Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 15/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2-4, art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 roku sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 23 października 2009 r. D.P. wystąpił z wnioskiem do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. o przyznanie zasiłku celowego na opłacenie za korzystanie z mieszkania w miesiącu listopadzie 2009 r. w wysokości 97,30 zł. Podał, że legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i został mu przyznany zasiłek stały w kwocie 444 zł, jednakże musi spłacać zadłużenie do ZUS z tytułu zobowiązań alimentacyjnych w wysokości 100 zł. Pozostała kwota nie pozwala na utrzymanie. Wyjaśnił, iż nie może ubiegać się o dodatek mieszkaniowy, który stanowi 50% opłat mieszkaniowych, gdyż dotyczą one także korzystania z centralnego ogrzewania. On natomiast nie może korzystać z centralnego ogrzewania, gdyż poprzedni właściciel nie wymienił armatury przy grzejnikach i nie wymienił okien na nowe szczelne. Wyjaśnił, że sytuacja prawna zmusza go do opłacania za korzystanie z mieszkania do 10-go każdego miesiąca, on zaś nie ma środków na ich opłacenie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" odmówił przyznania D.P. świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na pokrycie opłat związanych z utrzymaniem mieszkania w listopadzie 2009 r. w kwocie 97,30 zł. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 2 ust. 1, art. art. 7 pkt 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1, art. 106 ust. 1 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362 ze zm.).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, iż wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jego dochód stanowi zasiłek stały w wysokości 444 zł miesięcznie przyznany z tytuł umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to zostało wydano do dnia 31 sierpnia 2010 r., przy czym do dnia wydania decyzji nie przedłożyła strona nowego orzeczenia o niepełnosprawności. Zamieszkuje w lokalu, do którego nie posiada tytułu prawnego, gdyż wyrokiem z "[...]" orzeczono jego eksmisję z lokalu przy ul. "[...]" w M. Właściciel tego mieszkania jest zobowiązany do uiszczania wszelkich opłat za lokal, zaś wnioskodawca jest zobowiązany do uiszczania odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu, czego nie robi. W zajmowanym lokalu nie ma prądu i gazu ziemnego, jak również nie korzysta strona z centralnego ogrzewania, gdyż z uwagi na nieszczelne okna nie chce mieć strat ciepła. Posiada kuchenkę gazową zasilaną butlą z gazem, na której przygotowuje sobie ciepłe posiłki. Ustalono, iż wnioskodawca sam nalicza sobie opłaty za czynsz oraz media i wpłaca systemem kwartalnym, często z góry za okres 3 miesięcy na konto wspólnoty mieszkaniowej budynku nr "[...]". W trakcie wywiadu 21 września 2010 r. strona podała wysokość opłat jakie jej zdaniem ją obciążają, jednakże nie przedstawiła żadnych naliczeń dokonanych przez zarządcę. Nadto wyjaśniła, iż od listopada 2009r., kiedy to zapłaciła zaliczkowo za koszty zarządu, nie reguluje żadnych opłat z uwagi na brak środków. Wyjaśniła, iż zaległości w opłatach wynoszą ok. 900 zł, zaś odszkodowania dla właściciela lokalu nie uiszcza. Z uwagi na powyższe oczekuje wsparcia na pokrycie opłat mieszkaniowych w wysokości 97,30 zł za listopad 2009r.

Organ stwierdził, że dochód zainteresowanego nie przekracza kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania zasiłku celowego, jak również wystąpiły przesłanki dysfunkcyjne wymienione w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, jednakże rozpoznając wnioski o przyznanie pomocy zobligowany jest ustalić, czy cel na który ma być udzielona pomoc, jest niezbędną potrzebą bytową. Organ stwierdził bowiem, że obecnie brak jest zasadności przyznania świadczenia skoro w listopadzie 2009 r. strona z własnych środków wpłaciła kwotę 87,21 zł w dniu 25 listopada 2009 r. na konto wspólnoty za korzystanie z mieszkania. Skoro opłata została uiszczona to brak uzasadnienia dla twierdzenia, iż strona nie miała możliwości przezwyciężenia tej trudnej sytuacji w jakiej się znalazła we własnym zakresie, gdyż z własnych środków uregulowała opłatę. Przyznanie pomocy w takiej sytuacji stanowiłoby naruszenie zasady pomocniczości państwa wobec obywateli wyrażonej w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Nadto organ szczegółowo przedstawił stan finansów, którymi zobligowany jest gospodarować, gdyż zakres oczekiwań uprawnionych osób i rodzin znacznie przekracza posiadane zasoby finansowe, co skutkuje koniecznością ich ograniczania.

Od tej decyzji D.P. wniósł odwołanie wskazując, że organy orzekające w tej sprawie swoimi działaniami wprowadzają go w długi, co jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy spełnia kryteria do przyznania pomocy. Wyjaśnił, iż zarządca mieszkania H.T. chce od niego oprócz opłat za mieszkanie, które ponosi na rzecz wspólnoty jeszcze opłaty 300 zł. Z tego powodu nie jest pomiędzy nimi zawarta umowa. Wskazał, iż jako uprawniony do lokalu socjalnego jest obowiązany płacić odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu w wysokości czynszu i opłat za świadczenia tj. wodę, gaz, c.o., energię elektryczną czyli za świadczenia faktyczne zużywane. Zarzucił nieścisłości w uzasadnieniu decyzji, gdyż poprzedni właściciel chciał go obciążyć wyższymi kosztami zużycia gazu oraz nie instalował liczników gazu, dlatego nie korzysta z gazu i nie będzie z niego korzystał.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zasiłek celowy jest świadczeniem o charakterze fakultatywnym, nieobowiązkowym, co powoduje, że o jego przyznaniu i wysokości decyduje organ udzielający pomocy. Zasiłek celowy może, ale nie musi być przyznany, nawet wówczas, gdy strona spełniła wszystkie ustawowe wymagania uprawniające do ubiegania się o tę formę pomocy. Wskazane uznanie administracyjne nie oznacza wcale swobody działania organu administracji, który stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny sprawy na podstawie całokształtu jej okoliczności. Organ odwoławczy stwierdził, że dochód wnioskodawcy nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, co kwalifikuje go do otrzymania zasiłku celowego.

W wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w dniu 21 września 2010 r. ustalono, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się wyłącznie ze środków pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego w kwocie 444 zł. Zamieszkuje w lokalu przy ul. "[...]" w M., do którego nie posiada tytułu prawego, stanowi on własność H.T. oraz jego żony. Ma orzeczoną eksmisję z lokalu z prawem do lokalu socjalnego. W zajmowanym lokalu nie ma prądu ani gazu ziemnego, media te zostały odłączone Z akt sprawy wynika, że strona sama obliczała sobie opłaty za czynsz i media i regulowała je do końca 2009 r. systemem kwartalnym na rzecz Wspólnoty. Strona nie wystąpiła o dodatek mieszkaniowy, zaś z otrzymywanego wcześniej dodatku mieszkaniowego zrezygnowała po pierwszym miesiącu uznając, iż działa on na jej szkodę, gdyż wlicza się do niego koszty ogrzewania c.o., z którego nie korzysta. W trakcie toczącego się postępowania strona nie dostarczyła żadnych dowodów wpłat ani przewidzianych obciążeń lub rozliczeń za zużytą wodę, czy wysokość czynszu mieszkaniowego. Organ ustalił z zarządcą budynku, iż opłaty za lokal są naliczane i doręczane do rąk właściciela lokalu, który dokonuje opłat za ten lokal. D.P. dokonał ostatniej wpłaty na rachunek Wspólnoty w dniu 25 listopada 2009 r. w wysokości 87,21 zł tytułem kosztów zarządu za IV kwartał 2009r., w 2010 r. nie dokonał żadnej wpłaty. Ze znajdującego się w aktach oświadczenia H.T. z dnia 7 maja 2010 r. wynika, iż to on ponosi wszystkie opłaty jako właściciel ok. 177 zł miesięcznie i ok. 20-30 zł okresowo za wodę, zaś skarżący nie płaci żadnego odszkodowania z tego tytułu. Podał, iż dochodził w postępowaniu sądowym odszkodowania i uzyskał prawomocny wyrok na kwotę 2000 zł, a z uwagi na fakt, iż p. P. nie zapłacił tej należności wystąpił na drogę egzekucji komorniczej, która była realizowana w miesiącach od stycznia do marca 2010 r., zaś od kolejnego miesiąca zajęcie nie jest już realizowane.

Organ wyjaśnił, iż sam fakt spełnienia kryterium dochodowego nie stanowi bezwzględnego obowiązku objęcia pomocą, gdyż stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osób korzystających z pomocy winny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W ocenie Kolegium zasadne jest stanowisko organu I instancji, iż nie zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskowanej pomocy, gdyż pomocy na pokrycie opłat za zajmowane mieszkanie za listopad 2009r nie sposób uznać za taką niezbędną potrzebę bytową, której strona nie mogła przezwyciężyć we własnym zakresie, skoro z własnych środków wpłaciła kwotę niewiele niższą od dochodzonej na konto wspólnoty. Poza tym należy wskazać, iż osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego do czasu opróżnienia lokalu winny uiszczać odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu. Skoro zatem wszelkie należności za bezumowne korzystanie z lokalu ponosi sam właściciel, to rozstrzygnięcie w zakresie odmowy przyznania świadczenia na wskazany cel nie narusza prawa.

Poza tym Kolegium wyjaśniło, iż fundusze organu I instancji nie są nieograniczone i nie ma możliwości udzielania pomocy każdemu potrzebującemu w nieograniczonym rozmiarze. Na wielkość udzielanej pomocy wpływ mają nie tylko uzasadnione potrzeby wnioskodawcy, ale również środki finansowe jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej. Organ I instancji wyjaśnił, że kierując się zadami racjonalności i celowości udzielania pomocy wziął pod uwagę ograniczone środki finansowe miejskiego ośrodka, dużą liczbę składanych wniosków oraz konieczność zapewnienia opału dla najbardziej potrzebujących w okresie jesienno-zimowym. Poza tym wskazano, iż strona otrzymuje w sposób nieprzerwany pomoc od początku 2010 r. do 30 września 2010 r. otrzymała ją w różnych formach tj. zasiłki celowe na żywność, lekarstwa, odzież, zakup butli gazowej, zasiłek stały, w łącznej kwocie 6.552,68 zł, co daje średnio kwotę miesięczną 750 zł.

Na tę decyzję D.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W uzasadnieniu ponownie stwierdził, iż działania organów orzekających w tej sprawie "wpędzają go w dług" u właściciela mieszkania, co jest niedopuszczalne. Po raz kolejny przedstawił swoją sytuację związaną z zajmowanym lokalem bez tytułu prawnego oraz okolicznością żądania od niego przez właściciela dodatkowej kwoty 300 zł za zajmowanie mieszkania. Po raz kolejny przedstawił przebieg postępowania w tej sprawie wyjaśniając iż fakt, że sprawa ta ma swój finał w sądzie administracyjnym jest wynikiem winy sądów cywilnych, które nie chciały ustalić wysokości opłat jakie ma ponosić za korzystanie z mieszkania i pominęły ustalenie, iż nie korzysta on z centralnego ogrzewania. Podał, że mieszkanie winno być wyłączone z użytkowania co najmniej od 20 lub 15 lat, gdyż okna są nieszczelne i następuje "ogrzewanie atmosfery", nie jest wymieniona armatura centralnego ogrzewania. Podał, iż nie jest prawdą, że nie posiada tytułu prawnego do lokalu, gdyż jego tytuł prawny to "bez tytułu prawnego lecz oczekujący na dostarczenie lokalu zamiennego lub socjalnego". Podkreślił, że mieszkanie nie jest remontowane od 1977r. więc winno być wyłączone z eksploatacji oraz czynsz mieszkaniowy winien być obniżony. Wyjaśnił, że skarga jest zasadna, bowiem ośrodek pomocy społecznej w trybie odwoławczym przyznał mu zasiłek celowy na opłatę za mieszkanie w miesiącu wrześniu 2009 r. w wysokości 100 zł

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 15/11) referendarz sądowy postanowił o ustanowieniu dla skarżącego adwokata.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 15/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który zapadł przed tutejszym Sądem w dniu 15 lutego 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję nie stwierdził takich wad, czy uchybień w prowadzonym postępowaniu, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawodawca precyzyjnie określił warunki przyznawania pomocy społecznej w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362, ze zm.). Zgodnie z art. art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy, zasiłek celowy może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności może zostać przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Dodatkowo ustawodawca w art. 2, 3 i 4 ustawy wskazał, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zawsze na określony cel i ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Sformułowanie "zasiłek celowy może być przyznany" oznacza, że decyzja w przedmiotowej sprawie wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Orzekając w przedmiocie przyznania tego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Wydanie decyzji winno być zatem poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, zaś przy wydawaniu rozstrzygnięcia organ winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a motywy podjętego orzeczenia winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Należy podkreślić, iż uznanie nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt I SA 945/00, LEX nr 79608). Sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniem. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej o pomoc, lecz także interes innych osób będących w trudniej sytuacji materialnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008r. sygn. akt I OSK 624/2007, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym miejscu należy także wskazać na treść art. 2 ustawy o pomocy społecznej, w którym zawarta została jedna z konstytucyjnych zasad, na której opiera się ustrój Rzeczypospolitej Polskiej a zarazem fundamentalna zasada pomocy społecznej. Chodzi o pomocniczość - subsydiarność. Treść tej zasady kształtowana przez prawne uregulowania, odwołuje się do samodzielności obywateli i wspólnot w realizacji zadań publicznych. Państwo powinno wspomagać jednostki, rodziny, grupy i nie powinno przejmować zadań, które mogą one samodzielnie wykonywać. Ingerencja państwa lub większych wspólnot powinna zaś następować tylko w przypadku, gdyż zadania przekraczają możliwości jednostki lub małej wspólnoty. Zgodnie z zasadą subsydiarności państwo nie może ograniczać inicjatywy obywateli, wyręczać ich, pozbawiać możliwości wyboru, ani przejmować za nich odpowiedzialności. Należy umacniać pierwszeństwo i autonomię jednostki. Z zasady tej wynika nie tylko zachęta do działania, ale wręcz dezaprobata dla pasywności i nadopiekuńczości państwa ( I. Sierpowska, Komentarz do ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, Wydawnictwo ABC 2007r.). W doktrynie wskazuje się, iż zasada subsydiarności wyraża spoczywającą na jednostce powinność pełnego wykorzystania własnych zasobów, możliwości oraz uprawnień w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej. Jeżeli jednostka nie uczyni zadość owej powinności, to brak jest po jej stronie podstawowej przesłanki do udzielenia wsparcia z pomocy społecznej. Pomoc społeczną może otrzymać wówczas, gdy wykorzysta, po pierwsze wszystkie swoje uprawnienia, po drugie własne zasoby i możliwości, przez które należy wyrozumieć nie tylko sytuację materialną ale również właściwości psychofizyczne, kwalifikacje zawodowe, aktywność w rozwiązywaniu własnych problemów oraz współdziałanie w tym celu z innymi.

W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że organ pomocy społecznej spełnił wszelkie wymogi, o których mowa w wyżej powołanych przepisach prawa. Sporządzony został wywiad środowiskowy oraz przeprowadzono uzupełniające postępowanie wyjaśniające w kierunku ustalenia faktycznych kosztów utrzymania mieszkania ponoszonych przez skarżącego oraz środków finansowych, którymi samodzielnie dysponuje. Organy ustaliły, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, miał orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do dnia 31 sierpnia 2010r. i z tego tytułu otrzymuje zasiłek stały w kwocie 444 zł stanowiący jedyny dochód. Spłaca ratalnie zaległości alimentacyjne w Funduszu Alimentacyjnym w wysokości 100 zł miesięcznie. Bezsporne zatem pozostaje to, że skarżący spełnia kryterium dochodowe do przyznania pomocy. We wniosku z dnia 23 października 2009r. wystąpił o przyznanie zasiłku celowego na pokrycie opłat związanych z utrzymaniem mieszkania w listopadzie 2009 r. w kwocie 97,30 zł. Ustalono, że skarżący zamieszkuje w lokalu przy ul. "[...]" w M., do którego nie posiada tytułu prawego, stanowi on własność H.T. oraz jego żony. Ma orzeczoną eksmisję z lokalu z prawem do lokalu socjalnego. W zajmowanym lokalu nie ma prądu ani gazu ziemnego, media te zostały odłączone. Z ustaleń wynika, że strona sama oblicza sobie opłaty za czynsz i media i regulowała je do końca 2009 r. systemem kwartalnym na rzecz Wspólnoty. Strona nie wystąpiła o dodatek mieszkaniowy, zaś z otrzymywanego wcześniej dodatku mieszkaniowego zrezygnowała po pierwszym miesiącu uznając, iż działa on na jej szkodę, gdyż wlicza się do niego koszty ogrzewania c.o., z którego nie korzysta. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wysokość obciążeń ją dotyczących lub też rozliczeń za zużytą wodę, czy wysokość czynszu mieszkaniowego. Organ ustalił z zarządcą budynku, iż opłaty za lokal są naliczane i doręczane do rąk właściciela lokalu, który dokonuje opłat za ten lokal. D.P. dokonał ostatniej wpłaty na rachunek Wspólnoty w dniu 25 listopada 2009 r. w wysokości 87,21 zł tytułem kosztów zarządu za IV kwartał 2009r., w 2010 r. nie dokonał żadnej wpłaty. Z oświadczenia H.T. złożonego w dniu 7 maja 2010 r. wynika, iż to on ponosi wszystkie opłaty jako właściciel ok. 177 zł miesięcznie i ok. 20-30 zł okresowo za wodę, zaś skarżący nie płaci żadnego odszkodowania z tego tytułu. Dochodził w postępowaniu sądowym odszkodowania i uzyskał prawomocny wyrok na kwotę 2000 zł, która była dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym, lecz od kwietnia 2010 r. egzekucja nie jest prowadzona.

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy nie sposób zarzucić organom, iż wydając decyzję odmawiającą przyznania wnioskowanego świadczenia naruszyły zasady dotyczące przyznawania świadczeń w poparciu o uznanie administracyjne. Prawidłowo dokonały oceny, iż zgłoszona potrzeba nie mogła być uznana za niezbędną, skoro wnioskodawca był w stanie sam z własnych środków ją zabezpieczyć, skoro na konto Wspólnoty w dniu 25 listopada 2009 r. a zatem po wystąpieniu z wnioskiem wpłacił kwotę 87,21 zł. W tym miejscu wskazać należy, iż fakt uregulowania tej należności nie wpływa na sytuację skarżącego, który bezumownie korzysta z lokalu, zaś wszelkie należności są pokrywane przez właściciela H.T.

Nadto wskazać pozostaje, iż fundusze którymi dysponuje organ I instancji nie są nieograniczonymi i nie ma on możliwości udzielania pomocy każdemu w zgłoszonej przez niego wysokości. Na wysokość i częstotliwość udzielanej pomocy skarżącemu mają bowiem wpływ nie tylko jego oczekiwania ale także możliwości finansowe ośrodka oraz ilość osób i rodzin, które także kwalifikują się do wsparcia w trudnej sytuacji materialnej. Z przedstawionego zestawienia wynika, iż do sierpnia 2010 r. w dziale środków własnych tj. zasiłków celowych i specjalnych zasiłków celowych plan finansowy wyniósł 718.539 zł i został zrealizowany w kwocie 181.235,27 zł. Zatem pozostały jeszcze środki w wysokości ok. 500.000 zł, jednakże z tej kwoty konieczne jest zabezpieczenie ok. 90.000 zł na pokrycie kosztu pobytu mieszkańców M. w DPS, przy czym kwota ta dotyczy tylko osób już skierowanych, zaś nie obejmuje nowych osób, których wnioski w ilości 3 do 4 sztuk wpływają miesięcznie. Poza tym koniecznym jest z uwagi na zbliżający się okres jesienno-zimowy zabezpieczyć środki w wysokości ok. 100.000 zł na zakup opału. Nadto organ nie posiada już środków z dotacji na pokrycie wypłat zasiłków stałych, które są świadczeniami obligatoryjnymi i do końca roku musi zabezpieczyć kwotę ok. 100.00 zł, przy założeniu że nie zwiększy się liczba osób uprawnionych do ich wypłaty. Także rozdysponowana została już kwota na zasiłki okresowe, a do końca roku ośrodkowi potrzeba jeszcze ok. 150.000 zł na ten cel, jak również organ musi jeszcze zabezpieczyć kwotę ok. 30.00 zł na sfinansowanie wkładu własnego przy realizacji projektu dofinansowanego przez Unię Europejską.

Poza tym skarżący jest obejmowany pomocą ze strony organu I instancji w sposób nieprzerwany. I tak tylko od początku 2010 r. do 30 września 2010 r. otrzymał pomoc w różnych formach: w styczniu zasiłek celowy na pokrycie opłat mieszkaniowych 100 zł, zasiłek stały 444 zł, zasiłek celowy na zakup odzieży 150 zł, zasiłek celowy na zakup leków 220 zł, składka na ubezpieczenie zdrowotne 19,98 i 19,98 zł, w lutym świadczenie pieniężne zna zakup żywności 118 zł, zasiłek stały 444 zł, zasiłek celowy na zakup leków 220 zł, składka na ubezpieczenie zdrowotne 10,98 i 28,98 zł, w marcu zasiłek celowy na leki 220 zł, zasiłek celowy na inne potrzeby 72 zł, zasiłek stały 444 zł, składka na ubezpieczenie zdrowotne 10,98 i 28,98 zł, w kwietniu zasiłek stały 444 zł, świadczenie pieniężne na zakup posiłku 122 zł, zasiłek celowy na leki 210 zł, składka na ubezpieczenie zdrowotne 39,96 zł, w maju zasiłek celowy na zakup odzieży 100 zł, zasiłek celowy na leki 150 zł, zasiłek stały 444 zł, zasiłek celowy na pokrycie opłat mieszkaniowych 60 zł, składka zdrowotna 39,96 zł, w czerwcu świadczenie pieniężne na zakup posiłku 122 zł, zasiłek stały 444 zł, zasiłek celowy na leki 210 zł, składka zdrowotna 39,96 zł, w lipcu zasiłek stały 444 zł, zasiłek celowy na leki 220 zł; składka zdrowotna 39,96 zł, w sierpniu zasiłek celowy na leki 125 zł, zasiłek stały 444 zł, świadczenie pieniężne na zakup posiłku 122 zł, zasiłek celowy 60 zł, składka zdrowotna 39,96 zł, we wrześniu zasiłek celowy na leki 80 zł. Łączna wysokość udzielonych świadczeń w tym okresie stanowi 6.552,68 zł. Jak z tego zestawienia wynika organ pomocy w sposób nieprzerwany wspomaga skarżącego, lecz nie zawsze mogą zostać zaspokojone wszelkie jego potrzeby, gdyż w pierwszej kolejności organ udziela wsparcia na posiłki oraz koszty leczenia i zakupu leków jako potrzeby najpilniejsze i niezbędne.

Rozpatrując wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, organy właściwie wzięły pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia pomocy. Uwzględniły sytuację strony ubiegającej się o świadczenie, jej zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej ze środków publicznych pomocy (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. Akt II SA/Gd 797/08, publikacja w CBOSA).

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ I instancji w ramach posiadanych środków finansowych nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób pozostających w trudnej sytuacji materialnej. W rzeczonej sprawie organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że podejmując decyzję wziął pod uwagę ograniczone środki finansowe którymi dysponuje, dużą liczbę składanych wniosków oraz konieczność zapewnienia opału dla najbardziej potrzebujących rodzin w okresie jesienno-zimowym. Nadto wyjaśniono, iż skarżący zarówno przed złożeniem niniejszego wniosku, jak i po jego rozpatrzeniu otrzymuje świadczenia z pomocy na różne cele, dlatego prawidłowo oceniono, iż nie wszelkie jego wnioski mogą zostać zaspokojone, natomiast w pierwszej kolejności realizowane są te które stanowią najbardziej niezbędne potrzeby, to jest zaspokojenie posiłku oraz leków.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.