Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2542/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Asesor WSA Anna Tarnowska - Mieliwodzka Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa P. w B. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2002 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu;


UZASADNIENIE

I SA 2542/02

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] wrzenia 2002 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorstwa P. w B. od decyzji Wojewody [...] znak: [...], z dnia [...].10.1997 r. wydanej w przedmiocie uwłaszczenia P. działkami o pow. 43,96 72 ha położonymi w obrębach B. i H. umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy:

Wojewoda [...] działając na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), decyzją z dnia [...].10.1997 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5.12.1990 r. przez P[...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w obrębach B. i H. i oznaczonego jako działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 43,9672 ha oraz nabycie własności budynków i urządzeń położonych na tym gruncie.

Pismem z dnia 23.05.2002 r., uzupełnionym pismem z dnia 02.09.2002 r., Przedsiębiorstwo P. w B. złożyło odwołanie od ww. decyzji wskazując, że P[...] i P. pobudowały wspólną inwestycje i z tego tytułu wywodziło swoje prawo do części budynku dworca położonego na działce nr [...].

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie przysługuje stronie, natomiast stroną jest osoba posiadająca interes prawny lub obowiązek (art. 28 k.p.a.) .

W świetle akt sprawy nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa oraz istniało prawo zarządu na rzecz P[...], wywodzące się z decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...].12.1989 r. o przekazaniu w zarząd działek nr [...],[...],[...],[...] i [...] oraz z zapisów o prawie zarządu w księdze wieczystej KW [...] dotyczących cytowanych działek i działek nr [...],[...] i [...].

Odwołujący się nie posiada żadnych praw rzeczowych do przedmiotowych działek lub ich części, w tym do budynku, a także nie posiadał prawa zarządu. Oznacza to brak interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.. Interes ten nie wynika też z podniesionych nakładów, ani z faktycznego korzystania z części

I SA 2542/02

budynku - te fakty wskazują na interes faktyczny, nie objęty art. 28 k.p.a., a roszczenia z tytułu nakładów należą do sfery cywilnoprawnej.

Wobec powyższego uznano, że Przedsiębiorstwo P. w B. nie posiada legitymacji pranej do wniesienia odwołania.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Przedsiębiorstwo P. w B.. W skardze zarzucono, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2002 r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa i domagano się jej uchylenia, podkreślając, że odwołanie P. nie dotyczy uwłaszczenia działek, ale budynku Dworca P[...] i P., którego skarżący był współinwestorem i którego część użytkuje.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i podkreślając, że skarżący nie posiada żadnych praw rzeczowych do budynku, którego był współinwestorem. Z poniesionych nakładów inwestycyjnych wynika jedynie interes faktyczny nie objęty dyspozycją 28 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który z dniem 1 stycznia 2004 r. - na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - stał się Sądem właściwym do rozpoznania sprawy, zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności administracyjnych. Czyni to według stanu prawnego i na podstawie stanu faktycznego sprawy z daty wydania ocenianej decyzji. Zgodnie 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę z urzędu naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, przy czym zaznaczyć należy, że sąd orzeka na podstawie akt przekazanych przez organ wraz z

I SA 2542/02

odpowiedzią na skargę. W aktach tych brak jest dokumentów pozwalających uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem.

Przekazane Sądowi akta postępowania pierwszoinstancyjnego ([...]) są niekompletne, zawierają poświadczone za zgodność z kserokopie jedynie część niezbędnej dokumentacji. Brak jest m.in. żądania wszczęcia postępowania uwłaszczeniowego, zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania, kserokopia decyzji nie obejmuje wykazu stron postępowania, brak też jest jakichkolwiek dowodów doręczeń.

Nie wiadomo więc, z czyim udziałem w charakterze stron toczyło się postępowanie, jakim podmiotom i kiedy doręczono decyzję z dnia [...] października 1997 r. Wobec takiej zawartości akt nie można uznać za prawidłowe postępowania odwoławczego zakończonego zaskarżoną decyzją.

Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. w dniu [...] czerwca 2002 r. Mimo, że organ odwoławczy nie wyjaśnił kwestii związanych z doręczeniem decyzji pierwszoinstancyjnej i w konsekwencji z jej ostatecznością, rozpoznał odwołanie Przedsiębiorstwa P. w B., traktując je jako wniesione w terminie. Tymczasem, jeżeli decyzja pierwszoinstancyjna była ostateczna (na co wskazuje treść pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...]) rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( pow. uchwała NSA z dnia 12 października 1998 r., OPS 11/98, ONSA 99/1/4).

Wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tego powodu koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tych względu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.