Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1430/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędzia NSA (del.) Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Protokolant Marta Sarnowiec, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "T." S.A. Regionu Południowego Pionu Administracji w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 1498/04 w sprawie ze skargi "T." S.A. Regionu Południowego Pionu Administracji w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 10 sierpnia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 czerwca 2005 r., I SA/Gl 1498/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę "T." S.A. Region Południowy Pion Administracji w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 10 sierpnia 2004 r., (...) odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia SKO w C. stwierdziło, że merytoryczne rozpatrzenie sprawy wymaga rozważenia dwu kwestii: prawidłowości doręczenia decyzji, a w razie uznania, iż doręczenie nastąpiło 31 grudnia 2002 r., oceny zasadności przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Analizując zagadnienie, czy decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie skarżącej, organ odwoławczy dał wiarę wyjaśnieniom złożonym przez pracownika Urzędu Gminy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, że w aktach sprawy znajduje prawidłowy dowód doręczenia decyzji podatkowej, ponadto jak wynika z wyjaśnień świadka oraz załączonych do sprawy dowodów wychodzące z Urzędu pisma przewodnie wraz z deklaracjami na podatek od nieruchomości opatrzone są innymi sygnaturami niż decyzje podatkowe. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na adnotację w dzienniku korespondencji prowadzonym w siedzibie skarżącej o wpływie korespondencji od Wójta Gminy B., a pieczątka Wójta Gminy znajduje się na decyzji podatkowej. W świetle wskazanych okoliczności organ odwoławczy uznał, iż decyzję organu pierwszej instancji doręczono 31 grudnia 2002 r.

Oceniając spełnienie warunków koniecznych do przywrócenia terminu na podstawie art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa"/, SKO stwierdziło, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Rozpoznając skargę na powyższe postanowienie WSA w Gliwicach uznał, że nie jest ona uzasadniona, albowiem wbrew jej twierdzeniom zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd zwrócił uwagę, iż pomimo że przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy B. i stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, to sformułowane w skardze zarzuty, co do zasady odnoszą się do rozstrzygnięcia SKO wydanego w trybie autokontroli na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.; dalej "ustawa o NSA"/. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd wyjaśnił, że skoro SKO, działając w trybie autokontroli, uchyliło swe postanowienie z dnia 14 lipca 2003 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzające uchybienie tego terminu, to uwzględniło skargę w całości, bo takie żądanie zawarte było w pierwszej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach. W konsekwencji organ odwoławczy słusznie uznał się zobligowany do rozpatrzenia odwołania strony z dnia 6 lutego 2003 r. oraz rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Po wyjaśnieniu powyższego Sąd stwierdził, że istota sporu między stronami sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy decyzja organu pierwszej instancji doręczona została w sposób prawidłowy, bowiem odpowiedź ta w sposób oczywisty skutkuje na ocenę legalności postanowienia SKO w C. stwierdzającego między innymi, że odwołanie od tej decyzji wniesiono po upływie 14-dniowego terminu. W ocenie WSA organ odwoławczy przeprowadził w tym zakresie bardzo szczegółowe postępowanie wyjaśniające, rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pomijając żadnego z jego elementów. W ramach postępowania ocenił wszystkie dowody przedłożone przez stronę, nie wykraczając poza ramy swobodnej oceny dowodów. Sąd zauważył, że strona nie podjęła nawet próby podjęcia polemiki z przeprowadzoną przez organ odwoławczy oceną dowodów w tym zakresie. W konsekwencji Sąd uznał za całkowicie uzasadnione stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji doręczona została w dniu 31 grudnia 2002 r.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, WSA stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołań nastąpiło bez jej winy. Sąd zaakceptował stanowisko SKO, że nie można było ustalić z jakich przyczyn nie zachowano terminu i nie można przyjąć, że przyczyny te miały charakter trwały, zewnętrzny i niezależny od skarżącego. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oparte zostało na właściwej ocenie stwierdzonych faktów i odpowiedniej interpretacji przepisów procedury administracyjnej w zakresie doręczeń i terminów.

W złożonej skardze kasacyjnej "T." SA Region Południowy Pion Administracji zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wskazała jako podstawę kasacyjną art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a./ zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego przez błędną wykładnię i dopuszczenie niewłaściwego zastosowania art. 38 ust. 2 ustawy o NSA, polegającego na przyjęciu, iż zasadne było w trybie autokontroli uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne stwierdzenie uchybienia ustawowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/, a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.

Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania /art. 183 par. 1/. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia.

Stosownie do przepisu art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ funkcją sądów administracyjnych jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości głównie przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest zasadniczo pod względem jej zgodności z prawem. Z kolei z przepisu art. 3 par. 2 p.p.s.a. wynika, iż kontrola działalności administracji publicznej ze strony sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wskazane tam akty i czynności /lub ich brak/. Wynik przeprowadzonej przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem zaskarżonej do tego sądu aktu, znajduje swój wyraz w uwzględnieniu skargi w przypadku jej zasadności albo w jej nieuwzględnieniu, gdy jest ona niezasadna. Stosownie do przepisu art. 145 par. 1 tejże ustawy, uwzględnieniu podlega skarga dotycząca decyzji /postanowienia/, co do której Sąd stwierdził, iż wydana została w warunkach powodujących jej nieważność względnie z takim naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowiąc o takich przesłankach uwzględnienia skargi, wskazany przepis art. 145 par. 1 p.p.s.a. określa zarazem sposób zachowania się sądu administracyjnego w przypadku tego uwzględnienia, nakazując - w zależności od rodzaju i wagi stwierdzonego naruszenia prawa - uchylenie decyzji w całości lub w części /pkt 1/, stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części /pkt 2/ względnie stwierdzenie wydania jej z naruszeniem prawa, jeżeli do takiego stwierdzenia zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach /pkt 3/. Sposób postępowania sądu administracyjnego w razie nieuwzględnienia skargi, a więc w przypadku niestwierdzenia naruszeń prawa określonych w art. 145 par. 1, określa natomiast przepis art. 151 omawianej ustawy procesowej, nakazujący wydanie orzeczenia o oddaleniu skargi.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej opartego na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przy zarzucie naruszenia prawa procesowego skarga kasacyjna winna wskazywać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Podkreślić przy tym należy, iż mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa kasacyjna, dotyczy postępowania przed sądem administracyjnym.

Z treści rozpatrywanej skargi kasacyjnej wynika, że oparta ona została na zarzucie naruszenia przez Sąd, wskazanych w niej przepisów art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W związku ze wskazaniem takiej podstawy kasacyjnej stwierdzić należy, iż od dnia 1.01.2004 r. postępowanie przed sądami administracyjnymi regulują przepisy powoływanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej jest zatem bezskuteczny gdyż uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku.

Stwierdzając, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.