Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 221/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 141 § 4, art. 152, art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. sprawy z wniosku skarżącego o uzupełnienie i wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 maja 2015 r., wydanego w sprawie ze skargi M.F. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: 1. odmówić uzupełnienia wyroku, 2. odmówić wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji zwolnił ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2014 r. M.F., nadając temu aktowi na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) rygor natychmiastowej wykonalności. Po wniesieniu przez stronę odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji.

Na powyższe rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji M.F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., domagając się m.in. uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji, a także wstrzymania przez Sąd, po przekazaniu skargi, rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego pierwszej instancji, utrzymanego w mocy rozkazem personalnym drugiej instancji.

Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Go 221/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji stwierdzając jednocześnie, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu.

Po doręczeniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem skarżący złożył w ustawowym terminie wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku przez zawarcie orzeczenia w zakresie dotyczącym rozkazu personalnego pierwszej instancji, albowiem zakresem skargi objęty był również ten akt, co wynika wprost z żądania zawartego we wnioskach skargi, tj. o uchylenie nie tylko rozkazu personalnego drugiej instancji, ale także poprzedzającego go rozstrzygnięcia pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W przypadku uznania przez Sąd, że wyrok zawiera wszystkie niezbędne rozstrzygnięcia, skarżący wniósł o dokonanie wykładni pkt II wyroku przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści sentencji w zakresie stwierdzenia, że "zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu", a mianowicie czy należy przez to rozumieć, że nie podlega wykonaniu także rozkaz personalny organu pierwszej instancji, któremu nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Zdaniem strony wydany wyrok jest niepełny, gdyż nie zawiera orzeczenia o całości skargi albo wymaga dokonania wykładni jego pkt II. W skardze wniesiono bowiem o wydanie rozstrzygnięcia co do uchylenia także rozkazu personalnego pierwszej instancji. Sąd w żaden sposób nie wypowiedział się jednak w tym zakresie ani w sentencji wyroku, czy to w drodze uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji, czy to w drodze oddalenia skargi w tym zakresie, ani też w treści uzasadnienia wyroku.

W razie uznania, że wydany wyrok jest pełny i zawiera wszystkie wymagane rozstrzygnięcia, w ocenie skarżącego konieczne jest wyjaśnienie, czy stwierdzenie dotyczące braku wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego odnosi się także do rozkazu personalnego pierwszej instancji. Rygorem natychmiastowej wykonalności objęty był tylko i wyłącznie rozkaz personalny organu pierwszej instancji, który jako jedyny rodził skutki materialnoprawne dla skarżącego w postaci zwolnienia ze służby. Natomiast zaskarżony rozkaz personalny organu drugiej instancji utrzymywał jedynie mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia wyroku nie wynika również, jak należy rozumieć stwierdzenie zawarte w pkt II jego sentencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że w przypadku odmowy uzasadnienia wyroku wydane postanowienie, jako niezaskarżalne, nie podlega uzasadnieniu (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2014, teza 10 do art. 157). W sprawie został jednak złożony również wniosek o wykładnię wyroku. W tym zakresie odmowa wykładni podlega zaskarżeniu, a zatem uzasadnieniu z urzędu (art. 194 § 1 pkt 5 w zw. z art. 163 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.). Ze względów na związanie treściowe obu wniosków sporządzone uzasadnienie dotyczy obu kwestii.

Jeśli chodzi o uzupełnienie wyroku, stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Uzupełnienie wydanego w niniejszej sprawie wyroku, miało zgodnie z żądaniem skarżącego dotyczyć wydanego w pierwszej instancji rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], tzn. albo uchylenia tego aktu zgodnie z żądaniem skargi, albo oddalenia skargi w tym zakresie.

Eliminacja z obrotu prawnego – poza zaskarżonym aktem – innych aktów bądź czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy objętej skargą jest możliwe przy zastosowaniu art. 135 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zastosowanie normy wynikającej z tego przepisu nie jest obligatoryjne. Jest uprawnieniem sądu a nie obowiązkiem, z którego należy korzystać wówczas, gdy sąd rozpoznający daną sprawę uzna, że do końcowego jej załatwienia niezbędne jest uchylenie, poza zaskarżonym aktem, również innych aktów bądź czynności wydanych w granicach tej sprawy (podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12, LEX nr 1305295).

Przepis ten nie uprawnia natomiast podmiotu wnoszącego skargę do wiążącego domagania się od sądu administracyjnego wyeliminowania z obrotu prawnego innych, poza bezpośrednio zaskarżonymi, aktów bądź czynności wydanych w granicach danej sprawy, a następnie ewentualnego egzekwowania tego poprzez podniesienie zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej. Stąd też z tej przyczyny wskazuje się w orzecznictwie sądowym, że zaistniałe zdaniem strony naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (wyrok NSA z 11 grudnia 2014 r., II GSK 1979/13, LEX nr 1637120).

Ponadto skoro podmiot wnoszący skargę nie może skutecznie domagać się eliminacji z obrotu prawnego innych wydanych lub podjętych w sprawie aktów bądź czynności poza bezpośrednio zaskarżonymi, brak jest podstaw do uznania, że w razie zawarcia w skardze tego rodzaju żądania oraz uchylenia przez sąd rozpoznający sprawę jedynie zaskarżonego aktu, koniecznym jest oddalenie skargi w pozostałym zakresie.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uznał, że do końcowego załatwienia niniejszej sprawy niezbędnym jak i wystarczającym było uchylenie jedynie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji, czemu dał wyraz zamieszczając w końcowej części uzasadnienia wyroku, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazania pod adresem tego organu co do dalszego postępowania. Wydany wyrok jest kompletny, zaś jego uzasadnienie zawiera całokształt motywów, jakim kierował się Sąd, wydając orzeczenie kończące postępowanie w niniejszej sprawie.

Nadto, zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, nie jest dopuszczalne uzupełnianie treści uzasadnienia wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., II OZ 1364/07, Legalis).

Z tych względów należało odmówić uzupełnienia wyroku.

Podobnie niezasadny okazał się wniosek o wykładnię wyroku. W myśl art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem skarżącego, w razie uznania wydanego w niniejszej sprawie wyroku za kompletny, zachodzi konieczność wyjaśnienia w trybie przytoczonego wyżej przepisu, czy stwierdzenie dotyczące braku wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego odnosi się także do rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do przytoczonych twierdzeń strony należy zwrócić uwagę, iż konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości. Tymczasem w niniejszej sprawie nie zachodzą wątpliwości co do treści wyroku, w związku z tym nie występuje konieczność dokonywania jego wykładni. Stosownie bowiem do treści art. 152 zdanie pierwsze p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane.

W związku z faktem, że wydanym w sprawie wyrokiem uchylony został jedynie zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji, instytucja wstrzymania wykonalności aktu przewidziana w art. 152 p.p.s.a. została zastosowana tylko w odniesieniu do tego rozkazu personalnego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. oraz art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 i 2 postanowienia.