Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1522/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Ustanowiono adwokata
Powołane przepisy: article: Art. 239 pkt  1 lit. a oraz art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 245
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: ustanowić na rzecz skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka.


UZASADNIENIE

W złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, oświadczając, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.

Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób z którymi pozostawałby we wspólnym gospodarstwie domowym. Podniósł, że jest samotny.

Określając swój majątek podał, iż nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Zadeklarował brak stałych dochodów. Powiada, że nie pracuje, nie zarabia i od 1 i 3/12 roku przebywa na zwolnieniu lekarskim.

Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest po udarze mózgu. Posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności na stałe. Twierdzi, że utrzymuje się dzięki pomocy finansowej znajomych w wysokości po 300 zł miesięcznie otrzymywane jako pożyczki bezterminowe i nieoprocentowane.

Z uwagi na fakt, że niniejsza sprawa nie jest ani pierwszą ani jedyną, jaką skarżący poddał kognicji tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego więc okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, iż skarżący jest podopiecznym Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i korzysta ze różnych form oferowanego tam wsparcia. Przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności został uznany za osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na stałe. Przepisywane są mu leki przeciwdepresyjne, przeciw lękowe, usprawniające pamięć. Leczony jest z rozpoznaniem "organiczne zaburzenia osobowości, zespół depresyjno-neurasteniczny". Mieszka sam. Przekroczył 60 rok życia. Jest rozwiedziony. Z dziećmi nie utrzymuje kontaktu. Zajmuje jednopokojowe mieszkanie w prywatnej kamienicy. Mieszkanie, które zajmuje jest zaniedbane i brudne. Czynszu nie regulował. Otrzymywał dodatek mieszkaniowy. Borykał się egzekucją komorniczą.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skarżący korzysta więc z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co zgodnie z art. 241 ppsa oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków.

Równocześnie godzi się zauważyć, że zgodnie z art. 246 §1 pkt. 2 ppsa sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym obejmujące m.in. ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 §3 in fine ppsa) pod warunkiem złożenia oświadczenia, którym strona wykaże, że nie jest wstanie ponieść opłat za jego czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa). Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne". Owa "dokładność" stopniowana jest z kolei przeświadczeniem czy to sądu czy to referendarza, że strona okoliczności te wykazała to znaczy przedstawiła je w sposób przekonywujący. Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, iż przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja prawna opiera się na założeniu, że jeżeli oświadczenie strony pozwala na zorientowanie się co do tego, że stać ją będzie na uiszczenie wymaganych kosztów oraz nie wzbudza jakichś istotnych wątpliwości względnie tyczą one nieistotnych składników stanu majątkowego strony to tym samym nie ma obowiązku wzywania strony do składania dodatkowych oświadczeń lub przedkładania dokumentów źródłowych (arg. ex art. 255 ppsa). Konkludując należy stwierdzić, że jeżeli na podstawie przyjętego oświadczenia sąd dojdzie do przekonania, że ma do czynienia z osobą "biedną" w potocznym tego słowa znaczeniu lub jeśli stwierdzi, że wymagane koszty pozostają w takiej dysproporcji z deklarowanym przez nią stanem majątkowym, że strony najzwyczajniej albo nie będzie stać na pokrycie wymaganych opłat albo odbędzie się to kosztem istotnego uszczuplenia jej majątku to może wydać rozstrzygniecie w przedmiocie zwolnienia bez konieczności dalszych wezwań.

W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to uzupełnione informacjami dostępnymi na zasadzie notorii urzędowej jest wystarczające do oceny aktualnej sytuacji skarżącego i jego możliwości płatniczych. Pewne nieścisłości położyć należy na karb nieporadności strony. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę samotną, bez majątku, i stałego dochodu, niezaradną życiowo, z określonymi problemami natury zdrowotnej. Biorąc pod uwagę orzeczony stopień niepełnosprawności skarżącego umożliwiający mu podjęcie pracy w warunkach pracy chronionej trudno czynić skarżącemu większy zarzut, że nie stara się poprawić swojej sytuacji gdyż w okresie panującego kryzysu i dekoniunktury nie jest to łatwe nawet dla osób zdrowych.

Uwzględniając to wszystko udzielono więc skarżącemu pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustanawiając na jego rzecz adwokata, którego wyznaczy właściwy organ samorządu zawodowego.

Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.