Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 149/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
658
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2020 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. 3 sp.k. z siedzibą w P. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca; I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia [...] maja 2019 r. II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności , przy czym bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2019 r. B. Sp. z o.o. 3 Sp. k. zwróciła się do Wojewody z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę obywatela [...] P. T. na stanowisku pracownika przemysłowego w pracach prostych, jako miejsce wykonywania pracy wskazując T. [...] gm. O..

Pismem z dnia [...] maja 2019 r. Wojewoda [...], w oparciu o art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a."), wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez nadesłanie umowy o świadczenie usług zawartej między podmiotem powierzającym wykonywanie pracy cudzoziemcowi, a podmiotem, do którego cudzoziemiec będzie skierowany, a także dokładne wypełnienie pkt 3.6 wniosku poprzez opisanie zakresu obowiązków pracownika. Jednocześnie organ poinformował, że w przypadku nieuzupełnienia braków w terminie 7 dni, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] czerwca 2019 r., spółka opisała zakres obowiązków pracownika. Do pisma dołączyła umowę zlecenia pomiędzy O. S.A. a B. Sp. z o.o. Sp. k., na podstawie której B. Sp. z o.o. 3 Sp.k. zobowiązało się do zatrudnienia pracowników i skierowania ich do świadczenia pracy na rzecz klientów O. S.A., a także druki zamówień kilkudziesięciu pracowników czasowych.

W dniu [...] września 2019 r. spółka wniosła w sprawie ponaglenie, podając że wszelkie braki wniosku o zezwolenie na pracę zostały uzupełnione w terminie, od ich uzupełnienia upłynęły 2 miesiące, a w sprawie brak jest informacji o innych przeszkodach uniemożliwiających wydanie decyzji.

Pismem z dnia [...] września 2019 r., nr [...], Wojewoda poinformował stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieprzedłożenie umowy o świadczenie usług zawartej pomiędzy spółką a podmiotem, w którym będzie wykonywana przez cudzoziemca praca. Wojewoda podał, że spółka uzupełniła wniosek o umowę pomiędzy O. S.A., która nie jest wnioskodawcą (podmiotem powierzającym) a B. sp. z o.o. 3 sp.k., która nie jest podmiotem, do którego cudzoziemcy będą kierowani. Wobec tego Wojewoda uznał, że nie uzupełniono braków formalnych wniosku.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. spółka wniosła za pośrednictwem Wojewody ponaglenie do Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej, wnosząc o zobowiązanie Wojewody do rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca oraz wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Zdaniem spółki niedołączenie do wniosku wymaganego przez organ dokumentu nie stanowi braku formalnego podania w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a., lecz brak o charakterze materialnym, przewidzianym przez przepisy szczególne. Wobec tego wspomniany przepis zdaniem spółki nie znajdował zastosowania. Spółka dodała, że od dnia złożenia kompletnego wniosku minęły 4 miesiące, a organ nadal nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Działania organu podjęte w sprawie są zdaniem spółki całkowicie bezzasadne i nie zmierzają do załatwienia sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., [...], Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uznał, że Wojewoda dopuścił się bezczynności i wyznaczył organowi 30-dniowy termin do załatwienia sprawy, stwierdził że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zarządził podjęcie środków zapobiegających bezczynności w przyszłości.

Zdaniem Ministra Wojewoda pomimo dołączenia przez stronę dokumentów nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i nie wezwał strony w trybie art. 50 § 1 K.p.a. do uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia sprawy, lecz pozostawił wnioski bez rozpoznania. Tymczasem organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z dowodów przedłożonych przez stronę, a nie pozostawić wniosek bez rozpoznania.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. Wojewoda działając na podstawie art. 50 § 1 i art. 79a K.p.a. wezwał wnioskodawcę do przedłożenia umowy o świadczenie usług zawartej bezpośrednio z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, a podmiotem do którego cudzoziemiec będzie skierowany w celu wykonywania usługi. Jednocześnie organ pouczył, że w przypadku nieuzupełnienia wniosku w terminie, decyzja zostanie wydana do dnia [...] grudnia 2019 r. w oparciu o zebrane dotychczas dokumenty.

W odpowiedzi na wezwanie spółka przedłożyła umowę zlecenia zawartą pomiędzy O. S.A. a B. Sp. z o.o. 3 Sp. k. z dnia [...] października 2017 r. oraz zamówienia pracownika czasowego.

W dniu [...] listopada 2019 r. B. sp. z o.o. 3 sp. k. w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w spawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę typu A na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelowi [...] P. T., nr sprawy [...], wnosząc o: zobowiązanie Wojewody do rozpoznania wniosku skarżącej, stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] zł oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w jej ocenie niedołączenie do wniosku wymaganego przez organ dokumentu nie stanowi braku formalnego podania w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a., lecz brak o charakterze materialnym, przewidzianym przez przepisy szczególne. Skarżąca zwróciła również uwagę, że zdaniem Ministra Rodziny, Pracy i P. Społecznej organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z dowodów dostarczonych przez stronę. Pomimo wskazań Ministra Wojewoda nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, a jedynie ponownie wezwał skarżącą do uzupełnienia dokumentów, o które wzywał już uprzednio, i które to dokumenty zostały już wcześniej przez skarżącą uzupełnione w odpowiednim terminie. Organ podjął zatem kolejne, pozorne czynności w sprawie, które nie miały wpływu na merytoryczna ocenę stanu faktycznego, przyczyniając się tym samym do pogłębienia stanu bezczynności.

Skarżąca zauważyła również, że przekroczenie ustawowego terminu na rozpoznanie przedmiotowej sprawy uzasadnia przyznanie jej sumy pieniężnej w wysokości [...] zł. Kwota ta jest adekwatna do czasu pozostawania organu w bezczynności oraz do czynności podejmowanych przez Wojewodę w przedmiotowej sprawie. Skarżąca uzupełniła wniosek o dokumenty wymagane przez organ w dniu [...] czerwca 2019 r., tymczasem postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania zostało wydane przez organ dopiero w dniu [...] września 2019 r., a zatem po upływie ok. 3,5 miesiąca. W międzyczasie organ nie podejmował żadnych czynności wyjaśniających, stąd zdziwienie budzi tak długi okres czasu jaki upłynął od ostatniej czynności podjętej przez stronę w toku postępowania do czasu wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W okresie oczekiwania na rozpoznanie wniosku skarżąca boryka się z wieloma niedogodnościami związanymi z nieterminową realizacją umowy zlecenia z dnia [...] października 2017 r., tj. na pozyskaniu odpowiedniej ilości usługobiorców - pracowników przemysłowych w pracach prostych. Skarżąca w dniu [...] maja 2019 r. złożyła 4 tożsame wnioski o wydanie zezwoleń na pracę dla cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisku pracownika przemysłowego w pracach prostych. Wszystkie wnioski skarżącej pozostawione zostały bez rozpoznania, w oparciu o identyczny stan faktyczny sprawy. W konsekwencji niezrealizowania wskazanej umowy zlecenia w terminie zleceniodawca skarżącej obciążył ją odszkodowaniem za nienależyte wykonywanie umowy, opiewającym na łączną kwotę [...]zł. Stąd w ocenie skarżącej kwota [...]zł (na każdy nierozpoznany w ustawowym terminie wniosek) stanowi odpowiednią rekompensatę za negatywne odczucia związane z bezczynnością organu oraz poniesioną przez spółkę szkodą.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej nieuwzględnienie.

Zdaniem organu wezwanie z dnia [...] października 2019 r. zawierające informację o możliwości zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także wskazaniem, że na dzień wystosowania wezwania skarżąca nie spełnia warunków wynikających z art. 88j ust. 2b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie stanowiło zbędnego przedłużania postępowania. Organ zaznaczył, że dotrzymał terminu wskazanego w postanowieniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej i w dniu [...] listopada 2019 r. zakończył postępowanie (winno być [...] listopada 2019 r. – uw. Sądu), poprzez wydanie decyzji o odmowie wydania zezwolenia na pracę. Zdaniem organu czynności w sprawie były podejmowane w możliwie najkrótszym terminie. Na długość trwania postępowań toczących się przed Wojewodą w sprawach wydawania zezwoleń na pracę dla cudzoziemców ma wpływ stale rosnąca liczba składanych wniosków. W roku 2019 r. złożonych zostało ponad 54.000,00 wniosków, podczas gdy w 2018 r. było to około 36.000,00 wniosków. Tak duża liczba składanych wniosków w porównaniu z zasobami kadrowymi, którymi dysponuje organ powoduje, że nie jest on w stanie załatwiać spraw w terminach, o których mowa w art. 35 § 3 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Wojewoda dopuścił się bezczynności w postępowaniu nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wszczętym na wniosek skarżącej w dniu [...] maja 2019 r.

W pierwszej kolejności oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a.") skargę – w tym także skargę na bezczynność – można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na mocy art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. w przypadku dopuszczenia się przez organ bezczynności jest instytucja ponaglenia.

Z akt sprawy wynika, że strona wniosła ponaglenie do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej za pośrednictwem Wojewody pismem z dnia [...] października 2019 r. (k. 39 akt adm.), które zostało rozpatrzone przez organ wyższego stopnia w dniu [...] października 2019 r. (k. 50 akt adm.). W tym stanie rzeczy należało więc uznać, że przesłanka formalna do wniesienia skargi została spełniona.

Przechodząc do rozpoznania sprawy in meriti w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że do czasu nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonanej ustawą z dnia [...] kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), pojęcia "bezczynność", jak i "przewlekłość", nie były zdefiniowane ustawowo. Pojęcie bezczynności rozumiane było przede wszystkim jako niewydanie w terminie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 – wszystkie wskazane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" rozumiano prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 26 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2704/13).

W wyniku wskazanej nowelizacji ostatecznie przewlekłość została zdefiniowana jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.), a bezczynność jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a.).

Przenosząc poczynione wywody na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Wojewoda dopuścił się zarzucanej mu bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2019 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca P. T. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że do terminu rozpoznania sprawy o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca stosuje się reguły określone w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 35 § 1 i 2 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Art. 35 § 3 K.p.a. tej ustawy stanowi natomiast, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Na mocy art. 36 § 1 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej o udzielenie P. T. zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wpłynął do organu w dniu [...] maja 2019 r. (k. 16 akt adm.). Co do zasady więc, na mocy art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy winno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, tj. do dnia [...] czerwca 2019 r.

Zauważyć jednak należy, że w tym terminie Wojewoda wezwał skarżącą w trybie art. 64 kpa do uzupełnienia wniosku poprzez dokładne wypełnienie pkt 3.6 wniosku i opisanie zakresu obowiązków pracownika, a także nadesłanie umowy o świadczenie usług zawartej między podmiotem powierzającym wykonywanie pracy cudzoziemcowi, a podmiotem, do którego cudzoziemiec będzie skierowany, w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania (k. 18 akt adm.). Przesyłka zawierająca wezwanie została odebrana przez skarżącą w dniu [...] maja 2019 r., wobec czego termin do uzupełnienia braków upływał w dniu [...] czerwca 2019 r. Odpowiedź spółki na wezwanie wpłynęła do organu w dniu [...] czerwca 2019 r. ( k. 21 – 30 akt adm.). Oznacza to, że termin do załatwienia sprawy upływał organowi w dniu [...] czerwca 2019 r., albowiem na mocy art. 35 § 5 K.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

Do tego czasu organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, ani nie wyznaczył nowego terminu do jej załatwienia. Od dnia [...] czerwca 2019 r. organ pozostawał więc w bezczynności, która ustała dopiero w dniu [...] października 2019 r., tj. w dniu, w którym Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w wyniku rozpatrzenia ponaglenia złożonego przez spółkę wydał postanowienie, w którym uznał, że Wojewoda dopuścił się bezczynności i na mocy art. 37 § 6 K.p.a. wyznaczył mu termin na załatwienie sprawy – 30 dni od daty otrzymania postanowienia.

Na powyższą konkluzję nie wpływa okoliczność, że organ w dniu [...] września 2019 r. działając na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. pozostawił wniosek spółki bez rozpoznania, argumentując, że strona w wykonaniu wezwania nie uzupełniła braków formalnych wniosku. W uzasadnieniu organ wskazał bowiem, że skarżąca przedłożyła umowę pomiędzy O. S.A., która nie jest wnioskodawcą (podmiotem powierzającym), a B. Sp. z o.o. Sp. k., która nie jest podmiotem, do którego cudzoziemcy będą kierowani, wobec czego jego zdaniem nie przedłożyła wymaganych dokumentów (k. 33 akt adm.).

Tymczasem zdaniem Sądu ocena nadesłanych przez skarżącą – w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku – dokumentów, mieszczących się w zakresie treści wezwania, powinna zostać wyjaśniona przez organ na etapie prowadzonego postępowania dowodowego. Organ niezasadnie więc zastosował przepis art. 64 § 2 K.p.a. i na jego podstawie pozostawił wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez rozpoznania. Organ powinien bowiem dokonać oceny wniosku i przedłożonych dokumentów pod względem merytorycznym, a następnie wydać decyzję w sprawie.

Stanu bezczynności nie przerwał również fakt, że w dniu [...] października 2019 r. organ przekazał do organu wyższego stopnia ponaglenie złożone przez stronę (k. 41 akt adm.). Nie była to bowiem czynność podjęta w celu rozpoznania sprawy, a wypełnienie obowiązku nałożonego na organ na mocy art. 37 § 4 K.p.a. Przekazanie akt sprawy do organy wyższego stopnia nie może usprawiedliwiać bezczynności organu, albowiem rzeczą organu jest takie zorganizowanie pracy, aby być w posiadaniu albo samych akt administracyjnych albo ich kopii w razie zaistnienia konieczności ich przekazania innemu organowi (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 461/17; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1257/14). Tak więc ani brak akt sprawy związany z ich przesłaniem innemu organowi, ani też bierne oczekiwanie na ich zwrot, nie jest przyczyną niezależną od organu, uzasadniającą zwłokę w załatwieniu sprawy w terminie. Nie można więc zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy organy władzy publicznej pozostają bierne uznając, że uzasadnieniem dla ich bierności jest brak akt administracyjnych na skutek ich przekazania do organu wyższej instancji lub sądu. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodów potwierdzających podejmowanie (w spornym okresie) przez organ czynności procesowych, które miałyby na celu zakończenie postępowania.

Ustalając dzień, w którym ustała bezczynność organu Sąd miał na uwadze, że postanowienie z dnia [...] października 2019 r. wpłynęło do organu w dniu [...] października 2019 r. (k. 60 akt adm.). Wyznaczony przez organ wyższego stopnia na mocy art. 37 § 6 pkt 2 lit. a K.p.a. 30-dniowy termin do załatwienia sprawy upływał więc organowi w dniu [...] listopada 2019 r., natomiast w dniu [...] listopada 2019 r. organ wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie (k. 60 i 81 akt adm.). Ostatecznie więc Sąd uznał, że organ pozostawał bezczynny w okresie od dnia [...] czerwca 2019 r. do dnia [...] października 2019 r.

Reasumując, Sąd zgodził się ze skarżącą, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności, a tym samym naruszył art. 12 K.p.a., art. 35 § 3 i art. 36 § 1 K.p.a. Niewątpliwie działania organu pozostawały bowiem w jawnej sprzeczności z podstawową zasadą procedury administracyjnej, jaką jest zasada szybkości postępowania i przepisem art. 35, wyznaczającym terminy załatwiania sprawy. Podważały również wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd – z uwagi na wydanie przez organ decyzji kończącej to postępowanie już po wniesieniu skargi do sądu – działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia [...] maja 2019 r., o czym orzeczono jak w pkt I sentencji.

Jednocześnie zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd stwierdził w pkt II wyroku, że stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. odnieść należy bowiem do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa i odniesienie tego stanu do zaistniałej przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego wymaga zatem zaistnienia szczególnych okoliczności, które z punktu widzenia celów ochrony zapewnianej stronie, powinny być powszechnie uznawane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt VII SAB/Wa 18/19). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, albowiem organ pozostawał w przekonaniu, że pismem z [...] września 2019 r. zakończył postępowanie. W działaniach organu nie sposób przy tym dopatrywać się znamion złej woli. Stwierdzona bezczynność była skutkiem błędnej interpretacji przez organ treści art. 64 § 2 K.p.a. i jego zastosowania w niniejszej sprawie, a nie celowego działania tego organu. Fakt, że organ nie załatwił sprawy w terminie nie było również nacechowane uporczywością. Organ niezwłocznie po otrzymaniu stanowiska Ministra podjął działania adekwatne do stanu sprawy i wydał merytoryczną decyzję. Stąd też Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, jakoby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych przyczyn Sąd nie znalazł również podstaw do przyznania od organu na rzecz skarżące sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Skargę w tej części Sąd oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. (punkt III wyroku). W tym kontekście podkreślenia wymaga, że z treści art. 149 § 2 P.p.s.a. wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego żądania, czy też na konieczność zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności, czy przewlekłości. Sąd, mając na uwadze okoliczności wpływające na stwierdzenie, iż bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, nie dostrzegł podstaw do wydania stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie wnioskowanej sumy pieniężnej.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota [...]zł tytułem wpisu od skargi, kwota [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota [...]zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Sąd orzekł w pkt IV wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1800 ze zm.).

Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.