Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 686/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Frąckiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. W. z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. P. (dalej: "Skarżąca") jest uchwała z dnia [...] marca 2022 r., którą to Zarząd Dzielnicy [...], działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr LXX/2182/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (t. j. Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 8814 i z 2019 r. poz. 13139) w związku z § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy {Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz w zw. z § 4, § 7 ust. 1, § 32 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 8, § 35 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836, z 2020 r. poz. 5791 i z 2021 r. poz. 5586) nie zakwalifikował Skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...].

W uzasadnieniu uchwały wskazano między innymi, że Skarżąca ma 68 lat, stan cywilny - rozwiedziona, utrzymuje się z emerytury. Średnie miesięczne dochody gospodarstwa domowego wyniosły 916,08 zł. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, od października 2021 r. zamieszkuje w użyczonej od partnerki syna części lokalu położonego przy ulicy [...] w [...]. W lokalu zamieszkują 3 osoby, łączna powierzchnia mieszkalna lokalu wynosi 27,15 m2, tym samym powierzchnia lokalu przekracza określone w § 7 ust. 1 ww. uchwały Rady Miasta z 5 grudnia 2019 r. kryterium powierzchni warunkujące udzielenie pomocy mieszkaniowej, tj. 20 m2 w przypadku zamieszkiwania trzech osób w lokalu.

Organ podniósł, że z uwagi na niespełnienie kryteriów określonych w § 7 uchwały Rady Miasta z 5 grudnia 2019 r., tj. przekroczenie tzw. kryterium maksymalnej powierzchni mieszkalnej lokalu, Zarząd Dzielnicy [...] postanowił odmówić zakwalifikowania Skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła J. P. Skarżąca zaskarżyła tę uchwałę w całości oraz wniosła jej uchylenie, a także o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez co nie ustalono faktycznych okoliczności, na których powinno oparte być rozstrzygnięcie

W uzasadnieniu zarzutów skargi podniosła, że od wielu lat znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej i finansowej. Jest osobą samotną i schorowaną, utrzymującą się z niewielkiej emerytury, z której prowadzona jest egzekucja komornicza, na życie pozostaje Skarżącej 1000 zł miesięcznie. Od października 2020 r. na mocy umowy użyczenia mieszka w lokalu należącym do partnerki jej syna. Umowa obowiązywała do grudnia 2021 r., obecnie korzysta z oferowanej przez nią pomocy. Skarżąca wskazała, że choć powierzchnia mieszkalna lokalu wynosi 27,15 m2 i przekracza kryterium warunkujące udzielenie pomocy mieszkaniowej, to jednak warunki panujące w lokalu są wyjątkowo trudne. Wskazała, że śpi na rozkładanej kanapie w pokoju połączonym z kuchnią. W drugim niewielkim pokoju mieszka jej syn z partnerką. Po rozłożeniu mebla w mieszkaniu trudno się poruszać. Partnerka syna mimo młodego wieku jest osobą cierpiącą na ciężką chorobę krwi, wymagającą częstych badań i zabiegów. Przebywanie na ograniczonej powierzchni zbyt wielu osób przysparza zarówno jej, jak i Skarżącej dodatkowego cierpienia.

Skarżąca podniosła, że nie jest w stanie wynająć mieszkania ani nawet pokoju na rynku. W 2004 r. musiała sprzedać swoje mieszkanie, aby uregulować długi. Wskazała, że gdy była zatrudniona, mogła wynajmować lokal, jednak w jej obecnym stanie zdrowia nie może podjąć dodatkowej pracy i poprawić swojej sytuacji finansowej oraz mieszkaniowej.

W ocenie Skarżącej organ podejmując uchwałę o niezakwalifikowaniu jej na listę oczekujących na mieszkanie, nie rozpoznał dokładnie jej sytuacji rodzinnej, materialnej i zdrowotnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że Zarząd ocenił, iż rozstrzygnięcie podjęte w sprawie jest prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. P. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2022 r. odmawiająca skarżącej zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez najem lokalu z zasobów mieszkaniowych [...] narusza obowiązujące przepisy prawa.

Na wstępie podkreślenia wymaga fakt, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, a także, gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

W tej sytuacji, warto zauważyć, że jeśli chodzi o właściwość rzeczową (kognicję) sądów administracyjnych w sprawach skarg na uchwały zarządów dzielnic m.st. Warszawy odmawiających wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na licie osób oczekujących na najem lokalu pochodzącego z zasobu [...], kwestia ta została jednoznacznie przesądzona w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych.

I tak, należy zauważyć, że w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, NSA wyraźnie uznał, że uchwała zarządu dzielnicy [...], odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wydanej uchwały NSA stwierdził, że tego rodzaju rozstrzygnięcie nie jest załatwieniem sprawy cywilnej, ale rozstrzygnięciem w sprawie z zakresu administracji publicznej podjętym przez organ dzielnicy, a więc aktem, do którego ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

Powyższe stanowisko składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało zaakceptowane zarówno w dotychczasowej judykaturze, jak i poglądach doktryny.

Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej w formie najmu lokalu pochodzącego z zasobu [...]. Uchwała ta została podjęta w trybie § 35 ust. 1 w związku z § 4 i § 7 ust. 1 i § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836 ze zm.).

W ocenie Sądu, uznać należy, iż sprawa o takim przedmiocie należy niewątpliwie do właściwości sądów administracyjnych, co w konsekwencji zobowiązało Sąd do merytorycznego zbadania zgodności spornej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z regulacjami zawartymi we wskazanej powyżej uchwale Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r.

Należy zauważyć, że zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 172 ze zm. - dalej także: "ustawa o ochronie praw lokatorów"). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy, gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy).

W uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 6, poz. 90), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę ma dwa etapy. W pierwszym, wnioskujący o najem lokalu składa wniosek, który podlega analizie i weryfikacji przez właściwy organ gminy bądź osobę upoważnioną oraz zaopiniowaniu przez komisję lokalową. Następnie wydawane jest rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu, bądź o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście. Działanie zarządu dzielnicy w pierwszym etapie nie stanowi ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy. Ma charakter administracyjnoprawny, ponieważ rozstrzyga o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała odmawiająca zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz wręcz rozstrzyga o tym, że ta osoba nie spełnia warunku do ubiegania się o wynajęcie jej lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu i ten etap, z uwagi że kończy go zawarcie umowy, ma już zdecydowanie charakter cywilnoprawny.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że sprawa dotyczyła zakwalifikowania strony skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej w formie najmu lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], zaś tego typu sprawy bezsprzecznie należą do właściwości (kognicji) sądów administracyjnych.

Przedmiotowa uchwała ma niewątpliwie charakter uchwały z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1372), a zatem mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Tego rodzaju uchwała zawiera stanowisko władz dzielnicy m.st. Warszawy w zakresie spełnienia warunków do kwalifikacji do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Należy zatem uznać, że w swojej konstrukcji sporna uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2022 r., którą zaskarżyła strona skarżąca, ma elementy publicznoprawne i nie jest jedynie przejawem relacji prywatnoprawnych (cywilnoprawnych) zachodzących pomiędzy dysponentem lokalu komunalnego a osobą, która wystąpiła o zawarcie z nią umowy najmu ww. lokalu i uzyskanie stosownej kwalifikacji do udzielenia pomocy mieszkaniowej.

Ponadto Sąd uznał, że strona skarżąca spełniła warunki formalne do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zachowując termin, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały, zauważyć należy, że w postępowaniu poprzedzającym wynajęcie lokalu mieszkalnego na czas oznaczony oraz umieszczenie na licie osób oczekujących na najem lokalu z zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ustawodawca określił działania organu gminy, jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej.

Ponadto, w ocenie Sądu, oczywiste jest to, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem o wynajęcie lokalu mieszkalnego na czas oznaczony oraz umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], jak każde postępowanie przed organami administracji publicznej, powinno odpowiadać regułom demokratycznego państwa prawnego, wynikającym z przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

Uchwała nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy została wydana na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Z art. 21 ust. 3 pkt 5 tej ustawy wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r., wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16, wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., a także z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz o zmianie Kodeksu cywilnego oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać praworządnie oraz uwzględniać interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. (por. cyt. wyżej wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09).

W ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie powyższe stanowisko należy odnieść również do spraw rozstrzyganych przez zarządy dzielnic m.st. Warszawy na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych zawartych w uchwale nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

Mając powyższe na względzie, uznać należy, że obowiązkiem Zarządu Dzielnicy [...], wydającego sporną uchwałę z dnia [...] marca 2022 r., było zatem podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przy czym, wskazać należy, iż czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego.

Nie budzi wątpliwości Sądu administracyjnego, iż przy rozpoznawaniu spraw, w trakcie którego organ odnosi się do kryteriów opisanych w ust.1 § 7 omawianej regulacji, jego bezwzględnym obowiązkiem jest dokonanie ustaleń stanu faktycznego w granicach przedmiotowych zakreślonych przepisami zarówno owego ust.1, jak i ust.4 § 7 uchwały nr XXIII/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, a następnie dokonanie szczegółowej oceny stanu faktycznego przez pryzmat powyższej normy prawnej. Oczywistym jest też to, że efekt powyższych działań organu powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały. Uzasadnienie winno prezentować zarówno stanowisko organu odnośnie ustaleń faktycznych, jak też jego wnioski wysnute z analizy faktów przez pryzmat stosownego przepisu prawa materialnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn.. akt II SA/Wa 2567/20 CBOSA).

W świetle powyższego należało przyjąć, iż tylko uzasadnienie uchwały zawierające zarówno ustalenia faktyczne, jak też ocenę faktów w granicach § 7 ust.1 i ust. 4 omawianej regulacji prawnej, będzie mogło być uznane za poprawne i poddające się weryfikacji sądowej.

Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy, uznać należało, że organ nie podołał ciążącym na nim obowiązkom. Pomimo tego, iż już we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie strona uwypukliła problematykę niepełnosprawności właścicielki mieszkania, która wyraziła zgodę jedynie na tymczasowe zamieszkiwanie Skarżącej w lokalu przy ul. [...] w [...] ze względów humanitarnych, organ pominął tę kwestię. Nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie i nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały do tych faktów w kontekście ww. § 7 ust. 4. Przedmiotowe zaniechanie organu jest zaś o tyle istotne w realiach faktycznych niniejszej sprawy, gdyż pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem postępowania.

Powyższe – w ocenie tut. Sądu – świadczy więc niezbicie, iż organ nie udowodnił przyjętej przez siebie tezy, że w odniesieniu do wnioskodawczyni, znajdują zastosowania wymogi opisane w par.7 ust. 1 uchwały nr XXIII/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z istotnym naruszeniem przepisu § 7 ust.1 i 4 uchwały Nr XXIII/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Zaszły zatem podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto mając na względzie, to że skoro od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały nie minął jeszcze jeden rok do dnia orzekania, to tym samym nie zachodziło wyłączenie, o jakim mowa w art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.), który to przepis wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności uchwały z uwagi na upływ jednego roku od jej podjęcia.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobligowany do wyczerpującego ustalenia i szczegółowej oceny stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez pryzmat przesłanek z przepisu § 7 ust.4 uchwały nr XXIII/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy oraz do poprawnego i wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia.