Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 702/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 listopada2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2009 roku przy udziale --- sprawy ze skargi D. G. i R. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 149 par. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia [...], Nr [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...], którą odmówiono D. i R. małżonkom G. wydania pozwolenia na użytkowanie ubikacji zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...], w miejscowości P., w gminie P..

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez R. G. i D. G., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., decyzją z dnia [...], znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, zaś postanowieniem z tej samej daty zawiadomił strony odwołujące się, iż żądanie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w powyższej sprawie (zawarte w odwołaniu) powinno być wniesione odrębnym podaniem do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.

W dniu 21 kwietnia 2009 roku R. i D. małżonkowie G. nadali w urzędzie pocztowym wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną na wstępnie decyzją z dnia [...].

W następstwie rozpoznania powyższego wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 58 par. 1 i 2, art. 59 par. 2 oraz art. 140 k.p.a. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu swego orzeczenia organ wskazał, że w dniu 4 lutego wpłynął, przekazany przez organ pierwszej instancji, wniosek R. i D. G. z dnia 21 stycznia 2009 roku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy wskazali art. 145 par. 5 k.p.a. podnosząc, iż decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji, w zakończonym wskazaną decyzją postępowaniu, wydane zostały na podstawie ustaleń opartych na błędnie spisanych oświadczeniach właścicieli sąsiedniej działki nr [...] i świadków. Następnie organ, po przytoczeniu opisanego powyżej przebiegu postępowania administracyjnego, stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawcy nie uprawdopodobnili, iż uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy, zaś wniosek o przywrócenie terminu złożyli z uchybieniem siedmiodniowego terminu przewidzianego art. 58 k.p.a. Nadto tenże wniosek został złożony bez jednoczesnego dopełnienia czynności, dla której dokonania termin nie został zachowany, bowiem wniosek o wznowienie postępowania złożono w dniu 4 lutego 2009 roku, a wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia w dniu 23 kwietnia 2009 roku.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli D. i R. małżonkowie G., wnosząc o jego uchylenie oraz o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnili, że nie zgadzają się z zaskarżonym postanowieniem. Podkreślili, iż bezspornym jest w tej sprawie, że w kwestii terminu zakończenia budowy na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości P. pojawiły się nowe okoliczności wynikające z zeznań świadków K. S. i nieżyjącego już S. P. Skarżący podnieśli, iż zeznania tych świadków zostały "błędnie zapisane i przyjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P.".

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd – nie przejmując sprawy do merytorycznego jej rozpoznania – bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na postanowienie:

1. uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.). Przepis art. 58 k.p.a. stanowi, iż w razie uchybienia terminu zakreślonego dla dokonania określonej czynności, należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Niedopuszczalne jest przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu.

W tak opisanym stanie prawnym – jako usprawiedliwioną – należy ocenić konkluzję organu administracji, iż brak jest podstaw do tego aby przywrócić stronie skarżącej termin do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją odmawiającą wydania pozwolenia na użytkowania obiektu budowlanego.

Nie ulega wątpliwości, iż już w dniu 21 stycznia 2009 roku – skarżący składając Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu w P. podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją odmawiającą wydania pozwolenia na użytkowania obiektu budowlanego podnieśli okoliczności, które ich zdaniem miały uzasadniać potrzebę wznowienia postępowania w tej sprawie. Okolicznościami tymi miały być w istocie dowody z zeznań świadków. W późniejszych wystąpieniach strony skarżącej – w tym również po złożeniu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu – nie pojawiają się inne okoliczności faktyczne, tak dla uzasadnienia podania o wznowienie postępowania, jak i wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Nawet zatem gdyby założyć, a założenie to ma charakter czysto hipotetyczny, iż okolicznością, która uzasadniała wniosek o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest powzięcie przez skarżących wiadomości o istnieniu w sprawie nowych okoliczności, to od najpóźniejszego momentu, kiedy skarżący mięli pełną świadomość owej okoliczności, to jest od dnia 21 stycznia 2009 roku, do momentu złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, co nastąpiło w dniu 18 marca 2009 roku, po wielokroć upłynął siedmiodniowy termin zakreślony dla możliwości skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Konkludując wypada wskazać, iż już tylko powyższa konstatacja uzasadniała odmowę przywrócenia uchybionego terminu i tym samym czyniła poprawnym rozstrzygnięcie organu administracji.

Jak już to zostało wskazane, powyższe rozważania, tyczące zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, miały – w realiach niniejszej sprawy – charakter czysto teoretyczny, bowiem dla możliwości ustalenia początkowej daty biegu owego siedmiodniowego terminu konieczne jest występowanie – niezawinionych przez stronę – okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie określonej czynności w prawem przepisanym terminie.

Analizując powyższą przesłankę zasadnie organ administracji konstatował, że strona skarżąca w ogóle nie wskazała, jaka to przeszkoda uniemożliwiła jej złożenie podania o wznowienie postępowania w prawem zakreślonym terminie. Bez wątpienie przeszkodą tą nie mogą być okoliczności związane z pojawieniem się w sprawie nowych dowodów. Okoliczności te bowiem mogą stanowić podstawę dla domagania się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną – na co zresztą strona się powoływała – ale nie mogą być jednocześnie uznawane za przeszkodę do terminowego złożenia owego podania, bowiem sama możliwość wznowienia postępowania warunkowana jest między innymi zachowaniem przez stronę terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, liczonego od momentu ujawnienia się okoliczności mogących stanowić podstawę do owego wznowienia.

Tym samym słusznie podniósł organ administracji, iż skarżący w toku postępowania wywołanego wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu nie powoływali się na takie okoliczności, które wskazywałyby na istnienie przeszkody do terminowego złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, a to również przesądza o tym, że kontrolowane w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie uznać wypada za prawidłowe.

Krytycznie natomiast należy ocenić ten fragment uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, który odnosi się do niezłożenia przez skarżących, jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, tegoż podania. Wypada w tym zakresie wskazać, iż skarżący wcześniej niż przedmiotowy wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, złożyli już w organie właściwym to jego załatwienia, podanie o wznowienie postępowania. Tym samym wypadało uznać, iż spełniony został warunek jednoczesnego dokonania czynności, do wykonania której odnosił się wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Gdyby zaś organ powziął wątpliwości co do tego, czy wniosek o przywrócenie uchybionego terminu odnosi się do złożonego już podania o wznowienie postępowania, to winien się zachować stosownie do treści art. 64 ust. 2 k.p.a. i wyznaczyć stronie termin do usunięcia braków wniesionego podania. Skoro jednak organ tak nie uczynił, to wypada skonstatować – w świetle tego co zostało wyżej powiedziane – że przedmiotowy wniosek uznał za kompletny. Uwagi organu na powyższy temat, aczkolwiek ocenić wypada krytycznie, to jednak nie mają one wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia

Mając na uwadze wszystko co zostało dotychczas zaprezentowane stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienia jest zgodne z prawem. Dlatego z mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.

M.O.