Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 121/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1 i ust. 2, lp. 1.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ II instancji", "organ odwoławczy") decyzją z [...] listopada 2017 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.; dalej: "u.t.d.") oraz Ip. 1.2 załącznika do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania P. R. (dalej: "skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A. ", utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z [...] września 2017 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2000 złotych.

Do wydania decyzji GITD doszło w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 30 maja 2017 r. w [...] , w [...], funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował W. C.. Kontrolowany pojazd na bocznych drzwiach z lewej strony posiadał oznaczenie "[...]I", zgodne z uchwałą Rady Miasta [...][...] nr [...]w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych. Kierowca okazał do kontroli między innymi udzieloną skarżącemu licencję o nr [...]. Funkcjonariusze przeprowadzający kontrolę uzyskali informację, że do ww. licencji jest przypisany inny pojazd, a mianowicie pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kontrola drogowa została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z [...] maja 2017 r. oraz notatką urzędową sporządzoną przez st. asp. J. B. w tym samym dniu, tj. [...] maja 2017 r.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego WITD pismem z 30 czerwca 2017 r. zwrócił się do Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta [...][...] o udzielenie informacji (aktualnej na dzień kontroli), czy skarżący posiada lub posiadał: licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łączenie z kierowcą bądź licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Jednocześnie organ I instancji wystąpił o informację, czy kontrolowany pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony do udzielonej licencji.

W piśmie z 12 lipca 2017 r. Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu [...] [...][...] podało, że skarżący posiadał 38 licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i nie posiadał innego uprawnienia z zakresu transportu drogowego wydanego przez Prezydenta [...].[...]. Kontrolowany pojazd marki [...] został objęty wnioskiem z 18 marca 2016 r. o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i na ten pojazd została udzielona licencja nr [...], ważna do 18 marca 2031 r. Jednak 24 maja 2017 r. skarżący wniósł o zmianę przedmiotowej licencji w zakresie pojazdu z uwagi na jego zmianę na pojazd marki [...] o nr rej. [...]. W konsekwencji w dniu 24 maja 2017 r. na ten ostatni pojazd (tj. pojazd marki [...] o nr rej. [...]) została udzielona licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Skarżący w piśmie z 25 lipca 2017 r. wskazał, że samochód marki [...] o nr rej. [...] nie jeździ pod szyldem "[...]". Skarżący współpracuje z firmą "[...]", lecz obecnie – z uwagi na okres urlopowy – nie ma wglądu w jej dokumentację, dlatego wnosi o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień. W piśmie z 31 lipca 2017 r. skarżący wyjaśnił, iż wobec braku kontaktu z kierowcą samochodu marki [...] o nr rej. [...], złożył w urzędzie miasta pismo o zagubieniu licencji nr [...] i na tej podstawie wyrobił licencję na samochód marki [...] o nr rej. [...]. Uznał tę czynność za prawidłową w zaistniałej sytuacji.

Po przeprowadzeniu postępowania, WITD decyzją z [...] września 2017 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2000 złotych za stwierdzone podczas kontroli naruszenie lp. 1.2. załącznika do u.t.d., polegające na wykonywaniu transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podkreślił, że skarżący wprawdzie posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną przez Prezydenta [...][...], jednak uprawnienie to dotyczyło innego pojazdu niż ten, którym wykonywane były przewozy. Skarżący, dysponując ww. licencją, do momentu kontroli nie wystąpił o nową licencję na kontrolowany pojazd, do czego był obowiązany na podstawie przepisów u.t.d.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji WITD, podnosząc, że nie zostały naruszone żadne przepisy, w tym u.t.d. i w związku z tym wymierzona kara jest bezzasadna.

Powołaną na wstępie decyzją GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść

znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów, tj. art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1 art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Na ich podstawie organ II instancji stwierdził, że skarżący w dniu kontroli, tj. [...] maja 2017 r., wykonywał transport drogowy taksówką pojazdem niewpisanym do licencji. Zaakcentował, iż skarżący wykonywał przewóz pojazdem oznakowanym jak taksówką, zatem bezsporne było wykonywanie transportu drogowego, a nie przewozu niezwiązanego z wykonywaną działalnością. Charakter przewozu potwierdza również treść protokołu kontroli nr [...] podpisanego przez kierowcą bez zgłaszania zastrzeżeń. Organ II instancji podkreślił również, że świadomą decyzją skarżącego było zgłoszenie organowi licencyjnemu zmiany pojazdu w licencji nr [...], wobec czego z dniem 24 maja 2017 r. utracił uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką z użyciem pojazdu o nr rej. [...].

GITD podniósł, że prowadzenie działalności gospodarczej w transporcie drogowym przez licencjonowanego przewoźnika drogowego łączy się z obowiązkiem informowania organu, który udzielił licencji o wszelkich zmianach danych, które powinny znaleźć się w treści wniosku o wydanie licencji. Przewoźnik powinien zgłaszać zmiany w terminie 28 dni od daty powstania takich zmian. Celem ich zgłoszenia jest uaktualnienie akt sprawy znajdujących się u organu udzielającego licencję, jednak niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych, zgodnie z lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. Natomiast wykonywanie taksówkowego transportu drogowego pojazdem, który nie jest wymieniony w licencji, z wyjątkiem sytuacji gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił z wnioskiem o wydanie nowej licencji, stanowi odrębne naruszenie z lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Wykonywanie transportu drogowego taksówką przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdu zgłoszonego organowi właściwemu do udzielania licencji, a w przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką - także pojazdu, co do którego wystąpiono z wnioskiem o zmianę treści licencji. Jednocześnie organ odwoławczy nie znalazł podstaw zastosowania art. 92c u.t.d., ponieważ skarżący nie przedłożył żadnych dowodów uzasadniających zastosowanie powyższego przepisu.

Powyższa decyzja GITD stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podał, że uzasadnienie złoży przed Sądem.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 16 maja 2018 r. skarżący poparł skargę i oświadczył, że odebrał licencję od kierowcy W. C..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. (a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji) weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Według art. 16 ww. ustawy nowelizującej k.p.a., do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. k.p.a.) w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a – 96n ustawy zmienianej. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte 30 maja 2017 r. na podstawie protokołu kontroli (czyli przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej k.p.a.) i zakończone ostateczną decyzją GITD z [...] listopada 2017 r. (czyli po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej k.p.a.). Wobec wypełnienia dyspozycji przepisu art. 16 ustawy nowelizującej k.p.a., zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przepisy kpa w brzmieniu sprzed nowelizacji z uwzględnieniem przepisów o mediacji (art. 96a – 96n znowelizowanego k.p.a.).

Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W myśl art. 6 u.t.d. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone ustawą. Licencja, o której mowa, udzielana jest na określony pojazd i obszar. Natomiast stosownie do art. 87 ust. 4 u.t.d. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Z kolei art. 4 pkt 22 u.t.d. wskazuje, że przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego należy rozumieć obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Według art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. I tak lp. 1.2 ww. załącznika przewiduje karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję.

W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny między stronami. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, podczas kontroli drogowej w dniu [...] maja 2017 r. w [...], w [...] kierowca pojazdu marki [...] o nr rej. [...] – W. C. okazał funkcjonariuszom Policji licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką – kontrolowanym pojazdem. Licencja ta została udzielona skarżącemu. W toku kontroli funkcjonariusze pozyskali informację, iż do okazanej do kontroli licencji został wpisany inny pojazd, aniżeli ten zatrzymany do kontroli. Kierowca bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli nr [...]. WITD ustalił, iż skarżący (posiadający 38 licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką) wystąpił w dniu 18 marca 2016 r. o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w odniesieniu do kontrolowanego pojazdu. Zgodnie z jego wnioskiem, na pojazd ten została udzielona licencja nr [...] ważna do 18 marca 2031 r. Jednakże 24 maja 2017 r. skarżący wniósł o zmianę pojazdu wpisanego do ww. licencji i stosownie do tego żądania skarżącemu udzielono licencji nr [...]na wykonywanie transportu drogowego taksówką, do której wpisano pojazd marki [...]o nr rej. [...].

Zatem nie ulega wątpliwości, że w dniu 30 maja 2017 r. wykonywany był transport drogowy pojazdem (taksówką) niewpisanym do licencji. Sporna między stronami jest ocena prawna tego faktu. Skarżący w tym zakresie powołuje się na okoliczność, iż nie mógł przez dłuższy czas (kilka miesięcy) nawiązać kontaktu z kierowcą kontrolowanego pojazdu i z tego powodu zdecydował się na zgłoszenie innego pojazdu do udzielonej mu licencji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 16 maja 2018 r. skarżący oświadczył, że odebrał licencję od W. C. (kontrolowanego kierowcy).

W ocenie Sądu, argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność braku kontaktu z kierowcą skarżący podniósł dopiero w piśmie z 31 lipca 2018 r. na etapie postępowania administracyjnego (w odpowiedzi na zawiadomienie o jego wszczęciu) i w żaden sposób jej nie udokumentował. W szczególności nie wykazał, iż podejmował jakiekolwiek próby kontaktu z ww. kierowcą czy Biurem "[...]", na co powoływał się w ww. piśmie z 31 lipca 2017 r. Skarżący nie udokumentował też zgłoszenia zagubienia licencji. W tej sytuacji wyjaśnienia skarżącego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W konsekwencji organy obu instancji zasadnie uznały, że w sprawie miało miejsce wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, tj. naruszenie z lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi zastrzeżeń. Stanowisko wyrażone w obu decyzjach organy Inspekcji Transportu Drogowego uzasadniły w sposób prawidłowy, stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzjach nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, nie przesądza o tym, iż doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.