Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1014/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2018 r. sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej: "GITD") decyzją z "(...)" marca 2018 r. nr "(...)", na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 189a § 2, art. 189e i art. 189f § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., zwanej dalej: "K.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, ze zm., zwanej dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm., zwanej dalej: "u.t.d."), po rozpoznaniu wniosku "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)" (nazywana dalej: "Spółka", "Skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję GITD nr "(...)"z "(...)"grudnia 2017 r. o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł

W zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że 27 kwietnia 2017 r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego (samochodu ciężarowego) o numerze rejestracyjnym "(...)"poruszającego się wraz z przyczepą/naczepą o numerze rejestracyjnym "(...)"przez 1 urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym "(...)"pod numerem ewidencyjnym "(...)"o godzinie 17:40:53, na odcinku drogi krajowej nr "(...)"węzeł "(...)"wskazanym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w "(...)"z 29 stycznia 2018 r. nr "(...)", dołączonego do akt sprawy na etapie postępowania odwoławczego ustalono, że ww. odcinek drogi ekspresowej "(...)" był oznakowany tabliczkami "(...)".

Organ wskazał następnie, że w wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej stwierdzono, że w ww. pojeździe nie znajdowało się urządzenie pokładowe viaBox służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto wskazany pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna.

Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 3550 kg, w tym pojazdu samochodowego - 2800 kg, zaś przyczepy - 750 kg.

W oparciu o dane zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacje przekazane przez LeasePlan Fleet Managment (Polska) Sp. z o.o. organ prowadzący postępowanie ustalił, iż posiadaczem ww. pojazdu samochodowego w dniu odnotowania naruszenia była "(...)"S.A.

GITD wyjaśnił, że decyzją z "(...)" grudnia 2017 r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1500 zł, której podstawę stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Pismem z 19 grudnia 2017 r. Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy , wnosząc o uchylenie decyzji z "(...)" grudnia 2017 r. oraz umorzenie postępowania ewentualnie uchylenie decyzji w części w jakiej nałożono karę pieniężną powyżej 500 zł (zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.).

GITD po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazł podstaw do uwzględnienia stanowiska i zarzutów zawartych we wniosku Skarżącej o ponowne rozpatrzenie.

GITD ponownie rozpoznając sprawę, mając na uwadze treść art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że w dniu zarejestrowania przedmiotowego naruszenia kontrolowany pojazd poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Poddany kontroli pojazd nie został wyposażony w jednostkę pokładową viabox, służącą do naliczania i pobierania opłaty za przejazd po drogach krajowych, wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Skarżąca nie zawarła umowy z pobierającym opłatę elektroniczną na poddany kontroli pojazd.

GITD, powołując się na treść art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. podał, że zespół pojazdów składa się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy.

Zdaniem GITD z treści art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. jasno wynika, że obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej dotyczy pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Dopuszczalna masa całkowita to zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 54 ustawy - Prawo o ruchu drogowym największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu/przyczepy określona jest w polu oznaczonym literą "F2" dowodu rejestracyjnego.

GITD dodał, że dla ustalenia odpowiedzialności strony bez znaczenia pozostaje faktyczna (rzeczywista) masa zespołu pojazdów. W sprawie Skarżąca poruszała się zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t, w tym pojazdem o dmc wynoszącej 2800 kg oraz przyczepy o dmc wynoszącej 750 kg, co zostało ustalone na podstawie danych z CEPiK, które są tożsame z danymi widniejącymi w dowodzie rejestracyjnym pojazdu i przyczepy.

GITD zaznaczył, że był związany definicją samochodu ciężarowego zawartą w art. 2 pkt 42 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie nie miały zastosowania przepisy innych ustaw, a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach.

Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie na podstawie danych znajdujących się w CEPiK ustalono, że kontrolowany pojazd marki V. o numerze rejestracyjnym "(...)"został zarejestrowany jako samochód ciężarowy i dlatego posiadaczowi została wymierzona kara pieniężna na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., tj. w wysokości 1500 zł.

Według art. 13k ust. 4 u.d.p. kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 u.d.p., wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust, 1 pkt 3 u.d.p., a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu.

Zdaniem GITD, bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia pozostawał fakt, że w miejscu powołania podstawy prawnej wydanej decyzji, jak i w treści samej decyzji nie wymieniono numeru załącznika, w którym droga ta została wskazana. Organ w miejscu powołania podstawy prawnej wydanej decyzji wskazał rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Zawiera ono dwa załączniki, przedstawiające zamknięty katalog dróg krajowych lub ich odcinków, za przejazd którymi należy uiścić opłatę elektroniczną, co wiąże się z obowiązkiem posiadania w pojeździe urządzenia viaBox umożliwiającego pobór opłaty elektronicznej. W załączniku nr 1 pkt 12 lit. c ww. rozporządzenia wymieniona jest droga ekspresowa "(...)" węzeł "(...)", czyli droga, po której poruszał się pojazd Skarżącej. Zatem za przejazd tą drogą powinna być pobrana oplata elektroniczna. W zaskarżonej decyzji w sposób wyraźny wskazano nazwę odcinka drogi płatnej, po której poruszała się strona z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Pismem z 20 kwietnia 2018 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z "(...)" marca 2018 r. nr "(...)", wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania art. 13k ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. poprzez:

- zastosowanie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p.,

- niezastosowanie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.;

podczas gdy w sprawie przejazd realizowany był przez zespół pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, złożony z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy (pkt 1 z art. 13k ust. 1 u.d.p.), w związku z czym organ powinien zastosować art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. zamiast zastosowanego pkt 2 tego przepisu,

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia przepisów:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonych dowodów:

a) skutkującą przyjęciem przez organ, że pojazd samochodowy poruszający się wraz z przyczepą nie został uznany za samochód osobowy w rozumieniu art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. co spowodowało naliczenie kary pieniężnej według pkt 2 art. 13 ust. 1 u.d.p.,

b) polegającą na zupełnym pominięciu pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 29 stycznia 2018 r., z którego wynikało, że rzeczywisty termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu nastąpił w dniu 9 lipca 2017 r., a więc po zdarzeniach (przejazdach), za które organ nałożył kary pieniężne (kwiecień 2017 r.),

2) art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji odniesienia się do pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z 29 stycznia 2018 r., które zawierało istotne informacje dotyczące terminu wprowadzenia stałej organizacji ruchu na drodze ekspresowej S7;

3) art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez powołanie podstawy prawnej decyzji w sposób niepełny, tj.:

- podanie w decyzji jako podstawy prawnej przepisów ustawy o drogach publicznych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, ustawy o transporcie drogowym z podaniem numeru Dziennika Ustaw publikacji tych aktów prawnych, jednakże z dopiskiem ze zmianami "ze zm.",

- podanie w decyzji jako podstawy prawnej jej wydania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, bez wskazania przepisu tego rozporządzenia, jak i bez wskazania zarówno załącznika do tego rozporządzenia, jak i pozycji w tym załączniku, a także, o który załącznik chodzi, podczas gdy do rozporządzenia przewidziane są cztery załączniki.

Skarżąca podała, że w przedmiotowym stanie faktycznym organ nie uwzględnił interpretacji zdarzenia według postanowień przepisu art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., który to przepis powinien być podstawą do naliczenia kary (jeżeli w ogóle zaszły przesłanki do jej nałożenia). Tym samym, doszło do zastosowania niewłaściwego przepisu prawa.

Stosując dyspozycję art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. organ niewłaściwie uznał, że zaistniały przesłanki do nałożenia kary w wysokości 1.500 zł za przedmiotowe naruszenie.

W ocenie Skarżącej GITD nie uwzględnił interpretacji zdarzenia według postanowień przepisu art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Tymczasem to właśnie ten przepis, zdaniem Skarżącej, powinien być podstawą do naliczenia przedmiotowej kary (jeżeli w ogóle zaszły przesłanki do jej nałożenia). Tym samym, doszło do zastosowania niewłaściwego przepisu prawa.

Literalna oraz logiczna wykładnia cytowanego przepisu, zdaniem Skarżącej, nie pozostawia wątpliwości, że kara w wysokości 500 zł zostaje nałożona w przypadku, gdy samochód i przyczepa posiada masę całkowitą przekraczającą 3,5 tonu z uwzględnieniem sytuacji, gdy tonaż samego samochodu nie przekracza 3,5 tony.

W tym miejscu Skarżąca wskazała na wadliwą ocenę materiału dowodowego, która polegała na niewłaściwym uznaniu, że pojazd, który realizował przewóz pracowników (a więc osób), byt samochodem ciężarowym. Tymczasem samochód marki V. "(...)" (rodzaj "(...)") realizował przewóz osób i powinien zostać uznany za samochód osobowy. Błędne ustalenie organu skutkowało tym, że na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., a nie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. naliczono karę pieniężną.

Zespół pojazdów zgodnie z wykładnią art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. składa się z samochodu o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz dodatkowo z przyczepy. Niewłaściwym, a tym samym pozbawionym podstaw prawnych jest sumowanie tonażu zważywszy na tak sformułowane brzmienie przepisu, który wyraźnie formułuje rozłączność poprzez słowa: "oraz dodatkowo przyczepy". Inne rozumienie tego przepisu, niż takie, że wymóg nieprzekroczenia bariery 3,5 ton dotyczy tytko samochodu, byłoby nieracjonalne. Nie może bowiem chodzić o sytuację, w której w ramach 3,5 ton miałaby zawierać się masa zarówno samochodu, jak przyczepy (a więc zestawu), bo wówczas taka sytuacja byłaby zupełnie sprzeczna z pierwszą częścią przepisu zawartego w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Czyniłoby to bowiem ten przepis niemożliwym do zastosowania i wewnętrznie sprzecznym. Nadto, w przedmiotowej sprawie tonaż samochodu wynosił 2.800 kg. Tym samym skoro nie doszło do przekroczenia masy całkowitej samochodu o nr rej "(...)" powyżej 3,5 tony, nie było podstaw do nałożenia kary w wysokości 1500 zł, na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Doszło do naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci zastosowania pkt 2 z art. 13k ust. 1 u.d.p. zamiast pkt 1.

Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Skarżąca podała, że organ zupełnie pominął pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z 29 stycznia 2018 r., które wskazywało, że rzeczywisty termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu nastąpił 9 lipca 2018 r. Tymczasem przejazd, za który została nałożona kara pieniężna miał miejsce w kwietniu 2017 roku. Zatem, w trakcie tego przejazdu zatwierdzony był tylko projekt stałej organizacji ruchu, a stała organizacja ruchu nie była jeszcze wprowadzona.

Z pisma GDDKiA z 29 stycznia 2018 r. i załącznika do niego nie wynikało czy w momencie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu (26 marca 2013 r.) znak (tabliczka) "(...)", był już zainstalowany.

Wskazując na naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Skarżąca powołała się na brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesienia do nowego dowodu, jakim było pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z 29 stycznia 2018 r., które zawierało bardzo istotne dla sprawy okoliczności (elementy). Do pisma dołączony został schemat rozmieszczenia oraz terminy dotyczące tabliczek "(...)". Samo pismo natomiast zawierało daty poszczególnych etapów w funkcjonowaniu ruchu na, w tym rzeczywistego terminu wprowadzenia stałej organizacji ruchu. Jest naruszeniem przepisów procedury pominięcie w uzasadnieniu decyzji tak istotnych okoliczności faktycznych, które niewątpliwie mają wpływ na rozstrzygnięcie, a już na pewno są istotnymi w sprawie.

Skarżąca podniosła również, że GITD wskazał co prawda Dziennik Ustaw, dla podanych przez siebie aktów prawnych, mianowicie ustawy o drogach publicznych, rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 roku (...), ustawy o transporcie drogowym, jednak uczynił to poprzez dodanie zwrotu "ze zm.", wprowadzając wątpliwość co do tego, jaka w rzeczywistości wersja aktu prawnego miała zastosowanie w wydanej decyzji.

Po drugie, decyzja odsyła tylko do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 roku w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), nie wskazując przepisu tego rozporządzenia. Również treść uzasadnienia decyzji nie wyjaśnia w sposób właściwy i dokładny - a więc wymagany przez art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. podstawy prawnej - gdyż co prawda pojawia się wskazanie załącznika do tego rozporządzenia, ale nadal bez wskazania pozycji w tym załączniku, jak również, o który załącznik chodzi (do rozporządzenia ustawodawca przewidział cztery załączniki).

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja pierwszej instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie Skarżąca postawiła zarzut naruszenia prawa procesowego i materialnego. Zatem w pierwszej kolejności należało przesądzić, czy organ dopuścił się naruszenia podanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., tj. niewłaściwej oceny materiału dowodowego, na podstawie którego samochód marki V. "(...)"rodzaj "(...)"został zakwalifikowany do kategorii: samochód ciężarowy, albowiem odpowiedź na to pytanie pozwoli ocenić zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego poprzez niezastosowanie w sprawie – art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., zgodnie z którym za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości:

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy.

Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze podnosiła, że pojazd V., "(...)"jest samochodem osobowym. Stwierdzenie to stoi w opozycji do danych zawartych w załączonym do akt administracyjnych wydruku z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z 19 września 2017 r., w którym w rubryce dotyczącej danych ewidencyjnych pojazdu podano, że powyższy pojazd to samochód ciężarowy. Informację tożsamej treści zawierał również wydruk wygenerowany przez organ w dniu 19 września 2017 r. w ramach kontroli.

Nadto, z uwagi na argumenty strony o przewozie pracowników kontrolowanym pojazdem, mające przesądzić o osobowym rodzaju samochodu, należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 pkt 42 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260) samochód ciężarowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków z zastrzeżeniem, że określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą.

Zatem już powyższe ustalenia wykluczały zastosowanie w sprawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.

Za zastosowaniem cyt. przepisu nie przemawiała również argumentacja strony starającej się wykazać, że "wymóg nieprzekroczenia bariery 3,5 ton dotyczy tylko samochodu...".

Art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłaty za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, za które uznaje się także zespół pojazdów składających się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony.

Zwykła, logiczno-językowa wykładnia tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że określenie dopuszczalnej masy całkowitej powyżej 3,5 tony dotyczy dwóch kategorii pojęciowych: pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy Prawo o ruchu drogowym (to jest pojazdów silnikowych, których konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem ciągników rolniczych), oraz zespołu pojazdów składającego się z pojazdu samochodowego i naczepy lub przyczepy.

Określenie "o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony" odnosi się do każdej z tych kategorii, a więc także do łącznej dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów (pojazdu samochodowego wraz z przyczepą lub naczepą), (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3601/15). Ustawodawca, przyjmując regulację wyrażoną w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., uznał za pojazd samochodowy również zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy, tak więc nie jest uprawnione rozdzielenie masy całkowitej zespołu na 2 pojazdy (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 243/12).

Zatem obowiązek ponoszenia uiszczenia opłaty elektronicznej dotyczący pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jak słusznie stwierdził organ, odnosi się zarówno do pojazdu samochodowego (pojedynczego), jak i zespołu pojazdów składającego się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub pojazdu samochodowego i naczepy (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1488/12).

Tak więc wykładnia przepisów prawa materialnego - art. 13k ust. 1 i art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p, dokonana przez organ była prawidłowa i wynikała z prawidłowej oceny materiału dowodowego, do którego zostało włączone pismo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 29 stycznia 2018 r. GITD nie powołał się co prawda wprost na ww. pismo w uzasadnieniu decyzji, ale w uzasadnieniu podał nazwę drogi ekspresowej "(...)"węzeł "(...)"czyli drogi, po której poruszał się pojazd Skarżącej i po której przejazd jest odpłatny w postaci opłaty elektronicznej. Drogę wymieniono w załączniku nr 1 pkt 12 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2017 r. poz. 954 ze zm.), której opis znajdował się w piśmie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 29 stycznia 2018 r., a z którego treści i załączonego rysunku wynikało, że odcinek drogi ekspresowej "(...)" był oznakowany tabliczkami "(...)"od lipca 2013 r.

Z powyższych względów, zdaniem Sądu, GITD, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 K.p.a. jak również przepisów prawa materialnego, w tym art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., na podstawie którego wymierzył karę w wysokości 1500 zł.

Zaskarżona decyzja spełnia również warunki określone w art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 K.p.a. GITD powołał postawę prawną rozstrzygnięcia w postaci przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustaw szczególnych regulujących przedmiot sprawy, tj. ustawy o drogach publicznych, ustawy o transporcie drogowym, obowiązujących w dniu wydawania decyzji oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.) z powołaniem się na nr 1 załącznika do tego rozporządzenia. Treść załącznika z podaniem jego szczegółowej nazwy została przedstawiona w uzasadnieniu decyzji, w którym organ podał, że "W załączniku nr 1 pkt 12 lit. c ww. rozporządzenia wymieniona jest droga ekspresowa "(...)" węzeł "(...)", czyli droga, po której poruszał się pojazd skarżącej". Powyższy zapis obowiązuje od nowelizacji przedmiotowego rozporządzenia dokonanej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 października 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1267) i obowiązywał w dniu dokonania spornego przejazdu. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, prawidłowość przywołanej w decyzjach obu instancji podstawy prawnej w postaci rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, ze wskazaniem publikatora: "Dz.U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.", ponieważ obejmuje on powyższą zmianę obowiązującą również w dniu dokonania spornego przejazdu.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) skargę oddalił.