Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2697/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 33 ust 4
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
article: art 7,8,11,80,107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A. Z. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2013 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany, do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że K. G., obywatel [...], deklarujący narodowość [...], złożył w dniu [...] sierpnia 2013 r. wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w RP. Był to drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy, ponieważ poprzednio w dniu [...] maja 2013 r. Szef Urzędu odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Rady do Spraw Uchodźców, w dnia [...] lipca 2013 r. utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. '

W uzasadnieniu ponownego wniosku cudzoziemiec wskazał, że ze względu na swoją przynależność i działalność polityczną, a także wykonywany w [...] zawód nie może wrócić do kraju pochodzenia, ponieważ jest tam prześladowany. Dodatkowo wskazał, iż ma polskie pochodzenie. Jako dowód dołączył kopię dokumentu z państwowego archiwum [...] z danymi jego babci. Dołączył także wynik badania usg jamy brzusznej.

Organ powołując się na przesłanki, określone w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podniósł, że Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.

Po dokonaniu analizy porównawczej wniosku cudzoziemca z dnia [...] sierpnia 2013 r. z wnioskiem złożonym uprzednio organ stwierdził, że cudzoziemiec nie wskazał żadnych nowych, istotnych okoliczności lub dowodów w sprawie, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. We wniosku, tak jak w poprzednich aplikant oświadczył, iż obawia się, że po powrocie do kraju pochodzenia będzie miał problemy związane z wykonywaną przez niego pracą - jako tajny agent. Sytuacja Strony, w związku z powyższymi okolicznościami, została już wnikliwie zbadana przez Szefa Urzędu, a następnie przez Radę do Spraw Uchodźców. Organy obu instancji stwierdziły, że okoliczności, na które powołał się Cudzoziemiec nie uprawniają go do uzyskania żadnej z form ochrony przewidzianych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy w RP.

Ponadto organ podniósł, że wskazane przez zainteresowanego informacje, dotyczące jego polskiego pochodzenia, nie mają związku z przesłankami konwencyjnymi do objęcia go jakąkolwiek formą ochrony na terytorium RP. Do ubiegania się o zezwolenie na pozostanie na terytorium RP, w związku z polskim pochodzeniem, służą inne procedury legalizacyjne, nie zaś postępowanie o nadanie statusu uchodźcy.

Odnosząc się zaś do załączonego przez cudzoziemca wyniku badania diagnostycznego (usg jamy brzusznej) Szef Urzędu stwierdził, że nie wynika z niego, aby ze względu na stan zdrowia powrót do [...] stwarzał zagrożenie dla jego życia bądź zdrowia.

W świetle tych okoliczności Szef Urzędu ds. Cudzoziemców uznał, że przedstawione przez skarżącego w toku postępowania okoliczności nie są wystarczające do merytorycznego rozpatrzenia sprawy wszczętej na skutek wniesienia przez niego kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a co za tym idzie, do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. Natomiast ponowny wniosek został złożony w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu terytorium RP.

Na tę decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. G. zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy:

art. 7 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej,

art. 8 K.p.a. poprzez zignorowanie istotnych dla postępowania okoliczności i tym

samym nadwyrężenia zaufania do organu administracji,

art. 11 K.p.a. poprzez nie wytłumaczenie dlaczego nie włączono do materiału dowodowego, dowodów zebranych w sprawie jego żony, art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

art. 80 K.p.a. przez nieuwzględnienie całokształtu materiału w sprawie,

art. 107 § 3 K.p.a. poprzez braku należytego uzasadnienia co do podanych

faktów.

Podnosząc powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie wziął pod uwagę materiału zgromadzonego w procedurze dotyczącej żony skarżącego, choć zarzut ten był podnoszony już w pierwszej procedurze o nadanie statusu uchodźcy. Skarżący podniósł, że przesłuchanie w czasie którego mówił o tym, że nikt z jego rodziny nie miał problemów w kraju pochodzenia odbyło się [...] stycznia 2013 r., podczas gdy jego żona przybyła do Polski [...] kwietnia 2013 r. - prawie trzy miesiące po jego przesłuchaniu. Podkreślił, że podczas przesłuchania wyjaśnił, że w celu bezpieczeństwa i zapewnieniu jak najlepszej ochrony rodziny nikt nie wiedział czym się rzeczywiście zajmuje, co miało uchronić rodzinę przed represjami. Żona zaczęła być prześladowana dopiero po wyjeździe skarżącego.

Głównym prześladowanym w rodzinie skarżącego był on i to z tego powodu żona była nachodzona i niepokojona. Jednak oświadczenia żony odebrane w procedurze administracyjnej mogłyby potwierdzić fakt, iż skarżący był tajnym agentem .

W ocenie cudzoziemca organ celowo i umyślnie odmówił zebrania całego materiału dowodowego, wykazując się biernością w przedmiotowym postępowaniu, nie wyciągając należytych wniosków z przedstawionej relacji i z góry uznając przedstawione wyjaśnienia za nieistotne i nielogiczne oraz niespójne. W ocenie skarżącego oświadczenia żony, jako osoby najbliższej, zawsze stanowią jeden z podstawowych dowodów, który może być przełomowy w sprawie. Organ w żaden racjonalny sposób nie uzasadnił dlaczego odmawia włączenia tych akt do mojej sprawy.

W związku z powyższym, zdaniem cudzoziemca, organ całkowicie zignorował fakty, iż byłem agentem oraz, że byłem poddawany przemocy. Nie można zatem uznać, że organ wziął pod uwagę cały materiał dowodowy.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 ustawy z 13 marca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym w przypadku, gdy wnioskodawca złoży kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu powinien zawierać uzasadnienie istnienia słusznego interesu wnioskodawcy we wstrzymaniu jej wykonania (art. 33 ust. 5 tej ustawy). Stwierdzić należy, że złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie wywołuje tych samych skutków prawnych, co złożenie pierwszego wniosku, a w szczególności nie powoduje automatycznego wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu ma charakter akcesoryjny względem postępowania głównego, jakim jest postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy. Jego funkcją jest przyznanie cudzoziemcowi ochrony tymczasowej jedynie na czas potrzebny organowi do merytorycznego rozpatrzenia wniosku.

Rozpoznając wniesioną skargę w świetle powyższych wywodów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy K. G. objęty był już postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy, które zakończyło się w decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Radę do Spraw Uchodźców w dniu [...] lipca 2013 r.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. skarżący złożył drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy.

Stwierdzić należy, że w nowym wniosku skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności lub dowodów w sprawie, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. W obu wnioskach K. G. wskazał, że obawia się powrotu do kraju pochodzenia ze względu na pracę jaką tam wykonywał (tajny agent w Departamencie Bezpieczeństwa Konstytucyjnego przy MSW), choć początkowo podnosił, że pracował jako policjant. Jako nową okoliczność podał, że ma polskie korzenie, powoływał się także na pogarszający się stan zdrowia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców trafnie wskazał, że do ubiegania się o zezwolenie na pozostanie na terytorium RP w związku z polskimi korzeniami służą inne procedury legalizacyjne, ponadto wyniki badania lekarskiego nie wskazują na to, że powrót do [...] stwarza zagrożenie dla zdrowia bądź życia wnioskodawcy.

Sąd uznał w świetle powyższego za odpowiadające prawu stanowisko organów, że kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy skarżący złożył w celu opóźnienia wykonania ostatecznej decyzji o jego wydaleniu.

W ponownym wniosku cudzoziemiec nie przedstawił bowiem żadnych nowych okoliczności uzasadniających objęcie go ochroną międzynarodową, dotychczas nierozpatrzonych przez organ. Wszystkie okoliczności podawane wcześniej, jak i obecnie, były przedmiotem badania organu w poprzednim postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu skarżący nie wykazał swojego słusznego interesu. Z tej również przyczyny wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu skarżącego na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy byłoby niedopuszczalne.

W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie podnoszone w skardze zarzuty dotyczących niedostatecznego wyjaśnienia przez organ administracji okoliczności faktycznych sprawy, polegające na nieuwzględnieniu oświadczeń żony wnioskodawcy. Ciężar dowodu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 33 ust. 4 o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, a więc konieczność wykazania okoliczności, w których cudzoziemiec upatruje swój "słuszny interes" i "brak sprzeczności z interesem społecznym", spoczywa na cudzoziemcu, dlatego, że to on zmierza do zmiany ustalonego już ostatecznie stanu rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2013 r., sygn. II OSK 1094/12). Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że zachodzą przesłanki do objęcia go ochroną międzynarodową, zatem oświadczenia jego żony nie miały wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy Rada do Spraw Uchodźców w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymującej w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2013 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej i wydalenia cudzoziemca z terytorium RP odniosła się do zeznań żony skarżącego, która w międzyczasie przybyła do Polski i złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Organy dysponując zatem zeznaniami żony skarżącego nie uznały, że podnoszone w nich okoliczności mają wpływ na wynik sprawy.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prowadzonego postępowania. Choć w zaskarżonych decyzjach organy nie odniosły się do sytuacji żony skarżącego i nie wyjaśniły jaki wpływ mogły mieć oświadczenia przez nią złożone na wynik niniejszej sprawy, Sąd uznał, że to nie miało wpływu na wynik sprawy. Z tego względu podnoszone zarzuty naruszenia art 7, art 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 1067 § 3 K.p.a. nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak już bowiem wcześniej wyjaśniono, to skarżący obowiązany był wykazać, że zachodzą przesłanki do objęcia go ochroną międzynarodową, a ewentualne zeznania rodziny mogą jedynie wzmocnić tę argumentację. Skarżący natomiast w niniejszej sprawie nie wykazał, że konieczne jest uwzględnienie jego wniosku na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy z 13 marca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego nieodniesienie się przez organ orzekający w sprawie do materiałów zgromadzonych w postępowaniu dotyczącym N. N. (żony skarżącego) nie mogło wpłynąć na wynik niniejszej sprawy.

Sąd nie dostrzegł także w zaskarżonych decyzjach takich naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność uwzględnienia skargi z urzędu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.