Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 479/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2,.art. 50 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. Z. złożył skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2016 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 kwietnia 2016 r. orzekającej o braku podstaw do nałożenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie lokalu mieszkalnego nr 1 i pomieszczeń piwnic pod tym lokalem w budynku przy ul. W. w S. do stanu zgodnego z prawem.

Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 51 ust 1 pkt 2 art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 23 grudnia 2013 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie lokalu mieszkalnego nr 1 i pomieszczeń piwnic pod tym lokalem w budynku przy ul. W. w S. W trakcie kontroli w dniu 12 grudnia 2013 r. stwierdzono, że w lokalu mieszkalnym nr 1 w przedmiotowym budynku wykonano otwór w stropie pomiędzy piwnicą i parterem, w którym osadzono konstrukcję stalową schodów krętych stanowiących zejście z mieszkania do piwnicy, rozebrano ścianę działową i wykonano nową z płyt kartonowo-gipsowych na stelażu rozgraniczającą dwie łazienki (naprzeciwko wejścia do budynku), wykonano nową instalację elektryczną, wodno-kanalizacyjną i grzewczą, wykonano nowe tynki ścienne, wykonano nowe tynki sufitowe z płyt kartonowo - gipsowych (bez usuwania istniejących desek sufitowych, wykonano nowe podłogi, wymieniono okna bez ingerencji w wymiar istniejących otworów w ścianach. W pomieszczeniu piwnicznym pod częścią lokalu nr 1 wykonano nowe warstwy posadzkowe na gruncie, zamontowano nowy kocioł elektryczny i wymiennik wody wraz z instalacją grzewczą i instalacją ciepłej wody użytkowej dla lokalu nr 1, wykonano nową instalację elektryczną, w tym odrębną instalację elektryczną dla zasilania kotła elektrycznego (siła) przebiegającą przez pozostałe pomieszczenia piwnicy (w tym w części wspólnej). W korytarzu piwnicy usunięto fragment pionu instalacji gazowej (budynek ma odłączone zasilanie gazu przez gestora sieci). Ustalono, że inwestorem robót budowlanych jest D. P. oraz, że w/w roboty zostały wykonane samowolnie. Organ pierwszej instancji stwierdził, że całość robót budowlano instalacyjnych wykonanych w tym lokalu uznać należy za przebudowę i remont tej części budynku w rozumieniu art. 3 pkt 7a i pkt 8 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Przebudowa, jako roboty budowlane podlega obowiązkowi uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 28 ustawy Prawo budowlane, a remont istniejącego obiektu i urządzeń budowlanych wymaga zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia uzasadnia przeprowadzenie postępowania w trybie art. 50, 51 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ roboty związane z remontem i przebudową zostały zakończone nie wydano postanowienia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1. Organ wydał w dniu 16 stycznia 2014 r. w trybie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlanego postanowienie, którym nałożył na D. P., jako inwestora, obowiązek sporządzenia i przedłożenia organowi w terminie do 28 marca 2014 r. 2 egzemplarzy oceny technicznej, sporządzonej przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia.

Po analizie dostarczonych przez dostarczonych przez inwestora dokumentów organ pierwszej instancji decyzją z dnia 24 czerwca 2014 r. orzekł o braku podstaw do nałożenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie lokalu mieszkalnego nr 1 i pomieszczeń piwnic pod tym lokalem do stanu zgodnego z prawem.

WINB decyzją kasacyjną z dnia 29 sierpnia 2014 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z uzasadnienia decyzji kasacyjnej zarzucono ocenie technicznej brak informacji dotyczących wpływu wykonanych robót budowlanych w mieszkaniu nr 1 przedmiotowego budynku na konstrukcję całego budynku a w szczególności mieszkania znajdującego się bezpośrednio nad nim, opartych na oględzinach, a nie tylko na obliczeniach. Ponadto opracowanie to nie zawiera inwentaryzacji przedmiotowego mieszkania jak i piwnicy przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych, a także na rysunkach nie zaznaczono, jakie części konstrukcji zostały na nowo wykonane a jakie zostały usunięte.

Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji wydał w dniu 4 kwietnia 2016 r. decyzję tożsamej treści jak poprzednia

Rozpatrując odwołanie od tej decyzji B. Z. WINB potwierdził, że wykonane w przedmiotowym lokalu mieszkalnym roboty budowlane polegające na wykonaniu otworu w stropie pomiędzy piwnicą i parterem, w którym osadzono konstrukcję stalową schodów krętych stanowiących zejście z mieszkania do piwnicy, rozebraniu ścianki działowej i wykonaniu nowej z płyt kartonowo-gipsowych na stelażu rozgraniczającej dwie łazienki stanowiły przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, które wymagały zgodnie z art. 28 pozwolenia na budowę. Natomiast roboty budowlane polegające na wykonaniu nowych tynków bez usuwania poprzednich, ułożeniu nowych podłóg oraz roboty związane z wymianą instalacji elektrycznej, wod-kan i c.o. jako roboty remontowe wymagały zgłoszenia, a na zakres tych robót budowlanych inwestor nie posiada pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Z tej przyczyny organ zaakceptował również przeprowadzenie niniejszego postępowania w trybie naprawczym, wynikającym z art. 50 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 7 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na ich zakończenie. Przywołał organ treść wskazanych przepisów zaznaczając, że w pierwszej kolejności obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest nałożenie na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych koniecznych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, natomiast wynikający z art. 51 ust 1 pkt 1 nakaz zaniechania robót bądź rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego winien być orzekany jedynie wówczas, gdy wykluczona jest możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Inwestor przedłożył "Orzeczenie techniczne" z dnia 10 marca 2014 r., a następnie "Aneks nr 1 do orzeczenia technicznego", z dnia 15 stycznia 2015 r., w którym przedstawił brakujące informacje o wpływie przedmiotowych robót budowlanych na konstrukcję całego budynku, a w szczególności na konstrukcję mieszkania znajdującego się bezpośrednio nad lokalem nr 1 przedmiotowego budynku.

WINB przeanalizował, czy przedmiotowe roboty budowlane nie naruszają przepisów techniczno - budowlanych i przepisów szczególnych. Stwierdził, że nie spowodowały zmiany funkcji lokalu i przeprowadzone były wewnątrz budynku, zatem nie zachodziła konieczność badania ich zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał organ, że autor opracowania ocenił w nim wpływ wykonanych robót w lokalu nr 1 na kondygnacji parteru oraz w części piwnic na konstrukcję budynku w oparciu o obliczenia konstrukcyjne. We wnioskach końcowych opracowania z dnia 10 marca 2014 r. stwierdzono, że roboty budowlane i instalacyjne wykonane przez D. P. spełniają wymogi warunków technicznych wykonania i Polskich Norm oraz nie oddziaływają negatywnie na konstrukcję całego budynku. Nie stwierdzono zarysowań i ugięć, które mogłyby sugerować nieprawidłową pracę elementów konstrukcyjnych ścian i stropów kondygnacji piwnic i parteru. Roboty budowlane związane z wykonaniem otworu w stropie nad kondygnacją piwnic zostały zrealizowane zgodnie z projektem budowlanym (projekt niezatwierdzony) opracowanym przez inż. A. B. legitymującego się stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Przy ich wykonywaniu spełniono wymogi technologii, warunków technicznych wykonywania robót nie dopuszczając do powstania naprężeń elementach konstrukcyjnych budynku. Ponadto oceniając prawidłowość przedmiotowych robót budowlanych organ uwzględnił oświadczenie z dnia 10 marca 2014 r. rzeczoznawcy budowlanego inż. Z. B. który wskazał, że przebudowa i remont lokalu mieszkalnego nr 1 położonego w budynku przy ul. W. w S. została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego i obowiązującymi Polskimi Normami bez wpływu na konstrukcję całego budynku.

Organ ustalił również, że inwestor przedłożył protokół z odbioru pomiarów i sprawdzeń stanu technicznego instalacji elektrycznej, w którym stwierdzono, że instalacja elektryczna w mieszkaniu spełnia wymagania przepisów i może być eksploatowana. Z kolei w opinii kominiarskiej z dnia 25 lutego 2014 r. wskazano na prawidłowość podłączeń i funkcjonowania przewodów kominowych dotyczących przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Dokonując oceny przedłożonego Aneksu nr 1 do orzeczenia technicznego stwierdzono, że we wnioskach końcowych autor opracowania po przeprowadzeniu oględzin budynku potwierdził, że wykonane roboty budowlane i instalacyjne pozostają bez wpływu na konstrukcję całego budynku, spełniają wymogi warunków technicznych wykonania i Polskich Norm. Wskazał też rzeczoznawca, że kominki w lokalach mieszkalnych nr 1 na parterze, nr 2 na piętrze oraz nr 3 na poddaszu zostały wykonane na etapie budowy budynku mieszkalnego i stanowiły element grzewczy wraz z ogrzewaniem piecowym. Zgłoszone przez właściciela lokalu mieszkalnego nr 3 uszkodzenia ścian w postaci zarysowań oraz uginająca się podłoga w dużym pokoju nie są spowodowane skutkami prac remontowych w lokalu mieszkalnym nr 1 w 2013 r. Jak ustalił organ, do aneksu dołączono rysunek inwentaryzacji budowlanej parteru i piwnicy z oznaczonymi nowo wykonanymi oraz rozebranymi częściami konstrukcji.

Opierając się na przedstawionych dowodach uznał WIN, że opisane roboty budowlane wykonane w lokalu nr 1 i w piwnicy pod tym lokalem nie miały wpływu na konstrukcję budynku a w szczególności na mieszkania znajdującego się bezpośrednio nad tym lokalem. Organ przychylił się do wniosków oceny technicznej zostały wykonane zgodnie przepisami oraz, że ich wykonanie nie miało wpływu na konstrukcję budynku.

Ponadto WINB powołując się na aktualne orzecznictwo, w którym zaczął przeważać pogląd, że organy nadzoru budowlanego nie są zwolnione z obowiązku badania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestor został wezwany do wykazania się dokumentami, które będą potwierdzały tytuł prawny do nieruchomości. Inwestor przedłożył kopię aktu notarialnego, z którego wynika, że posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego nr 1 oraz piwnicy o powierzchni użytkowej 31,37 m2. Nadto przedłożył uchwałę z dnia 20 grudnia 2012 r. wspólnoty mieszkaniowej przy ul. W., w której wyrażono zgodę między innymi na wykonanie schodów łączących pomieszczenie piwniczne będące w wyłącznym użytkowaniu Inwestora z lokalem stanowiącym jego własność. Uchwała odnosi się również do robót związanych z przybudówką i remontem instalacji gazu, co nie było przedmiotem niniejszego postępowania. Pełnomocnik odwołującego zakwestionował zgodę wyrażoną w tej uchwale, z uwagi na niespełnienie przez inwestora jej warunku, organ stwierdził jednak, że uchwała nie została wyeliminowana z obiegu prawnego. Jak wskazał przy tym organ odwoławczy, roboty budowlane wykonane zostały w obrębie mieszkania nr 1 i w piwnicy pod tym lokalem przynależnej do niego. Szereg robót remontowych w ogóle nie ingerowało w części wspólne. Wobec tego WINB ocenił, że inwestor wykazał się dokumentem, który potwierdza jego prawo do dysponowania lokalem nr 1.

Z kolei dokonując oceny zebranego materiału pod kątem zgodności wykonanych robót z przepisami organ stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane związane z remontem i przebudową lokali nr 1 i pomieszczeń piwnic pod tym lokalem w opisanym budynku zostały wykonane prawidłowo i brak jest podstaw do nakazania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych w odniesieniu do wykonanej przebudowy oraz brak jest uzasadnienia aby nakazać przywrócić poprzedni stan tej części budynku.

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że:

1/ w kwestii likwidacji nieczynnej instalacji gazowej znajdującej się w obrębie przedmiotowego lokalu mieszkalnego, stwierdzić należy, że powyższe było spowodowane odcięciem budynku od gazu przez gestora sieci gazowej. Likwidacja części pionu przechodzącego przez lokal nr 1 była bez wpływu na inne lokale mieszkalne w tym budynku i nie pozbawiła ich czynnika grzewczego, a tym samym nie naruszała praw skarżącego;

2/ argument dotyczący braku inwentaryzacji lokalu nr 1 przed wykonaniem przedmiotowych robót budowlanych jest niezasadny, gdyż w ponownym rozpatrywaniu niniejszej sprawy inwestor przedłożył organowi pierwszej instancji uchwałę nr [..] z dnia 20 grudnia 2012 r., do której dołączony został załącznik nr 1 zawierający 4 rys.: elewacji, rzut parteru, rzut piwnic, i dodatkowy rzut parteru, na których naniesiono wszystkie zaplanowane przez właściciela lokalu nr 1 roboty budowlane. Rysunki zostały wykonane przed przystąpieniem do robót budowlanych i podpisane przez odwołującego. Organ uznał, że rysunki stanowią niejako inwentaryzację lokalu nr 1 przed rozpoczęciem robót. Ponadto przedstawiona w orzeczeniu technicznym inwentaryzacja wykonanych robót budowlanych została wykonana na rysunkach, które pokrywają się z rysunkami ( rzutami piwnicy i parteru) dołączonymi do uchwały z dnia 20 grudnia 2012 r.;

3/ kwestia posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została przedstawiona w uzasadnieniu decyzji;

4/ odnośnie stwierdzenia zawartego w opinii kominiarskiej, że w podłodze wykonano nawiew powietrza z zewnątrz budynku, co zdaniem skarżącego stanowi ingerencję w ścianę zewnętrzną budynku, wyjaśniono na podstawie Aneksu do orzeczenia technicznego, że kominki w lokalach nr 1, nr 2 i nr 3 budynku zostały wykonane na etapie budowy budynku, zatem kominek w lokalu nr 1 nie był przedmiotem robót budowlanych. Jak wskazano, z aneksu wynika, ze kominek w lokalu nr 1 był użytkowany przed rozpoczęciem robót budowlanych, a opinia kominiarska potwierdziła tylko prawidłowe jego zainstalowanie.

W skardze na decyzję WINB skarżący zarzucił:

1/ rażące naruszenie przepisów postępowania zawartych w art. art. 7,75, 77, 78 , 80, i art.107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odstąpienie od jednoznacznego, wnikliwego zbadania treści orzeczenia wykonanego przez rzeczoznawcę, konfrontacji załączonych w tym orzeczeniu twierdzeń z załączonymi do zawartych w pismach wnoszącego odwołanie dokumentami w kwestii dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów, nie wskazanie w uzasadnieniu przyczyn dla których dowodom skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

2/ rażące naruszenie prawa materialnego - art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie przez organy obu instancji, że postępowanie legalizacyjne należy ograniczyć wyłącznie do badania kwestii zgodności samowolnie realizowanych robót budowlanych z przepisami techniczni budowlanymi, uznanie, że inwestor dysponował prawem do przeprowadzenia prac na częściach wspólnych skutkujące niezastosowaniem sankcji określonych w art. 48 ust. 4 oraz art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi opisano szczegółowo przebieg postępowania, powołując się na konkretne karty akt administracyjnych, z przytoczeniem obszernych cytatów zaskarżonych rozstrzygnięć oraz innych dokumentów zebranych w postępowaniu, a także powtarzając wszystkie argumenty i zarzuty odwołania.

Jak wynika z uzasadnienia skargi strona skarżąca kwestionuje ustalenia organu prowadzące do oceny posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyjaśnia też, że do zarządu małą wspólnotą mieszkaniową, a taka jest w budynku przy ul. W., na podstawie art. 19 ustawy o własności lokali stosuje się przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego, wobec czego przepis. Podkreśla, że w uchwale z dnia 20 lutego 2012 r. na żądanie skarżącego dopisano warunek przedłożenia projektu do akceptacji, czego inwestor nie uczynił. Przywołuje orzecznictwo, z którego wynika obowiązek zbadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postępowaniu naprawczym.

Kwestionując ustalenia oparte na treści orzeczenia technicznego twierdzi skarżący powołując się również na opinię rzeczoznawcy majątkowego sporządzonej na potrzeby postępowania cywilnego toczącego się przed Sądem Rejonowym , że przed wykonaniem remontu w lokalu mieszkalnym nr 1 nie było kominka. Podtrzymuje zarzut ingerencji w ścianę zewnętrzną budynku, wpisanego do rejestru zabytków decyzja Wojewody z dnia 12 lutego 1979 r., wskutek wykonania w podłodze nawiewu powietrza z zewnątrz budynku dla kominka, co wymagało jego zdaniem pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, na podstawie art. 39 ustawy Prawo budowlane.

Wskazuje się w skardze na przekroczenie przez organ pierwszej instancji terminu załatwienia sprawy, co narusza art. 35 § 3 i art. 12 k.p.a.

Zarzuca rażące naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewstrzymanie robót budowlanych pomimo stwierdzenia, że są prowadzone bez pozwolenia na budowę.

Wskazuje się w skardze na toczące się postepowanie przed sądem cywilnym odnośnie ponownego podłączenia lokali mieszkalnych nr 1 i 3 (mieszkanie skarżącego) do uprzedniego przebiegu instalacji gazowej. Zarzuca się organowi drugiej instancji, że ograniczył postępowanie wyłącznie do badania kwestii zgodności samowolnie realizowanych robót budowlanych z przepisami techniczno – budowlanymi. Zdaniem skarżącego pojęcie stanu zgodnego z prawem wymaga uprzedniego jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i czy nie został naruszony obowiązek zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Organy tego nie uczyniły, czym naruszono przepisy art. 7, 75, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje, jak wynika to z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak i materialonoprawnym, w stanie faktycznym i prawnym właściwym na dzień zaskarżonej decyzji ostatecznej.

Kontrolując w świetle kryterium legalności decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 kwietnia 2016 r. o braku podstaw do nałożenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie lokalu mieszkalnego nr 1 i pomieszczeń piwnic pod tym lokalem w budynku przy ul. W. w S. do stanu zgodnego z prawem sąd uznał, że nie narusza ona prawa materialnego oraz procesowego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy nadzoru budowlanego procedowały w kontrolowanej w trybie postępowania naprawczego, przepisów art. 50 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Jak bowiem ustalono prawidłowo i nie jest to sporne między stronami, inwestor i właściciel lokalu mieszkalnego nr 1 w opisanym budynku mieszkalnym D. P. wykonał roboty budowlane w tym lokalu oraz przynależnej do niego części piwnicy, bez pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia. Organy nadzoru ustaliły, że wykonano otwór w stropie pomiędzy piwnicą i parterem, w którym osadzono konstrukcję stalową schodów krętych stanowiących zejście z mieszkania do piwnicy, rozebrano ściankę działową i wykonano nową z płyt kartonowo - gipsowych na stelażu rozgraniczającą dwie łazienki co stanowiły przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, wymagającą zgodnie z art. 28 pozwolenia na budowę. Natomiast roboty budowlane polegające na wykonaniu nowych tynków bez usuwania poprzednich, ułożeniu nowych podłóg oraz roboty związane z wymianą instalacji elektrycznej, wod-kan i c.o., jako roboty remontowe wymagały zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Pozostaje bezsporne, że inwestor nie dysponował ani decyzją o pozwoleniu na budowę, ani też nie dokonał zgłoszenia opisanych robót budowlanych stanowiących remont właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu.

Stosownie do treści art. 3 ust. 7 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem robót budowlanych rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Przebudową, na podstawie art. 3 pkt 7a jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Natomiast pod pojęciem remontu (art. 3 pkt 8) rozumie się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyte w stanie pierwotnym.

W tym kontekście sąd zaaprobował ustalenia organów prowadzące do konkluzji zarówno zakresu robót oraz ich właściwej kwalifikacji prawnej.

Na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który był podstawą rozstrzygnięcia stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję:

1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo

2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (art. 51 ust. 7).

Ponieważ przedmiotowe roboty budowlane związane z remontem i przebudową, zostały zakończone, co ustalono w trakcie kontroli w dniu 12 grudnia 2013 r., organ nadzoru pierwszej instancji nie był zobowiązany do wydania postanowienia o wstrzymaniu, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1. Natomiast w wyniku stwierdzonej samowoli budowlanej postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r. wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlanego nałożono na D. P., jako inwestora, obowiązek sporządzenia i przedłożenia organowi w terminie do dnia 28 marca 2014 r. dwóch egzemplarzy oceny technicznej, sporządzonej przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia. Przywołany przepis przewiduje, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1 (uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia.

Inwestor przedłożył "Orzeczenie techniczne" z dnia 10 marca 2014 r., a następnie w wyniku ponowionego procedowania wskutek wydania decyzji kasacyjnej z dnia 29 sierpnia 2014 r., "Aneks Nr 1 do orzeczenia technicznego", z dnia 15 stycznia 2015 r. W Aneksie nr 1 rzeczoznawca Z. B. przedstawił dodatkowe informacje, których zażądał organ nadzoru pierwszej instancji, dotyczące wpływu przedmiotowych robót budowlanych na konstrukcję całego budynku, a w szczególności na konstrukcję lokalu mieszkalnego, znajdującego się bezpośrednio nad lokalem nr 1 w przedmiotowym budynku.

Według sądu, z przedstawionych przez organ odwoławczy okoliczności nie wynika, ażeby skutecznie można było podważać wartość dowodową przedmiotowego orzeczenia technicznego oraz Aneksu nr 1 do tego orzeczenia, który jednak potwierdza zarówno bezpieczeństwo jak i użyteczność całego budynku mieszkalnego w kontekście wykonanych opisanych robót budowlanych, które pozostają bez wpływu na jego konstrukcję oraz spełniają wymogi warunków technicznych i Polskich Norm. Orzeczenie techniczne sporządzone zostało przez osobę uprawnioną - rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie projektowania i wykonawstwa, który wykazał uprawnienia oraz przynależność do izby samorządu zawodowego. Jak wynika z Aneksu Nr 1 orzeczenie techniczno oparte zostało na oględzinach budynku i trzech lokali mieszkalnych, dołączono również inwentaryzację wykonanych robót budowlanych a także zebrane protokoły z okresowej kontroli rocznej stanu technicznego budynku przy ul. W. Jak wynika z treści Aneksu Nr 1 (str. 8) kominki w lokalach nr 1, 2 i 3 są w tych samych miejscach i podłączone do tego samego komina. Wniosek zatem, że kominki powstały w trakcie budowy budynku nie jest dowolny, a zatem stanowisko organu drugiej instancji nie narusza przepisów postępowania, na które powołuje się skarżący. Chybiony jest zarzut, że powołana przez niego opinia rzeczoznawcy majątkowego przeznaczona do celów wyceny rynkowej wartości lokalu mieszkalnego, sporządzona na potrzeby postępowania sądowego w sprawie zniesienia współwłasności stanowi jednoznaczny dowód na brak uprzednio kominka w lokalu nr 1, co miałby też potwierdzić syn poprzednich właścicieli S. A. W odniesieniu do tej ostatniej osoby w skardze podano jego adres (str. 4 skargi), przy czym sąd zwraca uwagę, że stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, natomiast nie przeprowadza tzw. dowodów osobowych, z zeznań świadków, czy przesłuchania stron. Tego rodzaju wnioski dowodowe należy kierować do organu administracji prowadzącego postępowanie. Sąd badając natomiast przywołaną opinię biegłego sądowego stwierdził, że dołączone do niej zdjęcia są czarno-białe, niewyraźne, trudno na ich podstawie ocenić co przedstawiają, jednak na jej podstawie bezwzględnego wniosku o braku kominka w lokalu nr 1 nie można wyprowadzić. Niemniej, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, który również analizował sporną kwestię kominka w tym lokalu, że nawet gdyby doszło do wymiany tego kominka, opalanego tym samym paliwem i podłączonego do tego samego przewodu kominowego stanowiłoby to wymianę urządzenia grzewczego, która nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Istotnie organ drugiej instancji powinien szerzej odnieść się do tego zagadnienia w związku z twierdzeniem skarżącego, które miałoby być poparte opinią biegłego sądowego, niemniej naruszenie przepisu art. 107 § 3 w tym zakresie zdaniem sądu nie ma istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zasadnie też organy przywołały protokoły z odbioru pomiarów i sprawdzeń stanu technicznego instalacji elektrycznej, w którym stwierdzono, że instalacja elektryczna w mieszkaniu spełnia wymagania przepisów i może być eksploatowana. Również opinia kominiarska z dnia 25 lutego 2014 r. wskazuje na prawidłowość podłączeń i funkcjonowania przewodów kominowych dotyczących przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby wykonanie przedmiotowych robót budowlanych spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2), jak również, aby było niezgodne z obowiązującymi przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4). Ustalenia dokonane przez organy nadzoru budowlanego nie potwierdzają też, aby w przedmiotowej sprawie występowały uzasadnione wątpliwości co do jakości użytych materiałów budowlanych lub wykonanych robót.

Odnosząc się do spornej kwestii posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy zauważyć, że w budynku przy ul. W. funkcjonuje tzw. mała wspólnota mieszkaniowa, którą tworzą właściciele trzech wyodrębnionych lokali mieszkalnych (nr 1, nr 2 i nr 3). Jak wynika z przepisu art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), w małej wspólnocie mieszkaniowej do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności, czyli art. 199-209 k.c. oraz art. 611-616 k.p.c. Wymienione przepisy kodeksu cywilnego regulują zarząd rzeczą wspólną, będącą przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych, jako zarząd wykonywany przez samych współwłaścicieli, który określany jest mianem zarządu bezpośredniego (właścicielskiego). Zgodnie z art. 199 k.c. do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli.

Przeprowadzenie robót budowlanych w częściach wspólnych nieruchomości należy do kategorii czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu i wymaga udzielenia zgody na wykonanie tych robót przez wszystkich członków wspólnoty. Zgodę taką może zastąpić ewentualnie orzeczenie sądu wydane w trybie art. 199 k.c. W tej sytuacji konieczne było zbadanie w trybie nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w trybie przepisów art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, czy właściciel lokalu nr 1 posiadał prawo do dysponowania nieruchomością umożliwiające wykonanie przedmiotowych robót budowlanych.

Ustalenie, czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, było obowiązkiem organów. Wykonanie robót budowlanych w części wspólnej nieruchomości, wymaga badania kwestii prawa do dysponowania tym elementem budynku. Jeżeli udziałem w prawie własności ścian oprócz inwestora, legitymują się również pozostali współwłaściciele, to dla przeprowadzenia tego rodzaju inwestycji niezbędnym było uzyskanie zgody wszystkich współwłaścicieli. Brak takiej zgody uniemożliwiałby legalizację tych robót budowlanych, gdyż brak byłoby możliwości doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zaistniała pewna rozbieżność w zakresie oceny wpływu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na przesłanki legalizacji robót budowlanych w postępowaniu naprawczym (tak w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1048/14, z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2284/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższego poglądu nie podziela, stojąc na stanowisku zasadniczo dominującym w judykaturze, że w trybie w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, mającym doprowadzić do legalizacji wykonanych robót, istnieje obowiązek badania uprawnienia inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku: z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 322/15; z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 620/15, wraz z orzecznictwem w nich przywołanym, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 755/11, dostępny j.w.). Organy administracji właściwe w sprawach uregulowanych w Prawie budowlanym są uprawnione i zobowiązane do badania czy inwestor realizuje prawo zabudowy, o którym mowa w art. 4 ustawy Prawo budowlane, na nieruchomości do której ma tytuł prawny uprawniający do wykonywania robót budowlanych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1290/14, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwraca się przy tym uwagę, że skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II OSK 435/14, dostępny j.w.).

W niniejszej sprawie WINB prawidłowo zinterpretował konieczność ustalenia, czy inwestor dysponował takim prawem, prawidłowo też dokonał oceny złożonej przez inwestora uchwały wspólnoty z dnia 20 grudnia 2012 r., niewątpliwie podjętej przez wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych w przedmiotowym budynku, wyrażającej zgodę D. P. na wykonanie szeregu opisanych w niej robót budowlanych w częściach wspólnych tego budynku. Inwestor niewątpliwie posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego nr 1 oraz piwnicy o powierzchni użytkowej 31,37 m2, co zostało potwierdzone złożonym aktem notarialnym. W uchwale z dnia 20 grudnia 2012 r. wspólnoty mieszkaniowej przy ul. W. (uchwała wraz z rysunkami karty 203-207 akt administracyjnych pierwszej instancji) wyrażono zgodę między innymi na wykonanie schodów łączących pomieszczenie piwniczne będące w wyłącznym użytkowaniu inwestora wraz z lokalem stanowiącym jego własność. Już na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik skarżącego zakwestionował zgodę wyrażoną w tej uchwale, z uwagi na niespełnienie przez inwestora jej warunku, co następnie zarzucił również w skardze. Oczywiście nietrafne jest stanowisko organu drugiej instancji oparte na konieczności wyeliminowania takiej uchwały z obiegu prawnego w sytuacji, gdy przy małej wspólnocie mamy do czynienia ze współwłasnością na opisanych już wyżej zasadach. Niemniej oświadczenia właścicieli lokali mieszkalnych i jednocześnie współwłaścicieli części wspólnych budynku mogły przybrać dowolną nazwę, istotne jest czy inwestor mógł dysponować częścią wspólną dla wykonania przedmiotowych robót budowlanych, a jednocześnie czy któryś ze współwłaścicieli nie uchylił się skutecznie od złożonego oświadczenia woli. Tak sytuacja nie miała miejsca, natomiast kwestia "warunku", na który powołuje się skarżący pozostaje bez znaczenia w postępowaniu administracyjnym. Jak przyjmuje się w orzecznictwie (zob. orzeczenia NSA przywołane wyżej) prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest kategorią prawa administracyjnego, natomiast źródłem tego prawa są zdarzenia prawne wynikające z prawa cywilnego. Nie jest rzeczą organu administracji badanie skuteczności złożonego oświadczenia woli w aspekcie cywilnoprawnym, bo do tego uprawnione są jedynie sądy powszechne. Zatem skoro nie nastąpiło skuteczne uchylenie się od skutków oświadczenia woli inwestor wykonując samowolnie w 2013 r. przedmiotowe roboty budowlane chociaż w nieznacznym zakresie ingerujące w części wspólne budynku, posiadał uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast znaczna część tych robót budowlanych dotyczyła wyłącznie lokalu mieszkalnego nr 1 i przynależnej do niego części piwnicy, a zatem prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikało z prawa własności wykazanej złożonym przez inwestora aktem notarialnym. Również zatem ta ocena i ustalenie organu odwoławczego jest prawidłowe.

WINB odniósł się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania, które następnie powtórzone zostały w skardze. Sąd aprobuje stanowisko odnoszące się do wyjaśnienia kwestii braku inwentaryzacji lokalu nr 1 przed wykonaniem robót budowlanych. Trafnie organ przywołał, że taką inwentaryzację mogą stanowić rysunki dołączone do uchwały nr [..] z dnia 20 grudnia 2012 r. Załącznik w postaci rysunków przedstawia rysunek parteru, elewacji, rzut piwnic i dodatkowy elewacji, został też podpisany między innymi przez skarżącego. Przyjąć zatem można, że przedstawia on niekwestionowany stan przez rozpoczęciem robót budowlanych, a nadto jak trafnie ocenił organ, inwentaryzacja wykonanych robót budowlanych przedstawiona w orzeczeniu technicznym została wykonana na rysunkach pokrywających się z tymi dołączonymi do uchwały wspólnoty mieszkaniowej.

Była też przedmiotem analizy organu odwoławczego kwestia likwidacji nieczynnej instalacji gazowej w obrębie lokalu mieszkalnego nr 1. Jak wyjaśnił organ było to spowodowane odcięciem budynku od gazu przez gestora sieci. Miało to miejsce, jak wynika w szczególności z treści Aneksu Nr 1 do orzeczenia technicznego, w dniu 17 kwietnia 2013 r. Z orzeczenia technicznego z dnia 10 marca 2014 r. (str. 12) wynika też, że na dzień przeglądu w dniu 10 marca 2014 r. stwierdzono w lokalu nr 1 i pomieszczeniu w kondygnacji piwnicy ogrzewanie elektryczne, natomiast docelowo przewidziano też ogrzewanie podłogowe po uzyskaniu warunków technicznych ogrzewania gazowego. Zakres wykonanych robót budowlanych, w tym instalacyjnych, został też przedstawiony w pisemnym oświadczeniu rzeczoznawcy Z. B. z dnia 10 marca 2014 r. (karta 77 akt administracyjnych pierwszej instancji). Tym samym uprawnione było stwierdzenie organu, że likwidacja części pionu instalacji gazowej przechodzącego przez lokal nr 1 nie dotyczyła pozostałych lokali, skoro była skutkiem odcięcia gazu. Tak też ustalił organ pierwszej instancji, co wynika z postanowienia z dnia 16 stycznia 2014 r. wydanego na podstawie art. 81c ustawy Prawo budowlane i nakładającego na inwestora obowiązek przedstawienia orzeczenia technicznego. Sąd natomiast dodaje niejako na marginesie, że kwestia przebudowy wewnętrznej instalacji gazowej (również wodociągowej) w lokalu mieszkalnym nr 3 (należącym do skarżącego) była przedmiotem innego postępowania administracyjnego, toczącego się przed organami architektoniczno – budowlanymi, podobnie jak przebudowa instalacji gazowej w lokalu nr 1 (zob. decyzje kasacyjne Wojewody z dnia 31 października 2013 r. i z dnia 25 lipca 2013 r., karty 2 i 32 akt administracyjnych pierwszej instancji).

Podobnie organ odwoławczy w sposób uzasadniony odniósł się do kwestii związanej z ingerencją, jak twierdzi skarżący w ścianę zewnętrzną budynku, co wywodzi z treści opinii kominiarskiej (w skardze przytacza się cytat z orzeczenia technicznego z dnia 10 marca 2014 r., lecz rzeczoznawca cytuje z kolei treść opinii kominiarskiej nr [..] z dnia 25 lutego 2014 r.). Skoro według ustaleń organu, popartych w szczególności Aneksem Nr 1 do orzeczenia technicznego, przedmiotem wykonanych robót budowlanych nie był kominek, to treść opinii kominiarskiej, w której stwierdza się wykonanie w podłodze nawiewu powietrza z zewnątrz budynku nie ma znaczenia istotnie wpływającego na ustalenie zakresu wykonanych robót budowlanych. Opinia kominiarska stwierdza jedynie prawidłowość zainstalowania i podłączenia. Sąd dodatkowo wyjaśnia, że opis samowolnie wykonanych robót budowlanych w sposób niebudzący wątpliwości wynika też z przywołanego na wstępie protokołu kontroli sporządzonego przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji w dniu 12 grudnia 2013 r. W konsekwencji też sąd jako niezasadny ocenia zarzut dotyczący braku pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, co miałoby naruszać przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane.

Z tych też względów organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 51 ustawy Prawo budowlane poprzez niezbadanie przez organ innych przepisów niż techniczno- budowlane nie są uzasadnione. Organy nadzoru zastosowały prawidłowo przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, po dokonaniu wyczerpujących ustaleń i prawidłowej ocenie zebranego materiału dowodowego, nie naruszając w sposób istotny przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Błędny w konsekwencji jest też zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tryb legalizacyjny bądź rozbiórki przewidziany w art. 48 dotyczy obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia dotyczącego budowy. Tryb naprawczy określony art. 50 ust. 1 dotyczy innych przypadków, niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 i ma zastosowanie do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, ale nie są budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Według tego ostatniego przepisu budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Opisane roboty budowlane w lokalu mieszkalnym nr 1 zakwalifikowane prawidłowo przez organy jako w części przebudowa (dotyczy to wykonania otworu w stropie pomiędzy piwnicą i parterem, w którym osadzono konstrukcję stalową schodów krętych stanowiących zejście z mieszkania do piwnicy, rozebraniu ścianki działowej i wykonanie nowej z płyt kartonowo-gipsowych na stelażu rozgraniczającej dwie łazienki), a w części remont (wykonanie nowych tynków bez usuwania poprzednich, ułożenie nowych podłóg oraz roboty związane z wymianą instalacji elektrycznej, wod-kan i c.o.), nie stanowią budowy, do której w przypadku samowoli budowlanej stosuje się tryb legalizacji lub rozbiórki, o którym mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ właściwie w niniejszej sprawie zastosowano tryb naprawczy określony w art. 50 ust. 1, tym samym wyłącza to możliwość stosowania art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.