Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 512/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 1 kwietnia 2022 r., nr SKO.420.15.2022 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z 4 lutego 2022 r. M. J. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Strona", "Skarżąca") wystąpiła do Prezydenta Miasta Słupska (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") o przyznanie pomocy.

Decyzją z 11 lutego 2022 r. Prezydent, na podstawie przepisów ustawy z dnia

12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.) - dalej: "u.p.s.", i uchwały Nr 140 Rady Ministrów z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023

(M. P. z 2018 r., poz. 1007) - dalej: "Program", przyznał Stronie świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w lutym i marcu 2022 r. w kwocie 400 zł miesięcznie, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a na jej dochód składa się emerytura w kwocie 8,61 zł, dodatek mieszkaniowy w kwocie 197,43 zł, zasiłek stały w kwocie 569,96 zł

i zasiłek okresowy w kwocie 20 zł. Łączna wysokość dochodu z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosi 796 zł, co nie przekracza 150% kryterium dochodowego,

tj. 1.164 zł. Prezydent ocenił, że posiadane środki finansowe są niewystarczające na zabezpieczenie bieżących potrzeb, w tym zakup żywności. W związku z tym organ pierwszej instancji za zasadne uznał przyznanie ww. pomocy.

Prezydent zaznaczył, że z uwagi na fakt, iż świadczenia z pomocy społecznej mają charakter uzupełniający i wspomagający przyznana Wnioskodawczyni pomoc finansowa jest jedynie uzupełnieniem i nie zaspokaja wszystkich potrzeb w pełnym zakresie i pełnej wysokości, bowiem środki, którymi dysponuje organ są ograniczone.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 1 kwietnia

2022 r. utrzymało ją w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył treść przepisów art. 39 u.p.s. podkreślając, że decyzje w sprawie przyznania zasiłku celowego są podejmowane przez organ w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter decyzji w tym przedmiocie powoduje, że organ może orzec o odmowie przyznania zasiłku, nawet w przypadku, gdy wnioskodawca spełnia wszystkie kryteria, od których ta pomoc zależy, jak również może przyznać zasiłek celowy w wysokości, jaką uzna za zasadną. Ponadto wydając decyzję z zakresu pomocy społecznej organ powinien kierować się wskazaniami zawartymi w art. 2 ust. 2 u.p.s. stanowiącymi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby

i możliwości. Kolegium podkreśliło, że wobec ograniczonych środków finansowych organ pomocy społecznej zwykle nie jest w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, tj. udzielić im wsparcia w rozmiarze odpowiednim do ich potrzeb oraz w zgłaszanej postaci lub wysokości.

Organ odwoławczy podał następnie, że Wnioskodawczyni ma 67 lat, jest osobą bierną zawodowo, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Strona choruje na cukrzycę i kamicę nerkową, posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności. Miesięczny dochód Wnioskodawczyni wynosi 796 zł, na który składa się zasiłek stały

w kwocie 569,96 zł, emerytura w kwocie 8,61 zł, dodatek mieszkaniowy w kwocie 197,43 zł i zasiłek okresowy w kwocie 20 zł. Kolegium wskazało, że Strona jest stałą klientką Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (dalej: "MOPR") w Słupsku. Pomijając symboliczną wręcz emeryturę w kwocie 8,61 zł miesięcznie Wnioskodawczyni utrzymuje się właściwie wyłącznie ze świadczeń wypłacanych przez organ pierwszej instancji (świadczenia

z programu "Posiłek w szkole i w domu", zasiłek stały, zasiłek okresowy, zasiłki celowe), korzysta również z darmowych posiłków.

Mając powyższe na uwadze Prezydent przyznał Stronie świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach wieloletniego programu "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie 400 zł miesięcznie na luty i marzec 2022 r. W ocenie Kolegium przyznana kwota jest adekwatna do uzasadnionych potrzeb Wnioskodawczyni oraz aktualnych możliwości MOPR w Słupsku. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Strona posiada dorosłe potomstwo (z wywiadu środowiskowego wynika, że utrzymuje kontakty z synami i ich rodzinami), które zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny

i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359), jest zobowiązane do jej alimentacji w sytuacji, gdy znajduje się w niedostatku. Przy czym obowiązek alimentacyjny dzieci wyprzedza obowiązek dostarczenia środków utrzymania spoczywający na pozostałych obywatelach. Do tego ostatniego zaś sprowadza się wypłacenie świadczeń z pomocy społecznej. Wnioskodawczyni może więc również tą drogą domagać się pomocy w zaspokojeniu jej potrzeb.

Końcowo Kolegium wskazało, że powszechnie znany jest fakt, iż posiadane przez ośrodki pomocy społecznej środki finansowe (w tym środki z programu "Posiłek w szkole

i w domu") nie pozwalają im na sfinansowanie wszystkich zadań ustawowych i pokrycie wszystkich potrzeb osób ubiegających się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej

w pełnej wysokości. Organy muszą w oparciu o te środki zabezpieczyć realizację pomocy na cały rok, a zatem są zmuszone racjonalnie gospodarować posiadanym budżetem, aby zabezpieczyć potrzeby osób w najtrudniejszej sytuacji. Muszą przy tym uwzględniać nie tylko interes Strony, ale i interesy innych mieszkańców gminy, znajdujących się niejednokrotnie w podobnej lub nawet trudniejszej sytuacji materialnej. Odwołując się do pisma dyrektora MOPR w Słupsku z 8 marca 2022 r. organ odwoławczy podał, że środki posiadane przez ten organ pozwoliły w lutym 2022 r. na objęcie pomocą w ramach programu "Posiłek w szkole i w domu" 622 rodziny, przy czym średnia wysokość przyznanego świadczenia wynosiła 237,60 zł. Świadczenie przyznane Wnioskodawczyni

w kwocie 400 zł miesięcznie znacznie przekracza więc średnią wysokość przyznanych

w tym samym okresie świadczeń.

W skardze na decyzję organu odwoławczego M. J. zarzuciła, że jest to kolejne rozstrzygnięcie, które "nie ma racji bytu", jest jedynie potwierdzeniem dochodzonych praw. Zdaniem Skarżącej szeroki materiał dowodowy został spłycony w tej decyzji do twierdzenia, że przyznana kwota jest adekwatna do potrzeb Strony (s. 5). Odwołując się do zawartego w zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że skoro Skarżąca ma dorosłe potomstwo zobowiązane do jej alimentacji to właśnie od dzieci powinna domagać się pomocy w zaspokojeniu potrzeb, Strona podniosła, że jest to "masło maślane", zaś za wewnętrznie sprzeczne uznano twierdzenie o kwocie adekwatnej do potrzeb przy jednoczesnym alimentowaniu. Skarżącej trudno zrozumieć, kto ponosi winę za błędy - zabór dokumentów (świadectw pracy) - MOPR, czy rodziny jej synów. Końcowo Strona wskazała, że jej synowie byli upokarzani z tego powodu, że ich matka korzysta z pomocy państwa w różny sposób dochodząc swoich praw. Podsumowując Skarżąca wniosła

o prawidłowe, zgodne z rzeczywistością rozstrzygnięcie.

Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 1 kwietnia 2022 r. utrzymująca

w mocy decyzję Prezydenta Miasta Słupska z 11 lutego 2022 r. przyznającą M.J. świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w lutym i marcu 2022 r. w kwocie 400 zł miesięcznie.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1876 ze zm.) oraz uchwały Nr 140 Rady Ministrów z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023

(M. P. z 2018 r., poz. 1007).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osoby

i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a także zapobieganie wskazanym w art. 2 ust. 1 ustawy trudnym sytuacjom przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s.). Przy czym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.). Pomoc społeczna udzielana jest bowiem osobom czy rodzinom m.in. z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby (art. 7 u.p.s.), z zaznaczeniem, że potrzeby osób i rodzin korzystających

z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się

w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.).

Stosownie do art. 36 u.p.s. pomoc społeczna może przybrać postać świadczenia pieniężnego (ust. 1) i niepieniężnego (ust. 2). Jednym ze świadczeń pieniężnych jest zasiłek celowy (art. 36 ust. 1 lit. c u.p.s.).

Zgodnie z art. 39 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2).

W celu wspierania finansowego gmin w zakresie realizacji zadania dożywiania dzieci i zapewnienia posiłku osobom tego pozbawionym Rada Ministrów uchwałą nr 140

z dnia 15 października 2018 r. ustanowiła wieloletni rządowy program "Posiłek w szkole

i w domu", zakreślając ramy jego obowiązywania na lata 2019-2023. Celem Programu jest zapewnienie posiłku dzieciom, uczniom i młodzieży oraz objęcie pomocą osób dorosłych, zwłaszcza osób starszych, chorych lub niepełnosprawnych i samotnych. Stosownie do postanowień pkt III.2.1 załącznika do wskazanej uchwały ze środków przekazywanych

w ramach Programu gminy udzielają wsparcia w postaci posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności, świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie

z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe

w wysokości 200% kryterium, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy, osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r.

o pomocy społecznej, w szczególności osobom starszym, chorym i niepełnosprawnym.

Pomoc w ramach Programu może zostać przyznana osobom spełniającym warunki do uzyskania pomocy w trybie u.p.s. oraz tym, których dochód nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 tej ustawy. Kwota kryterium dochodowego na użytek Programu jest przy tym podwyższona o 50% w porównaniu z kwotą obowiązującą na gruncie u.p.s., która od 1 stycznia 2022 r., zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 1296), wynosi: dla osoby samotnie gospodarującej 776 zł, natomiast dla osoby w rodzinie 600 zł. Podwyższone dla potrzeb Programu kryterium dochodowe, odpowiadające 150% tej kwoty, wynosiło odpowiednio: dla osoby samotnie gospodarującej 1.164 zł, zaś dla osoby

w rodzinie 900 zł.

Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a na jej dochód składa się emerytura w kwocie 8,61 zł, dodatek mieszkaniowy w kwocie 197,43 zł, zasiłek stały w kwocie 569,96 zł i zasiłek okresowy

w kwocie 20 zł. Łączna wysokość dochodu z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosi 796 zł, co nie przekracza 150% kryterium dochodowego, tj. 1.164 zł.

Należy zwrócić uwagę, że zapisy Programu nie określają sztywno kwoty i okresu zasiłku - są one ustalane przez organ zgodnie z zasadami udzielania pomocy społecznej, mają odpowiadać celom i możliwościom pomocy społecznej oraz potrzebom beneficjenta. Pomoc realizowana w ramach Programu jest realizowana w trybie przepisów u.p.s. i należy ją utożsamiać z zasiłkiem celowym, uregulowanym w art. 39 tej ustawy.

W ocenie Sądu przyznana Skarżącej pomoc w postaci świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach Programu w lutym i marcu 2022 r. w kwocie 400 zł miesięcznie została przyznana prawidłowo, a organom nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa, mającego wpływ na treść wydanych decyzji. Organ odwoławczy dokonał ustaleń dotyczących sytuacji Skarżącej, jak również zakresu udzielonej jej pomocy oraz ustaleń dotyczących możliwości finansowych organu pierwszej instancji, wynikających z pozostających w jego dyspozycji środków oraz potrzeb innych uprawnionych.

Należy wskazać, że rozpoznawanie wniosku o przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 u.p.s. opiera się na zasadzie tzw. uznania administracyjnego,

o czym świadczy użyty przez ustawodawcę w tej regulacji zwrot "może być przyznany",

a nie "przyznaje się". Oznacza to, że nawet spełnienie przez ubiegającego się o zasiłek warunków koniecznych do jego uzyskania nie stwarza po stronie organu obowiązku jego przyznania w wysokości żądanej przez stronę.

W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, tj. czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) - dalej: "k.p.a." dokonał ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107

§ 3 k.p.a. Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji (zob. wyrok NSA

z 29 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1054/16, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy również podkreślić, że zarówno wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia, uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz liczby innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Jednocześnie organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z przepisów art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna lub zdrowotna była trudna (zob. wyrok NSA

z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt I OSK 432/21).

W judykaturze trafnie zwraca się uwagę, że pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb ubiegających się o nią osób. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną (zob. wyrok NSA

z 1 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2408/16). Organ, ustalając wysokość zasiłku celowego, zobligowany jest wziąć pod uwagę nie tylko potrzeby wnioskodawcy, ale również wielkość przyznanych z budżetu państwa środków finansowych oraz liczbę osób uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej.

Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej organ musi wziąć pod uwagę swoje możliwości finansowe. Powszechnie wiadomo, że organy pomocowe, dysponując ograniczoną pulą środków finansowych, mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocowe jasno wskazuje, że nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń (zob. wyroki NSA: z 4 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1153/21, z 25 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 698/16, z 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07, z 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06).

Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma dyrektora MOPR w Słupsku wynika,

że w lutym 2022 r. organ ten udzielił pomocy w postaci świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach Programu 622 rodzinom, przy czym średnia wysokość świadczenia wynosiła 237,60 zł (łącznie wydano 147.790 zł). Tymczasem Skarżącej przyznano powyższe świadczenie w kwocie 400 zł miesięcznie, a więc w wysokości przekraczające średnią wysokość przyznanych w tym samym okresie świadczeń innym mieszkańcom gminy.

Sądowi znana jest sytuacja Skarżącej oraz zakres udzielanej jej pomocy z szeregu innych spraw zainicjowanych jej skargami (m.in. III SA/Gd 697/19, III SA/Gd 221/19,

III SA/Gd 222/19, III SA/Gd 223/19, III SA/Gd 224/19, III SA/Gd 225/19, III SA/Gd 645/18, III SA/Gd 862/17). Skarżąca systematycznie składa wnioski o pomoc i wielokrotnie pomoc tę otrzymuje, a jej niezbędne potrzeby, jak wyżywienie, ogrzewanie mieszkania, leki

i środki higieniczne zaspokajane są - przynajmniej częściowo - ze środków finansowych pozostawionych do dyspozycji organu pomocy społecznej oraz w wysokości zbliżonej do średniej wysokości świadczeń realizowanych w tym zakresie.

Podsumowując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona, a organy nie naruszyły granic uznania administracyjnego przyznając Stronie świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach Programu w lutym i marcu 2022 r. w kwocie 400 zł miesięcznie. Orzekającym w sprawie organom nie można postawić zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Organy zgromadziły istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je oceniły. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne, a o przyznaniu świadczenia w ww. kwocie zdecydowała obiektywna ocena sytuacji życiowej Skarżącej, jak również możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej.

Całokształt powyższych okoliczności przemawiał za prawidłowością podjętego przez organy rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek czy też nie w pełnym zakresie zostanie uwzględniony przez organ pomocy społecznej, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych danego organu udzielającego pomocy.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożył organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę (k. 5 akt sądowych), a Skarżąca

w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.[pic]