Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2193/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 60 w zw. z art 53 ust 4 pkt 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, , po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. [...] Sp.k. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz B. sp. z o.o. [...] Sp.k. z siedzibą w [...] kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: Generalny Dyrektor, organ, GDDKiA) w postanowieniu nr [...] z [...] sierpnia 2020r., wydanym na podstawie art. 60 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9) ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073) oraz art. 106 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku znak [...] Nr [...] z 20 lipca 2020 r. (wpływ do GDDKiA w dniu 24 lipca 2020 r.) złożonego z upoważnienia Prezydenta Miasta S. w sprawie uzgodnienia w odniesieniu do drogi ekspresowej [...] projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "Budowa totemu reklamowego na działce nr ew. [...] (obręb: [...]) w S. przy ul. M.", odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji.

W uzasadnieniu postanowienia z [...] sierpnia 2020 r. organ wskazał, że działka nr ew. [...] (obręb: [...]) przy ul. M. w S. (własności Spółki: F. Sp. z o.o.) od strony wschodniej przylega do pasa drogowego drogi ekspresowej [...], od strony południowej do drogi krajowej nr [...] - ul. O. w obszarze węzła drogowego na skrzyżowaniu drogi ekspresowej [...] z drogą krajową nr [...].

Zdaniem organu, uwzględniając powyższe ma zastosowanie pkt. VII.4 załącznika II do umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR), sporządzonej w Genewie dnia 15 listopada 1975 r., ratyfikowanej przez Polskę 14 września 1984 r. (Dz. U. z 1985 r. Nr 10, poz. 35, dalej: Umowa AGR), na których odbywa się duży ruch międzynarodowy. Zgodnie z ratyfikowanym przepisem prawnym ze względu na bezpieczeństwo i estetykę, ustawianie tablic reklamowych jest zakazane. Organ wskazał również, że zgodnie z pkt. VII.2 (załącznika II) umowy wszystkie elementy krajobrazu wraz ze znakami drogowymi powinny sprzyjać wygodzie i bezpieczeństwu ruchu.

Zdaniem organu, ratyfikowana przez Polskę umowa o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) oraz przepis art. 91 Konstytucji RP stanowią podstawę do odmowy przez zarządcę drogi ekspresowej uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sprawie budowy totemu reklamowego. Ratyfikowanie Umowy (AGR) przez Polskę skutkuje obowiązkiem bezpośredniego jej stosowania przez organ. Kształtujące się obecnie orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza obowiązek stosowania umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) sporządzonej w Genewie dnia 15 listopada 1975 r. W ocenie organu, powyższy stan prawny, skutkujący w efekcie ochroną kierowców poruszających się z wysokimi prędkościami miarodajnymi po drogach tranzytowych, w tym międzynarodowych oraz pomagający zachować ład krajobrazowy wokół tych dróg, obliguje zarządcę drogi ekspresowej [...] do zajęcia negatywnego stanowiska w zakresie budowy totemu - urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] przylegającej do pasa drogowego [...].

W piśmie z 9 września 2020 r. B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] sp.k. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, skarżący): 1. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., wniosła skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: Zarządca) nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. (dalej: skarżone postanowienie), mocą którego odmówiono uzgodnienia projektu decyzji. 2. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Generalnemu Dyrektorowi zarzucono: naruszenie ust. I.1. załącznika II do umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR), sporządzonej w Genewie dnia 15 listopada 1975 r., (dalej: Umowa AGR) w zw. z ust. VII.4 załącznika II do Umowy AGR: przez przyjęcie, że z ust. VII.4 załącznika II do Umowy AGR, zakazującego lokowania tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych, wynika zakaz ustawienia totemu przy drodze międzynarodowej, podczas gdy w myśl ust. I.1. załącznika II do Umowy wymogi określone w tym załączniku mają zastosowania do totemów zabudowanych, w tym do miast, a skoro totem zlokalizowany w mieście S., to nie obejmuje go zakaz określony w ust. VII.4 załącznika II do Umowy AGR, a na wypadek przyjęcia, że powyższy zarzut nie jest zasadny: naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - przez nienależyte zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające w szczególności na bezpodstawnym przyjęciu, że totem może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa lub negatywnie wpływać na estetykę. 3. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie skarżonego postanowienia w całości. 4. Na podstawie art. 200 p.p.s.a., wniesiono o przyznanie skarżącemu od Zarządcy kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący jest właścicielem jednego z największych centrów handlowych w S. - "D." (dalej: Centrum). Obecnie skarżący istotnie rozbudowuje Centrum, którego klienci - ze względu na skomplikowany okoliczny układ drogowy - często mają problem z dojazdem do niego. W związku z tym postanowił, aby po zachodniej stronie wykonać totem, który wskazywałby lokalizację obiektu. W tym celu wniósł do Prezydenta Miasta S. o ustalenie, w drodze decyzji, warunków zabudowy dla inwestycji. Totem ma być zrealizowany na działce ew. nr [...]. Teren inwestycji od południa graniczy z drogami w postaci ul. M. i ul. O.. Na wschodzie znajduje się droga ekspresowa [...], która na tym odcinku jest jednocześnie trasą europejską E75. Zdaniem skarżącego, rzeczą oczywistą jest, że żadne drogi międzynarodowe, obarczone ciężkim ruchem, na ogół nie powinny przebiegać przez miasta. Z jednej strony, warunki miejskie negatywnie wpływają na same te drogi (obniżenie prędkości, dodatkowe niebezpieczeństwa, rozproszenie uwagi kierowców, zmniejszenie przepustowości wskutek obciążenia ruchem lokalnym itp.). Z drugiej strony, drogi międzynarodowe destrukcyjnie oddziałują na tkankę miejską (hałas, zanieczyszczenie powietrza, przecinanie miasta długimi pasami ruchu itp.). Z tego właśnie względu ust. 1.1 załącznika II do Umowy AGR nakazuje, aby unikać tego typu rozwiązań.

W ocenie skarżącego, mogą się zdarzyć sytuacje, w których droga międzynarodowa musi być poprowadzona przez tereny miejskie. Wymogi dla dróg określone w załączniku II do Umowy AGR są jednak zbyt daleko idące jak na warunki miejskie (np. ścisłe izolowanie pasu ruchu od otoczenia na bardzo długich odcinkach) lub po prostu niepotrzebne (np. regularne punkty sanitarne i telefony ratunkowe). Umowa AGR fakt ten respektuje i nie wymaga oczywiście, aby to tereny miejskie były przekształcane czy ograniczane w taki sposób, aby priorytet miała międzynarodowa infrastruktura drogowa. Przeciwnie - to wymogi dotyczące dróg zostają ograniczone, a zasadnicze znaczenie ma fakt zabudowy danego terenu - czyli, jego miejski charakter.

Według skarżącego, gdyby więc przyjąć tezę, że Umowa AGR zakazuje ustawiania tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych w miastach, należałoby też uznać, że w całej Europie, poczynając od portugalskiej Lizbony i greckiej Krety, a kończąc rosyjskim Omskiem i norweskim Vardo, powszechnym standardem jest łamanie powołanych przepisów, gdyż na wszystkich europejskich terenach zabudowanych/miejskich, przy drogach międzynarodowych, są ustawiane tablice reklamowe. Skarżący podnosi, że teren inwestycji znajduje się w mieście S., czyli na terenie zabudowanym. Oznacza to, że w myśl ust. I.1 załącznika II do Umowy AGR, nie znajduje do niego zastosowania ust. VII.4 załącznika II do Umowy AGR. Skarżone postanowienie zostało oparte na tezie wprost - przeciwnej, a więc jest sprzeczne z prawem i błędne. Skarżący uważa, że gdyby przyjąć, iż ust. VII.4 załącznika II do Umowy AGR ma zastosowanie do terenów zabudowanych, to i tak nie mógł on stanowić podstawy odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla Totemu. Przedsięwzięcie to jest bowiem - w porównaniu z innymi obiektami tego typu - znacznie oddalone od trasy europejskiej E75 i w znacznym stopniu przesłonięte drzewami. Ewentualne zagrożenie dla bezpieczeństwa i ingerencja w krajobraz są tu więc istotnie mniejsze niż standardowy ich poziom przy tego typu inwestycjach. Poza tym, ze względu na lokalizację w mieście, istniałyby podstawy do liberalnej wykładni ust. VII.4 załącznika II do Umowy AGR i twierdzenia, że totem nie znajduje się bezpośrednio "przy" drodze międzynarodowej.

W ocenie skarżącego, opisane kwestie, które mogą wpływać na bezpieczeństwo ruchu, zostały całkowicie pomięte w skarżonym postanowieniu. Pozwala to postawić wobec Zarządcy zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - przez nienależyte zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające w szczególności na bezpodstawnym przyjęciu, że totem może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa lub negatywnie wpływać na estetykę.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i przedstawił szersze uzasadnienie swojego dotychczasowego stanowiska w sprawie wyrażonego w postanowieniu nr [...] z [...] sierpnia 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę prawną zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 60 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, dalej: u.p.z.p.).

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie Generalnego Dyrektora nr [...] z [...] sierpnia 2020 r., w którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "Budowa totemu reklamowego na działce nr ew. [...] (obręb: [...]) w S. przy ul. M.". Działka nr ew. [...] (obręb: [...]) przy ul. M. w S. (własność Spółki: F. Sp. z o.o.) od strony wschodniej przylega do pasa drogowego drogi ekspresowej [...], od strony południowej do drogi krajowej nr [...] – ul. O. w obszarze węzła drogowego na skrzyżowaniu drogi ekspresowej [...] z drogą krajową nr [...].

Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie organu zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, Generalny Dyrektor w niniejszej sprawie nie wyjaśnił i nie wykazał, dlaczego w niniejszej sprawie miały wyłącznie zastosowanie pkt.: VII.2 i VII.4 do Umowy europejskiej (AGR) o głównych drogach ruchu międzynarodowego, sporządzonej w Genewie dnia 15 listopada 1975 r., ratyfikowanej przez Polskę w dniu 14 września 1984 r. (Dz.U. z 1985 r. Nr 10, poz. 35 ze zm., dalej: Umowa AGR), co dało podstawę od odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Według pkt VII.2 załącznika II do Umowy AGR, "Wszystkie elementy krajobrazu wraz ze znakami drogowymi powinny sprzyjać wygodzie i bezpieczeństwu ruchu. W szczególności pożądane jest stworzenie dobrych warunków wzrokowych dla prowadzących pojazdy przez sadzenie krzewów, a w monotonnym płaskim terenie - wykonanie ekranów z zieleni zmniejszających głębię pola widzenia". Zgodnie z treścią pkt. VII.4 załącznika II do Umowy AGR, "Ze względu na bezpieczeństwo i estetykę ustawianie tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych jest zakazane". Przepisy te znajdują się w załączniku nr II zatytułowanym "WARUNKI, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ GŁÓWNE DROGI RUCHU MIĘDZYNARODOWEGO". Jak wynika z treści pkt I.1 załącznika II do przedmiotowej umowy "Przedmiotem niniejszych postanowień są podstawowe ustalenia obowiązujące przy budowie lub przebudowie głównych dróg ruchu międzynarodowego, zwanych dalej «drogami międzynarodowymi», które uwzględniają aktualne tendencje budownictwa drogowego. Postanowienia te nie mają zastosowania na terenach zabudowanych, które powinny być ominięte, jeżeli stanowią przeszkodę lub niebezpieczeństwo.

Uzasadnienie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji ograniczyło się jedynie do zacytowania treści pkt.: VII.2 i VII.4 załącznika do Umowy (AGR) – str. 1 uzasadnienia postanowienia z 6 sierpnia 2020 r. oraz stwierdzenia na str. 7 uzasadnienia ww. postanowienia, że kształtujące się obecnie orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza obowiązek stosowania Umowy AGR. W podsumowaniu Generalny Dyrektor stwierdza, że stan prawny skutkujący ochroną kierowców poruszających się z wysokimi prędkościami miarodajnymi po drogach tranzytowych w tym międzynarodowych oraz pomagający zachować ład krajobrazowy wokół tych dróg obligował zarządcę drogi ekspresowej [...] do zajęcia negatywnego stanowiska w zakresie budowy przedmiotowego totemu.

Organ nie przeprowadził w szczególności pełnej analizy normy prawnej, wynikającej z treści pkt. VII.4 Umowy AGR. Z przepisu tego wynika, że bezpieczeństwo i estetyka są przesłankami stosowania zakazu ustawiania tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych. Skoro są to przesłanki istotne dla stosowania zakazu ustawiania tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych, to organ miał obowiązek wyjaśnić, powody dla, których stwierdził, że miały one zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Organ nie wykonał także obowiązku indywidualizacji i konkretyzacji normy prawnej wynikającej z treści pkt.: VII. 2 i VII.4 Umowy AGR w postanowieniu z [...] sierpnia 2020 r. Ocena względów bezpieczeństwa i estetyki wymagała w tym zakresie indywidualizacji w odniesieniu do lokalizacji przedmiotowej inwestycji, jej parametrów technicznych, wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, ochrony kierowców oraz estetyki.

Ponadto wskazać należy, że zarządca drogi jest właściwy do uzgodnienia planowanej inwestycji, jeżeli znajduje się ona w obszarze pasa drogowego lub oddziałuje na obszar przyległy do pasa drogowego i samą drogę. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wskazuje kryteriów takiego uzgodnienia. Jedno z takich kryteriów określa art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., dalej: u.d.p.). W ocenie Sądu, cytowane wyżej przepisy Umowy AGR nie mogą być jedynym kryterium uzgodnienia.

Interpretacji przepisów Umowy AGR nie można prowadzić w oderwaniu m.in. od przepisów u.d.p. W piśmiennictwie wskazuje się, że "Umowy międzynarodowe są częścią szerszego pojęcia prawa międzynarodowego, do którego - obok wspomnianych umów - zalicza się również zwyczaj międzynarodowy oraz zasady ogólne prawa międzynarodowego. Z punktu widzenia miejsca źródeł prawa międzynarodowego w polskim systemie prawnym należy zauważyć, że ustrojodawca odniósł się wyraźnie jedynie do umów. Przyjmuje się przy tym, że skutki prawne na płaszczyźnie prawa międzynarodowego regulują normy prawa międzynarodowego, na płaszczyźnie krajowej natomiast - prawo wewnętrznie obowiązujące" (zob. M. Haczkowska [w:] R. Balicki, M. Bartoszewicz, K. Complak, A. Ławniczak, M. Masternak-Kubiak, M. Haczkowska, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Warszawa 2014, art. 87).

Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wymienia przesłanek uzgodnienia inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego. Zarządca drogi ma obowiązek w tym przypadku prowadzić postępowanie uzgodnieniowe w pełnym zakresie swojej właściwości rzeczowej. Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.d.p., organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. W myśl art. 4 pkt 21 u.d.p., ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

Poza Umową AGR zarządca drogi ma obowiązek brać pod uwagę wiele przepisów szczególnych, zarówno krajowych, jak i międzynarodowych, mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, w szczególności na drogach ekspresowych. Organ nie dokonał analizy projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem treści przepisów szczególnych.

Generalny Dyrektor nie wykonał zatem obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. prawidłowo, ograniczając swoją ocenę projektu decyzji o warunkach zabudowy jedynie w zakresie zgodności z przepisami Umowy AGR.

Sąd orzekający w tym składzie podziela ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego "Kryterium odległości urządzenia reklamowego od pasa drogowego nie jest jedynym kryterium oceny czy urządzenie to powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W każdym przypadku zarządca drogi powinien dokonać oceny tego zagrożenia nie tylko w oparciu o to kryterium, lecz jeszcze biorąc pod uwagę np. rodzaj danej tablicy reklamowej, jej położenie w pobliżu odcinków drogi, na których wymagane jest zachowanie przez kierowców szczególnej ostrożności np. w pobliżu skrzyżowań"(por. wyrok NSA z 2 października 2015 r., sygn. II OSK 357/14, LEX nr 2108495). Organ powołał się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na ww. wyrok, lecz w sposób wybiórczy zastosował tezy z niego wynikające.

W realiach niniejszej sprawy Generalny Dyrektor, rozpoznając sprawę postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., w ogóle nie odniósł się do kwestii istotnej dla sprawy, czyli wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Już ta okoliczność była wysterczająca do uwzględnienia skargi. Generalny Dyrektor wydając postanowienie z [...] sierpnia 2020 r. nie wyjaśnił w sposób wystarczający i w pełni przekonujący, że planowana inwestycja nie może powstać z powodu zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu. W istocie wskazano jedynie na zastosowanie pkt.: VII.2 i VII.4 załącznika II do Umowy AGR oraz na to, że kształtujące się obecnie orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza obowiązek stosowania ww. umowy. Tymczasem, odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, a zatem uniemożliwiając inwestorowi realizację inwestycji, organ winien wskazać na konkretne i realne zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wiążąc je konkretnymi uwarunkowaniami lokalnymi oraz wymaganiami technicznych danej drogi (por. np. wyrok NSA z 22 lipca 2011 r., II OSK 1202/10, CBOSA). Organ nie wyjaśnił także powodów stwierdzenia, że wskazany przez niego ład krajobrazowy wokół dróg obliguje zarządcę drogi ekspresowej [...] do zajęcia negatywnego stanowiska w zakresie budowy totemu – urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] przylegającej do pasa drogowego [...]. Trafnie tym samym zarzucono w skardze naruszenie art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.. Zdaniem Sądu organ naruszył także art. 8 § 1 k.p.a. (zasadę zaufania). Generalny Dyrektor nie wyjaśnił dlaczego uznał, że budowa przedmiotowego totemu reklamowego wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo (ochronę) kierowców poruszających się z wysokimi prędkościami miarodajnymi po drogach tranzytowych, w tym międzynarodowych oraz na zachowanie ładu krajobrazowego wokół tych dróg. W uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2020 r. brak jest jakichkolwiek informacji jaki ład krajobrazowy wokół dróg został zidentyfikowany przez organ. Generalny Dyrektor nie wymienił żadnego z elementów wskazanego ładu krajobrazowego, który jest zagrożony realizacją przedmiotowej inwestycji. Organ nie wypowiedział się także, dlaczego uznał, że budowa przedmiotowego totemu reklamowego wpłynie negatywnie na ochronę kierowców.

Rozpoznając sprawę ponownie Generalny Dyrektor będzie miał na uwadze wskazane wyżej oceny prawne. Organ wnikliwie odniesie się w szczególności do treści wniosku Prezydenta Miasta S. znak [...] Nr [...], w którym wskazano, że: 1. Planowana reklama będzie posiadała obraz stały; 2. Planowana reklama nie będzie wysyłała światła i nie będzie wprowadzała w błąd uczestników ruchu drogowego; 3. Planowana reklama będzie podświetlana od zewnątrz (oddzielne postępowanie); 4. Obsługa komunikacyjna będzie odbywała się od ul. M. (dawna ul. J.).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.