Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 9/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 105, art. 106, art. 107
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 15 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. A. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku M. A. z dnia 29 czerwca 2017 roku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 30 dnia od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. A. kwotę 597,- (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 5. w pozostałym zakresie oddala skargę. e.o.


UZASADNIENIE

M. A. A. wniósł od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Skarżący złożył 29 czerwca 2017 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. . Wniosek zawierał braki formalne, tj. konieczność osobistego stawiennictwa celem pobrania odcisków linii papilarnych, okazanie oryginału ważnego dokumentu podróży, potwierdzenia dokonania opłaty skarbowej w wysokości 440 zł za ww. zezwolenie oraz prawidłowo wypełnionego załącznika nr 1, tj. kompletnie wypełnionego i podpisanego przez pracodawcę lub w przypadku podpisu na str. 4 załącznika przez osobę upoważnioną do reprezentowania pracodawcy okazania odpowiedniego upoważnienia.

W dniu 31 sierpnia 2017 r. organ wezwał pełnomocnika cudzoziemca do uzupełnienia ww. braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało odebrane 4 września 2017 r., termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął 11 września 2017r.

5 września 2017 r. do organu złożono m.in. załącznik nr 1 dotyczący pracodawcy A Sp. z o.o. z siedzibą w M. podpisany przez I. T. wraz z odpisem KRS oraz uzupełniono pozostałe braki formalne wniosku.

Następnie 24 października 2017 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego z tej samej daty, w której oświadczył, że cudzoziemiec zmienił spółkę, w której będzie zatrudniony na B Sp. z o.o. z siedzibą w M. Do pisma załączono umowę o pracę, informację starosty oraz załącznik nr 1 podpisany przez R. K. .

W kolejnym piśmie z 27 października 2017 r. pełnomocnik cudzoziemca wyjaśnił, że z jego winy do sprawy załączono dokumenty dotyczące pracodawcy A Sp. z o.o. z siedzibą w M. . Wskazano, że w najkrótszym czasie do akt sprawy załączone zostaną właściwe dokumenty i strona wnosi o nieuwzględnianie ich w postępowaniu.

Pismem z 3 listopada 2017 r. organ zawiadomił cudzoziemca o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w związku z niezłożeniem kompletnie wypełnionego i podpisanego przez pracodawcę załącznika nr 1 (zawiadomienie doręczono 9 listopada 2017 r.).

16 listopada 2017 r. wpłynął do organu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, w którym wskazano, że uchybienie terminu nastąpiło z winy przyszłego pracodawcy A Sp. z o.o. Podkreślono, że 24 października 2017 r. do organu wpłynęło pismo z dokumentami informujące o nowym pracodawcy. Strona nie mając wiedzy o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia dokonała zmiany pracodawcy i załączyła dokumenty.

W dniu 2 lutego 2018 r. do organu wpłynęła umowa cudzoziemca zawarta z przyszłym pracodawcą, tj. C Sp. z o.o. w P. z załącznikiem nr 1 i informacją starosty.

W odpowiedzi na wniosek o przywrócenie terminu z 16 listopada 2017 r. organ wezwał cudzoziemca do dostarczenia prawidłowo wypełnionego załącznika nr 1. Wezwanie doręczono 19 marca 2018 r., termin do uzupełnienia braku upłynął 26 marca 2018 r.

W piśmie z 26 marca 2018 r. pełnomocnik cudzoziemca odpowiadając na powyższe wezwanie wskazał, że cudzoziemiec zmienił pracodawcę na C Sp. z o.o. w P. i załączył dokumenty dotyczące tego pracodawcy.

Pismem z 19 lipca 2018 r. organ zawiadomił cudzoziemca o pozostawieniu bez rozpoznania prośby o przywrócenie terminu z powodu niezłożenia załącznika nr 1 do wniosku dotyczącego firmy A Sp. z o.o. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Pismem z 15 stycznia 2019 r. cudzoziemiec zawiadomił organ o zmianie miejsca zamieszania: Ł., ul. D 4/6.

23 października 2020 r. do Wojewody [..] wpłynął kolejny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku z 29 czerwca 2017 r., wskazując, że deklarowana zmiana pracodawcy nie stanowi braku formalnego wniosku uniemożliwiającego merytoryczne odniesienie się do wniosku strony.

W związku z pismem cudzoziemca z 15 stycznia 2019 r. o zmianie miejsca zamieszkania Wojewoda [...] pismem z 19 listopada 2020 r., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał wniosek skarżącego do Wojewody [...] (akta wpłynęły do [...]UW w Ł. 8 grudnia 2020 r.).

W dniu 11 grudnia 2020 r. (ePUAP) oraz w dniu 15 grudnia 2020 r. (wersja papierowa) wpłynęło uzupełnienie prośby o przywrócenie terminu z 20 października 2020 r. wraz z pismem dotyczącym adresu do korespondencji. W ocenie pełnomocnika zmiana deklarowanego pracodawcy nie stanowi braku formalnego wniosku uniemożliwiającego jego merytoryczne załatwienie.

Pismem z 5 stycznia 2021 r. Wojewoda [...] poinformował cudzoziemca o zakończeniu postępowania przez Wojewodę [...] i możliwości wglądu w akta sprawy (w odpowiedzi na wniosek o wgląd w akta sprawy z dnia 28 grudnia 2020 roku - e-PUAP).

14 stycznia 2021 r. do organu wpłynęło ponaglenie.

Natomiast 27 stycznia 2021 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1) art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. przez ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania administracyjnego z naruszeniem terminów do załatwienia sprawy administracyjnej, co doprowadziło do bezzasadnego wydłużenia postępowania w niniejszej sprawie o ponad miesiąc oraz doprowadzenia do utraty przez skarżącego tytułu do wykonywania pracy;

2) art. 7 k.p.a. przez działanie przeciwko interesowi strony postępowania w wyniku przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego;

3) art. 8 § 1 k.p.a. przez nieprowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie bezczynności Wojewody [...],

2) zobowiązanie organu do udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie jednego tygodnia od dnia uprawomocnienia się wyroku stwierdzającego bezczynność,

3) stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4) orzeczenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł,

5) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, a w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że 27 marca 2018 r. Wojewoda [...] dysponował materiałem dowodowym, wskazującym na spełnienie przez M. A. A. przesłanek koniecznych do skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i prace na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wydania decyzji zgodnej z przedstawionym żądaniem. Do akt sprawy złożony zostało prawidłowo podpisany załącznik nr 1.

W dniu 19 listopada 2020 r. Wojewoda [...] stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał wniosek wraz z aktami sprawy Wojewodzie [...]. Skarżący wskazał, że Wojewoda [...] do dnia wniesienia skargi nie podjął żadnej czynności administracyjnej w przedmiocie wszczęcia postępowania i wyznaczenia terminu wydania decyzji. W ocenie skarżącego na dzień złożenia przedmiotowej skargi bezczynność organu w niniejszej sprawie trwa ponad miesiąc. Organ I instancji nie podjął wymaganych czynności administracyjnych w niniejszej sprawie. Pomimo bezskutecznego upływu ustawowego terminu do załatwienia sprawy w toku postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] nie wyznaczył terminu wydania decyzji, nie poinformował także skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie, ani wyznaczeniu nowego terminu wydania decyzji. Powyższe stanowi długotrwałe naruszane art. 35 oraz art. 36 k.p.a.

Podkreślono, że 20 października 2020 r. pełnomocnik wnioskodawcy wniósł prośbę o przywrócenie terminu. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem, uzupełnienie braków formalnych pisma dokonane po terminie, ale przed wysłaniem zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania, nie uprawnia organu do zastosowania art. 64 k.p.a., tj. pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., tytułem rekompensaty w wysokości 5.000,00 zł na rzecz skarżącego wskazano, że kwota stanowi szacowaną równowartość utraconego dochodu, który skarżący mógłby uzyskać, wykonując pracę po wszczęciu przez organ przedmiotowego postępowania i wydaniu decyzji zgodnej z żądaniem przedstawionym we wniosku. Podkreślono, że wobec bezczynności Wojewody [...], a następnie Wojewody [...], mającej swój wyraz w niewszczęciu postępowania w ustawowym terminie, czego bezpośrednim skutkiem jest nieotrzymanie przez skarżącego decyzji w przedmiocie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skarżący ponosić musiał negatywne skutki powyższego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego pismo Wojewody [...] z 7 marca 2018 r. nie było postanowieniem o przywrócenie terminu, a jedynie wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych prośby o przywrócenie terminu.

Odnosząc się do wskazanego w treści skargi roszczenia cudzoziemca w przedmiocie wypłacenia stronie grzywny w wysokości 5.000,00 zł, organ wyjaśnił, że sam fakt złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie oznacza, że cudzoziemiec uzyska decyzję udzielającą takiego zezwolenia, a co za tym idzie możliwości podjęcia zatrudnienia. Niezależnie od powyższego Wojewoda [...] nie pozostawał w bezczynności, w związku z powyższym żądanie przyznania skarżącemu jakiejkolwiek rekompensaty jest nieuzasadnione.

Zdaniem organu nie pozostawał w bezczynności. Nie mógł rozpatrzeć wniosku z 23 października 2020 r. o przywrócenie terminu, ponieważ wniosek o przywrócenie terminu z 16 listopada 2017 r. Wojewoda [...] pozostawił bez rozpoznania, a czynność ta nie została przez stronę podważona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W niniejszej sprawie skarżący wyczerpał środki zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego, czyniąc zadość art. 53 § 2b p.p.s.a., tj. skarga została wniesiona po uprzednim złożeniu ponaglenia, które skierowane zostało do właściwego organu.

Na wstępie wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej przedmiotem kontroli sądu nie jest określony akt lub czynność, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu, czy też spowodowana była przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany.

Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje być w bezczynności.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie skarżący uczynił bezczynność Wojewody [...] w rozpatrzeniu wniosku skarżącego złożonego 29 czerwca 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dokonując kontroli zarzucanej przez skarżącego bezczynności w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Podkreślenia wymaga, że skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy do Wojewody [...], lecz w trakcie prowadzonego postępowania nastąpiła zmiana właściwości organu, w związku ze zmianą miejsca zamieszkania skarżącego (k. 94 akt admin.). Wojewoda [...] na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał wniosek skarżącego do Wojewody [...], który stał się właściwy do załatwienia wniosku strony.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt I OPS 2/13; publ. ONSAiWSA 2014/1/2) pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. W uchwale tej wyjaśniono także, iż od czynności takiej nie przysługuje żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia regulowanych w k.p.a. (odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pismo takie nie jest, bowiem ani decyzją, ani postanowieniem. Ponadto przesądzono w uchwale, iż pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy Sąd uznał, że skarżący w sposób uprawniony skorzystał z możliwości wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, zaś do Sądu należało w pierwszej kolejności ustalenie tego, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodziły przesłanki do skorzystania przez organ z trybu określonego w art. 64 § 2 k.p.a. Zbadanie tego, czy organ dopuścił się bezczynności pomimo wystosowania wezwania w omawianym trybie, wymaga dokonania oceny zasadności takiego wezwania w świetle przepisów prawa.

Zgodnie z treścią art. 64 § 1 k.p.a., jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2).

Przywołane regulacje pozostają w korelacji z przepisami art. 63 § 2 – 3a k.p.a., które wskazują wymogi formalne podania, jakim m.in. jest wniosek o wszczęcie postępowania.

Jak już powyżej wskazano, skarżący wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy założył 29 czerwca 2017 r. W związku z brakami wniosku, organ wezwał skarżącego do ich uzupełnienia w trybie art. 64 § 1 k.p.a. - konieczność osobistego stawiennictwa celem pobrania odcisków linii papilarnych, okazanie oryginału ważnego dokumentu podróży, potwierdzenia dokonania opłaty skarbowej w wysokości 440 zł za ww. zezwolenie oraz prawidłowo wypełnionego załącznika nr 1, tj. kompletnie wypełnionego i podpisanego przez pracodawcę lub w przypadku podpisu na str. 4 załącznika przez osobę upoważnioną do reprezentowania pracodawcy okazania odpowiedniego upoważnienia.

Wezwanie do usunięcia braku powinno zawierać określenie na czym polega brak (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2020 r. sygn. II OSK 1637/19, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), bowiem za nadrzędny cel postępowania organu, określonego w art. 64 § 2 k.p.a., uznać należy zapewnienie udziału strony w postępowaniu. Wezwanie uregulowane w art. 64 § 2 k.p.a. pełni jednocześnie funkcję gwarancji procesowej, zapewniającej udział stronie w postępowaniu. W tym celu, dla zapewnienia skuteczności wezwania, wymagane jest w nim wskazanie terminu, w którym usunięcie braków musi nastąpić oraz pouczenia, skierowanego do wnoszącego podanie, że nieusunięcie wskazanych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 317/20)

W zakresie wymagań formalnych wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy wskazać należy, że zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać, co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. O tym, jakie wymagania musi spełniać wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz jakie są wymagane do niego załączniki rozstrzyga art. 106 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 t.j. ze zm.) oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 107 ww. ustawy.

Stosownie do treści art. 105 ust. 1 ww. ustawy cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (ust. 2).

Zgodnie z art. 106 ust. 1a ustawy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierający:

1) informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy i pracodawcy użytkownika:

a) nazwę lub imię i nazwisko,

b) adres siedziby lub miejsce zamieszkania,

c) podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze, a w przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - nazwę dokumentu tożsamości, serię i numer,

d) numer PESEL,

e) numer REGON;

2) informacje na temat pracy, która ma być powierzona cudzoziemcowi:

a) stanowisko lub rodzaj pracy,

b) miejsce wykonywania pracy,

c) podstawę prawną wykonywania pracy,

d) wymiar czasu pracy,

e) wysokość wynagrodzenia,

f) zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy,

g) okres, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy lub pracodawca użytkownik chce powierzyć cudzoziemcowi wykonywanie pracy;

3) oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy o niekaralności za przestępstwa i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1.

Stosownie natomiast do art. 106 ust. 1b ustawy w przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, oświadczenie, o którym mowa w ust. 1a pkt 3, składa osoba działająca w imieniu i na rzecz tego podmiotu.

Brak dołączenia do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę prawidłowo podpisanego załącznika nr 1 do wniosku oraz informacji starosty lub innego dokumentu zwalniającego z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę - stanowią braki formalne o uzupełnienie których strona powinna zostać wezwana w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wraz z pouczeniem o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania, w przypadku nieusunięcia braków formalnych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Załącznik oraz informacja starosty stanowią integralną część wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i bez tych dokumentów nie jest możliwe jego merytoryczne rozpatrzenie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest jednolity pogląd co do tego, że jeśli uzupełnienie wniosku nastąpiło po upływie terminu do uzupełnienia braku formalnego, jednakże przed wysłaniem stronie postępowania zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, to nie ma żadnych przeszkód do rozpoznania tak uzupełnionego wniosku. Uznaje się, że przeciwny pogląd, że upływ tego terminu musi skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, byłby przejawem nieracjonalnego formalizmu, co przeczyłoby, wynikającemu z art. 12 § 1 k.p.a. obowiązkowi, by organy administracji działały w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (por. wyroki NSA: z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 337/10; z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 3287/15; z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 3346/17; z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II OSK 629/18 i II OSK 1914/18; z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1559/19, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni stanowisko to podziela.

Sąd aprobuje również pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2011 r. sygn. II GSK 337/10, że w przypadku, gdy strona usunęła brak formalny po terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a., lecz przed wysłaniem przez organ administracji publicznej pisma informującego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, stosowanie powołanego przepisu nie jest dozwolone.

W rozpoznawanej sprawie, jak to wynika ze stanu faktycznego, skarżący uzupełnił braki wniosku 5 września 2017 r., lecz załącznik nr 1 został podpisany tylko przez jedną osobę upoważnioną do reprezentowania A sp. z o.o. w M. (niezgodnie z prawem reprezentacji wynikającym z KRS). Niemniej jednak organ pominął w sprawie okoliczność, że 24 października 2017 r. wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego z tej samej daty, w której oświadczył, że cudzoziemiec zmienił spółkę, w której będzie zatrudniony na B sp. z o.o. z siedzibą w M. wraz z umową o pracę, informacją starosty oraz załącznikiem nr 1 podpisanym przez R. K. (prokurenta). Zawiadomienie o pozostawieniu wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy organ wydał 3 listopada 2017 r., uznając, że skarżący nie przedstawił załącznika nr 1 wypełnionego przez pracodawcę A sp. z o.o. w M.. Kolejne czynności podejmowane przez organ w tej sprawie również budzą wątpliwości Sądu. Skoro do organu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku z 29 czerwca 2017 r., w którym ponownie strona podniosła, że nastąpiła zmiana pracodawcy na A Sp. zo.o. w M., a następnie, pismem z 27 marca 2018 r. strona poinformowała organ o kolejnej zmianie pracodawcy na C Sp. z o.o. w P. i załączyła dokumenty, to organ nie powinien pismem z 19 lipca 2018 r. pozostawić bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełniania braków wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z powodu nieprzedłożenia załącznika nr 1 dotyczącego pierwotnego pracodawcy A Sp. z o.o. Skarżący w kolejnych trzech pismach informował organ o zmianie pracodawcy przedkładając załącznik nr 1, umowę o pracę oraz informację starosty, a organ tych informacji nie uwzględnił, przez cały czas prowadząc postępowanie w stosunku do pierwotnego pracodawcy A Sp. z o.o.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zachodzi sytuacja, w której do uzupełnienia braków formalnych wniosku doszło przed wysłaniem i doręczeniem stronie zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i organ zobowiązany był do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W wyroku z 14 września 2018 r. sygn. II OSK 629/18 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że termin, o którym mowa w tym przepisie, traktować należy tak jak termin o charakterze instrukcyjnym, nie zaś jak termin o charakterze materialnoprawnym. Jest to termin instrukcyjny wskazany wprost przez ustawodawcę. Jego uchybienie nie skutkuje utratą przez organ administracji kompetencji do rozpoznania sprawy. Wnioskodawca po upływie tego terminu może ponownie złożyć ten sam, już uzupełniony, wniosek i organ administracji ma obowiązek rozpoznania tego wniosku. Jeśli uzupełnienie wniosku nastąpiło po upływie terminu do uzupełnienia braku formalnego, jednakże przed wysłaniem stronie postępowania zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, to nie ma żadnych przeszkód do rozpoznania tak uzupełnionego wniosku (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy także zauważyć, że odrębną kwestią pozostają skutki niezachowania terminu usunięcia braków formalnych wniosku. W doktrynie jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że jedynie podanie, które nie zawiera braków formalnych, może wywrzeć skutki w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. Usunięcie braków formalnych wniosku w ustawowym terminie ma to znaczenie, że okres faktycznego pozostawania wniosku bez nadania biegu pozostaje bez wpływu na datę jego złożenia. Innymi słowy w takim przypadku przyjmuje się, że datą wszczęcia postępowania jest data złożenia wniosku. Inaczej natomiast przedstawia się sytuacja wówczas, gdy wnioskodawca terminowi temu uchybił. Przyjąć należy, że w takiej sytuacji datą złożenia wniosku jest data usunięcia jego braków formalnych (por. wyrok NSA z 8 września 2020r. sygn. II OSK 1170/20). Okoliczność ta może mieć zasadnicze znaczenie w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Następnie wskazać należy, że w trakcie prowadzonego postępowania nastąpiła zmiana właściwości organu, bowiem skarżący przeprowadził się z Warszawy do Łodzi, zatem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego z 29 czerwca 2017 r. stał się Wojewoda [...]. Nie ulega wątpliwości, że Wojewoda [...] nie ustosunkował się do prośby skarżącego z 23 października 2020 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, uzupełnionej pismem z 11 grudnia 2020 r. (k. 102, 114 i nast. akt admin.). Pismo Wojewody [...] z 5 stycznia 2021 r., w którym poinformował pełnomocnika skarżącego, że postępowanie zostało zakończone przez Wojewodę [...] przez pozostawienie wniosku bez rozpoznania w dniu 3 listopada 2017 r. nie stanowi załatwienia wniosku skarżącego z 29 czerwca 2017 r. Od dnia 8 grudnia 2020 r., czyli od dnia wpływu akt do organu (k. 107 akt admin.), Wojewoda [...] zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie wynikającym z art. 35 § 1 k.p.a., bowiem dysponował całym zebranym materiałem dowodowym. Jak już powyżej zaznaczono, na mocy art. 65 § 1 k.p.a. stał się organem właściwym do załatwienia sprawy. Wobec powyższego Sąd zobowiązany był do oceny bezczynności Wojewody [...] przez pryzmat działań podejmowanych przez Wojewodę [...]. Skoro właściwość miejscowa do wydania decyzji w tej sprawie uległa zmianie w toku postępowania, to w realiach art. 104 ustawy o cudzoziemcach Wojewoda [...] utracił kompetencję do załatwienia przedmiotowej sprawy. Skarżący złożył wymagane dokumenty, co oznacza, że wnioskowi można było nadać bieg, zaś ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do jego załatwienia - w szczególności w zakresie oceny prawidłowości załączników - wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w oparciu o treść art. 105, art. 106 i art. 107 ustawy o cudzoziemcach. W konsekwencji Sąd uznał, że Wojewoda [...] pozostaje w bezczynności.

Z bezczynnością organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, co doprowadziło do uwzględnienia skargi.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Wobec powyższego Sąd uznał za zasadne zobowiązanie Wojewody [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z 29 czerwca 2017 r. w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku). W ocenie Sądu jest to okres, w trakcie którego organ będzie w stanie przeprowadzić w sposób właściwy postępowanie wyjaśniające i wydać stosowne rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia nas pobyt czasowy nie został przez organ rozpoznany do dnia wydania wyroku. Tym samym przekroczony został termin przewidziany dla załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej, wynoszący dwa miesiące od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego (pkt 2 wyroku).

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku). Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości, oczywistość stwierdzonego naruszenia. Ocena ta powinna być dokonywana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym czasu bezczynności, jak i jej powodów. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, ale musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony. Wojewoda [...] stał się właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego 8 grudnia 2020 r., następnie poinformował stronę o zakończeniu postępowania przez Wojewodę [...] 3 listopada 2017 r. Działanie takie nie świadczy o złej woli organu, poważnym zaniedbaniu ani nie przesądza o lekceważącym traktowaniu skarżącego i ciążących na organie obowiązkach, dlatego orzeczono jak w pkt 3 wyroku, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Na koszty postępowania złożyły się: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

W pozostałym zakresie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając, że nie zachodzą podstawy do zasądzenia sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Zasądzenie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest bowiem dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który w ocenie Sądu powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, w tego rodzaju sytuacji, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, skoro sprawa została przekazana Wojewodzie [...] 8 grudnia 2020 r. i dopiero od tej daty stał się właściwy do załatwienia przedmiotowej sprawy.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., w myśl, którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

e.g.