Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 50/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono decyzję w całości i umorzono postępowanie - art.145 par.3 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...], o numerach: nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] i umarza postępowanie administracyjne w sprawie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 2.152 (dwa tysiące sto pięćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach ‒ działając na podstawie art. 233 § 2 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej "O.p.") oraz przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej "u.p.t.u.") mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 448/19 ‒ po ponownym rozpatrzeniu odwołania podatniczki G. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]:

- nr [...] określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., w tym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- nr [...] określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za luty 2013 r., w tym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- nr [...] określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za marzec 2013 r., w tym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- nr [...] określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r., w tym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

uchylił ww. decyzje organu I instancji w całości i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Uzasadniając wydaną decyzję organ podał, że wykonuje prawomocny wyrok tut. Sądu z 18 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 448/19, uchylający decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...].

Z akt sprawy wynika, że w deklaracji VAT-7 za styczeń 2013 r. oraz w skorygowanych deklaracjach VAT-7 za miesiące od lutego do kwietnia 2013 r., podatniczka prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] G. K., wykazała kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Weryfikując te dane w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 do 30 kwietnia 2013 r., z uwzględnieniem nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzednich deklaracji, organ I instancji stwierdził, że podatniczce w rozliczeniu za styczeń 2013 r. nie przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez F.H.U. B A. W.. Zdaniem organu usługi wykazane w fakturach nie zostały należycie udokumentowane, co skutkowało wydaniem ww. decyzji [...].

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrując odwołanie podatniczki decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Odmiennej oceny dokonał jednak tut. Sąd w wyroku z 18 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 448/19, wydanym po rozpoznaniu skargi podatniczki, mocą którego uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. W przekonaniu Sądu konieczne było uzupełnienie materiału dowodowego sprawy, a po dokonaniu tego, ponowna jego analiza w celu sformułowania wniosków co do trafności rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie.

Organ odwoławczy mając na uwadze, że merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części odstąpił od polemiki z zarzutami odwołania i postanowił orzec jak w sentencji.

W skardze pełnomocnik podatniczki (radca prawny) wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i poprzedzających ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

1) art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c O.p. doręczone bezpośrednio podatnikowi w sytuacji, gdy w toku postępowania jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika jest dokonane prawidłowo i wywołuje skutek, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1) O.p.,

2) art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ w sytuacji, gdy wobec upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego prowadzenie postępowania podatkowego jest niedopuszczalne, a zatem należało uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie podatkowe,

3) art. 233 § 3 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której należało uchylić decyzję organu I instancji i uchylić postępowanie podatkowe na podstawie art. 233 § 1 pkt 2) lit. a) O.p., bowiem na skutek upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stało się bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał na okoliczność przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r. z uwagi na brak skutecznych czynności prowadzących do zawieszenia biegu terminu ich przedawnienia, stwierdzając, że podatniczka nie została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania karnoskarbowego i zawieszeniu biegu terminu przedawnienia stosownie do art. 70c O.p. Powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, a niezależnie odniósł się do podniesionego zarzutu przedawnienia.

Wyjaśnił, że określony w art. 70 § 1 O.p. pięcioletni okres przedawnienia zobowiązań (a tym samym przedawnienie prawa orzekania w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy) w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r., których termin płatności przypadał w 2013 r., rozpoczął swój bieg w dniu 1 stycznia 2014 r. i upłynąłby zasadniczo w dniu 31 grudnia 2018 r. Jednak spełnione zostały warunki skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w 2013 r.

Postanowieniem z [...] organ I instancji wszczął dochodzenie w sprawie podania nieprawdy w deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń oraz w korektach deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc luty, marzec i kwiecień 2013 r. przez firmę podatniczki poprzez nienależne obniżenie podatku należnego o podatek wynikający z faktur VAT wystawionych przez F.H.U. B A. W., co w konsekwencji naraziło na uszczuplenie w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...] zł, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego w zbiegu z art. 62 § 2 tej ustawy.

Czynność ta spowodowała zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., o czym strona została skutecznie poinformowana zawiadomieniem z dnia [...], doręczonym jej w siedzibie organu w dniu [...], a zatem przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.

Z kolei postanowieniem z dnia [...] organ I instancji mając na uwadze przedawnienie karalności czynu, z dniem [...] postanowił umorzyć dochodzenie wobec podatniczki w sprawie o popełnienie przestępstwa skarbowego określonego w art. 56 § 2 w zbiegu z art. 62 § 2 w związku z art. 6 § 2 przy zastosowaniu art. 7 § 1 Kodeksu karnego skarbowego (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2017 r.), tj. w sprawie podania nieprawdy w złożonej w Urzędzie Skarbowym w Z. w dniu 25 lutego 2013 r. deklaracji dla podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. oraz w złożonych w dniu 17 września 2013 r. korektach deklaracji dla podatku od towarów i usług za luty, marzec i kwiecień 2013 r.

W dniu [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zatwierdził przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 153a Kodeksu karnego skarbowego. Z upływem siedmiodniowego terminu na wniesienie zażalenia, tj. z dniem [...] r., zostało prawomocnie zakończone postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z niewykonaniem przez podatniczkę zobowiązań podatkowych za miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r. Tym samym od dnia [...] rozpoczął się dalszy bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań w podatku od towarów i usług (jak również prawa orzekania w przedmiocie nadwyżki do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy).

Organ mając na uwadze, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w dniu [...], stwierdził, że zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r. przedawniły się po upływie 27 dni, licząc od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, tj. z dniem [...] r.

Zaznaczył, że w rozpatrywanych sprawach nie wystąpiły inne ‒ poza wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe ‒ przesłanki skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do kwietnia 2013 r.

Oznacza to, że wyłącznie w okresie do dnia [...] organ I instancji mógł wykonać decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...].

Podsumowując organ II instancji mając na uwadze istotę rozstrzygnięcia wyrażonego w zaskarżonej decyzji, tj. uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez ten organ na podstawie art. 233 § 2 O.p. stwierdził, że wprawdzie decyzja ta została wydana i skutecznie doręczona przed wygaśnięciem zobowiązań będących jej przedmiotem poprzez przedawnienie, jednakże dalsze prowadzenie postępowania w sprawie przez organ I instancji stało się bezprzedmiotowe wobec niekwestionowanej okoliczności, że termin przedawnienia zobowiązań podatniczki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe objęte przedmiotowym postępowaniem, o którym mowa w art. 70 O.p. upłynął w dniu [...]. Następstwem bezprzedmiotowości postępowania na obecnym etapie postępowania jest konieczność umorzenia postępowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Kontroli Sądu na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz.2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) podlegała decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, w związku z prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 18 lipca 2019 r., I SA/Gl 448/19.

Tut. Sąd w ww. wyroku stwierdził m.in., że organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę czasowe granice orzekania i rozważyć kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego w kontekście uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18.

W niniejszej sprawie zdaniem pełnomocnika skarżącej doszło do uchybienia w realizacji obowiązku wynikającego z art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bowiem skarżąca nie została prawidłowo zawiadomiona przez organ o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, bowiem zawiadomienie zostało doręczone z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, a więc wbrew uchwale NSA z 28 marca 2019 r., I FPS 3/18.

Zdaniem organu ‒ wyrażonym w zaskarżonej decyzji ‒ w sprawie nie znajduje zastosowania ww. uchwała. Natomiast w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że postanowieniem z [...] organ I instancji wszczął dochodzenie w sprawie podania nieprawdy w deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń oraz w korektach deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc luty, marzec i kwiecień 2013 r. przez firmę podatniczki. Czynność ta spowodowała zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., o czym skarżąca została skutecznie poinformowana zawiadomieniem z dnia [...], doręczonym jej w siedzibie organu w dniu [...], a zatem przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. Następnie postanowieniem z [...] umorzono postępowanie karnoskarbowe z uwagi na przedawnienie karalności czynu, które stało się prawomocne z dniem [...]. Według organu odwoławczego termin przedawnienia upływał z dniem [...] i wprawdzie zaskarżona decyzja została wydana przed tym terminem, to jednak nie podjęto czynności, które doprowadziły do dalszego zawieszenia bądź przerwania biegu terminu przedawnienia, zatem zachodzi konieczność umorzenia postępowania w sprawie.

Spór pomiędzy stronami postępowania dotyczy zatem jedynie daty, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązań w podatku od towarów i usług objętych tym postępowaniem.

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W badanej sprawie termin przedawnienia zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2013 r. upływał z dniem 31 grudnia 2018 r.

Natomiast przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Konkretyzacją tego przepisu jest art. 70c O.p., wedle którego organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Z kolei zgodnie z art. 145 § 2 O.p. jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie.

Z niespornych okoliczności sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej (radca prawny T. G.) wraz z odwołaniami od czterech decyzji organu I instancji z [...] r. załączył pełnomocnictwo szczególne (druk PPS-1), które wpłynęły do organu 21 czerwca 2017 r. Następnie na wezwanie organu odwoławczego w dniu 24 maja 2018 r. złożył do akt właściwe pełnomocnictwo szczególne.

Z odpowiedzi na skargę wynika, że zawiadomienie w trybie art. 70c O.p. z 11 grudnia 2018 r. doręczono skarżącej w siedzibie organu w dniu [...], która to czynność – w ocenie organu – spowodowała zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Sąd stwierdza, że do akt administracyjnych nie załączono wymienionego pisma z 11 grudnia 2018 r., skoro jednak skarżąca nie zaprzecza tej okoliczności, to należało przyjąć, że ww. zawiadomienie, wydane na podstawie art. 70c O.p., doręczono bezpośrednio skarżącej z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika (radcy prawnego).

Bezpośrednie znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji ma uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18 (dostępna w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że:

- po pierwsze, dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony;

- po drugie, uchybienie w realizacji powyższego obowiązku powinno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Mając na uwadze treść art. 269 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi - stanowisko wyrażone w przywołanej uchwale jest dla składu orzekającego w tej sprawie wiążące. Z przepisu tego wynika moc ogólnie wiążąca uchwał (abstrakcyjnych, jak i konkretnych), która oznacza, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych, dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska w wyniku np. kolejnej uchwały (por. wyrok NSA z 23 października 2019 r., I FSK 1972/18). Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w uchwale I FPS 3/18.

Strony są zgodne co do tego, że zawiadomienie w trybie art. 70c O.p., w analizowanym przypadku zostało doręczone tylko podatniczce, a nie ustanowionemu pełnomocnikowi. Tymczasem, NSA w ww. uchwale z 18 marca 2019 r. przyjął, że to zawiadomienie należy doręczyć pełnomocnikowi podatnika – jeśli pełnomocnik został ustanowiony ‒ a uchybienie temu obowiązkowi należy traktować jako brak ziszczenia się przesłanki zawartej w art. 70 § 1 pkt 6 O.p. powodującej zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

NSA w wydanej uchwale podkreślił, że "przepisy dotyczące doręczeń mają m. in. funkcje gwarancyjne dla strony. Tak je należy postrzegać. Strona po to ustanawia pełnomocnika, aby ten prowadził jej sprawę. Jest to wyraz staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. To pełnomocnik procesowy ma w sposób profesjonalny pilnować w toku postępowania interesów podatnika. Strona może nie mieć świadomości, a przede wszystkim wiedzy w zakresie skutków prawnych otrzymanej informacji, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy. Stąd też wszelkie pisma kierowane przez organ podatkowy powinny być kierowane do pełnomocnika. Doręczenie wprawdzie jest czynnością materialno-techniczną, regulowaną przez przepisy procesowe. Wywołuje jednak daleko idące skutki materialnoprawne. W przypadku bowiem doręczenia zawiadomienia o prawidłowej treści, które spełnia przesłanki formalne oraz przesłanki materialnoprawne, co do rzeczywistego przebiegu zdarzeń, przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dochodzi do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W żaden sposób zatem nie można uchybienia w zakresie naruszenia art. 145 § 2 O.p. oceniać w charakterze wpływu na wynik sprawy. Brak prawidłowego doręczenia zawsze w sposób istotny rzutuje na rozstrzygnięcie. Przyjęcie zaś odmiennej tezy, że naruszenie tego przepisu w określonym stanie faktycznym może nie mieć wpływu na wynik sprawy, niweczyłoby funkcje gwarancyjne art. 145 § 2 O.p. (...) Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p."

Pomimo tego, że uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęto 18 marca 2019 r., a doręczenia zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego dokonywano [...], uchwała odnosi się do stanu faktycznego zaistniałego w tej dacie. Uchwala NSA nie jest źródłem prawa i nie kreuje treści podatkowego stanu faktycznego, determinującego taki, a nie inny kształt powinności podatnika. W konsekwencji dotyczy ona także zdarzeń zaistniałych przed jej podjęciem, rozstrzyga bowiem istotne zagadnienie prawne, budzące wątpliwości. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego odnosi się więc do regulacji prawnej już od momentu jej wprowadzenia. W tym sensie ma ono więc "wsteczną" moc (por. wyrok WSA w Gliwicach z 23 maja 2019 r., I SA/Gl 381/19).

Sąd uznał, że w sprawie naruszono art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 w związku z art. 70c O.p., co skutkowało przyjęciem, że zobowiązania skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2013 r. uległy przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2018 r. Decyzje zostały zatem wydane w warunkach przedawnienia, z tych względów konieczne było umorzenie postępowania podatkowego na podstawie art. 208 § 1 O.p.

Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, a na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a., stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania w sprawie.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., na które złożyły się wpis (352 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (1.800 zł), ustalone na podstawie § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

-----------------------

2