Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2240/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 632  Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie : NSA Stanisław Biernat AWSA Wojciech Jakimowicz / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2005 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2001 r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania A.C. od decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak: [...] o odmowie udzielenia pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego w kwocie po 400 zł na okres trzech miesięcy z przeznaczeniem na żywność, środki czystości i bilety MZK, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że podaniem złożonym w dniu 6 kwietnia 2001 r. A.C. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. o udzielenie realnej pomocy materialnej w postaci m.in. zasiłku okresowego w kwocie 400 zł przez okres trzech miesięcy podnosząc, że sprawa pomocy jest szczególnie ważna dla jego dzieci. Wnioskodawca wniósł o udostępnienie mu pełnej dokumentacji finansowej dotyczącej świadczeń pomocy oraz funkcjonowania MOPR w K., w szczególności wykonania budżetu za 2000 rok oraz planu budżetu na 2001 rok. Nawiązał także do swojej trudnej, obecnie dramatycznej sytuacji materialnej, w tym również do rozpatrywanej wcześniej sprawy dodatku mieszkaniowego. Ponadto wnioskodawca zaapelował o zmianę nastawienia Dyrekcji MOPR w K. do jego osoby, które jest skrajnie złośliwe i cyniczne oraz przedłożył dwa zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy w K. o częstotliwości wizyt w Dziale Pośrednictwa Pracy.

Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu w sprawie postępowania wyjaśniającego (w tym wywiadu środowiskowego) odmówił A.C. pomocy w formie zasiłku okresowego w kwocie po 400 zł na okres trzech miesięcy. W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. przepisy art. 31 ustawy o pomocy społecznej, a w jej uzasadnieniu wyjaśniono, że pomoc taka nie może zostać udzielona z uwagi na ograniczone środki finansowe MOPR w K. na realizacje zadań zleconych. Wskazano jednocześnie, że z uwagi na trudną sytuację bytową strony, spowodowaną bezrobociem, w miesiącu kwietniu 2001 r. udzielono A.C. pomocy w formie zasiłku celowego w kwocie 70 zł oraz bezpłatnych obiadów w barze "J." w K.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji A.C. zarzucił jej brak uzasadnienia prawnego i faktycznego, podnosząc, że samo powołanie się na przepisy i brak środków finansowych nie jest dostatecznym uzasadnieniem odmowy świadczenia. Podkreślił, że od miesięcy odmawia mu się udostępnienia dokumentacji urzędowej MOPR-u, tj. planu i wykonania budżetu, statutu i regulaminu, a przeprowadzanie wywiadów środowiskowych po raz siódmy w 2001 r. roku jest szykaną. Zdaniem odwołującego się organ pierwszej instancji uniemożliwia także wgląd do kwestionariusza wywiadu środowiskowego, wobec tego odwołujący się nie wie, jaki jest plan pomocy dla niego i jakie wnioski pracowników socjalnych. Ponadto w odczuciu wnioskodawcy wywiady środowiskowe to wielogodzinne przesłuchania zmierzające do psychicznego załamania go. Przyznawanie zasiłku w wysokości 70 zł, tj. 16 dolarów i obiadów na 5 dni w tygodniu, w cenie 4 zł, tj. 9 centów jest w ocenie odwołującego się postępowaniem cynicznym i kolejną szykaną zwłaszcza, że odwołujący się spełnia wszelkie wymogi do przyznania zasiłku okresowego w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 10 marca 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania zasiłku okresowego. W związku z powyższym A.C. wnosił o spowodowanie udostępnienia mu dokumentacji finansowej, merytorycznej, prawnej i organizacyjnej, wglądu do dokumentacji przesyłanej Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K., przesłanie stosownej sygnalizacji do Rady Miejskiej w K. co do postępowania funkcjonariuszy MOPR, a także sygnalizacji do Wojewody [...] jako organu odpowiedzialnego za standard świadczonej pomocy.

Kolegium zasygnalizowało, że w dniu 19 czerwca 2001 r. odbyła się rozprawa administracyjna przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. na wniosek odwołującego się, z jego udziałem i z udziałem przedstawicieli organu pierwszej instancji. W trakcie rozprawy A.C. podtrzymał zarzuty złożonego odwołania, oceniając krytycznie metody pracy pracowników socjalnych. Stwierdził, że ma podmiotowe prawo do otrzymania zasiłku okresowego na właściwym poziomie i nie jest jego sprawą że brakuje środków na tego rodzaju świadczenia. W toku rozprawy A.C. zapoznał się z aktami sprawy i wniósł o udostępnienie mu kopii pisma - sprawozdania organu pierwszej instancji z dnia 23 maja 2001 r. i umożliwienie złożenia pisma procesowego w odpowiedzi na to pismo. Skład orzekający Kolegium uwzględnił wniosek strony i wyznaczył termin do wniesienia pisma procesowego do dnia 22 czerwca 2001 r. Obecni na rozprawie przedstawiciele organu pierwszej instancji wyjaśnili, że nie podzielają zarzutów odwołującego się. Każda sprawa wszczęta z wniosku A.C. jest ich zdaniem załatwiana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a pomoc udzielana na jego rzecz jest adekwatna do posiadanych w tym zakresie możliwości. Jej rozmiar odpowiada pomocy świadczonej innym osobom i rodzinom, a często też jest większy.

W dniu 22 czerwca 2001 r. wpłynęło pismo A.C., w którym ponowił on zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu, polemizując jednocześnie ze stwierdzeniami zawartymi w sprawozdaniu organu pierwszej instancji. Odwołujący się podkreślił, że z jednej strony zarzuca mu się składanie podań o pomoc lawinowo, z drugiej zaś zmusza się go do comiesięcznego składania podań. Mylnie podawane daty wpływu jego podań, wydawanie postanowień przez nikogo nie podpisanych, mylne daty podejmowanych decyzji, świadczą o celowym wikłaniu go w kolejne postępowania i tendencyjnych metodach pracy pracowników socjalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r., nr 64, poz. 414 z późn. zm.), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje m.in. osobom samotnie gospodarującym, których dochód nie przekracza 401 zł. Zasada ta obowiązuje wobec wszystkich pieniężnych świadczeń, w tym zasiłków okresowych, przyznawanych na podstawie art. 31 tej samej ustawy. Kolegium podkreśliło, że z akt przedmiotowej sprawy wiadomo, że A.C. posiada status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Nie osiąga żadnych własnych dochodów i jedynym źródłem jego utrzymania są świadczenia z pomocy społecznej. Bezsprzeczne zatem jest, że odwołujący się jest uprawniony do uznaniowych świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, w tym zasiłków okresowych i organy obydwu instancji nie negują iż A.C. posiada podmiotowe prawo do żądanej przez niego pomocy.

Kolegium wyjaśniło, że zasadniczą przyczyną odmowy udzielenia stronie zasiłku okresowego na okres trzech miesięcy, w wysokości po 400 zł jest brak środków finansowych. Ze sprawozdania organu pierwszej instancji z dnia 30 marca 2001 r. wynika, że organ ten na realizację wszystkich zadań zleconych otrzymał dotację w wysokości [...] zł. Kwota ta nie zabezpiecza wszystkich potrzeb w tym zakresie. Potrzeby na same zadania obligatoryjne, takie jak: renty socjalne, zasiłki stałe, zasiłki stałe wyrównawcze, zasiłki okresowe gwarantowane, itd. wynoszą [...] zł. A zatem przyznana dotacja zabezpiecza jedynie w 65% realizację świadczeń obligatoryjnych. Z tego względu na realizację uznaniowych zasiłków okresowych brak jest w ogóle środków. Wszelka pomoc pieniężna o charakterze uznaniowym realizowana jest z funduszy własnych, w formie zasiłków celowych. Liczba osób i rodzin wymagających pieniężnej pomocy społecznej stale wzrasta. Relatywnie natomiast maleje wysokość udzielanych świadczeń. Średnia kwota udzielanych zasiłków celowych wynosi około 64 zł.

Kolegium podniosło, że w związku z powyższym organ pierwszej instancji nie może zadośćuczynić żądaniu odwołującego się w przedmiocie udzielenia mu zasiłku okresowego na trzy miesiące, w kwocie po 400 zł na każdy miesiąc. Podkreślono jednak jednocześnie, że organ pierwszej instancji nie pozostawia A.C. bez żadnego wsparcia finansowego. W kwietniu 2001 r., tj. w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, A.C. otrzymał zasiłek celowy w kwocie 70 zł. Korzysta też z bezpłatnych obiadów. Pomocy w zadawalającym odwołującego się zakresie, mimo pełnego zrozumienia jego wyjątkowo trudnej sytuacji, organ pierwszej nie może udzielić z powodu braku dostatecznej ilości środków finansowych.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących metod pracy pracowników socjalnych, Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż organem właściwym do rozpatrywania skarg w tym zakresie jest Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. Z kolei ze skargą na Dyrektora MOPR w K. jako kierownika jednostki organizacyjnej gminy A.C. może zwrócić się do Rady Miejskiej w K. na zasadzie art. 229 pkt 3 K.p.a. Wskazano także, że sprawa dotycząca odmowy udostępnienia A.C. wglądu do planu budżetu MOPR i jego wykonania oraz statutu i regulaminu tej jednostki była przedmiotem odrębnego postępowania. Kolegium Odwoławcze podniosło również, że poza uchybieniami małej wagi, nie mającymi istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (np. ewentualna pomyłka o jeden dzień w dacie wpływu podania strony), organ pierwszej instancji nie dopuścił się istotnych uchybień w pracy.

W skardze z dnia 25 lipca 2001 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...] A.C. wniósł o rozpoznanie jego sprawy co do istoty, uchylenie zaskarżonej decyzji, jako błędnej merytorycznie i podjętej z naruszeniem prawa w zakresie przygotowania rozprawy administracyjnej (podnosi, że nie został poinformowany przed rozprawą z dokumentacją na którą powołuje się organ administracji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia), przeprowadzenie kontroli orzeczeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do prowadzenia postępowania odwoławczego zgodnie z przepisami k.p.a. Wniósł również o przesłanie stosownej sygnalizacji do Rady Miejskiej w K. i Wojewody [...] o niewłaściwym załatwianiu jego spraw przez organy administracji. Skarżący zażądał również spowodowania udostępnienia mu statutu i regulaminu organizacyjnego MOPR, jak również budżetu i jego wykonania.

Skarżący zażądał przyznania mu wnioskowanego świadczenie opierając się na stwierdzeniu, iż wynika ono z prawa podmiotowego służącego skarżącemu. A.C. zarzucił, iż organ drugiej instancji nie wyciągnął właściwych wniosków z ustalonego w sprawie stanu faktycznego i odniósł się do podnoszonych przez skarżącego kwestii szykan, na jakie jest narażony ze strony organu pierwszej instancji. W odczuciu skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przyjęło w jego sprawach postawę mentora i doradcy prawnego organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Organ odwoławczy podkreślił - odpowiadając na zarzuty skargi - że skarżący ma niekwestionowane podmiotowe prawo do świadczeń pomocy społecznej, w tym zasiłku okresowego. Od kilku lat organ pierwszej instancji do spraw pomocy społecznej w K. udziela skarżącemu uznaniowej pomocy społecznej świadczonej w różnych formach. Comiesięcznie A.C. otrzymuje zasiłek pieniężny i ma zapewniony jeden gorący posiłek. Podniesiono, że wysokość świadczeń uzależniona jest od wielkości środków, jakimi w danym miesiącu dysponuje organ pierwszej instancji oraz ilością osób i rodzin wymagających wsparcia finansowego.

Kolegium wskazało, że w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji sytuacja finansowa organu pierwszej instancji była wyjątkowo trudna. Na pomoc w ramach zadań zleconych dotacja budżetowa została przyznana w wysokości niezabezpieczającej w całości wszystkich świadczeń obligatoryjnych, stąd też z tej puli w ogóle nie było możliwe udzielanie uznaniowych zasiłków okresowych. Wszelka pomoc uznaniowa udzielana była ze środków własnych, w postaci zasiłków celowych.

Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia w sprawie A.C. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o pomocy społecznej. Podniesiono, że rozprawa administracyjna wyznaczona przez Kolegium Odwoławcze w celu rozpatrzenia odwołania skarżącego od m.in. zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, została przeprowadzona po uprzednim zawiadomieniu strony (k. 15-16). Przebieg rozprawy został utrwalony w protokole (k. 18-19). Kolegium uwzględniło też wniosek A.C. o umożliwienie mu złożenia dodatkowych wyjaśnień w terminie do dnia 22 czerwca 2001 r. (k. 21).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w okresie podejmowania decyzji o odmowie udzielenia zasiłku okresowego w kwocie po 400 zł na okres trzech miesięcy nie pozostawiono A.C. bez żadnego wsparcia, udzielono mu bowiem pomocy celowej na zabezpieczenie niezbędnych potrzeb oraz pomocy w formie bezpłatnych obiadów. Podniesiono, że żądanej przez skarżącego pomocy odmówiono mu wyłącznie z uwagi na zupełny brak możliwości finansowych do jej przyznania, podkreślając jednocześnie, że pomoc w postaci zasiłków okresowych ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ może udzielić takiej pomocy, nie mając jednak bezwzględnego obowiązku jej udzielenia.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], organ pierwszej instancji podejmując decyzję w przedmiocie odmowy udzielenia żądanej przez A.C. formy pomocy nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Udzielił bowiem skarżącemu w tym samym czasie innej pomocy, przystającej do posiadanych możliwości.

Na rozprawie w dniu 30 maja 2005 r. strony postępowania sądowoadministracyjnego nie stawiły się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi A.C. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dlatego też przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2001r., znak: [...] i poprzedzające ją postępowanie administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Poza tak określonym przedmiotem kontroli Sądu pozostają zatem inne podniesione przez skarżącego okoliczności, np. ograniczenia dostępu do dokumentacji finansowej MOPR w K., statutu i regulaminu organizacyjnego MOPR w K., kontrola wszystkich orzeczeń podejmowanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], czy też wystąpienia z postanowieniami sygnalizacyjnymi do Rady Miejskiej w K. i Wojewody [...].

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie przed organami administracji publicznej była kwestia przyznania zasiłku okresowego na wskazane przez wnioskodawcę cele.

Zgodnie z brzmieniem art. 31 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy z pomocy społecznej może być przyznany osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego osoby lub rodziny ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 1, a dochody oraz posiadane zasoby pieniężne nie wystarczają na zaspokojenie ich niezbędnych potrzeb, w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, brak możliwości zatrudnienia, brak uprawnień do renty rodzinnej po osobie, na której ciążył obowiązek alimentacyjny, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku okresowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.).

Okoliczność, że decyzja o przyznaniu zasiłku okresowego z zakresu pomocy społecznej ma charakter uznaniowy, oznacza, że zakres jej kontroli sądowej jest ograniczony do badania, czy podjęcie rozstrzygnięcia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. W szczególności sąd kontroluje, czy podjęto wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozwalającego na stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, oraz czy podjęta decyzja nie nosi znamion dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowo-administracyjną.

Zasada generalna, jaką winny kierować się organy administracji w tego rodzaju postępowaniach wynika z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego.

Wg niej granice swobody organu wyznaczają z jednej strony interes społeczny, z drugiej słuszny interes obywateli. W orzecznictwie sądowym zasadnie podkreśla się, że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela, (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. l SA 945/00). Właściwe wyważenie obydwu wskazanych wyżej kategorii interesów wymaga sięgnięcia do przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę uznaniowego działania organu. Zawierają one z reguły co najmniej ogólne wskazania kierunkujące ocenę.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej organy administracji swoje kompetencje zarówno na etapie oceny stanu faktycznego, wykładni prawa, jak i kompetencje do działania w ramach uznania administracyjnego wykonały poprawnie, a nieuwzględnienie oczekiwań skarżącego nie było wynikiem dowolności, lecz mieściło się w ramach dozwolonego uznania administracyjnego. Nie dopuszczono się uchybień w przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. Zarzuty skarżącego w tym zakresie są nieuzasadnione, a nieskorzystanie przez niego z możliwości zapoznania się z całością akt niniejszej sprawy nie może dyskwalifikować przeprowadzonego postępowania.

Ustalona została należycie sytuacja życiowa i materialna skarżącego. Dokonane w toku postępowania wyjaśniającego spostrzeżenia upoważniały organ do poczynienia stosownych ustaleń. Z jednej strony nie ma wątpliwości, że skarżący spełnia kryterium dochodowe określone przepisem art. 4 ustawy i że nie radzi sobie sam z zaspokojeniem własnych potrzeb bytowych. Konieczności udzielenia pomocy skarżącemu organy nie kwestionują. Z drugiej jednak strony pomocą taką skarżący został wielokrotnie objęty. Jak wynika z akt spraw ze skarg A.C. o będących przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (m.in. o sygn. akt. II SA/Kr 618/01, II SA/Kr 3452/01, II SA/Kr 3473/01, II SA/Kr 3474/01, II SA/Kr 3807/01, II SA/Kr 3808/01) sytuacja rodzinna, zdrowotna i majątkowa skarżącego jest organom administracji znana i brana pod uwagę w trakcie postępowań w sprawie udzielania mu świadczeń z pomocy społecznej, a w 2000 r. skarżącemu przyznano zasiłki okresowe w łącznej kwocie 1350 zł, zasiłki celowe w łącznej kwocie 1558 zł oraz pomoc w formie bezpłatnych obiadów w barze "J." w łącznej kwocie 1045,35 zł - co daje kwotę 3953,35 zł. Średnia wysokość miesięcznej pomocy wyniosła zatem ok. 390 zł miesięcznie. Decyzją Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej i Realizacji Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] przyznano A.C. zasiłek celowy w kwocie 70 zł na żywność, decyzją Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej i Realizacji Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak: [...] przyznano A.C. zasiłek celowy w kwocie 70 zł na zakup żywności i środków czystości. Skarżący objęty jest więc stałą pomocą społeczną która wprawdzie w jego osobistym odczuciu jest niewystarczająca, lecz uznać ją należy za adekwatną do możliwości finansowych MOPR w K. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z unormowaniami ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej).

Nadmienić należy, że o zgodności powierzenia organom administracji uznaniowego działania w kwestii przyznawania zasiłków okresowych z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP wypowiedział się, w wyroku z dnia 20 listopada 200 l r. Trybunał Konstytucyjny ITK SK 15/01 OTK 2001/8/252/.

Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.