Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2492/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art, 189, art. 188, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 84
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 235 z 1, art. 235 z 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 października 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 134/16 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016r., sygn. akt IV SA/Po 134/16, oddalił skargę P. S.A. w K. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 2351, 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.), § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367, zwanego dalej: rozporządzenie), stwierdził u K. G. chorobę zawodową - chorobę opłucnej lub osierdzia wywołane pyłem azbestu – rozległe zgrubienia opłucnej wymienioną pod poz. 4 pkt 1. Rozstrzygnięcie to organ oparł na orzeczeniu lekarskim Nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, wystawionym przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu - Ośrodek w K. oraz ocenie narażenia zawodowego K. G., zatrudnionego w P. S.A. w K. od [...] lipca 1980 r. do [...] maja 2014 r. na stanowisku elektromonter, samodzielny elektromonter. W decyzji wyjaśniono również, że K. G. w trakcie wykonywania prac remontowych płyt wulkanizacyjnych w latach 1980-1995 pracował w narażeniu na pył azbestu.

P. S.A. odwołała się od powyższej decyzji.

Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1371/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – po rozpoznaniu skargi P. S.A. w K. - uchylił powyższą decyzję. W ocenie Sądu, w sytuacji gdy strona skarżąca na etapie postępowania odwoławczego kwestionowała ustalenia zawarte w orzeczeniu lekarskim, podnosząc możliwość wystąpienia u pracownika innej choroby, niż stwierdzona w decyzji organu I instancji, obowiązkiem organu odwoławczego było szczegółowe wyjaśnienie związku między stwierdzoną u K. G. w 2006r. sarkoidozą, a stwierdzoną w decyzji organu I instancji chorobą opłucnej lub osierdzia i w tym kierunku uzupełnić postępowanie dowodowe, poprzez skorzystanie z dalszych opinii lekarskich.

Na skutek ponownego rozpoznania sprawy, Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wystąpił z wnioskiem do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. o zajęcie stanowiska i wydanie lekarskiej opinii uzupełniającej w przedmiocie wyjaśnienia związku miedzy stwierdzoną w decyzji organu I instancji chorobą zawodową a stwierdzoną wcześniej u K. G. sarkoidozą. Lekarska jednostka orzecznicza I stopnia stwierdziła, iż nie widzi konieczności wydawania dodatkowych opinii specjalistycznych i podtrzymuje wcześniej wydane orzeczenie nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Podkreślono, że Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. wyjaśniło, iż pylice płuc, a więc i pylica azbestowa bardzo często współistnieją z innymi chorobami - przypadku skarżącego z sarkoidozą. Organ stwierdził, że opinia lekarska wydana w toku dodatkowego postępowania w związku z zaleceniami WSA w Poznaniu jest rzeczowa, spójna i logiczna i uznał ją za środek dowodowy w rozumieniu art. 75 i art. 84 k.p.a. Zdaniem organu spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące stwierdzenie choroby zawodowej, tj.: rozpoznane schorzenie jest objęte wykazem chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, choroba zawodowa jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia upoważniony do ich rozpoznawania (§ 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych), udokumentowano narażenie zawodowe oraz uznano na zasadzie wysokiego prawdopodobieństwa istnienie związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną pracą zawodową a rozpoznanym schorzeniem.

Skargą P. S.A. w K. zaskarżyła powyższą decyzję zarzucając naruszenie: § 8 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u K. G. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego; art.7 i 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność istnienia sarkoidozy u K. G., na którą się leczył i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność sprzeczności diagnozy Oddziału Torakochirurgii w P. z diagnozą Kliniki Pulmonologicznej w P. u K. G.; art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niewystąpienie o opinię do innej placówki, gdy orzeczenie zawiera lakoniczne stwierdzenia bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości, przekonującego i dostępnego dla stron uzasadnienia, w sytuacji gdy u K. G. nie została wykluczona sarkoidoza, na którą się leczył, a leczenie i diagnozy były sprzeczne; rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez alternatywne ustalenie choroby zawodowej jako choroby opłucnej lub osierdzia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że organ odwoławczy stosując się do zaleceń zawartych w wyroku z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1371/14, dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału uzupełniwszy uprzednio postępowanie dowodowe i uznał, iż decyzja organu I instancji powinna zostać utrzymana w mocy. Stanowisko organu odwoławczego Sąd uznał za prawidłowe. Podkreślił, że wbrew stanowisku skarżącej, brak jest podstaw do kwestionowania wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego, a postępowanie organu w niczym nie uchybia przepisom art. 7 i 77 k.p.a. Chybiony jest również, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. i zaniechania przez organy ponownego badania medycznego byłego pracownika przez inną jednostkę medyczną. Rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych przewiduje bowiem udział jednostki orzeczniczej II stopnia wówczas, gdy treść orzeczenia lekarskiego kwestionuje pracownik (były pracownik), bądź z inicjatywy organu I instancji, gdy uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w § 8 ust. 1 jest niewystarczający. Organ, zgodnie z wytycznymi Sądu, wystąpił z wnioskiem do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. o zajęcie stanowiska i wydanie lekarskiej opinii uzupełniającej w przedmiocie wyjaśnienia związku między stwierdzoną w decyzji organu I instancji chorobą zawodową, tj. choroby opłucnej lub osierdzia wywołane pyłem azbestu pod postacią rozległego zgrubienia opłucnej, a stwierdzoną wcześniej u K. G. sarkoidozą. Jednostka orzecznicza stwierdziła, iż nie widzi konieczności wydawania dodatkowych opinii specjalistycznych i podtrzymała wcześniej wydane orzeczenie nr [...]. Stwierdziła, że pylice płuc, a więc i pylica azbestowa bardzo często współistnieją z innymi chorobami. W przypadku skarżącego występuje przypadek współistnienia choroby opłucnej lub osierdzia wywołane pyłem azbestu pod postacią rozległego zgrubienia opłucnej z sarkoidozą. Zdaniem Sądu współistnienie czynników pozazawodowych - (w kontrolowanym przypadku inna współistniejąca choroba - sarkoidoza), przy uznanym przez organy narażeniu zawodowym występującym przez kilkadziesiąt lat pracy – nie jest wystarczające do wzruszenia domniemania związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby, a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie. Dokonana przez organy inspekcji sanitarnej ocena zgromadzonych środków dowodowych nie przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów, a wydane rozstrzygnięcia zasługują na akceptację.

Skargą kasacyjną P. S.A. w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, poprzez nie zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie uwzględnienie zarzutów, że:

a) zaskarżona decyzja naruszała § 8 ust.1, ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013r., poz. 1367) poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u K. G. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego,

b) zaskarżona decyzja naruszyła art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego: na okoliczność istnienia sarkoidozy u K. G., na którą się leczył oraz nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność sprzeczności diagnozy Oddziału Torakochirurgii w P. z diagnozą Kliniki Pulmonologicznej w P. u K. G.,

c) zaskarżona decyzja naruszyła art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie wystąpienie o opinię do innej placówki, gdy orzeczenie zawiera lakoniczne stwierdzenia bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości, przekonującego i dostępnego dla stron uzasadnienia, w sytuacji gdy u K. G. nie została wykluczona choroba sarkoidozy, na którą się leczył a leczenie i diagnozy były sprzeczne,

d) zostało naruszone rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych poprzez alternatywne ustalenie choroby zawodowej jako opłucnej lub osierdzia.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, uchylenie w całości zaskarżonego decyzji i poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] sierpnia 2014r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że nie można zgodzić się z zaakceptowaniem przez Sąd, iż u K. G. współistnieje sarkoidoza z azbestozą, ponieważ nie zostało to orzeczniczo jednoznacznie rozstrzygnięte w sytuacji sprzeczności diagnozy Oddziału Torakochirurgii w Poznaniu z diagnozą Kliniki Pulmonologicznej w Poznaniu. Ponadto brak jest w sprawie dokumentów potwierdzających współistnienie tych chorób. Orzeczenie lekarskie jako opinia w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. nie może być, zdaniem skarżącej Spółki, przez organ administracji przyjmowane bezkrytycznie. Skarżąca podkreśliła też, że sarkoidoza i azbestoza należą do chorób bardzo podobnych objawach i do ich rozróżnienia i postawienia właściwej diagnozy nie jest wystarczające zdjęcie płuc i ocena radiologiczna, lecz kwestia ta powinna być rozstrzygnięta poprzez wykonanie punkcji, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013r., poz. 1367) jak również art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 k.p.a. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, w tym – wbrew zarzutom strony skarżącej - ustaliły okoliczności dotyczące okresów zatrudnienia pracownika i wykonywania pracy w narażeniu zawodowym. Stan faktyczny sprawy odzwierciedla przeprowadzone przez organy postępowanie w zakresie narażenia na powstanie choroby zawodowej i jej rozpoznania przez właściwą jednostkę medyczną. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że zostały zgromadzone i dołączone do akt sprawy dokumenty niezbędne do rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy w oparciu o całość akt administracyjnych i doszedł do prawidłowego wniosku, że organy administracji publicznej wyjaśniły należycie okoliczności istotne dla rozpatrzenia tej sprawy.

Za chorobę zawodową - jak stanowi art. 235¹ Kodeksu pracy - uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych - art. 2352 Kodeksu pracy. Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1367).

Podkreślić należy, iż ustawodawca w art. 235¹ Kodeksu pracy wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12 - LEX nr 1216762 ). Na gruncie art. 2351 Kodeksu pracy nie jest zatem wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym"), a stwierdzonym schorzeniem. Zgodnie z § 8 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Uznanie danej choroby za chorobę zawodową zależy od ustalenia wykonywania zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1994 r., SA 1640/93, ONSA 1995/1/28 ).

Możliwe jest bowiem uznanie choroby za zawodową, gdy równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby występują inne czynniki chorobotwórcze. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982r., III SA 372/82, ONSA /1982 /1/33 ). Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana /wyłącznie/ przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami. Nadto brak wykonywania przez pracodawcę obowiązkowych pomiarów w środowisku pracy nie może działać na szkodę pracownika. Przyjęcie odmiennego poglądu mogłoby prowadzić do "udaremniania" przez zakłady pracy stwierdzania chorób zawodowych na skutek braku z przyczyn leżących po stronie pracodawcy danych z obowiązkowych pomiarów w środowisku pracy.

Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu, Ośrodek w K. w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. stwierdził wieloletnie wykonywanie pracy (15 lat - od [...] lipca 1980 r. do nadal) w warunkach narażenia zawodowego na pył azbestu – zakres stężeń na przestrzeni lat 1983-1993 zawierał się między 0,20 a 4,60 mg/m3 - i rozpoznał chorobę zawodową wymienioną pod poz. 4 pkt 1 wykazu chorób zawodowych – Choroby opłucnej lub osierdzia wywołane pyłem azbestu: rozległe zgrubienia opłucnej.

Rozpoznanie to wydano m.in. w oparciu obraz kliniczny, obraz radiologiczny oraz dokumentację medyczną i ocenę narażenia zawodowego. Uprawniona jednostka orzecznicza stwierdziła, że z bardzo dużym prawdopodobieństwem można rozpoznać zawodowe tło schorzenia. W orzeczeniu lekarskim jednoznacznie przyjęto zawodową etiologię schorzenia i wskazując na rozpoznanie również sarkoidozy (w 2006 r. leczony szpitalnie w K., następnie w Oddziale Torakochirurgii w P.) stwierdzono istnienie podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wskazano też, że w 2014r. w Klinice Pulmonologii w Poznaniu rozpoznano azbestozę. Po ponownym zapoznaniu się z całością akt i wyrokiem WSA w Poznaniu Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu, Ośrodek w K. podtrzymało orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. zaznaczając jednocześnie, że brak jest konieczności zasięgania dodatkowych opinii specjalistycznych. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu, gdzie był konsultowany K. G., od wielu lat zajmuje się badaniami osób pracujących w narażeniu na azbest. U K. G. występuje przypadek współistnienia choroby opłucnej lub osierdzia wywołane pyłem azbestu pod postacią rozległego zgrubienia opłucnej z sarkoidozą potwierdzona przez jednostkę naukową. Podkreślono, że rozpoznanie azbestozy współistniejącej z sarkoidozą rozpoznano w marcu 2014r. w Katedrze i Klinice Pulmonologii, Alergologii i Onkologii Pulmonologicznej U. w P. (Szpital kliniczny P.).

Z tych przyczyn pozbawione zasadności są twierdzenia skarżącej Spółki o konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność istnienia sarkoidozy u K. G. oraz sprzeczności diagnozy Oddziału Torakochirurgii w P. z diagnozą Kliniki Pulmonologicznej w P.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w sprawie organy należycie wyjaśniły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i właściwie przeprowadziły postępowanie dowodowe i nie można podzielić stanowiska strony, że organ winien wystąpić o opinię do innej placówki, gdyż orzeczenie zawiera lakoniczne stwierdzenia bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości.

Przypomnieć należy, iż rozpoznanie chorób zawodowych należy do właściwości jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia i organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1872/13; z dnia 28 stycznia 2015r., sygn. akt II OSK 1567/13 – CBOSA; z dnia 24 lutego 1998r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150, z dnia 23 lipca 2003r., I SA 108/03, LEX nr 160259, z dnia 24 maja 2001r., SA 1801/00,LEX nr 77663, z dnia 2 czerwca 1998r., I SA 225/98, LEX nr 45827).

Generalną zasadą postępowania w sprawie chorób zawodowych jest to, aby jednostki medyczne wydawały orzeczenia posiadając wiedzę o zagrożeniach zawodowych, przebiegu i charakterze pracy. Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w § 8 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, jest niewystarczający do wydania decyzji, może – stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Sąd pierwszej instancji zasadnie podkreślił, iż w niniejszej sprawie jednostka medyczna dysponowała oceną narażenia zawodowego skarżącego, z której wynikał rodzaj czynności wykonywanych przez skarżącego na zajmowanych stanowiskach pracy i organy inspekcji sanitarnej prawidłowo oparły rozstrzygnięcie na wydanym w sprawie orzeczeniu lekarskim.

Zgodnie z § 6 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego lekarz występuje o ich uzupełnienie do podmiotów wskazanych w § 6 ust. 5 pkt 1-5.

W niniejszej sprawie jednostki medyczne dysponowały dostateczną dokumentacją i nie zwróciły się o jej uzupełnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenie lekarskie, którym dysponowały organy obu instancji, zawiera elementy merytoryczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazuje, że z medycznego punktu widzenia, z uwzględnieniem charakteru i sposobu wykonywania pracy, stwierdzić należy, że rozpoznana choroba została spowodowana w związku ze sposobem wykonywania pracy ( narażeniem zawodowym) – tak jak tego wymaga art. 235¹ Kodeksu pracy. Trzeba podkreślić, że o wartości merytorycznej orzeczenia lekarskiego nie decyduje tylko obszerność wywodów uzasadnienia, lecz jego zawartość merytoryczna odnosząca się do istoty sprawy. W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zakwestionowania postępowania przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej nie mogą skutecznie poddać w wątpliwość wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego. Zaznaczyć należy, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej wskazano na rozpoznanie u K. G. sarkoidozy i rozważono współistnienie tej choroby z chorobą opłucnej lub osierdzia wywołaną pyłem azbestu pod postacią rozległego zgrubienia opłucnej oraz wpływ rozpoznania sarkoidozy na stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej pod poz. 4 pkt 1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia.

Z powyższych względów należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.