Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 122/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. N. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za miesiące od grudnia 2008 r. do kwietnia 2009 r. postanawia - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych -


UZASADNIENIE

Skarżąca – L.N. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, z uwagi na trudną sytuację finansową. Skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się jedynie ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1.417,59 zł netto, ale po zajęciu komorniczym pozostaje jedynie 992,98 zł. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Skarżąca zamieszkuje w udostępnionym pokoju o powierzchni 10,00 m² i korzysta ze wspólnej łazienki, kuchni, pralki oraz lodówki. Wnioskodawczyni opisała we wniosku o przyznanie prawa pomocy szereg dolegliwości zdrowotnych o charakterze przewlekłym, które negatywnie wpływają na jej bieżącą sytuację i generują dodatkowe koszty. Swoje miesięczne wydatki skarżąca przedstawiła w następujący sposób: ok. 280 zł – karta kredytowa (zadłużenie na 5.338 zł), 300 zł – opłata za mieszkanie, 160 zł – prąd, woda, gaz, 48 zł – ubezpieczenie na życie, od 300-500 zł – leczenie, 100 zł – środki czystości i higieny, 50 zł – telefon, 500 zł – wyżywienie, 50 zł – odzież, obuwie, pozostałe.

Do wniosku skarżąca załączyła dowody opłat za media, zaświadczenia z urzędu skarbowego o dochodach za 2014 i 2015 r., odcinki świadczenia emerytalnego, faktury za leki.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie polegać będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że poniesienie kosztów postępowania nie jest możliwe.

Oceniając wniosek skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.

Z przedłożonych oświadczeń o stanie majątkowym i finansowym skarżącej wynika, że jej sytuacja jest trudna, gdyż utrzymuje się ona jedynie ze świadczenia emerytalnego, które dodatkowo podlega częściowemu zajęciu komorniczemu. Skarżącą nie posiada żadnych zaoszczędzonych zasobów finansowych, ani majątku, który mógłby stanowić źródło pokrycia kosztów prowadzonego postępowania przed sądem administracyjnym. Ponadto skarżąca jest osobą przewlekle chorą, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami na leczenie. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania. Tym samym uzasadniony jest jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.