Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1266/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 25, art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 7, art. 40 ust. 1 pkt 3, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1266/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 września 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2010r., sprawy ze skargi K. K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 22 czerwca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 marca 2009 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził wygaśnięcie decyzji wydanej wobec podatnika K. K. w dniu 3 marca 2006 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok 2006. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 207, art. 258 § 1 pkt 4 oraz § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jak również art. 23 ust. 1 pkt 1 i art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r. nr 144, poz. 930 z późn. zm.). Zasadniczą przyczyną stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej było niezawiadomienie właściwego organu, w przepisanym ustawowo terminie, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika K.. K., prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych dla ludności (poz. 70 tabeli załącznika nr 3 do cyt. ustawy z dnia 20 listopada 1998 r.), stwierdzono bowiem uchybienia, które skutkują, w ocenie organu I instancji, utratą opodatkowania w formie karty podatkowej.

Organ ustalił, że w spornym roku podatkowym pismem z dnia 9 stycznia 2006 r. podatnik zgłosił przerwę w prowadzeniu działalności na czas nieokreślony. Ponadto odrębnym pismem z dnia 14 marca 2006 r. poinformował o przebywaniu na zwolnieniu lekarskim w dniach od 1 stycznia 2006 r. do 11 lutego 2006 r., przedstawiając kserokopie zwolnień lekarskich za ten okres.

W trakcie kontroli ustalono nadto, iż mimo zgłoszonej przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej, podatnik wykonał usługi dla firm: Przedsiębiorstwo "R" – M. K., C. "Z" R. C. oraz Przedsiębiorstwa "W" J. W., czego potwierdzeniem są umowy, rachunki na łączną kwotę 423.045,56 zł oraz zeznania przesłuchanych w sprawie świadków - kontrahentów podatnika. Ponadto stwierdzono, iż tylko w miesiącu styczniu 2006 r., a zatem w okresie zgłoszonej przerwy w działalności oraz pozostawania na zwolnieniu lekarskim podatnik wykonał usługę o wartości 92.000 zł brutto.

W tak ustalonym stanie faktycznym Naczelnik Urzędu Skarbowego podkreślił, iż podatnik naruszył reguły ryczałtowego opodatkowania w formie karty podatkowej: w okresie zgłoszonego zaprzestania działalności działalność tę faktycznie prowadził, w tym wykonał usługę na kwotę 92.000 zł brutto, podczas gdy maksymalna dopuszczalna wysokość kwoty uprawniającej do opodatkowania w formie karty podatkowej dla prowadzonej przez podatnika działalności budowlanej wynosiła w 2006 r. 49.833 zł. Ponadto w firmie zatrudnieni byli pracownicy, co potwierdzono zeznaniami świadków – usługi były wykonywane przy zaangażowaniu więcej niż jednej osoby, poza właścicielem firmy.

Zatem, wobec niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 7 cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, podatnik utracił prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej. Stąd koniecznym się stało stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej w oparciu o przepisy wskazane na wstępie w osnowie decyzji.

Organ I instancji podkreślił na koniec, iż podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Pomimo licznych wezwań do złożenia wyjaśnień podatnik nie stawił się do organu. Natomiast ustanowiony w sprawie na etapie wyznaczenia terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym fachowy pełnomocnik nie wniósł żadnych zastrzeżeń, nie zgłosił też żadnych wniosków dowodowych.

Od powyższej decyzji K. K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł w terminie odwołanie. Decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 122, art. 181 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, a to poprzez nie dość wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich kwestii, które zostały uznane za decydujące przy wydaniu decyzji. Ponadto organ I instancji miał naruszyć art. 123 i art. 125 powołanej ustawy poprzez nieuwzględnienie w pełni skutków, będących konsekwencją stanu zdrowia strony, która w trakcie postępowania pozostawała w ciągłym leczeniu, co ograniczało możliwość jej czynnego udziału w postępowaniu podatkowym.

Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 36 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a to poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności zobowiązujące do stwierdzenia, że strona nie miała prawa korzystać ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

Zdaniem pełnomocnika podatnika, do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie karty podatkowej potrzebne jest zaistnienie kumulatywnie co najmniej dwóch przesłanek, warunkujących zastosowanie takiej sankcji (art. 40 ust.1 cyt. ustawy). Samo zaniechanie przez podatnika zawiadomienia organu właściwego o zmianach wskazanych w art. 36 ust. 1, 2 i 4 powołanej ustawy, w tym o zatrudnianiu pracowników, nie daje podstawy do zastosowania sankcji. Tymczasem organ nie wziął pod uwagę okoliczności ujawnionej w postępowaniu karnym toczącym się przed Sądem Rejonowym – sygn. akt II K 589/09, że pracownikiem firmy K. K. był jego syn W. K., a ta okoliczność nie wyklucza zgodnie z brzmieniem art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a ustawy podatkowej możliwości korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej. Poza tym wedle pełnomocnika podatnika, organ miał obowiązek wyjaśnić, czy pozostali pracownicy nie mieszczą się w kategorii wymienionej w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. g tej ustawy, co uprawniałoby odwołującego się do zachowania możliwości rozliczania się w formie karty podatkowej. Ponadto w odwołaniu wskazano na treść art. 36 ust. 4 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, który dopuszcza przekroczenie limitów zatrudnianych pracowników bez utraty warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej.

Poza tym niezbędne jest wykazanie, że podatnik nie zawiadomił organu we wskazanym przepisami prawa terminie o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej w sytuacji, gdy był świadomy tych zmian, gdy o nich wiedział lub mógł wiedzieć przy zachowaniu odpowiedniej staranności. W niniejszej zaś sprawie podatnik pozostawał w leczeniu, a w związku z rodzajem schorzeń miał zaburzoną percepcję rzeczywistości. Z tych też powodów miał ograniczoną możliwość czynnego udziału w postępowaniu, co również umknęło organowi I instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 22 czerwca 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu faktycznym decyzji organ odwoławczy przedstawił szczegółowo ustalenia odnośnie do stanu faktycznego sprawy. Podkreślono, iż w okresie objętym zgłoszeniem o przerwie w prowadzeniu działalności gospodarczej, podatnik świadczył usługi dla firmy "R" – M. K. (podwykonawca przy nadbudowie przepompowni MPEC K. na kwotę 92.000 zł, roboty ogólnobudowlane w Domu Studenckim nr [...] "K" na kwotę 56.000 zł, wykonanie studni – roboty betoniarskie na terenie Zakładu Gazowniczego w K. na kwotę 86.300 zł), a ponadto na rzecz firmy C. "Z" R. C. oraz "W" W. J. - na łączną kwotę 423.945,56 zł.

W części prawnej uzasadnienia podkreślono przede wszystkim, iż podatnik przekroczył limit przychodu dający podstawę do zastosowania karty podatkowej w prowadzonej działalności gospodarczej, wystawiając w styczniu 2006 r. rachunek na kwotę 92.000 zł brutto (na rzecz firmy "R"), podczas gdy załącznik nr 3 do cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne przewidywał granicę 51.078 zł (a nie jak wskazał błędnie organ I instancji 49.833 zł). Tym samym, nawet zakładając, że podatnik nie zgłosiłby przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej, to i tak straciłby on prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej, stąd nie może być mowy o naruszeniu art. 36 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Organ wskazał, iż miało to miejsce w miesiącu styczniu 2006 r., podczas gdy w/w limit przychodów stanowi granicę roczną.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż prowadzono usługi wykraczające poza działalność opodatkowaną kartą. Mianowicie z treści objaśnień do załącznika nr 3 powołanej ustawy wynika, iż za świadczenia dla ludności uważa się świadczenia określone w ust. 3 oraz usługi, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że pod pojęciem "ludności" należy rozumieć m.in. osoby fizyczne i gospodarstwa domowe, ale także zakłady wytwórcze, budowlane, handlowe i usługowe prowadzone przez osoby fizyczne bądź spółki nie mające osobowości prawnej. Natomiast w zakresie tych usług nie mieści się m.in. wykonywanie robót budowlano-montażowych w ramach tzw. podwykonawstwa, jeżeli inwestorem są inne osoby i jednostki niż wymienionej w ust. 5 powołanej ustawy (objaśnień do załącznika nr 3 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne).

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie naruszono podnoszonych w odwołaniu przepisów dotyczących zasad postępowania podatkowego. Podjęto bowiem wszelkie starania, aby zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu. Stronę wzywano wielokrotnie do złożenia wyjaśnień – były one skutecznie doręczane, a dwa z nich, tj. wezwania z dnia 22 września 2008 r. oraz z dnia 17 listopada 2008 r., dotyczyły terminów, w których podatnik nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Strona nie wskazała na jakiekolwiek dowody lub fakty, które by mogły mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona ustanowiła ponadto pełnomocnika, który zapoznawszy się z aktami sprawy, nie wniósł zastrzeżeń. W tym miejscu organ odwoławczy przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, z których uzasadnień wynika, iż organy podatkowe nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania materiału dowodowego i ustalania faktów, szczególnie gdy z ustaleń organów wynikają wnioski niekorzystne dla strony postępowania, a sama strona nie wskazuje argumentów bądź faktów przemawiających na jej korzyść.

Na koniec Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż nie wykorzystano dowodów z postępowania karnego, gdyż organy podatkowe są w pełni niezależne i autonomiczne w kwestii gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. Na poparcie swego stanowiska organ II instancji ponownie powołał się na orzecznictwo sądowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 czerwca 2009 r., nr [...] w całości, jak również o zwrot kosztów postępowania na swoją rzecz.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 181, art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie dość wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich kwestii, które następnie zostały uznane za decydujące o wydaniu zaskarżonej decyzji;

2) przepisów art. 123 i art. 125 Ordynacji podatkowej poprzez brak uwzględnienia w toku postępowania w pełni skutków, będących konsekwencją stanu zdrowia podatnika, który w trakcie postępowania pozostawał w istocie w ciągłym leczeniu, przez co ograniczono możliwość jego czynnego udziału w postępowaniu podatkowym;

3) oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 36 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, poprzez "stanowcze" przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności zobowiązujące do stwierdzenia, że podatnik nie miał prawa korzystać ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono te same argumenty, które zawarte zostały w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zarówno odnośnie do zebranego materiału dowodowego i jego oceny, jak i kwalifikacji prawnej dokonywanych przez skarżącego K. K. transakcji gospodarczych, co skutkowało, obok naruszenia przez skarżącego obowiązków informacyjnych co do przekroczenia limitu przychodu dającego podstawę do zastosowania karty podatkowej i zatrudnienia pracowników, wydaniem decyzji o wygaśnięciu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w formie karty podatkowej za 2006 rok. Podkreślono raz jeszcze, iż skarżącego wzywano do złożenia wyjaśnień w okresach, w których nie przebywał on na zwolnieniu lekarskim, a ponadto ustanowił on w sprawie pełnomocnika, który do zebranego materiału dowodowego w toku postępowania przed organem I instancji nie wniósł zastrzeżeń. Pełnomocnik reprezentował podatnika w postępowaniu odwoławczym. Zatem zarzuty pod kątem naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nie są, w ocenie organu odwoławczego, zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, ale nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Mając powyższe na względzie należy zaznaczyć, że podstawę prawną rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie stanowiły m. inn. przepisy art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, poz. 930 z późn. zm.) oraz art. 25 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. W art. 23 zawarty jest katalog działalności, które mogą zostać opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych w formie karty podatkowej, m. inn. jest to działalność usługowa lub wytwórczo-usługowa, określona w części I tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy, w zakresie wymienionym w załączniku nr 4 do ustawy - przy zatrudnieniu nie przekraczającym stanu określonego w tabeli, zaś art. 25 ustawy statuuje warunki, jakie podatnicy prowadzący jeden z rodzajów działalności określonych w art. 23 muszą spełnić, by podlegać opodatkowaniu w formie karty podatkowej.

Ponadto każda zmiana w stanie faktycznym powodująca utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, albo mająca wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, winna być zgłoszona przez podatnika naczelnikowi urzędu skarbowego w formie pisemnej w terminie 7 dni od daty powstania okoliczności powodujących zmiany (art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 7 ustawy), gdyż zaniechanie obowiązku zawiadomienia w terminie z art. 36 ustawy skutkuje stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej (art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej). Podobna sankcja przewidziana jest także w innych przypadkach – o czym niżej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego kwestii zatrudnianych przez niego pracowników należy zaznaczyć, że ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne dopuszcza możliwość przekroczenia ustalonych limitów zatrudnienia bez utraty prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Takie przekroczenie może albo mieć wpływ na wysokość stawki karty podatkowej (art. 28 ustawy) lub pozostawać bez wpływu na tę stawkę (art. 36 ust. 4 ustawy). Ponadto ustawa nakazuje wykluczyć pewne kategorie zatrudnianych pracowników przy ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej i ustalaniu wysokości podatku dochodowego (np. art. 26 ust. 6 i 7 ustawy). Jednakże w każdej sytuacji i dla każdego rodzaju zatrudnianych pracowników podatnik ma obowiązek prowadzenia tzw. ewidencji zatrudnienia (art. 35 ust. 1 ustawy). Ma nadto obowiązek zawiadamiania naczelnika urzędu skarbowego o zmianach w stanie zatrudnienia zarówno wszystkich tych, które mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, jak i wynikających z dozwolonego przekroczenia ustawowych limitów zatrudnienia (art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 26 ust. 7 ustawy). Zaniechanie obowiązku zawiadomienia w terminie z art. 36 ustawy, jak również zaniechanie prowadzenia ewidencji zatrudnienia lub nierzetelne prowadzenie ewidencji zatrudnienia, przy stwierdzeniu stanu zatrudnienia wyższego od zgłoszonego naczelnikowi urzędu skarbowego skutkuje stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej (art. 40 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy podatkowej).

W niniejszej sprawie organy podatkowe jednoznacznie udowodniły na podstawie zeznań świadków, że podatnik K. K. zatrudniał pracowników, czemu zresztą sam skarżący nie zaprzecza. Podnosi jedynie, że organ nie zbadał, czy pracownicy ci nie zaliczali się do jednej z kategorii, o której mowa w art. 25 ust. 6 lub art. 36 ust. 4 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, co uprawniałoby do zachowania możliwości rozliczania się w formie karty podatkowej bez zmiany wysokości podatku. Zaznaczyć jednak należy, że to na podatniku ciążył obowiązek wykazania, iż spełnia warunki uprawniające go do opodatkowania w formie karty podatkowej. Jest to bowiem fakultatywna forma opodatkowania i tylko od samego podatnika zależy, czy zdecyduje się z niej skorzystać. Musi jednak mieć świadomość tego, iż to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że wypełnił wszystkie wymagane przepisami prawa warunki zezwalające na przywilej zastosowania takiej formy rozliczania się z fiskusem.

Analizując akta sprawy nie można nie zauważyć, że – wbrew twierdzeniom skarżącego - pomimo tak określonego rozkładu ciężaru dowodu, organy konsekwentnie ze swej strony dążyły do wyjaśnienia z urzędu wszelkich istotnych okoliczności sprawy. Podatnik zawiadamiany był o terminach przesłuchania świadków, a przede wszystkim kilkakrotnie wzywany był do stawienia się przed organem podatkowym do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz do przedłożenia stosownej dokumentacji. Prowadzący postępowanie nawet kilkakrotnie udali się do miejsca zamieszkania skarżącego, aby przeprowadzić z jego udziałem określone czynności i uzyskać wyjaśnienia. Skarżący jednak konsekwentnie unikał stawiennictwa przed organem, a komisarzy skarbowych bądź nie wpuścił na posesję, bądź też pracownicy urzędu nie mogli podatnika zastać w miejscu zamieszkania. Jak słusznie zaznaczył Dyrektor Izby Skarbowej, organy podatkowe nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania materiału dowodowego i ustalania faktów, szczególnie gdy z ustaleń organów wynikają wnioski niekorzystne dla strony postępowania, a sama strona nie wskazuje argumentów bądź faktów przemawiających na jej korzyść. Wystarczyło zatem, by skarżący udostępnił dokumentację związaną z zatrudnianymi pracownikami i przedłożył ewidencję zatrudnienia, by dowieść, że należą do jednej z kategorii określonych w art. 25 ust. 6 lub art. 36 ust. 4 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Nieprzedłożenie zaś na wezwanie organu powyższej dokumentacji oraz nieudzielanie żadnych wyjaśnień, czy nieuczestniczenie w czynności przesłuchania świadków i niewykazywanie żadnej inicjatywy dowodowej uprawniało organy do przyjęcia, iż zatrudnienie pracowników odbyło się wbrew ustawowym przesłankom i przy zaniechaniu obowiązku prowadzenia ewidencji zatrudnienia oraz zawiadomienia o stanie zatrudnienia naczelnika urzędu skarbowego. Nawet przyjęcie, że jednym z pracowników podatnika był jego syn W. K., nie świadczy o wadliwości decyzji o wygaśnięciu decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej. Z zeznań świadków wynika bowiem, że podatnik zatrudniał od dwóch do trzech pracowników, poza tym skarżący nie wywiązał się z obowiązków ewidencyjnych i nie zgłosił faktu zatrudnienia pracowników naczelnikowi urzędu skarbowego.

Niezależnie jednak od powyższego podstawową przyczyną, dla której organy podatkowe stwierdziły wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej było udowodnienie przez organ, iż w okresie zgłoszenia przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym podatnik wykonał usługę o wartości powyżej limitu przychodu dającego podstawę do zastosowania karty podatkowej, a nadto wykonywał działalność Z wyjaśnień do części I załącznika nr 3 cytowanej ustawy wynika maksymalny dopuszczalny limit przychodu rocznego dla usług wykraczających poza przedmiot prowadzonej działalności w postaci m. inn. usług dla ludności w zakresie robót budowlanych: murarskich, ciesielskich, dekarskich, posadzkarskich, malarskich, związanych z wykładaniem i tapetowaniem ścian, izolatorskich, związanych z wznoszeniem i montażem konstrukcji stalowych. Podatnicy, którzy w ramach tego rodzaju działalności opodatkowanej w formie karty podatkowej świadczą także usługi na rzecz innych podmiotów, a zatem nie dla ludności w rozumieniu ust. 5 wyjaśnień do tabeli znajdującej się w części I załącznika nr 3 ustawy, mogą to czynić w rozmiarze nieprzekraczającym kwoty 51.078 zł przychodu rocznie. Tymczasem z dokumentów źródłowych w postaci zeznań kontrahentów (J. W., M. K.), umów i wystawionych rachunków wynika, że już w styczniu podatnik wykonał tego typu usługę na kwotę przekraczającą w/w limit (92.000 zł). Usługa bowiem dotyczyła wykonywania robót budowlano-montażowych w ramach tzw. podwykonawstwa na rzecz inwestorów nie będących osobami i jednostkami wymienionymi w ust. 5 cytowanych wyjaśnień, które to usługi nie są traktowane jako świadczenia dla ludności (ust. 6 wyjaśnień).

Nie można nadto zgodzić się z podatnikiem, że na przeszkodzie dla wypełnienia wyżej wskazanych obowiązków czy to o charakterze informacyjnym, czy też innych wynikających z ustawy podatkowej stała choroba skarżącego, która to okoliczność winna usprawiedliwiać jego zaniechania i skutkować brakiem możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej. Stwierdzić należy, że jak wynika z akt sprawy, podatnik pomimo choroby prowadził działalność zakrojoną na dość szeroką skalę, podpisywał umowy, spotykał się z kontrahentami, wykonywał usługi, zatrudniał pracowników, a zatem uznać należy, że jego stan zdrowia był na tyle poprawny, że miał możliwość zgłoszenia stosownych zmian w ustawowym terminie, nic nie stało również na przeszkodzie w prowadzeniu wymaganej ewidencji zatrudnienia.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia podnoszonych w skardze przepisów dotyczących zasad postępowania podatkowego. Podjęto bowiem wszelkie starania, aby zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu. Jak to zaznaczono wyżej, stronę wzywano wielokrotnie do złożenia wyjaśnień – były one skutecznie doręczane, a dwa z nich, tj. wezwania z dnia 22 września 2008 r. oraz z dnia 17 listopada 2008 r., dotyczyły terminów, w których podatnik nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Strona nie wskazała na jakiekolwiek dowody lub fakty, które by mogły mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona ustanowiła ponadto pełnomocnika, który zapoznawszy się z aktami sprawy, nie wniósł żadnych zastrzeżeń.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).