Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 933/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spraw.), Sędziowie WSA Halina Emilia Święcicka, asesor WSA Izabela Głowacka – Klimas, Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Transportowo Spedycyjnego ,,N." Sp. z o.o. w Z. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2003r. Nr [...] działającego na podstawie art.127 § 3 kpa, utrzymał on w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2002r. - wydaną na podstawie art. 13 ust.2a i 2b, Lp 5 pkt 1 lita, art. 18a ust.5 i art.20 pkt.8 ustawy z 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U.2000r., Nr 71, poz.838 ze zm.) w zw. z art. 61 ust.l ustawy z dnia 20.06.1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U.Nr 98, poz.602 z późn.zm.) oraz §1-5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432) - obciążającą Przedsiębiorstwa Transportowo Spedycyjnego "N." Sp.z o.o. w Z. prowadzące działalność transportową karą pieniężną w wysokości [...] zł ,- zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Ustalono, że dnia [...] października 2002r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości O. w wyniku kontroli ważenia ciągnika m-ki [...] nr rej. [...] oraz naczepy typu [...] nr rej. [...] przewożącego soki i stanowiącego własność w/w firmy, a kierowanego przez K. K. nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojedynczej nr [...] na drogę. Na drodze krajowej nr [...] dopuszczalny nacisk osi pojedynczej powinien wynosić do 100 kN, a wynosił [...] kN i z tego względu pojazd został uznany za pojazd nienormatywny. Dopuszczalna masa pojazdu nie została przekroczona [...] t. Protokół kontroli został podpisany przez kierującego i nie wniósł on zastrzeżeń do dokonywanych czynności

W poprzedzającym decyzję I instancji pisemnym wyjaśnieniu z dnia [...] października 2002r. przewoźnik kwestionował wynik kontroli, w szczególności podnosząc, że masa całkowita pojazdu [...] t nie została przekroczona ( było [...] t) i z tego względu pojazd nie może być uznany za nienormatywny. Wielkości nacisku nie może natomiast sprawdzić ani kierujący pojazdem ani załadowca z uwagi brak dostępności urządzeń pomiarowych. Ładunek był rozłożony równomiernie na paletach na całej powierzchni naczepy, a zatem dołożył należytej staranności przy sprawdzeniu nieprzekroczenia parametrów przy dokonywaniu załadunku. Zarzucił zatem błąd w pomiarach urządzeń kontrolnych, którego nie jest w stanie wykazać, ale podniósł, że w protokole kontroli nie wskazano terminu ważności legalizacji wag do pomiarów statycznych. Ponadto kontroli dokonuje się w przypadkowych miejscach, które nie są równe z uwagi na stan dróg, a protokół nie mówi o warunkach równomierności podłoża, co może mieć wpływ na wynik ważenia.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przewoźnik podnosił te same argumenty.

Uzasadniając decyzję I instancji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podnosił, że kontrola pojazdu i nałożenie kary od użytkownika drogi odbyło się zgodnie z powołanymi przepisami w legalizowanym miejscu ważenia i przy użyciu wag posiadających aktualne świadectwa legalizacji, przez wykwalifikowanych pracowników Służby Drogowej. Kontrolowany miał wgląd do dokumentów legalizacji. Odpierając zarzuty przewoźnika po ponownym rozpoznaniu sprawy w uzasadnieniu swojej decyzji organ podnosił, że odnośnie dopuszczalnych parametrów dotyczących nacisku osi pojazdu na drogę kontrolujący opierają się na obowiązujących przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432), a nie na danych wpisanych do dowodu rejestracyjnego. Bezzasadne jest także kwestionowanie prawidłowości przeprowadzenia ważenia, które zdaniem organu odbyło się zgodnie z zachowaniem wymogów formalnych określonych w § 15 ust. 1-6 rozp.MSWiA z dn.25 maja 1999r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U.Nr 53,poz.563). Dokumenty określające numery fabryczne wagi i certyfikat legalizacyjny znajdowały się do wglądu w miejscu przeprowadzania kontroli i są okazywane na żądanie zainteresowanej strony. Ponadto stanowiska, gdzie dokonuje się ważenia są przygotowane, poddawane sa kontroli i na miejscu ważenia znajduje się do wglądu protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia. Zdaniem organu nie ma przeszkód, by firmy spedycyjne nabyły przyrządy do kontroli ważenia nacisku na osie i dokonywały przeważenia pojazdu w firmie załadowczej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo Transportowo Spedycyjne "N." Sp.z o.o. w Z. ponowiło argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zarzuty odnośnie prawidłowości ważenia oparło ponownie na argumencie nie przekroczenia masy całkowitej pojazdu, braku określenia w protokole terminu ważności legalizacji wag oraz warunków równości podłoża. Nie kwestionowało samego sposobu naliczenia opłaty drogowej, ale podstawę odpowiedzialności, wobec braku winy przewoźnika. Podnosiło naruszenie art. 7 kpa poprzez naruszenie słusznego interesu strony poprzez obciążenie karą.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie na podstawie wskazanej w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1- 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych.

W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione.

Wprawdzie skarżący wskazał jakie konkretnie przepisy prawa naruszała zaskarżona decyzja, należy mieć jednak na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, która stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przesłanką materialnoprawną wydanych decyzji są przepisy w nich wskazane, tj. art. 13 ust.2a i 2b, Lp 5 pkt 1 lit.a, art. 18a ust.5 i art.20 pkt.8 ustawy z 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U.2000r., Nr 71, poz.838 ze zm.) w zw. z art. 61 ust.l ustawy z dnia 20.06.1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U.Nr 98, poz.602 z późn.zm.) oraz §1-5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432) Wysokość kary, nie kwestionowana przez skarżącego ustalona została na podstawie załącznika do w/w ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych - art. 13 ust.2a opublikowanego w ustawie z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U.Nr 125, poz. 1371).

Z pomiarów przeprowadzonych przez kontrolujących sporządzony został protokół i jak wynika z jego treści do przeprowadzenia kontroli wykorzystano komplet wag przenośnych do pomiarów statycznych posiadających legalizację. Kierowca pojazdu podpisał "Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu" bez jakichkolwiek uwag co do sposobu ważenia, czy nierówności terenu.

Potwierdził swoim podpisem, że udostępniono mu do wglądu m.in. świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych, czy protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Z akt sprawy wynika, że nie zgłaszał wniosku o powtórną kontrolę. Skarżący nie przedstawił dowodów na to, że kierowca działający w zastępstwie strony, został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu zatrzymania i kontroli pojazdu, a pisemne "wyjaśnienie" zawierające zarzuty do ważenia złożył dopiero po [...] dniach od daty przeprowadzonej kontroli.

W ocenie Sądu kierowca, który podpisał protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu bez uwag i otrzymał jego kopię, zgodził się tym samym ze sposobem i wynikami kontroli. Z tego względu brak jest podstaw do kwestionowania wyników dokonanych pomiarów nacisków na osie. Przeprowadziły je bowiem wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie tych pomiarów, czy też konfiguracji placu, na którym dokonywano pomiarów. Kierowca nie kwestionował też odczytów przyrządów pomiarowych i stwierdzonych w protokóle przekroczeń dopuszczalnych parametrów. Protokół kontroli zawierający dokładne ustalenia co do omawianych przekroczeń podpisany został przez niego bez żadnych uwag.

Argument strony, iż nie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej ładowności pojazdu nie ma znaczenia dla wyników pomiaru nacisków, bowiem te ostatnie spowodowane były niewłaściwym załadunkiem przewożonego towaru.

W tej sytuacji oraz ze względu na to, że skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, zasadne było obciążenie go karą pieniężną której wysokość określona jest w art. 13 ust.2 a i 2 b oraz tabeli w poz.5 pkt la stanowiącej załącznik do art. 2b i 40c pkt.5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000, Nr 71,poz.838 ze zm.) Zmiany wymiaru kar pieniężnych wprowadzone zostały na podstawie art. 99 ustawy z dnia 6 września 2001r.o transporcie drogowym (Dz.U.Nr 125 poz.1371) Z treści przytoczonych przepisów wynika, że obciążenie przewoźnika opłatami drogowymi za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjne.

Podnieść należy, że kierowca pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzanej kontroli, bądź jej wyników. Brak było zatem podstaw do kwestionowania dokonanych pomiarów przeprowadzanych przez wykwalifikowane służby drogowe w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń ani co do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie tych pomiarów, czy też do odczytu przyrządów pomiarowych i stwierdzonego w protokole przekroczeń dopuszczalnego parametru. Protokół kontroli, którego kopię otrzymał, zawierał dokładne ustalenia co do omawianego przekroczenia i został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag.

Ustalona i wymierzona - po dokonanej kontroli pojazdu - kara pieniężna stanowi skutek odpowiedzialności korzystającego z drogi publicznej przewoźnika za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Stąd nie mają znaczenia podnoszone obecnie okoliczności zawinienia bądź nie, bowiem przedsiębiorca wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne po drogach krajowych ponosi odpowiedzialność za skutek.

Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania. Jeżeli zaskarżona decyzja prawa nie narusza, sąd obowiązany jest skargę oddalić.

Należy zwrócić uwagę, iż organ wydając decyzje po ponownym rozpoznaniu sprawy omyłkowo wpisał "Lp 5 pkt 1 lit. b" przy określeniu liczby porządkowej załącznika, zamiast jak prawidłowo uczynił decyzji I instancji przez wskazanie "Lp 5 pkt 1 lit.a". Ta oczywista omyłka nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).