Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 657/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2006 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Podaniem z dnia [...] kwietnia 1998 roku J. K., W. B., J. K. i M. S. złożyli wniosek do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy pod tytułem "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia". Zastrzeżenie ochronne dotyczyło konstrukcja nośnej mebli do siedzenia utworzonej z obwodowej ramy siedziskowo-oparciowej wykonanej z metalowego kształtownika o przekroju zamkniętym i poprzeczki dzielącej część siedziskową i oparciową, znamienną tym, że rama opleciona jest taśmą z tworzywa sztucznego wzdłuż i w poprzek ramy tworząc wypełnienie ramy w postaci siatki, przy czym końcówki taśmy połączone są ze sobą trwałe korzystnie za pomocą zgrzewania.

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] listopada 2003 roku udzielił na rzecz wnioskodawców prawa ochronnego nr 60631 na wzór użytkowy pod tytułem "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" rozpoczynającego się od dnia [...] kwietnia 1998 roku.

Pismem z dnia [...] października 2004 roku pełnomocnik T. D. wniósł sprzeciw od powyższej decyzji, powołując się na art. 94 ust.1 i art. 25 ust.2 w związku z art. 100 prawo własności przemysłowej, podnosząc brak nowości w zarejestrowanym wzorze użytkowym, ponieważ przedmiotowe rozwiązanie jest powszechnie znane i stosowane w branży meblarskiej i opublikowane między innymi w podręczniku dla szkół zawodowych Stanisława Dzięgielwskiego.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr Ru-60631 udzielonego na rzecz J. K., W. B., J. K. i M. S., na skutek sprzeciwu wniesionego przez T. D. na podstawie art. 255 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119 poz. 1117 ze zm.) oraz art. 77 i art. 11 w związku z art. 82 ustawy z dnia 19.10.1972 r. o wynalazczości (Dz. U. nr 26 z 1993 r., poz. 117 ze zm.) w związku z art. 315 ust. 1 i 3 p.w.p oddalił wniosek.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że ugruntowany jest pogląd w praktyce orzecznictwa oraz w piśmiennictwie, zgodnie z którym dla wykazania braku nowości konieczne jest przeciwstawienie danemu rozwiązaniu konkretnego rozwiązania o identycznych w istocie cechach. Należy więc przeciwstawić rozwiązanie w którym cechy techniczne występują w tym samym powiązaniu lub w tej samej funkcji co w rozwiązaniu chronionym. Nie wystarczy, zdaniem organu, dowieść, że poszczególne istotne elementy danego rozwiązania są znane z kilku odrębnych rozwiązań zaliczonych do stanu techniki. Danemu rozwiązaniu trzeba przeciwstawić konkretne wcześniejsze rozwiązanie tego samego problemu. W oparciu o więcej niż jedno rozwiązanie (kilka wcześniejszych rozwiązań) można dowodzić braku nieoczywistości rozwiązania, a nie braku nowości rozwiązania. Organ uznał, że składający sprzeciw brak nowości przedmiotowego wzoru użytkowego wywodzi w oparciu o informacje zawarte w wielu publikacjach, a nie w oparciu o jedno konkretne rozwiązanie, przy czym żadna z przeciwstawionych publikacji nie zawiera rozwiązania, charakteryzującego się takim zespołem cech jak wzór użytkowy objęty spornym prawem ochronnym nr Ru-60631.

W związku z podniesiony zarzutem, że zakres przedmiotowy spornego wzoru użytkowego jest ujęty tak szeroko, iż obejmuje wszystko co jest znane, organ zauważył, że zgodnie z treścią art. 68 ust. 1 w związku z art. 82 i art. 77 u.o.w. w postępowaniu spornym przed U.P. RP o unieważnienie udzielonego prawa ochronnego na wzór użytkowy mogą być stawiane takie zarzuty jak: przedmiot prawa ochronnego w ogóle nie jest jakimkolwiek rozwiązaniem (bo niczego nie rozwiązuje), nie jest rozwiązaniem o charakterze technicznym, nie jest rozwiązaniem nowym, nie jest rozwiązaniem użytecznym, jest rozwiązaniem nie mieszczącym się w kręgu przedmiotów określonych w art. 77 u.o.w. (bo nie dotyczy przedmiotu o trwałej postaci).

Zdaniem organu, kwestia wąskiego lub szerokiego określenia przedmiotowego zakresu rozwiązania w zastrzeżeniu ochronnym jest kwestią wyboru przez zgłaszającego rozwiązanie do ochrony. Musi się on jednak liczyć z tym, że przy zbyt szerokim ujęciu zakresu roszczeń istnieje niebezpieczeństwo łatwego podważenia takiego zakresu w postępowaniu zgłoszeniowym przed Urzędem Patentowym. RP. Im bardziej szerszy zakres roszczeń tym łatwiejsze jest znalezienie przeciwstawnego rozwiązania w istniejącym stanie techniki. Z tego punktu widzenia ma to również znaczenie w postępowaniu sprzeciwowym - jeżeli zakres przedmiotowy spornego wzoru użytkowego został ujęty, jak twierdzi wnoszący sprzeciw, tak szeroko iż obejmuje wszystko, co jest znane, to nie powinien mieć on żadnych trudności we wskazaniu rozwiązania znanego wcześniej, które podważałoby nowość przedmiotowego rozwiązania. Tymczasem wnoszący takiego rozwiązania nie przeciwstawił. Więcej, stwierdził, iż nie dysponuje żadnym dowodem, świadczącym iż znane było wcześniej wypełnienie ramy siedziska taśmami z tworzywa sztucznego, których końce są trwale połączone ze sobą za pomocą zgrzewania.

Organ dokładnie omówił dlaczego nie podzielił poglądu składającego sprzeciw, który podnosił, że nie może być przedmiotem wzoru użytkowego łączenie końcówek taśm za pomocą zgrzewania, jak i rodzaj materiału, z którego wykonane są taśmy

Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia [...] marca 2006 roku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji:

Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 9, 77, 80 i 107 kpa, przez ich niezastosowanie wyrażające się w nierozpatrzeniu przez Urząd Patentowy istotnych okoliczności sprawy oraz większości zarzutów Skarżącego (wnioskodawcy) oraz szeregu istotnych dowodów w wyniku czego podjęta została przez Urząd błędna decyzja o oddaleniu wniosku Skarżącego (wnioskodawcy) o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy Ru-60631.

Naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 77 uwyn przez błędne przyjęcie, iż wzór użytkowy Ru-60631 spełnia przesłanki nowości, użyteczności oraz trwałej postaci przedmiotu wzoru, w wyniku czego podjęta została przez Urząd Patentowy błędna decyzja o oddaleniu wniosku Skarżącego (wnioskodawcy) o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy Ru-60631.

W konsekwencji skarżący wniosło o:

1. uchylenie decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie [...], oddalającej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. ..Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" Ru-60631;

2. zasądzenie od Urzędu Patentowego RP na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 upsa uzupełniających dowodów z:

oświadczenia M. O. precyzującego jego wcześniejsze oświadczenie z dnia [...].09.2004 r.( w aktach sprawy);

oświadczenia I. Spółka Jawna na okoliczność braku nowości wzoru użytkowego Ru-60631 oraz powszechnej znajomości konstrukcji nośnej według w/w wzoru użytkowego;

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przepisy. art. 7, 77, 80, 107 kpa nakładają na Urząd Patentowy przed wydaniem decyzji obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia i przeanalizowania całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a także obowiązek rozpatrzenia wszystkich zarzutów podniesionych przez wnioskodawcę ubiegającego się o unieważnienie, a także rozpoznania wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Ponadto Urząd Patentowy nie ustalił istoty wzoru użytkowego Ru-60631 w następstwie, czego nie ustalił i nie rozpoznał istoty sprawy Niezbędnym warunkiem rozpoznania wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru użytkowego R- 60631 jest ustalenie istoty i granic ochrony tego wzoru. Tylko prawidłowe ustalenie w/w cech wzoru, składających się na przedmiot tego wzoru użytkowego pozwala na prawidłową ocenę zarzutów podniesionych wobec tego wzoru we wniosku o jego unieważnienie. Urząd Patentowy nie rozpoznał zasadniczych zarzutów Skarżącego uzasadniających unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy Ru-60631, a mianowicie brak spełnienia przez przedmiotowy wzór użytkowy kryterium rozwiązania o trwałej postaci, brak dostatecznego ujawnienia przedmiotu wzoru użytkowego Ru-60631 i powiązanego z nim braku użyteczności tego wzoru, brak nowości przedmiotowego wzoru. Zdaniem Skarżącego organ nie rozpoznał również szeregu istotnych dowodów takich jak oświadczenie M. O., zawarte w piśmie uczestnika postępowania. Według Skarżącego, konstrukcja nośna mebli do siedzenia według wzoru użytkowego Ru-60631 nie spełnia przesłanek zdolności ochronnej wskazanych w art. 77 ustawy, ponieważ: nie jest przedmiotem o trwałej postaci, nie spełnia kryterium użyteczności, nie spełnia kryterium nowości. Omawiana konstrukcja nie jest przedmiotem o trwalej postaci, nie jest również nowym rozwiązaniem technicznym. Organ nie uwzględnił szeregu dowodów, z których jednoznacznie wynika, iż konstrukcja nośna według wzoru użytkowego nie jest nowa w świetle wskazanego przez Skarżącego jak też Uczestnika postępowania stanu techniki, ponieważ przed datą dokonania zgłoszenia w/w wzoru użytkowego, istniały konstrukcje zawierające wszystkie istotne cechy zawarte w zastrzeżeniu ochronnym w/w wzoru użytkowego. Konstrukcja nośna według w/w wzoru użytkowego była rozwiązaniem powszechnie stosowanym przez różne podmioty przed datą dokonania zgłoszenia tego wzoru użytkowego. Pojęcie użyteczności rozwiązania mieści w sobie stosowalność tego rozwiązania oraz jego funkcjonalność. Przedmiot wzoru użytkowego uważa się za stosowalny, jeżeli w rozwiązaniu wskazano i uzasadniono działanie osiągane w wyniku zastosowania wzoru użytkowego i określono przy użyciu, jakich środków technicznych oraz jakie otrzymuje się rezultaty. Aby rozwiązanie było stosowalne, powinno być dostatecznie ujawnione, w szczególności w opisie wzoru użytkowego powinien być zawarty przykład realizacji rozwiązania według wzoru użytkowego. Funkcjonalność wzoru użytkowego polega na możliwości zaspokajania określonej potrzeby dotychczas niezaspokojonej lub też zaspokojenia tej potrzeby w większym stopniu, niż to było możliwe za pomocą dotychczas istniejących przedmiotów tego samego rodzaju. W związku z powyższym, według Skarżącego, przedmiotowy wzór użytkowy nie jest użytecznym rozwiązaniem technicznym. Skarżący podniósł również naruszenie przepisu art.9 kpa poprzez wprowadzenie strony w błąd co do okoliczności faktycznych i prawnych.. Jak wynika z treści protokołu z rozprawy z dnia [...].11.2005 r. (str. 2 protokołu) oraz treści decyzji (str. 6 i 9 decyzji) Kolegium błędnie sugerowało, iż może on podważyć prawo ochronne do wzoru użytkowego Ru-60631 wyłącznie przez przedstawienie dowodów na używanie w tym wzorze taśmy, której końce połączone zostały ze sobą "za pomocą" zgrzewania, podczas gdy przeciwstawieniem dla tego wzoru były także rozwiązania, w których końce taśmy zostały połączone także w inny sposób.

W odpowiedzi na skargę Urząd patentowy RP podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2005 roku, nr [...]- nie narusza prawa.

Ustawa z dnia 30 czerwca 2000r. (Dz.U. z 2001, Nr 49, poz. 508) Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 1 wyraża zasadę, w myśl której zdolność rejestrową wzorów użytkowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 22 sierpnia 2001 r., ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. Przepisami stanowiącymi podstawę do oceny zdolności rejestrowej wzoru użytkowego zarejestrowanego w 1999 r. są zatem przepisy ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz.U. z 1993 r Nr 26 poz. 117 ze zm.).

Zgodnie z art. 77 ustawy o wynalazczości wzorem użytkowym podlegającym ochronie jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Przesłanką zdolności ochronnej wzoru użytkowego jest cecha nowości wzoru. Art.. 11 tej ustawy stanowi, że rozwiązanie uważa się za nowe, jeśli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, nie zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania, w szczególności przez publikacje, jawne stosowanie lub wystawienie na wystawie publicznej.

Na wstępie należy podnieść, że sprzeciw został oparty na zarzucie braku nowości przedmiotowego wzoru. Wszystkie dowody złożone przez skarżącego, w toku postępowania administracyjnego, a szczegółowo omówione w uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zmierzały do wykazania, że przedmiotowy wzór nie ma cech nowości w rozumieniu art.11 ustawy. Niezależnie od powyższego pełnomocnik wnioskodawcy na ostatniej rozprawie w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] listopada 2005 roku gdzie zajął ostateczne stanowisko w sprawie podniósł, że w swoim wniosku nie krytykuje formy ani opisu zastrzeżonego wzoru, a tylko sam zakres zastrzeżenia, które jest ujęte tak szeroko, iż obejmuje wszystko co jest znane, a nadto jeszcze raz wskazał, że przedstawiony wzór jest powszechnie znany i stosowany przez producentów konstrukcji mebli. Składający sprzeciw podniósł jeszcze jeden zarzut, że przedmiot według spornego wzoru użytkowego nie mieści się w kręgu przedmiotów mogących być chronionymi jako wzór użytkowy, ponieważ łączenie końców taśm za pomocą zgrzewania wskazuje na sposób postępowania, co nie może być przedmiotem wzoru użytkowego, podobnie jak i rodzaj materiału, z którego wykonane są taśmy.

W toku całego postępowania administracyjnego nie padły inne zarzuty w kontekście art.77 ustawy.

Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego związany jest rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania (art. 256 prawa własności przemysłowej). Zasada ta obowiązywała także na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego (par. 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1993 r. w sprawie postępowania spornego i odwoławczego oraz opłat związanych z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych - Dz.U. Nr 36 poz. 160 ze zm.). Rygory procedury administracyjnej oznaczają, że Urząd, orzekając w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru użytkowego, które wszczynane są tylko na wniosek (art.68 ust. ustawy o wynalazczości ), jest związany granicami wniosku, czyli orzeka w zakresie żądania wnioskodawcy. Zakres postępowania, które w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy może być wszczęte tylko na wniosek (sprzeciw), jest również wyznaczony przez zakres żądania wnioskodawcy. Zasada ta w postępowaniu w tych sprawach jest tym istotniejsza, że ma ono charakter sporny, a więc cechuje się kontradyktoryjnością. Strony tocząc spór, przytaczając argumenty na poparcie swojego stanowiska, a zakres żądania wnioskodawcy wyznacza zakres sprawy. Wykraczanie poza zakres żądania wnioskodawcy w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji narusza interes uprawnionego Nawet jeśli zgodnie z przepisami procedury administracyjnej postępowanie, które wymaga wniosku strony, może być wszczęte z urzędu, możliwość ta ma charakter zupełnie wyjątkowy; (...) stosownie do art. 61 par. 2 kpa organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony, ale jest obowiązany uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. Wobec tego, że ta "opiekuńcza" ingerencja organów administracji publicznej nie może służyć realizacji interesu publicznego /B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, str. 300/, nie powinna ona być stosowana w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego, w których z natury rzeczy taka "opieka" nie jest wnioskodawcy potrzebna.

Tak więc na organie spoczywał ustawowy obowiązek rozpatrzenia i ustosunkowania się do podniesionych w sprzeciwie zarzutów i ten obowiązek organ wypełnił zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa. Zarzuty podniesione w skardze, które nie były eksponowane w toku postępowania przed Urzędem Patentowym nie mogły skutkować uchyleniem decyzji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego zgłoszonego w postępowaniu spornym, należy stwierdzić, że Urząd Patentowy słusznie uznał, iż skarżący nie wykazał braku nowości spornego wzoru. Dowody przedłożone przez skarżącego przed Urzędem Patentowym RP mające na celu wykazanie braku nowości wzoru użytkowego "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr Ru-60631 nie wykazały, w ocenie składu orzekającego, braku nowości przedmiotowego wzoru użytkowego oraz jego jawnego stosowania. Sąd podzielił pogląd organu, że zgodnie z którym dla wykazania braku nowości konieczne jest przeciwstawienie danemu rozwiązaniu konkretnego rozwiązania o identycznych w istocie cechach. Należy, więc przeciwstawić rozwiązanie, w którym cechy techniczne występują w tym samym powiązaniu lub w tej samej funkcji, co w rozwiązaniu chronionym. Nie wystarczy dowieść, że poszczególne istotne elementy danego rozwiązania są znane z kilku odrębnych rozwiązań zaliczonych do stanu techniki. Danemu rozwiązaniu trzeba przeciwstawić konkretne wcześniejsze rozwiązanie tego samego problemu. W oparciu o więcej niż jedno rozwiązanie (kilka wcześniejszych rozwiązań) można dowodzić braku nieoczywistości rozwiązania, a nie braku nowości rozwiązania (vide: Stanisław Sołtysiński, Andrzej Szajkowski, Tadeusz Szymanek "Komentarz do prawa wynalazczego" Instytut Prawa Przedsiębiorstw SA, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1990).

Według przytoczonego art. 77 ustawy od wzoru użytkowego podlegającego ochronie nie wymaga się by spełniał on warunek nieoczywistości rozwiązania. Oznacza to, że rozwiązanie według wzoru użytkowego może być oczywiste dla przeciętnego fachowca z danej dziedziny techniki.

Natomiast skarżący brak nowości przedmiotowego wzoru użytkowego wywodzi w oparciu o informacje zawarte w wielu publikacjach, a nie w oparciu o jedno konkretne rozwiązanie, przy czym żadna z przeciwstawionych publikacji nie zawiera rozwiązania, charakteryzującego się takim zespołem cech jak wzór użytkowy objęty spornym prawem ochronnym nr Ru-60631. Rozwiązanie według spornego wzoru użytkowego dotyczy konstrukcji nośnej mebli do siedzenia, utworzonej z obwodowej ramy siedziskowo-oparciowej wykonanej z metalowego kształtownika o przekroju zamkniętym i poprzeczki dzielącej część oparciową, znamiennej tym, że rama jest opleciona taśmą z tworzywa sztucznego wzdłuż i w poprzek ramy, tworząc wypełnienie ramy w postaci siatki, przy czym końcówki taśmy są połączone ze sobą trwale korzystnie za pomocą zgrzewania.

Istotą stworzonego wzoru jest nowe i twórcze połączenie znanych już elementów konstrukcyjnych i technicznych w zupełnie nowe i użyteczne rozwiązanie. Dlatego argumentacja, że poszczególne, pojedyncze elementy zastosowane w wzorze Ru 60631 były znane i stosowane już wcześniej jest bezpodstawna, gdyż stworzony szkielet - stelaż siedziska tworzy integralną, użyteczną, samodzielną i nową konstrukcję.

Zgodnie z art. 80 ust. 3 powołanej ustawy o wynalazczości zakres przedmiotowy prawa ochronnego na wzór użytkowy określają zastrzeżenia ochronne. Z powyższego wynika, że zakres przedmiotowy określony jest przez całość zastrzeżenia ochronnego tj. zarówno przez część przedznamienną jak i część znamienną zastrzeżenia, przy czym część przedznamienną definiuje przedmiot znany ze stanu techniki, a cześć znamienna określa cechy nowe przedmiotu zdefiniowanego w części przedznamiennej zastrzeżenia. Jest więc zrozumiałe, że obie części zastrzeżenia ochronnego określają przedmiot jako całość i obie części muszą być brane pod uwagę przy ocenie zakresu rozwiązania.

Odnosząc się do zarzutów, że przedmiot według spornego wzoru użytkowego nie mieści się w kręgu przedmiotów mogących być chronionymi jako wzór użytkowy, ponieważ łączenie końców taśm za pomocą zgrzewania wskazuje na sposób co nie może być przedmiotem wzoru użytkowego, podobnie jak i rodzaj materiału, z którego wykonane są taśmy, Sąd uznał je za nietrafne.

Otóż połączenie taśm przez zgrzewanie to cecha konstrukcyjna, a nie sposób postępowania (sposób technologiczny). Sposób jest definiowany przez wskazanie czynności, wykonywanych w określonej kolejności, określonych warunkach i z reguły za pomocą określonych środków technicznych. Sposób jest, więc procesem odbywającym się (wykonywanym) w określonym czasie.

Nie ma też żadnych przeszkód prawnych, żeby rodzaj materiału, z którego wykonany jest przedmiot albo element składowy przedmiotu, był cechą znamienną wzoru użytkowego. Materiał jest typowym środkiem konstrukcyjnym i rodzaj materiału może stanowić cechę znamienną wzoru użytkowego. Z tym, że w przypadku wynalazku zastąpienie jednego rodzaju materiału innym materiałem jest często dla znawcy danej dziedziny techniki oczywiste. Od wzoru użytkowego, jak już zaznaczono wcześniej, nie jest wymagana nieoczywistość rozwiązania, a zastosowanie we wzorze użytkowym określonego rodzaju materiału ma istotne znaczenie z punktu widzenia użyteczności wzoru użytkowego i nie jest bez znaczenia z punktu widzenia potencjalnego nabywcy.

Podstawą, sprzeciwu był również zarzut, że zakres przedmiotowy spornego wzoru użytkowego jest ujęty tak szeroko, że obejmuje wszystko co jest znane. Tak sformułowany zarzut przez profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu spornym, w świetle art. 68 ust.1 w związku z art. 82 i 77 ustawy, nie odpowiadał kryteriom określonym w powyższych przepisach. Na marginesie należy zauważyć, co podniósł również organ, że kwestia wąskiego lub szerokiego określenia przedmiotowego zakresu rozwiązania w zastrzeżeniu ochronnym jest kwestią wyboru zgłaszającego wzór do ochrony, który musi się liczyć z tym, że przy zbyt szerokim ujęciu zakresu rozwiązania istnieje realne niebezpieczeństwo łatwego wskazania w postępowaniu spornym, rozwiązania znanego wcześniej, które podważyłoby nowość przedmiotowego wzoru.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że Urząd Patentowy naruszył dyspozycję art. 7, 9, 77, 80, i 107 kpa

Organ jest zobligowany przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art.77§1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 par. 3 kpa. W rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy nie dopuścił się naruszenia tych reguł procesowych, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym świadczy przede wszystkim uzasadnienie jego decyzji oraz przebieg postępowania spornego.

Sąd nie dopatrzył się by organ nie zgromadził wyczerpująco dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów oraz by ich nie rozpatrzył. W toku postępowania wzywał strony do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez składanie nowych dowodów. Organ dokładnie wyjaśniając stan faktyczny nie naruszył tym samym zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w treści art.7 kpa. Zebrał i ocenił w sposób wszechstronny i prawidłowy całokształt materiału dowodowego zgodnie z wymogami wskazanymi w dyspozycji art. 77§1 i 80 k.p.a. nie wychodząc poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, oparł się na dowodach zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, dokonał ich wszechstronnej oceny, analizując znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy, działał przy tym zgodnie z prawidłami logiki. Ponadto Sąd uznał, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Organ nie odniósł się wprawdzie do dowodów z oświadczenia M. O. z dnia [...] marca 2006 roku i firmy I. z dnia [...] marca 2006 roku, jednak zaznaczyć należy, że skarżący dopiero w skardze wnioskował o dopuszczenie tych dowodów w trybie art. 106§ 3 p.p.s.a. Sąd wniosek ten oddalił, ponieważ dopuszczenie tych dowodów sprowadzało się do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadzała.

Nie do zaakceptowania jest także stanowisko Skarżącego dotyczące obrazy art. 9 kpa. Powyższy artykuł faktycznie nakłada na organy administracji państwowej obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków oraz udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w toku całego postępowania tj. od wszczęcia do jego zakończenia decyzją. Jednak obowiązki informacyjne ciążące na organie administracji nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem świadczenia pomocy prawnej, udzielania porad prawnych bądź instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania, co w konsekwencji czyniłoby z organu pełnomocnika strony. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że nadal istnieje po stronie obywateli powinność, co najmniej podstawowej orientacji w przepisach prawnych regulujących niektóre sfery życia gospodarczego. Tak więc osoba przystępująca do prowadzenia działalności gospodarczej powinna być zorientowana w przepisach prawnych regulujących tę działalność w stopniu wystarczającym do poprawnego prowadzenia tej działalności, a tym bardziej osoba z długoletnim doświadczeniem zawodowym, jakimi niewątpliwie jest skarżący. Sąd Najwyższy - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w orzeczeniu z dnia 9 czerwca 1999 r.III RN 12/99 OSNAPiUS 2000/10 poz. 375 uznał, że obowiązek należytego oraz wyczerpującego informowania stron przez organ administracyjny o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących wpływać na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 9 kpa) nie zwalnia przedsiębiorcy prowadzącego profesjonalną działalność gospodarczą z obowiązku znajomości przepisów prawnych i dołożenia należytej staranności w zakresie jej prowadzenia. Reasumując należy uznać, że w toku całego postępowania nie została naruszona zasada udzielania informacji, o której mowa w art. 9 kpa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Wymaga również podkreślenia fakt, że skarżący przez cały okres trwania postępowania spornego był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, co zapewniało mu fachową pomoc prawną.

Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.