Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 790/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 145 par 1 pkt 4  w zw z art 28
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: oraz 61 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 marca 2022 r. znak SKO.ZP/415/467/2021 w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania o ustalenie warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 marca 2022 r. znak SKO.ZP/415/467/2021 orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa sygn. AU-2/6730.6/10/2021 z dnia 29 września 2021 r. orzekającej o umorzeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa sygn. AU- 2/6730.2/536/2020 z dnia 29 września 2020 r. orzekającą o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "utwardzenie terenu, budowa drogi wewnętrznej oraz ogólnodostępnych miejsc postojowych na działkach nr [...], [...] obr[...] jedn. ewid. P. przy ul. [...] w K. ". W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Co za tym idzie, pojęcie strony musi być związane z istnieniem interesu prawnego, który nadto musi być aktualny i obiektywnie sprawdzalny. Własny interes prawny musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu na sferę prawną osoby, nie pozwala na uznanie jej za stronę. O istnieniu interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym świadczy ustalenie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu dla zaspokojenia własnej potrzeby. Status procesowy strony powstaje, gdy strona legitymuje się interesem prawnym pojmowanym jako publiczne prawo podmiotowe w postaci normy prawnej przyznającej jej określone korzyści, które mogą być realizowane przez wydanie decyzji. W postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy status strony przysługuje zawsze właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości objętej granicami wniosku, którzy zawsze mają swój interes prawny. Ponadto stronami w tych postępowaniach mogą być także właściciele i użytkownicy działek znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, o ile planowana inwestycja będzie oddziaływać na ich nieruchomości. W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym innych osób niż inwestor, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, zamiarem, oraz stopniem i zakresem uciążliwości oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.10.2021 r. sygn. II SA/Kr 789/21). Stan faktyczny sprawy oraz przebieg postępowania został dokładnie przedstawiony w decyzji organu I instancji. Wnioskodawczyni Pani M. S. , swój interes prawny do udziału w postępowaniu zakończonym opisaną na wstępie decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, jako strona tego postępowania, upatruje w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji względem nieruchomości, której jest właścicielem, wskazując, iż inwestycja wpłynie negatywnie na możliwość korzystania z prawa własności w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, gdyż będzie generować znacznie większy ruch kołowy oraz doprowadzi do parkowania w sąsiedztwie nieruchomości Wnioskodawcy znacznej liczby samochodów, co powodować będzie wzrost poziomu hałasu, spalin i zanieczyszczenia powietrza. Zdaniem Wnioskodawczyni, już sam fakt położenia Jej nieruchomości w bliskim sąsiedztwie wobec terenu inwestycji, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja i jednocześnie przy tej samej drodze publicznej ul. [...], przesądza o interesie prawnym Skarżącej do udziału w postępowaniu zakończonym sporną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu warunków zabudowy. przechodząc do weryfikacji, czy w przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni posiada interes prawny do udziału w postępowaniu zakończonym sporną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa, a zatem czy winna być stroną postępowania zakończonego tą decyzją. Kolegium wpierw wyjaśnia, iż przy ocenie związku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z interesami prawnymi właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim bądź dalszym sąsiedztwie, należy brać pod uwagę - jak to wyraźnie zaznacza orzecznictwo sądowe - zarówno charakter zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją ostateczną, jak również wielkość terenu inwestycji oraz odległości pomiędzy terenem inwestycji, a nieruchomościami znajdującymi się w otoczeniu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.10.2021 r. sygn. II SA/Kr 789/21 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 05 marca 2007 r., sygn. II SA/Kr 2384/03). W tym kontekście Kolegium stwierdza, że nieruchomość Wnioskodawczyni stanowiąca działkę nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P., nie znajduje się ani w bezpośrednim sąsiedztwie wobec terenu inwestycji, ani też nie znajduje się w sąsiedztwie pośrednim, ale oddzielonym od terenu inwestycji np. wyłącznie poprzez wąski sięgacz drogowy. Nieruchomość Wnioskodawczyni położona jest bowiem po przeciwnej stronie ul. [...] w stosunku do terenu inwestycji stanowiącego działki nr [...] i [...] obr. [...]. ewid. P. i jednocześnie w pewnym oddaleniu od terenu inwestycji. Jak bowiem ustalił Organ I instancji, a co potwierdza dokumentacja mapowa znajdują się w aktach sprawy, odległość terenu inwestycji od granic działki nr [...] obr[...] należącej do Pani M. S. w najbliższym punkcie wynosi ok. 22 m, natomiast ok. 32 m od budynku mieszkalnego Skarżącej położonego na tej działce (ul. [...]). Warto również mieć na uwadze, że przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją kubaturową, tak więc z tego powodu także zdaniem Kolegium trudno przyjąć, że mogłaby bezpośrednio oddziaływać na nieruchomość Skarżącej w sposób wpływający na możliwości zagospodarowania tej nieruchomości, czy uniemożliwiający zagospodarowanie nieruchomości, czy też ograniczający korzystanie z prawa własności - a tym samym w sposób skutkujący powstaniem po stronie właściciela działki nr [...] obr. [...] interesu prawnego do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Stąd też w ocenie Kolegium należy przyjąć, że przedmiotowa inwestycja nie wpływa na sposób zagospodarowania nieruchomości Skarżącej, tj. nie wpływa ani na ograniczenie korzystania z tej nieruchomości, ani w szczególności na sposób wykonywania prawa własności.

Na powyższą decyzję skargę złożyła M. S. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: k.p.a.] w zw. z art. 140 oraz art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny [tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm., dalej jako: Kodeks cywilny) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej jako: ustawa o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym) w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, lit. e i lit. f, pkt 2, pkt 3 oraz § 2, a także załącznikiem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku [tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 112, dalej jako: rozporządzenie w sprawie poziomów hałasu) - poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że Skarżąca nie posiada interesu prawnego - implikującego konieczność dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jako Strony postępowania - mimo że Skarżąca legitymuje się takim interesem prawnym, opartym o normy prawa materialnego (cywilnego oraz administracyjnego);

art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie

i bezzasadne uznanie, że Skarżąca nie legitymowała się interesem prawnym, stąd niemożliwe było prowadzenie wznowionego postępowania dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

art. 105 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że w przedmiotowej sprawie uzasadnione było wydanie decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania;

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy, a także naruszenie zasady prawdy materialnej i jej gwarancji;

art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej;

art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - niewyczerpujące i niejasne uzasadnienie skarżonej decyzji oraz nieprzekonywające wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi Organ kierował się wydając rozstrzygnięcie;

art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w zw. z art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm., dalej jako: ustawa o ocenach oddziaływania na środowisko) w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie wydania decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji (o odmowie wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu), mimo że Skarżąca powinna być stroną postępowania w tym przedmiocie, a wydana decyzja została wydana z wieloma kwalifikowanymi naruszeniami prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Za utrwalony w orzecznictwie można również uznać pogląd, zgodnie z którym stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy mogą być również właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, niesąsiadujący bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji (por. wyr. NSA z 10.1.2017 r., 11 OSK 1961/15, Legalis). Są to jednak wyjątki od reguły, mające uzasadnienie w konkretnej sprawie, co wynika najczęściej z uciążliwości planowanej inwestycji dla szerszego otoczenia, co organ powinien we własnym zakresie ustalić, nie ograniczając się w żadnym wypadku do wytyczonych przez inwestora granic oddziaływania inwestycji. W tym miejscu skarżący powołuje orzecznictwo sądów administracyjnych. W szczególności skarżący powołuje wyrok NSA w wyr. z 23.4.2008 r. (II OSK 467/07, Legalis), wskazujący, że przez nieruchomości sąsiednie należy rozumieć nie tylko działki gruntu bezpośrednio ze sobą graniczące, ale także nieruchomości nieposiadające wspólnej granicy, lecz pozostające w zasięgu swoich wpł3wów lub w związku gospodarczym (co może dotyczyć np. sytuacji, gdy nieruchomość nie graniczy bezpośrednio z działką objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, lecz jest obciążona służebnością gruntową na rzecz działki wnioskodawcy). O interesie prawnym właścicieli nie decyduje bowiem fakt, iż dwie działki bezpośrednio ze sobą graniczą, lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce Dla uznania za stronę postępowania wystarczy przy tym jedynie sam fakt oddziaływania inwestycji w przestrzeń objętą prawem do nieruchomości, a więc nie musi to być oddziaływanie przekraczające ustalone normy. Na podstawie dokonanej analizy orzecznictwa skarżąca wyciąga następujące wnioski . Po pierwsze, o interesie prawnym w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przesądzają: zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości - które powinny być szczegółowo i konkretnie określane. Po drugie, we wspomnianych postępowaniach - krąg stron winien być określany w jak najszerszym zakresie. Po trzecie, w analizowanych sprawach - interes prawny ma każda osoba, której własność może być objęta jakąkolwiek formą ingerencji inwestycji, w związku z wydaniem decyzji. Po czwarte, stronami postępowania mogą być nie tylko właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją, ale także podmioty, którym przysługuje prawo własności nieruchomości nieco oddalonych od terenu inwestycji, zaś wpływ ma być rozumiany szeroko jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i nieruchomości sąsiednie. Po piąte interes prawny w prawie administracyjnym może wynikać nie tylko z normy materialnoprawnej prawa publicznego, ale także norm materialnych innych dziedzin, w szczególności art. 140 k.c. Po szóste, ochrona interesu prawnego byłaby niepełna lub iluzoryczna gdyby właściciel nieruchomości w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mógł bronić swego interesu prawnego, lecz ochrona ta byłaby przerzucona na dalszy etap procesu inwestycyjno-budowlanego.

Skarżąca dostrzega więc postawy swojego interesu prawnego w art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 oraz art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, lit. e i lit. f, pkt 2, pkt 3 oraz § 2 rozporządzenia w sprawie poziomów hałasu. Organ niewłaściwe zastosował powyższe przepisy i bezzasadne uznał, że Skarżąca nie posiada interesu prawnego - implikującego konieczność dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem skarżonej decyzji stwierdza, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Ramy prawne rozpoznania skargi wyznacza ją przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p) oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) . Podkreślić należy, że skarżona decyzja zapadła w ramach nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, to jest wznowienia postepowania z uwagi na przesłankę braku udziału strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "utwardzenie terenu, budowa drogi wewnętrznej oraz ogólnodostępnych miejsc postojowych na działkach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. P. przy ul. [...] w K. ". Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 w sprawie zakończonej decyzja ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W toku wznowionego postępowania organ zarówno I, jak i II instancji zasadnie skupiły się na badaniu, czy skarżąca posiada przymiot strony w myśl art. 28 k.p.a. oraz czy w związku z tym zasadny jest zarzut braku udziału w postępowaniu. Ocena tego ostatniego zarzutu wymaga skupienia uwagi na tym, czy w istocie skarżącej przysługiwał przymiot strony. Wyżej wymienione przepisy wyznaczają ramy sądowej kontroli skarżonej decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Tut. Sąd nie kwestionuje poglądów wyrażonych w orzecznictwie i doktrynie w przedmiocie pojęcia strony postępowania, które zostały obszernie przytoczone w skardze, a tut. Sąd je w pełni podziela. W szczególności tut. Sąd nie neguje tego, iż źródłem interesu prawnego mogą być nie tylko normy prawa materialnego administracyjnego, ale także cywilnego, w szczególności art. 140 k.c. Nie kwestionowanym jest także stanowisko, że stroną postępowania w sprawach warunków zabudowy mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza bowiem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Rzeczą Sądu w niniejszej sprawie jest ocena, czy zasięg odziaływania inwestycji uzasadnia przyznanie skarżącej statusu strony w przedmiotowym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.

Planowane zamierzenie inwestycyjne polegać ma na utwardzeniu terenu, budowa drogi wewnętrznej oraz ogólnodostępnych miejsc postojowych na działkach nr [...], [...] obr. [...]. ewid. P. przy ul. [...] w K. . Szczegółowo zamierzenie inwestycyjne zostało przedstawione ma znajdujących się w aktach sprawy załącznikach graficznych (karta nr 27 -31 administracyjnych akt sprawy). Działka skarżącej nr [...], jak wynika z administracyjnych akt sprawy, nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Zauważyć także należy, że wprawdzie od granicy działki inwestowanej działka skarżącej znajduje się w odległości dwudziestu paru metrów (ok.22), to jednak budynek mieszkalny znajduje się w odległości trzydziestu paru metrów (ok. 32), co jak słusznie wskazuje organ II instancji potwierdza dokumentacja mapowa w aktach sprawy, w szczególności k. 27-31 administracyjnych akt sprawy). Niekwestionowanym faktem jest wprawdzie, że pojawienie się nowej inwestycji będącej parkingiem wraz ze zjazdem z ul. [...] będzie generowało dodatkowy ruch samochodowy, jednakże z administracyjnych akt sprawy nie wynika, aby skala zamierzenia inwestycyjnego, a co za tym idzie uciążliwości z nim związane wykraczały poza uciążliwości związane urbanizacją tych terenów. Charakter inwestycji wskazuje jednoznacznie na to, że nie wpłynie ona na wykonywanie prawa własności na działce nr [...], w szczególności pozostanie bez wpływu na istotę prawa własności w jakiś szczególny sposób, który uzasadniałby przyznanie właścicielom tej działki statusu strony (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. II SA/Kr 553/16). Tym samym tut. Sąd podziela stanowisko zajęte przez organy obu instancji. Wobec tego za nieuzasadnione należy uznać zarzuty podniesione w skardze w pkt 1, 2, 4, 5, 6. Organy obu instancji dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym, aby ocenić legitymacje skargową, a motywy rozstrzygnięcia w ocenie tut. Sądu zostały jasno przedstawione w uzasadnieniu zarówno decyzji organu I, jak i II instancji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 105 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania zamiast decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej zauważyć należy, co następuje. Przesłanka wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie był brak czynnego udziału strony w postępowaniu. Wydanie merytorycznej decyzji (na podstawie art. 151 k.p.a.) we wznowionym postępowaniu w przypadku tej przesłanki jest możliwe dopiero wówczas, gdy ustalone zostanie, że w istocie podmiotowi wnioskującemu o wznowienie postępowania służy status strony. Dlatego kwestia legitymacji wnioskodawcy w świetle art. 28 k.p.a. jest zagadnieniem poprzedzającym rozstrzygniecie co do meritum. Wyjątkowo, jeżeli brak statusu strony jest oczywisty, możliwe jest wydanie rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania. Z reguły jednak kwestia ta podlega badaniu już w ramach wznowionego postępowania. Jeśli wynik tego badania będzie negatywny (t.j. z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący stroną postępowania) postępowanie takie powinno zostać umorzone, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zatem sposób rozstrzygnięcia organów był prawidłowy.

Odnosząc się z kolei do zarzutów opisanych w pkt 7 skargi stwierdzić należy, że z uwagi na prawidłowe umorzenie postępowania z przyczyn podmiotowych, zarzuty te, odnoszące się wprost do samej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, nie mogą zostać wzięte pod uwagę.

Sądowa kontrola skarżonej decyzji nie wykazała przesłanek do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, ani też nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a została oddalona.