Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 806/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Rausz Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig –Maciszewska (spr.) sędzia NSA Marek Stojanowski Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe Przewóz Osób "E." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1687/05 w sprawie ze skargi E. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe Przewóz Osób "E." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od E. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1687/05, oddalił skargę E. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe Przewóz Osób "E." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...], nakładającą na E. W. karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, iż w dniu 22 lutego 2005 r. w [...] na ul. [...], zatrzymano do kontroli autobus marki Mercedes Benz o nr rej. [...] należący do przedsiębiorstwa E. W. Usługi Transportowe Przewóz Osób "E.", wykonujący regularny transport osób na linii [...]. Kierujący pojazdem I. Z. oświadczył, iż zabrał pasażerów z przystanku na ul. [...] i dalej, zgodnie z przystankami jedzie do [...]. Ponieważ wymieniony przystanek nie znajduje się na trasie zgodnej z okazanym rozkładem jazdy, stwierdzono wykonywanie transportu osób z naruszeniem określonej w zezwoleniu trasy i przystanków.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż zgodnie z art. 4 pkt. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r., przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu wykonywany według ogłoszonego do publicznej wiadomości rozkładu jazdy, który określa przystanki dla wsiadających i wysiadających pasażerów. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1, 2, 3 wymienionej ustawy wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia, w którym określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki. Stosownie do art. 92 ust. 1 przedmiotowej ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, w tym konkretnym przypadku, w myśl załącznika lp. 1.2.2 pkt 3 w kwocie 3000 zł.

E. W. złożyła skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie przepisów art. 18 i art. 20 ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz błędne ustalenie okoliczności faktycznych. W uzasadnieniu podniosła, że bezpodstawnym jest powoływanie się na treść zezwolenia, skoro nie zawiera ono rozstrzygnięcia co do tego, na jakich przystankach ma się zatrzymywać pojazd przedsiębiorcy. Obowiązek korzystania z określonych przystanków w danej miejscowości, nie został - na podstawie art. 18 i art. 20 ustawy - określony w zezwoleniu, które to określając trasę przewozów wymienia 7 miejscowości, a zatem naruszenie takiego obowiązku nie może stanowić faktycznej podstawy nałożenia kary pieniężnej. Nadto nadmieniła, iż zabranie pasażerów z przystanku przy ul. [...] było jednorazowe, a z uwagi w rubryce objaśnienia mówiącej, iż zezwolenie jest ważne z obowiązującym rozkładem jazdy nie wynika w jego rozumieniu, że treść rozkładu jazdy została inkorporowana do zezwolenia.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż element definicji przewozu regularnego stanowi między innymi przewóz według rozkładu jazdy i wsiadanie oraz wysiadanie pasażerów na przystankach określonych w tym rozkładzie. Stąd niespornym jest w niniejszej sprawie – w ocenie Sądu – nieprzestrzeganie przez skarżącą ani rozkładu jazdy ani przystanków.

Bowiem w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu 22 lutego 2005 r. w [...] na ul. [...], kierowca będący pracownikiem skarżącej wykonywał regularny transport drogowy osób na linii [...]. Z rozkładu jazdy wynika bezsprzecznie, iż w zezwoleniu nie został ujęty wymieniony wyżej przystanek. Takim działaniem skarżąca naruszyła - w ocenie Sądu - warunki zezwolenia, które dotyczyło przewozu regularnego czyli tego, w którym jest zawarty rozkład jazdy i przystanki. Podniesiona w skardze okoliczność, iż był to fakt jednorazowy jest bez znaczenia dla ustalenia kwestii prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.2.2. pkt 3 załącznika do ustawy konsekwencją takiego naruszenia przepisów jest nałożenie przez organ kary pieniężnej w wysokości 3000 zł.

Na marginesie Sąd zaznaczył, iż skarżąca korzystała z dodatkowego przystanku przy ul. [...] bez zezwolenia jego właściciela, a także bez uiszczenia stosownych opłat.

E. W. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie przepisów postępowania, przy czym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 3 § 1 ustawy, polegające na naruszeniu obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz na zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności treści i znaczenia prawnego oraz faktycznego zezwolenia nr 41 przedsiębiorcy E. W., na pokonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym .

W ocenie skarżącej naruszenia powołanych przepisów miały miejsce, gdyż organy administracyjne obu instancji, a za nimi także sąd administracyjny, błędnie oceniły znaczenie faktyczne i prawne zezwolenia nr 41, w oparciu o które wykonywany był przewóz osób. Zezwolenie nr 41 określa, że przewóz regularny osób będzie się odbywał na trasie [...], przez 7 miejscowości wskazanych w zezwoleniu. Natomiast zezwolenie nie wskazuje tras przejazdu wewnątrz tych miejscowości, ani też nie wskazuje lokalizacji poszczególnych przystanków. Zezwolenie także w swej treści nie odnosi się do rozkładu jazdy, zgodnie z którym przewozy mogły się odbywać ale dopiero poza treścią zezwolenia i poza podpisami organu administracyjnego, wydającego zezwolenie, w tzw. objaśnieniach widnieje jedynie informacja, że zezwolenie jest ważne z rozkładem jazdy. W dacie wydania decyzji brak było przepisów prawa materialnego pozwalających na uznanie, że rozkład jazdy jest integralna częścią zezwolenia. Taki przepis art. 20 ust. 1a wprowadzony został do ustawy o transporcie drogowym dopiero 21 października 2005 r., a więc po zdarzeniu.

Stwierdzić zatem należy, że do chwili nowelizacji ustawy rozkład jazdy mógł stanowić integralną część zezwolenia tylko pod warunkiem, że rozkład ten umieszczony został w samym zezwoleniu, albo też w samej treści zezwolenia wskazano, że jest ono ważne wraz z rozkładem jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia. Takiego zaś skutku prawnego nie można osiągnąć przez informację zamieszczoną w objaśnieniach, czyli poza zezwoleniem i bez wskazania .

Ponadto strona wskazała, iż w stosunku do niej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie w dniu 20 grudnia 2005 r., w identycznym stanie faktycznym zapadły wyroki uchylające zaskarżone decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego (sygn. akt VI SA/Wa 1895/05 oraz 1896/05) z argumentacją identyczną, jak przedstawiona wyżej w treści kasacji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego podzielił argumentację Sądu I instancji

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania sądowego.

Ponieważ w niniejszej sprawie przesłanki te nie zachodziły, sprawa została rozpoznana zgodnie z zarzutem podniesionym w skardze kasacyjnej. Zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 3 § 1 ppsa. Wskazać przy tym należy, iż art. 3 § 1 ppsa określa ogólną właściwość sądów administracyjnych stwierdzając, że sprawują one kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W żaden sposób w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu. Natomiast stwierdzić trzeba, że przepis ten nie został w żaden sposób naruszony. Sąd I instancji dokonał bowiem kontroli działalności administracji publicznej poprzez ocenę zaskarżonej decyzji i zastosował przewidziane w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnięcie – oddalenie skargi.

Również nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności treści oraz znaczenia prawnego i faktycznego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 ppsa, Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na aktach sprawy. Stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi wątpliwości i jest bezsporny. W związku z tym, Sąd nie miał podstaw do stosowania art. 106 § 3 ppsa.

Sąd I instancji zgodnie ze swoimi kompetencjami dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji i uznał, że nie narusza ona prawa. Podniesione zaś w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności co do naruszenia faktycznego i prawnego przedmiotowego zezwolenia, nie mogą odnosić się do ustaleń Sądu, który zaakceptował w tym zakresie ustalenia organów administracji publicznej.

Rozważania Sądu I instancji dotyczyły bowiem zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. zakresu pojęcia przewozu regularnego osób i ich bagażu, zakresu zezwolenia na wykonanie takiego przewozu oraz warunków znaczenia tego zezwolenia, a więc art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z lp. 1.2.2. pkt 3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (w brzmieniu na dzień wydawania zaskarżonej decyzji).

Jeżeli więc w ocenie skarżącej Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni, a przede wszystkim błędnej subsumcji, co wyrażało się w tym, że ustalony w sprawie stan faktyczny został błędnie uznany za odpowiadający stanowi przewidzianemu w przedmiotowych wskazanych wyżej przepisach, to zarzut skargi kasacyjnej winien zarzucać naruszenie prawa materialnego ze wskazaniem konkretnych przepisów. Zarzut taki nie został podniesiony i w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny oceniać, czy Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował lub właściwie zastosował przepisy prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, dotyczące zakresu udzielonego skarżącej zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych.

Z tych też względów, uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 oraz 204 pkt 1 ppsa - orzekł jak w sentencji wyroku.