Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 429/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92a ust. 1, ust. 2, ust.6, art. 85 ust. 3, art. 4 pkt 3 lit. a, art. 92c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej, powołująca w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 4 pkt 3, pkt 4, pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) oraz lp.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, określanej w dalszej części "u.t.d.".

Wymienioną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. WITD nałożył na J. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...], karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Odwołanie od tego rozstrzygnięcia złożył J. S. zarzucając wydanie go bez dokonania obiektywnej i rzetelnej oceny przedstawionych faktów oraz uwzględnienia zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazał, że zakres jego działalności obejmuje świadczenie usług budowlano-montażowych, transportowych oraz gospodarki odpadami, jednak z uwagi na to, że nie posiada własnego specjalistycznego taboru samochodowego we wrześniu 2013 r. nawiązał współpracę w tym zakresie z J. N., prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych. Wszystkie wykonywane przez wymienionego usługi były usługami transportowymi, realizowanymi na podstawie stosownego zlecenia transportowego, gdzie J. N. otrzymywał informacje o rodzaju, wielkości i dacie wykonania usługi transportowej. Odwołujący się podniósł, że J. N. "podsunął" mu do podpisania antydatowaną umowę dzierżawy samochodu wraz z kierowcą z okresem obowiązywania 1.08.2014 r. – 31.12.2014 r. Strona podniosła, że faktura nr [...] z dnia 20 sierpnia 2014 r. dokumentuje usługę najmu samochodu w dniach 19-20 sierpnia 2014 r. na trasie W. – T., a nie jak powinna wykonanie usługi przewozu materiałów niebezpiecznych, z tym, że faktura ta za jednostkę rozliczeniową przyjęty ma kurs, a nie jakby sugerowała to niezgodna z rzeczywistością umowa, godzinę pracy sprzętu.

GITD decyzją dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję WITD. Organ wskazał, że w dniu 20 sierpnia 2014 r. w miejscowości P. na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki SCANIA nr rej. [...] oraz przyczepy marki KOTSCHENREUTHER nr rej. [...], którymi kierował P. J., zatrudniony u przedsiębiorcy J. N. Przewoził on odpady (eternit) z przedsiębiorstwa J. S. do T. Na podstawie wyjaśnień J. N. ustalono, że w dniu 1 sierpnia 2014 r. zawarł on z J. S. umowę dzierżawy pojazdu wraz z kierowcą, na podstawie której wydzierżawił mu pojazd marki SCANIA. Z dostarczonych przez J. N. trzech kart przekazania odpadu z 6, 15 i 25 sierpnia 2014 r. wynika, że transportującym odpad w każdym z tych dni był J. S. Wystawiona z kolei przez J. N. faktura nr [...] wskazuje, że J. S. obciążony został kwotą 1599 zł brutto tytułem wynajmu samochodu w dniach 19-20 sierpnia 2014 r. Ze Starostwa Powiatowego [...] uzyskano z kolei informację, że J. S. nie udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego.

W oparciu o powyższe dane z postępowania pierwszoinstancyjnego GITD stwierdził, że wykonawcą przewozu w dniu 20 sierpnia 2014 r. był J. S. W dniu tym kierowca P. J. nie był pracownikiem wymienionego, będąc zatrudnionym w tym czasie u J. N. Oznacza to, że strona w dniu kontroli wykonywała krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, bowiem według art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d., transport drogowy to również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. W dniu kontroli wykonywano zatem transport drogowy rzeczy, jako że zgodnie z art. 4 pkt 4a u.t.d., jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. GITD podkreślił, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego jest działalnością licencjonowaną, a więc prowadzenie jej uzależnione jest od uzyskania licencji/zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie organu I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisów proceduralnych. Podjęte zostały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, uwzględniono interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak też uczyniono zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Zdaniem organu, nie zaistniały jednocześnie okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c u.t.d., dającego możliwość niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej bądź umorzenia postępowania już wszczętego, bowiem w toku całego postępowania strona nie przedłożyła żadnych dowodów umożliwiających skorzystanie z dobrodziejstwa wymienionego przepisu. W ocenie GITD, okoliczność w postaci rzekomego "podsunięcia" stronie do podpisu umowy dzierżawy pojazdu wraz z kierowcą nie zwalnia jej z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Oczywistym jest bowiem, że przed złożeniem podpisu pod tą umową odwołujący się winien był zapoznać się z jej treścią. Strona jako przedsiębiorca powinna dołożyć najwyższej staranności organizując przewozy odpadów, zawierając umowy handlowe oraz ustalając warunki współpracy z innymi przedsiębiorcami. Nieznajomość obowiązujących przepisów nie uzasadnia zastosowania art. 92c u.t.d.

J. S. zaskarżył decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 4 pkt 3 u.t.d. przez przyjęcie, że wykonywał transport drogowy pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, podczas gdy był on jedynie podmiotem wynajmującym określoną usługę tj. pojazd wraz z kierowcą; transport był wykonywany w ramach własnej działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę J. N.,

- art. 7 i art. 77 K.p.a. przez niewyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy wobec zaniechania przesłuchania jego jako strony oraz J. N. jako świadka, w sytuacji, w której wobec twierdzeń zgłoszonych w postępowaniu przesłuchanie to konfrontacja wyjaśnień była kluczowa dla ustalenia właściwej strony postępowania,

- art. 74 ust. 2 u.t.d. przez niedoręczenie mu odpisu sporządzonego przez organ protokołu kontroli (protokół ten wręczony został kierowcy, który nie był ani jego pracownikiem ani reprezentantem),

- art. 85 ust. 3 u.t.d. przez przeprowadzenie czynności kontrolnych bez udziału jego lub osoby przez niego wyznaczonej.

Skarżący zwrócił uwagę na błąd w sentencji decyzji, która nie konkretyzuje wykroczenia, którego się dopuścił, używając alternatywnych sformułowań. Podniósł, że funkcjonująca w praktyce gospodarczej instytucja wynajmu lub dzierżawy samochodu z kierowcą nie mieści się w ramach umowy dzierżawy regulowanej przepisami kodeksu cywilnego, lecz jest to nazwa usługi transportu świadczonej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Obowiązek uzyskania licencji spoczywa na podmiocie wykonującym transport drogowy. Transport drogowy to zaś faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę we własnym imieniu. Skarżący podkreślił, że nie był wykonawcą transportu drogowego, a podmiotem zamawiającym określoną usługę, którą wykonywał J. N. – właściciel samochodu i pracodawca dla obsługującego go kierowcy. J. S. podniósł, że wykonywał wprawdzie działalność we własnym imieniu, jednak nie w zakresie transportu drogowego, a w zakresie robót budowlanych. Nie zatrudniał on kierowcy przewożącego, a wobec tego nie mógł on odpowiadać za jego wyposażenie w stosowną dokumentację, bowiem spełnienie wymogów spoczywało na stronie wykonującej usługę. W ocenie skarżącego, organ winien był dokonać pełnych ustaleń dotyczących ważności umowy dzierżawy pojazdu z kierowcą. Skarżący zarzucił także, iż zmieniając kwalifikację prawną naruszenia z l.p.4.3 załącznika nr 3 u.t.d. na lp.1.1. tego załącznika, nie zmieniono treści protokołu kontroli, co narusza art. 74 u.t.d.

GITD wniósł o oddalenie skargi z powodów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli działalności administracji publicznej stanowi zgodność z prawem m. in. decyzji administracyjnych – art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.". W ramach tej kontroli sąd bada, czy zaskarżony akt narusza prawo materialne czy też procesowe w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego naruszenia obliguje do uchylenia kwestionowanej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1), zaś uznanie skargi za bezzasadną skutkuje koniecznością jej oddalenia (art. 151 P.p.s.a.). Sprawując kontrolę sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. daje sądowi przy uwzględnieniu skargi uprawnienie do stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach.

W przedmiotowej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nałożenia na J. S. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł z powodu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przepisy te przewidują nałożenie kary na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wysokość kary pieniężnej wynosi od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Uzyskanie zezwolenia na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego (z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 u.t.d.) nakłada na podmiot przepis art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Transportem drogowym w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 3 lit. a jest krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, przy czym określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 art. 4 powoływanej ustawy. W świetle tego przepisu do wyjęcia konkretnego przypadku z pojęcia transportu drogowego jest, by niezarobkowy przewóz drogowy był wykonywany pojazdem samochodowym prowadzonym przez przedsiębiorcę lub jego pracowników.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia stanowisko organów obu instancji, że skarżący J. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] w P. w dniu 20 sierpnia 2014 r. w miejscowości P. wykonywał transport drogowy bez posiadania zezwolenia lub licencji.

Brak posiadania przez skarżącego stosownego zezwolenia pozostaje pomiędzy stronami bezsporny.

Linia obrony skarżącego sprowadza się do kwestionowania faktu wykonania przedmiotowego przewozu przez niego. Zdaniem J. S. zawarł z właścicielem firmy przewozowej J. N. umowę o usługi transportowe i on właśnie był podmiotem, który transport drogowy wykonywał.

Organy obu instancji w sposób znajdujący oparcie w materiale dowodowym sprawy uznały takie zarzuty za nieuzasadnione. Wskazać należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się zawarta w dniu 1 sierpnia 2014 r. umowa "dzierżawy pojazdu wraz z kierowcą". W świetle tej umowy wydzierżawiający oddał dzierżawcy do używania sprzęt w postaci samochodu ciężarowego marki SCANIA, którym dokonano przedmiotowego przewozu. Twierdzenia skarżącego, iż podpisał umowę około 21-23 sierpnia 2014 r. nie zdając sobie sprawy z konsekwencji tego faktu są niewiarygodne. Trudno przyjąć, że dorosły, prowadzący działalność gospodarczą człowiek nie zdaje sobie sprawy z faktu, że podpisanie przez niego umowy dzierżawy samochodu rodzi dla niego inne skutki prawne niż zlecenie przez niego usługi transportowej innemu podmiotowi. Skarżący twierdząc, że zawarł przedmiotową umowę pod wpływem błędu może wystąpić ze stosownym powództwem do sądu powszechnego i ten właśnie sąd rozstrzygnie o ważności umowy. Natomiast w sytuacji, kiedy w aktach sprawy znajduje się przedmiotowa umowa oraz pisemne wyjaśnienia J. N. brak wiary organów w twierdzenia skarżącego nie można uznać za przekroczenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego.

Zaaprobować również należy stanowisko organów obu instancji, że "wydzierżawienie kierowcy" (które samo w sobie budzi wątpliwości prawne) nie może być uznane za wykonywanie przewozu przez pracownika. Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie zawiera definicji pojęcia "pracownik", dlatego organy – słusznie w ocenie Sądu – ustaliły jej treść w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U.2014.1502 ze zm.). W świetle art. 2 powołanej ustawy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Wobec takiego brzmienia powołanego przepisu można stwierdzić z całą pewnością, że kierowca P. J. – bez względu na to czy istnieje prawna możliwości "wydzierżawienia" go wraz z samochodem – nie był w momencie wykonywania przewozu pracownikiem J. S. Z tego powodu przedmiotowy przewóz nie spełniał kryteriów do uznania go za przewóz wykonywany na podstawie przepisu art. 4 pkt 4 u.t.d. Skoro działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozu drogowego jest działalnością licencjonowaną wykonujący przewóz dzierżawionym samochodem J. S. winien dysponować stosownym zezwoleniem. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza pisma Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa [...] z dnia 9 września 2014 r. nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że skarżącemu nie wydawano licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego ani zaświadczenia dot. przewozów drogowych na własne potrzeby.

Nie narusza prawa stanowisko organów, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c u.t.d., dającego możliwość niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej bądź umorzenia postępowania już wszczętego. W toku postępowania strona nie przedłożyła żadnych dowodów umożliwiających skorzystanie z uprawnienia wynikającego z wymienionego przepisu. "Podsunięcie" J. S. do podpisu umowy dzierżawy pojazdu wraz z kierowcą nie zwalnia go z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Przed złożeniem podpisu pod umową skarżący winien był zapoznać się z jej treścią. Strona, jako przedsiębiorca winna dołożyć najwyższej staranności organizując przewozy odpadów, zawierając umowy handlowe oraz ustalając warunki współpracy z innymi przedsiębiorcami. Nieznajomość obowiązujących przepisów i ewentualna niefrasobliwość w działaniu nie uzasadnia zastosowania art. 92c u.t.d.

W takim stanie faktycznym i prawnym organ przeprowadzający kontrolę drogową zobligowany był - w oparciu o przepis art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - nałożyć na J. S. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z powodu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze uznać należy, że są one nieuzasadnione, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nietrafny jest zarzut dotyczący naruszenia przez organy przepisu art. 4 pkt 3 u.t.d. poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżący wykonywał transport drogowy, kiedy w rzeczywistości był on podmiotem "wynajmującym usługę", a transport w ramach działalności gospodarczej wykonywał przedsiębiorca J. N. Zarzut ten, określony wprawdzie przez stronę skarżącą, jako naruszenie przepisów prawa materialnego w swojej istocie jest zarzutem dotyczącym naruszenia prawa procesowego, bowiem skarżący kwestionuje ustalenie przez organ, że to właśnie on wykonywał transport drogowy. Z zarzutem tym koresponduje zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy z uwagi na nieprzesłuchanie strony J. S. i świadka J. N. Zarzuty w tym zakresie są nieuzasadnione. Skarżący stanowisko swoje prezentował w pismach i nie budzi żadnych wątpliwości, że kwestionuje on fakt wykonywania przez niego przedmiotowego transportu. Zarzuca, że umowa "dzierżawy samochodu z kierowcą" została mu "podsunięta" do podpisania, a on podpisał ją działając w błędzie. Wskazać należy, że w formie pisemnej stanowisko swoje zaprezentował również J. N. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" z siedzibą [...]. Podał on, że poddany kontroli pojazd został wydzierżawiony J. S. (k-32 akt administracyjnych). Do pisma załączył opisywaną wyżej umowę "dzierżawy samochodu wraz z kierowcą". Faktu podpisania przedmiotowej umowy J. S. nie kwestionuje. Tak zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wyjaśnienia przedmiotowej sprawy i wydania decyzji. Jeżeli skarżący twierdzi, że zawarł przedmiotową umowę pod wpływem błędu, co może stanowić o jej nieważności może wystąpić ze stosownym powództwem do sądu powszechnego i kwestionować jej ważność. Stanowisko organów nie dających wiary twierdzeniom skarżącego jest uzasadnione. Skarżący to człowiek w pełni sprawny intelektualnie i prowadzący działalność gospodarczą, więc trudno jest przyjąć, że osoba taka nie wie, jakie znaczenie ma podpisanie umowy i podpisuje ją nie zapoznając się z jej treścią albo zapoznaje się z jej treścią i podpisuje ją, mimo że nie odpowiada treści umowy, którą w rzeczywistości chciał zawrzeć.

Zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 74 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym nie jest uzasadniony. W świetle przepisu art. 74 powołanej ustawy z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia. W judykaturze i orzecznictwie nie budzi żadnych wątpliwości, że fakt przeprowadzenia kontroli inspektor Inspekcji Transportu Drogowego dokumentuje poprzez sporządzenie protokołu kontroli. Postępowanie kontrolne jest postępowaniem szczególnym, w którym stronę (podmiot wykonujący przewóz drogowy) reprezentuje kierowca kontrolowanego pojazdu. W kontrolowanej sprawie sporządzony w dniu 20 sierpnia 2014 r. protokół, został podpisany przez kierowcę P. J. i jemu właśnie został doręczony, co potwierdził własnoręcznym podpisem (k-1 akt administracyjnych). W takiej sytuacji nie można przyjąć, że doszło do naruszenia przepisu art. 74 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, bowiem to J. S., jako przedsiębiorca decydował o powierzeniu wykonania danego przejazdu konkretnemu kierowcy i ten kierowca reprezentuje go podczas ewentualnej kontroli.

Nie można również dopatrzyć się wskazywanego przez stronę skarżącą naruszenia przepisu art. 85 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Przepisy art. 85 stanowią regulację szczególną w zakresie przeprowadzania kontroli przewozu drogowego w stosunku do ogólnych regulacji zawartych w ustawie o transporcie drogowym. Przedmiotowa kontrola powinna być bezwzględnie przeprowadzana po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, jeśli chodzi o kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy. Przepis ten nie ma zastosowania do kontroli przeprowadzanej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie wykonywania przewozu.

Nie można uznać, że użyte w decyzji alternatywne sformułowanie "wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji" stanowi o naruszeniu przez organy prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie użyte określenie jest sformułowaniem alternatywnym, jednak z punktu widzenia skarżącego nie ma to znaczenia. Nie posiada on ani licencji ani zezwolenia, więc przy jednakowej wysokości kary za tego rodzaju naruszenia takie określenie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Ustosunkowując się do podnoszonego w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszenia przez organy przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. nr 76, poz. 454) wskazać należy, że rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 7 września 2009 r. Od dnia 12 października 2013 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1064). Analiza akt postępowania przeprowadzona pod kątem naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego przeprowadzona przez Sąd z uwagi na brzmienie przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. nie pozwala na stwierdzenie, że doszło do jego naruszenia w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Nie można uznać za uzasadniony zarzutu, iż zmieniając kwalifikację prawną naruszenia z l.p.4.3 załącznika nr 3 u.t.d. na lp.1.1. tego załącznika, nie zmieniono treści protokołu kontroli, co narusza art. 74 u.t.d. Protokół z kontroli został sporządzony wcześniej i niedopuszczalnym byłoby wprowadzanie do niego jakichkolwiek zmian. Protokół obrazował przebieg kontroli i jej ustalenia, natomiast zmiana kwalifikacji naruszenia spowodowana była ustaleniami dokonanymi w okresie po sporządzeniu protokołu.

Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i Sąd nie dopatrzył się podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Orzeczenie Sądu znajduje podstawę prawną w przepisie art. 151 P.p.s.a.