Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 970/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a.
journal: Dz.U. 2016 poz 176
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - tekst jedn.
article: art. 4 ust. 1.
journal: Dz.U. 2015 poz 1297
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant st. sekretarz sądowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A S.A. w S. na interpretację Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Prezydenta Miasta S. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. A S.A. w S. (dalej jako "spółka") wniosła skargę na interpretację Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...], uznającą za nieprawidłowe stanowisko spółki, że zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 176 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") podlegać będą posiadane przez spółkę budynki, budowle oraz grunty – rozumiane jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy infrastruktury kolejowej – wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym.

2. Do wydania zaskarżonej interpretacji doszło w następującym stanie faktycznym:

2.1. Wnioskiem z dnia 13 lutego 2017 r., spółka wystąpiła o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego i przedstawiając stan faktyczny wskazała, że w jej posiadaniu znajdują się grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej, w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym, które udostępnia przewoźnikom kolejowym. Dotychczas spółka korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 lit. a u.p.o.l., w zakresie obejmującym budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej oraz zajęte pod nie grunty, obejmujące bądź to całe działki ewidencyjne bądź ich części, jeżeli pod infrastrukturę kolejową zajęte były tylko fragmenty tych działek. W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1923, dalej jako "ustawa nowelizująca") powzięła wątpliwości dotyczące zakresu zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów kolejowych znajdujących się w jej posiadaniu.

2.2. W tak przedstawionym stanie faktycznym zadano następujące pytanie: "Czy w związku z wejściem w życie ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2017 r. zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 lit. a u.p.o.l. podlegać będą znajdujące się w posiadaniu spółki budynki, budowle oraz grunty – rozumiane jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy infrastruktury kolejowej – wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym?"

2.3. W ocenie spółki od 1 stycznia 2017 r. zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 lit. a u.p.o.l. podlegać będą posiadane przez nią budynki, budowle oraz grunty – rozumiane jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym. Spółka wskazała, że powyższy przepis u.p.o.l. na mocy ustawy nowelizującej uzyskał nowe brzmienie, co powoduje, że wobec nowej jego treści zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegać będą budynki, budowle i grunty, które łącznie spełniają dwie przesłanki: wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz są udostępniane przewoźnikom kolejowym. Rozstrzygające dla klasyfikacji danego budynku, budowli lub gruntu jako infrastruktury kolejowej będą przepisy ustawy o transporcie kolejowym. Spółka wskazała, że w myśl art. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2117, dalej jako "u.t.k.") elementy infrastruktury kolejowej określone zostały w załączniku nr 1 do tej ustawy. Cytując treść załącznika nr 1 do u.t.k. wskazała, że elementy wymienione w pkt 1-11 tego załącznika oraz grunty rozumiane jako działki ewidencyjne, na których znajdują się przedmiotowe obiekty stanowią zatem infrastrukturę kolejową. Spółka dokonała przy tym analizy zmian w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania w zakresie ich zwolnienia z podatku od nieruchomości uwzględniając stan prawny sprzed nowelizacji i po 1 stycznia 2017 r.

3. W uzasadnieniu wydanej interpretacji organ wskazał na treść art. 2 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. i stwierdził, że w związku z ich brzmieniem koniecznym jest wyjaśnienie pojęcia "infrastruktura kolejowa". Organ interpretacyjny uznał, że wobec nawiązania w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. do przepisów u.t.k. zastosowanie znajdzie definicja wynikająca z art. 4 pkt 1 u.t.k,. odsyłająca do elementów wskazanych w załączniku nr 1 do ustawy. Cytując treść załącznika nr 1 do u.t.k. organ interpretacyjny wskazał, że katalog infrastruktury kolejowej ma charakter zamknięty co oznacza, że przedmiot zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą stanowić jedynie te elementy aktywów, które zostały wprost wymienione w tym załączniku. Organ interpretacyjny uznał przy tym, że za element infrastruktury kolejowej uznaje się jedynie te składniki majątku, które tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej bądź też są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy lub ich utrzymania. Brak spełnienia jednego z powyższych warunków, w ocenie organu interpretacyjnego, skutkuje niemożnością uznania danego elementu obiektu kolejowego za część infrastruktury kolejowej. Organ interpretacyjny stwierdził, że z przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego wynika, że nie jest kwestią sporną czy dany składnik majątkowy stanowi element infrastruktury kolejowej, ale kwestia ewentualnego zwolnienia z opodatkowania elementów infrastruktury kolejowej bez ustalenia czy dany składnik faktycznie spełnia kryteria pozwalające uznać go za składnik tej infrastruktury. Organ interpretacyjny uznał, że co do zasady przedmiot zwolnienia stanowić będą te składniki majątku, które zostały wymienione wprost w załączniku. Jednakże, jego zdaniem, z punktu widzenia postrzegania prawidłowości stosowania zwolnienia z u.p.o.l. znaczenie będzie mieć bardziej szczegółowe podejście do przedmiotu uprzywilejowanego traktowania poszczególnych składników majątkowych, a zatem nieodzowność występowania faktycznego lub funkcjonalnego ich związku z transportem kolejowym, pojmowanego jako wykorzystywanie pewnej grupy aktywów wyłącznie do zarządzania linią kolejową, bocznicą kolejową lub inną drogą kolejową, obsługi przewozu osób lub rzeczy lub ich utrzymania. Tym samym nie można zaakceptować tezy, zgodnie z którą zwolnieniu z podatku od nieruchomości będzie podlegać składnik majątkowy spełniający inne funkcje, albo służący innym celom, nie powiązanym z pierwotnym przeznaczeniem infrastruktury kolejowej, tj. wykonywaniem przewozów kolejowych. W ocenie organu interpretacyjnego nie spełnią przesłanki zwolnienia również te części budynków oraz gruntów, które nie zostały przeznaczone wyłącznie na cele wynikające z ustawy o transporcie kolejowym. Organ interpretacyjny stwierdził zatem, że obiekt budowlany wchodzący w skład infrastruktury kolejowej, cechujący się wielofunkcyjnością nie będzie korzystał ze zwolnienia z podatku w całości. Wykorzystanie jego poza pierwotnym przeznaczeniem tj. na inne funkcje bądź pod wynajem na komercyjną działalność gospodarczą spowoduje, że w tej części nie będzie on korzystał z preferencji podatkowej. Takie bowiem wykorzystanie nie ma związku z zarządzaniem liniami kolejowymi, bocznicami czy też drogą kolejową, jak również nie służy przewozowi osób lub mienia. Z preferencji będzie mógł skorzystać tylko ten obszar, na którym zlokalizowane są elementy infrastruktury kolejowej. Jeżeli zaś na działce występuje wielofunkcyjność bądź też część tej działki nie będzie zagospodarowana, brak jest podstaw do zwolnienia całej jej powierzchni. W odniesieniu zaś do budowli, zwolnieniu będzie podlegać jedynie ta część aktywów, które wymienione są w załączniku nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym. Tym samym, zdaniem organu interpretacyjnego, stanowisko spółki było nieprawidłowe.

4. Przed wniesieniem skargi spółka wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa, które zostało bez odpowiedzi.

5. W skardze na powyższą interpretację Spółka zarzuciła błędną wykładnię lub niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p..o.l. w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.k. poprzez bezpodstawne rozszerzenie katalogu przesłanek ustawowych uprawniających do skorzystania ze zwolnienia, o wymóg zajęcia gruntów, budynków i budowli wyłącznie na potrzeby związane z zarządzaniem i utrzymaniem linii kolejowej, bocznicy kolejowej, lub drogi kolejowej, lub obsługą przewozu osób lub rzeczy i w konsekwencji uznanie, że budynek oraz grunt, który nie służy celom transportu kolejowego nie będzie podlegać zwolnieniu z opodatkowania do tych swoich części, które faktycznie temu nie służą. Tym samym wniosła o uchylenie interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu spółka podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku. Jednocześnie podniosła, że literalna wykładnia załącznika nr 1 do u.t.k. prowadzi do wniosku, że aby dany składnik majątku mógł zostać uznany za element infrastruktury kolejowej, musi być wymieniony w pkt 1-12 tego załącznika oraz spełniać jedno z kryteriów, tj. być częścią linii kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.t.k., lub być częścią bocznicy kolejowej zdefiniowanej w art. 4 pkt 10 u.t.k. lub być częścią innej niż linia kolejowa i bocznica kolejowa drogi kolejowej określonej w art. 4 pkt 1a u.t.k. lub być przeznaczony do zarządzania ww. elementów lub być przeznaczony do obsługi przewozu osób lub rzeczy lub być przeznaczony do utrzymania ww. elementów.

Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu interpretacyjnego co do konieczności spełnienia dodatkowej przesłanki wywiedzionej przez organ tj. występowania faktycznego lub funkcjonalnego związku poszczególnych przedmiotów opodatkowania z transportem kolejowym, rozumianego jako wykorzystanie grupy aktywów wyłącznie do zarządzania linią kolejową, bocznicą kolejową lub inną drogą kolejową, obsługi przewozu osób lub rzeczy lub ich utrzymania. Zdaniem spółki, gdyby ustawodawca chciał aby zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. obejmowała tylko grunty i budynki, które są zajęte na cele, o których mowa w załączniku użyłby sformułowania analogicznego jak np. w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Brak takiego doprecyzowania powoduje, że z treści art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. wynika jedynie, że wystarczające do zwolnienia z podatku od nieruchomości jest aby dany grunt, budynek lub budowla wchodziły w skład infrastruktury kolejowej oraz był udostępniany przewoźnikom kolejowym. Spółka zakwestionowała również możliwość wykreowania dodatkowej przesłanki w postaci "wielofunkcyjności" obiektu budowlanego wskazując, że pojęcie to nie występuje w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Powyższe, zdaniem spółki, powoduje, że organ interpretacyjny dokonał bezpodstawnego zawężenia zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości wynikającego z powyższego przepisu. Ostatecznie spółka podniosła, że jej stanowisko znalazło potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych wydanych w analogicznych sprawach wskazując na organy, które je wydały oraz daty i numery tych interpretacji. Na marginesie spółka zauważyła niekonsekwencję organu interpretacyjnego co do różnego traktowania budowli, odniesieniu do których nie wprowadzono dodatkowych przesłanek.

6. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie raz jeszcze szczegółowo przedstawiając swoje stanowisko w tej sprawie. Jednocześnie na poparcie swojego stanowiska przywołał komentarz opublikowany na łamach serwisu jednej z gazet ogólnopolskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

7 W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej jako "O.p.") interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Przytoczony przepis wskazuje więc na dwa obowiązkowe elementy indywidualnej interpretacji negatywnie oceniającej stanowisko wnioskodawcy, tj. wskazanie przez organ prawidłowego stanowiska w zakresie interpretowanego przepisu oraz przedstawienie uzasadnienia prawnego takiego stanowiska w sprawie. Co ważne, interpretacja indywidualna nie stanowi abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego, który jest przedstawiony przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji. Ocena ta obejmuje nie tylko konkluzję organu co do prawnego zakwalifikowania określonego zdarzenia prawnopodatkowego, ale także motywy prawne, na których opiera on taką konkluzję. Przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym). Uzasadnienie prawne organu powinno przy tym zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie własnego stanowiska w sprawie, ale również wskazywać, przy użyciu argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1067/15). Jednocześnie zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza treść zadanego przez wnioskodawcę pytania oraz zajętego przez tegoż wnioskodawcę stanowiska organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku, (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10).

8. Analiza regulacji prawnych, tj. treści art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą i obowiązującego od dnia 1 stycznia 2017 r., do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji przekonuje, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowe.

8.1. Wskazać przyjdzie, że bez wątpienia sposób uregulowania zwolnienia przedmiotowego z podatku od nieruchomości wynikającego z powyższej regulacji może nastręczać pewne trudności z uwagi na liczne odesłania, jednakże nie może odchodzić od wykładni językowej tych przepisów. Zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym. Jednocześnie w myśl art. 4 pkt 1 u.t.k. infrastruktura kolejowa oznacza elementy określone w załączniku nr 1 do tej ustawy. Z kolei z treści powyższego załącznika, stanowiącym wykaz elementów infrastruktury kolejowej, wynika, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą następujące elementy, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania:

1) tory kolejowe, w tym rozjazdy i skrzyżowania torów, wchodzące w ich skład szyny, szyny żłobkowe, kierownice, odbojnice, prowadnice, zwrotnice, krzyżownice i inne elementy rozjazdów, podkłady kolejowe i przytwierdzenia, drobne elementy nawierzchni kolejowej, podsypka w tym tłuczeń i piasek;

2) obrotnice i przesuwnice;

3) podtorze, w szczególności nasypy i przekopy, systemy kanałów i rowów odwadniających, rowy murowane, ściany osłonowe, roślinność posadzona w celu ochrony skarp;

4) obiekty inżynieryjne: mosty, wiadukty, przepusty i inne konstrukcje mostowe, tunele, przejścia nad i pod torami, mury oporowe i umocnienia skarp;

5) nastawnie, urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w tym urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, w stacjach i stacjach rozrządowych, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności; budynki, w których takie urządzenia lub instalacje się znajdują; przytorowe urządzenia kontroli bezpiecznej jazdy pociągów i wykrywania stanów awaryjnych w przejeżdżającym taborze; hamulce torowe; urządzenia do ogrzewania rozjazdów;

6) perony wraz z infrastrukturą umożliwiającą dotarcie do nich pasażerom, pieszo lub pojazdem, z drogi publicznej lub dworca kolejowego;

7) rampy towarowe, w tym w terminalach towarowych, wraz z drogami dowozu i odwozu towarów do dróg publicznych;

8) drogi technologiczne i przejścia wzdłuż torów, mury ogradzające, żywopłoty, ogrodzenia, pasy przeciwpożarowe, zasłony odśnieżne;

9) przejazdy kolejowo-drogowe i przejścia w poziomie szyn, w tym urządzenia i systemy służące zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego i pieszego;

10) systemy oświetleniowe do celów ruchu kolejowego i bezpieczeństwa;

11) urządzenia przetwarzania i rozdziału energii elektrycznej na potrzeby zasilania trakcyjnego: podstacje, kable zasilające pomiędzy podstacjami i przewodami jezdnymi, sieć trakcyjna wraz z konstrukcjami wsporczymi, trzecia szyna z konstrukcjami wsporczymi;

12) grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11.

Powyższy katalog jest katalogiem zamkniętym, co powoduje, że literalna wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że zwolnieniu przedmiotowemu będą podlegać wszystkie powyżej wskazane elementy infrastruktury kolejowej (pkt 1-12 załącznika nr 1 do u.t.k.) tworzące część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania, które będą udostępnione przewoźnikowi kolejowemu. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że z treści pkt 12 załącznika wynika wyraźnie, że elementem infrastruktury są grunty oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11 tego załącznika, nie zaś ich części zajęte przez te elementy. Rację zatem ma skarżąca wskazując, że literalna wykładnia załącznika nr 1 do u.t.k. prowadzi do wniosku, że aby dany składnik majątku mógł zostać uznany za element infrastruktury kolejowej, musi być wymieniony w pkt 1-12 tego załącznika oraz spełniać jedno z następujących kryteriów: być częścią linii kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.t.k., lub być częścią bocznicy kolejowej zdefiniowanej w art. 4 pkt 10 u.t.k. lub być częścią innej niż linia kolejowa i bocznica kolejowa drogi kolejowej określonej w art. 4 pkt 1a u.t.k. lub być przeznaczony do zarządzania ww. elementów lub być przeznaczony do obsługi przewozu osób lub rzeczy lub być przeznaczony do utrzymania ww. elementów.

Należy zatem podkreślić, że dla właściwego odczytania normy art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie tylko wystarczające, ale i nieprzekraczalne ramy zakreśla u.t.k., a w szczególności wynikające z niej unormowanie art. 4 pkt 1 odsyłające do załącznika nr 1 i tym samym ograniczenie przedmiotowe do wskazanych tam elementów infrastruktury kolejowej. Treść normatywna art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. daje się bowiem ustalić w drodze posłużenia się wykładnią systemową poprzez wskazanie na relację zachodzącą między tym przepisem u.p.o.l., a uregulowaniem przyjętym w u.t.k. Należy w tym miejscu zwrócić bowiem uwagę, że podstawą i punktem wyjścia wszelkich zabiegów interpretacyjnych będzie w każdym wypadku warstwa językowa aktów normatywnych. Polskie prawo podatkowe nie zawiera przepisów dotyczących zasad jego interpretacji, co oznacza brak wyodrębnionego katalogu metod wykładni tego prawa. Niezbędne jest jednak dostrzeganie, że w praktyce istnieje specyfika wykładni prawa podatkowego, która wyraża się nie w doborze metod i środków interpretacyjnych, ale w określonym nastawieniu i oczekiwaniach wobec rezultatów interpretacji. Specyfika ta ma swe źródło w tym, że instytucja podatku ogranicza w istocie prawo własności, czyli wartość konstytucyjnie chronioną a także w tym, że istnieje powszechnie aprobowana potrzeba ochrony praw jednostki w relacjach z władzą publiczną. Ponadto ingerencyjny charakter prawa podatkowego nakazuje zachowanie szczególnej ostrożności przy ustalaniu podmiotowo-przedmiotowych granic opodatkowania oraz stosowania przepisów determinujących wielkość obciążenia podatkowego (por. Bogumił Brzeziński "Szkice z wykładni prawa podatkowego" Wyd. "oddk" Gdańsk 2002 r. str.14 i 15).

8.2. Za nieznajdujące zatem oparcia w przedstawionym przez spółkę we wniosku o wydanie interpretacji prawa stanie faktycznym oraz w omawianych przepisach zarówno O.p., jak i o.p.o.l. i u.t.k. należy uznać rozważania organu interpretacyjnego dotyczące obiektów budowlanych "wielofunkcyjnych", jak również konieczności badania sposobu wykorzystania infrastruktury kolejowej.

W załączniku nr 1 do u.t.k. jedynymi budynkami wymienionymi wprost są budynki, w których znajdują się urządzenia i instalacje wymienione w pkt 5, co koreluje z treścią uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej, w którym wyraźnie wskazano, że nowelizacja miała na celu dostosowanie do pojęć stosowanych w ustawie o transporcie kolejowym, przy czym zaproponowano dostosowanie powyższego zwolnienia analogicznie do przepisów dotyczących transportu lotniczego, poprzez wskazanie, że zwolnienie stosuje się również w odniesieniu do budynków (nastawni kolejowych). Z druku Oceny Skutków Regulacji wynika, że w odniesieniu do zarządcy infrastruktury kolejowej przewidziano "rozszerzenie zakresu zwolnienia z podatku od nieruchomości o nastawnie" (pkt 4 OSR), a także, że "zapewnienie zwolnienia od podatku od nieruchomości w zakresie nastawni zarządcom infrastruktury kolejowej o zasięgu regionalnym umożliwi stosowanie na ich sieciach odpowiednio niższych stawek opłat za udostępnianie infrastruktury kolejowej". Z powyższego wynika zatem, że intencją ustawodawcy w zakresie w jakim dodał budynki, była możliwość zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości nastawni kolejowych, nie zaś każdego budynku, tak jak to wywiódł organ interpretacyjny.

Po drugie kwestia wykorzystywania "w inny sposób", której organ interpretacyjny poświęcił znaczną część uzasadnienia interpretacji, nie tylko nie wynika z treści powyższych przepisów, ale również nie wynika z przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego.

Należy przy tym podkreślić, że sposób wykorzystywania budynków, budowli i gruntów jest częścią składową ustawowej definicji infrastruktury kolejowej, zatem zbędne jest dodatkowe badanie sposobu wykorzystywania tych obiektów, które tę infrastrukturę stanowią.

9. Rozpoznając sprawę ponownie organ interpretacyjny uwzględni poczynione wyżej wywody i dokona wszechstronnej oceny stanowiska strony w świetle przepisów mających zastosowanie w sprawie.

10. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania (obejmujących wpis sądowy, opłatę skarbową od pełnomocnictwa i koszty zastępstwa procesowego) orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. Nr 31 poz. 153 ).