Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 138/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 59 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzja z dnia 11 sierpnia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, a także art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku P. G. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzone zostało postępowanie przewidziane w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji podał w dalszym ciągu uzasadnienia, iż w trakcie tego postępowania wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy do: Ministra Środowiska, Marszałka Województwa M., Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., którzy jednak w terminie odpowiednio: 2 tygodni i 21 dni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie nie zajęli stanowiska, w związku z czym uzgodnienia należało uznać za dokonane, w oparciu o art. 53 ust. 5 i 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto organ I instancji odniósł się do podnoszonych przez strony postępowania zastrzeżeń oraz wskazał, że spełnione zostały przewidziane w art. 61 ust. 1 cyt. ustawy przesłanki ustalenia warunków zabudowy, zaś projekt decyzji został przygotowany przez osobę uprawnioną do sporządzenia projektu decyzji, zgodnie z art. 60 ust. 4 cyt. ustawy.

Od tej decyzji odwołanie złożył R. K. kwestionując sposób wyznaczenia linii nowej zabudowy dla planowanej inwestycji. Odwołujący się zwrócił także uwagę na sposób ustalenia pozostałych parametrów planowanej inwestycji - wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki i szerokości elewacji frontowej - podając, że parametry te ustalono w sposób wadliwy. W szczególności, wskaźnik zabudowy, z uwagi na powierzchnię i kształt działek bezpośrednio przyległych, nie powinien przekroczyć 18%, a nie jak w zaskarżonej decyzji - 26,4%. Także organ I instancji bezkrytycznie podchodzi do swojego średniego wyniku i nie odnosi tej sytuacji do stanu rzeczywistego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 listopada 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że teren planowanej inwestycji położony przy ul. [...] w K. nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem ustalenie sposobu jego zagospodarowania winno nastąpić w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydanie takiej decyzji - zgodnie z art. 61 ust. l cyt. ustawy - wymaga łącznego spełnienia kilku warunków, w tym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, przy czym wymagania te ustala się w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i podlega on uzgodnieniu, odpowiednio do stanu faktycznego sprawy, z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzgodnień tych właściwe organy dokonują co do zasady w formie postanowienia, na które inwestorowi służy zażalenie (art. 53 ust. 5 cyt. ustawy w zw. z art. 106 k.p.a.), z tym jednak, że w przypadku braku stanowiska organu uzgadniającego w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie to uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 i cyt. ustawy), a w odniesieniu do uzgodnienia projektu decyzji przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, termin do zajęcia stanowiska jest dłuższy i wynosi 21 dni. W przedmiotowej sprawie uzgodnienie zostało wydane przez: Ministra Środowiska, Marszałka Województwa [...], Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskiego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., którzy jednak - jak wskazał organ I instancji -w terminach: 2 tygodni i 21 dni nie wyrazili swego stanowiska co do planowanej inwestycji, przez co uzgodnienia należało uznać za dokonane, na zasadzie art. 53 ust. 5 i 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, zaskarżona decyzja, w załączniku nr 1, określa między innymi rodzaj inwestycji stwierdzając, iż ma ona polegać zgodnie z terminologią ustalona rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy na zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, drogach wewnętrznych oraz obiekty infrastruktury technicznej, która stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, jaka istnieje na działkach sąsiednich tj. działkach nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obr. [...], które położone są praktycznie w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. W odniesieniu do dalszych parametrów, w szczególności linii nowej zabudowy, to przepis § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia ustanawia zasadę, iż obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia); w przypadku niezgodności z przepisami odrębnymi, na podstawie tych przepisów (§ 4 ust. 2); a w przypadku uskokowego przebiegu linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich - jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3). Stosownie jednak do § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dopuszczalne jest także inne wyznaczenie linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej. W przedmiotowej sprawie linię zabudowy od strony ul. [...] - drogi gminnej występuje luźna zabudowa, przy czym nie obserwuje się linii obowiązującej, przy której usytuowane są kolejne budynki, a ich elewacje są usytuowane równolegle lub w lekkim skosie, w stosunku do krawędzi jezdni, w różnej od niej odległości, np. 3,5 m (działka nr [...]), 4,5 m (działki nr [...]), 4 m (działka nr [...]) i 8 m (działka nr [...]). Zatem większość tej zabudowy nie spełnia minimalnej odległości od drogi gminnej, czyli 6 m od krawędzi jezdni, o której jest mowa w ustawie o drogach publicznych. W przedmiotowej sprawie, linię zabudowy, określoną jako nieprzekraczalną, wyznaczono w odległości 4 m od granicy działki nr [...] i działką nr [...] (par. 4 ust. 4). Należy wskazać, że obowiązująca linia zabudowy oznacza dokładne miejsce lokalizacji wzdłuż tej linii, a nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza jedynie minimalne położenie względem wskazanej linii, której przekroczyć nie można, ale też sam obiekt może być sytuowany wzdłuż tej linii i w oddaleniu od tak wyznaczonej granicy. Z tego względu, istniejąca zabudowa jest usytuowana w sposób luźny, a co za tym idzie, nie występuje konieczność wyznaczenia linii zabudowy, zobowiązującej do usytuowania budynku bezpośrednio przy tej linii, lecz jedynie stanowiącej ograniczenie lokalizacji planowanej inwestycji względem drogi. Należy też nawiązać do poglądu zaprezentowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1344/11 w którym Sąd wskazał, że przyjmowane jest w urbanistyce i architekturze odrębne rozumienie tych pojęć - obowiązująca linia zabudowy wyznacza dokładne miejsce lokalizacji inwestycji wzdłuż tejże linii, zaś nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza jedynie minimalne położenie obiektu względem wskazanej linii, której przekroczyć nie można, ale sam obiekt może być sytuowany w oddaniu od tak wyznaczonej granicy. Sąd wyjaśnił, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca posługuje się jedynie terminem "linie zabudowy", podczas gdy w rozporządzeniu użyto określenie, którego nie ma w ustawie tj. "obowiązującej linii zabudowy". Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu (§ 2 pkt 3). Rozporządzenie posługuje się zatem pojęciem linia zabudowy, nie zaś obowiązująca linia zabudowy a nadto odsyła w § 2 ust. 3 tego stosowania linii regulacyjnych zgodnie z Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002r. W związku z tym Sąd przyjął, ze ustawodawca nakazał wyznaczyć w warunkach zabudowy linię zabudowy, a określenie jej jako "obowiązującej" oznacza, że ma to być linia oficjalnie wyznaczona, wskazana przez organ administracyjny. Organ stwierdził, że planowana przez P. G. inwestycja, nie ma charakteru zabudowy zwartej, pierzejowej, wobec czego możliwe było wyznaczenie linii zabudowy jako nieprzekraczalnej. Tym samym zarzut podnoszony w tej materii w odwołaniu jest - zdaniem Kolegium -nieuzasadniony. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wyznacza się w oparciu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym (§ 5 ust. l cyt. rozporządzenia), z tym, że dopuszczalne jest wyznaczenie innego wskaźnika, o ile wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 5 ust. 2). Analiza sporządzona w niniejszej sprawie stwierdza w tym zakresie, iż w obszarze analizowanym powyższy wskaźnik wynosi, co odzwierciedla tabela, średnio 26,4%, przy czym na działce nr [...], będącej terenem inwestycji, wnioskowany wskaźnik wynosi 37,5% i znacząco przekracza średni wskaźnik w obszarze analizowanym. Dlatego też, dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno - architektonicznej, czyli w wysokości 26% z tolerancją 1%. W zaskarżonej decyzji wskaźnik ten ustalony został właśnie rozmiarze, z powołaniem się na regulację zawartą w § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Kolejną kwestią wymagającą omówienia jest szerokość elewacji frontowej, którą ustala się również w oparciu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym, z 20% tolerancją (§ 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury), względnie na podstawie zapisów analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 6 ust. 2). Znajdująca się w aktach sprawy analiza, także w ujęciu tabelarycznym, podaje wartość średnią szerokości elewacji frontowej w obszarze analizowanym, która wynosi 10,6m, a zatem biorąc pod uwagę 20% tolerancję, ustalenie tego parametru w zaskarżonej decyzji w przedziale 8,5m-12,7m, odpowiada wprost regulacji z § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury). Odnosząc się natomiast do kwestii wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki, to ten parametr ustala się, co do zasady, jako przedłużenie tej krawędzi odpowiednio do linii zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), względnie w oparciu o wartość średnią z obszaru analizowanego, w przypadku uskokowego przebiegu tej linii na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 3), lub też na podstawie zapisów analizy urbanistyczno - architektonicznej (§ 7 ust. 4). W zaskarżonej decyzji powołano się na ten ostatni sposób wyznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wskazując, że dla planowanej inwestycji wysokość górnej elewacji frontowej wynosi od 7,5m z tolerancją 0,5 m. Analiza natomiast podaje, że ten parametr mieści się w wysokości zabudowy na działkach sąsiednich, co także odzwierciedla tabela. Przykładowo, budynki zlokalizowane na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji posiadają wysokość: na działce nr [...] do okapu 9,5 m, a na działce nr [...] do okapu 7,5 m. Średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 8,3 m do okapu i 11,4 m do kalenicy. W rezultacie powyższe parametry zostały, w ocenie Kolegium Odwoławczego, określone prawidłowo, z zachowaniem reguł przewidzianych przez §§ 4-7 oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczyć także trzeba, że w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji zostały także określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym także wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. W tym względzie wskazano między innymi, iż realizacja inwestycji nie może powodować ograniczenia w dopływie światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również ograniczenia dostępu do drogi publicznej, czy też możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności. Szczegółowe rozwiązania techniczne w tym zakresie, nastąpią jednak dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł R. K. zarzucając naruszenie:

1/ art. 6 K.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, w szczególności brak stanowiska SKO w odniesieniu do odwołania i zarzutów tam podniesionych;

2/ art. 7 K.p.a. poprzez niewyczerpujące przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy tj. brak stanowiska SKO w przedmiocie wyników analizy urbanistyczno- architektonicznej która była podstawą wydania decyzji, a niniejsza analiza zawiera istotne błędy które mają wpływ na decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, a w szczególności w określeniu wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej i określenia linii zabudowy;

3/ art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasad bezstronności i równego traktowania;

4/ art. 9 K.p.a. poprzez niewyczerpujące i niekompletne uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji;

5/ art. 107 K.p.a. poprzez ogólnikowość uzasadnienia nie odniesienie się do zarzutów j. w., a także nieścisłości w jego treści, jak również pominięcia okoliczności istotnych dla

prawidłowej oceny sprawy, na potwierdzenie których to okoliczności w aktach

przedmiotowej sprawy /analiza urbanistyczno-architektoniczne/ znajdują się stosowne

dowody świadczące o istotnych błędach;

6/ art. 11 K.p.a. poprzez brak kompletnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji widząc ewidentne błędy j.w.;

7/ art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez wybiórcze traktowanie stanu faktycznego zawartego w materiale dowodowym w sprawie.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest ocena legalności decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W ocenie sądu decyzja jest prawidłowa

Tytułem wstępu wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej ustawa) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 61 ust. 1 mówi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów, każda zmiana zagospodarowania terenu lub zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy jego części, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ustalająca te warunku jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego – po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne lub projektowany sposób użytkowania obiektu spełnia warunki określone w art. 61 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do funkcji, jaka na danym obszarze występie tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej przemysłowej itp., oraz parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Organ ustala też czy działka obejmująca zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publiczne, oraz czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodność decyzji ustalającej warunki zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów techniczna budowlanych, gdyż organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2016 r., II OSK 2151/12; z 7 lutego 2014 r. II OSK 2151/12 z 7 sierpnia 1998 r., IV SA 1584/96, ONSA 2000, Nr 1, poz. 15; z 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, z 15 marca 2010 r., II OSK 1512/08; z 18 stycznia 2012 r. II OSK 2065/10, z 8 listopada 2013 r., II OSK 1302/12). Jak zasadnie podkreśla Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 16 stycznia 2020 r. II SA/Kr 1177/19 przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. stanowią wszelkie normy prawa powszechnie obowiązującego, które dotyczą planowanego zamierzenia ze względu na jego cechy lub lokalizację. Pojęcie to obejmuje w szczególności przepisy dotyczące zabytków, przyrody, środowiska, wód, dróg etc. Parametry nowej zabudowy organ wyznacza w oparciu o zasady regulowane przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. Nr 164, poz. 15889 (dalej; rozporządzenie),

Dokonując oceny decyzji organu I instancji a utrzymanego w mocy orzeczeniem organu odwoławczego, sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością eliminacji skarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak wynika z decyzji funkcja terenu planowanej zabudowy będzie funkcją zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, Funkcja ta stanowi kontynuację funkcji, jaka dominuje tak w obszarze analizy jak i występuje na innych działkach dostępnych do tej samej drogi publicznej ul. [...] (działki nr [...]). Spełniony został zatem warunek, o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 w zakresie kontynuacji przez planowaną inwestycje funkcji jaka w obszarze objętym analizą występuje a nawet jest funkcją dominującą. Z decyzji też wywieść można, że działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej, projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze.

Odnośnie zaś parametrów zamierzenia inwestycyjnego, to jak wynika z decyzji oraz stanowiącej jej załącznik analizy urbanistyczno-architektonicznej, linia zabudowy wyznaczona jest w odległości 4 m. od granicy działki nr [...] tj. w odległość 5.5 m. od krawędzi jezdni drogi gminnej, co uzasadnione jest brakiem wykształcenia się w obszarze analizy jednolitej i zgodnej z przepisami ustawy o drogach publicznych linii zabudowy. Tym samym, w ocenie sądu organ właściwie uzasadnił fakt odstąpienia od ogólnej zasady ustalania linii zabudowy, jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki określony został, jako wartość średnia tego parametru, który występuje w obszarze analizy tj. 16 % z tolerancją 1%. Szerokość elewacji frontowej wyznaczono, także, jako wartość średnią z obszaru analizy - 10,6 m. z tolerancją do 1% tj. zgodnie z § 6 ust 1 rozporządzenia, który to przepis, jako zasadę ustanawia wyznaczenie tego parametru, jako wartości średniej z obszaru analizy z tolerancją do 20%. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono na także, jako wartość zbliżoną do średniej z obszaru analizy tj. 7,5 m. Geometrię dachu (płaską) ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym gdzie występują zarówno dachy o geometrii spadzistej jak i płaskiej.

Zarzuty skargi w ocenie sądu są bezzasadne. Działki nr [...] oraz [...] nie są działkami uwzględnionymi w analizie architektoniczno-urbanistycznej, jako działki przyjęte do obliczenia wartości średniej szerokości elewacji frontowej w obszarze analizy. W analizie tej znajduje się nie tylko część opisowa, ale też tabele, na podstawie których, wyliczono średnie parametry zabudowy występujące w jej obszarze. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki, jaki występuje na działce nr [...] (8,16%) jest uwzględniony w obliczeniu wartości średniej tego parametru z obszaru analizy. Z decyzji nie wynika, aby działki sąsiadujące z zamierzeniem inwestycyjnym były budowlami bliźniaczymi. Z kolei linia zabudowy na działkach sąsiednich, jak wynika z załącznika graficznego decyzji, nie jest jednolicie wykształcona a organ nie mógł jej wyznaczyć (z uwagi na różne odległości zabudowy występującej na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką objętą zamierzeniem) jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.