Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 496/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2014 r. nr [[...]] w przedmiocie umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Miejsko Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2014 r., nr [[...]]. Decyzją tą Kolegium, po rozpoznaniu odwołania B. S., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego z upoważnienia Burmistrza z dnia 7 marca 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W złożonej skardze Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie stwierdzenie jej nieważności wskazując, że umorzenie należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów może mieć miejsce wówczas, gdy sytuacja dochodowa i rodzinna zobowiązanego uniemożliwia mu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, przy czym stan taki winien być skutkiem czynników obiektywnych, czyli takich na które zobowiązany nie miał wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na treść art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ powołując się ponadto na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że organ administracji publicznej, który w pierwszej instancji wydał decyzję, nie jest uprawniony ani do wniesienia odwołania od tej decyzji, ani do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu ze względu na jej niedopuszczalność.

W myśl art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, który działał w sprawie z upoważnienia Burmistrza jako organ pierwszej instancji. Należało zatem ustalić, czy Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej posiada legitymację skargową i czy może kwestionować w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mocą której uchylono jego własne rozstrzygnięcie.

W kwestii legitymacji skargowej organu administracji publicznej wypowiadały się już sądy administracyjne oraz Trybunał Konstytucyjny. W postanowieniu NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 ( publ. ONSA 1990/4/7 , LEX nr 10166) stwierdzono, że "bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego". Podobnie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08 (Dz. U. nr 187, poz. 1456) gdzie wskazano, iż jednostka samorządu terytorialnego nie może być ani skarżącym, ani uczestnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela w/w zaprezentowane poglądy judykatury. Należy zwrócić uwagę na to, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony – uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków. Tym samym niewątpliwe jest, zdaniem Sądu, że Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Burmistrza jako organ pierwszej instancji orzekający w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją SKO, która została przez niego zaskarżona, nie posiada przymiotu strony skarżącej w postępowaniu przed tutejszym sądem. Nie posiada również statusu uczestnika postępowania, o jakim mowa w art. 33 p.p.s.a..

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, odrzucił skargę.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.