Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 82/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie sędzia WSA Olga Białek, sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.), Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki okapu garażu samochodowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: "p.b.") D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej: "DWINB") uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: "PINB") z dnia [...] r., nr [...] – nakazującą S. S. rozbiórkę okapu garażu samochodowego wybudowanego na działce nr [...], AM-2, we wsi K., w części wychodzącej na działkę [...], AM-1, w terminie do 31 grudnia 2015 r. – i orzekając co do istoty sprawy nakazał S. S. rozbiórkę garażu samochodowego wybudowanego na działce nr [...], AM-2, we wsi K., w części wychodzącej na działkę [...], AM-1.

Powyższe orzeczenie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia [...] Starosta K. udzielił Wójtowi Gminy K. pozwolenia na budowę zespołu 13 boksów garażowych na działce nr [...] w K.. Po uzyskaniu ww. pozwolenia gmina dokonała podziału działki nr [...] na kilka mniejszych, w tym działkę nr [...] i [...], które sprzedano osobom fizycznym. Na wniosek jednego z nabywców, tj. S. S. (właścicielki działki nr [...]) decyzją z dnia [...] Starosta K. przeniósł na nią udzielone decyzją z dnia [...] r. pozwolenie na budowę, w części dotyczącej budowy budynku garażowego na działce nr [...], pozostałe warunki decyzji pozostawiając bez zmian. Następnie, decyzją z dnia [...] Starosta K. zmienił na wniosek S. S. ww. decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., zatwierdzając projekt budowlany zamienny budynku garażowego w zabudowie szeregowej na działce nr [...]. Dnia 30 maja 2006 r. S. S. złożyła do PINB zawiadomienie o rozpoczęciu robót budowlanych polegających na budowie na działce nr [...] w K. budynku garażowego. Po ich zakończeniu, w dniu 17 stycznia 2008 r., zawiadomiła PINB o zakończeniu robót, przedkładając w załączeniu dziennik budowy, oświadczenie kierownika budowy oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą. W konsekwencji, dnia [...] r. organ I instancji wydał inwestorce zaświadczenie nr [...] o oddaniu obiektu do użytku.

Pismem z dnia 6 marca 2012 r. Z. K. wniosła do PINB, o zbadanie prawidłowości i legalności budowli zrealizowanej na sąsiadującej działce nr [...] z należącą do niej i jej męża działką nr [...] w K., która budzi, w jej ocenie, wątpliwości zarówno w zakresie zgodności jej wykonania z pozwoleniem na budowę, jak i z obowiązującymi przepisami, z uwagi na to, że ściana ww. obiektu oraz okap jego dachu znajdują się faktycznie na jej działce, a co za tym idzie, niewiadomym jest, czy w sposób prawidłowy odprowadzane są z dachu tego obiektu wody opadowe.

W związku z powyższym, dnia 27 kwietnia 2012 r. organ I instancji dokonał oględzin przedmiotowego obiektu – wybudowanego na podstawie ww. ostatecznych decyzji Starosty K. z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. – podczas których stwierdzono, że z uwagi na brak słupków granicznych niemożliwym jest ustalenie, czy ściana szczytowa garażu wykonana została na granicy działek nr [...] i nr [...], czy też na działce nr [...]. Odnotowano również, że część konstrukcji więźby dachowej wraz z pokryciem wchodzi na działkę nr [...] (ok. 50 cm), wody opadowe nie są jednak na tę działkę odprowadzane, gdyż rura spustowa usytuowana jest w połowie ciągu zespołu garaży. W konsekwencji, pismem z dnia 15 czerwca 2012 r. organ PINB zwrócił się z zapytaniem do A. S., projektanta garażu wybudowanego na działce nr [...], czy garaż ten miał się znajdować na działce nr [...] w całości, czy też część jego ściany szczytowej i część dachu miały zachodzić na działkę nr [...]. W odpowiedzi wyjaśniono, że osie konstrukcyjne winny mieścić się w całości na działce nr [...], tj. żadne elementy zadaszenia czy rynien nie powinny naruszać działek sąsiednich, a przy tym wspólne ściany konstrukcyjne winny być przygotowane do kontynuacji zabudowy.

Pismem z dnia 21 listopada 2012 r. PINB zawiadomił, o wszczęciu postepowania "w sprawie samowoli budowlanej w zakresie legalności i prawidłowości garażu samochodowego na działce nr [...] przy ul. W. w K.". Zaś decyzją z dnia [...] r. organ I instancji postępowanie to umorzył, stwierdzając, że skoro sporny garaż wybudowany został na podstawie prawomocnych decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma w niniejszym przypadku mowy o samowoli budowlanej, a tym samym przepis art. 48 p.b. nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Panią Z. K., decyzją z dnia [...] DWINB uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia – z uwagi na nieprawidłowe określenie przedmiotu postępowania, naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. oraz brak wykazania podstaw do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. Przystąpiwszy do ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji w dniu 15 maja 2013 r. przeprowadził rozprawę administracyjną. Stawił się na nią pełnomocnik S. S. – T. S., który oświadczył, że: wody opadowe z dachu przedmiotowego garażu nie spływają na działkę nr [...], ponieważ rura spustowa znajduje się na działce nr [...]; zatwierdzony projekt budowlany przewidywał dla garaży na działkach nr [...] i nr [...] wspólną ścianę, która miała znajdować się na granicy ww. działek, z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej nie wynika zaś, aby ściana ta wybudowana została w całości na działce nr [...]; zatwierdzony projekt budowlany nie określał sposobu wykonania okapu dachu garażu na działce nr [...]. Nieobecna na rozprawie Z. K. – będąc reprezentowaną przez pełnomocnika – pismem z dnia 6 maja 2013 r. zaprezentowała PINB swoje stanowisko sprawie, wskazując że znajdujący się na działce nr [...] garaż wybudowany został niezgodnie z pozwoleniem na budowę, a jedynym sposobem przywrócenia stanu zgodnego z prawem jest nakaz rozbiórki garażu.

Wobec powyższego, PINB zwrócił się pismem z dnia 22 maja 2013 r. do Starostwa Powiatowego w K. o przekazanie szkicu polowego z pomiaru powykonawczego spornego garażu. Szkic dostarczono w dniu 30 lipca 2013 r.

Dnia 7 sierpnia 2013 r. S. S. złożyła w inspektoracie oświadczenie, że w związku z toczącym się postępowaniem, w celu umożliwienia Państwu K. wybudowania garażu na działce nr [...], zobowiązuje się do rozebrania w terminie 2 miesięcy okapu swojego garażu oraz do wykonania strzępi, w trakcie budowy garażu przez Z. i T. K.. W związku z powyższym organ I instancji dokonał w dniu 8 listopada 2013 r. kontroli działki nr [...], która wykazała, że ściana szczytowa spornego garażu nie posiada ocieplenia, a okap dachu został częściowo rozebrany (wysunięty jest ok. 11-12 cm za ścianę szczytową). Obecna podczas kontroli S. S. oświadczyła, że jej garaż jest wyższy o ok. 1,20 m od garażu mającego powstać na działce nr [...], stąd okap dachu jej garażu wchodzący na działkę nr [...] o zaledwie 12 cm nie będzie utrudniał budowy garażu na tej działce.

W konsekwencji, decyzją z dnia [...] PINB ponownie umorzył postępowanie, wskazując, że sporny garaż wybudowany został na podstawie prawomocnych decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem nie ma w niniejszym przypadku mowy o samowoli budowlanej, w związku z czym przepis art. 48 p.b. nie znajduje w sprawie zastosowania.

Decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. K., DWINB uchylił rozstrzygnięcie organu PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na brak realizacji przez organ I instancji wskazań decyzji kasacyjnej, równoznaczny z ponownym naruszeniem przez organ I instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 10 § 1, jak również art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] PINB, po zapoznaniu się z ww. decyzją kasacyjną, rzeczone postępowanie umorzył. Od ww. decyzji Z. K. wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego, z uwagi na niepodjęcie jakichkolwiek czynności w sprawie, decyzją z dnia [...] DWINB zaskarżoną decyzję uchylił, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Przystąpiwszy ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia [...] PINB zobowiązał S. S. do przedłożenia w terminie do dnia 15 listopada 2014 r. wyniku pomiarów geodezyjnych garażu samochodowego wybudowanego na działce nr [...] wraz z podaniem, czy obiekt ten nie narusza przepisów techniczno-budowlanych ze względu na jego usytuowanie oraz projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją Starosty K. z dnia [...] r. W dniu 7 listopada 2014 r. S. S. przedłożyła w inspektoracie powiatowym dokumentację sporządzoną przez uprawnionego geodetę mgr inż. D. K.. Jednocześnie, zgodnie ze wskazaniem organu odwoławczego, zawiadomieniem z dnia 19 stycznia 2015 r. organ I instancji właściwie określił przedmiot postępowania, wskazując, że dotyczy ono wyłącznie sprawdzenia zgodności wybudowania przedmiotowego garażu, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. W. w K., z projektem zamiennym zatwierdzonym decyzją Starosty K. z dnia [...] r. Po analizie uzupełnionego w sposób jak wyżej materiału dowodowego decyzją z dnia [...], organ I instancji kolejny raz umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu podjętego postanowienia zauważono, ze zatwierdzony przez Starostę K. projekt budowlany przewidywał wykonanie wspólnych fundamentów i wspólnej wewnętrznej ściany, która powinna znajdować się na działkach nr [...] i [...]. Z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej nie wynika, aby przedmiotowa ściana została wybudowana w całości na działce nr [...]. Dostarczona przez S. S. opinia wykonana przez geodetę uprawnionego mgr inż. D. K. na temat "przekroczenia wybudowanym budynkiem garażu granicy działki nr [...] z działką nr [...]" stwierdził, że granica działki nr [...] i działki nr [...] przebiega w osi ściany zewnętrznej istniejącego budynku garażu w tolerancji dopuszczalnych błędów pomiarowych. Także nie występował fakt odprowadzania wód opadowych na działkę nr [...], ponieważ rura spustowa znajduje się wyłącznie na działce nr [...]. Według inwestora z opracowanego przez inż. arch. A. S. projektu zamiennego zatwierdzonego przez Starostę K. decyzją z dnia [...] r. część okapu wchodziła na działkę nr [...]. Projekt nie określał w jaki sposób ma być wykonany okap zabezpieczający ścianę wspólną powyżej dachu garażu na działce nr [...] przed działaniem czynników atmosferycznych. Także projekt nie przywidywał w jaki sposób należy połączyć ściany podłużne obu garaży oraz sposób osadzenia belek stalowych stropowych na garażu na działce nr [...]. Dlatego też brak wykonania strzępi aby połączyć mur jej garażu z murami garażu Z. i T.K. oraz gniazd pod belki stalowe NP140 i innych nieistotnych odstąpień od projektu nie mogło być podstawą do wydania decyzji na rozbiórkę garażu znajdującego się na działce nr [...].

Decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. K., DWINB uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z uwagi na zaniechanie wdrożenia przez PINB w stosunku do objętej postępowaniem inwestycji stosowanej procedury naprawczej, pomimo uzasadniającego jej zastosowanie stanu faktycznego sprawy. Jak zauważył w uzasadnieniu DWINB, organ I instancji winien zastosować przepis art. 51 ust. 2 prawa budowlanego, ponieważ w trakcie oględzin organ nadzoru budowlanego stwierdził, że okap wchodzi około 10-12 cm na działkę nr [...] AM-1, a widoczny na rys. nr 4 projektu fragment zadaszenia to nie zaprojektowany okap, lecz fragment dalszej części zadaszenia kolejnych boksów garażowych w szeregu. Natomiast rys. 6 projektu nie potwierdza jednoznacznie wystającego poza obrys ściany okapu. Wychodzenie okapu na działkę nr [...] według organu II instancji nie kwalifikuje się jako istotne odstąpienie od projektu budowlanego, jednak stanowi zmianę która narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.; dalej: r.w.t.), jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 12 ust. 5 wyżej wymienionego rozporządzenia odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,50 m od okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem. W przypadku wyżej wymienionego garażu wskazana w powołanym przepisie odległość nie została zachowana. Według organu II instancji możliwe jest jednak doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z przepisami poprzez likwidację części zadaszenia garażu usytuowanego na działce nr [...]. Ponieważ przepisy techniczno-budowlane dopuszczają w § 12 ust. 2 r.w.t. lokalizację budynku bezpośrednio przy granicy działki, w przypadku gdy ściana nie ma otworów okiennych i drzwiowych, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zabudowa szeregowa zaś, występująca w niniejszej sprawie została zaakceptowana przez Wójta Gminy K. w drodze decyzji z dnia [...] r. o warunkach zabudowy

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, PINB decyzją z [...], nakazał S. S. rozbiórkę okapu garażu samochodowego wybudowanego we wsi K. w części wychodzącej na działkę nr [...] AM-1 w terminie do 31 grudnia 2015 r.

Powyższą decyzję Z. K., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła całości w drodze odwołania skierowanego do DWINB, zarzucając jej naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść decyzji, a mianowicie: art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie i błędne ustalenie elementów budowli wykonanych niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na budowę; naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 50, 50a i 51 p.b. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. W związku z powyższym wniesiono o: uchylenie skarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W opinii skarżącej decyzja z dnia [...] r. udzielająca pozwolenie na budowę S. S. odnośnie działki nr 781/99, była zgodna z prawem. Zatem objęcie inwestycją działki sąsiedniej, tj. nr [...], w stosunku do której inwestorka nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane, nakazuje uznać, że garaż został wykonany niezgodnie z prawem, naruszając tym samym przysługujące skarżącej i jej mężowi prawo własności. Co więcej, z uwagi na grubszą, niż w pierwotnym projekcie (z którym strony zakupiły działki od gminy) ścianę wybudowanego budynku, oddziaływanie na nieruchomość Państwa K. jest większe, aniżeli to na które godzili się.

Po rozpatrzeniu odwołania, DWINB opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., uchylił w całości decyzję PINB z dnia [...] r., i orzekając co do istoty sprawy nakazał S. S. rozbiórkę garażu samochodowego wybudowanego na działce nr [...], AM-2, we wsi K., w części wychodzącej na działkę [...], AM-1. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wskazano, że nałożony na S. S. obowiązek jest prawidłowy. Podkreślono dalej, że w kwestii lokalizacji ściany garażu wypowiedział się uprawniony geodeta, który na podstawie dokumentacji geodezyjnej uzyskanej z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. oraz dokonanych pomiarów orzekł jednoznacznie, że granica działek nr [...] i nr [...] przebiega w osi ściany zewnętrznej przedmiotowego garażu w tolerancji dopuszczalnych błędów pomiarowych. O ile argumenty dotyczące usytuowania ściany wspólnej na działce sąsiedniej nie znajdują uzasadnienia, o tyle kwestia okapu wchodzącego na działkę nr [...], jest jak najbardziej zasadna. W ocenie organu widoczny na rysunku nr 4 projektu dach nie zawiera projektowanego okapu, lecz jedynie fragment dalszej części zadaszenia kolejnych boksów garażowych. Twierdzenie to potwierdza oświadczenie projektanta, który wskazał jednoznacznie, że żadne elementy zadaszenia nie powinny naruszać działek sąsiednich. Jak natomiast stwierdził organ I instancji podczas przeprowadzanych w toku postępowania kilkukrotnie oględzin, do naruszenia takowego w niniejszym przypadku doszło – na chwilę obecną wynosi ono ok. 10-12 cm. Powyższe naruszenia nie kwalifikują się wprawdzie jako istotne odstąpienia od projektu budowlanego, stanowią jednak niewątpliwie zmianę naruszającą § 12 ust. 5 t.w.t, zgodnie z którym odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem. W przypadku przedmiotowego garażu wskazana w powołanym przepisie odległość zachowana niewątpliwie nie została. Możliwym jest jednak doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z przepisami, poprzez likwidację części zadaszenia garażu usytuowanej na działce nr [...].

Zauważono jednak, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Ratio legis powyższego przepisu polega na wymuszeniu na inwestorze dokonania czynności mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z warunkami określonymi w przepisach prawa. W konsekwencji zastosowania ww. przepisu właściwy organ po upływie terminu lub na wniosek inwestora sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. i wydaje decyzję: o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W ocenie DWINB obowiązek nałożony na S. S. jest prawidłowy, jednakże właściwą podstawą prawną jest art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b, zgodnie z którym "przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o wstrzymaniu robót budowlanych z przyczyn, o których mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Mając na względzie powyższe orzeczono, jak na wstępie.

Nie godząc się z powyższą decyzją Z. K. oprotestowała ją w całości skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając jej: obrazę prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, art. 36a ust. 1 p.b. poprzez jego niezastosowanie i nie zajęcie się kwestią istotności odstępstwa od decyzji o pozwoleniu na budowę, art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., poprzez jego niezastosowanie, mimo iż budowla została wykonana z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę; naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 6,7,8,9,11 k.p.a, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy (w szczególności wpływu zaistniałych w sprawie okoliczności i wydanych decyzji administracyjnych na prawa i obowiązki skarżącej, a także adresata decyzji) oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na braku przeprowadzenia wnikliwej oceny dowodów, co skutkowało dokonaniem ustaleń faktycznych pozostających w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. W związku z powyższym wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego występującego w sprawie, wskazano że wykonana budowla narusza prawa właścicielskie skarżącej oraz znacznie je ogranicza, uniemożliwiając wykorzystanie należącej do niej nieruchomości. Wbrew przepisom, S. S. wybudowała część garażu bez prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a tym samym z przekroczeniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Nawet gdyby przyjąć możliwość zabudowy na granicy i z jej przekroczeniem, wobec decyzji o warunkach zabudowy, określającej przeznaczenie terenu pod zabudowę szeregową garaży, to zachowanie inwestora, który nie przygotował ściany i stropu do kontynuowania zabudowy jest sprzeczne zarówno obowiązującymi warunkami zabudowy, jak i z decyzją o pozwoleniu na budowę. Podkreślono również, że inwestycja S. S. została zlokalizowana nie przy granicy z działką sąsiednią, a co najmniej w części na tej działce, wobec czego nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie przepisy r.w.t., pozwalające na posadowienie budynku przy granicy działki (bez zachowania wymaganych odległości), jeśli to wynika z ustaleń planu miejscowego albo z decyzji o warunkach zabudowy. Zauważono również, że odstąpienie, w postaci budowy okapu, od zatwierdzonego projektu przez S. S., miało charakter istotny, zgodnie z art. 36a ust. 5 p.b., w zakresie charakterystycznego parametru obiektu budowlanego, w tym jego szerokości. Zdaniem strony skarżącej istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w konsekwencji, wymaga interwencji właściwego organu i nałożenia na inwestora obowiązku wykonania projektu zamiennego i dostosowania budowli do owiązujących przepisów. Projekt zamienny powinien uwzględniać uprawnienie skarżącej do zabudowy własnego garażu. Można rozważać również doprowadzenie budowli do stanu zgodnego z prawem, poprzez przesunięcie ściany znajdującej się na granicy z nieruchomością skarżącej, w taki sposób, aby nie naruszała ona prawa własności skarżącej (posadowienie w granicach nieruchomości inwestora). Mając na względzie powyższe, wniesiono jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, wskazując że wyczerpujące, merytoryczne uzasadnienie zawarte zostało w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Rozpatrując niniejszą sprawę pod tym kątem Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą materialną lub procesową uzasadniającą jej uchylenie, skarga zaś nie jest zasadna.

Prowadząc postępowanie admnistracyjne w niniejszej sprawie PINB określił jego przedmiot jako sprawdzenie zgodności wybudowania garażu samochodowego na działce nr [...] AM-2 z projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją Starosty K. nr [...] z dnia [...] r.

Zgromadzony materiał dowodowy w tej sprawie, w szczególności projekt budowlany zamienny (z czerwca 2005 r.) zatwierdzony decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) jaki i poprzedzający go projekt budowlany (z września 2003r.) zatwierdzony decyzją z dnia[...]r. (nr [...]) przewidują - po pierwsze wspólne ściany wewnętrzne pomiędzy poszczegolnymi boksami garażowymi, po drugie oba projekty jednokowo określają grubość ścian pomiedzy poszczególnymi segmentami garaży, tj. 25 cm ( zaś 12,5 cm - w osi takiej ściany po każdej stronie). W osnowie decyzji z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny organ architektoniczno-budowlany zawarł warunek, że "pozostałe warunki decyzji Starosty K. nr [...]r. - pozostają bez zmian." Nie ma więc racji pełnomocnik skarżacej, że obecnie ściana jest grubsza niż przewiduje to projekt, gdyż wykonane po zakończeniu robót ocieplenie grubości 5 cm (ujete w projekcie budowlanym zamiennym oraz w pomiarze geodezyjnym powykonawczym) zostało przez inwestorkę usunięte w trakcie trwania postepowania. Również w obu projektach budowlanych szerokość każdego garażu liczona od osi ściany wewnętrznej do granicy działki zewnetrznej lub nastepnej osi ściany wewnetrznej (w przypadku boksu garażowego wewnętrznego) wynosi 3,5 m. Ponadto dołączony do akt sprawy szkic polowy nr 1237 z pomiaru powykonawczego garażu Sambor Stanisławy wskazuje, że garaż inwestorki został wykonany zgodnie z projektem budowlanym. Potwierdza to, kolejny pomiar geodezyjny z dnia 8 października 2014 r. wykonany przez uprawnionego geodetę mgr inż. D. K. (w aktach sprawy). Geodeta reasumując stwierdził, że grubość ściany zewnętrznej budynku garażu na granicy działek nr [...] i [...] ma 0,25m. a co za tym idzie oś tej ściany znajduje się 0,125m. od krawędzi (ściana bez tynku i ocieplenia). Geodeta wskazał, że granica obu działek przebiega w osi ściany zewnętrznej istniejacego budynku garażu w tolerancji dopuszczalnych błędów pomiarowych. Wyniki rzutowania naroży na granicę dzialki [...] z pomiaru kontrolnego własnego geodety (oznaczone na szkicu kolorem zieolonym) wynoszą – 0,07m i 0,07m (różnice w pomiarach mniejsze od dopuszczalnych.

W tych okolicznościach twierdzenia skarżącej o niezgodności wykonanej inwestycji z projektem budowlanym są całkowicie bezzasadne. Za całkowicie gołosłowny należy uznać także zarzut skarżącej o braku możliwości wybudowlania przez nią garażu na swojej działce. W skardze nie wyjaśniono, jakie to przeszkody powodują, że budowa garażu na działe nr [...] jest niemożliwa. Obowiązek zaś wykonania przez inwestorów strzępi (taki zarzut postawiono w trakcie postępowania) nie wynikał z zatwierdzonego projektu budowlanego, w szczegolności nie przwidziano tego w pkt 3 projektu "Opis podstawowych rozwiązań konstrukcyjno-mwteriałowych". Zresztą inwestorka złożyła oświadczenie (pismo z dnia 4 sierpnia 2013 r.) stwierdzając, że jeżeli skarżąca będzie realizować na swojej działce garaż, to w trakcie tych prac "zobowiąznuje się wykonać strzępia w miejscu wyznaczonym przez Pana K.". Nie ulega wątpliwości, że przy zabudowie szeregowej, co do zasady musi istnieć współpraca na wielu płaszczyznach między sąsiadami. Wolę współpracy winna wykazać także strona przeciwna. Natomiast Jej wniosek o wszczęcie postępowania złożony został jednak po ponad 2 latach od zakończenia legalnej budowy. Żadne przepisy i akty administracyjne nie zastąpią woli współpracy między stronami.

Na marginesie już tylko należy dodać, że wszelkiego rodzaju roszczenia związane z przekroczeniem granicy działki należą do sfery cywilnoprawnej a nie administracyjnoprawnej. Zgodnie z brzmieniem art. 151 Kodeksu cywilnego, jeżeli przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia przekroczono bez winy umyślnej granice sąsiedniego gruntu, właściciel tego gruntu nie może żądać przywrócenia stanu poprzedniego, chyba że bez nieuzasadnionej zwłoki sprzeciwił się przekroczeniu granicy albo że grozi mu niewspółmiernie wielka szkoda. Może on żądać albo stosownego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej, albo wykupienia zajętej części gruntu, jak również tej części, która na skutek budowy straciła dla niego znaczenie gospodarcze.

Jak zatem jak wynika z powyższego, przepis art. 151 Kodeksy cywilnego znajduje zastosowanie w przypadku, gdy przekroczenie granicy gruntu sąsiedniego następuje przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia.

Wskazać należy również, iż zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 26 listopada 2004 r. sygn. I CK 293/04 (opubl. Legalis), gramatyczna wykładnia art. 151 Kodeksu cywilnego nie wyklucza przyjęcia, że ochroną przed skutkiem naruszenia granic sąsiedniego gruntu objęte są osoby nie legitymujące się tytułem własności gruntu, na którym wznoszą budynek lub inne urządzenie. Sąd Najwyższy zauważył bowiem, że przepis art. 151 Kodeksu cywilnego nie zawiera zawężenia wyłączenia uprawnienia właściciela nieruchomości do przypadku, gdy granice przekracza właściciel nieruchomości, na której wznoszona jest budowla – wręcz przeciwnie, użycie formy bezosobowej w sformułowaniu "jeżeli przy wnoszeniu budynku lub innego urządzenia przekroczono" pozwala na wniosek, że intencją ustawodawcy było objęcie ochroną z art. 151 Kodeksu cywilnego także osób nie legitymujących się tytułem własności nieruchomości, na której wznosi budowlę.

Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzając naruszenia ani zarzucanych przepisów prawa procesowego ani też przepisów prawa materialnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.