Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 214/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w G., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia 26 listopada 2015 r. Prezydenta Miasta - dalej jako "Prezydent", określił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w G. - dalej jako "Spółka", zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 21.249 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że w dniu 5 lipca 2013 r. Spółka nabyła działkę gruntu nr [...] o powierzchni 19.665 m2. Poprzedni właściciel tej działki wniósł o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku biurowo-usługowego wraz z obiektami towarzyszącymi i urządzeniami budowlanymi. Decyzja taka została wydana w dniu 22 maja 2013 r. W jej treści wskazano, że obszar oddziaływania obiektów objętych pozwoleniem na budowę obejmie całą działkę nr [...]. W dniu 9 lipca 2013 r. przeniesiono pozwolenie na budowę na Spółkę.

Zdaniem Prezydenta, nabycie powyższej działki nastąpiło w celach budowlanych (budowa siedziby Spółki). Równocześnie w przypadku wszelkich wymaganych prawem czynności dokonywanych w celu budynku biurowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą temu obiektowi Spółka wskazywała całą działkę jako teren przeprowadzonej inwestycji. Podkreślono, że powyższy grunt został również w planie zagospodarowania przestrzennego określony jako teren pod zabudowę produkcyjno-usługową.

W ocenie organu pierwszej instancji, powyższe okoliczności przesądzają, że cała działka gruntu nr [...] o powierzchni 19.665 m2 powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od miesiąca sierpnia 2013 r. (od miesiąca następnego od zakupu nieruchomości). Tym samym, dokonaną przez Spółkę korektę deklaracji uznano za nieprawidłową, stwierdzając w konsekwencji, że brak jest podstaw do wyłączenia gruntu

o powierzchni 12.595 m2 z podatku od nieruchomości.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Spółka, wnosząc o jej uchylenie

w części, zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) - dalej jako "Ordynacja podatkowa", polegające na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego pod kątem faktycznego wykorzystania części działki nr [...] o powierzchni 12.595 m2, oraz art. 2

ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) - dalej jako "u.p.o.l.", poprzez uznanie, że grunt

o powierzchni 12.595 m2 sklasyfikowany w ewidencji jako rolny jest faktycznie wykorzystywany przez Spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu podkreślono, że z działki gruntu nr [...] (w ewidencji oznaczonej jako grunty rolne) geodezyjnie wydzielono część działki o powierzchni 7.070 m2 przeznaczoną pod działalność gospodarczą (zabudowę) i tylko ta część działki stanowi rzeczywiste wykonywanie na gruntach rolnych czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Do odwołania załączono zdjęcie wykonane w dniu 9 grudnia 2015 r., z którego jednoznacznie wynika, że poza wydzieloną geodezyjnie częścią działki, w pozostałym zakresie (12.595 m2) grunty nie są faktycznie wykorzystywane w działalności Spółki, tym samym - jako sklasyfikowane w ewidencji jako grunty rolne - nie podlegają podatkowi od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze - dalej jako "Kolegium", nie podzieliło argumentacji odwołującej się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 6 grudnia 2016 r. organ odwoławczy podał,

że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.) - dalej jako "Prawo geodezyjne

i kartograficzne", podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. A zatem, o opodatkowaniu nieruchomości decyduje sposób zakwalifikowania nieruchomości w ewidencji gruntów

i budynków. Dlatego dla opodatkowania nie ma decydującego znaczenia fakt wykorzystywania nieruchomości lub dane wynikające z księgi wieczystej - mające charakter informacyjny - lecz dane zawarte w ewidencji.

Odnosząc się do podnoszonej przez Spółkę okoliczności, że część nieruchomości nie jest związana i wykorzystywana w działalności gospodarczej Kolegium wskazało na

art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który w 2014 r. stanowił, iż grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Organ odwoławczy wskazał, że w podobnej kwestii wypowiadał się także Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt II FSK 2257/14 stwierdził, iż czasowe niewykorzystywanie nieruchomości przez przedsiębiorcę lub nawet wykorzystywanie na inne rodzaje działalności niż gospodarcza nie zwalnia przedsiębiorcy

z płacenia podatku od nieruchomości wg stawek przewidzianych dla gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Opierając się na judykaturze Kolegium wskazało, że określenie przez samego przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisywanej do ewidencji powoduje istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza została podjęta i jest prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Domniemanie faktyczne ma znaczenie dowodowe i może być obalone, co oznacza, że czasookres prowadzenia działalności gospodarczej wynikającego z wpisu do ewidencji może być korygowany, lecz czynność ta musi być powiązana z wynikami postępowania dowodowego. W takiej sytuacji ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Uprawdopodobnienie faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej wymaga przedstawienia przez stronę dowodów na poparcie jej twierdzeń, jak również przedstawienia przez organ dowodów przeciwnych

w przypadku nieuwzględnienia twierdzeń strony. Podkreślono, że działalność gospodarcza jest działalnością, z którą związana jest konieczność ponoszenia przez przedsiębiorcę ryzyka gospodarczego. A zatem, przedsiębiorca rozpoczynający działalność powinien liczyć się z takim ryzykiem obejmującym okresy faktycznego przestoju w wykonywaniu działalności, czy to z powodu braku płynności finansowej, czy też na przykład z powodu choroby przedsiębiorcy i niemożności zastąpienia go w wykonywaniu czynności biznesowych przez współpracownika (pracownika firmy). A faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej w czasie oczekiwania na kolejne zamówienie lub w czasie ich poszukiwania, nie oznacza zaprzestania prowadzenia takiej działalności i nie powoduje uchylenia obowiązku ubezpieczenia społecznego. Za nieuprawnione uznano twierdzenie, że działalność gospodarcza wykonywana jest wyłącznie wówczas, gdy przedsiębiorca świadczy konkretną usługę. Prowadzenie działalności gospodarczej polega tak na stworzeniu odpowiednich warunków do jej wykonywania, oczekiwaniu na zamówienie, jak

i na faktycznym wykonywaniu zleceń.

Organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...], której opodatkowanie kwestionuje strona, została nabyta bezpośrednio do majątku Spółki w dniu 5 lipca 2013 r. Działka ta znajduje się na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej, stanowi działkę budowlaną (teren zabudowy produkcyjno-usługowej) i jako działka budowlana została zbyta, posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej.

Kolegium zwróciło uwagę na znajdujące się w aktach sprawy następujące dokumenty dotyczące powyższej działki: zgłoszenie budowy i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę z dnia 30 maja 2014 r., zaświadczenie

o przejęciu do wiadomości zgłoszonych robót budowlanych z dnia 30 czerwca 2014 r., decyzja z dnia 9 lipca 2013 r. o przeniesieniu decyzji Prezydenta z dnia 22 maja 2013 r.

o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego wraz z obiektami towarzyszącymi, decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego wraz z obiektami towarzyszącymi, wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 15 kwietnia 2013 r. Organ odwoławczy podkreślił, że w decyzji Prezydenta z dnia 22 maja 2013 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego wraz z obiektami towarzyszącymi wskazano, iż obszar oddziaływania obiektów objętych pozwoleniem na budowę obejmuje całą działkę nr [...].

Z powyższych dokumentów i okoliczności Kolegium wywiodło, że cała powyższa działka o powierzchni 19.665 m2 została nabyta i jest wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej Spółki. Tym samym, całą działkę należało opodatkować jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego Spółka, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzuciła jej naruszenie:

1. art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. - poprzez uznanie, że grunt sklasyfikowany w ewidencji jako rolny o powierzchni 12.595 m2 jest faktycznie wykorzystywany przez Spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej;

2. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - poprzez jego zastosowanie i nieprawidłowe utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji;

3. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw.

z art. 1a ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 3 u.p.o.l. - poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną z uchybieniem zasad prawidłowego, logicznego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego oraz błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów. W kontekście tego zarzutu Spółka podniosła, że organy nie przeprowadziły jakiegokolwiek postępowania dowodowego, nie odniosły się

w jakikolwiek sposób do materiałów i pism złożonych w toku postępowania oraz nie przeprowadziły wizji lokalnej gruntów rolniczych niezajętych na działalność gospodarczą;

4. art. 121, art. 122, art. 180 § 1, 187 § 1 i 3, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej - polegające na dokonaniu niezgodnego z rzeczywistością ustalenia stanu faktycznego, przejawiające się w szczególności w uznaniu, że skarżąca jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą zajęła na prowadzenie tej działalności całą działkę [...],

co doprowadziło w konsekwencji do nieusprawiedliwionego wniosku, iż w zakresie,

w jakim grunty, które nie służą działalności gospodarczej, powinny być opodatkowane najwyższą stawką jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej;

5. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych przejawiający się

w nierespektowaniu zasady in dubio pro tributario;

6. art. 122 Ordynacji podatkowej - poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z normami materialnego prawa podatkowego;

7. art. 210 § 1 pkt 4 i 6 w zw. § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez zbyt ogólnikowe uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonej decyzji. Skarżąca podniosła przy tym,

że nie wie, dlaczego organ odwoławczy ani słowem nie odniósł się merytorycznie do geodezyjnego wydzielenia z gruntów rolnych obszaru o powierzchni 7.070 m2,

na którym zrealizowano inwestycję.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że aby opodatkować dany grunt podatkiem od nieruchomości, trzeba najpierw ustalić, czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Wszystkie użytki rolne, bez względu na to, czy stanowią gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy o podatku rolnym, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tak więc grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako grunt orny nie podlega podatkowi od nieruchomości, chyba że jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l). Od każdego użytku rolnego należy opłacać podatek rolny.

Odwołując się do piśmiennictwa podniesiono, że o tym, czy jest to użytek rolny, decydują zapisy w ewidencji gruntów. Podatnicy i organy podatkowe powinni zatem zweryfikować grunty pod kątem ich oznaczeń w ewidencji gruntów. Jeżeli okaże się,

że podatnik posiada użytki rolne, to należy stwierdzić, czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej.

Strona skarżąca zwróciła uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż "zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej" (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.) jest ustawowym pojęciem o węższym zakresie od zakresu ustawowego pojęcia "gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej" (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej to grunt, na którym przedsiębiorca faktycznie prowadzi działalność gospodarczą, na którym przedsiębiorca

w rzeczywistości wykonuje czynności wchodzące w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej zawsze będzie gruntem związanym z prowadzeniem tej działalności. Natomiast grunt związany

z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zawsze będzie gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej. Konieczne jest w każdym przypadku wykazanie bezpośredniego związku danego gruntu z wykonywaną działalnością gospodarczą. Nie jest wystarczający sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę.

Spółka przyznała, że w dniu 5 lipca 2013 r. nabyła działkę nr [...], gdzie poprzedni właściciel otrzymał decyzję pozwolenie na budowę, jednakże samo uzyskanie pozwolenia na budowę, czyli aktu administracyjnego, nie jest wystarczające, aby uznać, iż dany grunt jest "zajęty" na prowadzenie działalności. Dopiero faktyczne, rzeczywiste dokonanie na gruncie czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej powoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości.

Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy zupełnie pominął fakt, iż z działki tej wyodrębniono geodezyjnie obszar o powierzchni 7.070 m2 i tylko na tym obszarze realizowano inwestycję, na którą uzyskano pozwolenie na budowę. Organ mógł to zweryfikować przeprowadzając oględziny przedmiotowej działki.

Podsumowując wskazano, że organy podatkowe nie miały podstaw do arbitralnego założenia, iż skarżąca powinna płacić podatek od nieruchomości w odniesieniu do całości gruntów rolnych o powierzchni 19.665 m2, skoro na prowadzenie działalności zajęto tylko część wyodrębnioną geodezyjnie, pozostała część działki [...] jest niezagospodarowana, nie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

Końcowo Spółka zwróciła uwagę, że powołany przez organ odwoławczy wyrok NSA z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt II FSK 2257/14 dotyczy innego stanu faktycznego - zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - grunty niewykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Natomiast w niniejszej sprawie mamy do czynienia z gruntami sklasyfikowanymi jako rolne.

Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne i lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W przypadku przedsiębiorcy użytki rolne będą opodatkowane podatkiem od nieruchomości tylko wtedy, gdy zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej. Są to więc grunty, które w danym momencie wykorzystywane są do wykonywania czynności składających się na działalność gospodarczą (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, LEX 2012).

Nawet gdyby grunt został nabyty przez przedsiębiorcę z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej, jednak jest gruntem sklasyfikowanym w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny i nie jest on zajęty w rzeczywistości (fizycznie) na prowadzenie działalności gospodarczej, to nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. O "zajęciu" gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej decyduje bowiem jego faktyczne zajęcie na prowadzenie tej działalności, a nie posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę i fakt, że przedsiębiorca hipotetycznie mógłby na przedmiotowym gruncie prowadzić działalność gospodarczą zgodnie z zakresem swojej działalności lub też go sprzedać. Posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę decyduje jedynie o jego związaniu

z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w przypadku gruntów rolnych jest niewystarczające do opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości. Okoliczność,

że przedsiębiorca mógłby na przedmiotowych gruntach wykonywać działalność gospodarczą, nie przesądza o ich zajęciu na prowadzenie działalności gospodarczej.

Samo uzyskanie pozwolenia na budowę, czyli aktu administracyjnego, nie jest wystarczające, aby uznać, że dany grunt jest "zajęty" na prowadzenie działalności. Dopiero faktyczne, rzeczywiste dokonanie na gruncie czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej powoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt I SA/Go 222/16, LEX nr 2150625).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać,

że w istocie jedynym - podnoszonym przez organy podatkowe - argumentem za uznaniem, iż cała działka nr [...] zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej, jest zapis

w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 maja 2013 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego wraz z obiektami towarzyszącymi, z którego wynika, że obszar oddziaływania tych obiektów obejmuje całą ww. działkę.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, powyższa okoliczność nie ma żadnego wpływu na ocenę kwestii zajęcia działki nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie ma żadnego wpływu na podstawę opodatkowania tej nieruchomości.

"Obszar oddziaływania obiektu" jest pojęciem z zakresu prawa budowlanego. Jego istota sprowadza się do wyznaczania podmiotów, które mają tytuł prawny do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę obiektu oddziałującego niekorzystnie na ich nieruchomości. Wprowadzenie definicji tego pojęcia do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2106 r. poz. 290 ze zm.) - dalej jako "Prawo budowlane", ze skutkiem od dnia 11 lipca 2003 r., było wynikiem określenia kręgu podmiotów posiadających przymiot strony w postępowaniu

o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami

w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Definicja legalna obszaru oddziaływania obiektu zawarta jest w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ustawodawca odesłał w niej do przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia zagospodarowania terenu. Podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postepowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę dają tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające

z konkretnego przepisu prawa (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 583/12, LEX nr 1483452).

W niniejszej sprawie organy podatkowe nie wskazały, jakie przepisy prawa powodują ograniczenia w prowadzeniu produkcji rolnej na wydzielonej części działki

nr [...] o powierzchni 12.595 m² stanowiącej użytek rolny, sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako R (grunt rolny), na istnienie tego rodzaju ograniczeń nie wskazuje też dokumentacja związana z procesem inwestycyjnym budynku biurowo-usługowego

i obiektów jemu towarzyszących, zlokalizowanych na wyodrębnionym geodezyjnie obszarze powierzchni 7.070 m² działki [...]. Zmiana klasyfikacji gruntu, w której grunt rolny utraci dotychczasowy status, obejmuje kilka stadiów: określenie przeznaczenia na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zezwolenie na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, faktyczne wyłączenie gruntu z produkcji rolnej.

W niniejszym przypadku, jak dowodzi choćby załączona przez stronę skarżącą dokumentacja fotograficzna, wykonane prace budowlane nie stanowiły jakiejkolwiek ingerencji w obszar 12.595 m² działki [...].

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe będą zobowiązane do zastosowania zaprezentowanej w niniejszym rozstrzygnięciu oceny prawnej dotyczącej rozumienia pojęć "grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" i "obszar oddziaływania obiektu" oraz ich wpływu na opodatkowanie gruntów rolnych podatkiem od nieruchomości.

O zwrocie kosztów postępowania od organu administracji na rzecz strony skarżącej orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a.[pic]