Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 280/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr) Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 150b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z póź. zm. / w związku z art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu / Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 z póź. zm. / oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm./ po rozpatrzeniu odwołania L. K. od decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] r. orzekającej o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że Starosta decyzją z dnia [...] r. odmówił przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego L. K..

Zgodnie z art. 150b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do 31 lipca 2004 r. spełniała łącznie warunki określone w art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r. z wyłączeniem wyrazów " w dniu 7 listopada 2001 r." tj.:

- musiał być zarejestrowany i posiadać status osoby bezrobotnej;

- osiągnął wiek 50 lat ( kobieta);

- posiadał okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat ( kobieta);

- był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat;

- zamieszkiwał w powiecie ( gminie) uznanym za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.

Wojewoda ustalił, że L. K. zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w dniu [...] r. i z tym dniem Starosta orzekł o uznaniu jej za osobę bezrobotną oraz odmówił prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ze zgromadzonych świadectw pracy wynika, że strona posiadała okres uprawniający do emerytury, wynoszący [...] lata i [...] miesiące, z tego przez okres [...] lat i [...] miesięcy oraz [...] dni ( [...] r. – [...] r. ) zatrudniona była w Gospodarstwie Rolnym [...].

Organ II instancji uznał, że L. K. nie spełniła łącznie powyższych przesłanek z art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bowiem nie była zatrudniona w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat.

L, K, złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wskazała, że ww. decyzja jest dla niej krzywdząca, gdyż jest w trudnej sytuacji materialnej. Załączyła dokument ze Składnicy Akt w [...], aby wykazać, iż posiada 10 lat pracy w byłym gospodarstwie rolnym w [...].

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanego dalej w skrócie Kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z art. 77 § 1 Kpa wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W niniejszej sprawie zostały przez Wojewodę naruszone powyższe przepisy, bowiem nie można uznać, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Prawidłowe ustalenie przez organ faktów łączy się nierozerwalnie z oceną dowodów.

W aktach sprawy na k. [...] znajduję się pismo Agencji Własności Rolnej, Składnica Akt w [...] z dnia [...] r., które również załączyła do skargi skarżąca. Przedstawia ono przebieg zatrudnienia L. K. na podstawie posiadanych list płac w [...] w miesiącach [...] – [...] r. i [...] – [...] r. wraz z adnotacją o odprowadzaniu składki ZUS na ogólnych zasadach od otrzymywanego przez nią wynagrodzenia.

Wojewoda w zaskarżonej decyzji pominął tenże dowód i nie dokonał w tym zakresie żadnych ustaleń.

Zgodnie z art. 150b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od dnia [...] r. do [...] r. spełniała łącznie warunki określone w określonych w art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r. z wyłączeniem wyrazów " w dniu 7 listopada 2001 r." Z zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca nie spełnia jedynie przesłanki zatrudnienia w pełnym zakresie czasu pracy w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat. Organ uznał na podstawie zgromadzonych świadectw pracy, iż strona posiadała okres uprawniający do emerytury, wynoszący [...] lata i [...] miesiące, z tego przez okres [...] lat i [...] miesięcy oraz [...] dni ( [...] r. – [...] r. ) zatrudniona była w Gospodarstwie Rolnym [...] Dlatego też, powyższy dokument ze Składnicy Akt w [...] ma duże znaczenie w sprawie z uwagi na adnotację o odprowadzaniu składki ZUS na ogólnych zasadach od otrzymywanego przez skarżącą wynagrodzenia w okresie [...] – [...] r. i [...] – [...] r.

Zgodnie z art. 60 Kodeksu cywilnego w związku z art. 300 Kodeksu pracy wola zawarcia umowy o pracę może być wyrażona przez każde zachowanie się osoby, które ujawnia jej wolę nawiązania stosunku pracy w sposób dostateczny, tzn. albo w drodze wyraźnego oświadczenia woli, albo w sposób dorozumiany ( per facta concludentia). Do zawarcia umowy o pracę może zatem dojść również poprzez tzw. Dopuszczenie pracownika do pracy określonego rodzaju za zgodą i wiedza podmiotu zatrudniającego. Zdaniem Sądu Najwyższego "takie dorozumiane zawarcie umowy o pracę istnieje zwykle wówczas, gdy zakład pracy dopuszcza pracownika do wykonywania pracy i płaci mu wynagrodzenie" ( wyr. SN z 31 sierpnia 1977 r., Sygn. akt I PRN 112/77, niepubl.). To stanowisko podziela niniejszy skład orzekający.

Dla stwierdzenia czy zatrudnienie skarżącej w okresie [...] – [...] r. i [...] – [...] r. można uznać za "zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy" konieczne jest ustalenie czy dni i godziny pracy w jakich faktycznie pracownik świadczył pracę są zgodne z obowiązującym w danym okresie czasem pracy w pełnym wymiarze ( art. 129 § 1 Kodeksu pracy: "czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 46 godzin na tydzień."). W razie wątpliwości na podstawie jakiej umowy praca ta była wykonywana ( umowa o pracę czy zlecenie), istnieje możliwość ustalenia powyższego poprzez uzyskanie od ZUS informacji, czy w tymże okresie faktycznie skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu ( osoby świadczące pracę na podstawie umowy zlecenia ubezpieczeniu takiemu nie podlegały w tych latach).

Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji publicznej winny uzupełnić i ocenić zgromadzony materiał dowodowy zgodnie z zawartymi powyżej wskazówkami.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm. /, jak w sentencji.