Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 207/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 15,art. 136
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134, art. 135, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 25, art. 150, art. 53, art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 56 ust. 2 pkt 3, art. 46, art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Spółki E. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 61/10 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia 1 września 2009 r. Prezydent Miasta określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji obsługi pojazdów wraz z zapleczem" na działce nr 1350, przy ul. W. 160 w P.. Zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja nie wpływa negatywnie na środowisko, co jednoznacznie wynika z przedłożonego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organ podkreślił, że emisja zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasu nie przekroczy obowiązujących norm, oddziaływanie inwestycji będzie się ograniczać do granic działki, na której będzie położona oraz nie będzie ona naruszać interesu osób trzecich.

Na skutek odwołania B. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Zdaniem Kolegium wydając decyzję organ pierwszej instancji naruszył art. 53 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm. - zwanej dalej p.o.ś.), ponieważ Starosta uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia przed upływem 21-dniowego terminu na składanie uwag i wniosków. Organ ten pominął również fakt, że uzupełnienie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko zostało złożone po dacie opublikowania obwieszczenia o możliwości zapoznania się z raportem i składania do niego uwag i wniosków. Organ pierwszej instancji naruszył również art. 56 ust. 2 pkt 3 p.o.ś. w związku z § 4 pkt 3 litera e) uchwały Rady Miasta z dnia 24 kwietnia 2003 r., Nr VII/65/2003 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Osiedle W. sektor E w P., gdyż nie zobowiązał inwestora do dokonania nasadzeń wskazanych w planie gatunków drzew i krzewów.

Ponadto Kolegium stwierdziło, że Prezydent Miasta nie przeanalizował akt sprawy zakończonej decyzją Starosty z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie uciążliwości powstających w związku z eksploatacją stacji paliw i myjni samochodowej należących do skarżącej Spółki. Organ ten nie ocenił również należycie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji hałasu.

Na powyższą decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł inwestor [...] Spółka z o.o. w P., kwestionując stanowisko organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji naruszył prawo we wskazany przez Kolegium sposób.

Rozpoznając po raz pierwszy sprawę tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010 r. (sygn. akt II SA/Lu 61/10) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r.

Zdaniem Sądu niezasadne jest stanowisko Kolegium, zgodnie z którym organ pierwszej instancji nie zebrał całości materiału dowodowego w sprawie i nie ocenił należycie przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd wskazał, że raport taki musi być sporządzony przez osobę posiadającą wyspecjalizowaną wiedzę. Kwestionowanie jego zawartości dopuszczalne jest więc jedynie w sytuacji przedstawienia odmiennej opinii innej osoby posiadającej stosowną wiedzę. Kolegium działające jako organ administracji publicznej nie posiada natomiast specjalistycznej wiedzy wymaganej do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zatem – w ocenie Sądu – jeśli organ powziął wątpliwości co do treści części raportu mógł te zapisy zakwestionować tylko na podstawie wiedzy osoby posiadającej stosowne uprawnienia zawodowe i kwalifikacje. Nadto zdaniem Sądu, treść i wnioski zawarte w raporcie są spójne i logiczne, zaś zastosowane obliczenia nie nasuwają zastrzeżeń co do ich poprawności.

Sąd podniósł również, że w sytuacji gdy Kolegium uznało, że do sprawy powinny zostać dołączone akta postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie uciążliwości powstających w związku z eksploatacją stacji paliw i myjni samochodowej należących do skarżącej spółki, to powinno było to uczynić w toku postępowania odwoławczego (art. 136 k.p.a.).

Zdaniem Sądu organ pierwszej instancji (wbrew twierdzeniom Kolegium) nie naruszył także art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 p.o.ś., poprzez to, że przed upływem 21-dniowego terminu do składania uwag i wniosków Starosta uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia.

Ponadto Sąd nie podzielił oceny Kolegium odnośnie naruszenia art. 56 ust. 2 pkt 3 p.o.ś. w związku z § 4 pkt 3 litera "e" uchwały Rady Miasta z dnia 24 kwietnia 2003 r. Obowiązki wynikające z przywołanych przepisów inwestor będzie zobowiązany wypełnić dopiero w kolejnych etapach prowadzonego procesu budowlanego, a więc przede wszystkim w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od tego wyroku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez tut. Sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwiony uznał bowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mianowicie zdaniem Sądu kasacyjnego wadliwe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji co do braku kompetencji organu odwoławczego do kwestionowania ustaleń raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W tym zakresie Sąd kasacyjny za prawidłowe uznał stanowisko Kolegium odnośnie prawidłowości sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wskazał, że raport może sporządzić każdy, brak jest bowiem ustawowego obowiązku, że musi to być biegły pod warunkiem tylko, że raport opracowany przez dany podmiot spełnia ustawowe wymagania określone w szczególności w art. 52 p.o.ś. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie potrzeba wiedzy specjalistycznej, aby stwierdzić, że ustalenia raportu dotyczące oceny oddziaływania, w zakresie ochrony środowiska przed hałasem budzą wątpliwości zarówno co do przyjętej metody obliczenia mocy akustycznej planowanej inwestycji, sposobu, jak i zakresu przeprowadzonych pomiarów poziomu hałasu. Poza tym – zdaniem Sądu – streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie w odniesieniu do hałasu jest niewyczerpujące oraz niespójne z uzupełnieniem raportu i z jego częścią graficzną.

Ponadto w ocenie Sądu kasacyjnego, słusznie Kolegium w swojej decyzji wskazało, że w sposób niewystarczający ustalono stan faktyczny w sprawie w zakresie stanu akustycznego planowanej inwestycji, co uzasadniało uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W aktach sprawy brak jest bowiem wyjaśnień odnoszących się do tła akustycznego, które tworzą wszystkie dźwięki występujące w danym punkcie pomiarowym, a które nie pochodzą z zakładu, instalacji, urządzeń aktualnie badanych. W szczególności Sąd zwrócił uwagę na usytuowanie obok inwestycji drogi wojewódzkiej nr 824 Ż.-P.-O. L.-J.-A., która może mieć wpływ na poziom hałasu oraz na brak w raporcie ustaleń pomiarów poziomu hałasu przy drzwiach otwartych stacji, co również może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie.

W ocenie Sądu kasacyjnego niezbędne jest również przeprowadzenie dokładnych pomiarów poziomu hałasu, uwzględniających usytuowanie budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr 1349, mogącego stanowić ekran akustyczny tłumiący fale akustyczne pochodzące z działki nr 1350.

Wskazując na powyższe Sąd kasacyjny uznał, że (wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji) konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Przede wszystkim ustalenia raportu zawierają istotne braki i nieprawidłowości w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed hałasem. Organ odwoławczy nie mógł natomiast sam dokonać uzupełnienia materiału dowodowego w omawianym zakresie i prawidłowo uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzja ta została bowiem wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny (wskazany powyżej) do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a.). Zdaniem Sądu kasacyjnego nie ulega wątpliwości, że w sprawie należy od nowa przeprowadzić analizę oceny akustycznej inwestycji z ewentualnym udziałem rzeczoznawcy w postępowaniu przed organem administracji oraz ewentualnie zarządzić rozprawę administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę ponownie, zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując po raz kolejny do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w punkcie wyjścia należy odnotować, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że przedmiotowa sprawa została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/10, wydanego na skutek skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Lublinie z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 61/10. Ma to takie znaczenie, że obecnie w sprawie zastosowanie znajduje art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., Poz. 270) - dalej jako "p.p.s.a.", w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia ta obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

Przy czym, związanie to odnosi się nie tylko do sądu rozpoznającego sprawę ponownie, lecz również do organu administracji publicznej, którego rozstrzygnięcie zostało poddane kontroli sądowoadministracyjnej w ramach danej sprawy. Niewątpliwie także organ w niniejszej sprawie ma więc obowiązek bezwzględnego zastosowania się do wszelkich wskazówek Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszących się do dalszego przebiegu postępowania, a jakiekolwiek odstępstwo w tym zakresie stanowiłoby niedopuszczalną polemikę z prawomocnym orzeczeniem sądowym i byłoby możliwe jedynie w przypadku zmiany okoliczności faktycznych lub przepisów prawnych przyjętych za jego podstawę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2000 r., sygn. I SA/Ka 2408/98 - Lex nr 44392 i z dnia 6 września 2001 r., sygn. III SA 3377/00 - Lex nr 54000).

Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma więc całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Jeżeli zatem, rozpoznając sprawę po raz pierwszy, Sąd pierwszej instancji ocenił zaskarżoną wskutek skargi wniesionej do tego Sądu decyzję jako naruszającą przepisy prawa, a Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten zakwestionował, to ocena ta przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest wiążąca dla Sądu pierwszej instancji rozpoznającego sprawę ponownie.

W tej sytuacji Sąd meriti nie mógł rozpoznawać sprawy tylko w granicach art. 134 i 135 p.p.s.a. z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że Sąd rozpoznając obecnie sprawę ze skargi [...] Spółki z o.o. nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r. zobowiązany jest wykładnię prawa tam przedstawioną przyjąć.

Podzielając zatem opinię Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w niniejszej sprawie należało uznać, że będąca przedmiotem kontroli decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa, co skutkuje oddaleniem skargi.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy uprawniony był do wydania decyzji o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, czyli tzw. decyzji kasacyjnej wymienionej w art. 138 § 2 k.p.a.. Stosownie bowiem do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przedmiotem postępowania odwoławczego prowadzonego przez organ odwoławczy nie jest weryfikacja decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, lecz ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) gwarantującą stronie prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

W ocenie Sądu na tak sformułowane pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.

Mianowicie, zgodnie z treścią stanowiącego podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy."

Przesłanka dopuszczalności wydania takiej "kasacyjnej" decyzji związana jest zatem z kwestiami dowodowymi. Organ odwoławczy, jakkolwiek jest organem merytorycznie orzekającym w sprawie, ma ograniczone uprawnienia do prowadzenia postępowania dowodowego, co ma związek z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić tylko dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów. Natomiast gdy zakres koniecznego uzupełnienia jest znaczny, lub też postępowanie dowodowe wymaga ponownego przeprowadzenia w całości, organ odwoławczy winien zastosować art. 138 § 2 k.p.a.

Zatem istota decyzji kasacyjnej wyraża się przede wszystkim w tym, że w wyniku orzeczenia organu drugiej instancji nie następuje merytoryczne załatwienie sprawy. Wydanie decyzji kasacyjnej oznacza wyłącznie stwierdzenie przez organ odwoławczy na podstawie dostrzeżonych wadliwości postępowania i samej decyzji organu pierwszej instancji, że zaskarżone rozstrzygnięcie sprawy dokonane przez organ pierwszej instancji nie może stać się ostateczne. Konsekwencją tego stanowiska jest uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Kontrolowana przez Sąd decyzja czyni zadość ww. wymogom. Zgodzić się bowiem należy z organem odwoławczym, że w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji celem jego uzupełnienia poprzez dokonanie wymaganych przepisami prawa działań i czynności.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek skarżącej Spółki o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji obsługi pojazdów wraz z zapleczem", której podstawę prawną stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2008 r.).

Zgodnie z art. 46 ust. 1 p.o.ś., realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, 2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar – jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stosownie natomiast do § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które ma zastosowanie w niniejszej sprawie, stacje obsługi lub remontowe środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i pkt 45, zostały zaliczone do przedsięwzięć, które mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

W niniejszej sprawie inwestor zgodnie z nałożonym na niego obowiązkiem taki raport sporządził. Raport zaś powinien zawierać m.in. wskazanie oddziaływania na środowisko, a w szczególności na ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę i powietrze oraz powierzchnię ziemi. W tej sytuacji nie tylko uprawnieniem, ale wręcz obowiązkiem organu jest weryfikacja i ocena przedłożonego przez inwestora raportu. Kompetencji tej nie pozbawia organu brak wiedzy specjalistycznej nierzadko wymaganej do jego sporządzenia. Jednak w omawianej sprawie nie potrzeba wiedzy specjalistycznej, aby stwierdzić, że ustalenia raportu dotyczące oceny oddziaływania, w zakresie ochrony środowiska przed hałasem budzą wątpliwości zarówno co do przyjętej metody obliczenia mocy akustycznej planowanej inwestycji, sposobu, jak i zakresu przeprowadzonych pomiarów poziomu hałasu. Poza tym streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie w odniesieniu do hałasu jest niewyczerpujące oraz niespójne z uzupełnieniem raportu i z jego częścią graficzną. Ponadto złożone uzupełnienie raportu w znacznej części stanowi jedynie powtórzenie danych i informacji z raportu przedstawionego wcześniej. Na mapce załączonej do uzupełniania raportu nie ma także zaznaczonych punktów pomiarów poziomu hałasu, na które w uzasadnieniu uzupełnienia raportu powołuje się jego autor.

Zgodzić się zatem należy z organem odwoławczym, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiocie emitowanego hałasu wymaga ponownego zbadania. Głównie czy hałas emitowany przez stację paliw z myjnią samochodową łącznie ze stacją obsługi nie będzie powodował przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na działkach sąsiednich. Dokonując zaś wyboru metody i zakresu pomiaru poziomu hałasu, należy uwzględnić regulacje prawne zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), w którym są określone sposoby przeprowadzania pomiarów poziomu hałasu przy uwzględnieniu tła akustycznego, jak i kryteria lokalizacji punktów pomiarowych. Wskazane zaś przez autora operatu metody obliczania nie funkcjonują w obrocie prawnym oraz nie są wiążące dla organów administracyjnych i sądu administracyjnego. Natomiast powyższe rozporządzenie stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa i powinno być uwzględnianie w pierwszej kolejności już na etapie sporządzania raportu, z uwagi na brak innej regulacji w omawianym zakresie.

Dokonując ustaleń w zakresie stanu akustycznego planowanej inwestycji, należało także uwzględnić tło akustyczne przedsięwzięcia w postaci drogi wojewódzkiej nr 824 Ż.-P.-O. L.-J.-A., która może mieć wpływ na poziom hałasu. Jakkolwiek w uzupełnieniu raportu podniesiono, że "warunki akustyczne kształtowane są zasadniczo przez hałas komunikacyjny emitowany z drogi komunikacyjnej", to jednak poza tym twierdzeniem brak w raporcie konkretnych obliczeń i wyjaśnień, czy to źródło hałasu ma wpływ na emitowany hałas dla planowanego obiektu. Ponadto brak jest w raporcie ustaleń pomiarów poziomu hałasu przy drzwiach otwartych stacji, co również może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie.

Ponadto nie bez znaczenia jest okoliczność posadowienia budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr 1349, który może pełnić funkcję ekranu akustycznego tłumiącego fale akustyczne pochodzące z działki nr 1350. W celu ustalenia znaczenia przedmiotowego budynku niezbędne jest, przeprowadzenie dokładnych pomiarów poziomu hałasu, uwzględniających w przypadku tego budynku jego usytuowanie i materiały, z których jest wykonany.

Zasadnie zatem podkreślił organ odwoławczy, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest uzupełnienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skoro zaś przedmiotowe postępowanie nie mogło być uzupełnione przez organ odwoławczy bez zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania i zachodziła konieczność przeprowadzenia nowego postępowania wyjaśniającego w części określonej przez organ odwoławczy, to był on zobligowany na mocy art. 138 § 2 k.p.a. wydać decyzję uchylającą rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Uwzględniając podaną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.