Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1129/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 pkt 3 i art. 113 ust. 1 i 9
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania M.P.(dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS"

lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego

w K. (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik US") z [...] maja 2014 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za 6 miesięcy 2012 r. (I – IV i VII – VIII – IX). Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IS powołał między innymi przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej : "ustawa o VAT"). W uzasadnieniu decyzji wskazał także przepisy art. 23 § 1 pkt 2, § 4 oraz § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op") .

2. Stan faktyczny.

2.1. Naczelnik US po przeprowadzeniu kontroli i postępowania podatkowego ustalił, że skarżący od 2005 r. prowadził działalność gospodarczą (Gospodarstwo Rolne P. M. J.). W związku z prowadzeniem tej działalności złożył [...] sierpnia

2005 r. zgłoszenie rejestracyjne na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej: "VAT"), rezygnując tym samym ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. Działalność gospodarczą zlikwidował z dniem [...] lutego 2013 r., w toku kontroli podatkowej. Składał deklaracje VAT – 7 za wszystkie miesiące od stycznia 2006 r. do października 2012 r. Deklarował jednak tylko obroty udokumentowane fakturami VAT i podatek należny z tego tytułu (w latach 2009 – 2012 wystawił [...] faktur). Nie wykazywał w deklaracjach VAT – 7 obrotów ze sprzedaży owoców i warzyw oraz przetworów warzywnych (kiszonek) dokonywanej na targu w ramach działalności gospodarczej. Naczelnik US ustalił nadto, że skarżący wraz z żoną (T. P.) dokonał na rzecz syna (P. P.) darowizny gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha. Czynność ta została udokumentowana aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2005 r., z treści którego wynika, że syn ustanowił na rzecz rodziców służebność osobistą, polegającą na korzystaniu z dwóch izb w domu mieszkalnym, jednego pomieszczenia w każdym z budynków gospodarczych oraz prawa użytkowania [...] arów gruntu działki siedliskowej. Z umowy darowizny wynika nadto, że darczyńcy złożyli przed notariuszem oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia działalności rolniczej. Okazali przy tym decyzję Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej "KRUS") o przyznaniu T. P. emerytury rolniczej. Naczelnik US przyjął więc, że skarżący z dniem [...] grudnia 2005 r. utracił status rolnika oraz nie mógł korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisach art. 43 ust. 1 pkt 3 i art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Jako dowód w sprawie Naczelnik US przyjął między innymi materiały z kontroli doraźnej przeprowadzonej wobec skarżącego [...] sierpnia 2012 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. – K. (protokół oraz oświadczenie skarżącego), gdyż w tym mieście skarżący sprzedawał towary. Ponosił wydatki związane z korzystaniem z 2 stanowisk na targowisku w S. – K.. Ustaleń faktycznych, w tym dotyczących oszacowania wysokości obrotów, których skarżący nie deklarował, organ I instancji dokonał w znacznej mierze na podstawie zeznań skarżącego, a także zeznań w charakterze świadka złożonych przez K. P. (żona obdarowanego syna, który nie stawił się na wezwanie organu). Jednak nie dał wiary skarżącemu i świadkowi, że przedmiotem sprzedaży były płody rolne pochodzące z gospodarstwa rolnego syna skarżącego. Przyjął, że skarżący nie prowadził własnych upraw (działalności rolniczej). Obroty ze sprzedaży towarów udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez skarżącego (ujawnione w deklaracjach VAT – 7) i obroty ze sprzedaży towarów dokonywanej na targowisko w S. – K., których skarżący nie ewidencjonował i nie deklarował, podlegają zaś opodatkowaniu VAT. Zastosowania nie znajdują bowiem zwolnienia przewidziane dla rolników ryczałtowych i dla osób, które utraciły lub (i) zrezygnowały ze zwolnienia od VAT. Naczelnik US uznał za nierzetelną prowadzoną przez skarżącego ewidencję dostaw. Stosując instytucję szacowania podstawy opodatkowania przyjął za podstawę obliczeń dane wynikające z pierwotnych zeznań skarżącego.

2.2. W odwołaniu od decyzji wymiarowej Naczelnika US pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty dotyczące właściwości miejscowej tego organu w niniejszej sprawie oraz w zakresie ustaleń faktycznych, które zdaniem autora odwołania zostały dokonane z przekroczeniem zakresu kontroli doraźnej oraz po wygaśnięciu terminu ważności upoważnienia do kontroli. Brak było zatem podstaw do uznania za dowód w sprawie protokołu z kontroli doraźnej przeprowadzonej przez pracowników Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. – K.. Organ I instancji bezpodstawnie odmówił nadto przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadków pracowników dokonujących kontroli doraźnej, a także wadliwie ocenił dowody z zeznań skarżącego oraz świadków. Bezpodstawnie przyjął, że skarżący nie był zwolniony od VAT.

2.3. Dyrektor IS, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, powołał się między innymi na przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 23 § 1 pkt 2, § 4 i § 5 Op. Przyjął za własne ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Zdaniem Dyrektora IS, skarżący dokonywał sprzedaży (dostawy) towarów jako podatnik VAT prowadzący działalność gospodarczą. Nie korzystał ze zwolnienia od VAT, w tym podmiotowego przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 3 i art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Osiągał obroty ze sprzedaży owoców, warzyw oraz przetworów warzywnych (kiszonek), udokumentowane fakturami VAT, które ujawniał w deklaracjach VAT – 7, a także obroty ze sprzedaży nieudokumentowanej, dokonywanej na targu w S. – K., których nie deklarował na potrzeby opodatkowania VAT. Dyrektor IS nie dał wiary skarżącemu co do tego, że sprzedawane towary pochodziły z własnej produkcji, gdyż skarżący korzystał z niewielkiej powierzchni gruntów ([...] arów), z których uprawy mogły zaspokajać tylko własne potrzeby skarżącego i jego żony. Wystąpiły przy tym przesłanki do oszacowania podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 23 § 4 i § 5 Op. Brak było przy tym możliwości zastosowania jednej z metod szacowania przewidzianych w art. 23

§ 3 Op. Podstawę opodatkowania i zobowiązania podatkowego skarżącego za poszczególne miesiące 2012 r. Dyrektor IS obliczył zgodnie z wyliczeniami organu I instancji, uwzględniając treść pierwotnych oświadczeń skarżącego dotyczących wysokości obrotów ze sprzedaży na targu, złożonych w trakcie kontroli doraźnej. Zarzuty odwołania Dyrektor IS uznał za chybione (s. 9 – 20 zaskarżonej decyzji), gdyż organ I instancji nie naruszył wskazanych w odwołaniu przepisów ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy. Kontrola doraźna została przeprowadzona w ramach pomocy prawnej, zaś organem podatkowym właściwym w sprawie był Naczelnik US

w K. który wydał decyzję po przeprowadzenia kontroli oraz postępowania

w sposób zgodny z przepisami Op. Uwzględnił zeznania skarżącego określając podstawę opodatkowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, protokół z kontroli doraźnej został podpisany zarówno przez kontrolujących, jak i przez skarżącego. Brak "parafek" jednego z kontrolujących nie ma zaś znaczenia dla sprawy. Z akt sprawy nie wynika, że skarżący okazał posiadany egzemplarz protokołu z kontroli. Wartość utargów dziennych przyjęto na podstawie zeznań skarżącego. Przepisy art. 23 Op zostały zaś zastosowane przez Naczelnika US w sposób prawidłowy, pozwalający na określenie podstawy opodatkowania zgodnie z treścią przepisów art. 23 § 4 oraz 5 Op, w sposób zbliżony do rzeczywistości, z udziałem skarżącego. Zdaniem Dyrektora IS, materiał dowodowy został zebrany i oceniony w sposób odpowiadający przepisom art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op. Nie wystąpiły przesłanki do uzupełnienia materiału dowodowego. Naczelnik US zawiadomił skarżącego o przedłużeniu kontroli. Skarżący nie mógł korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego dla rolników ryczałtowych lub osób, które utraciły lub (i) zrezygnowały ze zwolnienia od VAT, gdyż wykonywał czynności jako podatnik VAT prowadzący działalność gospodarczą.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] września 2014 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd"). Występując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, autor skargi postawił zarzuty naruszenia:

- art. 210 § 1 pkt 3 Op w związku z art. 133 § 1 i art. 137 § 1 Op poprzez błędne oznaczenie w skarżonej decyzji strony postępowania;

- art. 233 § 1 pkt 3 Op poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo przesłanek do jej uchylenia i umorzenia postępowania;

- art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że skarżący był w 2012 r. czynnym podatnikiem VAT;

- art. 2 pkt 15, 16, 19 i 20 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że skarżący nie prowadził działalności rolniczej jako rolnik ryczałtowy;

- art. 15 i 18b Op poprzez przyjęcie, że właściwym w sprawie był Naczelnik Urzędu Skarbowego w K.

3.2. Uzasadniając skargę, która ma charakter opisowy, pełnomocnik skarżącego rozwinął poszczególne zarzuty, powtarzając przy tym zasadnicze elementy argumentacji prezentowanej w trakcie postępowania podatkowego. Pierwszy zarzut dotyczący naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 Op, związany jest z niewłaściwym oznaczeniem strony postępowania, tj. brakiem wskazania w treści decyzji, że skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika. Drugi zarzut dotyczy właściwości miejscowej Naczelnika US w K.. Kolejny zarzut dotyczy oczekiwań skarżącego względem organu odwoławczego co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy i przyznania skarżącemu racji i jest konsekwencją ww. zarzutów. Autor skargi przeprowadził nadto wywód zakończony wnioskiem, że protokół z kontroli doraźnej nie posiada żadnej wartości dowodowej. Zakwestionował nadto legalność czynności dokonanych przez kontrolujących po [...] grudnia 2012 r., gdyż tego dnia upłynęła ważność upoważnienia do kontroli. Zarzucił Naczelnikowi US rażące naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, którego to uchybienia nie dostrzegł organ odwoławczy. Wskazał, że przedmiotem handlu były płody rolne skarżącego i z gospodarstwa syna. Skarżący nie działał jako podatnik VAT, gdyż korzystał ze zwolnienia podmiotowego (nie przekroczył w 2011 r. wysokości obrotu powodującego utratę prawa do zwolnienia przez co stał się "na powrót" rolnikiem ryczałtowym). Zdaniem autora skargi, skarżący

w związku z przekazaniem gospodarstwa rolnego synowi w 2005 r. utracił status czynnego podatnika VAT i nie prowadził działalności opodatkowanej tym podatkiem. Świadczy o tym fakt, że składając deklaracje VAT – 7 nie odliczał podatku naliczonego. Sprzedaży na targu dokonywał zaś na rzecz i w imieniu syna, jako jego domownik pomagający przy sprzedaży płodów rolnych z gospodarstwa syna (zob. s. 2 – 9 skargi).

3.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zauważył, że zarzuty skargi, które uznał za chybione, w przeważającej części stawiane były w postępowaniu podatkowym. Dodał, że stroną postępowania jest skarżący, a nie jego pełnomocnik, któremu doręczono decyzję.

3.4. W piśmie procesowym z [...] marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskami dowodowymi dotyczącymi decyzji Dyrektora IS uchylających decyzje wymiarowe Naczelnika US w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych wydane dla skarżącego za lata 2008 – 2012, celem wykazania, ze organ odwoławczy naruszył przepisy art. 187 § 1, art. 191 i art. 233 § 2 w związku z art. 127 Op utrzymując w mocy wadliwą decyzję wymiarową Naczelnika US wydaną w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącego podtrzymał jednocześnie dotychczasowe zarzuty i związaną z nimi argumentację. Wystąpił o uchylenie skarżącej decyzji oraz "o uchylenie skargi".

3.5. W trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie Sąd oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika skarżącego na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek większość zarzutów stawianych przez pełnomocnika skarżącego okazała się chybiona.

4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 u.p.p.s.a. Dodać warto, że w świetle art. 134 § 1 i 2 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd nie może nadto wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu (§ 2).

4.2. Spór w sprawie dotyczy właściwości miejscowej organu I instancji, uznania skarżącego za podatnika VAT, a także zasadności ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w niniejszej sprawie, które przyjęły, że skarżący zaniżał deklarowane obroty i podatek należny. Podstawę opodatkowania organ I instancji określił w drodze oszacowania, z uwzględnieniem pierwotnych wyjaśnień skarżącego, stosując przepisy art. 23 § pkt 2, § 4 oraz § 5 Op. Organy odmówiły wiarygodności zeznaniom skarżącego w tej części, która dotyczyła źródła pochodzenia towarów handlowych (źródła przychodów).

5.1. Zdaniem Sądu, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. był organem podatkowym właściwym miejscowo do wydania w sprawie decyzji wymiarowej, zgodnie z przepisami art. 16 i art. 17 § 1 Op oraz art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, z uwagi na miejsce zamieszkania skarżącego, zgodnie z treścią dokumentów rejestracyjnych składanych przez skarżącego. Oczywiście chybione są zarzuty skargi w tym zakresie. Oczywiście chybiony jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 Op w związku z art. 133 § 1 i art. 137 § 1 Op, gdyż stroną postępowania podatkowego jest skarżący w niniejszej sprawie, a nie jego pełnomocnik. Dyrektor IS trafnie wskazał nadto pełnomocnika skarżącego jako jedną z osób, którym decyzja ma zostać doręczona (zob. s. 20 zaskarżonej decyzji). Wbrew argumentacji autora skargi, protokół z kontroli doraźnej przeprowadzonej przez Naczelnika US w S. – K. jest dowodem, choćby w rozumieniu art. 180 § 1 Op. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do wniosku, że dowód ten nie posiada żadnej wartości. Skarżący nie wykazał w toku postępowania podatkowego, iż przedmiotem handlu były towary będące własnością syna (pochodzące z gospodarstwa rolnego syna). Brak jest jakichkolwiek podstaw do wniosku, że skarżący korzystał ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w przepisach art. 43 ust. 1 pkt 3 i art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Zarejestrował się bowiem jako czyny podatnik VAT prowadzący działalność gospodarczą kilka miesięcy przed przekazaniem synowi gospodarstwa rolnego, a także wystawiał faktury VAT dokumentujące dostawę towarów i składał deklaracje VAT – 7 po przekazaniu gospodarstwa. Zdaniem Sądu, twierdzenie autora skargi, że skarżący nie prowadził działalności gospodarczej należy zatem uznać za oderwane od rzeczywistości (gołosłowne). Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdza wyjaśnień skarżącego, że sprzedawał na targu towary działając na rzecz i w imieniu syna, jako jego domownik pomagający przy sprzedaży płodów rolnych z gospodarstwa syna. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego, gdyż ich przedmiotem były decyzje wymiarowe Dyrektora IS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych

za lata 2008 – 2012, które nie mają wpływu na wynik niniejszej sprawy. Nadto nie istniały w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Decyzji tych nie sposób traktować jako dowody niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Organy podatkowe ustaliły stan faktyczny rozpoznawanej sprawy w sposób zasadniczo prawidłowy. Nie naruszyły przy tym wskazywanych w skardze przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Zdaniem Sądu, brak było podstaw do uzupełniania materiału dowodowego o zeznania osób dokonujących czynności kontrolnych. Sąd nie dopatrzył się uchybień co do sposobu i trybu przeprowadzenia kontroli doraźnej w dniu [...] sierpnia 2012 r. brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do wniosku, że protokół z tej kontroli doraźnej nie jest dowodem w rozumieniu art. 180 § 1 Op. Skoro skarżący dokonywał sprzedaży towarów na targu w S. – K., to organem właściwym miejscowo do przeprowadzenia kontroli doraźnej był Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. – K.. Brak jest przy tym podstaw do wniosku, w świetle przepisów art. 15 – 17 Op oraz art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, że organ ten był właściwy do przeprowadzenia postępowania podatkowego w celu wydania decyzji wymiarowej dla skarżącego, wbrew obowiązującym przepisom i informacjom składanym przez skarżącego. Skoro skarżący zarejestrował się jako czynny podatnik VAT, dokonywał czynności podlegających opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, składał deklaracje VAT – 7, działalność gospodarczą zlikwidował dopiero w 2013 r., to brak jest jakichkolwiek podstaw do wniosku, że nie działał w 2012 r. jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. W związku ze świadomą i skuteczną rezygnacją ze zwolnienia podatkowego, której skarżący dokonał w 2006 r., i z uwagi na czynności wykonywane w sposób ciągły w warunkach, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, brak jest podstaw do wniosku, że skarżący korzystał ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w przepisach art. 43 ust. 1 pkt 3 i art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. Także w tym zakresie stanowisko autora skargi nie mogło zostać uznane przez Sąd za zasadne, z uwagi na realia rozpoznawanej sprawy i obowiązujący wówczas stan prawny. Zdaniem Sądu, nie wystąpiły w niniejszej sprawie zdarzenia, o których mowa w przepisach art. 18 – art. 18b Op, powodujące powstanie wątpliwości dotyczących właściwości miejscowej organów podatkowych w niniejszej sprawie.

Zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik, nie wykazali nadto, że wbrew swoim oświadczeniom złożonym przed notariuszem w 2005 r., skarżący prowadził działalność rolniczą lub (i) gospodarstwo rolne. W świetle powyższych rozważań brak jest podstaw do wniosku, że skarżącego należało traktować jako rolnika ryczałtowego, który sprzedawał towary (warzywa, owoce i kiszonki) pochodzące z jego gospodarstwa rolnego lub (i) wytworzone w ramach jego działalności rolniczej. Za chybione należało więc uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 2 pkt 15, 16, 19 i 20, art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Za chybione Sąd uznał także zarzuty natury procesowej, w tym dotyczące legalności działań podejmowanych przez organy podatkowe. Brak jest przy tym podstaw do uznania za nielegalne czynności dokonanych po [...] grudnia 2012 r. Zauważyć warto, że pełnomocnik skarżącego konsekwentnie pomija okoliczności świadczące o tym, że termin zakończenia kontroli został przedłużony, zdaniem Sądu prawidłowo. Za oczywiście chybione należało uznać zarzuty skargi oraz związaną z nimi argumentację, które dotyczyły postępowań wymiarowych w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, z uwagi

na różne ramy prawne tych postępowań. Skarżący nie wykazał zaś, że pomimo istniejących różnic materialnoprawnych, ustalenia z innych postępowań, w tym różnych przedmiotowo, mogły mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy.

5.2. Podsumowując powyższe rozważania dotyczące zarzutów stawianych przez pełnomocnika skarżącego, Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek, o których mowa w przepisach art. 145 § 1 u.p.p.s.a., uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Za chybione lub oczywiście chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi oraz związaną z nimi argumentację. W kategoriach nieporozumienia należy zaś traktować wniosek pełnomocnika skarżącego o uchylenie skargi, zawarty w jego piśmie procesowym z [...] marca 2015 r.

6. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.