Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2765/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi E. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2012r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] oraz E. H. oraz i I. H. od decyzji Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] maja 2011r. orzekającej o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej położonego przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w W. na terenie [...], działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2011r. sygn. akt [...], utrzymało już raz w mocy decyzję Zarządu [...] m. st. W. nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Na powyższą decyzję została jednak złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 17 maja 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 207/12 uchylił decyzję SKO z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym nie zostało rozpoznane odwołanie złożone przez I. H. i okoliczność ta stała się podstawą do uchylenia decyzji Kolegium jako wydanej z naruszeniem art. 138 w związku z art. 127 § 1 i 2 kpa oraz art. 15 kpa.

W związku z powyższym Kolegium zostało zobowiązane do ponownego przeprowadzenie postępowania odwoławczego w związku z odwołaniami Stowarzyszenia [...], E. H. oraz I. H.

Rozpatrując powyższą sprawę skład orzekający wskazał, że organ I instancji dokonał niezbędnych uzgodnień, jak również prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził jego analizę zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących wskaźnika powierzchni nowej zabudowy organ wskazał, iż § 5 powołanego rozporządzenia określa zasady wyznaczania wskaźnika nowej zabudowy przyjmując, iż co do zasady stanowi on średnią z obszaru analizowanego. Jednakże daje również możliwość wyznaczenia innego wskaźnika, i ile wynika to z samej analizy. Jak wynika z ustaleń organu l instancji średni wskaźnik z obszaru wynosi [...], zaś obliczony dla zabudowy bliźniaczej wynosi [...]. Jednocześnie z analizy obszaru wynika, iż najwyższy wskaźnik wynosi [...]. Tym samym, organ I instancji zasadnie uznał, iż dopuszczalne jest ustalenie wyznaczenie wskaźnika na poziomie [...], zgodnie z wnioskiem inwestora. Tak ustalony wskaźnik powierzchni zabudowy jest co prawda wyższy niż średni z obszaru, jednakże jego wartość nie przekracza najwyższego wskaźnika w obszarze analizowanym.

Organ wskazał również, iż podnoszona przez odwołującą się okoliczność przesunięcia wodomierza na działkę sąsiednią nie jest przedmiotem rozważań na etapie ustalenia warunków zabudowy, stąd też nie jest możliwe zajęcie stanowiska w tej sprawie przez Kolegium.

Podkreślono także, iż obowiązek dokonywania uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dotyczy projektu decyzji i jest dokonywany w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Ustawodawca nie wprowadza zaś obowiązku dwukrotnego uzgodnienia projektu decyzji, a zatem zarzut braku ponownych uzgodnień z Konserwatorem Zabytków należy uznać za niezasadny. Uzgodnienia dokonywane przez Konserwatora Zabytków stanowią odrębne postępowanie administracyjne, które jest prowadzone przez organ uzgadniający. Kolegium nie jest organem powołanym do kontroli postępowania prowadzonego przez organami ochrony zabytków, stąd też zarzuty dotyczące braku oględzin, jak również zarzuty skierowane przeciwko rozstrzygnięciu Konserwatora Zabytków nie mogą zostać uwzględnione.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. H. wskazując, iż podtrzymuje dotychczasowe zarzuty, podniesione na etapie odwołania dodatkowo podniosła zarzut:

1. Braku oględzin konserwatorskich. W ocenie skarżącej nieodniesienie się przez organy do faktu niedokonania przez Konserwatora Zabytków oględzin stanowi rażące naruszenie prawa. W sytuacji gdy na postępowanie organu uzgadniającego nie służy zażalenie ew. zarzuty skierowane do niego należy rozpoznać w postępowaniu odwoławczym od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Unikanie takiego rozpatrzenia przez SKO jest niedopuszczalnym działaniem i narusza art. 7,8,10 i 77 k.p.a.

2. Naruszenia art. 10 § 1 i 3 k.p.a przez organ I instancji, polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutów stron podniesionych w pismach z dn.17.02.2011r., braku zawiadomienia o poczynionych zmianach w tekście decyzji, oraz o prawie do zapoznania się z aktami przed zakończeniem postępowania

3. Niespójność ustaleń decyzji organu I instancji między p. 1.1-8 a p. 2.a-2. Zdaniem skarżącej z analizy urbanistycznej decyzji wynika, że zachowanie powierzchni biologicznie czynnej (PBC) na minimalnym poziomie 46% (p. 1.1 .-8) związane jest z wyeliminowaniem istniejącej od ok. 1929 r. studzienki-przyłącza wody dla sąsiada, które nie jest własnością ani sąsiada, ani inwestora, tylko MPW1K. Przeniesienie samowolne studzienki narusza własność co najmniej trzech podmiotów. § 26.1 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) precyzuje konieczność zapewnienia korzystania z mediów każdej działce budowlanej. - Przeniesienie przyłącza wraz ze studzienką oraz instalacją wodociągową na teren obecnej działki nr [...], którą obsługuje, jest niemożliwe ze względu na wytyczne MPWiK odnośnie przyłączy wodociągowych i wodomierzy. Odległość budynku nr [...] od linii rozgraniczającej ulicy wynosi ponad [...] m, stad dozwolony jest wodomierz w studzience zewnętrznej, której maksymalna odległość od linii rozgraniczającej ulicy nie może przekraczać [...] m. W alei dojazdowej poprowadzenie przyłącza jest niemożliwe ze względu na istniejące przyłącza gazu i kanalizacyjne. Wyeliminowanie studzienki wodomierza z historycznego usytuowania oznacza pewność, że p.2.a-2 ustaleń decyzji nr [...] nie będzie spełniony. Należy nadmienić, że przełożenie wszelkich instalacji obsługujących oryginalnie działkę [...] a biegnących pod budynkiem na działce nr [...] było jednym z trzech (niespełnionych) warunków utrzymania ważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez PDRN [...], znak [...] z dn. [...].07.1973r.

4. Braku bezstronności SKO polegające na zaakceptowaniu rozważania o studzience-przyłączu wody dla dz. [...] w analizie urbanistycznej i wniosku o warunki zabudowy, natomiast w argumentacji odwołujących się stron, rozważania te, wg SKO, nie należały do etapu ustalania warunków zabudowy, choć z ich treści wynika że dotyczyły bardzo istotnego parametru - powierzchni biologicznie czynnej.

5. Pominięcia przez SKO faktu, że analiza urbanistyczna została sporządzona w sposób nierzetelny i nie mogła stanowić podstawy do orzekania. Niezgodnie z art. 78 k.p.a, SKO nie zbadało merytorycznej strony analizy urbanistycznej, ani nie odniosło się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu i nie doprowadziło także do wykonania ponownej, rzetelnej analizy, pomimo listy i treści zarzutów stron do kolejnych projektów decyzji w tym decyzji ostatecznej.

6. Braku oględzin urbanistycznych. SKO pomija fakt braku oględzin obszaru objętego analizą przez urbanistę, co narusza art. 7,8,10 i 77 k.p.a.

7. Braku analizy dostępnych materiałów dla ustalenia poprawnych danych wyjściowych do obliczeń parametrów zabudowy. W analizie pierwszego projektu decyzji (zał.nr 8) uzyskano 14 błędnych (zawyżonych) na 18 pozycji wyliczenia najważniejszego parametru - wskaźnika zabudowy danej działki. Najpoważniejsze konsekwencje błędów w ustalaniu danych wyjściowych

- w pierwszym projekcie decyzji (WZI - zał 8) zatwierdzono maksymalny wskaźnik zabudowy [...] z pełnym uzasadnieniem jego słuszności dla rozbudowy na działce [...] oraz dla obszaru, którego średni wskaźnik wyliczono na [...].

- w drugim projekcie decyzji (WZ2 - zał.9) po poprawieniu danych zatwierdzono wskaźnik [...] z pełnym uzasadnieniem jego słuszności dla rozbudowy na działce [...] oraz dla obszaru, którego średni wskaźnik wyliczono już poprawnie, wg ustawy i rozporządzenia - na [...]. Stanowi to naruszenie art. 80 k.p.a.

- na mapie obszaru, załączniku do analizy wydanej decyzji, nadal na działce [...] widnieje budynek w mniejszym, niezaktualizowanym obrysie, podczas gdy niezgodności innych budynków poprawiono. W konsekwencji - nieaktualna mapa była przekazana z projektem decyzji do uzgodnień. Powierzchnia rozbudowy podana w załączonej koncepcji, policzona prawidłowo wg obowiązującej normy przewyższa podaną we wniosku i wziętą do dalszych obliczeń. Załączona wraz wnioskiem Inwestora inwentaryzacja budynku istniejącego i koncepcja rozbudowy pokazują rzeczywiste wymiary, co pozwala na precyzyjne obliczenie powierzchni zabudowy istniejącej projektowanej oraz wskaźników zabudowy istniejącej i projektowanej rozbudowy. Skarżąca wskazuje także, iż przy analizie pomija się działkę nr [...] o najniższym wskaźniku zabudowy. Uzyskany dzięki niej niższy średni wskaźnik zabudowy dla obszaru nie był brany pod uwagę w opracowaniu wniosków, ani w uzasadnieniu decyzji SKO.

8. Istnienia w zapisach decyzji ukrytych wad, które prowadzą do tego, iż nie zostanie spełniony:

- zapis decyzji p.1.1 -2 - wskaźnik zabudowy będzie w rzeczywistości wyższy od przyznanego [...] - istnieje rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią rozbudowy a wymiarami podanymi w projekcie koncepcji.

- zapis decyzji p.1.1-8 -nie będzie możliwe osiągnięcie deklarowanej powierzchni biologicznie czynnej min. 46%

- wykasowanie z tekstu decyzji zdania zawierającego błąd matematyczny nie oznacza usunięcia błędu, a jedynie przyzwolenie na rażące przekroczenie norm zabudowy.

- stwierdzenie na str. 2 analizy Decyzji: "..planowana rozbudowa mieści się w szerokości istniejącego budynku oznacza nieformalne zalegalizowanie szerokości budynku [...] m przy zatwierdzonych [...] m elewacji ogrodowej na poziomie parteru

9. Dopuszczenia przez SKO aby najważniejsze parametry ustalane w toku analizy : wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz procent powierzchni biologicznie czynnej, jak również pojęcie ładu przestrzennego były określone w sposób całkowicie dowolny i sprzeczny z wartościami, dla których obszar [...] jest chroniony. Zdaniem skarżącej dopuszczenie przez organy obu instancji wartości wskaźnika zabudowy na poziomie [...] na obszarze o średniej [...] nie jest uzasadnione bowiem nie wynika z analizy. Powoływanie się na fakt, że działka jest najmniejsza nie jest właściwym argumentem - powstała, jak kilkanaście innych, w wyniku narzuconego przez ówczesne władze podziału zabranych (na mocy dekretu [...]) terenów historycznej parcelacji [...], a nie w wyniku profesjonalnych i zamierzonych działań planistycznych. Zaburzyło to na trwałe ład przestrzenny. Wniosek z rozpatrywanego w analizie urbanistycznej niereprezentatywnego dla obszaru podzbioru domów bliźniaczych wskazuje jedynie i jednoznacznie, że wyższy wskaźnik zabudowy([...]) od średniego dla obszaru ([...]) powstał tam, gdzie na zabranych terenach pierwotnych właścicieli zdążono w latach 70. narzucić wtórny podział działek. Projektowana rozbudowa w ocenie skarżącej zaburzy dodatkowo relacje przestrzenne w najbliższym otoczeniu i jej charakterystyka jest niezgodna z definicją ładu przestrzennego bowiem zabudowana powierzchnia wysoką kubaturą będzie o 50% większa od zatwierdzonej w 1973r. oraz o 32 % od zbudowanej - wpływa to na zmianę charakteru urbanistyczno- architektonicznego. W stosunku do aktualnego średniego wskaźnika zabudowy obszaru [...] zatwierdzony zostanie wskaźnik [...], czyli wyższy o [...]% - tak gęsta zabudowa będzie przytłaczała otoczenie. Nastąpi załamanie linii zabudowy całości elewacji ogrodowej w poziomie i pionie. Nie będzie to otwarty taras, jakich wiele wokół, lecz zamknięta bryła wysokości do [...] m, co pogorszy efekt studni akustycznej pomiędzy pobliskimi zabudowaniami. Zmniejszy się znacznie przestrzeń zieleni, ponieważ zielone dachy w polskim klimacie i strefie budownictwa jednorodzinnego są na razie rozwiązaniem niewskazanym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 2012 poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części P.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uznał iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym prowadzić do ich uchylenia.

Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta W.- Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] maja 2011r. orzekającej o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej położonego przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w W. na terenie [...]. Generalną zasadą, którą muszą się kierować organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy, jest konieczność uwzględnienia wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury a także walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), przy czym pojęcie ładu przestrzennego obejmuje ukształtowanie przestrzeni, które uwzględnia m.in. uwarunkowania kompozycyjno - estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500).

W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z art. 56 w zw. z art 64 ustawy, organ nie może jednak odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji jest zaś możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust 1 ustawy, tj.:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji ( § 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia).

Przekładając powyższe na stan przedmiotowej sprawy w ocenie Sądu organy wbrew zarzutom skargi nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem jedynie w takich przypadkach zgodnie z art. 145 § 1 lit 3 i c P.p.s.a Sąd administracyjny może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie.

Jak wynika z akt sprawy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył inwestycji, która polegać ma na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniacze o powierzchni zabudowy [...] m2 o [...] m2 przy zachowaniu określonych w decyzji warunków i wymagań, które dopuszczają, iż:

- nieprzekraczalna linia zabudowy nie ulegnie zmianie. Nie dotyczy to logii, która przekroczy ją od strony ul. [...] o [...] m,

- wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosił będzie do [...] (obecnie wynosi [...]),

- szerokość elewacji frontowej- bez zmian stanu istniejącego,

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej , jej gzymsu i attyki: bez zmian stanu istniejącego,

- wysokość elewacji części rozbudowanej od strony ogrodu max. [...] m

- geometria dachu budynku bez zmian stanu istniejącego. Nad częścią rozbudowaną od strony ogrodu dach płaski zagospodarowany jako taras z urządzoną zielenią.

-ilość projektowanych kondygnacji nadziemnych 1

-ilość projektowanych kondygnacji podziemnych 1

-powierzchnia biologicznie czynna min. 46 % (jak wynika z analizy bez zmian stanu istniejącego),

-powiększenie bryły budynku na poziomie piwnicy i parteru od strony ogrodu,

-zabudowa logii na poziomie parteru i I piętra od strony ulicy,

- zabudowa balkonu na poziomie I piętra od strony północno-wschodniej.

Z załączonej do decyzji organu l instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że zlokalizowane w analizowanym obszarze działki zabudowane, dostępne z tej samej drogi publicznej, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji. Jedną z istniejących na tym obszarze funkcji jest zabudowa mieszkaniowa. Ponadto podkreślić należy, że taką funkcję posiada obecnie budynek, objęty planowaną inwestycją. Tym samym, aktualne przeznaczenie terenu pozwala na ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Odnosząc się zaś do kwestii gabarytów planowanej inwestycji, uznać należy, iż przyjęte w decyzji wielkości w ocenie Sądu wyznaczono w sposób zgodny z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczynane jest i prowadzone na wniosek , który zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy powinien zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

To właśnie w oparciu o w/w mapy i zawarte w nich dane przeprowadzana jest analiza funkcji i cech zabudowy. Organ ustalający warunki zabudowy działa zatem w oparciu o informacje z nich wynikające, nie ma więc podstaw do ich podważania, tak jak domaga się tego strona skarżąca kwestionując dane dotyczące budynku istniejącego na działce nr [...], podnosząc, iż na mapie uwidoczniony jest budynek o mniejszym obrysie niż w istniejący w rzeczywistości.

Odnosząc się zaś do kwestionowanych przez skarżącą wskaźników określonych w decyzji należy wskazać, iż zgodnie z § 5 rozporządzenia, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu jeżeli wynika to z analizy.

Jak wynika z akt sprawy średni wskaźnik dla obszaru analizowanego wynosi [...] (przy uwzględnieniu działki nr [...]). Na obszarze analizowanym znajdują się zaś działki zabudowane, których wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki kształtuje się na poziomie [...] oraz [...]. Dla działki objętej inwestycją obecnie wynosi on [...] a dla działki na której znajduje sie druga połówka bliźniaka [...].

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu zasadnie orzekające w sprawie organy przyjęły, iż z analizy wynika możliwość określenia w/w wskaźnika na poziomie [...]. W uzasadnieniu wskazano zaś m.in., iż zmiana przedmiotowego wskaźnika nie będzie miała wpływu na zmianę charakteru urbanistyczno- architektonicznego analizowanego obszaru. Tym samym podnoszone przez skarżącą zarzuty w zakresie nieuwzględnienia w analizie działki nr [...], nie znajdują uzasadnienia, bowiem nie mają wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Sąd nie uwzględnił także zarzutu w zakresie błędnego określenia powierzchni biologicznie czynnej. Jak wynika z akt sprawy obecnie wynosi ona 46 % zaś z decyzji wynika wymóg zachowania jej na tym samym poziomie. Tym samym realizacja planowanej inwestycji będzie dopuszczalna jedynie przy spełnieniu tego warunku. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż zachowanie w/w wskaźnika pociągać ma za sobą likwidację m.in. istniejącej na terenie działki studni -przyłącza wody z której ona korzysta, nie ma więc wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Kwestionowana przez skarżącą decyzja określa bowiem jedynie ogólne warunki realizacji inwestycji, szczegółowe rozwiązania techniczne, które pozwolą na ich dochowanie określone zaś zostaną dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Na etapie ustalania warunków zabudowy inwestor nie ma bowiem obowiązku przedkładania szczegółowych planów technicznych, a jedynie określa ogólną charakterystykę planowanej inwestycji, która następnie może być zrealizowana przy spełnieniu warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Mając na uwadze, iż planowana inwestycja znajduje się na terenie [...], którego zespół urbanistyczny i budowlany wpisany został do rejestru zabytków, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt. 2 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy organ I instancji wystąpił do [...] Konserwatora Zabytków o uzgodnienie decyzji. Organ ten w ocenie Sądu dokonał stosownej oceny przedłożonego mu projektu decyzji i w oparciu o posiadaną przez niego specjalistyczną wiedzę uznał, iż planowane prace dotyczą obiektu współczesnego ( a nie zabytkowego) i nie wpłynął negatywnie na wartości zabytkowe w/w zespołu. Ocena organu konserwatorskiego jest jednoznaczna i nie budzącą żadnych wątpliwości. Podnoszona przez skarżącą okoliczność zagęszczania zabudowy na tym obszarze od lat 90 tych, bez wątpienia jest zaś mu znana, bowiem każda inwestycja na obszarze objętym ochroną wymaga uzgodnienia tegoż organu.

W ocenie Sądu również pozostałe wskaźniki wyznaczone zostały zgodnie z przepisami prawa i pozwalają na wykonanie inwestycji zgodnie z wymogami ładu przestrzennego.

Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., a strona wbrew podnoszonym zarzutom miała możliwość brania udziału w postępowaniu, zaś przed wydaniem decyzji została na podstawie art. 10 § 1 k.p.a zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (zawiadomienie z dnia 20 stycznia 2011r.). Ponadto organy dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniu strony Skarżącej organy w ocenie Sądu wyjaśniły i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.