Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 500/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1;  art. 4;  art. 16 ust. 1 i 2;  art. 3 ust. 1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 7 poz 29
law: Ustawa z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją znak [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Minister Finansów (dalej: "Minister", "organ") działając na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku [...] "[...]" (dalej: "skarżąca", "strona") z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] o udzielenie informacji publicznej - orzekł o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej.

Uzasadniając organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżąca wystąpiła do Ministra o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie:

1) informacji i wyjaśnień, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora, przekazanych przez Ministerstwo Finansów posłom i senatorom w styczniu 2013 r. – przekazanie wyłącznie pism (bez załączników);

2) ile było w styczniu 2013 r. ww. pism wysłanych przez Ministerstwo Finansów (wyłącznie pisma bez załączników);

3) ile łącznie stron liczą ww. pisma (bez załączników).

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. organ poinformował wnioskodawcę, że udostępnienie żądanej informacji będzie wymagało podjęcia czynności w celu wytworzenia nowej informacji w formie zebrania stosownych danych ze wszystkich komórek organizacyjnych Ministerstwa Finansów, dokonania analizy zebranych dokumentów pod kątem występowania w nich danych prawnie chronionych, usunięcia

z dokumentów danych chronionych prawem, a następnie przygotowanie informacji zgodnie z wnioskiem. Przygotowanie odpowiedzi na wniosek wymaga zatem – w ocenie Ministra – opracowania jakościowo nowej informacji, poprzez przeprowadzenie wszystkich wskazanych czynności wymagających działań trudnych do pogodzenia

z bieżącymi działaniami organu oraz zaangażowania istotnych środków osobowych.

W związku z powyższym Minister wezwał wnioskodawcę – w trybie art. 3 ust. 1 pkt

1 u.d.i.p. – do wykazania w terminie 14 dni powodów, dla których spełnienie żądania udostępnienia informacji publicznej, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W odpowiedzi strona wyjaśniła, iż wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego jest nieuprawnione, gdyż Minister Finansów "nie uprawdopodobnił, iż mamy do czynienia z informacją przetworzoną".

Wobec powyższego organ stwierdził, że nie dysponuje gotową informacją, stanowiącą odpowiedź na wystąpienie skarżącej, a udzielenie takiej odpowiedzi wymaga wytworzenia nowej informacji tj. informacji przetworzonej. Dokonał oceny pojęcia "interesu publicznego", uznając, iż udzielenie informacji nie usprawniłoby działania organów państwa. W ocenie Ministra w przedmiotowej sprawie brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego dla udostępnienia wnioskodawcy przedmiotowych dokumentów. Skarżąca, jak podał organ, nie wykazała zarówno szczególnie istotnego interesu publicznego, jak też związku przyczynowo-skutkowego między żądanymi informacjami, a celem ich pozyskania. Nadto skarżąca nie podjęła próby ustosunkowania się do wezwania do uzupełnienia wniosku w tym zakresie.

Organ wskazał także, iż uwzględniając linię orzecznictwa NSA dokonał analizy żądania strony pod katem wyodrębnienia informacji prostej. Jednakże niniejsze działanie potwierdziło, że organ na dzień złożenia wniosku nie dysponował gotową informacją publiczną w żądanym zakresie.

Udostępnienie informacji w zakresie przekazania żądanych informacji wymaga – zdaniem organu – dokonania licznych czynności polegających na utworzeniu zbioru wnioskowanych dokumentów poprzez zebranie ich ze wszystkich komórek organizacyjnych Ministerstwa Finansów, przeanalizowanie zebranych dokumentów pod kątem wystąpienia w nich wszelkich danych chronionych prawem, usunięcia

z dokumentów danych prawnie chronionych, a następnie przygotowanie informacji zgodnie z wnioskiem, wytworzenie dokumentów we wnioskowanej formie elektronicznej. Dlatego też organ uznał, iż brak jest w przedmiotowej sprawie kwalifikowanej przesłanki określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla żądania przekazania informacji, co uzasadnia odmowę jej udostępnienia.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wniosła o uchylenie wydanej decyzji w całości i udostępnienie informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Wydanemu rozstrzygnięciu postawiła zarzut naruszenia Konstytucji RP tj. art. 7, art. 61 ust. 1-2 i art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3, szeregu przepisów prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a-d), art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 in fine k.p.a.

W ocenie skarżącej Minister dysponuje gotową informacją, gdyż posiada pisma od posłów i odpowiedzi dla nich i nie musi ich wytwarzać. Nadto skarżąca podkreśliła, iż materiały, o które wnioskuje nie wymagają dokonania działań intelektualnych mających na celu wytworzenie nowej informacji, analiz, obliczeń, wyciągów, zestawień statystycznych i nie wymagają połączonych w ich pozyskanie znacznych środków finansowych i osobowych. Skarżąca zauważyła, iż informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci, podczas gdy informacja, o którą wnioskuje istnieje w postaci pism, które należy jedynie policzyć.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] Minister, działając na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając Minister przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazał, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, ponieważ przygotowanie odpowiedzi według wskazanych kryteriów wymaga dokonania czynności polegających na utworzeniu osobnego zbioru wnioskowanych dokumentów poprzez zebranie ich ze wszystkich komórek organizacyjnych Ministerstwa Finansów, przeprowadzenie odpowiedniej analizy zebranych materiałów pod kątem występowania w nich wszelkich danych chronionych prawem, usunięcie z materiałów danych prawnie chronionych,

a następnie przygotowanie informacji zgodnie z wnioskiem, wytworzenie dokumentów we wnioskowanej formie elektronicznej. Wyselekcjonowanie żądnych pism spośród wszystkich spraw rejestrowanych zawierających oprócz pism od posłów i senatorów również materiały na posiedzenia Sejmu i Senatu lub komisji sejmowych i senackich, materiały otrzymane

z Sejmu i Senatu lub komisji sejmowych i senackich, interpelacje, pisma, dezyderaty, opinie, oświadczenia przekazywane przez komisje sejmowe i parlamentarzystów, zawiadomienia o posiedzeniach, uniemożliwia – zdaniem Ministra – w sposób prosty podanie ilości pism wysyłanych przez Ministerstwo Finansów posłom i senatorom

w styczniu 2013 r.

Zdaniem organu, przygotowanie odpowiedzi będzie wymagało opracowania jakościowo nowej informacji, poprzez przeprowadzenie licznych czynności, trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami oraz z zaangażowaniem istotnych środków osobowych.

Dlatego po ponownej analizie organ uznał, że nie dysponuje gotową informacją, stanowiącą odpowiedź na wniosek, a udzielenie takiej informacji wymaga wytworzenia nowej informacji tj. informacji przetworzonej.

W ocenie Ministra w przedmiotowej sprawie brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego dla udostępnienia wnioskodawcy przedmiotowych dokumentów. Skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego, ani też związku przyczynowo – skutkowego między żądanymi informacjami, a celem ich pozyskania.

Wobec zakresu żądania strony dotyczącego udostępnienia informacji publicznej przetworzonej i nie wykazania przez skarżącą istotnego interesu publicznego do jej uzyskania Minister ocenił, że skarżąca nie posiada szczególnie istotnego interesu publicznego.

Skargę na powołaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie złożyła skarżąca, wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Ministra oraz włączenie do akt sprawy wnioskowanych informacji publicznych

w celu wyeliminowania istotnej wątpliwości, koniecznej do wyjaśnienia dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w granicach sprawy, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że jest to informacja publiczna, której udostępnienie wymaga przetworzenia.

Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca postawiła zarzuty naruszenia: Konstytucji RP tj. art. 7, art. 61 ust. 1-2 i art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3, przepisów prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a)-d), art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a.; art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 in fine k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż we wskazanych w skardze decyzjach nie dokonano wykładni art. 3 ust. 1 u.d.i.p. w kontekście praw określonych w art. 61 ust. 1

i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ustalono stanu faktycznego koniecznego do zaprezentowania prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji. Twierdzenia Ministra nie są niczym poparte, co uniemożliwia weryfikację zasadności dokonanych rozstrzygnięć, czym naruszono art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 in fine i art. 140 k.p.a. O naruszeniu wskazanych przepisów stanowią także poważne wady uzasadnień decyzji pod względem prawnym. Zaprezentowano taką interpretację art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która w efekcie uniemożliwia uzyskanie informacji o działaniach władzy publicznej oraz niweczy jakąkolwiek formę kontroli społecznej. W ocenie skarżącej nie ustosunkowano się w całości do zarzutów środka odwoławczego, czym naruszono art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138

§ 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a. W rozwinięciu ww. zarzutów skarżąca wskazała min., iż prawo do informacji nie może doznawać ograniczenia wskutek bliżej nie określonej ochrony funkcjonariusza publicznego, a zawarte w uzasadnieniach decyzji bardzo ogólne twierdzenia nie przekonują strony co do słuszności rozstrzygnięcia decyzji. Konieczność wyszukania określonych informacji nie powoduje zakwalifikowania informacji publicznej jako informacji przetworzonej, a organ myli wyszukanie informacji publicznej

z przetworzeniem informacji publicznej. Skarżąca nie podzieliła także tezy, iż w niniejszej sprawie brak jest szczególnego interesu publicznego, gdyż skarżąca będąc organizacją związkową w ramach tej działalności podejmuje różnego rodzaju inicjatywy ustawodawcze, opiniuje akty prawne, prowadzi szeroką korespondencję z różnymi organami odpowiedzialnymi za funkcjonowanie Państwa i uzyskiwane informacje publiczne wykorzystuje w pracy związkowej.

W odpowiedzi na skargę Minister powielając argumentację zawartą

w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną

w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że informacje, o których mowa

w zaskarżonej decyzji, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 u.d.i.p., do których udostępnienia są obowiązane władze publiczne, o których mowa w art. 4 u.d.i.p. Skarżąca wystąpiła bowiem do Ministra Finansów o udostępnienie informacji i wyjaśnień, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła

i senatora (Dz. U. z 2011 r., Nr 7 poz. 29 t.j.), przekazanych przez Ministerstwo Finansów posłom i senatorom w styczniu 2013 r. oraz podanie ilości tych pism wysłanych przez Ministerstwo Finansów w styczniu 2013 r., jak i łącznej liczby stron tychże pism.

Istota sporu dotyczy zaś charakteru żądanych informacji, tj. czy są to informacje proste, czy też przetworzone. Charakter tych informacji może mieć bowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w przypadku uznania ich za informacje przetworzone, wymagane jest od wnioskodawcy wykazanie istnienia po jego stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt

1 u.d.i.p. Minister Finansów odmówił skarżącej udzielenia żądanych informacji publicznych, gdyż uznał, że stanowią one w całości informacje publiczne przetworzone. Skarżąca nie wykazała zaś spełnienia przesłanki interesu publicznego, o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wystąpienia takiej przesłanki nie dopatrzył się także organ działając z urzędu. Zdaniem skarżącej, wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej prostej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś, z jakich względów Minister Finansów przyjął, że skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji publicznych przetworzonych. Nie podano żadnych argumentów, wskazujących na przyczyny stwierdzenia, iż we wniosku wskazano żądanie udzielenia informacji publicznej przetworzonej. Nie wykazano z jaką liczbą dokumentów mamy do czynienia, czy wszystkie dokumenty będą wymagać anonimizacji, czy tylko niektóre.

Prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz

w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej

i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie

z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art.

6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie

z art. 16 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1), do których stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem przewidzianym w przepisach art. 16 ust. 2 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wystąpiła zatem konieczność wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Minister Finansów nie wykazał bowiem, że informacje publiczne, o których mowa w jego decyzjach, mają charakter informacji przetworzonych, a nie informacji prostych. Przytoczone w decyzji twierdzenia i argumentacja nie pozwalają na dokonanie prawidłowej oceny czy w istocie zawarte we wniosku, będącym przedmiotem niniejszej sprawy żądania dotyczą informacji przetworzonej. Organ stwierdził jedynie, iż nie dysponuje gotową informacją stanowiącą odpowiedź na wystąpienie skarżącej, a udzielenie takiej odpowiedzi wymaga dokonania czynności polegających na utworzeniu osobnego zbioru wnioskowanych dokumentów poprzez zebranie ich ze wszystkich komórek organizacyjnych Ministerstwa Finansów, przeprowadzenie odpowiedniej analizy zebranych materiałów pod kątem występowania w nich wszelkich danych chronionych prawem, usunięcie z materiałów danych prawnie chronionych, a następnie przygotowanie informacji zgodnie z wnioskiem, wytworzenie dokumentów we wnioskowanej formie elektronicznej. Powyższe czynności sprawiają, iż tworzona jest nowa informacja, tj. informacja przetworzona.

Sąd nie podziela stanowiska Ministra Finansów, że w świetle jego wyjaśnień charakter przetworzony ma informacja publiczna dotycząca informacji i wyjaśnień udzielanych posłom i senatorom w sprawach wynikających z wykonywania ich obowiązków.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku

z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane

z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., II SAB/Sz 51/12; Lex nr 1254775).

Ustalony przez Ministra stan faktyczny nie pozwala na stwierdzenie, że udzielenie wskazanej we wniosku informacji wymaga zaangażowania dodatkowych sił i środków. Podkreślenia wymaga, że sam fakt czasochłonnego procesu odnajdywania żądanej informacji, czy też jej porządkowania, nie stanowi o przetworzeniu informacji publicznej, albowiem taka informacja nie jest informacją nową. Tylko jednoznaczne wykazanie np. ze względu na specyfikę gromadzenia i przechowywania dokumentów, ich obszerność, szczególne zasady prowadzenia biurowości mogłoby w szczególnych sytuacjach uzasadniać uznanie tego rodzaju informacji za informację przetworzoną. O powstaniu informacji przetworzonej nie stanowią też czynności niezbędne dla jej wytworzenia, jak weryfikacja dokumentacji źródłowej lub ustalenie czy są w niej zawarte informacje chronione prawem, ewentualne usunięcie danych chronionych prawem, jak

i zaangażowanie do ich pozyskania określonych środków osobowych. Informacją przetworzoną nie jest także selekcja dokumentów, ich analiza pod względem treści, uszeregowanie posiadanych informacji, jak i wykonywanie czynności technicznych związanych z udostępnieniem informacji. Czynności te są zwykłymi czynnościami technicznymi związanymi z rozpatrywaniem danego wniosku. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, w wyniku przeprowadzenia przez organ wyżej opisanych czynności nie powstanie nowa informacja, a zatem nie powstanie w sensie mentalnym nowa jakość tkwiąca immanentnie w uzyskanej w wyniku przetworzenia nowej informacji (por.: T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, str. 126-131, LexisNexis Warszawa 2006; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1258/08 – LEX nr 478697). Także przeprowadzenie niezbędnych czynności anonimizacji poprzez ewentualne usunięcie danych chronionych prawem nie stanowi

o wytworzeniu informacji przetworzonej, gdyż anonimizacja to wyłącznie czynność techniczna, w wyniku której nie powstaje żadna nowa informacja. Zebranie wnioskowanych dokumentów, odpowiednie ich zestawienie i uszeregowanie według określonego kryterium nie jest cechą informacji przetworzonej, ale pracochłonnej. Jak podkreśla się w orzecznictwie, czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać obowiązanych podmiotów z tego obowiązku (por. wyrok WSA w Opolu z 13 stycznia 2005 r., II SAB/Op 14/04, publ. /w:/ I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych, LexisNexis 2007, s. 44), bowiem są to zwykłe czynności techniczne związane z rozpatrywaniem danego wniosku.

Wobec tego, iż Minister nie przedstawił ustaleń faktycznych oraz argumentacji

w oparciu, o które byłoby możliwe dokonanie oceny rodzaju i charakteru dokumentacji źródłowej, sposobu jej gromadzenia i przechowywania oraz rodzaju czynności niezbędnych do wykonania dla udzielenia informacji o jakiej mowa we wniosku, twierdzenia organu zmierzające do wykazania, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną są gołosłowne i co najmniej przedwczesne. Powyższe uchybienia mogą prowadzić do wadliwego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p, a tym samym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia poprzez wadliwe zastosowanie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczy to zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Jednocześnie zauważyć należy, iż w tych okolicznościach przedwczesne są rozważania dotyczące konieczności wykazania, iż udzielenie wskazanej we wniosku informacji wymaga wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego.

Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu zarówno w odniesieniu do braków ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, jak i co do rozumienia pojęcia informacji przetworzonej.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. (pkt 2).

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony przez skarżącą wpis stały od skargi ([...]zł).