Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 384/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spraw.) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant Paweł Wyszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej (poz. [...]11) 1) oddala skargę; 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie radcy prawnemu P. W. wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, stanowiącą 23% podatku VAT.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 22 września 2011 r. J. S. zwrócił się do Wójta Gminy K. o udzielenie w trybie ustawy o informacji publicznej następujących informacji: jakiemu budynkowi, leżącemu na której działce ewidencyjnej w W. nadano numer [...], czy jest to budynek mieszkalny, czy też gospodarczy. Wnosił także o precyzyjnie wskazanie przepisów prawa, które umożliwiły Wójtowi wykonującemu uchwałę Rady Gminy nr [...] z [...] kwietnia 2003 r. nadanie temu budynkowi numeru porządkowego [...].

Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] października 2011 r. poinformował J. S., że informację na temat punktów adresowych na terenie gminy K. można uzyskać na ogólnodostępnej stronie internetowej [...]. Dokumenty w sprawach indywidualnych, nie stanowią informacji publicznej w myśl ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Ponadto organ poinformował, iż żądane informacje polegające na domaganiu się informacji o obowiązującym prawie oraz informacji o zastosowaniu tego prawa w konkretnej sprawie indywidualnej, nie stanowią informacji publicznej w myśl ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Na podstawie w/w ustawy, art. 1 ust. 2, dostęp do treści aktów prawnych (z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów) regulowany jest odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172). Żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie.

J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w udzieleniu informacji publicznej jedynie w zakresie ostatniego zagadnienia wskazanego we wniosku z dnia 22 września 2011 r., to jest wskazania przepisów prawa, które umożliwiły Wójtowi wykonującemu uchwałę Rady Gminy nr [...] z [...] kwietnia 2003 r. nadanie temu budynkowi numeru porządkowego [...]. Wnosił także o wymierzenie organowi grzywny.

W uzasadnieniu skargi J. S. argumentował, iż wskazane wyżej zagadnienie mieści się w art. 6 ust. 1 pkt. 3a ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wnosił o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie, wskazując na twierdzenia zawarte w piśmie organu z dnia [...] października 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opierając się na stanie faktycznym ustalonym jak wyżej, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych; 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Bezczynność organu występuje gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Niezastosowanie się przez organ do nakazów przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112. poz. 1198 ze zm.) poprzez niezasadne twierdzenie, iż ustawa ta nie ma zastosowania w danej sprawie stanowi także bezczynność organu.

W takich sprawach wniesienie skargi na bezczynność, nie musi być poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, albo złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 Kpa. (porównaj wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt SAB/Wa 181/05 oraz glosa B. Adamiak do postanowienia NSA z dnia 17 października 1997 r. – OSP 1998/10 s. 526).

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie zaznaczyć należy, iz skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność organu jedynie w zakresie nieudzielenia informacji publicznej na pytanie dotyczące "wskazanie przepisów prawa, które umożliwiły Wójtowi wykonującemu uchwałę Rady Gminy nr [...] z [...] kwietnia 2003 r. nadanie temu budynkowi numeru porządkowego [...]". Zatem jedynie w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał niniejszą sprawę.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 2 jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Przedmiotowa sprawa, z uwagi na jej przedmiot – żądanie informacji o zastosowanych przepisach prawa w danej sprawie - nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Zatem do takiej informacji nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, gdyż na podstawie art. 1 ust. 2, dostęp do treści aktów prawnych (z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów) regulowany jest odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, poz. 718 ze zm.). Nadto sprawa nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej.

Takie stanowisko w podobnej sprawie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 3301/02. (orzeczenie dostępne w LEX). Porównaj także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 712/06 (orzeczenie dostępne w Internecie).

Zatem organ prawidłowo poinformował zainteresowanego pismem z dnia [...] października 2011 r., że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, wskazując jednocześnie, iż do żądanej informacji istnieje odmienny tryb dostępu. Fakt udzielenia przez organ takiej informacji przeczy twierdzeniu skarżącego – pozostawanie Wójta Gminy K. w bezczynności, zarówno w rozumieniu bezczynności co do załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej, jak i w ogólnym rozumieniu bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej (Kpa).

Z tych wszystkich wyżej przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za chybioną i na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.