Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 740/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sp. z o, o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: - zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. B. Sp. z o.o. z siedzibą w C.

("skarżąca"), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. ("DIC") z

dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie

odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na

automatach o niskich wygranych w 99 punktach na terenie województwa

[...].

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr

[...] udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie

działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 99 punktach na

terenie województwa [...]. W pkt VI ww. zezwolenia, na podstawie art. 36

ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004

r., nr 4, poz. 27 ze zm.) został ustalony termin określający ważność niniejszej decyzji,

tj.: [...] sierpnia 2012 r.

Skarżąca wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r. wystąpiła o przedłużenie ww.

zezwolenia na kolejne 6 lat.

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr

[...], działając na podstawie art. 8 i art. 138 ust. 1

ustawy o grach hazardowych, odmówił przedłużenia ww. zezwolenia. Wyjaśnił, że

wniosek strony o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie

gier i zakładów wzajemnych został złożony jeszcze pod rządami ustawy z dnia 29

lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, rozpatrywany jest z kolei, gdy

obowiązuje ustawa z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. Zgodnie z art.

129 ust. 1 u.g.h. stanowi, że działalność zakresie gier na automatach o niskich

wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na

podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, jest

prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im

udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowi, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust.

1 u.g.h. nie mogą być przedłużane. Zatem pod rządami obowiązującej ustawy

wykorzystywanie automatów będzie mogło zachodzić jedynie w kasynach i po

uprzednim uzyskaniu w tym zakresie koncesji.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Celnej w W., działając

na podstawie art. 207 Op w zw. z art. 8 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych,

zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.:

powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na

prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne

(prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego

zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się

postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w

postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii

Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć

przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której

usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu

postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide

wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z

tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania

administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym również Trybunałem

Stanu - vide postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz

Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej - vide np. postanowienie NSA z 6

lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest

wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.

Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art.

125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz

jasna, nie może być ono jednak dowolne. Analizując celowość zawieszenia

postępowania sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek

wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub

innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 240 § 1

pkt 7, 8 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z

2012 r. poz. 749 ze zm.), jak i przesłanek wznowienia postępowania

sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w

innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz M. Niezgódka - Medek do art.

125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju

nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna

negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art.

125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności

systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego

przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał

Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu

normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia ( vide:

np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11).

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 686/13 NSA

przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89

ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne z: a) art. 2 i 7 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej; b) z art. 20 i 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej. Pytanie to zostało w Trybunale Konstytucyjnym opatrzone

sygnaturą P 4/14.

W uzasadnieniu powołanego postanowienia o sygn. akt II GSK 686/13

Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, iż skutkiem wprowadzenia

przepisów art. 14 ust.l i art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. jest likwidacja możliwości

prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier na automatach oraz

punktów gier na automatach o niskich wygranych, które funkcjonowały na podstawie

wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach

wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Prowadzenie tego typu działalności stało

się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na prowadzenie

kasyna gry. Stanowi to bez wątpienia formę ograniczenia działalności gospodarczej i

dlatego podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności, dla której

podstawę stanowią art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W dalszej

części pytania NSA podkreślił, że skoro cała ustawa o grach hazardowych

wprowadza bardzo daleko idące ograniczenia wolności działalności gospodarczej, to

zakres swobody regulacyjnej ustawodawcy w odniesieniu do ograniczenia tej

wolności wymaga oceny uwzględniającej fakt uczestnictwa Polski w zintegrowanym

wspólnym rynku europejskim. Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w którym orzekł on że przepisy krajowe tego

rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować

ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o

niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy

techniczne" w rozumieniu przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt

oowinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy

wskazanej dyrektywy. Z uregulowań powyższej dyrektywy, a także rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania

krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039)

wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów technicznych

nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy. NSA wskazał, że

obowiązek notyfikacji wynika z aktów prawa unijnego, do których przestrzegania

Polska zobowiązała się na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej zgodnie z

art. 90 Konstytucji RP. Dalej czytamy, że w ocenie NSA powyższe przemawia za

zasadnością potraktowania braku notyfikacji jako istotnej wady postępowania

ustawodawczego z punktu widzenia zasady rzetelnej procedury ustawodawczej (art.

2 Konstytucji RP) i legalizmu działania władz publicznych (art. 7 Konstytucji RP).

WSA w Warszawie podziela wątpliwości odnośnie zgodności z Konstytucją RP

ustawy o grach hazardowych, w tym rzecz jasna, art. 14 ust. 1 tej ustawy. Z przepisu

tego wynika, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na

automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Wskazana regulacja, co nie

ulega wątpliwości, stanowi punkt wyjścia dla oceny zgodności z wyżej wymienionymi

wzorcami konstytucyjnymi takich przepisów jak te, które mają zastosowanie w

rozpoznawanej sprawie, a mianowicie art. 138 ust. 1 tej ustawy, z którego wynika, że

zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. Poza

sporem jest, że przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. został uznany przez Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej za przepis techniczny. Konsekwencją powyższego,

jak również postawionego w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13 zarzutu, iż narusza

on wzorce konstytucyjne z art. 2 i 7 Konstytucji RP, a także art. 20 i 22 Konstytucji

RP, jest to, że udzielenie przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie

prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie będzie pozostawało bez wpływu na

wynik rozpatrywanej sprawy.

W przedstawionej sytuacji w sposób oczywisty uzasadnione jest zawieszenie z

urzędu postępowania przez sąd administracyjny do czasu wydania orzeczenia w

przedmiocie konstytucyjności przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. Skoro przepis ten został

poddany kontroli TK, to od rozstrzygnięcia o jego zgodności z Konstytucją

uzależnione jest prawidłowe jego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, a to z

tego powodu, że kwestia jego konstytucyjności wobec jego zasadniczego znaczenia

dla rozwiązań prawnych przyjętych w ustawie o grach hazardowych nie będzie

pozostawała bez wpływu na zagadnienie stosowania art. 138 ust. 1 u.g.h.

Mając na uwadze powyższe, WSA w Warszawie działając na podstawie art.

125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.