Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 251/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: arr. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 i art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2022 r. sprawy ze skargi [...]spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 rok, po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 251/22

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 31 grudnia 2021 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.( dalej SKO lub organ odwoławczy) działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1007 roku Ordynacja Podatkowa( DZ.U z 2021 roku, poz. 1540 ze zm. dalej Op), po rozpoznaniu odwołania od decyzji SKO w R. z dnia 27 września 2021 roku, znak: [...], która na skutek wznowienia postępowania podatkowego w sprawie określenia [...] sp. z oo z siedzibą w G.( dalej skarżąca) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2018 w kwocie 227 003 zł – odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 29 lipca 2019 roku, znak: [...] określającej podatek od nieruchomości na rok 2018 z nieruchomości położonej w G. – orzekło – utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były poczynione ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Decyzją z dnia 29 lipca 2019 roku SKO w R. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta G. z dnia 5 marca 2019 roku, znak: [...] określającą zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 227 003 zł z nieruchomości należącej do skarżącej, a położonej w G..

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że podatek od gruntów o pow. 56 700 m ² wyniósł 50 463 zł i dotyczył w całości gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Przedmiotem opodatkowania były również budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 7 584, 10 m² oraz budowle o wartości 275 000 zł. Podatek od gruntów obliczono według stawki w wysokości 0,89 zł/m² wynikającej z uchwały Rady Miejskiej w G., podatek od budynków związanych z działalnością gospodarczą obliczono według stawki 22,66 zł/m², a od budowli podatek wynosi 2 % wartości. Organy podatkowe ustaliły związek podatkowy przedmiotowych gruntów z działalnością na podstawie art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku( DZ.U z 2022 roku, poz. 1452 dalej upol) zgodnie z którym grunty, budynki, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to takie, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W dniu 18 marca 2021 roku skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją SKO w R. z dnia 29 lipca 2019 roku, znak: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 227 003 zł z nieruchomości położonej w G.. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano fakt, że decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją RP orzekł Trybunał konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 roku, syg. akt SK 39/19. Sąd konstytucyjny orzekł, że art. 1a ust.1 pkt 3 upol rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku, budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niezgodny z art. 64 ust.1 w związku z art. 31 ust.3 i art. 84 Konstytucji RP.

W złożonym wniosku strona podawała, że zgodnie z wyżej powołanym wyrokiem TK podstawą do zastosowania dla danego przedmiotu opodatkowania stawki podatku od gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą jest faktyczne ich wykorzystanie na prowadzenie takiej działalności. Ponadto strona powołała się na art. 1a ust.1 pkt 3 upol w brzmieniu obowiązującym w 2015 roku zgodnie z którym użyte w ustawie określenia grunty, budynki, budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą oznaczają grunty, budynki, budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 lit. b), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Postanowieniem z dnia 5 maja 2021 roku SKO w R. wznowiło postępowanie podatkowe w sprawie określenia dla [...] sp. z oo z siedzibą w G. podatku od nieruchomości za rok 2018, z nieruchomości położonej w G., a zakończonego ostateczną decyzją SKO w R. z dnia 29 lipca 2019 roku.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ działając na podstawie art. 245 §1 pkt 3 lit.a) Op odmówił uchylenia ostatecznej decyzji SKO z dnia 29 lipca 2019 roku.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyła skarżąca, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku TK z 24 lutego 2021 roku, syg. akt SK 39/10.

W odwołaniu zarzucono naruszenie:

- art. 120 Op w związku z art. 190 Konstytucji RP poprzez dokonanie wykładni obowiązujących norm prawnych z pominięciem wyroku TK i jego wpływu na kształtowanie stanu prawnego w niniejszej sprawie:

- art. 121, art. 123, art. 122, art. 187 §1 i art. 191 Op w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego i dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego z przekroczeniem granicy swobody oceny materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej wykładni prawa materialnego w zakresie przedmiotowego obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości;

- art. 120 w związku z art. 4 ust.5 Op i art. 1a ust.1 pkt upol – poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z pominięciem ustawowych przesłanek określających zakres przedmiotowy obowiązku podatkowego.

Organ odwoławczy ustalił i zważył co następuje:

Skarżąca była w roku 2018 właścicielem nieruchomości zabudowanych i niezbudowanych, położonych w G. – działki nr [...], [...] o pow. 1,2960 ha;

- działki zabudowane nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o pow. 4, 0582 ha;

- działka nr [...] – udział 4/15 o pow. 0,4790 ha;

- działki nr [...], [...], [...]– udział ½ o pow. 0,3762 ha.

[...] sp. z oo zgodnie z wypisem KRS ma szeroki zakres działalności gospodarczej między innymi wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucja i handel energią elektryczną, produkcję nawozów i związków azotowych, roboty związane z budową dróg i autostrad, wykonywanie instalacji, transport drogowy towarów, sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana.

Skarżąca wezwana pismem z dnia 28 lipca 2021 roku do sporządzenia wykazu poszczególnych przedmiotów opodatkowania, które jej zdaniem nie były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak przedmioty opodatkowania były wykorzystywane oraz czy były to środki trwałe i czy wydatki z nimi związane były wliczane w ciężar kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, czy były amortyzowane nie udzieliła odpowiedzi.

Zdaniem organu stan faktyczny w zakresie wykorzystania przedmiotowych budynków nie zmienił się od daty ich nabycia. Budynki i działki nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na fakt, iż skarżąca nie podjęła działań inwestycyjnych w celu przywrócenia przedmiotowych budynków do stanu technicznego pozwalającego na podjęcie działalności gospodarczej. Organ nadzoru budowlanego w 2016 roku wydał orzeczenia z których wynikało, że nakazywał skarżącej spółce usunięcie nieprawidłowości co do stanu technicznego budynków, wskazywał termin ich wykonania. Skarżąca występowała wielokrotnie o zmianę terminu wykonania nałożonych obowiązków. PINB wydając decyzję o odmowie zmiany terminu wykonania nałożonych obowiązków wskazywał, iż spółka świadomie uchyla się od wykonania nałożonych obowiązków.

Zdaniem organu odwoławczego fakt, iż skarżąca posiadała budynki wymagające przeprowadzenia prac remontowych nie wyłącza ich od opodatkowania według stawek jak dla działalności gospodarczej. Nadto organ odwoławczy zauważył, iż od 1 stycznia 2016 roku ustawodawca zrezygnował z zastrzeżenia w art. 1a ust.1 pkt 3 upol( względy techniczne) na rzecz konieczności uzyskania ostatecznej decyzji organu nadzoru budowalnego nakazującego właścicielowi budynku jego rozbiórkę. Jedynie budynek dla którego taka decyzja została wydana nie może zostać uznany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ zwracał uwagę, że skarżąca przedmiotowe budynki nabyła w 2010 i 2014 roku i mając świadomość, że generują koszty, w tym podatek od nieruchomości nie podjęła stosownych działań co do wykorzystania bądź ich zbycia.

Nadto organ zwracał uwagę, iż Burmistrz Gminy i Miasta G. w dniu 19 maja 2017 roku wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] o mocy 2,4 MW. Skarżąca prowadziła inwestycję gospodarczą na spornych przedmiotach opodatkowania i niezależnie od etapu inwestycji istniał więc związek z działalnością gospodarczą. Nie decyduje w takim przypadku moment zakończenia inwestycji, oddania do użytku, sprzedaż. Zwłoka w naprawie stanu technicznego obiektów była wyborem spółki. Niepomyślność działań przedsiębiorcy nie może jednak znajdować uprzywilejowania przy wymiarze podatkowym, co do posiadanych nieruchomości.

Organ powołał się na stanowisko NSA z wyroku z dnia 15 grudnia 2021 roku, syg. akt III FSK 4061/21 w którym Sąd stwierdził, że za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 upol można uznać nieruchomości, które są w posiadaniu przedsiębiorcy oraz jednocześnie:

- wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

- przedmiot działalności gospodarczej obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub;

- nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych – są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust.1 pkt 4 upol;

- albo mogą być potencjalnie wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 240 §1 pkt 8 Op w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją RP, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. W myśl art. 245 §1 pkt 3 lit.a) Op, jeżeli organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co rozstrzygnięcia co do istoty sprawy( art. 243 § 2 Op) stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 §1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana decyzja tak jak dotychczasowa decyzja, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części.

W niniejszej sprawie ostateczna decyzja organu z dnia 29 lipca 2019 roku zapadła na podstawie art. 1a ust.1 pkt 3 upol, którego niezgodność z Konstytucją RP orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 roku, SK 39/19.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego SKO w R. uznało, że grunty, budynki oraz budowle będące własnością skarżącej spółki były związane z działalnością gospodarczą. Tym samym w wyniku uchylenia decyzji SKO w R. z dnia 29 lipca 2019 roku mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca sprawę co do istoty, tak jak decyzja dotychczasowa.

Skarżąca nie posiadała nieruchomości innych niż nabyte na cele działalności gospodarczej( mogące potencjalnie temu służyć).

Zdaniem organu odwoławczego nie można wyroku TK odczytywać w ten sposób, że podatek według niższych stawek płaci się wtedy, gdy fizycznie nie wykorzystuje się nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła [...] sp. z oo.

Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie:

- art. 120 Op w związku z zart. 190 ust.1 Konstytucji RP poprzez dokonanie wykładni obowiązujących norm prawnych z pominięciem wyroku TK z 24 lutego 2021 roku, SK 39/10 i jego wpływu na kształtowanie stanu prawnego w niniejszej sprawie;

- art. 121 i art. 123 Op oraz art. 122, art. 187 i art. 192 Op w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania – pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego i dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego z przekroczeniem granicy swobodnej oceny materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej wykładni prawa materialnego w zakresie przedmiotowego obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości;

- art. 120 Op w związku z art. 4 i art. 5 Op w związku z art. 1a ust.1 pkt 3 upol – poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z pominięciem ustawowych przesłanek określających zakres przedmiotowy obowiązku podatkowego ukształtowanych wyrokiem TK z dnia 24 lutego 2022 roku, syg. akt SK 39/19.

Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie od SKO w R. na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżąca odwołując się do wyroku TK w sprawie SK 19/39 oraz treści art. 1a ust.1 pkt upol wskazywała, że ustawodawca jako przesłankę objęcia podatkiem od nieruchomości w stawce wyższej niż stawka podstawowa wskazał związanie przedmiotu opodatkowania z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Jednocześnie podstawą wyłączenia spod opodatkowania budynków wyższą stawką wskazał stan techniczny budynków nie pozwalający na wykorzystanie tych budynków ze względów technicznych, potwierdzonych decyzją organów nadzoru budowalnego.

Budynki będące w posiadaniu skarżącej nie były i nie mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na stan techniczny i formalno – prawny. Stan ten ma charakter trwały i jest niezależny od działań spółki. Stan taki istniał od 2010 roku i nie był uwzględniany przy wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości.

TK w wyroku z dnia 24 lutego 2021 roku, SK 39/10 stwierdził, że art. 1a ust.1 pkt 3 upol rozumiany w ten sposób, że związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku, budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niezgodny z art. 64 ust.1 w związku z art. 31 ust.3 i art. 84 Konstytucji RP. Wyrok ten jednoznacznie przesłankę posiadania przez przedsiębiorcę budynku albo nieruchomości jako wyłączną przesłankę decydującą o zakwalifikowaniu budynku albo nieruchomości do przedmiotów opodatkowania według podwyższonej stawki uznał za niewystarczającą.

Stan techniczny przedmiotu opodatkowania nie pozwalający na użycie przedmiotowych budynków w działalności gospodarczej potwierdzają dokumenty urzędowe. Trwałość stanu, braku możliwości wykorzystania przedmiotowych nieruchomości dla prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na stan techniczny wynikał z faktu – braku możliwości podjęcia działań inwestycyjnych przez spółkę w celu przywrócenia stanu technicznego nieruchomości pozwalającego na prowadzenie działalności gospodarczej.

Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z orzeczeniem TK z 24 lutego 2021 roku według stawki dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą jest faktyczne wykorzystania ich do takiej działalności ze względu na stan techniczny, potwierdzony przez organ nadzoru budowlanego.

Orzeczenia TK mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Organ rozpoznając sprawę zobowiązany był do uwzględnienia nowego stanu prawnego powstałego w wyniku orzeczenia TK i dokonania wykładni norm prawa materialnego w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że norma wyrażona w art. 190 ust.1 Konstytucji RP ma charakter samowykonalny, co oznacza obowiązek uwzględnienia z urzędu treści orzeczenia TK w toku rozpoznawanej sprawy( wyrok NSA z 22 lutego 2008 roku, II OSK 100/06. Podporządkowanie się orzeczeniu TK oznacza zakaz podejmowania kogokolwiek aktów i działań sprzecznych z jego treścią. Jego naruszenie oznacza złamanie norm konstytucyjnych, skutkujące stosowną odpowiedzialnością organów i osób urzędowych.

Stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu decyzji, że o związaniu przedmiotowych nieruchomości świadczy fakt, że spółka nie prowadzi innej działalności niż działalność gospodarcza oraz braku działań spółki w celu sprzedaży nieruchomości jest stanowiskiem bez podstawy prawnej.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się

z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

Skarżąca zasadniczo wskazywała na konsekwencje wyroku TK z 24 lutego 2021 roku, SK 39/19 na wymiar podatku od nieruchomości za lata 2010 -2013 dla skarżącej spółki. Wskazywała, że stan techniczny budynków, co wynika z przedstawionej opinii nie pozwalał na wykorzystanie ich do działalności gospodarczej i był to stan trwały, a nadto skarżąca nie mogła w wyżej wskazanym okresie prowadzić działalności gospodarczej z uwagi na brak decyzji środowiskowej.

W wyżej powołanym wyroku TK zakwestionował stanowisko, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o jej związku z prowadzaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 upol. Pozostaje kwestia ,, związku ‘’ nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie może tylko się opierać na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Związek ten w ocenie Sądu powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 upol.

Użyty w art. 1a ust.1 pkt 3 lit.b) upol zwrot, który obowiązywał do 2016 roku w treści ,, nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych ‘’, należy rozumieć jako trwały, odnoszący się do teraźniejszości i przyszłości, stan niemożności wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli, gruntów, które w sposób trwały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę( wyrok NSA z 1 czerwca 2011 roku, II FSK 151/10). Analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno teraz, jak i w przyszłości( wyrok NSA z 25 listopada 2015 roku, II FSK 2450/13).

Należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie grunty i budynki posiadane przez skarżącą były związane z możliwością prowadzeniem działalności gospodarczej. Związek spornych nieruchomości i budynków z działalnością gospodarczą spółki nie zasadza się tylko na samym fakcie ich posiadania przez skarżącą, ale także możliwości ich wykorzystania do prowadzonej działalności gospodarczej.

Po pierwsze nawet złożona opinia techniczna nie wskazuje, iż stan techniczny obiektów spółki jest taki, iż nadają się one tylko do rozbiórki. Potwierdza to również stanowisko organów nadzoru budowlanego – decyzje PINB w G. z 2016 – 2018 roku oraz decyzje WMINB z 2019 roku. Organy nadzoru budowlanego nie wydały decyzji o rozbiórce poszczególnych budynków i budowli. Nakazywały dokonania określonych czynności, tak by obiektom przywrócić właściwy stan techniczny. Tak więc stan techniczny tych obiektów jest stanem odwracalnym i takie działania powinna podjąć skarżąca.

Nadto sama skarżąca występując o wydanie decyzji środowiskowej ubiegała się o prowadzenie działalności gospodarczej na tym terenie – biogazowania. Tak więc te grunty i budynki miały związek z działalnością gospodarczą, którą na tym terenie chciała prowadzić skarżąca. Należy też zauważyć, iż ustawodawca uznał, iż od 2016 roku aby uznać, że budynki nie mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej musi w tym zakresie być wydana decyzja o ich trwałym wyłączeniu z użytkowania – art. 1a ust.2a pkt.3 upol. Tak więc zarówno w poprzednim stanie prawnym jak i obowiązującym od 2016 roku należało uznać, że przedmiotowe budynki mogły być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Fakt, iż postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej toczyło się od 2011 roku winno być wkalkulowane w ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej. Sam fakt, iż skarżąca de facto nie prowadziła na przedmiotowych nieruchomościach faktycznie działalności gospodarczej jest związane z jej zachowaniem( brak remontu obiektów) oraz procesem wydawania decyzji środowiskowej. Taka sytuacja w ocenie Sądu nie może być uznana za stan niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Należy zauważyć, iż zgodnie z rejestrem KRS zakres zgłoszonej działalności gospodarczej spółki jest szeroki – między innymi sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana, transport drogowy, magazynowanie towarów, produkcja energii elektrycznej. W sytuacji gdy istniały trudności z otworzeniem biogazowni skarżąca miała potencjalną możliwość wykonywania działalności w innym zakresie. Użyty w wyroku TK z 24 lutego 2021 roku, SK 39/19 , zwrot ,, nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej ‘’ należy tłumaczyć w ten sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także nie dającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość( jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej planowanej działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane( por. wyrok NSA z 24 marca 2022 roku, III FSK 2647/21).

Tak więc stan techniczny budynków skarżącej choć był zły, ale po przeprowadzeniu wskazywanych przez nadzór budowlany prac mógł być przywrócony do użytkowania i nie miał charakteru trwałego.

Fakt prowadzenia postępowania środowiskowego z wniosku skarżącej spółki był znany organowi podatkowemu wydającemu decyzję wymiarową w podatku od nieruchomości i nie mógł mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.