie, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało zbadać, czy w ogóle zostały spełnione formalne przesłanki do rozpoznania wniosku J. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 88 P.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, a na postanowienie to przysługuje zażalenie.

Dokonując oceny dochowania powyższych przesłanek w sprawie, Sąd uznał, że skarżąca nie spełniła wymogu zachowania wymaganego terminu siedmiu dni, w jakim powinna zwrócić się o przywrócenie terminu. Przyczyną, przez którą zaistniało uchybienie terminu wniesienia skargi do sądu, była bowiem chęć skorzystania przez J. M. z pomocy profesjonalnego pełnomocnika w celu sporządzenia tej skargi, a w konsekwencji oczekiwanie na rozpoznanie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy, przez referendarza sądowego. W sytuacji zatem, gdy skarżąca tej pomocy nie otrzymała, to miała możliwość wniesienia sprzeciwu na odmowne orzeczenie referendarza sądowego, bądź samodzielne sporządzenie i wniesienie skargi do sądu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Skarżąca dokonała drugiej z przywołanych wyżej czynności procesowych, jakie stwarza ustawa P.p.s.a., jednakże dokonała tego po upływie siedmiu dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, że J. M. uzyskała wiedzę o nieudzielaniu jej prawa pomocy z treści postanowienia otrzymanego w dniu 17 marca 2014 r. Od tego dnia zatem liczyć należy siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który to termin upływał w dniu 24 marca 2014 r. J. M. wniosła natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi, pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 1 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego). Uchybiła zatem terminowi siedmiu dni, wskazanemu w przywołanym powyżej art. 87 § 1 P.p.s.a.

Z powyższych względów wniosek J. M. należało uznać za niedopuszczalny i odrzucić na zasadzie przywołanego powyżej art. 88 P.p.s.a., co Sąd orzekł jak w sentencji.