Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 396/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 99  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 600
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne skargę oddala.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 3 listopada 2015 r. skierował do Urzędu Miasta T wniosek o skierowanie na badanie psychologiczne D. S. zam. T, ul. W w związku z wielokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego, który otrzymał w dniu 18.11.2013 r. w N za przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h - 4 punkty i w dniu 29.09.2014 r. w T za wyprzedzanie na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi, przewożenie pasażerów niezgodnie z przepisami o korzystaniu z pasów bezpieczeństwa i przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h - 22 punkty, tj. w związku z otrzymaniem w okresie od 18.11.2013 r. do 29.09.2014 r. przez D. S. łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek został skierowany na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.) - (k. 1 akt adm.)

Decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta T skierował D. S., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A i B, na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Jako podstawę prawną wskazano art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.). Na uzasadnienie podano, że organ uzyskał od administratora centralnej ewidencji kierowców informację potwierdzającą, że kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji D. S. wniósł o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości poprzez wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta T, podczas gdy organem miejscowo właściwym, zgodnie z art. 21 § 1 i 2 kpa, jest Prezydent Miasta K, względnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania wobec braku ustawowych przesłanek skierowania na badanie psychologiczne. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucił naruszenie:

1. art. 130 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym zmienionym ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1273), a w konsekwencji naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, poz. 151 z późn. zm.), poprzez przypisanie kierującemu punktów ostatecznych za czyn popełniony dnia 18 listopada 2013 r., podczas gdy wyrok nakazowy wydany przez Sąd Rejonowy z dnia 9 kwietnia 2014 r. nie uprawomocnił się do dnia wydania zaskarżonej decyzji, o czym strona informowała w toku postępowania w sprawie pismem z dnia 27 listopada 2015 r., a to w sytuacji, gdy przepis jasno wskazuje, iż chodzi o prawomocne orzeczenie;

2. art. 97 ust 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy wobec przekazanych przez stronę pismem z dnia 27 listopada 2015 r. informacji, organ powinien ustalić, że zachodzi konieczność wydania orzeczenia przez sąd przed wydaniem decyzji, która to decyzja jest merytorycznie uzależniona od przedmiotowego orzeczenia o umorzeniu postępowania za czyn z dnia 18 listopada 2013 r., za który to czyn przypisano stronie 4 punkty karne.

W uzasadnieniu odwołujący się zarzucił, że organ I instancji "zaniechał dociekania, dlaczego strona domaga się doręczeń do K, a nie do T".

Decyzją z dnia 2 lutego 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T z dnia [...] 2015 r. nr [...]. Kolegium podało, że z wniosku Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia 3 listopada 2015 r. wynika, że w dniu jego sporządzenia strona przekroczyła limit 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego (26 punktów). W ocenie Kolegium, nie ma jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości co do tego, że strona dopuściła się szeregu naruszeń w ruchu drogowym wobec czego powinna ponieść konsekwencje przewidziane w przepisach prawa, jak i że na prawidłowość powyższej informacji mogłyby mieć wpływ okoliczności związane z wyrokiem sądu powszechnego. Kolegium dodało, że strona nie wyeliminowała w żaden sposób dowodu potwierdzającego okoliczność przekroczenia przez nią liczby 24 punktów, zaś jej twierdzenia w tym zakresie są gołosłowne i nie poparte jakimkolwiek materiałem dowodowym. Organ II instancji uznał zatem, że doszło do spełnienia dyspozycji normy prawnej przewidzianej w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, zaś organ l instancji obowiązany był wydać decyzję o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne. Odnosząc się do zarzutu o niewłaściwości miejscowej Prezydenta Miasta T organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego zniszczeniu w stopniu powodującym nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia. Organ II instancji stwierdził, że we wniosku z dnia 28 lipca 2009 r. o wydanie wtórnika prawa jazdy D. S. oświadczył, że zamieszkuje w T przy ul. W, który to adres - zgodnie z jego wolą - został umieszczony na dokumencie, przy czym – jak zaznaczono - odwołujący się nie zawiadamiał organu administracji o zmianie miejsca zamieszkania, do czego w myśl powołanego wyżej przepisu był zobowiązany. Zdaniem Kolegium, analiza czynności podejmowanych przez stronę prowadzi do wniosku, że przyjęty przez organ l instancji adres jest prawidłowy, tym bardziej, że D. S. w prowadzonym postępowaniu wskazywał wyłącznie na różne adresy do korespondencji podkreślając, że temu właśnie służą (a więc nie są to adresy zamieszkania). Zaznaczono nadto, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone i przekazane stronie - inaczej odwołujący się nie miałaby wiedzy na temat toczącego się postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, szafowanie szeregiem adresów do korespondencji jest nieudolną próbą uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenia drogowe, a zatem nie ma żadnych wątpliwości co do właściwości Prezydenta Miasta T jako organu l instancji.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego D. S. wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, względnie o uchylenie decyzji organów I i II instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 138 § 2 kpa poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta T z dnia [...] 2015 r. w sytuacji, gdy organ powinien uchylić decyzję i umorzyć postępowanie.

2. art. 157 § 2 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów o właściwości.

3. art. 7 kpa, 77 § 1 kpa i 80 kpa, a także art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego, w tym także zaniechania jego przesłuchania o co wnioskowano w odwołaniu, a także pominięcie zarówno pisemnych twierdzeń skarżącego, jaki i przedstawionych przez niego dowodów, a także nieodniesienie się do nich w uzasadnieniu decyzji.

4. art. 7 kpa, 10 § 1 kpa, 77 § 1 kpa i 80 kpa poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie stanowiska organu l instancji wyrażonego w piśmie z dnia 20 stycznia 2016 r., czyli już po wydaniu decyzji, którego to działanie organu jest działaniem sprzecznym z ustawą, a także z zasadami gromadzenia i przeprowadzania dowodów, a w konsekwencji uniemożliwiającym skarżącemu odniesienie się do stanowiska organu, czyli brak możliwości wzięcia przez stronę udziału w postępowaniu.

5. art. 21 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 19 kpa w zw. z art. 129 kpa poprzez zaniechanie zbadania z urzędu właściwości organu odwoławczego, do czego był zobowiązany zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji.

6. art. 18 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez dokonanie błędnej jego wykładni rozszerzającej i wywiedzenie z treści owego przepisu dodatkowego rygoru wynikającego z niezawiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania, o którym przepis nie stanowi.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pod adresem, na jaki doręczano mu decyzję nie zamieszkuje już od wielu lat, jednak organ II instancji całkowicie zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, opierając swoje stanowisko na stanowisku wyrażonym przez organ I instancji w piśmie z dnia 20 stycznia 2016 r. stanowiącym de facto uzupełnienie uzasadnienia decyzji. Zdaniem skarżącego, prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego umożliwiałoby dokonanie ustaleń, że miejscem jego zamieszkania jest K, co uzasadnia właściwość Prezydenta Miasta K w I instancji i Samorządowego Kolegium Odwoławczego – w II instancji. Skarżący podał, że od 2009 r. przez wiele lat prowadził działalność gospodarczą w K, a w T przebywał sporadycznie do czasu sprzedaży nieruchomości, a później jedynie w celu odbioru korespondencji poleconej. Natomiast wielość adresów, na które wskazuje organ wynika jedynie z okoliczności jaką jest posiadanie adresu do korespondencji w miejscu pracy - prowadzenia działalności na ul. K w K, jak i adresu domowego w zakupionym w połowie 2015 r. mieszkaniu na ul. O. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności jasno wskazują, że jego miejscem zamieszkania jest K. Skarżący uważa zatem, że organy obu instancji dokonały nieprawidłowej wykładni art. 18 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Organy obydwu instancji uznały bowiem, że skutkiem braku powiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania jest stwierdzenie, że posiadany przez organ adres jest miejscem zamieszkania. W ocenie skarżącego, analiza przepisów nie pozwala jednak na dostrzeżenie takowego rygoru zaniechania czynności powiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania, a domysły organu, iż wolą ustawodawcy było ułatwienie ustalania miejsca zamieszkania jest niezgodna zarówno z podstawowymi zasadami wykładni, jak i zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności z treścią art. 21 kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, skarga D. S. jest całkowicie nieuzasadniona, a Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane przez organy obu instancji i wszelkie argumenty podane przez te organy.

W szczególności rację ma organ odwoławczy stwierdzając, że zarzuty skarżącego w przedmiocie braku właściwości organów administracyjnych nie mogą odnieść żadnego skutku, wobec zaniedbań samego skarżącego (nie dokonanie wymiany prawa jazdy, pomimo zmiany miejsca zamieszkania), a w szczególności wobec okoliczności, że sam skarżący posługiwał się prawem jazdy z uwidocznionym adresem zamieszkania w T. Nadto skarżący nie ukrywał, że listy polecone odbierał pod tym adresem i brał udział w całym postępowaniu, co potwierdzają akta administracyjne sprawy.

Po drugie, rację ma organ odwoławczy wskazując, że skarżący w żaden sposób nie udowodnił, ani nawet nie uwiarygodnił, aby w okresie wskazanego przez organy jednego roku nie przekroczył liczby 24 punktów wielokrotnie naruszając przepisy ruchu drogowego.

Sąd zwraca uwagę na jednoznacznie brzmiący w chwili przekroczenia przez skarżącego liczby 24 punktów przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600), który stanowi:

"Art. 99. 1. Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na: (...)

3) badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli: (...)

b) przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,"

Wobec treści wyżej przytoczonego przepisu, z którego wynika obowiązek starosty wydania decyzji administracyjnej skierowania kierowcy na badania psychologiczne w przypadku przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego i wobec otrzymania dokumentów stwierdzających przekroczenie przez skarżącego liczby 24 punktów (otrzymanie 26 punktów) za naruszenia przepisów ruchu drogowego Prezydent Miasta T nie miał innej możliwości, jak tylko i wyłącznie skierować skarżącego D. S. na badanie psychologiczne, co też organ administracyjny prawidłowo uczynił.

Nie znajdując więc podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszają jakiekolwiek przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.