Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1969/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6147 Archiwa
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Archiwum Państwowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 i 2, art. 23, 18 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 4, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 123 poz 698
law: Ustawa z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach - tekst jednolity.
article: art. 5,3 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. w likwidacji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 598/13 w sprawie ze skargi F. w likwidacji na postanowienie Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 598/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na F. w likwidacji na postanowienie Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalności odwołania.

Jak wynika z uzasadnienia w/w wyroku, pismem z dnia [...] sierpnia (omyłkowo określonym jako [...] sierpnia) 2012 r. nr [...] Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych poinformował Likwidatora F., że kolekcja zdjęć M., która pozostaje w dyspozycji F., stanowi część państwowego zasobu archiwalnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 z późn. zm.), dalej: jako "ustawa o archiwach". Ponadto, w piśmie tym Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych stwierdził, że stanowisko to dotyczy wszystkich zdjęć wchodzących w skład kolekcji, bez względu na to, czy występują one w wielu egzemplarzach i czy możliwa jest identyfikacja wszystkich osób uchwyconych na fotografiach. Przekazanie w/w stanowiska Likwidatorowi F. poprzedzała ekspertyza dokumentacji, przeprowadzona w dniach [...] i [...] lipca 2012 r.

W związku z pismem Likwidatora F. z dnia [...] sierpnia 2012 r., w którym zawarte zostało wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, z powołaniem się na art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych w kolejnym piśmie z dnia [...] września 2012 r. nr [...], (zatytułowanym: "ODPOWIEDŹ na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa") oświadczył, iż zmienił swoje dotychczasowe stanowisko, ale jedynie w zakresie nieuznania, za materiały archiwalne, odbitek pozytywowych, stanowiących powielenie tego samego zdjęcia w tym samym formacie (tzw. kolejne egzemplarze).

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. [...] Likwidator F. wniósł (cyt.) "ODWOŁANIE od decyzji Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...], zmodyfikowanej pismem z dnia [...] września 2012 r. [...] (nazwanym "odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa"). Następstwem tego Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], w którym, wskazując na przepis art. 134 k.p.a., uznał niedopuszczalność odwołania F. w likwidacji od wspomnianego wyżej pisma z dnia [...] sierpnia (omyłkowo określonego jako [...] sierpnia) 2012 r. nr [...], zmodyfikowanego pismem z dnia [...] września 2012 r., a dotyczącym uznania kolekcji zdjęć M. za część państwowego zasobu archiwalnego.

W uzasadnieniu swego stanowiska, Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych podniósł, że w niniejszej sprawie zachodziła przedmiotowa niedopuszczalność odwołania, ponieważ zaskarżone stanowisko - w zakresie przynależności określonych dokumentów do państwowego zasobu archiwalnego (w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o archiwach) - nie zostało wydane w formie decyzji administracyjnej. Podkreślono, iż nie można domniemywać formy działania organu administracji publicznej, zatem, aby organ mógł wydać decyzję - w rozumieniu art. 107 k.p.a. - musi istnieć norma prawa materialnego, dająca mu takie uprawnienie. Zaakcentowano też, iż ustawa o archiwach nie przewiduje, aby informacja Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych - w zakresie przynależności dokumentów do państwowego zasobu archiwalnego - udzielana była w formie decyzji administracyjnej. Zdaniem Naczelnego Dyrektora była to czynnośc z zakresu administracji publicznej, inna niż decyzja lub postanowienie. Zatem jej zaskarżenie do wojewódzkiego sądu administracyjnego byłoby możliwe, ale po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniesionej na powyższe postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r., Likwidator F. zarzucił Naczelnemu Dyrektorowi Archiwów Państwowych naruszenie przepisów: art. 7 i art. 10 k.p.a. (naruszenie zasad: prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów państwa, udzielania informacji, czynnego udziału strony w postępowaniu), art. 124 § 2 k.p.a. (wadliwa konstrukcję uzasadnienia, jego wewnętrzną sprzeczność i brak wyjaśnienia stronie motywów prawnych rozstrzygnięcia organu), art. 134 k.p.a. ( błędna wykładnia prawa i nieprawidłowe jego zastosowanie poprzez uznanie, iż przedmiotem zaskarżenia nie jest decyzja administracyjna, lecz inna czynność z zakresu administracji) a także art. 1 i art. 15 oraz art. 21 względnie 12 a ustawy o archiwach i przepisów rozporządzenia z dnia 25 lipca 1984 r. Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki w sprawie szczegółowego zakresu działania Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych (Dz. U. 41, poz. 218) w związku z art. 6 k.p.a. (niewłaściwa wykładnia, skutkującą uznaniem, iż wymienione przepisy uprawniają Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych do rozstrzygnięcia w trybie władczym o tym, że zdjęcia wchodzące w skład kolekcji zdjęć fotografa M.).

W związku z powyższym, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie bezskuteczności poprzedzających to postanowienie decyzji administracyjnych, którym nadano postać pism - tj. pisma z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych, zmodyfikowanego pismem z dnia [...] września 2012 r. [...] i umorzenie postępowania w sprawie.

Odpowiadając na skargę, Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 P.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że od decyzji, wydanej w pierwszej instancji, służy stronie odwołanie (art. 127 § 1 k.p.a.), do którego rozpatrzenia właściwy jest organ wyższego stopnia (art. 127 § 2 k.p.a.). Oznacza to, że rozpatrzenie sprawy w trybie odwoławczym może nastąpić dopiero po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji i wniesieniu odwołania od tej decyzji przez uprawniony do tego podmiot.

Zgodnie zaś z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Ukształtowane, na tle przepisu art. 134 k.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia zaś – jak wywodził Sąd - dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania: przedmiotowe i podmiotowe. Te ostatnie obejmują sytuacje, w których brak jest przedmiotu zaskarżenia oraz brak możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Do przyczyn przedmiotowych należy więc zaliczyć m.in. taką sytuację, jak zaistniała w rozpoznawanej sprawie, to jest, gdy dana czynność organu administracji państwowej nie była decyzją administracyjną.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego prawidłowe także było stanowisko Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych, że - w zakresie państwowego zasobu archiwalnego (w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy archiwalnej) - nie są wydawane decyzje administracyjne, a są podejmowane czynności materialno-techniczne.

W rezultacie, Sąd Wojewódzki stanął na stanowisku, że w analizowanym przypadku Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych nie wydał decyzji administracyjnej, a jedynie pismem z dnia [...] sierpnia (omyłkowo wskazanym jako [...] sierpnia) 2012 r. nr [...], poinformował Likwidatora F. że kolekcja zdjęć M., która pozostaje w dyspozycji F., stanowi część państwowego zasobu archiwalnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ustawy o archiwach.

Jak podkreślił Sąd, pismo to nie spełniało wymogów, jakim powinna odpowiadać decyzja, określonych w art. 107 k.p.a. Można je było natomiast potraktować je jako czynność materialno-techniczną, która podlega kontroli sądowoadministarcyjnej, ale po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.

W konsekwencji więc, Sąd Wojewódzki stwierdził, że skoro pismo z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] nie stanowiło decyzji administracyjnej, to pismo skarżącego zatytułowane "odwołanie" nie mogło być potraktowane jako odwołanie – w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego powodu Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych prawidłowo stwierdził niedopuszczalność odwołania - na podstawie art. 134 k.p.a. (brak decyzji organu I instancji wykluczał możliwość rozpatrzenia odwołania). W tej sytuacji, jak nadmienił Sąd, zbędne było odnoszenie się do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Likwidator F. w likwidacji zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 19 k.p.a., poprzez niewłaściwą wykładnię - skutkującą uznaniem, iż Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych był organem uprawnionym do wydania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r.,

2. art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo braku ustosunkowania się, przez Sąd rozpatrujący sprawę, do zarzutów wskazanych w skardze, braku dokonania oceny stanu faktycznego sprawy, całkowitym braku oceny zarzutów wskazanych w skardze i podnoszonych w postępowaniu administracyjnym oraz brak wyjaśnienia stronom motywów prawnych rozstrzygnięcia Sądu,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 1, art. 15 i art. 21, art. 22 ust. 1 i art. 25 ust. 2 ustawy o archiwach i przepisów rozporządzenia z dnia 25 lipca 1984 r. Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki w sprawie szczegółowego zakresu działania Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych (Dz. U. 41, poz. 218), poprzez niewłaściwą wykładnię, skutkującą uznaniem, iż wymienione przepisy uprawniają Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych do rozstrzygnięcia w trybie władczym o tym, że zdjęcia wchodzące w skład kolekcji zdjęć fotografa M., stanowiące własność F., stanowią państwowy zasób archiwalny, co w konsekwencji prowadzi do bezprawnego nałożenia obowiązku na likwidatora F. i łamie zasadę praworządności, poprzez brak odniesienia się do argumentów zgłoszonych w skardze i stwierdzeniu braku uchybienia prawa materialnego, w istocie bez dokonania analizy sprawy w tym zakresie. Wyjaśnienie jedynie, że Sąd uznaje stanowisko organu administracji za zasadne nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a.,

4. art. 1 w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. i wskazanymi powyżej przepisami, poprzez dokonanie błędnej kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a w efekcie również błędne zastosowanie art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, Likwidator F. wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych wnosił o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod uwagę okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku wystąpiły. Zgodnie bowiem z art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi w przypadku niedopuszczalności drogi sądowej. Tego rodzaju zaś sytuacja ma miejsce nie tylko, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, przewidzianym w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a., ale także w przypadku spraw wyłączonych z właściwości tych sądów ( art. 5 P.p.s.a.) oraz spraw objętych właściwością sądów powszechnych ( vide: R. Hauser i M. Wierzbowski "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. C.H. Beck Warszawa 2011, str. 312; A.Kabat Komentarz do art. 58 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – LEX 2011, oraz J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" 2004 r. str. 115).

Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1989 r. o Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego (Dz. U. Nr 6, poz. 31 ze zm.) F. ten został utworzony jako państwowa jednostka organizacyjna mająca osobowość prawną. Ustawą z dnia 14 grudnia 1990 r. o zniesieniu i likwidacji niektórych funduszy (Dz. U. Nr 89, poz. 517 ze zm.) postanowiono jednak nie tyle o zniesieniu i likwidacji F., a o uchyleniu z dniem 1 stycznia 1991 r. ustawy powołującej ten F. i nadającej mu osobowość prawną ( art. 25 pkt 6 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 14 grudnia 1990 r.). W związku z powyższym, choć obecnie jest kwestią kontrowersyjną, czy F. w likwidacji posiada osobowość prawną, to z całą pewnością stanowi on jednak państwową jednostkę organizacyjną i to o szczególnym charakterze, gdyż - w stosunku do niej - Minister Finansów posiada niezmiernie istotne kompetencje. Należą do nich m. in. zatwierdzanie planów likwidacji jednostki, które w dalszej kolejności są one przedkładane komisji sejmowej, oraz zatwierdzenie, po zakończeniu likwidacji, bilansu zamknięcia (art. 10 ust. 3 i 4 cytowanej wyżej ustawy).

Na podstawie natomiast art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 ze zm.), dokumentacja powstająca m. in. w państwowych jednostkach organizacyjnych oraz napływająca do nich jest przechowywana przez te jednostki przez okres ustalony w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, wydanym na wniosek Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych, a po tym okresie dokumentacja stanowiąca materiał archiwalny jest przekazywana do właściwości archiwów państwowych zaś inna - może ulec brakowaniu.

Wskazać przy tym trzeba, że – w myśl art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o archiwach, państwowy zasób archiwalny tworzą materiały archiwalne zarówno powstałe, jak i powstające w wyniku działalności organów państwowych oraz innych państwowych jednostek organizacyjnych. Natomiast, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o archiwach, działalność archiwalną w zakresie państwowego zasobu archiwalnego prowadzi sieć archiwalna, którą tworzą nie tylko archiwa państwowe i archiwa wyodrębnione, ale i archiwa zakładowe organów państwowych i innych państwowych jednostek organizacyjnych oraz organów jednostek samorządu terytorialnego i samorządowych jednostek organizacyjnych, a ponadto prowadzą ją również jednostki wymienione w ust. 2 cytowanego wyżej artykułu. Działalność archiwalna polega przy tym na: gromadzeniu, ewidencji, przechowywaniu, opracowaniu, zabezpieczeniu i udostępnianiu materiałów archiwalnych oraz prowadzeniu działalności informacyjnej (art. 23 omawianej ustawy).

Z kolei, Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych, jest centralnym organem administracji rządowej w sprawach państwowego zasobu archiwalnego (art. 18 ust. 1 ustawy o archiwach). Do jego kompetencji – po myśli art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy - należy nadzór nad działalnością archiwalną. Do jego uprawnień należy też określanie form i metod m. in. gromadzenia i ewidencji oraz zabezpieczania materiałów archiwalnych państwowego zasobu archiwalnego a także prowadzenie centralnej ewidencji tego zasobu (§1 ust. 2 pkt 2 lit. a) i e) rozporządzenia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki z dnia 25 lipca 1984 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Dyrektora Archiwów Państwowych (Dz. U. Nr 41, poz. 218).

Ponadto – z mocy art. 4 ust. 1 ustawy – to za pośrednictwem Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego sprawuje nadzór nad narodowym zasobem archiwalnym.

W rezultacie zatem należy stwierdzić, że Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych jest - w stosunku do państwowych jednostek organizacyjnych, w zakresie spraw dotyczących państwowego zasobu archiwalnego - organem nadrzędnym, o którym mowa w art. 5 pkt 1 P.p.s.a. Tego rodzaju zaś sprawy dotyczą wewnętrznej sfery działania administracji, dla której charakterystyczne są relacje zależności, występującej zarówno jako relacje zachodzące pomiędzy przełożonym i podwładnym, jak i zależności występującej pomiędzy poszczególnymi strukturami organizacyjnymi w administracji państwowej. Cechą charakterystyczną tego rodzaju relacji jest m. in. możliwość wydawania: wytycznych, poleceń służbowych, instrukcji czy też kierowania innych żądań a, które mają charakter aktów wewnętrznych.

Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, na co, niezależnie od wyżej przedstawionej argumentacji prawnej, wskazuje treść przedmiotowego pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r. (mylnie wskazywanego przez skarżącego jako pismo z dnia [....] sierpnia), wadliwie określanego mianem "decyzji").

Pismo to nie zawiera w sobie treści rozstrzygnięcia władczego, charakterystycznego dla decyzji administracyjnej czy aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W piśmie tym zawarty został wprawdzie pogląd Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych, co do charakteru kolekcji zdjęć M., ale poglądowi temu towarzyszą także wypowiedzi o charakterze osobistym oraz określone polecenia służbowe (cyt.): " W związku z trwającym procesem likwidacyjnym (...) F. zobowiązany jest do przekazania ww. kolekcji zdjęć do Narodowego Archiwum Cyfrowego. W związku z powyższym nawiąże z Panią kontakt dyrektor Narodowego Archiwum Cyfrowego, celem ustalenia zasad i sposobu przygotowania ww. kolekcji do przekazania do NAC". (...) Przedstawiając powyższe stanowisko uprzejmie informuję, że przekażę je także Ministrowi Finansów oraz Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Równocześnie pragnę podziękować Pani Likwidator za podjęcie szeregu działań, zmierzających do prawidłowego zabezpieczenia dokumentacji F.".

Podobnie, także treść innych dokumentów, dołączonych do akt dowodzi, że zaskarżone "postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania" zostało wydane w sprawie wynikającej z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej . W dołączonych materiałach dokumentacyjnych znajduje się szereg pism kierowanych przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych m. in. do Likwidatora F. w likwidacji, Ministra Finansów oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego a także pism wystosowanych przez te podmioty do Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych.

W tej mierze znamienna jest zwłaszcza treść pisma Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], wysłanego do Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych, po wystosowaniu przez niego do Likwidatora F. w likwidacji w/w pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r., a w którym to piśmie Podsekretarz Stanu, kwestionując stanowisko wyrażone we wspomnianym piśmie przez Naczelnego Dyrektora, zwraca uwagę, że konsekwencją przejęcia kolekcji zdjęć M. przez państwowe archiwa będzie konieczność zrekompensowania Likwidatorowi F. w likwidacji całości lub części poniesionych kosztów. W związku z tym, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów uważa (cyt.) "za celowe i pilne zorganizowanie spotkania przedstawicieli Archiwów Państwowych, F. w likwidacji oraz Ministerstwa Finansów w celu omówienia sposobu rozwiązania powstałej sytuacji".

Dla omawianego zagadnienia istotne znaczenie ma także treść pisma Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], kierowanego do Likwidatora F. w likwidacji, gdyż ewidentnie obrazuje ono istnienie opisanej wyżej zależności, istniejącej pomiędzy obiema stronami sporu. W piśmie tym czytamy (cyt.) " wzywam Panią Likwidator do niezwłocznego wykonania ciążącego na Pani obowiązku przekazania do Narodowego Archiwum Cyfrowego kolekcji zdjęć M., która pozostaje w dyspozycji F. w Likwidacji. Uważam za niedopuszczalne permanentne kwestionowanie przez Panią Likwidator dokonanych ustaleń w zakresie sposobu postępowania z ww. kolekcją (...) ustalenia te zostały z Panią Likwidator uzgodnione między innymi na spotkaniu w dniu [...] października 2012 r. i potwierdzone w prowadzonej korespondencji." Treść pisma tego wyraźnie więc wskazuje, że zawiera ono polecenie służbowe.

Konkludując zatem należy uznać, że skoro postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania dotyczyło sprawy wyłączonej spod właściwości sądów administracyjnych, to generalnie nie była w tym przypadku dopuszczalna skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Z tych powodów, biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – na mocy art. 189 w związku z art. 183 § 1 oraz 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 5 pkt 1 P.p.s.a.) – orzekł jak w sentencji.