Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 716/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędzia WSA Wanda Antończyk Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. i R. T. na decyzję Wojewody z dnia 1 lipca 2005r., nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 29 kwietnia 2005 r. A R. T. i A. P. Autozłomowiec – Kasacja Pojazdów w G., powołując się na przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jedn. tekst Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zgłosili zamiar rozpoczęcia robót budowlanych na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w G., polegających na zmianie sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, położonego na działce nr [...] w B.

Do zgłoszenia załączono:

1. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

2. odpowiednie szkice lub rysunki

3. pozwolenia, uzgodnienia, a także dokumenty wymagane przepisami szczególnymi, w tym między innymi kserokopię ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia

10 listopada 2004 r. w sprawie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenia wód opadowych, kserokopię ostatecznej decyzji tego samego organu z dnia 23 stycznia 2004 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego obiektu (budynku magazynowego dwukondygnacyjnego) na obiekt usługowo- składowy z zapleczem administracyjnym, o powierzchni użytkowej ok. 1073 m2, w którym miała być prowadzona działalność gospodarcza w zakresie: zbiórki wyeksploatowanych i powypadkowych pojazdów samochodowych, demontaż samochodów, odzysk części zdemontowanych pojazdów nadających się do powtórnego wykorzystania lub regeneracji.

Po rozpatrzeniu tego zgłoszenia Prezydent Miasta decyzją z dnia 16 maja 2005 r., powołując się na przepisy art. 71 ust 5 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jedn. tekst Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego położonego w G., przy ul. [...], na działce nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracji wskazał, że z uwagi na to, że zgłoszenie dotyczy budowy oraz wykonywania robót budowlanych, wymagających uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, tj. wykonania instalacji wewnętrznych, oraz może spowodować pogorszenie stanu środowiska, warunków zdrowotno- sanitarnych i zwiększenia uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, zachodziła konieczność zgłoszenia sprzeciwu.

Organ pierwszej instancji wskazał również, że załączona do zgłoszenia dokumentacja wymaga uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw sanitarno – higienicznych, rzeczoznawcą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, Wydziałem Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w G. oraz Zarządem Dróg i Zieleni w G.

Prezydent Miasta w uzasadnieniu decyzji wskazał, że należy określić, na jaki cel zostanie przeznaczony przedmiotowy obiekt, przedłożyć warunki techniczne przyłączy lub oświadczenie projektanta oraz spełnić wymagania określone w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji.

R. T. i A. P. A wnieśli odwołanie od tej decyzji, w którym kwestionowali jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności z art. 71 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wywodzili, że roboty budowlane, które należy wykonać w celu dostosowania istniejącego obiektu do projektowanej jego funkcji będą polegały na:

1. uszczelnieniu placu składowego o powierzchni ok. 200 m2, przeznaczonego do magazynowania samochodów

2. zainstalowaniu na drenażu wód opadowych wyżej wymienionego placu separatora substancji ropopochodnych

3. przebudowie i remoncie przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych, których realizacja nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odwołujący się podkreślali, że wykonywanie instalacji wewnętrznych nie wymaga pozwolenia na budowę, stosownie do art. 29 ust 2 pkt 11 Prawa budowlanego.

Do zgłoszenia załączono ekspertyzę techniczną, stwierdzającą, że budynek nadaje się do zmiany sposobu użytkowania byłej cegielni na stację demontażu samochodów. Skoro zatem zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w odniesieniu do zamierzonych prac adaptacyjnych, to nie było podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec wniesionego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu.

Ustosunkowując się natomiast do decyzji organu I instancji w części dotyczącej wskazania, że zmiana sposobu użytkowania tego obiektu budowlanego może spowodować niedopuszczalne pogorszenie stanu środowiska inwestorzy wywodzili, że w tym zakresie nie decyduje zdanie urzędnika, lecz obowiązkiem organu jest wykazanie konkretnego zagrożenia, które może wystąpić w takim stopniu, aby na inwestora mógł być nałożony obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Ponadto w toku postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji opracowany został raport oddziaływania na środowisko, który został przyjęty bez zastrzeżenia. Natomiast we wnioskach raportu stwierdzono, że prace polegające na rozbiórce samochodów nie spowodują negatywnego oddziaływania na komponenty środowiska w postaci gruntów, wód gruntowych i wód powierzchniowych.

Nie uwzględniając tego odwołania Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w dniu 1 lipca 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie narusza obowiązujących przepisów art. 71 ust 5 pkt 1 i 3 cyt. wyżej Prawa budowlanego, bowiem zgromadzone w sprawie materiały dowodowe definiują przedmiotową inwestycję, jako zmianę sposobu użytkowania części istniejącego budynku cegielni na stację demontażu pojazdów. Wnioskowana inwestycja wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż zgodnie z § 2 ust 1 pkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z 2004 r. ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wymagają między innymi instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych.

Wynika to z faktu, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz zgodnie z art. 46 ust 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga, z zastrzeżeniem ust 7, przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Z przepisów art. 46 ust 3 i 4 tej ustawy wynika, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zamierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych właśnie przyczyn zmiana sposobu użytkowania części istniejącej cegielni na stację demontażu pojazdów wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda, ustosunkowując się do kolejnych zarzutów odwołania wskazał, że błędny jest pogląd inwestorów, iż przepis art. 29 ust 2 pkt 11 Prawa budowlanego zwalnia ich z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wewnętrznych instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych i telekomunikacyjnych oraz utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Przytaczając przepis art. 29 ust 2 pkt 11 Prawa budowlanego organ odwoławczy wskazał, że "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na: przebudowie i remoncie sieci telekomunikacyjnych, elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych.

Tymczasem w niniejszej sprawie inwestorzy zamierzają wykonać instalacje wewnętrzne, co wymaga uzyskania odrębnego pozwolenia na budowę.

Wojewoda wyjaśnił również, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który został sporządzony na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej właśnie inwestycji, nie dotyczy postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, gdyż zawiera zupełnie inny zakres inwestycyjny.

R. T. i A. P. A wnieśli skargę do sądu administracyjnego, w której ponawiając i rozwijając zarzuty odwołania wskazali, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem:

1. art. 71 ust 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z uwagi na wadliwe zastosowanie sprzeciwu, mimo braku przesłanek wobec zgłaszanej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego

2. art. 71 ust 3 ustawy przez uznanie zasadności wniesienia sprzeciwu bez uprzedniego wezwania zgłaszającego do uzupełnienia braków zgłoszenia lub przedstawienia wyjaśnień odnośnie jego treści

3. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. z uwagi na błędne ustalenia stanu faktycznego wyrażające się w przyjęciu, że opisane w zgłoszeniu roboty budowlane instalacyjne wewnętrzne wymagają uzyskania pozwolenia na budowę

4. art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów polegające na wadliwej kwalifikacji przedsięwzięcia na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z 2004 r. ze zm.) nie uwzględniającej nowelizacji tych przepisów w toku postępowania

5. polegającym na błędnym przyjęciu, że planowana zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz wymaga sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy do dnia 28 lipca 2005 r. obowiązek taki nie wynikał z przepisów prawa

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W uzasadnieniu przedstawionych wyżej zarzutów strona skarżąca wskazywała, ze jeżeli okoliczności faktyczne sprawy budziły wątpliwości, to organ administracji, stosownie do art. 71 ust 3 Prawa budowlanego winien był w pierwszej kolejności nałożyć na zgłaszającego, w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w określonym terminie i dopiero po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. podjąć rozstrzygnięcie w tej sprawie.

W ocenie skarżących zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji brak było podstaw do zgłoszenia sprzeciwu. Błędne było w tych okolicznościach ograniczenie postępowania odwoławczego do oceny zgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta. Jest to między innymi konsekwencja błędnej interpretacji Prawa ochrony środowiska przez Wojewodę, który przyjmując, że stacje demontażu pojazdów zaliczane są do grupy "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" automatycznie przyjął, iż zobowiązuje to inwestora do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przed zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, co miało być związane z możliwością niedopuszczalnego pogorszenia stanu środowiska.

Zgodnie z art. 46 ust 3 i 4 cytowanej wyżej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska opracowanie oceny oddziaływania na środowisko jest przeprowadzane jedynie w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczonych do kategorii "mogących znacząco oddziaływać na środowisko". W odniesieniu do planowanej inwestycji takie postępowanie zostało przeprowadzone w odrębnym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. W konsekwencji ocena organów obydwu instancji, iż planowana inwestycja może spowodować pogorszenie stanu środowiska jest nieuzasadniona.

W skardze wywodzono również, ze argumentacja związana z odpadami niebezpiecznymi jest chybiona, albowiem zagadnienie to wykracza poza właściwość rzeczową organów architektoniczo – budowlanych. Ocena w tym zakresie (dotyczącym wykonywania działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów) należy do kompetencji organu właściwego do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Sam fakt wytwarzania czy odzysku odpadów niebezpiecznych nie stanowi jeszcze o pogarszaniu stanu środowiska.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów i wywodów skargi Wojewoda wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogów odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206 z 2001 r. ze zm.) zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy, odpady z demontażu, przeglądu i konserwacji pojazdów zalicza się do odpadów niebezpiecznych. W świetle tych przepisów inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a to zgodnie z art. 46 ust 4 ustawy z dnia

27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanej działalności na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888) dokonano zmian w przepisach dotyczących zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, regulowanych dotychczas przez art. 71, oraz częściowo art. 72. Art. 72 ust. 1 zawierał delegację dla właściwego ministra do określenia w drodze rozporządzenia wykonawczego warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek oraz w sprawach udzielania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W znowelizowanych przepisach zasady i tryb dokonywania zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) regulowane są w art. 71, jednocześnie dodano nowy art. 71a, który określa środki stwarzające możliwość legalizacji zmian sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części), dokonanych bez wymaganego zgłoszenia ich właściwemu organowi. Natomiast obecnie art. 72 dotyczy jedynie rozbiórek obiektów budowlanych.

Zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) objęte reglamentacją prawa budowlanego zachodzą wówczas, gdy rodzą skutki określone w tym prawie. Skutki te są takie same zarówno w znowelizowanym art. 71, jak też w dotychczas obowiązującym art. 71 ust. 2. Trzeba jednak zauważyć, że w obu regulacjach skutki te nie są wymienione wyczerpująco, co wynika z zamieszczenia we wstępnej części zwrotu "w szczególności". Należy zatem przyjąć, że również inne skutki zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) wymagają objęcia omawianą reglamentacją prawną, jeżeli mogą powodować dla obiektu budowlanego (jego części) lub dla warunków korzystania z niego skutki, jakie są określone w prawie budowlanym.

Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) powodująca skutki określone omawianymi przepisami wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu powinien być określony dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania tego obiektu (jego części). Ze znowelizowanego art. 71 ust. 2 wynika, że do zgłoszenia trzeba dołączyć rysunki i opisy, o których mowa w pkt 1 i 2. Należy też dołączyć oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud.). Ponadto wymagane jest dołączenie zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego albo z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu miejscowego.

Jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) może powodować zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń (art. 71 ust. 1 pkt 2) - niezbędne jest przedstawienie ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę mającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w danej lub odpowiedniej specjalności. W zależności od potrzeb wynikających z odrębnych przepisów - do zgłoszenia należy też dołączyć wymagane pozwolenia, uzgodnienia lub opinie (art. 71 ust. 2) - por Edward Radziszewski - Kodeks budowlany. Komentarz, Warszawa 2004 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis wydanie I.

Powołany jako podstawa prawna przepis art. 71 ust 5 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, jak również może spowodować niedopuszczalne:

a) zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia,

b) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków,

c) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych,

d) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W świetle przytoczonego wyżej przepisu organ administracji jest uprawniony do zgłoszenia sprzeciwu w przypadku, gdy stwierdził, iż zachodzi obawa niedopuszczalnego pogorszenia stanu środowiska oraz w przypadku, gdy uzna, iż zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Art. 46 § 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) stanowi, że wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga, z zastrzeżeniem ust. 7, przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. § 3 tego przepisu stanowi, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o których mowa w ust. 4, czyli między innymi decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z § 2 ust 1 pkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymaga miedzy innymi przedsięwzięcie, mogące znacząco oddziaływać na środowisko, takie jak instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych.

Zarzut skarżących, iż organ nie uwzględnił nowelizacji przepisów tego rozporządzenia jest bezzasadny, albowiem rozporządzenie to, istotnie zmienione z dniem 8 czerwca 2005 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 maja 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 92 poz. 769) nie dość, że nie uchyliło, ani nie zmieniło powołanego przez organ przepisu § 2 ust 1 pkt 39, to dodatkowo wprowadziło pkt 39a ust 1 § 2, zgodnie z którym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają takie inwestycje, jak stacje demontażu pojazdów, a także zakłady przetwarzania odpadów powstałych z tych pojazdów, w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202).

Ta zmiana, istniejąca w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy, potwierdza o słuszności rozstrzygnięcia Wojewody. Wnioskowana zamiana sposobu użytkowania obiektu należała do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego błędnego przyjęcia przez organ, iż zgłoszone roboty budowlane instalacyjne wewnętrzne wymagają pozwolenia na budowę wskazać należy, iż zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

Art. 29 ust 2 pkt 11 obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy - Prawo budowlane stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie i remoncie sieci telekomunikacyjnych, elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych i cieplnych prowadzonych po dotychczasowych trasach. Przepis ten wyłączał zatem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jedynie roboty budowlane polegające na przebudowie i remoncie wyżej opisanych sieci. Nie zostały z tego obowiązku wyłączone prace polegające na wybudowaniu nowych przyłączy.

Remont to naprawa. Przywrócenie do stanu używalności. W budownictwie remonty dzielą się na:

• bieżące – polegające na wykonywaniu okresowych przeglądów i prowadzeniu prac konserwatorsko-profilaktycznych, niezbędnych dla utrzymania obiektu (budynku) i jego otoczenia w należytym stanie technicznym. W ramach tego typu remontów wykonywane są naprawy, likwidacje przyczyn ewentualnych uszkodzeń elementów budowlanych i wyposażenia budynków.

• interwencyjne – wykonywane są w przypadku wystąpienia uszkodzeń spowodowanych różnymi, zazwyczaj nagłymi powodami (np. pęknięcie rury, wybuch (gazu), pożar itp.)

• kapitalne – polegające na wymianie i naprawie wszystkich zużytych, zniszczonych lub uszkodzonych elementów budynku i wyposażenia. (por. Wolna Encyklopedia - Wikipedia).

Nie jest zatem remontem, ani przebudową poprowadzenie nowych przyłączy sieciowych, jakie planowali skarżący, nawet w zakresie instalacji wewnętrznych. Zakres prac objętych zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu nie ograniczał się bowiem do remontu lub przebudowy, ale zakładał przeprowadzenie robót budowlanych poprzez wykonanie nowych przyłączy, które wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Organ administracji zobowiązany był, stosownie do przepisów art. 71 ust 5 pkt 1 wnieść sprzeciw od przedmiotowego zgłoszenia.

Opisane wyżej prace, ze względu na konieczną ochronę wód gruntowych i wód powierzchniowych oraz innych komponentów środowiska, jak również ze względu na to, iż funkcja, jaką miał spełniać obiekt po zmianie sposobu użytkowania, jest objęta obowiązkiem sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, ze względu na możliwość szczególnego oddziaływania na nie, jak również, z tego powodu, iż prace te nie zostały umieszczone w katalogu art. 29 Prawa budowlanego, obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz przeprowadzenia odpowiedniego postępowania z zakresu ochrony środowiska.

Zarzut naruszenia przepisów prawa poprzez nie wezwanie skarżących do uzupełnienia zgłoszenia jest również chybiony. Przepis ust 3 art. 71 Prawa budowlanego ma bowiem zastosowanie do sytuacji, gdy jest niewątpliwe, iż zgłaszana zmiana sposobu użytkowania nie wymaga ani wykonania robót objętych pozwoleniem na budowę, ani nie narusza obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani nie może spowodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W pozostałych przypadkach, ze względu na to, iż zachodzą przewidziane prawem obligatoryjne przesłanki wniesienia sprzeciwu, organ wydaje taką decyzję, bez konieczności wzywania zgłaszającego do uzupełnienia jego zgłoszenia.

Nie byłoby bowiem słuszna taka interpretacja tych przepisów, iż mimo wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 71 ust 5 Prawa budowlanego, organ powinien dodatkowo wzywać do uzupełnienia wniosku w trybie art. 71 ust 3 tej ustawy. Wniosek taki wypływa z tego, iż ustawodawca wyraźnie wskazał przyczyny obligatoryjnego wniesienia sprzeciwu przez organ w ust 5 art. 71 Prawa budowlanego. Należy zatem przychylić się do takiej wykładni, iż przepisu art. 71 ust 3 Prawa budowlanego nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 71 ust 5 ustawy, a zatem w przypadkach, kiedy właściwy organ jest zobowiązany do wniesienia sprzeciwu ("właściwy organ wnosi sprzeciw").

W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa organ nie miał obowiązku, w ocenie Sądu, wzywania skarżących do uzupełnienia zgłoszenia, albowiem zgłoszenie sprzeciwu było konieczne, ponieważ planowana zmiana sposobu użytkowania tego obiektu wymagała przeprowadzenia robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę oraz mogła powodować między innymi niedopuszczalne pogorszenie stanu środowiska. Każda z dwóch wskazanych wyżej przesłanek mogła być samodzielną podstawą wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu.

Chybiony jest również zarzut, iż zagadnienia dotyczące ochrony środowiska wykraczają poza zakres kompetencji organów administracji rozstrzygających w przedmiotowej sprawie. Organy orzekające, jako właściwe w sprawach zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, były uprawnione do badania wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w zakresie objętym zgłoszeniem (por. art. 71 ust 5 pkt 3 Prawa budowlanego).

Stosownie do art. 71 ust 2 pkt 4 cytowanego wyżej Prawa budowlanego do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy dołączyć między innymi zaświadczenie Prezydenta Miasta o zgodności tej zmiany z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania tego terenu.

Inwestorzy, jak wskazano wyżej, do zgłoszenia załączyli ostateczną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 stycznia 2004 r., która określiła warunki realizacji tej inwestycji wynikające z przepisów szczególnych, wskazując, że obowiązkiem inwestora będzie zachowanie wymagań określonych również w przepisach ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw.

W decyzji tej wskazano również, że planowana inwestycja uzyskała wprawdzie akceptację Powiatowego Inspektora Sanitarnego, lecz z następującymi zastrzeżeniami:

• w projekcie budowlanym należało uwzględnić rozwiązania techniczne, zalecenia i wnioski przyjęte w "raporcie o oddziaływaniu na środowisko" oraz

• uzyskać stosowne uzgodnienia i decyzje w sprawie gospodarki odpadami.

W tej obowiązującej ostatecznej decyzji administracyjnej nałożono na inwestora również szereg innych dalszych obowiązków, których nie wykonał on przed zgłoszeniem zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Stosownie do art. 16 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

Wyrażona w tym przepisie ogólna zasada trwałości decyzji administracyjnych oznacza, że do czasu ewentualnego wyeliminowania ich z obrotu prawnego, korzystają one z domniemania zgodności z prawem i mają moc obowiązującą.

Inwestorzy zatem zobowiązani byli do wykonania wszystkich obowiązków wynikających z tej decyzji.

Z materiału dowodowego zebranego w granicach tej sprawy wynika, że po uzyskaniu przez inwestora opisanej wyżej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wystąpił on z wnioskiem (w dniu 25 listopada 2004 r.) o wydanie pozwolenia na budowę dla tej inwestycji.

Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2004 r., na podstawie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego Prezydent Miasta wezwał inwestorów do uzupełnienia wniosku, w sprawie adaptacji istniejącego budynku w B. na działce nr [...] o 12 wymienionych tam dokumentów, z pouczeniem, że nie usunięcie braków wniosku spowoduje wydanie decyzji o odmowie pozwolenia na budowę. Inwestorzy swojego wniosku nie uzupełnili i Prezydent Miasta ostateczną decyzją z dnia 24 stycznia 2005 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla tej inwestycji, z tej przyczyny, iż inwestorzy nie spełnili wymagań określonych w przepisach szczególnych..

Z przedstawionego toku postępowania w sprawie wynika jednoznacznie, że inwestorzy, bez wykonania opisanych wyżej wymagań określonych w ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji oraz wynikających z przytoczonych wyżej przepisów Prawa ochrony środowiska, zamierzali uruchomić opisaną wyżej działalność polegającą na demontażu i składowaniu pojazdów oraz odzyskiwaniu części z rozbieranych pojazdów, w oparciu o zgłoszenie zmiany sposobu jego użytkowania, co w ocenie Sądu, jest niedopuszczalne.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.