Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 491/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6561
Hasła tematyczne: Opłata targowa
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2b
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Kupców i Producentów Rolnych G. na interpretację Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie opłaty targowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 listopada 2011 r. Stowarzyszenie [...] w Ł. wystąpiło do Prezydenta Miasta Ł. o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczącej przepisów regulujących opłatę targową.

Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny: Stowarzyszenie zrzesza kupców prowadzących działalność gospodarczą na terenie targowiska [...]. Teren targowiska jest przedmiotem dzierżawy od gminy. Budynki i budowle znajdujące się na terenie targowiska stanowią własność Stowarzyszenia. Członkowie Stowarzyszenia wydzierżawiają pawilony (boksy), płacąc z tego tytułu czynsz i opłaty stanowiące pokrycie kosztów eksploatacji targowiska oraz opłatę targową. Inkasentem opłaty jest Stowarzyszenie.

Z wniosku wynika, że kupcy uiszczają opłatę targową od sprzedaży:

1) dokonywanej na płycie targowiska oraz w namiotach lub ze straganów;

2) realizowanej pod wiatami znajdującymi się na zmodernizowanej płycie targowiska, na której dokonuje się wydania i sprzedaży towarów (opłata targowa uiszczana jest również od powierzchni na której stoją pojazdy samochodowe, w których kupcy przechowują towary oraz od powierzchni zajętej na ekspozycję produktów rolnych;

3) od powierzchni na której znajdują się towary eksponowane przy pawilonach (boksach) w zadaszonym pasażu.

Stowarzyszenie powzięło wątpliwość, czy opłata targowa jest należna od:

1) powierzchni przeznaczonej na eksponowanie przez kupców towaru przy pawilonach (boksach) w zadaszonym pasażu handlowym?

2) powierzchni na której stoi pojazd samochodowy lub przyczepa samochodowa, w których kupcy przechowują produkty rolne i ogrodnicze?

Zdaniem Stowarzyszenia w obu wymienionych przypadkach opłata targowa nie powinna być pobierana. Uzasadniając własne stanowisko Stowarzyszenie odwołało się m.in. do poglądów wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 180/09.

Prezydent Miasta Ł. w indywidualnej interpretacji podatkowej, wydanej w dniu [...] r. ocenił, że stanowisko Stowarzyszenia jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ podatkowy podał, że zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. Nr 95, poz. 613 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 102, poz. 584) opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b (ust. 1). Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (ust. 2). Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach (ust. 2b). Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko (ust.3). Wskazana powyżej nowelizacja ustawy weszła w życie w dniu 19 czerwca 2011 r.

Z cytowanych przepisów organ podatkowy wywiódł, że nie pobiera się opłaty targowej od sprzedaży prowadzonej w budynkach lub ich częściach. Opłacie targowej podlega zatem sprzedaż we wszystkich innych miejscach również takich, które nie są wyznaczone do prowadzenia sprzedaży. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powiązany został, zdaniem organu podatkowego z korzystaniem z targowiska, niezależnie od tego, czy konkretne umowy sprzedaży miały miejsce. Zwrot "dokonujących sprzedaży" obejmuje wszelkie czynności podejmowane przez sprzedającego w celu sprzedaży, w tym oferowanie towarów, składowanie ich na targowisku, oczekiwanie na kontrahentów, podejmowanie negocjacji. Na takie rozumienie tego pojęcia wskazuje konstrukcja opłaty targowej, która jest której stawka jest wymierzana kwotowo za każdy dzień, niezależnie od tego czy obrót (sprzedaż) miała miejsce.

Odnosząc się wprost do pytań zawartych we wniosku o udzielenie interpretacji organ podatkowy stwierdził, że od dnia 19 czerwca 2011 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie pobiera się opłaty targowej od osób sprzedających w budynkach na targowisku [...]. Natomiast kupcy powinni uiszczać opłatę targową od sprzedaży dokonywanej na płycie targowiska oraz w namiotach i na straganach, realizowanej pod wiatami. Opłata targowa powinna być, zdaniem organu podatkowego obliczana od powierzchni na której sprzedający dokonują wydania i sprzedaży towarów, jak również od tej zajętej przez samochody, w których przechowują towar oraz od powierzchni zajętej na ekspozycję płodów rolnych a także od towarów eksponowanych przy boksach w zadaszonym pasażu.

Pismem z dnia 23 lutego 2012 r. Stowarzyszenie wezwało Prezydenta Miasta Ł. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi organ podatkowy stwierdził, że nie wystąpiły podstawy do zmiany interpretacji podatkowej.

Wobec powyższego Stowarzyszenie, reprezentowane przez pełnomocnika wniosło skargę na przedstawioną powyżej interpretację podatkową, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną interpretację tego przepisu.

Zdaniem autorki skargi, towar stanowiący ekspozycję jest reklamą, która ma zachęcić klientów do nabywania towarów znajdujących się w boksie. Eksponowany towar nie stanowi odrębnej oferty sprzedaży, od tej która znajduje się w boksie, w którym sprzedawca posiada "kasę i dopełnia formalności transakcyjnych". Pobieranie opłaty byłoby uzasadnione "...gdybyśmy mieli do czynienia z odrębnym stanem dokonywania sprzedaży (np. inny sprzedawca, towar w innym boksie)...".

Zdaniem strony skarżącej zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma ustalenie, czy ekspozycja towaru poza boksem lub przetrzymywanie towaru w pojeździe, stanowi "...sprzedaż inną/dodatkową od tej dokonywanej w pawilonie, za co sprzedawca uiszcza opłatę targową, czy też dokonywanie sprzedaży odbywa się w boksie, gdzie sprzedawca prowadzi działalność, a ekspozycja służy jedynie jej dokonywaniu.". Wskazując na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA/Bk 354/01, autorka skargi stwierdziła, że opłata targowa jest pobierana od sprzedaży a nie od zajęcia dodatkowej powierzchni na targowisku.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej uchylenie podtrzymując argumenty, które przedstawił w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. W ocenie Sądu przy wydaniu interpretacji organ podatkowy nie naruszył art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak również innych przepisów regulujących opłatę targową.

Z cytowanego powyżej art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej wynika, że opłatę targową pobiera się od osób dokonujących sprzedaży na targowiskach. A zatem dokonywanie sprzedaży na targowisku rodzi po stronie sprzedawcy obowiązek zapłaty opłaty. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalny nie regulują kwestii podstawy wymierzania opłaty targowej, pozostawiając to zagadnienie do określenia radzie gminy (art. 19 pkt 1 w/w ustawy).

Prezydent Miasta Ł. podał w zaskarżonej interpretacji, iż wysokość opłaty targowej została uregulowana w uchwale Rady Miejskiej w Łodzi nr XVI/250/07 z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie zasad poboru i ustalania wysokości opłaty targowej na terenie miasta Ł. Z przedmiotowej uchwały wynika, że opłata jest pobierana za każdy metr kwadratowy powierzchni zajętej przez sprzedawcę.

Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że sprzedaż towaru na targowisku rodzi obowiązek zapłaty opłaty targowej, zaś jej wysokość jest zależna od powierzchni, którą zajmuje sprzedający. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nieuzasadnione jest przeciwstawianie sobie tych elementów, poprzez stwierdzenie, że opłata targowa pobierana jest od sprzedaży, a nie od zajęcia dodatkowej powierzchni targowiska. Oba te elementy mają bowiem istotne znaczenia prawne w procesie wymiaru opłaty targowej.

Organ podatkowy słusznie podkreślił, że od dnia 19 czerwca 2011 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie pobiera się opłaty targowej od osób sprzedających w budynkach na targowisku (art. 15 ust. 2b ustawy). W związku z powyższym opłaty targowej nie mają obowiązku uiszczać osoby sprzedające w boksach (pawilonach) usytuowanych na targowisku "[...]". Powyższa okoliczność jest niesporna.

Istota sporu sprowadza się natomiast do ustalenia, czy sprzedawca prowadzący sprzedaż w boksie, który wystawia (eksponuje) sprzedawany towar przed swoim boksem podlega opłacie targowej. Strona skarżąca podkreśla, że towar eksponowany przed pawilonem nie stanowi odrębnej oferty sprzedaży od tej dokonywanej wewnątrz pawilonu, w którym sprzedawca "trzyma kasę" i zawiera transakcje. Ponadto autorka skargi, podnosi, że opłata targowa jest należna od sprzedaży, a nie od zajęcia dodatkowej powierzchni.

W ocenie Sądu należy się zgodzić, iż towar znajdujący się wewnątrz pawilonu jak i ten wystawiony przez jego właściciela na zewnątrz stanowią jedną ofertę sprzedaży. Ustalenie tego faktu nie ma jednak, zdaniem Sądu decydującego znaczenia. Jak wskazano powyżej dla ustalenia, czy dana osoba podlega opłacie, a jeśli tak to jaka jest jej wysokość, istotne są następujące elementy. Po pierwsze to, czy dana osoba prowadzi sprzedaż na targowisku, czy prowadzi ją w budynku, a po drugie jaką zajmuje powierzchnię. Należy podkreślić, że z opłaty targowej wyłączono jedynie sprzedaż dokonywaną w budynkach. A contrario sprzedaż dokonywana poza budynkami wiąże się z obowiązkiem uiszczenia opłaty targowej. Uchwała gminy nie różnicuje przy tym, czy kupiec zajął powierzchnię targowiska przed swoim boksem by również i na tej powierzchni wyeksponować towar, którego nie był w stanie zaoferować w pawilonie, czy też towar wystawiony na zewnątrz ma stanowić reklamę towaru oferowanego wewnątrz pawilonu. Z treści skargi wynika, że ekspozycje towaru na zewnątrz pawilonów stanowią jedną ofertę wraz z towarem znajdującym się wewnątrz pawilonów, a z drugiej strony, że towar eksponowany przed boksami służy celom reklamowym.

Doświadczenie życiowe wskazuje, że towar wystawiony przed pawilonami jest oferowany do sprzedaży na równi z towarem znajdującym się wewnątrz pawilonu, a równocześnie pełni funkcję reklamy, ma bowiem zachęcić klientów do wejścia do pawilonu i dokonania zakupu.

Okolicznością przesądzającą o zwolnieniu sprzedawcy z opłaty za towar eksponowany przed boksem nie może być, w świetle obowiązujących przepisów, to iż sprzedawca "trzyma kasę" wewnątrz pawilonu i tam dopełnia formalności transakcyjnych (str. 2 skargi). Organ podatkowy dokonał prawidłowej interpretacji przepisów o opłacie targowej stwierdzając, że obowiązek uiszczenia opłaty targowej został powiązany z faktem korzystania z targowiska, a nie z dokonywaniem transakcji ich liczbą bądź wartością (str. 3 interpretacji). W konsekwencji, to czy sprzedawca "trzyma kasę" wewnątrz pawilonu nie ma znaczenia dla ustalenia, czy podlega obowiązkowi opłaty targowej.

Odwołując się ponownie do doświadczenia życiowego należy zauważyć, że na targowisku do transakcji często dochodzi przed pawilonem, przed którym sprzedawca wydaje towar i przyjmuje zapłatę od kupującego. Przedmiotem sprzedaż jest zaś niejednokrotnie towar, który stanowi element ekspozycji towaru na zewnątrz pawilonu.

Miejsce, w którym dopełniane są formalności transakcyjne, do których odwołuje się autorka skargi, również nie stanowi okoliczności przesądzającej o powstaniu i rozmiarze obowiązku poniesienia opłaty targowej. Już tylko na marginesie wypada zauważyć, że na targowiskach dokonywane są zwykle transakcje, z którymi nie wiążą się szczególne formalności np. konieczność podpisania umowy. Zazwyczaj jedyną formalnością, która towarzyszy tego typu czynnościom jest wydanie paragonu z kasy rejestrującej.

W konsekwencji należy przyjąć, że dokonywanie sprzedaży rozumiane jako korzystanie z targowiska, ma miejsce jest zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz pawilonu.

Podobnie rzecz się przedstawia, gdy chodzi o stragany przy których kupcy ustawiają samochody, w których przechowywany jest towar. Skoro pojazd stanowiący w istocie magazyn towaru, został ustawiony na terenie targowiska przy straganie, na którym prowadzona jest sprzedaż, to stanowi on element miejsca dokonywania sprzedaży, czyli powierzchni targowiska zajętej przez sprzedawcę. Z punktu widzenia wymiaru opłaty targowej bez znaczenia jest, czy towar zmagazynowany jest bezpośrednio na płycie targowiska, czy w samochodzie ustawionym na targowisku. W obu przypadkach określona część powierzchni targowiska jest zajęta przez sprzedawcę.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270) oddalił skargę.

tn