Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 506/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 271 ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 920/19 w sprawie ze skargi Gminy Miasto [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...]czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty stałej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 920/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie ze skargi Gminy Miasto [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty stałej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Informacją roczną ustalającą wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr [...],[...],[...] Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] (pismo z dnia 30 marca 2018 r.), na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180), ustalił dla Gminy i Miasta [...] za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 20 zł za odprowadzanie wód opadowo-roztopowych wylotem W1 do potoku [...] w km 2+041. Opłata ta została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne.

Na skutek złożonej przez Gminę reklamacji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. organ określił Gminie za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 20 zł za odprowadzenie opisanych wyżej oczyszczonych wód opadowo-roztopowych.

W wyniku skargi Gminy, wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 750/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił ww. decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Rozpoznając sprawę ponownie zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1, art. 14 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] określił dla Gminy za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 20 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych wylotem W1 do potoku [...] w km 2+041 biegu potoku w R.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydane przez Starostę [...], zawiera dwa maksymalne wskaźniki ilości odprowadzanych wód. Zdaniem Dyrektora, analiza przepisów zawierających algorytmy służące do ustalania opłat stałych za usługi wodne prowadzi do wniosku, że opłaty stałe ustalane są według tych samych zasad. Algorytm ten jest ściśle związany ze zmiennymi potencjalnymi, a nie realnymi i stanowiącymi wartość odpowiadającą ilości maksymalnego obciążenia chwilowego (sekundowego), która to ilość została udostępniona adresatowi pozwolenia. Opłata stała ma zatem z założenia charakter abonamentowy. Co nie mniej istotne, w myśl art. 403 ust. 2 ustawy Prawo wodne, pozwolenia wodnoprawne aktualnie nie określają już poborów czy odpływów maksymalnych rocznych. Określają natomiast wartości dopuszczalne roczne – w przypadku poboru wód i wprowadzania ścieków oraz średnioroczną wartość dla odprowadzania wód – do wód. Zdaniem organu, intencją ustawodawcy nie było powiązanie opłaty stałej z wartością roczną. Roczny wymiar opłaty stałej należy zatem wiązać z zakresem korzystania z usługi wodnej wynikającej z pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego w danym roku kalendarzowym, a nie z maksymalną ilością wód odprowadzanych do wód. Tym samym opłata stała winna zostać ustalona w oparciu o wartość maksymalnego chwilowego poboru lub odprowadzania. Nie należy bowiem wiązać zapisów stanowiących o ustaleniu opłaty stałej jedynie ze słowem "maksymalny" w oderwaniu od pozostałych przepisów aktualnie obowiązującej ustawy Prawo wodne.

Dyrektor podniósł, że przepisy ustawy Prawo wodne z 2001 r. nie obligowały organu wydającego pozwolenie wodnoprawne do zamieszczenia w nim ilości poboru wody lub zrzutu ścieków w ilości określonej w m³/s. Jednak na podstawie zapisów art. 132 ust. 5 pkt 1c tej ustawy, dotyczących zawartości operatu wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków, zdaniem organu można stwierdzić, że miał on zawierać określenie w m³ wielkości zrzutu maksymalnego godzinowego, średniego dobowego oraz maksymalnego rocznego. Zarówno zatem na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy Prawo wodne, jak i poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. ustawodawca uznał za zasadne potrzebę określenia presji wywieranej na środowisko wodne, zarówno w ujęciu rocznym, jak i w ujęci chwilowym – uwzględniającym chwilowe wahania natężeń zrzutu wód opadowych lub roztopowych. Organ podkreślił, że opłaty za usługi wodne zostały skonstruowane w taki sposób, by odzwierciedlić nie tylko roczną czy kwartalną ilość zrzucanych wód opadowo-roztopowych, ale także najbardziej niekorzystny wpływ jaki może wywołać chwilowy maksymalny zrzut wód w odbiorniku w danej chwili.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina, zarzucając jej naruszenie art. 6, art. 7 i art. 7a k.p.a. oraz art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne.

W ocenie Gminy organ przyjął skrajnie niekorzystną dla niej interpretację, w sytuacji gdy istnieją wątpliwości co do treści normy prawnej. Nadto stawka opłaty została ustalona niezgodnie z przepisami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepis art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". O zwrocie na rzecz Gminy kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Na wstępie Sąd wskazał, że sprawa była rozpoznawana w warunkach art. 153 p.p.s.a., wobec uprzedniego wyroku kasacyjnego, wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 750/18. W wytycznych sformułowanych w uzasadnieniu wydanego wyroku zwrócono uwagę, że w art. 271 ust. 4 pkt 1, wskazując parametr "maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód" nawiązano do tego parametru wyrażonego w pozwoleniu wodnoprawnym. O ile pozwolenia wodnoprawne wydane w oparciu o przepisy ustawy Prawo wodnego z 2017 r. operują tą wielkością, to te wydane pod rządami ustawy Prawo wodne z 2001 r. już nie, a w każdym razie nie zawsze.

Dalej Sąd wyjaśnił, że z pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Gminie wynika, że parametry odprowadzania wód zostały określone w następujących wskaźnikach: Qmax.h - m3/h, Qmax.rocz. - m3/rok, Qśr.d. m3/d, a rzeczą organu - przy ponownym rozpatrywaniu sprawy - jest należycie uzasadnić, który z owych parametrów należy przetransferować do wielkości wymaganej art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne tj. m³/s. W ocenie Sądu, przedstawiona przez organ argumentacja, mająca uzasadniać przeliczenie wskaźnika Qmax.h - m3/h jest wadliwa. Zdaniem Sądu, zastosowanie wskaźnika w postaci maksymalnej godzinowej ilości odprowadzanych wód nie jest prawidłowe, gdyż prowadzi do nieznajdującego odzwierciedlenia w maksymalnym rocznym wskaźniku ilości odprowadzanych wód wielokrotnego zawyżenia opłaty. Wskaźnik maksymalny godzinowy nie ma charakteru stałego i odnosi się do krótkotrwałego odprowadzania zwiększonych ilości wody (co ma miejsce przede wszystkim w czasie burz i intensywnych opadów deszczu). Wskaźnik maksymalny godzinowy jest przy tym ograniczony ilością odprowadzanej wody wynikającej z maksymalnego wskaźnika rocznego, który jako najbardziej zbliżony do rzeczywistej wielkości odprowadzanych wód, powinien mieć zastosowanie do wyliczenia należnej od skarżącej opłaty stałej. Ponadto przekroczenie maksymalnego wskaźnika rocznego (co miałoby miejsce przy zastosowaniu maksymalnej godzinowej ilości odprowadzanych wód) prowadziłoby do przekroczenia maksymalnej wartości określonej w pozwoleniu wodnoprawnym i w rezultacie do bezprawnego odprowadzania wód do środowiska. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji do określenia należnej opłaty maksymalnego wskaźnika godzinowego doprowadziło do jej wymierzenia w wysokości nieodzwierciedlającej ilości rzeczywistego, a także dopuszczalnego pozwoleniem wodnoprawnym legalnego odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Przyjęcie maksymalnego godzinowego wskaźnika ilości odprowadzanej wody, prowadzące do ustalenia wyższej wysokości opłaty stałej w stosunku do opłaty obliczanej przy zastosowaniu maksymalnego limitu rocznego pozostaje także w sprzeczności z art 7a § 1 k.p.a., według którego jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Wobec braku podstaw do stwierdzenia zaistnienia przesłanek wyłączających zastosowanie tego przepisu opisanych w § 2 tego artykułu (m.in. jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego), przy braku wyraźnych uregulowań ustawowych, organ wbrew wynikającej z tego przepisu dyspozycji, nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych związanych z zastosowaniem art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne na korzyść strony skarżącej, przyjmując sposób wyliczenia opłaty zupełnie nieodzwierciedlający i nieadekwatny do ustalonego w pozwoleniu wodnoprawnym dopuszczalnego rocznego limitu odprowadzenia wód.

Na marginesie Sąd zaznaczył, że przedstawiony sposób rozumienia art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne jest jednolity w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Końcowo Sąd wskazał, że ponownie rozstrzygając sprawę organ zobowiązany będzie wyeliminować stwierdzone w zaskarżonej decyzji naruszenia, kierując się oceną prawną Sądu co do wykładni art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne oraz wskazaniami co do prowadzenia postępowania wynikającymi z niniejszego uzasadnienia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Dyrektor Zarządu Zlewni w [...], zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, wg norm przepisanych. Jednocześnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego tj. art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu za niedopuszczalne zastosowanie wskaźnika w postaci maksymalnej godzinowej ilości odprowadzanych wód do ustalenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie przywołanych przepisów ustawy i uznanie, że brak jest podstaw do stosowania tego wskaźnika w sprawie;

2. przepisów prawa materialnego tj.: art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w ramach niniejszej sprawy zachodzą na gruncie tego przepisu wątpliwości co do treści normy prawnej, co skutkować powinno zdaniem Sądu zastosowaniem art. 7a k.p.a.

W uzasadnieniu organ zawarł argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca Gmina wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie ziściły się za to warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, a w konsekwencji wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym, bowiem pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały jej przeprowadzenia (art. 182 § 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając natomiast wniesioną skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Przystępując zaś do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego w tej sprawie środka odwoławczego i mając na uwadze wskazane w nim zarzuty w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w ramach postępowania kasacyjnego dokonuje kontroli legalności decyzji administracyjnej z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania. Zmiany stanu prawnego powstałe po wydaniu zaskarżonej decyzji nie mogą mieć wpływu na wynik sądowej kontroli decyzji.

Uwaga ta została uczyniona albowiem z dniem 8 listopada 2019 r. weszła w życie nowelizacja ustawy Prawo wodne z 2017 r. wprowadzona ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2170). To właśnie w art. 1 pkt 88 ww. ustawy z 11 września 2019 r. dodano art. 552a określający precyzyjny sposób ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5 ustawy Prawo wodne w sytuacji gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa zakresu korzystania z wód w m³/s, stanowiąc, że dokonuje się tego z uwzględnieniem wyrażonych w m³ na godzinę maksymalnych ilości możliwych do odprowadzania do wód (...), określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m³/s. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż powyższa zmiana winna być po raz pierwszy stosowana do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020 - patrz art. 9 ustawy zmieniającej.

Niemniej jednak obowiązujący aktualnie stan prawny ustawy Prawo wodne w powyższym zakresie nie może być brany pod uwagę przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej organu w tej sprawie, skoro zaskarżoną decyzję wydano [...] czerwca 2019 r. a i ustalana w niej wysokość opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych wylotem W-1 do potoku [...] dotyczy roku 2018.

Jednocześnie należy zauważyć, iż przedstawiony powyżej aktualny stan prawny ustawy Prawo wodne, uzasadnia stwierdzenie, iż dotychczasowe uregulowania ustawy Prawo wodne z 2017 r. w ww. zakresie nie były jednoznaczne, rodząc liczne wątpliwości interpretacyjne, co przy nakazie prawnym pozytywnego załatwienia sprawy pozwalało zawsze na rozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony.

Natomiast przy uwzględnieniu powyższych wyjaśnień, zauważyć należy, że w okolicznościach tego postępowania, Sąd pierwszej instancji, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, dokonał prawidłowej wykładni art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne. W rozpoznawanej sprawie, co słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji zaskarżona decyzja wydana została w warunkach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., wobec uprzedniego wyroku kasacyjnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wydanego 4 października 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 750/18. Nie jest sporne, że w wytycznych sformułowanych w uzasadnieniu wydanego wyroku zwrócono uwagę, że w art. 271 ust 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne, wskazując parametr "maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód" nawiązano do tego parametru wyrażonego w pozwoleniu wodnoprawnym. O ile pozwolenia wodnoprawne wydane w oparciu o przepisy nowego prawa wodnego (z 2017 r.) operują tą wielkością, to te wydane pod rządami ustawy Prawo wodne z 2001 r. już nie, a w każdym razie nie zawsze. Z pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Gminie wynika, że parametry odprowadzania wód zostały określone w następujących wskaźnikach: maksymalnych Qmax.h - m3/h, Qmax.rocz. - m3/rok, zaś trzeci jest średni dzienny Qśr.d. m3/d, a rzeczą organu - przy ponownym rozpatrywaniu sprawy - jest należycie uzasadnić, który z owych parametrów należy przetransferować do wielkości wymaganej art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne tj. m³/s. W ocenie Sądu, przedstawiona przez organ argumentacja mająca uzasadniać przeliczenie wskaźnika Qmax.h - m3/h jest wadliwa. Zdaniem Sądu, zastosowanie wskaźnika w postaci maksymalnej godzinowej ilości odprowadzanych wód nie jest prawidłowe, gdyż prowadzi do nieznajdującego odzwierciedlenia w maksymalnym rocznym wskaźniku ilości odprowadzanych wód wielokrotnego zawyżenia opłaty. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji do określenia należnej opłaty maksymalnego wskaźnika godzinowego doprowadziło do jej wymierzenia w wysokości nieodzwierciedlającej ilości rzeczywistego, a także dopuszczalnego pozwoleniem wodnoprawnym legalnego odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Przyjęcie maksymalnego godzinowego wskaźnika ilości odprowadzanej wody, prowadzące do ustalenia wyższej wysokości opłaty stałej w stosunku do opłaty obliczanej przy zastosowaniu maksymalnego limitu rocznego, zdaniem Sądu pierwszej instancji, pozostawało także w sprzeczności z art. 7a § 1 k.p.a. Takie stanowisko wyrażone w kwestionowanym wyroku, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasługuje na aprobatę. Skarga kasacyjna jak i jej motywy nie są w stanie zmienić tego poglądu.

Podstawę prawną ustalonej opłaty stałej w rozpoznawanej sprawie stanowił w szczególności przepis art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m³/s, odprowadzanych do wód. Ustalając opłatę stałą w niniejszej sprawie organ odwołał się do rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., mocą której Gminie Miasto [...] udzielono pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych wylotem W1 do potoku [...] określając trzy różne parametry tego zrzutu w ilościach: maksymalnych maxh - m³/h, Qmax.rocz. - m³/rok zaś trzeci dobowy jest średni Qśr.d. - m³/d. Nie jest zatem, w okolicznościach tej sprawy kwestionowane, że w ww. pozwoleniu wodnoprawnym nie określono maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych w wariancie przyjętym w art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne, tj. wyrażonej w m3/s maksymalnej ilości wód, która może być odprowadzana do wód na podstawie tego pozwolenia. Stąd też wykładnia art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne w kontekście zastosowania w sprawach ustalania opłaty stałej w związku z pozwoleniami wodnoprawnymi, w których maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi nie wyrażono w m³/s, wywoływała istotne wątpliwości.

Było tak dlatego, że – tak jak w rozpoznawanej sprawie – maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód w pozwoleniach wodnoprawnych wyrażano przy zastosowaniu dwóch wskaźników, mianowicie m³ na godzinę oraz m³ na rok o takich wartościach, że jeżeli je przeliczyć na m³/s, to opłata stała obliczona na ich podstawie w każdym przypadku była inna, zaś różnica była istotna. Jednocześnie przepisy przejściowe ustawy Prawo wodne nie zawierały żadnej regulacji dostosowującej sposób ustalania opłaty stałej zależny od maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi wyrażonej w m³/s do zastanej rzeczywistości. Także z przepisów ustawy Prawo wodne odnoszących się bezpośrednio do sposobu ustalania opłaty stałej nie wynikało, który wskaźnik wskazany w pozwoleniu wodnoprawnym odnoszący się do maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi należy przeliczyć na m³/s. Użyte w art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne sformułowanie "określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m³/s" nie jest jednoznaczne (precyzyjne), gdyż nie sposób z niego wywnioskować, który z ww. parametrów mówiących o maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w różnych jednostkach czasu należało przeliczyć na m³/s. Dopiero wskazaną we wstępnej części tego uzasadnienia ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, dodano do Prawa wodnego art. 552a, rozstrzygając sporną kwestię w opisanym wyżej zakresie co do ustalania wysokości opłaty stałej, lecz będzie on miał zastosowanie dopiero do opłaty za usługi wodne za rok 2020.

Powyższe okoliczności wskazują, że trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego istniejące w chwili wydania zaskarżonej decyzji wątpliwości interpretacyjne dotyczące art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne należało, zgodnie z normą wynikającą z art. 7a k.p.a., rozstrzygnąć na korzyść skarżącej Gminy. Według powołanego art. 7a § 1 k.p.a., obowiązującego od 1 czerwca 2017 r. i mającego zastosowanie do postępowań administracyjnych wszczętych po tym dniu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu tego nie stosuje się, jak wynika z art. 7a § 2 k.p.a., jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego oraz w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. Powołany art. 7a § 1 k.p.a. miał w sprawie zastosowanie ponieważ sprawa dotyczyła nałożenia na stronę postępowania obowiązku, mianowicie obowiązku zapłaty, i nie występowały w niej sporne interesy oraz interesy osób trzecich. Ponadto nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające jego zastosowanie określone w art. 7a § 2 k.p.a.

Dlatego też uznano, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, iż Sąd pierwszej instancji właściwie zinterpretował normę art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne wykazując, że w okolicznościach tej sprawy niedopuszczalne było zastosowanie dla obliczenia przedmiotowej opłaty stałej wskaźnika w postaci maksymalnej godzinowej ilości odprowadzanych wód, a w konsekwencji właściwie zastosował przywołany wyżej przepis prawa materialnego. Natomiast wykazywane w niniejszym uzasadnieniu wątpliwości interpretacyjne art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne w pełni uzasadniały zastosowanie w realiach tej sprawy konstrukcji prawnej z art. 7a k.p.a. Tak więc zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do obrazy ww. przepisów pozostają całkowicie nieusprawiedliwione.

Reasumując zauważyć należy, iż wobec przedstawionej argumentacji wniesiona skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.