Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 109/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 21  ust. 1  pkt 32  lit. a, lit. e
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 19 maja 2017 r sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 22 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2011 r. uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 19 sierpnia 2016 r. (nr [...]) i określił K.K. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodu osiągniętego w 2011 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości w kwocie 23.143 zł.

Z ustaleń faktycznych przyjętych przez Dyrektora Izby Skarbowej wynika, że małżonkowie – B. i K.K. w dniu 29 listopada 2011 r. sprzedali lokal użytkowy nr 1, znajdujący się w L. przy ul. [...] wraz z udziałem we współwłasności części wspólnych budynku i działki gruntu nr [...] za kwotę 584.250 zł. W zeznaniu podatkowym (PIT-23) K.K. wykazał przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości 237.500 zł, co do którego zadeklarował zwolnienie podatkowe w związku z zamiarem wydatkowania tego przechodu na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a) lub lit e) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000, Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej w skrócie "u.p.d.o.f."). W ustawowym terminie podatnik złożył oświadczenie dotyczące przeznaczenia przychodu ze sprzedaży nieruchomości na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a) lub lit e) u.p.d.o.f.

Do protokołu z dnia 4 lutego 2016 r., sporządzonego w ramach czynności sprawdzających, K.K. oświadczył, że przychód ze sprzedaży lokalu usługowego został wydatkowany na spłatę kredytu (wraz z odsetkami), z którego podatnik sfinansował budowę budynku usługowo-mieszkalnego, w tym części mieszkalnej budynku, położonego w L. przy ul. [...]. Wskazał również, że budowę tego budynku rozpoczął jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej. Ze względu na brak środków finansowych i celem zawarcia umowy kredytowej adresowanej do przedsiębiorców, podatnik zarejestrował działalność gospodarczą, której nigdy nie rozpoczął, a definitywnie zamknął w dniu 27 grudnia 2011 r.

W toku czynności sprawdzających ustalono, że przedmiot odpłatnego zbycia, tj. lokal usługowy, znajdował się na nieruchomości, którą skarżący wraz z małżonką nabyli w dniu 2 lutego 2006 r. Zakupiona przez małżonków nieruchomość była nieruchomością niezabudowaną, na której następnie B. i K. K. wybudowali budynek mieszkalno-usługowy wraz z garażem. Wyodrębnienie prawne lokalu usługowego nastąpiło dopiero w dniu jego odpłatnego zbycia, tj. 29 listopada 2011 r., zaś z tytułu sprzedaży tego lokalu podatnik wystawił fakturę VAT na łączną kwotę 584.250 zł.

Ustalono także, że zaciągnięty przez podatnika kredyt bankowy z dnia 18 czerwca 2007 r. był kredytem inwestycyjnym, który został udzielony K.K. jako przedsiębiorcy działającemu pod firmą "B." K.K. na cel związany z dokończeniem budowy budynku usługowego przeznaczonego na Centrum Rekreacji i Odnowy Biologicznej w L., a położonego w L. przy ul. [...]. Wybudowany budynek nigdy nie stanowił majątku firmy "B." K.K., jak również, nie była prowadzona tam działalność gospodarcza.

Powyższe ustalenia doprowadziły organ podatkowy do wniosku, że lokal usługowy przy ul. [...] w L. wchodził w skład majątku prywatnego podatnika, a zatem jego sprzedaż, dokonana przed upływem pięciu lat od wybudowania, co do zasady podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ podatkowy stwierdził przy tym, że przedłożone przez podatnika dowody nie potwierdzają przeznaczenia środków kredytowych na cel mieszkaniowy, co stanowiło przesłankę do wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie i w konsekwencji wydania przez Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., na podstawie art. 28 ust. 2 i ust. 2a oraz art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i lit. e) u.p.d.o.f., decyzji z dnia 19 sierpnia 2016 r. określającej K.K. wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 27.336,00 zł.

W uzasadnieniu organ podatkowy wyjaśnił, że podatnik nie ma prawa do skorzystania ze zwolnienia o jakim mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e) u.p.d.o.f., albowiem treść tego przepisu przesądza o tym, że kredyt, na którego spłatę został przeznaczony przychód ze sprzedaży nieruchomości musi być kredytem zaciągniętym na cele, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a), tj. enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę cele mieszkaniowe. Tymczasem z przedstawionych przez podatnika dokumentów wynika, że środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości podatnik przeznaczył na spłatę kredytu inwestycyjnego bo zaciągniętego na dokończenie budowy budynku usługowego, przeznaczonego na Centrum Rekreacji i Odnowy Biologicznej.

Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził, że nie wszystkie faktury VAT jakie podatnik przedłożył celem udokumentowania wydatków poniesionych na przebudowę własnej części poddasza i modernizację lokalu mieszkalnego budynku przy ul. [...] w L., można zakwalifikować jako wydatki remontowo-budowlane, uzasadniające objęciem zwolnieniem podatkowym. Spośród analizowanych faktur, jakie podatnik przedłożył celem udokumentowania wydatków uprawniających do zastosowania zwolnienia podatkowego, organ podatkowy zaakceptował wydatki w łącznej kwocie 2.230,89 zł jako poniesione na modernizację lokalu mieszkalnego w tym budynku, oraz wydatki w łącznej kwocie 34.652,97 zł, jako poniesione na przebudowę części poddasza tego obiektu.

Przy rozliczeniu przychodu do opodatkowania z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości organ podatkowy uwzględnił także koszt sprzedaży nieruchomości w łącznej kwocie 646,00 zł, w skład którego wchodziły koszty sporządzenia aktu notarialnego, podatek VAT od taksy notarialnej, a nadto, opłata sądowa.

W odwołaniu od tej decyzji K. K. nawiązał do wykładni celowościowej art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) u.p.d.o.f. podnosząc, że celem wprowadzenia tej regulacji było objęcie preferencją podatkową tych podatników, którzy środki pieniężne ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych przeznaczyli na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.

Zdaniem strony, prawidłowo przeprowadzona w sprawie wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) u.p.d.o.f. powinna uwzględniać faktyczny sposób zadysponowania przez podatnika środkami pieniężnymi pochodzącymi z zaciągniętego kredytu bankowego, a nie jedynie koncentrować się na wskazanym w umowie kredytowej przeznaczeniu środków pieniężnych.

Wskazując na powyższe K.K. podniósł, że środki pieniężne pochodzące z kredytu zostały przez niego wykorzystane na wybudowanie lokalu mieszkalnego z częścią usługową, a zatem zostały wydatkowane na cel określony w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) u.p.d.o.f.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 22 listopada 2016 r. (nr 0201-PD2.4211.82.2016) Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L z dnia 19 sierpnia 2016 r. i określił K.K. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od uzyskanego w 2011 r. przychodu ze sprzedaży nieruchomości w kwocie 23.143 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ podatkowy pierwszej instancji przyjął, że zbycie rzeczonej nieruchomości nie nastąpiło w ramach działalności gospodarczej podatnika. Jako trafną ocenił także organ odwoławczy argumentację, że skoro budynek trwale związany z gruntem stanowi część składową tego gruntu, to 5-letni termin o jakim mowa w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie może być liczony odrębnie w stosunku do gruntu oraz odrębnie w stosunku do wzniesionego na tym gruncie budynku, z którego wydzielono następnie zbywaną (odpłatnie) nieruchomość lokalową (lokal użytkowy).

Wskazując na powyższe, co do zasady podzielił organ odwoławczy stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji w zakresie uznania, że przychód jaki podatnik osiągnął w związku z odpłatnym zbyciem lokalu usługowego należy objąć opodatkowaniem w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r. Odmiennie natomiast niż Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. organ odwoławczy ocenił ustalenia w zakresie odnoszącym się do przeznaczenia przychodu osiągniętego z odpłatnego zbycia nieruchomości na spłatę kredytu, jaki podatnik zaciągnął w PKO BP S.A.

Zdaniem organu odwoławczego, chociaż według treści umowy kredytowej, skarżący zaciągnął kredy z przeznaczeniem na budowę budynku usługowego, to jednak część środków kredytowych faktycznie została przeznaczona przez podatnika także na wybudowanie części mieszkalnej, mieszczącej się w bryle tego samego budynku. Akcentując powyższe Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał, że kredyt jaki podatnik spłacił środkami pieniężnymi, stanowiącymi przychód ze sprzedaży nieruchomości (lokalu usługowego wyodrębnionego prawnie w dniu 29 listopada 2011 r.) został wydatkowany na cele mieszkaniowe w części odpowiadającej procentowemu stosunkowi użytkowej powierzchni części mieszkalnej (lokalu mieszkalnego także wyodrębnionego prawnie w dniu 29 listopada 2011 r.) do całkowitej powierzchni użytkowej budynku położonego przy ul. [...] w L. Zastosowanie tej proporcji (24,62%), przy uwzględnieniu wysokości spłaconego kredytu inwestycyjnego (340.600,60 zł), pozwoliło organowi podatkowemu drugiej instancji wyliczyć, że jedynie wydatkowana (na spłatę kredytu) kwota 83.855,86 zł spełnia warunki do zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) u.p.d.o.f. i o tę kwotę organ odwoławczy pomniejszył przychód ze sprzedaży nieruchomości, po uwzględnieniu odliczeń w wysokości przyjętej przez organ pierwszej instancji.

Do rozliczenia organ odwoławczy przyjął przychód odpowiadający cenie zbycia nieruchomości, zgodnie z zapisami wynikającymi z aktu notarialnego z dnia 29 listopada 2011 r. Przy czym, z uwagi na odrębność opodatkowania małżonków, określone K.K. zobowiązanie podatkowe zostało obliczone od podstawy opodatkowania równej połowie przychodu jaki oboje małżonkowie osiągnęli w związku ze sprzedażą nieruchomości, tj. od kwoty 231.432 zł.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K.K. wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 22 listopada 2016 r., domagając się przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W ocenie skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej we W. rażąco naruszył przepisy prawa podatkowego z uwagi na to, że jako podstawę opodatkowania w sprawie przyjął kwotę brutto z faktury VAT dokumentującej sprzedaż nieruchomości (lokalu usługowego), podczas gdy podatek z tego tytułu powinien być obliczony od kwoty netto tej transakcji (tj. pomniejszonej o zapłacony podatek VAT).

Zarzucił również skarżący, że przy wymiarze zobowiązania podatkowego nie uwzględniono wydatków jakie zostały przez niego poniesione na budowę garażu, pomimo że garaż został uwzględniony w projekcie budowlanym oraz pozwoleniu na budowę obiektu usługowo-mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były uzasadnione.

Istota sporu w sprawie dotyczyła wykładni i zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) u.p.d.o.f., który w sprawie (dotyczącej skutków podatkowych zbycia nieruchomości wybudowanej przed dniem 31 grudnia 2006 r.) co do zasady mógł znaleźć zastosowanie w związku z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r. Nr 217, poz. 1588).

Wspomniana regulacja art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e) u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r.) dotyczy zwolnienia od opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości i innych praw majątkowych w sytuacji, kiedy przychód ten podatnik przeznaczył, w terminie nie dłuższym niż w okresie dwóch lat od daty sprzedaży, na spłatę kredytu lub odsetek od kredytu zaciągniętego na cele o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f., tj. na cele mieszkaniowe.

Ujawnione w toku całego postępowania rozbieżności w sposobie rozumienia i zastosowania przepisu art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) u.p.d.o.f. na tle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wynikały w dużej mierze z faktu, że skarżący środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży nieruchomości (lokalu usługowego) przeznaczył na spłatę kredytu inwestycyjnego, a zatem z założenia udzielonego na cele inne niż mieszkaniowe. Z ustaleń faktycznych wynikało, że udzielony skarżącemu kredyt inwestycyjny został przez niego wykorzystany na budowę budynku mieszkalno-usługowego, tj. obejmującego także następnie wydzieloną z tego budynku część mieszkalną.

Działając w granicach normy wynikającej z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") Sąd w całości podziela przyjęte w sprawie ustalenia faktyczne, a także, przyjęty w zaskarżonej decyzji sposób zastosowania w sprawie dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e) u.p.d.o.f.

Niewątpliwie, przyjęty w sprawie stan faktyczny uznać należy za nietypowy o tyle, że, jak wynika z okoliczności sprawy, zaciągnięcie przez skarżącego kredytu inwestycyjnego w rzeczywistości nie było związane z zapewnieniem mu możliwości uruchomienia działalności gospodarczej w części użytkowej budynku mieszkalno-usługowego znajdującego się przy ul. [...] w L., a jedynie, miało pokryć niedobór środków pieniężnych potrzebnych na wybudowanie całości tego budynku, w którym ostatecznie skarżący nigdy nie rozpoczął prowadzenia żadnej działalności gospodarczej. W istocie wiec, więc pomimo ujęcia w zawartej przez skarżącego umowie kredytowej zapisu o przeznaczeniu środków kredytowych na budowę budynku usługowego Centrum Rekreacji i Odnowy Biologicznej, to faktycznie, część z tych środków została niewątpliwie przeznaczona także na budowę części mieszkalnej tego budynku. Istotnym jest przy tym także zastrzeżenie, ze formalne (tj. prawne) wyodrębnienie lokalu usługowego i lokalu mieszkalnego nastąpiło dopiero w dniu 29 listopada 2011 r., a zatem miało bezpośredni związek z samym faktem zbycia lokalu usługowego, który do dnia 29 listopada 2011 r. nie był prawnie wyodrębniony z bryły budynku przy ul. [...] w L.

Zdaniem Sądu, prawidłowe jest także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej we W., który przyjął (podzielając w tym zakresie stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji), że wybudowany ze środków kredytowych budynek mieszkalno-usługowy należał do majątku prywatnego skarżącego, a co za tym idzie, odpłatne zbycie wyodrębnionego w nim lokalu usługowego podlegało opodatkowaniu, gdyż do jego sprzedaży doszło przed upływem 5 lat od wybudowania budynku (oddania do użytkowania).

Podziela również Sąd pogląd Dyrektora Izby Skarbowej we W. – zgodny z oczekiwaniami podatnika - że skoro uzyskane przez skarżącego środki kredytowe zostały w rzeczywistości przeznaczone na budowę budynku mieszkalno-usługowego, a zatem takiego, który z założenia miał pełnić nie tylko funkcje usługowe, ale zaspokajał także potrzeby mieszkaniowe sakrżacego, to zasadnym było, w świetle treści art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e) u.p.d.o.f., objęcie zwolnieniem podatkowym tej części przychodu przeznaczonego na spłatę kredytu inwestycyjnego jaka odpowiadała procentowemu stosunkowi powierzchni mieszkalnej do całkowitej powierzchni budynku usługowo-mieszkalnego.

Niezasadny jest natomiast, podnoszony w skardze, zarzutu nieuwzględnienia w tej proporcji powierzchni użytkowej budynku garażowego, który wedle twierdzeń skarżącego, także miał zostać finansowany ze środków pochodzących z tego samego kredytu. W przypadku budynku garażowego nie było podstaw do dokonania takiego rozliczenia, gdyż wybudowany przez skarżącego garaż jest odrębnym budynkiem w stosunku do budynku mieszkalno-usługowego. W przypadku tego obiektu, nie istniała zatem sytuacja podobna do tej, jaka wystąpiła w związku ze wzniesieniem budynku mieszkalno-usługowego, który w procesie budowlanym traktowany był jako jedna bryła architektoniczna. Środki przeznaczone na budowę tego budynku, a pochodzące z kredytu, musiały zatem pokrywać wydatki niezbędne do wzniesienia budynku mieszkalno-usługowego jako całości architektonicznej, tj. jako bryły jednorodnej w tym sensie, że posiadała ona jedne fundamenty, jedną konstrukcję dachową itp.

Dodatkowo należy zauważyć, że finansowane ze środków kredytowych wydatki na budowę budynku mieszkalno-usługowego w sensie prawnym zostały poniesione na jedną i tę samą nieruchomość (budynek mieszkalno-usługowy). Jak wynika bowiem z akt sprawy i czego nie kwestionuje skarżący, wyodrębnienie prawne lokalu usługowego nastąpiło dopiero w dniu 29 listopada 2011 r., przez co należy przypuszczać, że powstanie odrębnej nieruchomości lokalowej ściśle związane było z zamiarem zbycia tej nieruchomości, do czego ostatecznie doszło także w dniu 29 listopada 2011 r.

W zaskarżonej decyzja dokonano zatem prawidłowej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) u.p.d.o.f.

Sąd podziela natomiast zarzuty skargi odnoszące się do przyjętego przez organy podatkowe przychodu ze sprzedaży nieruchomości, obejmującego także zadeklarowany i zapłacony przez skarżącego podatek od towarów i usług od tej sprzedaży.

Umknęło uwadze Dyrektora Izby Skarbowej we W., że przepis art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f., definiujący przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 odsyła nie tylko do ceny określonej w umowie odpłatnego zbycia, ale i do art. 14 ust. 1 zdanie drugie, nakazując stosować ten przepis "odpowiednio" (art. 19 ust. 1 zdanie trzecie u.p.d.o.f.).

Kierując się wspomnianym odesłaniem trzeba przypomnieć, że przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie u.p.d.o.f. stanowi o tym, że u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Z zestawienia art. 19 ust. 1 zdanie trzecie i art. 14 ust. 1 zdanie drugie u.p.d.o.f. należy wyprowadzić wniosek, że jeśli w związku z odpłatnym zbyciem nieruchomości (prawa majątkowego, względnie, innej rzeczy) została wystawiona faktura wraz z naliczonym podatkiem VAT, to za przychód podatkowy z tego tytułu nie można uznawać wartości brutto, lecz wartość netto, tj. pomniejszoną o należny podatek VAT.

Stwierdzić zatem należy, że podstawa opodatkowania od jakiej organ odwoławczy naliczył skarżącemu zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych nie została ustalona w sposób zgodny z treścią art. 19 ust. 1 zdanie trzecie u.p.d.o.f., skoro, uwzględniała całość rozliczenia stron umowy notarialnej z dnia 29 listopada 2011 r., tj. kwotę 584.250 zł. Tymczasem, jak wynika z aktu notarialnego przenoszącego własność zbywanej przez małżonków nieruchomości, ustalone przez strony rozliczenie w ww. wysokości obejmowało kwotę 475.00 zł, powiększoną o 23-procentową stawkę podatku VAT (co w sumie dawało kwotę 584.250 zł). Powyższe prowadzi do wniosku, że jedynie kwotę 475.00 zł uznać należało za przychód podatkowy w rozumieniu art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f.

Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego, jakie w tej kwestii zostało zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, należy zwrócić uwagę, że art. 19 ust. 1 zdanie trzecie u.p.d.o.f. nie odsyła do całego art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., a jedynie, do zdania drugiego tego przepisu. Argumentacja organu podatkowego, koncentrująca się w istocie na zdaniu pierwszym art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., gdzie jest mowa o kwotach należnych (tj. wynikających ze źródła przychodów jakim jest działalność gospodarcza) nie mogła zatem zostać w sprawie uwzględniona. Podobnie argumentacja, o nienależnej zapłacie podatku od towarów i usług, która nie została poparta żadną decyzją organu podatkowego zawierającą korektę rozliczenia dokonanego przez skarżącego w podatku od towarów i usług. W aktach sprawy znajdują się: zgłoszenie rejestracyjne skarżącego w zakresie podatku od towarów i usług z 6 grudnia 2011 r. wraz z wyjaśnieniem, deklaracja VAT-7 z 7 grudnia 2011 r. i faktura, w której wykazano sprzedaż przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Z wyjaśnienia do zgłoszenia rejestracyjnego wynika, że skarżący dokonując sprzedaży lokalu użytkowego położonego przy ul. [...] w L. utracił zwolnienie z podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.).

Błędna wykładnia art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. była przyczyną braków w ustaleniach faktycznych dotyczących rozliczenia przez skrzącego podatku od towarów i usług od sprzedaży lokalu usługowego położonego w L. przy ul. [...].

Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić przedstawioną wykładnię art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. i po dokonaniu stosownych ustaleń w zakresie podatku od towarów i usług ponownie określić wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego z tytułu sprzedaży lokalu użytkowego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd nie rozstrzygał o kosztach postępowania, stosownie do art. 210 §1 p.p.s.a. strona skarżąca nie wnosiła bowiem o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.