Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 805/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4, 59,61
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej Budynków przy [...] oraz [...]. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej Budynków [...] oraz [...] po 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 28 maja 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku [...], orzekł o:

1. ustaleniu warunków zabudowy dla zmierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na części działek nr [...], budową wewnętrznego układu komunikacyjnego (dróg wewnętrznych, chodników, placów, miejsc postojowych) i infrastruktury technicznej (sieci, przyłącza, instalacje: wody, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetycznej, sieci c.o.) wraz z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi - na części działek nr [...], [...] obręb [...] przy ul. [...]/ J. K. F. w Krakowie"; oraz

2. umorzeniu postępowania dla pozostałej części zamierzenia inwestycyjnego obejmującego "Budowę brakującego odcinka drogi serwisowej (ul. [...] - część działki nr [...]), przebudowę części potoku Pychowickiego (polegającą na budowie odcinka kanalizacji, retencji i budowie wlotu wraz z umocnieniem koryta i skarpy potoku Pychowickiego - na cz. dz. [...]), budowę zjazdu z drogi publicznej, wewnętrznego układu komunikacyjnego (dróg wewnętrznych, chodników, placów, miejsc postojowych) i infrastruktury technicznej (sieci, przyłącza, instalacje: wody, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetycznej, sieci c.o.) wraz z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi - na części działek nr [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...]/ J. K. F. w Krakowie", zlokalizowanego na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa - etap A".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora złożony 11 kwietnia 2017 r., uzupełniony pismami z 11 maja 2017 r., 24 maja 2017 r. i 6 czerwca 2017 r. oraz skorygowany pismem z 30 czerwca 2017 r.

Postanowieniem z 7 listopada 2017 r. Prezydent Miasta Krakowa zawiesił postępowanie na wniosek inwestora, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 4 stycznia 2018 r., znak: [...] uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości.

Dalej organ I instancji ustalił, że teren inwestycji w zakresie, w jakim zostały ustalone warunki zabudowy, nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzono postępowanie na zasadach i trybie art. 59 i następne u.p.z.p. Przywołano uzyskane w toku postępowania opinie i uzgodnienia organów współdziałających oraz wskazano na wykonaną analizę urbanistyczno-architektoniczną.

Zwrócono uwagę na składane w toku postępowania pisma inwestora dotyczące ujętych w projektach decyzji parametrów dla nowej inwestycji oraz stanowisko organu w ich przedmiocie. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji przyjął, że w sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ wyjaśnił również, że projekt decyzji przygotowała mgr inż. arch. K. A.-M. uprawniona do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p.

W dalszej części uzasadnienia decyzji wyjaśniono, że część zamierzenia inwestycyjnego została zaplanowana na terenie, dla którego został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa - etap A". Z tego powodu organ uznał, że w odniesieniu do tej części terenu inwestycji nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji i umorzył postępowanie w tej części jako bezprzedmiotowe.

Organ dodał, że w toku postępowania strony nie wnosiły żadnych uwag i zastrzeżeń do projektowanej inwestycji.

Do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: załącznik nr 1 - warunki zabudowy, załącznik nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, załącznik nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, załącznik nr 4 — część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosły:

- Wspólnota Mieszkaniowa Budynków przy ul. [...] w Krakowie,

- Wspólnota Mieszkaniowa Budynków przy ul. [...] i [...] w Krakowie,

- Wspólnota Mieszkaniowa Budynków przy ul. [...] i [...], ul. [...] w Krakowie.

Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając decyzji naruszenie:

- art. 28 K.p.a. poprzez brak uznania ich za strony postępowania pomimo, że postępowanie dotyczy ich interesu prawnego,

- art. 10 ust. 1 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia stron o prowadzonym postępowaniu,

- art. 109 ust. 1 K.p.a. polegające na braku doręczenia stronom odwołującym decyzji,

- przepisów postępowania, tj. art. 107 ust. 1 K.p.a. z uwagi na brak oznaczenia w niej stron.

W uzasadnieniu odwołań wskazano, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem procedury administracyjnej z uwagi na całkowite pominięcie ww. stron odwołujących w postępowaniu. Wyjaśniono, że członkowie Wspólnot są właścicielami mieszkań w budynku: przy ul. [...] położonym na dz. nr [...] i [...], przy ul. [...] i [...] położonym na dz. nr [...] i [...], przy ul. [...] położonym na dz. nr [...] i [...] - położonych w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Z faktu takiej lokalizacji ww. nieruchomości gruntowych wywiedziono, że nieruchomości te znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji, co stanowi o przymiocie stron w postępowaniu.

Dodano, że poza powyższym o statusie ww. Wspólnot jako stron decydują uciążliwości powodowane przez inwestycję, takie jak m.in. intensywność ruchu drogowego czy zwiększenie hałasu, prawo sąsiedzkie i immisje. Na poparcie powyższych wywodów zostały przywołane orzeczenia sądów administracyjnych. Odwołujący podkreślili, że skoro organ pozyskał w toku postępowania informacje o sposobie sprawowania zarządu nieruchomościami wspólnymi na działkach nr [...] i [...], [...] i [...], [...] i [...], które stanowią własność członków ww. Wspólnot, to miał świadomość przysługującego odwołującym statusu stron.

Zdaniem odwołujących, nie można zaś utożsamiać strony - wspólnoty z jej zarządcą, który jako odrębny podmiot posiada samodzielny interes prawny w uczestnictwie w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 28 K.p.a. Zarząd czy zarządca jest bowiem jedynie organem, który reprezentuje wspólnotę na zewnątrz, a więc zawiadomienie o postępowaniu i doręczenie decyzji zarządcy nie eliminuje obowiązku organu zapewnienia udziału w postępowaniu wspólnocie mieszkaniowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 3 marca 2020 r. znak [...]:

1. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji I instancji w części obejmującej stronę 5 decyzji w zakresie oznaczenia stron od słów "5. WB [...], Aleja [...], [...]" i w tym zakresie orzekło w następujący sposób:

"5. Wspólnota Mieszkaniowa Budynków przy ul. [...] w Krakowie reprezentowana przez zarządcę [...]. z siedzibą w K., al. [...], [...]

6a. Wspólnota Mieszkaniowa Budynków przy ul. [...] i [...] w K. reprezentowana przez zarządcę [...] z siedzibą w K., al. [...], [...]

6b. Wspólnota Mieszkaniowa Budynków przy ul. [...] i [...] w K. reprezentowana przez zarządcę [...] z siedzibą w K., al. [...], [...]".

2. w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293), dalej "u.p.z.p.", § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie" oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po otrzymaniu akt sprawy, na wezwanie Kolegium odwołujący przedstawili pełnomocnictwa, jakie zostały udzielone pełnomocnikowi przez zarządców, tj. [...] z siedzibą w K. oraz [...]. z siedzibą w K. do działania w ich imieniu w tej sprawie.

W dniu 8 sierpnia 2019 r. do akt sprawy wpłynęła odpowiedź inwestora na odwołania m.in. ww. odwołujących wraz z wnioskiem o utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy oraz sprostowanie zaskarżonej decyzji poprzez sprostowanie oznaczenia strony w części decyzji określonej jako "otrzymują" - a to poprzez podanie, że WB Investment spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz WB Investment spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa otrzymują ją jako zarządcy właściwych wspólnot mieszkaniowych. Zdaniem inwestora zarzuty odwołujących są bezzasadne, jako że wszystkie odwołujące się Wspólnoty Mieszkaniowe Budynków uczestniczyły w całym postępowaniu, zaś w decyzji zostali oznaczeni zarządcy nieruchomości wspólnych - ww. spółki, które nie miały własnego interesu prawnego w toczącym się postępowaniu. Opisany wyżej błąd w oznaczeniu w decyzji stron jest jedynie błędem "technicznym", którego naprawa może nastąpić poprzez sprostowanie oznaczenia strony.

Na wezwanie Kolegium z 18 grudnia 2019 r. o wykazanie wystarczalności uzbrojenia inwestycji w energię elektryczną aktualnymi warunkami gestora tej sieci inwestor przedstawił wyjaśnienia w piśmie z 3 stycznia 2020 r., do którego załączył umowę z 4 lipca 2017 r. o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej budynków planowanych na dz. nr [...] obr. [...] wraz z zaświadczeniem o przyłączeniu z 29 sierpnia 2018 r.

O pozyskanym do akt sprawy materiale dowodowym Kolegium poinformowało strony zawiadomieniem z 20 stycznia 2020 r., wskazując na uprawnienia wynikające z art. 10 § 1 K.p.a.

W dniu 28 lutego 2020 r. do akt sprawy wpłynęły pisma Wspólnot Mieszkaniowych Budynków przy ul. [...], [...] oraz [...] w K., reprezentowanych przez adwokata, w których odwołujący podtrzymali całość dotychczasowych twierdzeń. Podkreślono, że ww. Wspólnotom przysługuje niewątpliwie interes prawny w niniejszym postępowaniu i status stron. Tymczasem Wspólnoty nie zostały wymienione jako strony w decyzji, nie wspomniano o nich również w zgromadzonych aktach I instancji i nie zapewniono im udziału w postępowaniu administracyjnym. Zakwestionowano stanowisko inwestora, że udział spółek [...] z siedzibą w K., [...]. z siedzibą w K. i doręczenie im decyzji pierwszoinstancyjnej jest równoznaczne z dopuszczeniem do sprawy i doręczeniem decyzji ww. stronom. Przypomniano argumenty z odwołań o odrębnym interesie prawnym w sprawie stron i zarządców podkreślając, że organ jako stronę wskazał zarządców, co jest działaniem błędnym i pozbawionym podstaw prawnych. Nie wiadomo zresztą, którą stronę miałby reprezentować zarządca, skoro doręczono mu tylko jeden egzemplarz decyzji. Zdaniem odwołujących błędne oznaczenie stron stanowi wadę z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. i nie jest to tylko błąd techniczny. Takie przyjęcie kwalifikacji tej wady stanowiłoby naruszenie zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania obywateli przez organy administracji publicznej.

Kolegium po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego wyjaśniło, że będąc rzeczowo i miejscowo właściwe w sprawie i niezwiązane granicami odwołania, niezależnie od treści podniesionych zarzutów, zbadało z urzędu całokształt sprawy. I tak Kolegium zauważyło, że zgodnie z ogólną zasadą, jaką jest wolność zagospodarowania przestrzennego, w tym wolność zabudowy, którą statuuje art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych w ustawach, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich.

Uprawniony do nieruchomości może zatem zagospodarować ją dowolnie, w zakresie obowiązującego prawodawstwa. Elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości jest zatem wolność jej zagospodarowania. Niemniej jednak wolność ta realizowana jest w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia dopiero jej realizację.

Organ odwoławczy przywołał treść art. 59 ust. 1 u.p.z.p.

Wobec faktu, iż wnioskiem inwestora objęte zostało zamierzenie inwestycyjne polegające m.in. na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych, poza sporem zdaniem organu pozostaje, iż w niniejszej sprawie w zakresie, w jakim organ I instancji ustalił warunki zabudowy, istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. oraz to, że przedmiotowe postępowanie było prowadzone w pierwszej instancji przez organ właściwy.

Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że w odniesieniu do tej części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, która obejmuje "Budowę brakującego odcinka drogi serwisowej (ul. J. Kantego Federowicza - część działki nr [...]), przebudowę części potoku Pychowickiego (polegającą na budowie odcinka kanalizacji, retencji i budowie wlotu wraz z umocnieniem koryta i skarpy potoku Pychowickiego - na cz. dz. [...]), budowę zjazdu z drogi publicznej, wewnętrznego układu komunikacyjnego (dróg wewnętrznych, chodników, placów, miejsc postojowych) i infrastruktury technicznej (sieci, przyłącza, instalacje: wody, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetycznej, sieci c.o.) wraz z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi - na części działek nr [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] / J. K. F. w K.", organ I instancji słusznie umorzył prowadzone postępowanie. Ta część terenu inwestycji jest bowiem zlokalizowana na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa - etap A", obowiązującego od dnia 18 października 2018 r. Wobec tej okoliczności, mając na uwadze fakt, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana jedynie w odniesieniu do obszaru, na którym plan miejscowy nie obowiązuje, postępowanie w omawianej części stało się bezprzedmiotowe i zasadnie zostało umorzone na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p.

W odniesieniu do części wnioskowanego przedsięwzięcia, która nie podlega ustaleniom żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium zauważyło, że możliwość ustalenia warunków zabudowy została uzależniona przez ustawodawcę od kumulatywnego spełnienia przesłanek określonych treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p., którą organ przywołał.

Na gruncie niniejszej sprawy, zdaniem organu odwoławczego, bezsporne jest, że teren inwestycji obejmujący części działek nr [...] obręb [...] (inwestycja kubaturowa) oraz części działek nr [...], [...] obręb [...] (infrastruktura techniczna i komunikacyjna) posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...], przeznaczoną do rozbudowy zgodnie z umową nr [...] z 13 grudnia 2017 r. oraz projektowanym zjazdem na dz. [...] obr. [...] oraz zgodnie z umową nr [...] z 4 grudnia 2017 r.

W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę w oparciu o istniejącą i projektowaną sieć wod.-kan. - oświadczenie MPWiK S.A.), energię elektryczną (oświadczenie Firma B), czynnik grzewczy (oświadczenie MPEC S.A. w K.) na warunkach określonych przez dysponentów poszczególnych sieci, a także odprowadzanie wód i ścieków opadowych (oświadczenie MPWiK S.A.). Istniejące uzbrojenie terenu - w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] (zgodnie z opinią zarządcy ww. dróg publicznych Zarządu Infrastruktury Komunalnej w Transportu w K. z 16 marca 2018 r.) — jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zaś w załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1589) oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Nie budzi również wątpliwości, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne z uwagi na treść art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 2 - 5 u.p.z.p.

Pozostaje zatem kwestia spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi wyraz wprowadzonej na grunt prawa polskiego tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, uzależniającej zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, czyli kontynuacji funkcji już istniejącej w danym terenie oraz kontynuacji cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a zatem generalnie nakazuje wkomponowanie zamierzenia inwestycyjnego w istniejący układ urbanistyczny.

W celu określenia cech istniejącej zabudowy organ właściwy w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dokonuje analizy w koniecznym zakresie stanu terenu inwestycji oraz otaczającego go obszaru, uwzględniając szczegółowe wymogi ujęte w rozporządzeniu. Wskazana analiza umożliwia bowiem dokładne formułowanie wniosków, co do sposobu ustosunkowania się do żądania inwestora i w razie pozytywnego rozstrzygnięcia właściwego ukształtowania treści decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z § 3 wskazanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem inwestora, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2 § 3) obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

Zdaniem Kolegium analiza wykonana 7 maja 2018 r. (k. 561-571 akt) wraz z aneksem z 10.2018 r. (k. nr 779-782 akt) przez mgr inż. arch. K. A.-M. odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

I tak Kolegium stwierdziło, że analiza ta sporządzona została zgodnie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia. Analiza ta zawiera część graficzną - mapę poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na której prawidłowo zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości ok. 210 m od granic terenu inwestycji. Wyjaśniono też sposób wyznaczenia obszaru podając, że z uwagi na szerokość frontu terenu wynoszącą ok. 70 m minimalny zakres obszaru wynosi właśnie owe ok. 2010 m (winno być 210 m). Mając na uwadze powyższe Kolegium nie znalazło podstaw prawnych do negowania prawidłowości ustalenia obszaru analizowanego w omawianym dokumencie analizy. Podkreśliło, że obszar o tożsamych granicach został wyznaczony na zał. nr 4 do decyzji obejmującym część graficzną wyników analizy.

W części tekstowej omawianego dokumentu, uzupełnionego w postępowaniu odwoławczym, zostało opisane zarówno zagospodarowanie terenu w obszarze objętym analizą, charakter obszaru, jak i sposób kształtowania się zabudowy oraz cechy tej zabudowy. Podano, że teren inwestycji znajduje się w południowo-zachodniej części miasta, w rejonie ul. Bunscha, ul. Mochnaniec, ul. Szymonowica. Odnotowano, że obszar analizowany obejmuje tereny o odmiennym sposobie zagospodarowania. I tak w północno-zachodnim rejonie zlokalizowano sieć niewielkich ulic, wzdłuż których, w wyniku prowadzonej tu od lat aktywności inwestycyjnej, wybudowano osiedle domów o charakterze domów jednorodzinnych, które tworzą tutaj typową, już zdefiniowaną zabudowę o niewielkich gabarytach (2- 3 kondygnacje, wyjątkowo 4 kondygnacje) i charakterze podmiejskim (domy w ogrodach). Z kolei centralna część obszaru analizowanego obejmuje w przeważającej mierze tereny niezabudowane, pokryty roślinnością mieszaną, w tym o charakterze łąkowym. Teren ten ulega jednak stopniowym przekształceniom, tracąc charakter niezainwestowanych terenów zielonych na rzecz zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Z kierunku północny wschód - południowy zachód, przebiega intensywnie użytkowana ulica K. Bunscha, stanowiąca główną arterię komunikacyjną w tym rejonie miasta. Ze względu na swoją funkcję droga ta obudowywana jest obiektami o coraz bardziej reprezentacyjnym charakterze (ulica stanowi fragment szlaku komunikacyjnego ulic: Grota Roweckiego, Bobrzyńskiego, Bunscha, Babińskiego, Skotnicka - ciągnącego się od centrum miasta, wzdłuż rozległych terenów budowanego Campusu Uniwersyteckiego UJ - do węzła autostradowego południowej obwodnicy Krakowa). Zabudowa zlokalizowana w zachodniej i północnej części obszaru analizowanego, w rejonie ul. Szymonowica, Mochnaniec, to drobna w formie zabudowa o charakterze jednorodzinnym.

W analizie opisano również sposób zagospodarowania działek wnioskowanych do zainwestowania w ramach inwestycji wskazując, że aktualnie są one niezainwestowane i bezpośrednio sąsiadują z nieruchomościami zainwestowanymi zabudową mieszkaniową wielorodzinną.

W uwzględnieniu powyższego bezspornym jest, że projektowana inwestycja obejmująca budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych stanowić będzie uzupełnienie dla występujących w obszarze analizowanym obiektów o funkcji mieszkaniowej. W obszarze analizowanym znajdują się bowiem działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Są to między innymi działki nr [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...] zabudowane budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Zatem Kolegium uznało, że wywiedzione w oparciu o dokument analizy stwierdzenie decyzji pierwszoinstancyjnej co do kontynuacji przez nową inwestycję funkcji istniejącej w obszarze analizowanym zasługuje na uwzględnienie, jako że znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Kolegium nie znalazło też żadnych podstaw do negowania rozważań analizy w zakresie cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, które dały podstawę do ustalenia w badanej decyzji parametrów dla planowanej inwestycji.

W analizie wskazano, że analizowany obszar wyróżnia się zróżnicowanym układem urbanistycznym, istniejące w terenie obiekty sytuowane są wg różnorodnych koncepcji przestrzennych, w związku z czym nie został wykształcony jednorodny charakter prowadzenia linii zabudowy. Z zalegających map istotnie wynika, że budynki sytuowane są w różnych konfiguracjach, uskokowo, w kilku liniach zabudowy. Ze względu na układ przestrzenny tej części miasta, zasadnie autorka analizy przyjęła, że istotny wpływ na ukształtowanie linii zabudowy dla planowanej inwestycji, ma zabudowa położona w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Budynki położone przy ul. [...], w sąsiedztwie planowanej inwestycji, zostały zlokalizowane w zróżnicowanej odległości od układu komunikacyjnego ul. [...], w odległości ok. 10 m - budynek na dz. nr [...], ok. 5 m bud na dz. nr [...]. Położony w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji budynek mieszkalny na dz. nr [...] zbliża się do granicy z działką nr [...] obr [...] (ul. Federowicza) na odległość około 16 m.

W tych realiach przestrzennych nie istniała możliwość ustalenia linii nowej zabudowy zgodnie z regułami podstawowymi z § 4 ust. 1 rozporządzenia (jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich), § 4 ust. 2 rozporządzenia (w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami), § 4 ust. 3 rozporządzenia (jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego).

Linia zabudowy na działkach z bezpośredniego sąsiedztwa nr [...] nie jest jednorodna, wyznaczenie linii nowej zabudowy w minimalnej odległości 6 m od krawędzi jezdni drogi gminnej zgodnej z art. 43 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, nie jest możliwe z uwagi na konfigurację terenu inwestycji i z tego samego powodu nie jest możliwe - traktując linię zabudowy na ww. działkach jako uskokową - przyjęcie linii zabudowy tożsamej z tą, jaką wyznacza budynek, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Zatem na podstawie wyjątkowej regulacji, bacząc na ustalenia analizy, trafnie organ I instancji odstąpił od wyznaczenia linii nowej zabudowy, zwracając przy tym uwagę na pokrywający się zakres obowiązującego planu miejscowego z linią zabudowy na dz. nr [...].

Kolegium w pełni zaaprobowało powyższe ustalenia organu I instancji. W opisanych bowiem wyżej uwarunkowaniach przestrzennych, przy takiej jak wskazano lokalizacji terenu inwestycji względem ul. [...], w kolejnej linii zabudowy i przy zakresie obowiązywania planu miejscowego, uzasadnionym pozostaje odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy dla projektowanej inwestycji, zwłaszcza że istniejąca zabudowa w oddaleniu od tej drogi nie tworzy struktury wymagającej kontynuacji. Co prawda zasadą jest obowiązek organu ustalenia wszystkich parametrów określonych ww. rozporządzeniem, tym niemniej w pewnych wyjątkowych stanach faktycznych orzecznictwo sądowoadministracyjne dopuszcza rezygnację z wymogu wyznaczenia linii zabudowy projektowanej "na zapleczu" lub "na tyłach" istniejącej zabudowy. Pogląd ten Kolegium zaaprobowało uznając, że właśnie w omawianej sprawie zachodzą podstawy faktyczne do odstąpienia od ustalenia linii nowej zabudowy, co nastąpi bez uchybienia wymogom ładu przestrzennego.

Z kolei wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem pod inwestycję o powierzchni ok. 6500 m2 w zakresie obiektu kubaturowego został ustalony przez organ I instancji w wysokości od 23% do 24%, przy jednoczesnym określeniu maksymalnej powierzchni rzutu jednej bryły budynku 780 m2. Organ dopuścił też zwiększenie wskaźnika zabudowy do 33% w przypadku garaży podziemnych. Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia decyzji I instancji przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia przewiduje, że dopuszczalne jest odstąpienie od ustalenia tego parametru według zasady, tj. na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, jeśli jest to uzasadnione wynikami analizy.

Organ odwoławczy szczegółowo omówił treść analizy i jej wyników dotyczącą wskaźnika wielkości zabudowy do powierzchni działki. Wskazał, że w realiach sprawy przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione wynikami analizy, co czyni zasadnym zastosowanie przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem Kolegium ustalony w wyżej przybliżony sposób wskaźnik zabudowy znajduje pełne uzasadnienie w wynikach analizy.

W ocenie Kolegium dla planowanej inwestycji został prawidłowo ustalony udział powierzchni biologicznie czynnej, przyjęty na poziomie min. 50%. W analizie wyjaśniono, że w badanym obszarze jest duże nasycenie zielenią tak wysoką jak i niską, tworzącą rozległe powierzchnie biologicznie czynne. Wyjaśniono też, że udział powierzchni biologicznie czynnej kształtuje się w przedziale od 40% do 60%. Zatem przyjętą w decyzji wartość, przy braku regulacji sposobu wyznaczania tego parametru w obowiązujących przepisach prawa, organ odwoławczy uznał za ustalenie dostatecznie uzasadnione.

Szerokość elewacji frontowej nowej zabudowy od ul. [...] została ustalona w decyzji dla każdej z brył od 15 m do 28,5 m, przy zachowaniu odległości min 12 m między poszczególnymi bryłami. Jednocześnie organ I instancji zalecił, aby elewacja frontowa budynku była rozrzeźbiona, a części tej elewacji tworzyły np.: części przesunięte względem siebie i / lub zróżnicowane pod względem sposobu wykończenia oraz użytych materiałów. Wykluczono zwiększenie szerokości elewacji frontowej budynku w kondygnacji parteru, wskazując na sposób mierzenia szerokości elewacji frontowej każdej bryły w widoku od strony wschodniej (elewacje wschodnie). Przyjęto również, że prostopadłościenne budynki winny być lokalizowane w orientacji północ - południe. Parametr ten wyznaczono zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Organ II instancji szczegółowo omówił treść analizy i jej wyników dotyczącą szerokości elewacji frontowych istniejącej i projektowanej zabudowy. Wskazał m.in., że jest ona zróżnicowana i nie tworzy jednolitego wzorca.

Średnia szerokość elewacji frontowej dla zabudowy wielorodzinnej wynosi 28,5 m. W oparciu o parametry wszystkich budynków z obszaru analizowanego została wyliczona średnia szerokość elewacji frontowej dla zabudowy wielorodzinnej i jednorodzinnej na poziomie 13,5 m.

Ustalenia decyzji I instancji zdaniem Kolegium dowodzą, że prawidłowo został zachowany w sprawie warunek kontynuacji formy zabudowy występującej w obszarze analizowanym, z uwzględnieniem cech zabudowy z najbliższego otoczenia terenu inwestycji. Wyznaczona w decyzji wartość elewacji frontowej jest więc prawidłowa.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do poziomu górnej krawędzi attyki została wyznaczona w przedziale od 13 m do 16 m, z wycofaniem najwyższej kondygnacji w budynkach o wysokości powyżej 13 m o 2 m od lica każdej elewacji. Jednocześnie została ustalona całkowita wysokość budynku do wysokości rzędnej 246 m n.p.m. ze wskazaniem na zastosowanie takich rozwiązań architektonicznych i technologicznych, aby pomieszczenia i urządzenia techniczne były wkomponowane w bryłę budynku i swoją wysokością nie przekraczały wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz całkowitej wysokości budynku wyrażonej w wartości bezwzględnej. Organ zastosował przy ustalaniu parametru wysokości przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza rezygnację z zastosowania zasadniczych metod wyznaczania tego parametru z § 7 ust. 1-3 rozporządzenia, jeżeli znajduje to uzasadnienie w wynikach analizy.

W analizie zobrazowano dokładnie sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym. Zaobserwowano zróżnicowanie wysokościowe zabudowy z obszaru. Podano, że budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami na dz. nr [...] i [...] zlokalizowane w północnej części obszaru analizowanego posiadają zróżnicowaną wysokość od 1 kondygnacji (ok. 3,5 m), 4 kondygnacji (ok. 13 m) do 5 kondygnacji nadziemnych (ok. 16 m), w bezpośrednim sąsiedztwie ul. [...], miejscowo części budynku osiąga ok. 19 m. W analizowanym zespole zabudowy wielorodzinnej w przeważającym stopniu wysokość budynków kształtuje się na wysokości od ok. 12 m do ok. 16 m (tj. 4-5 kondygnacji). Z kolei budynki mieszkalne wielorodzinne graniczące z inwestycją od str. północnej posiadają wysokość ok. 13 m - dz. nr [...] (4 kondygnacje). Nowopowstały zespół zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej graniczący z inwestycją od strony południowej posiada wysokość: dz. nr [...] - ok. 16,5 m , dz. nr [...] - ok. 16 m (5 kondygnacji). Na załączonych do analizy i jej wyników mapach i fotografiach przedstawiono zrealizowane budynki na dz. nr [...], [...]. Dodano, że od strony ul. [...] wykształciła się strefa z zabudową wielorodzinną o wysokości 16 m. Obszar objęty wnioskiem pokrywa się ze strefą, gdzie lokalizowane są budynki mieszkalne wielorodzinne o wysokości 16 m.

W uwzględnieniu powyższych danych co do wysokości zabudowy z obszaru analizowanego Kolegium uznało, że zasadnie organ I instancji nie wyznaczył wysokości nowej zabudowy jako przedłużenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji zabudowa ma bowiem wysokość: dz. nr [...] - ok. 16,5 m , dz. nr [...] - ok. 16 m, dz. nr [...] - ok. 13 m. Zatem wykluczona jest możliwość zastosowania podstawowego sposobu wyznaczania wysokości elewacji frontowej z § 7 ust. 1 rozporządzenia.

Z kolei zgodnie z przepisem § 7 ust. 3 rozporządzenia jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Z analizy wynika, że średnia wysokości budynków do okapu w obszarze analizowanym wynosi ok. 5 m, a dla zabudowy wielorodzinnej 10 m, natomiast do kalenicy/attyki - ok. 10 m z całego obszaru, a dla zabudowy wielorodzinnej - ok. 15,38 m. Na działkach z bezpośredniego sąsiedztwa terenu inwestycji wysokość zabudowy przebiega uskokowo, jednak proste powielenie średniej wartości z obszaru analizowanego byłoby działaniem przypadkowym i abstrahującym od uwarunkowań przestrzennych otoczenia terenu inwestycji. Słusznie więc organ I instancji uznał za właściwe inne wyznaczenia omawianego parametru, bazując na wynikach analizy. Te zaś akcentują możliwość nawiązania wysokościami budynków do zabudowy wielorodzinnej bezpośrednio sąsiadującej z terenem objętym wnioskiem (dz. nr [...], 486), określającej gabaryty zabudowy w strefie zlokalizowanej wzdłuż ul. [...] o wysokości do attyki 16 m. Cechą charakterystyczną nowopowstałej zabudowy jest wycofanie ostatniej kondygnacji od lica elewacji.

Na podstawie tych danych, zdaniem Kolegium, uprawnione jest stwierdzenie, że planowana inwestycja jako uzupełnienie zabudowy zlokalizowanej po zachodniej strony ul. [...] winna nawiązywać wysokością do zabudowy z otoczenia, zaś ustalony w decyzji przedział wysokości do attyki 13 m - 16 m harmonijnie wpisuje planowaną inwestycję w istniejący kontekst przestrzenny. Zatem uwzględniając te okoliczności Kolegium zaaprobowało odstąpienie od wyznaczenia omawianego parametru dla nowoprojektowanej inwestycji na podstawie § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia. Słuszne jest przy tym zastosowania innego, wyjątkowego sposobu wyznaczania omawianego parametru. Zdaniem Kolegium takie rozwiązanie pozwoli na zachowanie wymogów ładu przestrzennego w tym rejonie i pozwoli najpełniej zharmonizować zabudowę nowo planowaną z najbliższym jej otoczeniem.

Konkludując, przedstawione dane jednoznacznie potwierdzają, że parametry wysokościowe ustalone decyzją nie odbiegają od cech zabudowy już występującej w badanym obszarze - przeciwnie, znajdują w nich swoje uzasadnienie.

Dla planowanej zabudowy wyznaczono dach płaski, zgodnie z § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia. W analizie zaprezentowano geometrię dachów zabudowy z obszaru analizowanego, w tym zabudowy na działkach stanowiących bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycji. Podano poziomy okapów i kalenic/attyk budynków z obszaru analizowanego i pozostałe cechy geometrii dachów istniejących budynków. Z danych tych wynika, że w obszarze występuje zabudowa z dachami spadzistymi i płaskimi. Budynki mieszkalne zlokalizowane w północno-zachodniej części obszaru analizowanego kryte są dachami płaskimi i spadzistymi o kącie nachylenia od ok. 25° do ok. 45°. Natomiast budynki wielorodzinne z otoczenia terenu inwestycji mają dachu płaskie. Ze względu na sąsiedztwo tej zabudowy, Kolegium potwierdziło prawidłowość wyznaczonej w decyzji geometrii dachu dla planowanej inwestycji. Zasługuje ona na uwzględnienie wobec jej potwierdzenia w stanie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym.

Rekapitulując, ustalone w decyzji parametry znajdują odzwierciedlenie w stanie i cechach zabudowy zlokalizowanej w badanym obszarze.

W ocenie Kolegium zastosowane regulacje określające wyjątkowe sposoby wyznaczenia parametrów zostały należycie umotywowane w wynikach analizy, z należytą oceną istniejącego sposobu zagospodarowania terenu, dając merytoryczne podstawy do ustalenia wskaźników przyszłej zabudowy tak, by nie naruszały zastanego stanu rzeczy, co daje gwarancję właściwego stosowania art. 61 ust. 1 i następnych u.p.z.p.

W przedmiotowej sprawie analiza stanowiąca kluczowy dowód w sprawie nie budzi wątpliwości zarówno pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności. Wobec zaś szczegółowego podania przez organ w warunkach zabudowy podstaw dokonanych ustaleń parametrów, z odwołaniem się do uzasadnienia ujętego w wynikach analizy stanowiących załącznik do decyzji oraz przy wyjaśnieniu powodów, dla których dowód ten został uznany za miarodajny w sprawie, badana decyzja odpowiada wymogom z art. 107 K.p.a. Zasadnym jest zatem ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, ponieważ wnioskowana zabudowa mieści się w parametrach istniejącej zabudowy mieszkaniowej.

Organ I instancji określił ponadto w badanej decyzji szczegółowe warunki zabudowy wynikające z przeprowadzonych uzgodnień i opinii organów współdziałających w sprawie, a także warunki w zakresie ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Określono także warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że organ I instancji słusznie wskazał, iż istnieją podstawy, żeby w niniejszej sprawie wydać pozytywną decyzję o warunkach zabudowy. Planowane zamierzenie istotnie bowiem nie narusza istniejącego w obszarze analizowanym ładu przestrzennego i stanowi kontynuację funkcji, cech i parametrów zabudowy tam istniejącej.

Odnosząc się zaś do nieomówionych powyżej zarzutów odwołań dotyczących naruszenia art. 28, art. 10 § 1, art. 107 ust. 1 i art. 109 ust. 1 K.p.a. poprzez brak uznania odwołujących za strony postępowania, niezapewnienie im czynnego udziału postępowaniu, zaniechanie doręczenia odwołującym decyzji o błędnego oznaczenia stron w decyzji Kolegium wyjaśniło, że ze zgromadzonych akt sprawy wynika, iż organ I instancji do kręgu stron przeprowadzonego postępowania zaliczył właścicieli: działek nr [...] i nr [...] (teren inwestycji) - F. D., nr [...] i [...] - [...] nr [...] obręb [...] - Firma B działek nr [...] i [...] - Wspólnotę Mieszkaniową Budynków przy ul. [...] nr [...] w K. reprezentowaną przez zarządcę w ramach zarządu powierzony [...] z siedzibą w K., działek nr [...] oraz [...] - Wspólnotę Mieszkaniową Budynków przy ul. [...] nr [...] w K. reprezentowaną przez zarządcę w ramach zarządu powierzony firma G w K., działek nr [...] oraz [...], - Wspólnotę Mieszkaniową Budynków przy ul. [...] nr [...] w K. reprezentowaną przez zarządcę w ramach zarządu powierzony [...] w K., działki nr [...] - Wspólnotę Mieszkaniową [...] reprezentowaną przez zarządcę K. N., działki nr [...] i nr [...] - Gminę Miejską K. reprezentowaną przez ZIKiT.

Za strony zatem trafnie zdaniem Kolegium uznano właścicieli nieruchomości, na których ma być realizowana przedmiotowa inwestycja oraz działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji, w tym działek nr [...], [...], nr [...], [...], [...], [...] Powyższe jednoznacznie wynika ze zgromadzonych w sprawie wypisów z rejestru gruntów dla nieruchomości, na których utworzone są ww. Wspólnoty Mieszkaniowe, jak też z oznaczenia stron w rozdzielnikach do zawiadomienia uzupełniającego o wszczęciu postępowania z 7 maja 2019 r. (k. nr 1325-1329) oraz decyzji (k. nr 1467). W rozdzielnikach tych wyraźnie i jednoznacznie wskazano, że [...]. i [...] działają jako zarządcy nieruchomości przy ul. [...], [...] oraz [...]

Po myśli art. 20 § 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2019 r., poz. 737) sprawami wspólnoty, w której lokali wyodrębnionych wraz z lokalami niewyodrębnionymi jest więcej niż siedem, zajmuje się zarząd, który reprezentuje ją też na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Jest to zarząd w znaczeniu podmiotowym. Zarząd będący organem wspólnoty składa oświadczenia w imieniu wspólnoty. Tym samym zarząd do swojego działania i wywołania skutku bezpośrednio w sferze prawnej wspólnoty nie potrzebuje dodatkowego pełnomocnictwa. Odmiennie przedstawia się sytuacja, gdy zarząd nieruchomością wspólną zostanie powierzony zarządcy będącym osobą trzecią w stosunku do wspólnoty. Wykonywany przez niego zarząd w znaczeniu funkcjonalnym obejmuje podejmowanie czynności faktycznych i prawnych koniecznych do utrzymania nieruchomości wspólnej. W tym przypadku zakres upoważnienia zarządcy do działania w imieniu właścicieli lokali wynika z treści postanowień umowy lub uchwały właścicieli przewidzianych w art. 18 ust. 1 i ust. 2a ww. ustawy (wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2007 r. sygn. 1792/07; uchwała Sądu Najwyższego z 21 stycznia 2009 r., sygn. CZP 129/08; wyrok Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2004 r., sygn. I CK 108/03; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 31 maja 2006 r. sygn. I ACa 290/06).

Akta przedmiotowej sprawy obejmują:

umowę o powierzenie zarządu nieruchomością z 20 września 2016 r., zawartą pomiędzy D. O. w imieniu własnym jako właścicielem wyodrębnionego lokalu, z własnością którego związany jest udział w nieruchomości wspólnej oraz jako pełnomocnik firma D z siedzibą w W., będącej współwłaścicielem dz. nr [...] obr. [...] a K. N. - zarządcą nieruchomości, w której treści (III. § 2 i IV umowy) udzielono zarządcy pełnomocnictwa do dokonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych we wszelkich sprawach dotyczących czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (k. nr 187-196 akt);

akt notarialny nr [...] z umową obejmującą m.in. powierzenie zarządu nieruchomością z 9 listopada 2018 r., zawartą pomiędzy pełnomocnikiem firma E z siedzibą w K. a osobą fizyczną jako nabywcą prawa własności wyodrębnionego lokalu, z własnością którego związany jest udział w nieruchomości wspólnej dz. nr [...] i nr [...] obr. [...], na mocy której doszło do powstania Wspólnoty Mieszkaniowej i zarząd powierzony nad nieruchomością wspólną przy ul. [...] [...] (winno być [...] w K. przekazano firma F., w której treści (§ 10 umowy) udzielono zarządcy pełnomocnictwa do dokonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych we wszelkich sprawach dotyczących czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (k. nr 1293-1323, 1359 - 1392 akt, akta postępowania odwoławczego) oraz umowę o zarządzanie z 8 listopada 2018 r. (akta postępowania odwoławczego) zawartą pomiędzy pełnomocnikiem firma E. z siedzibą w K. a firma F. jako zarządcą powierzonym, w której treści (§ 2 umowy) udzielono zarządcy pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej na zewnątrz, w postępowaniach administracyjnych i sądowych związanych z nieruchomością wspólną, bądź w których Wspólnota jest stroną bądź uczestnikiem;

akt notarialny nr [...] z umową obejmującą m.in. powierzenie zarządu nieruchomością z 9 listopada 2018 r., zawartą pomiędzy pełnomocnikiem firma E a osobą fizyczną jako nabywcą prawa własności wyodrębnionego lokalu, z własnością którego związany jest udział w nieruchomości wspólnej dz. nr [...] i nr [...] obr. [...], na mocy której doszło do powstania Wspólnoty Mieszkaniowej i zarząd powierzony nad nieruchomością wspólną przy ul. [...] i [...] w K. przekazano firma F w której treści (§ 10 umowy) udzielono zarządcy pełnomocnictwa do dokonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych we wszelkich sprawach dotyczących czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (k. nr 1293-1323, 1359 - 1392 akt; akta postępowania odwoławczego) oraz umowę o zarządzanie z 1 czerwca 2017 r. (akta postępowania odwoławczego) zawartą pomiędzy pełnomocnikiem firma E a Spółką firma F. jako zarządcą powierzonym, w której treści (§ 2 umowy) udzielono zarządcy pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej na zewnątrz, w postępowaniach administracyjnych i sądowych związanych z nieruchomością wspólną bądź w których Wspólnota jest stroną bądź uczestnikiem;

- akt notarialny nr [...] z umową obejmującą m.in. powierzenie zarządu nieruchomością z 10 kwietnia 2018 r., zawartą pomiędzy pełnomocnikiem firma E a osobą fizyczną jako nabywcą prawa własności wyodrębnionego lokalu, z własnością którego związany jest udział w nieruchomości wspólnej dz. nr [...] i nr [...] obr. [...], na mocy której doszło do powstania Wspólnoty Mieszkaniowej i zarząd powierzony nad nieruchomością wspólną przy ul. [...] i [...] w K. przekazano Spółce firma F w której treści (§ 10 umowy) udzielono zarządcy pełnomocnictwa do dokonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych we wszelkich sprawach dotyczących czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (k. nr 1293-1323, 1359 - 1392 akt; akta postępowania odwoławczego) oraz umowę o zarządzanie z dnia 10.04.2018 r. (akta postępowania odwoławczego) zawartą pomiędzy pełnomocnikiem firma E a firma F jako zarządcą powierzonym, w której treści (§ 2 umowy) udzielono zarządcy pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej na zewnątrz, w postępowaniach administracyjnych i sądowych związanych z nieruchomością wspólną bądź w których Wspólnota jest stroną bądź uczestnikiem.

W konsekwencji, interesy prawne współwłaścicieli działek nr [...], [...], nr [...], [...], [...], [...] w przedmiotowej sprawie reprezentowały 3 Wspólnoty Mieszkaniowe, wszystkie Wspólnoty przez ustanowionych zarządców nieruchomości, którzy brali udział w postępowaniu.

Kolegium nie podzieliło stanowiska odwołujących, że Wspólnoty Mieszkaniowe mają odrębny interes prawny do udziału w sprawie w charakterze stron od zarządców: WB firma F firma G Przeczą temu bowiem zarówno okoliczności faktyczne, jak i prawne, z których wynika, że ww. osoby prawne nie posiadają własnych uprawnień prawnorzeczowych do nieruchomości objętych inwestycją i położonych w zasięgu jej oddziaływania. Ich udział w postępowania wyraźnie związany jest z działaniem w charakterze zarządców nieruchomości, na których funkcjonują ww. trzy Wspólnoty Mieszkaniowe. Notabene, umocowanie dla pełnomocnika adw. S. Z. do działania w imieniu odwołujących również zostało udzielone przez ww. zarządców nieruchomości.

Wobec powyższego, choć Kolegium przyznało rację odwołującym, że w samej decyzji na str. 5 mylnie oznaczono jedynie firma F oraz firma G co może wprowadzać w błąd co do statusu prawnego tych podmiotów w postępowaniu, to wada ta nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Celem usunięcia tej nieprawidłowości, Kolegium uchyliło decyzję w zakresie wskazanym w sentencji decyzji i orzekło o prawidłowym ustaleniu stron ze wskazaniem działających za nie zarządców. Organ II instancji dodał też, że zapewnił możliwość czynnego udziału w postępowaniu pełnomocnikowi odwołujących, zaś w odwołaniach nie wykazano, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona odwołująca dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie, by owa ww. nieprawidłowość miała wpływ na wynik sprawy.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję SKO wniosły: Wspólnota Mieszkaniowa Budynków przy ul. [...] i [...] w K. oraz Firma A. Obie strony skarżące reprezentowane są przez tego samego radcę prawnego.

Strony skarżące zarzuciły powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa administracyjnego procesowego tj.:

- rażące naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez objęcie przez organ II instancji zakresem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działki numer [...], podczas gdy przed zakończeniem postępowania odwoławczego działka ta została objęta uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki – Północ",

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy w sposób, który narusza obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa powszechnie obowiązującego,

- § 4 ust. 1-4 rozporządzenia, poprzez bezzasadne odstąpienie od wyznaczenia linii nowej zabudowy,

- § 5 ust. 1-2 rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe wyznaczenie wskaźnika powierzchni zabudowy

- § 6 ust. 1-2 rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe wyznaczenie szerokości elewacji frontowej,

- art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 i art. 77 K.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie, prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz poprzez niewystarczające wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia,

- art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia,

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia,

- brak rozważenia, czy ze względu na uchwalenie planu miejscowego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa - Etap A" w niniejszej sprawie było wystarczające jedynie umorzenie postępowania w części, czy też należało ponownie przeanalizować sprawę oraz ponowić niektóre czynności, w tym wystąpić o nowe opinie i uzgodnienia - plan bowiem przeznaczył część terenu inwestycji, za pośrednictwem którego miał się odbywać dojazd, pod tereny oznaczone symbolem 42.ZP.5 - tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park,

- w warunkach w zakresie ochrony zieleni zawarto między innymi bezwzględny obowiązek ochrony topoli rosnącej na działce nr [...] obr. [...] - tymczasem ze względu na uchwalenie ww. planu miejscowego działka ta nie została objęta wydaną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy,

- § 9 rozporządzenia, poprzez celowe zaniechanie doręczenia stronom kompletnej decyzji, przesyłając wraz z treścią decyzji jedynie dwa z czterech załączników, co stanowi naruszenie procedury administracyjnej, która nie przewiduje odstępstw od doręczenia kompletnej decyzji administracyjnej stronom,

- naruszenie prawa poprzez objęcie zakresem decyzji między innymi części działek ewidencyjnych o numerach [...], podczas gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien obejmować całe działki ewidencyjne, a nie jedynie ich części.

W związku z powyższym strony skarżące wniosły o uchylenie skarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skarg podniesiono, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, fragment terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy został objęty granicami uchwalonego w dniu 12 września 2018 roku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa - Etap A". Plan ten wszedł w życie w dniu 18 października 2018 roku. Z uwagi na powyższą okoliczność organ I instancji słusznie postanowił umorzyć postępowanie w części objętej obowiązywaniem uchwalonego planu miejscowego.

Strony skarżące jednak stwierdziły, że ze względu na uchwalenie przedmiotowego planu miejscowego w niniejszej sprawie nie było wystarczające jedynie umorzenie postępowania w części, lecz należało ponownie przeanalizować sprawę oraz ponowić niektóre czynności, w tym wystąpić o nowe opinie i uzgodnienia. W tym zakresie zauważenia chociażby wymaga, że wejście w życie planu miejscowego niewątpliwie wprowadziło zmiany w zakresie dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej oraz w zakresie warunków dotyczących komunikacji.

Uchwalony plan miejscowy przeznaczył bowiem część terenu inwestycji, za pośrednictwem którego miał się odbywać dojazd pod tereny oznaczone symbolem 42.ZP.5 - tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park. Zdaniem stron skarżących zarządca drogi powinien ponownie wypowiedzieć się w sprawie, w tym w szczególności zbadać, czy poprzednie stanowisko w sprawie wyrażone na długo przed wejściem w życie planu miejscowego, jest aktualne. W obecnej sytuacji nie sposób stwierdzić jednoznacznie, czy ze względu na ustalenia planu miejscowego teren inwestycji ma w dalszym ciągu dostęp do drogi publicznej, ani też, czy zawarte w decyzji warunki w zakresie komunikacji są aktualne i możliwe do spełnienia. Wymienione w decyzji umowy zawarte z zarządcą drogi były bowiem zawierane jeszcze w roku 2017.

Ponadto, zdaniem skarżących, uchwalenie planu miejscowego powinno skutkować ponowieniem opinii w zakresie ochrony zieleni. Przeznaczenie w planie miejscowym części terenu przeznaczonego pod publicznie dostępny park stanowi bowiem bardzo istotną kwestię. Tymczasem w niniejszej sprawie Wydział Kształtowania Środowiska swoje opinie wyraził w pismach z 17 i 20 lipca 2017 roku.

Na uwagę zasługuje również fakt, że w warunkach w zakresie ochrony zieleni zawarto między innymi bezwzględny obowiązek ochrony topoli rosnącej na działce nr [...]. Tymczasem ze względu na uchwalenie planu miejscowego działka ta nie została objęta wydaną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto przed wydaniem decyzji przez organ II instancji działka ta uległa podziałowi.

Zauważenia także wymaga to, że na skutek uchwalenia planu miejscowego teren inwestycji został podzielony w taki sposób, że powstały dwa obszary objęte decyzją, które zostały od siebie oddzielone obowiązującym planem miejscowym. Działka numer [...] nie została oddzielona od reszty terenu inwestycji.

Ponadto w sprawie istotne jest to, że działka numer [...] przed wydaniem decyzji przez organ II instancji została objęta obowiązywaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki – Północ". Kolegium rozpoznając odwołanie powinno zatem umorzyć postępowanie również w zakresie przedmiotowej działki. W ocenie skarżących uchybienie to stanowi rażące naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p.

Strony skarżące zarzuciły, że w przedmiotowej sprawie organ celowo zaniechał doręczenia stronom kompletnej decyzji, przesyłając stronom wraz z treścią decyzji jedynie dwa z czterech załączników. Taki stan rzeczy ma miejsce, bowiem organ przesyła jedynie dwa załączniki tekstowe nr 1 i nr 3, natomiast co się ma do załączników graficznych tj. nr 2 i 4 - wskazał w treści decyzji, iż znajdują się one w aktach sprawy. Takie działanie organu stanowi z całą pewnością naruszenie procedury administracyjnej, która nie przewiduje odstępstw od doręczenia kompletnej decyzji administracyjnej stronom.

Zgodnie z § 9 rozporządzenia, decyzja o warunkach zabudowy zawiera część tekstową i graficzną, a wyniki analizy zawierające część graficzną i tekstową stanowią załącznik do decyzji. Skoro analizy stanowią załącznik do decyzji, zatem stanowią jej nieodłączną część składową. Oznacza to, iż organ administracji zobowiązany jest do doręczenia decyzji wraz z załącznikami. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, iż stronom postępowania nie otrzymały wszystkich załączników stanowiących część decyzji (decyzja niekompletna), mimo że żaden przepis nie wprowadza ograniczeń w tym zakresie.

Co więcej sam organ administracyjny nie podaje podstawy prawnej, na mocy której dopuszczalne i prawnie skutecznie uznać należy doręczenie decyzji niekompletnej, co jednocześnie stanowi sporządzenie decyzji z naruszeniem zasad określonych art. 107 § 3 K.p.a.

Analiza treści zaskarżonej decyzji wykazała, że jej zakresem objęte zostały między innymi części działek ewidencyjnych o numerach [...] W ocenie skarżącej co do zasady wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien obejmować całe działki ewidencyjne, a nie jedynie ich części. Objęcie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jedynie fragmentu działki ewidencyjnej może mieć miejsce jedynie w wyjątkowych sytuacjach, która nie zaistniała w niniejszej sprawie.

W niniejszej sprawie co prawda został uchwalony plan miejscowy na części działki numer [...]. Jednak poza zakresem wniosku, a zatem i wydanej decyzji, pozostał zachodni fragment tej działki (fragment, który nie został objęty planem) oraz znaczny fragment działki numer [...].

Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie organ I instancji bezzasadnie odstąpił od wyznaczenia linii zabudowy. Nie stanowi uzasadnienia dla odstąpienia od wyznaczenia przedmiotowego elementu okoliczność, że linia ta pokrywa się z zakresem obowiązującego planu miejscowego. W tym zakresie zauważenia wymaga, że linia zabudowy powinna być wyznaczana co do zasady w każdej sprawie. Brak jest bowiem podstawy prawnej, która wprowadzałaby jakiekolwiek wyjątki w tym zakresie.

W sposób nieprawidłowy zostały ustalone w niniejszej sprawie również inne parametry zabudowy. W pierwszej kolejności należy wskazać na wątpliwości związane ze sposobem ustalenia wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. Z treści decyzji nie wynika bowiem jak należy rozumieć dopuszczenie zwiększenia wskaźnika zabudowy do 33% w przypadku garaży podziemnych. Wątpliwości wiążą się z tym, że powierzchnia garażu podziemnego nie jest wliczana do powierzchni zabudowy.

Po drugie w sposób nieprawidłowy został ustalony parametr szerokości elewacji frontowej. W tym zakresie należy stwierdzić, że w decyzji przyjęto zbyt duży dopuszczalny przedział szerokości, w jakim mają się mieścić projektowane bryły (od 15 m do 28,5 m).

Ponadto wszystkie podstawowe parametry zabudowy zostały wyznaczone z powołaniem się na zawarte w rozporządzeniu zapisy dopuszczające ich wyznaczenie w sposób inny niż wynikałoby to ze stosowania reguł podstawowych. Tymczasem ani w treści decyzji, ani też w treści jej załączników nie wskazano odpowiedniego uzasadnienia dla takiej praktyki.

Końcowo strony skarżące zarzuciły, że organ nie wyjaśnił w sposób przekonujący dlaczego uznał, że poszczególne parametry i wskaźniki zabudowy ustalone z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie zasad i przepisów prawa. Ponadto organ nie odniósł się do kwestii braku doręczenie stronom postępowania wszystkich załączników do decyzji. Organ odwoławczy pominął również kwestię uchwalenia na etapie postępowania odwoławczego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki – Północ", który objął swoimi granicami między innymi wchodzącą w skład terenu inwestycji działkę ewidencyjną numer [...].

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie. Podniosło, że prawie wszystkie zarzuty skarżących nie są zasadne i jako takie nie zasługują na uwzględnienie.

Kolegium odniosło się też szczegółowo do zarzutów skarg.

W szczególności przyznało, że sytuacja prawna dotycząca działki nr [...] (nieruchomości o pow. 0,004 ha) uległa zmianie w toku postępowania odwoławczego. Nieruchomość ta bowiem od 6 grudnia 2019 r. objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszar Skotniki – Północ, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Krakowa nr XXVIII/711/19.

Tym niemniej Kolegium podkreśliło, że działka ta przewidziana jest jedynie pod infrastrukturę techniczną i towarzyszące jej urządzenia budowlane – a nie inwestycję kubaturową, zatem możliwe jest uchylenie przez sąd decyzji jedynie w tej części i w tym zakresie umorzenie postępowania administracyjnego.

Dalej podniosło m.in., że wbrew zarzutom skarg, uchwalenie m.p.z.p. w 2018r. nie powoduje pozbawienia terenu inwestycji do drogi publicznej, ani konieczności ponownego uzgadniania projektu decyzji.

W piśmie procesowym z 7 października 2020 r. uczestnik – inwestor, wniósł o oddalenie skarg przedstawiając obszerną polemikę z twierdzeniami skarg. Podkreślił, że na datę wydania decyzji I instancji była ona prawidłowa. Wskazał, że zarzuty skargi bazują wprost na ustaleniach niedoręczonych stronom załączników do decyzji, zatem ich treść musiała być stronom znana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", na posiedzeniu niejawnym 14 października 2020 r., połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. II SA/Kr 806/20 oraz II SA/Kr 805/20 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. akt II SA/Kr 805/20. Powyższy przepis stanowi, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Sąd postanowił o połączeniu tych dwóch spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, bowiem strony skarżące zaskarżyły odrębnie tę samą decyzję, a obie skargi mogłyby być objęte jedną skargą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie przewodniczącego wydziału z 16 września 2020 r. wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842).

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 3 marca 2020r. znak [...] w przedmiocie:

1. ustalenia warunków zabudowy dla zmierzenia inwestycyjnego na części działek nr [...] wraz z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi - na części działek nr [...] i [...] oraz

2. umorzenia postępowania dla pozostałej części zamierzenia inwestycyjnego na cz. dz. [...] wraz z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi - na części działek nr [...], [...], [...] ze względu na zlokalizowanie na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa - etap A".

Bezsporne w sprawie niniejszej było, że rozstrzygnięcie opisane wyżej w pkt 2 o umorzeniu postępowania było prawidłowe, co nie budzi też wątpliwości Sądu.

Skargi zasługują na uwzględnienie, choć podniesione w nich zarzuty, poza jednym, są bezzasadne. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. skutkuje wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego.

Należy podkreślić na wstępie, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy terenu następuje zasadniczo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w razie braku takiego aktu prawa miejscowego – w decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzenie to potwierdza brzmienie art. 59 ust. 1 u.p.z.p.

Powyższa regulacja jest bezwarunkowa i bezwzględna.

Dlatego też zasadny zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez objęcie przez organ II instancji zakresem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działki numer [...], podczas gdy przed zakończeniem postępowania odwoławczego działka ta została objęta uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki – Północ", musiał spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mimo, że trafnie wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę, iż działka nr [...] przewidziana jest dla przedmiotowej inwestycji jedynie pod infrastrukturę techniczną i towarzyszące jej urządzenia budowlane – a nie inwestycję kubaturową, to nie było w sprawie niniejszej możliwe i celowe uchylenie przez Sąd decyzji jedynie w tej części i w tym zakresie umorzenie postępowania administracyjnego. Takie rozstrzygnięcie natomiast powinno zostać dokonane przez organ odwoławczy.

Nie było też zasadne postulowane przez uczestnika – inwestora, zastosowanie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Uregulowana tym przepisem instytucja stwierdzenia wygaśnięcia decyzji WZ dotyczy sytuacji, gdy miejscowy plan wszedł w życie a istnieje w obrocie ostateczna decyzja WZ. Tymczasem w sprawie niniejszej organ II instancji miał do czynienia z decyzją WZ nieostateczną, w toku kontroli instancyjnej.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skarg należy zauważyć, że zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że po stronie inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Prawo do zabudowy jest bowiem podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie, podejmowane po przeprowadzeniu postępowania, warunkowane jest całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Jeżeli inwestycja spełnia wszystkie warunki, od których łącznej realizacji art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uzależnia możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, organ administracji publicznej jest obowiązany wydać taką decyzję.

Jak słusznie wskazały organy w sprawie, przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanego przedsięwzięcia - ram urbanistycznych, w jakich to przedsięwzięcie może być realizowane. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do formy (wysokości, szerokości obiektu, intensywności zainwestowania w teren czy geometrii dachu) a także do funkcji, jaka na danym obszarze występie. Ustalając parametry nowej zabudowy organ kierować się winień wskazaniami zawartymi w rozporządzeniu.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w sprawie spełnione są łącznie przesłanki, o których mowa w art. 61 u.p.z.p.

Odpowiadając na zarzuty skarg należy wyjaśnić, że wbrew stanowisku skarżących, uchwalenie planu miejscowego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa - Etap A" w niniejszej sprawie nie powodowało automatycznie obowiązku wystąpienia o nowe opinie i uzgodnienia. Niewątpliwie przeznaczenie w ww. planie części działek [...], przez które miał się odbywać dojazd, pod tereny oznaczone symbolem 42.ZP.5 - tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park, powodowało konieczność ponownego zastanowienia organu. Organ jednak sprostał temu obowiązkowi i prawidłowo doszedł do konkluzji, że uchwalenie planu nie pozbawiło terenu inwestycji dostępu do drogi publicznej, nie podważyło też dotychczasowych ustaleń w kwestii uzbrojenia terenu.

Wyrazem ponownego rozważenia omawianej problematyki jest wezwanie przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego inwestora z 18 grudnia 2019 r. o wykazanie wystarczalności uzbrojenia inwestycji w energię elektryczną aktualnymi warunkami gestora tej sieci, na które inwestor odpowiedział w piśmie z 3 stycznia 2020 r., załączając umowę z 4 lipca 2017 r. o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej budynków planowanych na dz. nr [...] obr. [...] wraz z zaświadczeniem o przyłączeniu z 29 sierpnia 2018 r.

Należy podkreślić, że całość inwestycji kubaturowej planowana jest na części terenu nieobjętej planem, co wyraźnie przyjęto i zaakcentowano w wydanych w sprawie decyzjach.

Zarzut braku uwzględnienia wprowadzonej planem ochrony topoli na działce nr [...] jest oczywiście bezzasadny, bowiem jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, postępowanie co do tej działki umorzono.

Nietrafny był również zarzut naruszenia prawa poprzez objęcie zakresem decyzji między innymi części działek ewidencyjnych o numerach [...], podczas gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien obejmować całe działki ewidencyjne, a nie jedynie ich części.

Należy przyznać rację skarżącym, że co do zasady, ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działek objętych wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma bowiem przesądzić, że na konkretnej działce lub kilku działkach istnieje możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce, a do tego sprowadzałaby się sytuacja, w której wnioskodawca wskazywałby konkretną część działki pod realizację planowanych obiektów budowlanych. Takie rozwiązanie ma gwarantować ustalenie prawidłowych wskaźników urbanistycznych.

Jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że w sytuacjach wyjątkowych dopuszcza się możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej określoną część działki. Taką też wyjątkową sytuację mamy w sprawie niniejszej, ze względu po pierwsze na kształt działek wchodzących w skład terenu inwestycji, po drugie z powodu wejścia w życie miejscowego planu w 2018 r., obejmującego niektóre z tych działek właśnie w części. Skoro plan objął część ww. działek, to nie można oczekiwać, by warunkiem możliwości ustalenia warunków zabudowy dla pozostałej części, był dodatkowy podział geodezyjny, wyodrębniający części działek nieobjęte planem.

Przechodząc do oceny prawidłowości ustalenia przez organ spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w zw. z przepisami rozporządzenia, należy wskazać, że bezsporna była w sprawie prawidłowość wyznaczenia frontu działki i obszaru analizy, a także warunek kontynuacji funkcji. Powyższe nie budzi też wątpliwości Sądu.

W skardze zarzucono natomiast naruszenie § 4, § 5 i § 6 rozporządzenia. Należy tu podkreślić, że ustalenia dotyczące wszystkich parametrów i wskaźników zostały rzeczowo uzasadnione w decyzjach, o uzasadnienia te opierają się o rzetelnie i skrupulatnie dokonaną analizę architektoniczno-urbanistyczną, której wyniki prawidłowo załączono do decyzji.

Odnośnie kwestii linii zabudowy należy stwierdzić, jak trafnie wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, że linia zabudowy na działkach z bezpośredniego sąsiedztwa nr [...] nie jest jednorodna. Wyznaczenie linii nowej zabudowy w minimalnej odległości 6 m od krawędzi jezdni drogi gminnej nie jest możliwe z uwagi na konfigurację terenu inwestycji. Z tego samego powodu nie jest możliwe - traktując linię zabudowy na ww. działkach jako uskokową - przyjęcie tożsamej linii zabudowy, jaką wyznacza budynek, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Zakres obowiązującego planu miejscowego pokrywa się z linią zabudowy na dz. nr [...]. Zatem na podstawie wyjątkowej regulacji, bacząc na ustalenia analizy, trafnym pozostawało odstąpienie od wyznaczenia linii nowej zabudowy.

W oczywisty sposób ograniczeniem w lokalizacji obiektów, rozpatrywanym na etapie sporządzania projektu budowlanego, będą przepisy regulujące odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz regulujące odległość nowej zabudowy od zabudowy i infrastruktury technicznej i drogowej istniejącej i projektowanej.

Zabudowa "na zapleczu" lub "na tyłach" istniejącej zabudowy jest możliwa bez potrzeby ustalania kolejnej linii zabudowy. W istocie jedynym wówczas wyznacznikiem powinno być to, czy ta nowa zabudowa jest możliwa do skorelowania z zabudową na obszarze analizowanym w zakresie ładu przestrzennego, z tym iż ocena w tym zakresie nie może być nadmiernie sformalizowana i arbitralna oraz prowadzić do zniweczenia zamierzenia objętego wnioskiem inwestora (por. wyrok NSA z 16 marca 2011 r., sygn. II OSK 496/10 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zauważyć przy tym, że konfiguracja działek nr [...] oraz granica m.p.z.p. z 2018 r. w naturalny sposób wyznaczają niejako linię realnie możliwej zabudowy.

Następnie, odnośnie wskaźnika powierzchni zabudowy należy wskazać, że prawidłowo wskaźnik ten odniesiono w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem pod inwestycję o powierzchni ok. 6500 m2 i w zakresie obiektu kubaturowego został on ustalony przez organ I instancji w wysokości od 23% do 24%. Jednocześnie określono maksymalną powierzchnię rzutu jednej bryły budynku na 780 m2. Organ dopuścił też zwiększenie wskaźnika zabudowy do 33% w przypadku garaży podziemnych.

Obszerna i skrupulatna w tym zakresie analiza uzasadnia w sposób przekonywujący podstawę rozstrzygnięcia decyzji I instancji, to jest § 5 ust. 2 rozporządzenia.

W analizie i jej wynikach podano w zestawieniu tabelarycznym wskaźnik wielkości zabudowy do powierzchni działki dla wszystkich działek z obszaru analizowanego, ze wskazaniem wskaźników odrębnie dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej położonej przy ul. [...] i [...] (średnia ok. 18%), zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej usytuowanej w północno - wschodniej części obszaru analizowanego po zachodniej stronie ul. [...]: dz. nr [...], [...] - ok. 37%, dz. nr [...] - ok. 33%, dz. nr [...] - ok. 32% i dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej usytuowanej w południowej części obszaru analizowanego po zachodniej stronie ul. [...]: dz. nr [...] - ok. 38%, dz. nr [...], [...], [...] - ok. 32%. Została też obliczona średnia tego parametru z całego obszaru wynosząca 24% i średnia dla zabudowy wielorodzinnej wynosząca ok. 33%. Zatem ustalając omawiany parametr organ I instancji wyznaczył dolną i górną wartość przedziału, nawiązując do średniej omawianego parametru z całego obszaru. Natomiast dopuszczone zwiększenie wskaźnika wielkości zabudowy do 33% w przypadku garaży podziemnych kontynuuje wartość średnią tego parametru, właściwą dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

W tych realiach przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione wynikami analizy, co czyni zasadnym zastosowanie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Określony parametr pozwala nową zabudowę właściwie wkomponować w istniejący w otoczeniu terenu inwestycji kontekst przestrzenny, przy uwzględnieniu cech już zastanej zabudowy w obszarze, a zwłaszcza wzdłuż ul. [...] i ul. [...]. Ustalony w wyżej przybliżony sposób wskaźnik zabudowy znajduje pełne uzasadnienie w wynikach analizy, rzetelnie i wyczerpująco prezentującej poziom istniejącego zainwestowania nieruchomości zlokalizowanych w obszarze analizowanym, ze szczególnym uwzględnieniem zabudowy o tożsamej funkcji - wielomieszkaniowej.

Kolejno, odnośnie wyznaczenia szerokości elewacji frontowej należy wskazać, że elewacje frontowe nowej zabudowy od ul. [...] zostały ustalone w decyzji dla każdej z brył od 15 m do 28,5 m, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia, czyli inaczej aniżeli średnia wartość szerokości elewacji frontowej z obszaru analizowanego z uzasadnieniem w wynikach analizy. Nakazano zachowanie odległości min 12 m między poszczególnymi bryłami. Jednocześnie zalecono, aby elewacja frontowa budynku była rozrzeźbiona, a części tej elewacji tworzyły np.: części przesunięte względem siebie i / lub zróżnicowane pod względem sposobu wykończenia oraz użytych materiałów. Wyraźnie wykluczono zwiększenie szerokości elewacji frontowej budynku w kondygnacji parteru, wskazując na sposób mierzenia szerokości elewacji frontowej każdej bryły w widoku od strony wschodniej (elewacje wschodnie). Przyjęto również, że prostopadłościenne budynki winny być lokalizowane w orientacji północ – południe.

Należy tu podkreślić, że w wynikach analizy wyjaśniono, że szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy jest zróżnicowana i nie tworzy jednolitego wzorca. Z zestawienia tabelarycznego do analizy wynika, że szerokości frontowe budynków wynoszą od 7 m (dz. nr [...] - [...]) do 60 m (dz. nr [...], [...]). Opisano też elewacje frontowe budynków mieszkalnych wielorodzinnych położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji wynoszące ok. 60 m - dz. nr [...] od strony ul. [...], ok. 13 m i ok. 14 m - dz. nr [...] od strony drogi dojazdowej (nr [...]), z której odbywa się główny wjazd, wejście na działkę, ok. 21 m i ok. 21 m - dz. nr [...] od strony drogi dojazdowej (nr [...]), z której odbywa się główny wjazd, wejście na działkę, ok. 23 m - dz. nr [...] od strony drogi dojazdowej (nr [...]), z której odbywa się główny wjazd, wejście na działkę. Na podstawie tych danych została wyliczona średnia szerokość elewacji frontowej dla zabudowy wielorodzinnej wynosząca 28,5 m. Dodano, że budynki mieszkalne zlokalizowane w północnej, zachodniej i południowej części obszaru analizowanego posiadają elewacje o niewielkich szerokościach (do około 15,5 m - elewacje budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...]), zaś budynki mieszkalne zlokalizowane w północno-wschodniej części obszaru analizowanego posiadają elewacje o szerokościach wynoszących około 12 m. W oparciu o parametry wszystkich budynków z obszaru analizowanego została wyliczona średnia szerokość elewacji frontowej dla zabudowy wielorodzinnej i jednorodzinnej na poziomie 13,5 m.

Mając na uwadze opisane powyższej znaczne zróżnicowanie szerokości frontowych istniejących budynków, jak też parametry zabudowy wielorodzinnej otaczającej teren inwestycji, zdaniem Sądu, organy w sprawie słusznie przyjęły, że wyniki analizy dowodzą potrzeby innego wyznaczenia szerokości elewacji frontowej dla nowej zabudowy, aniżeli jako kontynuację średniego poziomu z całego obszaru analizy. Trafnie zwrócono uwagę, że z uwagi na geometrię terenu objętego wnioskiem oraz przebieg ul. [...] (skośny do terenu objętego wnioskiem) dopuszczalnym jest zmniejszenie dolnego parametru w zakresie szerokości elewacji frontowej poszczególnych brył budynku od 15 m do 28,5 m. Dolna wartość omawianego parametru nawiązuje w ten sposób do szerokości frontowych budynków wielorodzinnych na działce [...], bezpośrednio graniczącej z terenem objętym wnioskiem. Natomiast poziom górny tego parametru kontynuuje wartość średnią obliczoną dla budynków wielorodzinnych. Takie ustalenia dowodzą, że prawidłowo został zachowany w sprawie warunek kontynuacji formy zabudowy występującej w obszarze analizowanym, z uwzględnieniem cech zabudowy z najbliższego otoczenia terenu inwestycji. Wyznaczona w decyzji wartość elewacji frontowej jest zatem prawidłowo uzasadniona.

Również pozostałe wskaźniki i parametry, których błędnego ustalenia nie zarzucano w skardze, a których uzasadnienie przytoczono obszernie w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, Sąd uznaje za prawidłowo umotywowane i znajdujące oparcie w analizie.

W przypadku należytego uzasadnienia zawartego w analizie i jej wynikach nie można skutecznie zarzucać ustalenia wszystkich, czy też większości wskaźników i parametrów na zasadzie wyjątków.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia § 9 rozporządzenia, Sąd wskazuje, że zasadą jest rzeczywiście doręczanie decyzji ze wszystkimi załącznikami.

Nie narusza jednak praw strony brak dołączenia do decyzji doręczonej skarżącej załącznika graficznego, skoro organ w uzasadnieniu decyzji zawarł informację, że decyzja została doręczona bez załącznika graficznego i pozostaje on do wglądu w siedzibie organu (por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. II OSK 1368/09).

Doręczenie decyzji bez stanowiących jej integralną część załączników nie w każdym przypadku może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2005 r. sygn. akt OSK 1401/04). Brak wpływu będzie w szczególności wówczas, gdy zapewniono stronie możliwość zapoznania się z materiałem sprawy, w tym z załącznikami oraz złożenia dodatkowych wyjaśnień (zobacz: wyrok NSA z 17 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 107/17).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że z całokształtu akt sprawy, a także z treści pism skarżących wynika, że miały one dostęp do załączników, których brak doręczenia zarzucały.

Sąd w pełni aprobuje też stanowisko organu odwoławczego w kwestii prawidłowości kręgu stron postępowania, obszernie przytoczone w pierwszej części uzasadnienia. Organ II instancji w tym zakresie słusznie zreformował treść decyzji I instancji, doprecyzowując charakter spółek sprawujących zarząd w imieniu Wspólnot.

W szczególności, organy obu instancji zapewniły możliwość czynnego udziału w postępowaniu stronom i pełnomocnikowi odwołujących, zaś skarżące nie wykazały, jakich konkretnie czynności procesowych nie mogły strony dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogły przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie, by dostrzeżona przez organ odwoławczy nieprawidłowość miała wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Podsumowując należy wskazać, że organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie naruszył art. 10 i art. 11 K.p.a., art. 126 K.p.a. nie miał zastosowania w sprawie, natomiast pozostałe przepisy K.p.a. organ naruszył jedynie w zakresie działki [...].

W szczególności zaś, organ II instancji wystarczająco wyjaśnił stronom przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a jego uzasadnienie sformułował w sposób jasny.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy, na podstawie art. 153 P.p.s.a., związany jest oceną prawną i wskazaniami Sądu. Organ winien wziąć pod uwagę, że przed zakończeniem postępowania odwoławczego działka numer [...] została objęta uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki – Północ", co spowodowało, że zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez objęcie przez organ II instancji zakresem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działki objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.,

uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz W. K. oraz Firma A po 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym: po 480 zł kosztów zastępstwa procesowego, po 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz po 500 zł tytułem uiszczonego należnego wpisu od skargi