Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 613/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 października 2020 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Wojewody z dnia 30 marca 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta [...] postanowieniem z 18 grudnia 2019 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku K. B. z 6 grudnia 2019 r. (data wpływu 9 grudnia 2019 r.), reprezentującego [...] firma A K. B., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści tj. o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. w sprawie wyposażenia budynku magazynowo-usługowego z kabiną malarską, zlokalizowanego na działce numer [...] w miejscowości Ś., gmina L. , w komorę śrutowniczą.

Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 218 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz.U. z 2020 r., poz. 256), dalej "K.p.a.".

K. B. ww. wnioskiem wystąpił do Starosty [...] o wydanie na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. zaświadczenia potwierdzającego, że zainstalowanie komory śrutowniczej nie jest zmianą sposobu użytkowania budynku i nie wymaga zgłoszenia.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że po sprawdzeniu prowadzonych przez Wydział Urbanistyki, Architektury i Budownictwa rejestrów wniosków i spraw ustalił, że Urząd nie prowadził postępowania dla ww. sprawy, tym samym na tym etapie niemożliwe jest wydania przedmiotowego zaświadczenia.

K. B. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie wnosząc o jego uchylenie i wydanie zaświadczenia o treści określonej we wniosku z 6 grudnia 2019 r. Skarżący nie zgodził się z argumentacją zawartą w postanowieniu dotyczącą kwestii braku prowadzenia przez organ l instancji postępowania w zakresie objętym jego wystąpieniem i na tę okoliczność przywołał art. 218 § 2 K.p.a. przewidujący możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Podniósł, że przed złożeniem wniosku wystąpił do Starosty pismem z 8 listopada 2019 r. z informacją o zamiarze wyposażenia hali usługowej w Ś. w urządzenie do śrutowania. Podkreślił, że w jego branży konieczne jest doskonalenie rodzaju i jakości usług. Zaświadczenie jest skarżącemu potrzebne do uzyskania dopłaty do urządzenia.

Wojewoda postanowieniem z 30 marca 2020 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm), dalej "P.b.", utrzymał w mocy postanowienie I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że K. B. wystąpił do Starosty [...] wnioskiem z 6 grudnia 2019 r. o wydanie na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. zaświadczenia w sprawie wyżej opisanego wyposażenia budynku magazynowo-usługowego potwierdzającego, że zainstalowanie komory śrutowniczej nie jest zmianą sposobu użytkowania budynku i nie wymaga zgłoszenia.

Organ II instancji przywołał treść art. 217-219 K.p.a. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 4 P.b., zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ stwierdził, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że mianem zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a., można określić urzędowe poświadczenie określonych faktów lub stanu prawnego. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną, czyli nie przyznaje, nie stwierdza i nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym informacje te muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z posiadanych przez organ rejestrów, ewidencji czy też innych będących w jego posiadaniu danych. Zaświadczeniem będą zatem również te akty, które potwierdzają istnienie uprawnień i obowiązków określonych indywidualnym aktem prawnym, a także oparte tylko na akcie generalnym, ale wówczas, gdy sytuacja jest jasna i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygania deklaratoryjnym aktem prawnym, aktem woli. W związku z tym, organ może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, a które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji.

Za pomocą zaświadczenia organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Możliwe jest zatem ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia pierwotnie wydanego zaświadczenia, z tego względu, że jest ono rodzajem czynności faktycznej, a te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia zaś tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę przepisy art. 218 tej ustawy, przypisują danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, będących w posiadaniu organu. Dane, te nie muszą być utrwalane w sformalizowanym "zbiorze danych", rejestrze lub ewidencji, lecz wystarczy, że "znajdują się w posiadaniu" organu.

Mając na względzie przytoczone argumenty, według oceny organu odwoławczego w ramach tej sprawy w trybie przepisów art. 217-218 K.p.a., nie było podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W zasobach organu l instancji brak było bowiem dokonanego przez firma A K. B. zgłoszenia w trybie art. 30 czy art. 71 P.b., obejmującego zakres wynikający z wniosku z 6 grudnia 2019 r.

Zatem żądanie wydania zaświadczenia o wskazanej przez skarżącego treści wymagałoby prowadzenia przez organ l instancji postępowania wyjaśniającego i dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do tego, aby merytorycznie rozstrzygnąć sprawę dotyczącą planowanego wyposażenia budynku magazynowo-usługowego z kabiną malarską w komorę śrutowniczą.

Organ II instancji zaznaczył, że wyposażenie istniejącego budynku w maszynę służącą do oczyszczania elementów konstrukcji stalowej ze rdzy, farb lub lakierów może wiązać się ze zmianą warunków bezpieczeństwa pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, co stwierdza w ekspertyzie technicznej osoba posiadająca uprawniania budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności (art. 71 ust. 2 pkt 5 P.b.). Uzupełnienie takiego dokumentu mogłoby nastąpić wyłącznie w trybie postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Przepis art. 71 ust. 2 pkt 1-6 P.b. wskazuje, jakie załączniki mają być dołączone do zgłoszenia. Regulacje prawne dotyczące postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 217-219 K.p.a. dotyczą czynności materialno-technicznej właściwego organu. Nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydawania rozstrzygnięć o charakterze prawotwórczym, nakładającym obowiązki czy przyznającym uprawnienia. Zdaniem organu odwoławczego, wystąpienie skarżącego miało taki charakter i nie kwalifikowało się do podjęcia przez organ l instancji działań w trybie art. 217 K.p.a. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego.

K. B. wniósł na powyższe postanowienie Wojewody z 30 marca 2020 r. znak: [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] z uwagi na niezgodność z prawem oraz o wydanie organowi wskazówek co do dalszego toku postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że firma firma A jest podmiotem rodzinnym. Firma została "zbudowana" przez skarżącego od podstaw - kosztem wielu wyrzeczeń rodzinnych i materialnych. Aktualnie w ww. podmiocie - pracuje osobiście wraz z czterema synami i ich rodzinami. Skarżący i jego pracownicy starają się o rozwoju firmy. W duchu patriotycznym, z zachowaniem wszelkich wymogów prawa, starają się rozwijać i doskonalić osiągnięcia. Ich podatki przyczyniają się do rozwoju i dobra Rzeczpospolitej Polskiej. Początkowo z zatrudnienia ok. 3 osób skarżący osiągnął aktualnie zatrudnienie powyżej ok. 60 osób. Zaangażowanie dla pożytku Rzeczypospolitej Polskiej zasługuje przynajmniej na prawo do uzyskania od organów państwa, stosownych (regulowanych przez K.p.a.) należnych dokumentów. Aby sprostać nowoczesnym regułom konkurencji na rynku usług, by zachować najlepsze warunki pracy, móc utrzymywać i powiększać zatrudnienie (a tym samym) wpływać na rozwój Rzeczypospolitej), kosztem olbrzymich zobowiązań kredytowych (niemal na granicy możliwości rodziny) skarżący podjął inwestycję budowę nowej hali usługowej w T. - w strefie przemysłowej). Inwestycja jest bliska ukończenia.

Mając na względzie także rozwój własnej firmy zaplanował lepsze (bardziej ekologiczne, korzystniejsze dla istniejących uwarunkowań - zważywszy na zapewnienie komfortu w sąsiedztwie itp.) wykorzystanie aktualnej hali w miejscowości Ś.. Zaplanował umieszczenie tam kabiny śrutowniczej, która jest odrębną jednostką związaną z przygotowaniem procesu usług malarskich. Kabina tego rodzaju (umieszczona w hali) spełniałaby wszelkie wymogi ekologii, ergonomii, bezpieczeństwa i higieny pracy itp. Jest oczywiste, że (będącej w rozwoju - obciążonej kredytami) firmy, nie stać na pozostawienie hali (Śmigno) pustej, a tym bardziej zmuszanie pracowników do stosowania bardziej prymitywnych metod - podczas gdy istniałaby możliwość poprawy wszystkiego ww. poprzez inwestycję: kabiny śrutowniczej.

Mając w perspektywie dofinansowanie – skarżący poszukał odpowiedniego urządzenia. Jest w pełni bezpieczne, ekologiczne, komfortowe i sprzyja ochronie środowiska. Ubiegał się również o dofinasowanie, bowiem w tej sytuacji nie byłoby go stać na pokrycie pełnych kosztów. Warunkiem dofinansowania, postawionym przez organ, do którego się skarżący zwrócił z wnioskiem, było udokumentowanie, iż tego typu urządzenie może być eksploatowane we wskazanej hali.

W tym stanie rzeczy skarżący wystąpił do Starosty [...] o wydanie stosownego zaświadczenia, a wcześniej, przed ubieganiem się o zaświadczenie i przed zainicjowaniem procesu wyposażenia hali w Ś. w przedmiotową kabinę, poinformował organ władający terenem o przebiegu działania firmy i ewentualnego rozwoju. Skarżący podkreślił, że licząc się z ewentualną odmową wydania zaświadczenia, o które wniósł (Z-1), wystąpił również o ww. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odpowiedź, którą otrzymał na piśmie (znak: [...] z 2 stycznia 2020 r.) potwierdza, iż wydanie zaświadczenia leży w kompetencji Starosty [...].

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślił, że podnoszone zarzuty dotyczące sytuacji osobistej i biznesowej skarżącego nie mają żadnego związku z przedmiotem rozstrzygania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności zaskarżonego aktu bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest postanowienie Wojewody utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] odmawiające wydania zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. w sprawie wyposażenia budynku magazynowo-usługowego z kabiną malarską, zlokalizowanego na działce numer [...] w miejscowości Ś., gmina L. , w komorę śrutowniczą. K. B. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie, na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., zaświadczenia potwierdzającego, że zainstalowanie komory śrutowniczej nie jest zmianą sposobu użytkowania ww. budynku i nie wymaga zgłoszenia.

Na wstępie należy wyjaśnić, że poddane kontroli sądowej postanowienie dotyczy wydania zaświadczenia. Kwestia wydawania zaświadczeń przez organ administracji jest uregulowana w K.p.a. w sposób szczególny, odrębnie od administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują art. 217-220 K.p.a. - przepisy działu VII K.p.a. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym.

Stosownie do art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a. wydanie zaświadczenia ma opierać się na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu (reguła wydawania zaświadczeń co do zasady jedynie na podstawie posiadanych przez organ zbiorach informacji).

Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.).

Zakres podmiotowy tego postępowania jest bardzo szeroki. Obejmuje on wszystkie organy wymienione w art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a.

Właściwość rzeczową organu należy przy tym wiązać z technicznymi możliwościami ustalenia treści zaświadczenia, a więc z faktem dysponowania rejestrami, ewidencją i inną dokumentacją pozwalającą na ustalenie okoliczności faktycznych i prawnych, których żądanie wydania zaświadczenia dotyczy (por. A. Matan [w:] Komentarz, t. 2, 2010, s. 461), chyba że obowiązek wydania zaświadczenia z mocy prawa wynika z wyraźnego przepisu prawa.

Zakres przedmiotowy postępowania jest natomiast bardzo wąski, gdyż obejmuje tylko wydawanie zaświadczeń. Zaświadczenie jest przy tym czynnością materialnotechniczną, tworzącą określone skutki prawne w drodze faktów (por. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska [w:] Postępowanie administracyjne, 2017, s. 286). Przyjmuje ona postać dokumentu urzędowego, potwierdzającego określone fakty lub stan prawny.

Trzeba podkreślić, jak słusznie wskazał organ II instancji, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych.

Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych. Co istotne, postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2527/17, LEX nr 2494340).

Zaświadczenie wydaje się zatem np., gdy fakt powstania określonych skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać (por. wyrok WSA w Opolu z 28 października 2016 r., sygn. II SA/Op 463/16, LEX nr 2158248).

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter gabinetowy, w którym upoważniony pracownik organu administracji weryfikuje żądanie wydania zaświadczenia przez pryzmat przesłanek opisanych w art. 217 § 2 K.p.a.

Wynikająca z art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie nie może być rozumiana jako tworzenie na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia podstawy do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych (por. wyrok WSA w Białymstoku z 13 stycznia 2011 r., sygn. II SA/Bk 75/10, LEX nr 752406).

Nie jest dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z 26 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1778/11, LEX nr 1311429).

Z uwagi na treść art. 218 § 1 i 2 K.p.a. organ nie ma obowiązku wydania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia podstawy do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści (por. wyrok NSA z 9 lutego 2018 r., sygn. I OSK 813/16, LEX nr 2461025).

Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. wyroki NSA z 15 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 1518/12, LEX nr 1452122, z 14 marca 2019 r., sygn. I OSK 1223/17, LEX nr 2657742).

Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione powyżej jednolite stanowisko judykatury w przedmiotowej kwestii.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżący jako podstawę swojego wniosku wskazywał swój interes w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, przy czym brak jest podstaw do stwierdzenia, że urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga w sprawie przepis prawa. Zdaniem skarżącego zachodziła sytuacja, o której mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Celem skarżącego było uzyskanie zaświadczenia potwierdzającego, że zainstalowanie w budynku magazynowo – usługowym z kabiną malarską (malarnia proszkowa) kabiny śrutowniczej nie jest zmianą sposobu użytkowania ww. budynku i nie wymaga zgłoszenia organom administracji budowlanej.

Trafnie wskazał organ odwoławczy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skoro w zasobach organu l instancji brak było dokonanego przez firma A K. B. zgłoszenia, w trybie art. 30 czy art. 71 Prawa budowlanego, obejmującego zakres wynikający z wniosku z 6 grudnia 2019 r., to wydanie zaświadczenia o wskazanej przez skarżącego treści wymagałoby prowadzenia przez organ l instancji postępowania wyjaśniającego i dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do tego, aby merytorycznie rozstrzygnąć sprawę dotyczącą planowanego wyposażenia budynku magazynowo - usługowego z kabiną malarską w komorę śrutowniczą. Wyposażenie istniejącego budynku w maszynę służącą do oczyszczania elementów konstrukcji stalowej ze rdzy, farb lub lakierów może wiązać się ze zmianą warunków bezpieczeństwa pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, co stwierdza w ekspertyzie technicznej osoba posiadająca uprawniania budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności (art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego). Uzupełnienie takiego dokumentu mogłoby nastąpić wyłącznie w trybie postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Przepis art. 71 ust. 2 pkt 1-6 Prawa budowlanego, wskazuje jakie załączniki mają być dołączone do zgłoszenia.

Tymczasem, jak wskazano wyżej, regulacje prawne dotyczące postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 217 – 219 K.p.a. dotyczą czynności materialno-technicznej właściwego organu. Nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydawania rozstrzygnięć o charakterze prawotwórczym, nakładającym obowiązki czy przyznającym uprawnienia. Słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że wystąpienie skarżącego miało taki charakter i nie kwalifikowało się do wydania zaświadczenia w trybie art. 217 K.p.a. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego.

Innymi słowy, ewentualne uzyskanie weryfikacji braku zmiany sposobu użytkowania, w rozumieniu art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego nie może być dokonane poprzez wydanie zaświadczenia.

Wbrew argumentacji skarżącego powyższe stanowisko nie jest sprzeczne z pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z 2 stycznia 2020 r. o przekazaniu jego wniosku Staroście T. jako organowi właściwemu. PINB wprost w ww. piśmie zaznaczył, że przekazuje wniosek organowi, który jest właściwy w zakresie postępowań dotyczących zmiany sposobu użytkowania.

Z uwagi na jednoznaczne określenie podstawy prawnej wniosku skarżącego jako art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. organ I instancji nie mógł procedować w trybie art. 71 ust. 3 P.b., zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów.

Oczekiwanych przez skarżącego skutków nie mogło również przynieść w tych okolicznościach postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., które w szczególności nie mogło polegać na analizie dołączonych do zażalenia dokumentów technicznych w kontekście przesłanek, o których mowa w art. 71 czy art. 30 Prawa budowlanego.

Argumentacja skarżącego zawarta w skardze dotycząca oczywistych korzyści płynących z wyposażenia budynku magazynowo - usługowego z kabiną malarską w komorę śrutowniczą nie mogła, z ww. powodów, przynieść zamierzonych skutków. W konsekwencji Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne z prawem.

Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.