Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1017/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 ust. 2 art. 3 ust. 1 art. 6 ust. 1 ust. 9
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) sędzia NSA Anna Świderska Protokolant Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. od miesiąca stycznia do kwietnia oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1017/14

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] roku w sprawie określenia Spółce z ograniczoną wysokości "A" zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] roku Wójt Gminy Z. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok, od nieruchomości położonej w miejscowości K. działka nr [...], Gmina Z..

Decyzją z dnia [...] roku Wójt Gminy Z. określił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok od miesiąca stycznia do kwietnia, od nieruchomości położonej w miejscowości K. działka nr [...], Gmina Z., w kwocie 54.233,00 zł.

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła odwołanie od w/w decyzji Wójta Gminy Z.. W odwołaniu zostały złożone wnioski dowodowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...] postanowiło nie uwzględnić wniosków dowodowych.

W dniu 2 czerwca 2014 roku wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. pismo A Spółki z ograniczoną, w którym zostały powtórzone wnioski o dopuszczenie dowodów z odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku postanowiło nie uwzględnić tych wniosków dowodowych.

Również wniesione odwołanie SKO uznało za niezasadne.

Powołując się na treść art. 21 § 1 pkt 1 i art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, a także art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 roku Nr 95, póz. 613 z późn. zm.) we wskazanej na wstępie decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że jak wynika z umowy przeniesienia własności z dnia 18 lutego 2011 roku Spółka stała się m.in. właścicielem niezabudowanej działki gruntu nr [...] o łącznej pow. 40,0021 ha (400.021 m2) położonej w miejscowości K. (KW nr [...]).

W tym samym dniu zgodnie z § 5 w/w umowy z dnia 18 lutego 2011 roku Rep. [...] nr [...] nieruchomość została wydana Spółce, co potwierdza Protokół wydania nieruchomości z dnia 18 lutego 2011 roku. Dalej wskazano, że z odpisu z Krajowego Rejestru Przedsiębiorców wynika, że A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, gdzie jest wpisana do Rejestru Przedsiębiorców w K.R.S. pod nr [...], w przedmiocie działalności ma wpisany kod PKD "08, 12, Z, Wydobywanie żwiru i piasku, wydobywanie gliny i kaolinu" oraz kod PKD "38, 21, Z Obróbka i usuwanie odpadów innych niż niebezpieczne".

Wyjaśniono, że ze zdjęć z dnia 10 stycznia 2012 roku, z dnia 23 kwietnia 2012 roku i z dnia 24 kwietnia 2012 roku, z protokołu kontroli podatkowej z dnia 24 stycznia 2012 roku i z protokołu oględzin z dnia 23-24 kwietnia 2012 roku, jak i dodatkowo z dowodów znajdujących się w aktach sprawy [...] - dotyczących określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok, tj. z pisma Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 4 maja 2011 roku, z pisma Inżyniera Kontraktu Budowy Autostrady A[...] T-S z dnia 9 maja 2011 roku, z pisma Inżyniera Rezydenta i Kierownika Projektu Unijnego Budowy Autostrady A[...] T-S z dnia 14 lipca 2011 roku, z decyzji Starosty Z z dnia [...] roku oraz z protokołów oględzin - wynika, że A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością kupiła przedmiotową nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej oraz to, że także w 2012 roku od stycznia do kwietnia Spółka na przedmiotowej nieruchomości prowadziła działalność gospodarczą. Prowadzona tam działalność gospodarcza w 2012 roku mogła być tylko działalnością związaną z odzyskiem odpadów z ziemi kod PKD "38, 21, Z Obróbka i usuwanie odpadów innych niż niebezpieczne". Wskazano dalej, że prowadzona tam działalność gospodarcza mogła być też związana z wydobyciem kopaliny-piasku znajdującego się na tej nieruchomości, przede wszystkim potrzebnego do budowy autostrady A[...], na co wskazuje m.in. wiarygodny dowód w postaci protokołu kontroli podatkowej z dnia 24 stycznia 2012 roku.

Zdaniem organu II instancji można wnioskować, że ta działalność gospodarcza polegała też na świadczeniu usług dotyczących tworzenia zieleni autostradowej przy budowie dróg i autostrad. Nadto z materiału dowodowego wynika, że zajęta pod działalność gospodarczą jest część powierzchni działki, tj. 254.217 m2 (25,4217 ha). Jednocześnie nieruchomość gruntowa nie podlegała podatkowi rolnemu z uwagi na zwolnienie z tego podatku (art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym m.in. grunty R V i R VI).

Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., jako organ drugiej instancji w tej sprawie, oceniło, że brak jest podstaw do uznania, że podatek od nieruchomości został ustalony niezgodnie z prawem, jak zarzuca Spółka w swoim odwołaniu. Zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej sprowadzają się na wstępie do zarzutu pominięcia w decyzji pisma Urzędu Statystycznego w K. z dnia 15 marca 2012 roku. Odnosząc się do tego zarzutu Kolegium wskazało, iż organ pierwszej instancji nie pominął tego dowodu. Niezależnie od tego Kolegium podniosło, że dowód ten nie był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy i słusznie przy tym zauważył organ pierwszej instancji, że pismo to nie stanowi dowodu na zajęcie gruntów na prowadzenie działalności rolniczej, a dotyczy ono jedynie interpretacji przepisów prawa dla samej czynności polegającej na wymianie gruntu nieurodzajnego na próchniczy w celu uzyskania parametrów niezbędnych do założenia plantacji drzew, która to czynność może przecież stanowić tylko element określonej działalności gospodarczej.

Co do dalszych zarzutów odwołania SKO stwierdziło, że dowody w postaci opinii geologicznej geologa górniczego mgr inż. A. Z. z maja 2012 roku i raportu końcowego pomiaru geodezyjnego uprawnionego geodety mgr inż. P. W. z dnia 24 kwietnia 2012 roku zostały już wykorzystane w innym postępowaniu, tj. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok od tej samej nieruchomości. W tamtym postępowaniu dowody te zostały dopuszczone i Spółka jako strona mogła i korzystała ze swoich praw w zakresie ich dopuszczenia czy weryfikowania oraz poznania ich treść. Dlatego, zdaniem organu, twierdzenie w odwołaniu, że dowody te zostały dopuszczone w tym postępowaniu z pozbawieniem strony jej gwarancji procesowych jest gołosłowne i pozbawione racji. Wskazano przy tym, że w tym postępowaniu podatkowym za 2012 rok odnośnie tych właśnie dowodów strona nie została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Poza tym nie doszło też do naruszenia przepisów art. 197 § 1 w związku z art. 194a § 1 Ordynacji ponieważ Spółka nie wskazała przy tym o jaką opinię / opinie biegłych jej chodziło. Dodatkowo organ nie podjął żadnej "niedopuszczalnej" próby włączenia do materiału dowodowego w tej sprawie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej i przepisów prawa materialnego podniesionych przez Spółkę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że :

- przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. rolnictwa co do oddziaływania na środowisko czynności podejmowanych przez Spółkę w oparciu o ostateczną decyzję Starosty Z. i negatywnego oddziaływania na środowisko procesu wykonywanego według metodologii wynikającej z dokumentacji złożonej w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Z. - nie było zasadne w świetle przepisu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ okoliczność jak (negatywnie czy pozytywnie) oddziaływały na środowisko "czynności" podejmowane przez Spółkę na spornej nieruchomości (Spółka nie precyzuje nawet jakie to czynności i czy wykonywała je w 2012 roku) nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok od gruntów zajętych naprowadzenie działalności gospodarczej;

- dowód z dokumentu obmiaru sporządzonego przez geodetę uprawnionego inż. A. K. w dniu 31 grudnia 2010 roku - mapa sytuacyjna z pomiarem wysokości terenu - został włączony do zgromadzonego materiału dowodowego, a więc został uznany za dowód wbrew zarzutowi Spółki, natomiast dowód ten nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie oceny wartości dowodowej opinii sporządzonej przez biegłego geodetę na potrzeby postępowania podatkowego za 2011 rok, tj. raportu końcowego pomiaru geodezyjnego uprawnionego geodety mgr inż. P. W. z dnia 24 kwietnia 2012 roku, ponieważ choć ten raport odwoływał się do objętości na podstawie danych z mapy zasadniczej terenu z 2009 roku, to brak jest podstaw do przyjęcia po pierwsze, że dane z mapy zasadniczej terenu z 2009 roku pokrywały się zakresem z danymi mapy sytuacyjnej z pomiarem wysokości terenu z 31 grudnia 2010 roku (mapy te zostały przy tym sporządzone do różnych celów), a gdyby nawet pokrywały się zakresem (choć nic na to nie wskazuje), a po drugie brak jest podstaw do przyjęcia, że ewentualne pokrywające się zakresy map różniły się wzajemnie (Spółka nie wskazuje żadnych różnic). Podkreślono, że pomimo iż Spółka miała taką możliwość to nie kwestionowała tego dowodu z raportu końcowego uprawnionego geodety w ogóle ani w całym postępowaniu podatkowym za 2011 rok ani też w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, tj. Wójtem Gminy Z. w tej sprawie, nie składała żadnych wniosków dowodowych co do tego dowodu kiedy był przeprowadzany, dlatego dowodowi z raportu końcowego pomiaru geodezyjnego uprawnionego geodety nie można zarzucić niepełności i sprzeczności z okolicznościami faktycznymi mającymi być ujawnionymi w toku postępowania;

- odnośnie pisma Spółki z dnia 3 lutego 2014 roku wskazano, że z jego treści nie wynika wprost złożenie jakiegokolwiek wniosku dowodowego, przez co organ pierwszej instancji nie musiał przeprowadzać dowodu z dokumentów księgowych Spółki, ale Spółka mogła sama złożyć dowody ze swoich dokumentów księgowych;

- zasadnie Spółka zarzuciła, iż organ pierwszej instancji nie miał podstaw do twierdzenia, że za usługi dotyczące tworzenia zieleni autostradowej przy budowie dróg i autostrad otrzymała wynagrodzenie od inwestora, ponieważ nie dysponował na to dowodami, ale Spółka nie zakwestionowała tego, że takie usługi wykonywała, jednocześnie ta nieudowodniona przez organ pierwszej instancji okoliczność nie miała znaczenia, ponieważ z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Spółka prowadziła na przedmiotowej nieruchomość działalność gospodarczą w czterech miesiącach 2012 roku;

- organ podatkowy pierwszej instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze strony Prezesa Zarządu Spółki, ponieważ zgodnie z przepisem art. 199 Ordynacji podatkowej organ może, ale nie musi przeprowadzać tego dowodu, a poza tym strona musi wcześniej wyrazić na to zgodę, lecz w tej sprawie takiej zgody jest brak, przy czym sama Spółka o przeprowadzenie tego dowodu przed organem pierwszej instancji nie wnosiła;

- Spółka nie wykazała żadnymi dowodami, że zakłada plantację drzew, a więc prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił w zaskarżonej decyzji, że część nieruchomości gruntowej, tj. działki nr 199/9 została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej i ustalił jaka była to powierzchnia, w oparciu o dowody m.in. z raportu końcowego pomiaru geodezyjnego uprawnionego geodety mgr inż. P. W. z dnia 24 kwietnia 2012 roku i z opinii geologicznej geologa górniczego mgr inż. A. Z. z maja 2012 roku;

- z dokumentu urzędowego, tj. z pisma Urzędu Statystycznego w K. z dnia 15 marca 2012 roku wynika, że "w sprawie określenia symbolu PKD dla czynności polegającej na wymianie gruntu nieurodzajnego na próchniczy w celu uzyskania parametrów gruntu niezbędnych do założenia plantacji drzew, czynność wykonywana jest na własnym gruncie" - te czynności "nie mają charakteru działalności usługowej i nie są sklasyfikowane jako działalność w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Działalności". Zdaniem organu pismo to nie kreuje żadnego stanu faktycznego ani prawnego, a jedynie stanowi odpowiedź na zapytanie Spółki. Z dowodów zebranych w sprawie nie wynika, żeby Spółka wykonywała od stycznia do kwietnia 2012 roku te czynności na przedmiotowej nieruchomości, a Spółka sama nie przedstawia na to dowodów. Przeciwnie z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Spółka prowadziła na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą w tych czterech miesiącach 2012 roku inną niż sama podaje. Tym samym organ pierwszej instancji nie miał podstaw do przeprowadzania jakiegokolwiek przeciwdowodu w stosunku do w/w pisma Urzędu Statystycznego w K.;

- zgodnie z przepisem art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, przez co niezasadny jest zarzut Spółki w tym zakresie.

Natomiast odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniosło, że Spółka jest wpisana do Rejestru Przedsiębiorców, a więc jest przedsiębiorcą i tym samym grunty będące w jej posiadaniu są co do zasady związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podniesiono, że w tej sytuacji nie wiadomo na czym miałaby polegać zarzucana przez stronę błędna wykładnia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który w dodatku nie stanowił podstawy decyzji organu pierwszej instancji. Wskazano przy tym, że wobec powyższego nie było podstaw do odwoływania się do przepisu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Podniesiono również, że żaden przepis ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ani żaden przepis rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami - nie był podstawą wydania zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i organ ten nie miał podstaw do ich zastosowania w tej sprawie, wbrew zarzutowi Spółki, ponieważ nie dotyczą one w ogóle kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotowej nieruchomości, a dotyczą gospodarowania odpadami.

Resumując stwierdzono, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie :

• przepisów postępowania:

1. art. 122 OP poprzez niesłuszne uchylenie się od wszechstronnego wyjaśnienia rzeczywistej podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia oraz niesłuszne zaniechanie podjęcia wszelkich działań zmierzających do bezstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonania prawidłowych ustaleń w sprawie, zwłaszcza co do podnoszonej przez stronę skarżącą w toku postępowania podatkowego okoliczności związanej z nieprowadzeniem działalności gospodarczej, która byłaby związana z przedmiotowymi użytkami rolnymi oraz co do nie wyjaśnienia, czy poprzedni właściciel przedmiotowej nieruchomości nie korzystał z przedmiotowej nieruchomości (eksploatował) w sposób, który rzutować mógł na błędne przypisanie przez organ "zawyżonej" powierzchni gruntu, na której Spółka w oparciu o ostateczną decyzję Starosty Z. z dnia [...]r. prowadziła w 2012 roku czynności polegające na wymianie gruntów pod plantację drzew w oparciu o przedstawiony proces technologiczny;

2. art. 187 § 1 OP w zw. z art. 122 OP poprzez niesłuszne nie wzięcie pod uwagę całego materiału dowodowego sprawy związanego ze zgłoszeniem przez stronę w marcu 2011 r. do organu administracji publicznej zamiaru wykonywania czynności związanej z wymianą gruntu pod przyszłą plantację drzew oraz dokumentacji technicznej z tym związanej z punktu widzenia dopuszczalności zakwalifikowania takich czynności jako prowadzenie działalności gospodarczej;

3. art. 191 OP w zw. z art. 210 § 4 OP poprzez niewyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ określając zobowiązanie podatkowe Skarżącej za okres od stycznia do kwietnia 2012 r. w sytuacji, gdy skarżąca na części przedmiotowej nieruchomości rolnej podejmowała czynności w oparciu o ostateczną decyzję Starosty Z. z dnia [...] roku, która zezwala stronie do 31 grudnia 2015 r. na prowadzenie procesu wymiany gruntów pod plantację drzew na przedmiotowej nieruchomości;

4. art. 188 OP w zw. z art. 229 OP poprzez niesłuszne oddalenie postanowieniem z dnia [...]r. zgłoszonych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych zmierzających do wyjaśnienia istotnych okoliczności mających znaczenie dla prawidłowego zbudowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a które dotyczyły żądania przeprowadzenia dowodów przeciwnych do stanowiska przyjmowanego przez organy administracji publicznej w sprawie;

5. art. 180 § 1 OP i 181 § 1 OP poprzez niesłuszne uznanie za dowody w przedmiotowej sprawie:

a) opinii geologicznej (dokumentu) A. Z. wydanej w innym postępowaniu, bez uprzedniego dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w tej sprawie, co nastąpiło z pozbawieniem strony jej gwarancji procesowych, np. w postaci zgłaszania wniosku o wyłączenie danej osoby od bycia biegłym w sprawie i możliwości kwestionowania kompletności takiego dokumentu, jak to jest w przypadku dowodu z opinii, gdzie strona może żądać jej uzupełnienia;

b) raportu pomiaru geodezyjnego biegłego P. W., bez uprzedniego dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w tej sprawie, co nastąpiło z pozbawieniem strony jej gwarancji procesowych, np. w postaci zgłaszania wniosku o wyłączenie danej osoby od bycia biegłym w sprawie i możliwości kwestionowania kompletności takiego dokumentu, jak to jest w przypadku dowodu z opinii, gdzie strona może żądać jej uzupełnienia, co nastąpiło w sposób sprzeczny z przepisami ordynacji podatkowej związanej z dopuszczaniem i przeprowadzaniem dowodów w toku postępowania podatkowego;

6. art. 197 § 1 OP w zw. z art. 194a § 1 OP poprzez niesłuszne zaakceptowanie przez organ II instancji zaniechania jakiego dopuścił się organ l instancji a polegającego na nie przeprowadzeniu przez organ podatkowy l instancji dowodu z opinii biegłego/ych w przypadku stwierdzenia przez organ konieczności zasięgnięcia w tej sprawie wiadomości specjalnych, którymi dysponuje biegły/li oraz podjęcie przez organ niedopuszczalnej próby "włączenia" do materiału dowodowego w tej sprawie dokumentów (opinii biegłych wydanych w postępowaniu podatkowym prowadzonym przed Wójtem Gminy Z., a dotyczącym określenia podatku od nieruchomości za 2011 r.), dodatkowo w sytuacji, gdy w przepisie art. 194 a § 1 OP chodzić może jedynie o dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 § 1 OP, zaś biegły w innym postępowaniu nie może być uznawany za organ władzy publicznej, co powinno skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji podatkowej organu l instancji w tej sprawie;

7. art. 180 § 1 OP, w zw. z art. 197 OP w zw. z art. 122 OP oraz w zw. z art.191 OP poprzez niesłuszne zaakceptowanie przez organ II instancji zaniechania jakiego dopuścił się organ l instancji, polegającego na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego ds. rolnictwa celem wydania opinii co do oddziaływania na środowisko czynności dokonywanych przez Spółkę w oparciu o ostateczną decyzję Starosty Z. i formułowanie w tym względzie – bez posiadania ku temu wiedzy specjalistycznej - dowolnych poglądów przez organ l instancji w zakresie negatywnego oddziaływania na środowisko procesu wykonywanego według metodologii wynikającej z dokumentacji złożonej w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Z., co powinno skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji podatkowej organu l instancji w tej sprawie;

8. art. 180 § 1 OP w zw. z art. 199 i 229 OP poprzez niesłuszne oddalenie dopuszczenia i przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z przesłuchania w charakterze strony W. Ś. na wskazane precyzyjnie istotne do wyjaśnienia w sprawie okoliczności odmiennie przyjmowane przez organy w sprawie z powołaniem się na błędną argumentację, że strona jakoby nie wyraziła zgody na takie przesłuchanie w sytuacji, gdy strona sama o takie przesłuchanie wnosiła (eo ipso wyrażała na nie zgodę);

9. art. 187 i 191 OP w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 OP poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w zakresie dokumentu złożonego przez stronę w toku postępowania (obmiar sporządzony przez uprawnionego geodetę inż. A. P. w dniu 31.12.2010 r. - mapa sytuacyjna z pomiarem wysokości terenu) z punktu widzenia prawidłowego wyjaśnienia istotnej okoliczności w sprawie co do wartości dowodowej w postępowaniu podatkowym za 2012 r. opinii sporządzonej przez biegłego geodetę na potrzeby postępowania podatkowego za 2011 rok, która nie uwzględniała stanu rzeczywistego na gruncie z okresu przeniesienia własności spornej nieruchomości na stronę, zaś biegły geodeta w postępowaniu za 2011 r. opiera się na danych z 2009 r. - a zatem opinia (a w tej sprawie jedynie dokument) jest sprzeczna z ujawnionymi w toku postępowania podatkowego nowymi okolicznościami faktycznymi w zakresie powierzchni gruntu jaki wcześniej mógł być eksploatowany przez poprzedniego właściciela, a który został zupełnie niesłusznie przypisany Spółce przy ustalaniu zobowiązania podatkowego;

10. art. 191 OP poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w zakresie uznania, że powierzchnia nieruchomości, na której w 2012 roku skarżąca dokonywała czynności w oparciu o ostateczną decyzję Starosty Z. zezwalającą na wymianę gruntów pod plantację drzew, może być oparta na obliczeniach dokonanych przez biegłych geodetę i geologa (na potrzeby postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r.), z pominięciem obmiarów geodezyjnych dokonanych przed przeniesieniem własności spornej nieruchomości, w sytuacji gdy biegły geodeta na potrzeby postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. sporządził bilans robót ziemnych bez uwzględnienia stanu faktycznego na gruncie stwierdzonego przez uprawnionego geodetę inż. A. K.;

11. art. 188 OP, art. 191 OP w zw. z art. 194 § 1 OP w zw. z art. 187 § 1 OP poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i niesłuszne nieuwzględnienie w procesie podejmowania decyzji domniemania prawnego wynikającego ze złożonego w imieniu strony dokumentu urzędowego - Urzędu Statystycznego w K. - jako organu uprawnionego do dokonywania wiążącej wykładni przepisów prawa w zakresie klasyfikacji działalności gospodarczej w Polsce, a w konsekwencji nie przeprowadzenie przeciwdowodu, który pozwalałby na obalenie domniemania prawnego;

12. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 OP poprzez brak sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego, które miałoby walor doniosłości prawnej w świetle przepisów OP przeciwko rozstrzygnięciu organu l instancji;

13. art. 233 § 1 pkt 1 OP poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji bez wnikliwego i rzetelnego rozpatrzenia wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu;

w ocenie strony skarżącej, powołane uchybienia w procedowaniu doprowadziły do zbudowania błędnej podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia, a co w efekcie skutkowało dokonaniem błędnej subsumcji, a więc nastąpiło również z obrazą przepisów prawa materialnego;

• przepisów prawa materialnego:

1. art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię w okolicznościach przedmiotowej sprawy;

2. art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy w zakresie rozumienia pojęcia działalności gospodarczej;

3. art. 13 ust 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U.2006.49.356) poprzez ich niesłuszne niezastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy;

4. art. 1 w zw. z art. 220 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, poprzez niewłaściwe wykładnię w zakresie przyjęcia, że skarżąca na przedmiotowej nieruchomości prowadziła działalność związaną z wydobyciem kopalin, a więc działalność gospodarczą w sytuacji, gdy czynności podejmowane przez Spółkę dokonywane były w oparciu o ostateczną decyzję Starosty Z. z dnia 14 listopada 2011 r. wyrażającą zgodę na wymianę gruntów pod przyszłą plantację drzew według udokumentowanego procesu technologicznego.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów ze składanych przy skardze dokumentów prywatnych i urzędowych, na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uwzględnienie skargi i w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji w całości oraz przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia wraz ze stwierdzeniem, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlega wykonaniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął wniosek dowodowy złożony w skardze w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podnieść należy, że decyzja SKO określająca skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od przedmiotowej nieruchomości za poprzedni 2011 rok, była rozpatrywana przez tutejszy Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 67/14 i wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r. skarga "A" Sp. z o.o. została oddalona.

W pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, że organy podatkowe nie popełniły błędu ustalając stan faktyczny sprawy.

W kontekście celu w postaci właściwego zastosowania prawa materialnego decydujące znaczenie miało ustalenie ziszczenia się przesłanek opodatkowania spornych działań spółki skarżącej podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust.2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają tylko te użytki rolne, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Nie jest sporna między stronami okoliczność, że przedmiotowa działka gruntu o powierzchni 40,0021 ha, oznaczona nr 199/9, położona w miejscowości K. stanowi użytek rolny w rozumieniu cytowanego przepisu ustawy podatkowej. Charakter rolny gruntu wynika wprost z wypisu z rejestru gruntów wydanego przez Starostwo Powiatowe w Z. w dniu 22 marca 2011r.

W tej sytuacji istota sporu tkwi w tym, jakiego rodzaju działalność była prowadzona na przedmiotowej działce gruntu przez spółkę skarżącą w roku 2012. Stwierdzenie, że była to działalność gospodarcza powoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Cytowana ustawa o podatkach i opłatach lokalnych sama nie zawiera definicji działalności gospodarczej, lecz w art. 1a ust. 1 punkt 4 odsyła w tym względzie do ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 672 ze zmianami). Zgodnie powołanym przepisem działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Jednym z rodzajów działalności gospodarczej wymienionym w cytowanym przepisie jest więc wydobywanie kopalin ze złóż. Wydobywanie kopalin to proces prowadzący do pozyskiwania kopalin (Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, red. A. Powałowski, Warszawa 2007, s. 24-26).

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity Dz. U. z 2014r. poz. 613 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w roku 2012, złożem kopaliny jest takie naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą. Piasek i żwir jako kopalina są wymienione w załączniku do tej ustawy pod pozycją 33, co oznacza, że są traktowane jako kopaliny.

W toku postępowania podatkowego organy wykazały ponad wszelką wątpliwość, że działania prowadzone na przedmiotowej nieruchomości przez spółkę skarżącą miały charakter działalności gospodarczej.

Jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, ze zdjęć wykonanych dnia 10 stycznia 2012 roku, dnia 23 kwietnia 2012 roku i dnia 24 kwietnia 2012 roku – a więc w okresie podlegającym opodatkowaniu, ale również z protokołu kontroli podatkowej z dnia 24 stycznia 2012 roku i z protokołu oględzin z dnia 23-24 kwietnia 2012 roku, jak i dodatkowo z dowodów znajdujących się w aktach sprawy [...] dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok, tj. z pisma Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 4 maja 2011 roku, z pisma Inżyniera Kontraktu Budowy Autostrady A[...] T.-S. z dnia 9 maja 2011 roku, z pisma Inżyniera Rezydenta i Kierownika Projektu Unijnego Budowy Autostrady A[...] T-S z dnia 14 lipca 2011 roku, z decyzji Starosty Z. z dnia [...] roku oraz z protokołów oględzin - wynika, że A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością kupiła przedmiotową nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej oraz to, że w 2012 roku od stycznia do kwietnia Spółka na przedmiotowej nieruchomości prowadziła działalność gospodarczą. Prowadzona tam działalność gospodarcza w 2012 roku była działalnością związaną z odzyskiem odpadów z ziemi, jak wynika z dowodów w postaci: decyzji Starosty Z. z dnia [...] roku i protokołu kontroli podatkowej z dnia 24 stycznia 2012 roku oraz była działalnością związaną z wydobyciem kopaliny, tj. piasku znajdującego się na tej nieruchomości, przede wszystkim potrzebnego do budowy autostrady A[...], na co z kolei wskazuje, m.in. dowód w postaci protokołu kontroli podatkowej z dnia 24 stycznia 2012 roku, do którego Prezes Spółki W. Ś. oświadczył, że ta działalność polega na tym, że "spychacze zdejmują wierzchnią warstwę gleby (...) i jest odwożona samochodami ciężarowymi na zaplecze budowy autostrady A-[...]" oraz z dowodu ze zdjęć z dnia 23 i 24 kwietnia 2012 roku i dodatkowo z dnia 10 stycznia 2012 roku, z których wynika, że ta warstwa to głównie (żółty) piasek.

Poza tym z wiarygodnych i niezakwestionowanych dowodów tj. z raportu końcowego pomiaru geodezyjnego uprawnionego geodety mgr inż. P. W. z dnia 24 kwietnia 2012 roku i z opinii geologicznej geologa górniczego mgr inż. A. Z. z maja 2012 roku - wynika, że zajęta pod działalność gospodarczą jest część powierzchni działki tj. 254.217 m2 (25,4217 ha).

Wskazać w tym miejscu należy, że WSA w Łodzi w motywach wyroku z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 67/14, stwierdził, że cyt. "opierając się w głównej mierze na niepodważonej przez stronę skarżącą opinii geologicznej uprawnionego geologa A. Z. i geodety uprawnionego P. W. (oba te dowody zostały włączone w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy) organy podatkowe ustaliły, że na powierzchni 25,42 ha dokonano usunięcia i przemieszczenia, a tym samym dewastacji wierzchniej, próchniczej warstwy gleby, następnie obniżenia powierzchni terenu poprzez usunięcie, przemieszczenie i odstawę mas ziemnych kruszywa naturalnego – piasku. Ustalono także, że masy piasku zostały odtransportowane w kierunku budowy odcinka autostrady A[...], natomiast w obszarze wyrobisk po wydobytym kruszywie dokonano alimentacji mas ziemnych, prawdopodobnie z obszaru budowy autostrady A[...]. Innymi słowy na wymienionej części przedmiotowej działki przekształcono naturalną powierzchnię ziemi, zdewastowano wierzchnią próchniczą warstwę gleby, a następnie alimentowano w to miejsce odpadowe masy ziemi z budowy autostrady. (...) Potwierdzeniem trafności powyższej konstatacji organów podatkowych jest treść pisma Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 4 maja 2011 r., z którego wynika, że podczas wizji spornej nieruchomości odbytej w dniu 26 kwietnia 2011 r. stwierdzono świeże ślady wydobywania kruszywa naturalnego w postaci piasku, zaś w dacie wizji na składowisku piasku trwały prace prowadzone koparką, związane z niwelacją wierzchowiny składowiska i załadunkiem piasku na samochody technologiczne. Jak wynika z protokołu kontroli w dacie jego sporządzania (tj. 10 stycznia 2012 r.) prace te trwały nadal (protokół kontroli podatkowej z dnia 10 stycznia 2012 r.). W tej sytuacji organy były uprawnione do przyjęcia, że działalność gospodarcza rozpoczęła się w kwietniu 2011r. O zorganizowanym i zarobkowym charakterze działalności spółki skarżącej najlepiej świadczą pisma Biura Inżyniera Kontraktu Budowy Autostrady A[...] T – S do Starostwa i Starosty Powiatowego w Z. z dnia 9 maja 2011r. i 14 lipca 2011r. wskazujące na pilne i znaczne zapotrzebowanie na piasek wydobywany na działce [...] w miejscowości K.. Wymowa powyższych dowodów jest niepodważalna, wobec czego trafnie organy podatkowe oceniły je jako wiarygodne i zbudowały w oparciu o nie stan faktyczny. Wywiodły mianowicie na ich podstawie, że w roku 2011 w okresie od kwietnia do grudnia włącznie na obszarze 25,42 ha spółka skarżąca prowadziła zorganizowaną i ciągłą działalność gospodarczą w postaci wydobywania piasku z zalegujących tam złóż tego kruszywa" (koniec cyt).

Powyższe wywody znajdują uzasadnienie również w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, po pierwsze dlatego, że większa część dowodów z decyzji dotyczącej 2011 r. została włączona do postępowania dotyczącego wymiaru podatku za 2012 r., a po drugie dowody w postaci zdjęć, protokołów oględzin i protokołu kontroli z okresu styczeń – kwiecień 2012 r. potwierdzają tezę organów podatkowych o prowadzeniu przez skarżącą działalności gospodarczej.

W tej sytuacji zasadnie organy uznały, że wykonywanie tego rodzaju działalności oznacza zajęcie wymienionej powierzchni działki na tę działalność, co w konsekwencji powoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Trafnie też przyjęły do opodatkowania okres od stycznia do kwietnia 2012 r. Czynności składające się na wykonywanie działalności gospodarczej spółka skarżąca rozpoczęła w kwietniu 2011 r. i w kontynuowała zarówno w 2011 r. jak i w pierwszych czterech miesiącach 2012 r. W myśl art. 6 ust.1 ustawy podatkowej obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, to jest w rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał w maju 2011 r., jak wskazał tutejszy Sąd w motywach wyroku z dnia 4 listopada 2014 r. (sygn. akt I SA/Łd 67/14). Z akt sprawy nie wynika, by spółka skarżąca przerwała lub zaprzestała prac w okresie od stycznia do kwietnia 2012 r., wobec czego przyjęcie tego okresu do opodatkowania nie wykracza poza ramy logiki i zasad doświadczenia życiowego.

Wprawdzie skarżąca spółka konsekwentnie w toku całego postępowania podatkowego twierdziła, że w roku 2012 na spornej nieruchomości dokonywała wymiany gruntów w celu uzyskania parametrów niezbędnych do założenia plantacji drzew, niemniej organy podatkowe nie popełniły błędu uznając powyższą tezę za bezzasadną.

W pierwszym rzędzie podkreślić należy, jak uczynił to zresztą organ odwoławczy, że nie można wykluczyć, iż tego rodzaju działalność spółka skarżąca prowadziła na spornej nieruchomości, lecz już po wydobyciu kruszywa w postaci piasku za pomocą metody szczegółowo opisanej w opinii geologicznej. Nie zmienia to jednak sytuacji, że na tej nieruchomości była prowadzona działalność gospodarcza polegająca na pozyskiwaniu kruszywa. Zważyć przecież należy, że powołany przez organy protokół kontroli został sporządzony w dniu 10 stycznia 2012 r., a przeprowadzone w jego trakcie oględziny nieruchomości wskazywały, zdaniem Sądu, że była tam prowadzona działalność gospodarcza przypisana stronie przez organy. Poza tym wypowiadająca się w tym zakresie opinia biegłego geologa jest jednoznaczna, poparta specjalistyczną wiedzą fachową. Zaznaczyć przy tym trzeba, że opinia biegłego geologa została wykonana w maju 2012 r. i została oparta nm.in. na oględzinach dokonanych w dniach 23-24 kwietnia 2012 r., a więc w ostatnich dniach okresu podlegającego opodatkowaniu. W opinii tej biegły stwierdził, że na przedmiotowej nieruchomości była prowadzona działalność stricte gospodarcza, nierolnicza i do momentu zakończenia działań zmierzających do odtworzenia walorów użytkowych terenu jako gruntów rolnych użytkowanie powierzchni 25,42 ha na działce nr [...] jest użytkowaniem nierolniczym (vide opinia biegłego geologa A. Z. str. 8-9).

Oceny powyższej nie zmienia okoliczność, że w świetle przywoływanego przez stronę skarżącą pisma Urzędu Statystycznego w K. z dnia 15 marca 201 r. działalność polegająca na wymianie gruntów na własnym gruncie w celu założenia plantacji drzew nie ma charakteru usługowego, wobec czego nie jest klasyfikowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu PKD.

Skoro strona skarżąca nie wskazała żadnych dowodów, które pozwoliłyby ograniczyć czas wykonywania tej działalności do 2011 r. lub wskazać, że w danym okresie 2012 roku działalność w ogóle nie była wykonywana, to organy były uprawnione do przyjęcia, że miała ona miejsce w ciągu pierwszych czterech miesięcy 2012 roku poczynając od stycznia i kończąc na kwietniu. Uzasadnia to ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2012 poprzez przyjęcie do wyliczeń okres od stycznia do kwietnia 2012 r.

Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy podnoszona w skardze okoliczność, że spółka skarżąca jest adresatem decyzji Starosty Z. z dnia [...]r. nr [...]zezwalającej na prowadzenie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie spornej nieruchomości. Decyzja ta rozstrzyga zgodnie z wnioskiem strony skarżącej możliwość wymiany gleby nieurodzonej zalegającej na działce 199/9 na glebę próchniczą nadającą się do założenia plantacji drzew. Tymczasem, jak wyżej wskazano, w toku postępowania podatkowego ustalono, że działalność spółki skarżącej była odmienna od wykazanej we wniosku o zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów. Polegała na usunięciu wierzchniej próchniczej warstwy gleby i wydobywaniu piasku. A jeśli nawet jednocześnie z wydobywaniem kopalin spółka skarżąca dokonywała alimentacji gleby próchniczej w miejsce gleby usuniętej, lub przywrócenia tego samego humusu, spod którego wydobywała kruszywo, to pozostaje to bez znaczenia dla spełnienia przesłanek prowadzenia działalności gospodarczej, o czym mowa wyżej, a w konsekwencji opodatkowania spornej nieruchomości podatkiem od nieruchomości.

Co do zarzutu braku przesłuchania Prezesa Zarządu spółki skarżącej to podnieść należy, że w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi brak jest wniosku o przesłuchanie wymienionej osoby, jak również brak wskazania okoliczności, które miałyby zostać wyjaśnione za pomocą owego źródła dowodowego. Z kolei wobec wystarczającego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy sąd I instancji jest zdania, że organy nie miały obowiązku z urzędu przeprowadzać omawianego dowodu, tym bardziej że stanowisko strony skarżącej było niezmienne w toku postępowania i wynikało z korespondencji kierowanej do organów, w tym z wniesionego od decyzji organu I instancji odwołania.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podnieść należy, że zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej - w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, z kolei w myśl art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, a zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Wydając zaskarżoną decyzję, zdaniem Sądu, SKO nie naruszyło ww. przepisów O.p.

Zarzuty skarżącej, jak wynika ze skargi, w znacznej części odnoszą się do niesłusznego uznania za dowody w sprawie opinii geologicznej geologa górniczego mgr inż. A. Z. z maja 2012 roku i raportu końcowego pomiaru geodezyjnego uprawnionego geodety mgr inż. P. W. z dnia 24 kwietnia 2012 roku. Słusznie zauważa Spółka, że dowody te zostały już wykorzystane w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu nr [...] przed Kolegium i znak [...] przed Wójtem Gminy Z. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok od tej samej nieruchomości. Słusznie Kolegium podniosło, że w tamtym postępowaniu dowody te zostały dopuszczone i Spółka jako strona mogła i korzystała ze swoich praw w zakresie ich dopuszczenia czy weryfikowania oraz poznania ich treści. Dlatego twierdzenie skarżącej, że dowody te zostały dopuszczone w tym postępowaniu z pozbawieniem strony jej gwarancji procesowych, np. w postaci zgłaszania wniosku o wyłączenie danej osoby od bycia biegłym w sprawie i możliwości kwestionowania kompletności takiego dokumentu, jak to jest w przypadku dowodu z opinii, gdzie strona może żądać jej uzupełnienia - jest gołosłowne. Poza tym, w postępowaniu podatkowym za 2012 rok odnośnie tych właśnie dowodów strona nie została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, ponieważ postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 roku Wójt Gminy Z. wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i Spółka wypowiedziała się pismem z dnia 3 lutego 2014 roku załączając do niego dowody, ale nie odniosła się do żadnego z tych dwóch ww. dowodów, a więc nie kwestionowała ich treści ani trybu ich dopuszczenia w sprawie. Poza tym, słusznie zdaniem Sądu, Kolegium uznało, że nie doszło również do naruszenia przepisów art. 197 § 1 w związku z art. 194a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niesłuszne, zdaniem Spółki, zaniechanie przeprowadzenia przez organ podatkowy I instancji dowodu z opinii biegłego / biegłych w przypadku stwierdzenia przez organ konieczności zasięgnięcia w tej sprawie wiadomości specjalnych, którymi dysponuje biegły / biegli - ponieważ Spółka nie wskazała przy tym o jaką opinię biegłego jej chodziło. Dodatkowo podnieść należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ nie podjął żadnej "niedopuszczalnej" próby włączenia do materiału dowodowego w tej sprawie (opinii biegłych wydanych w postępowaniu podatkowym prowadzonym przed Wójtem Gminy Z., a dotyczącym określenia podatku od nieruchomości za 2011 r.), ponieważ zgodnie z przepisem art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a dowody w postaci: opinii geologicznej geologa górniczego mgr inż. A. Z. z maja 2012 roku i raportu końcowego pomiaru geodezyjnego uprawnionego geodety mgr inż. P. W. z dnia 24 kwietnia 2012 roku były istotne dla sprawy, przyczyniły się do jej wyjaśnienia oraz nie były one sprzeczne z prawem.

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności uznać należało, że zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania są niezasadne. Organy zebrały wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody i oceniły je nie wykraczając poza granice zasady swobodnej oceny dowodów.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji jest całkowicie wystarczające dla potrzeb rozstrzygnięcia. Organy wskazały, na jakich dowodach się oparły, w szczególności powołując opinię biegłego geologa i geodety, dlaczego odmówiły dania wiary wersji przedstawionej przez stronę skarżącą. Sąd I instancji w całości akceptuje przedstawioną w tychże uzasadnieniach argumentację i wnioski tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów, zaprezentowane w uzasadnieniach decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie.

Organy podatkowe nie naruszyły też przepisów prawa materialnego wymienionych w skardze. Przeciwnie, na podstawie oceny legalności decyzji przyjąć należy, że zastosowanie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym zwłaszcza art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 6 ust. 1 jest w pełni uzasadnione przyjętym stanem faktycznym sprawy.

Natomiast odnosząc się konkretnie do zarzutu naruszenia :

- art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stwierdzić trzeba, że przepis ten nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, zatem SKO nie mogło dokonać jego błędnej wykładni;

- art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podnieść należy, że przepis ten zawiera definicję działalności gospodarczej i mieści się w niej wydobywanie kopalin, co przesądza o tym, że organy nie naruszyły powyższego przepisu;

- art. 1 w zw. z art. 220 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach i Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami, stwierdzić trzeba, że wskazane przepisy nie dotyczą opodatkowania podatkiem od nieruchomości i nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, zatem zarzut ich naruszenia jest nieuzasadniony.

W tej sytuacji nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

mko