Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 800/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6, art. 18 ut. 5 pkt. 4 w zw. z art. 32 oraz art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. cofającą W. M., dalej zwany skarżącym, pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] grudnia 1996 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] zezwolił skarżącemu na posiadanie broni myśliwskiej.

W styczniu 2007 r. organ powziął wiadomość, iż przeciwko W. M. prowadzone jest postępowanie karne o czyn z art. 53 pkt. 4 i 6 ustawy z dnia [...] października 1995 r. - Prawo Łowieckie.

W trakcie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego do akt sprawy dołączono postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutów wydane przez Komendę Powiatową w S, protokoły przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego, akt oskarżenia skierowany przeciwko skarżącemu przez Prokuraturę Rejonową w S, z którego wynika, iż został on oskarżony o dokonanie odstrzału i wejście w posiadanie zwierzyny łownej w postaci daniela – byka z porożem, na szkodę Nadleśnictwa Z., tj. o czyn z art. 53 pkt. 4 i 6 powołanej powyżej ustawy, nieprawomocny wyrok nakazowy wydany przez Sąd Rejonowy w S., VI Wydział Grodzki, którym uznano skarżącego za winnego popełnienia powyższego czynu.

W dniu [...] października 2007 r. poinformowano skarżącego, o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego zmierzającego do cofnięcia mu zezwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Skarżący został poinformowany o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i 73 § 1 i 2 k.p.a.

W toku postępowania do akt sprawy dołączono opinię o skarżącym wystawioną przez Koło Łowieckie [...] w L., informację Polskiego Związku Łowieckiego Zarząd Okręgowy w [...], z której wynika, iż przeciwko skarżącemu jest prowadzone postępowanie dyscyplinarne o popełnienie przewinienia łowieckiego, informacje z Krajowego Rejestru Karnego, opinię o skarżącym wystawioną przez Komendanta Powiatowego Policji w S., protokół oględzin przechowywania broni.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] cofnął W. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6, art. 18 ust. 5 pkt. 4 w zw. z art. 32 oraz art.20 ustawy o broni i amunicji i art. 104 i 268a k.p.a.

W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów określonych w art. 53 pkt. 4 i 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo Łowieckie, a więc przestępstw przeciwko mieniu. Z dyspozycji zaś art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi cofnąć przedmiotowe pozwolenie. Użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt.6 zwrotu "w szczególności" przesądza, iż w stosunku do osób wymienionych w powyższym przepisie, w stosunku, do których toczy się postępowanie karne o przestępstwa tam wymienione, istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ podkreślił, iż charakter przestępstw, o których popełnienie jest oskarżony skarżący, tj. wykonywanie polowania bez posiadania uprawnień do polowania oraz nieuprawnione wejście w posiadanie zwierzyny łownej, wzbudzają uzasadnioną obawę użycia w przyszłości przez skarżącego broni palnej w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, są to bowiem czyny naruszające porządek publiczny i czyny bezpośrednio związane z mieniem. W ocenie organu skarżący nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni myśliwskiej. Nadto organ podniósł, iż strona przechowuje posiadaną broń palną w szafie metalowej wyposażonej w zamek zasuwowo- reglowy nie posiadający atestu, co w świetle § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji oznacza, iż broń przechowywana jest niezgodnie z obowiązującymi przepisami i w konsekwencji skutkuje zastosowaniem w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

Od powyższej decyzji skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu podniósł, iż na tle czynów, o których popełnienie jest oskarżony nie można mówić w jego przypadku o obawie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Odwołał się przy tym do pozytywnych opinii wydanych przez Koło łowieckie oraz Komendę Powiatową Policji.

Nadto podniósł, że wbrew ustaleniom organu szafa pancerna i zamek posiadają stosowny atest i brak jest podstaw do cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 powołanej ustawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust.1 pkt.2 w związku z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z samego faktu toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego jednoznacznie wynika, iż zalicza się ona do kategorii osób, o których mowa w dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu odwoławczego skarżący, jako osoba oskarżona o popełnienie przewinień łowieckich mających związek z bronią, w tym wymierzonego przeciwko mieniu, nie daje gwarancji przestrzegania prawa w przyszłości. Podniósł, iż biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter dostępu do broni, w sprawie niniejszej prymat należy przyznać interesowi społecznemu przez interes jednostki. Organ nadto stwierdził, iż wyjaśnienie kwestii, czy szafa pancerna wyposażona jest w atestowany zamek nie miałoby wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie, bo w sprawie zachodzi obligatoryjna przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego tez względu jak podał wyeliminował art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji z podstawy prawnej decyzji.

W. M. wniósł skargę na powyższą decyzję z żądaniem uchylenia jej i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi ponowił argumentację podniesioną w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2007 r. Ponadto wywodził wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż w zaistniałym stanie faktycznym konieczne jest wskazanie bezpośredniego związku między czynem, o który się go oskarża, cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, który pozwoliłby na przyjęcie, iż istnieje obawa, że posiadacz pozwolenia użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w trakcie postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.).

Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jest niesporne, że przeciwko skarżącemu W. M. było prowadzone w momencie wydawania decyzji przez organ tak I jak i II instancji, postępowanie karne o popełnienie czynów określonych w art. 53 pkt. 4 i 6 ustawy z dnia 13 października - Prawo Łowieckie tj. m.in. o przestępstwo przeciwko mieniu. Fakt ten znajduje potwierdzenie w znajdujących się w aktach kopiach postanowień o przedstawieniu skarżącemu zarzutów, wydrukach z Centralnej Bazy KSIP, a także nieprawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w S., VI Wydział Grodzki z dnia [...] lipca 2007 r. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca.

Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę.

Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni.

Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą wobec, której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Dla samego rozstrzygnięcia bez znaczenia w tym stanie rzeczy pozostają dobre opinie o skarżącym oraz treść zapadłego w procesie karnym wyroku. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów.

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń, przewidziana cytowanymi powyżej przepisami.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.