Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1509/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 184, art. 204 pkt 1, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 100
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 345/13 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję D. I. C. w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. K. na rzecz D. I. Celnej w P. 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 345/13 Wojewódzki

Sąd Administracyjny w R. oddalił skargę R. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia

wewnątrzwspólnotowego samochodu marki N. [...].

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

R. K. - zwany dalej skarżącym - w dniu [...] lipca 2008 r. zakupił w

B. samochód marki N. [...], rok prod. 2008, poj. silnika 2 488

cm3. Zakupiony pojazd został sprowadzony do Polski, gdzie w dniu [...] listopada

2008 r. wykonane zostało jego badanie techniczne, na podstawie którego ustalono,

że jest to samochód ciężarowy, podrodzaj ciężarowo-osobowy, pięciomiejscowy. W

dniu [...] stycznia 2009 r. skarżący sprzedał wyżej opisany samochód P.

A. Mając na uwadze informacje dotyczące cech nabytego przez skarżącego

pojazdu, przekazane przez Urząd Skarbowy w M., Naczelnik Urzędu Celnego w

R., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, w trakcie którego organy obu instancji, ustaliły, że nabyty przez skarżącego pojazd jest samochodem, którego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób, a nie towarów, jak to zostało przez niego zadeklarowane.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R.,

określił skarżącemu zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym, z tytułu

wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, a Dyrektor Izby Celnej w P.

zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na

potwierdzenie swojego stanowiska, odnośnie klasyfikacji nabytego przez skarżącego

samochodu, organy powołały się na zapisy dotyczące poz. 8703, zamieszczone w

Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE

Nr C 50 z dnia 28 lutego 2006 r., ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. stwierdził, że istota powstałego

w sprawie sporu, pomiędzy skarżącym a organami podatkowymi dotyczy tego czy

nabyty i sprowadzony przez niego na terytorium kraju samochód marki N. [...] jest, jak twierdzą organy, samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do kodu CN 8703), czy też samochodem ciężarowym (pozycja CN 8704), jak twierdzi skarżący.

Odnosząc się do przytoczonych przez stronę argumentów, Sąd zauważył, że

w sprawie znajdzie zastosowanie, ustawa o podatku akcyzowym z 2004 r., a nie

ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, gdyż zgodnie z art. 154 ust. 1

ostatnio wymienionej ustawy jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie

wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy z dnia 23 stycznia

2004 r., powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 marca 2009 r.) i

należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Podkreślił dalej, że ustawa o podatku akcyzowym posługuje się własną -

autonomiczną w stosunku chociażby do przepisów o ruchu drogowym - definicją

samochodu osobowego, zamieszczoną w poz. 59 załącznika nr 1 do ustawy o

podatku akcyzowym, zgodnie z którą, samochody osobowe są to pojazdy

samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu

osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-

towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. W świetle tych sformułowań,

skoro ustawodawca stworzył legalną definicję "samochodu osobowego" dla celów

opodatkowania podatkiem akcyzowym, to jedynie ona ma znaczenie dla

rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zwłaszcza, że zwolnienie z opodatkowania

podatkiem akcyzowym samochodów towarowych, z tytułu nabycia

wewnątrzwspólnotowego, wprowadzone zostało na zasadzie wyjątku. Zgodnie z art.

3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, do celów poboru akcyzy i obowiązku

oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu

wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie

odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN).

Zgodnie z Nomenklaturą Scaloną, jej pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy

samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do

przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo

- towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Szczegółowe zasady

klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych.

Nomenklatura Scalona stanowi bowiem jedną z dwóch części Wspólnej Taryfy Celnej

i oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów

(HS). Z kolei Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów (HS)

powstał na mocy postanowień Międzynarodowej konwencji w sprawie

zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w

Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (Dz. U. z 1997 r, nr 11, poz. 62).

Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest

na zasadniczym ich przeznaczeniu, którym ma być przewóz osób. Świadczyć o nim

mają cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i jego ogólny wygląd. Pomocnicze

znaczenie mają tutaj także wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do

Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. (M.P. nr 86, poz. 880), które

posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy

pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego

zakwalifikowania do kodu CN. W wyjaśnieniach do Taryfy Celnej wskazano, że w

pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy

przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze

może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów.

Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej

pozycji mają cechy pojazdu, które mają wskazywać na to, że są to pojazdy

przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów. Ponadto, zgodnie

ze zmianą do Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej z dnia 31 marca 2007r.

opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 74/01, pozycja CN 8703

obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą

przewozić zarówno osoby, jak i towary (typu pickup). Ten typ pojazdu posiada

zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie,

mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia

do transportu towarów. Jednakże takie pojazdy mają być zakwalifikowane do pozycji

8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu

towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają

więcej niż dwie osie.

Sąd podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano

jednolity pogląd, który w pełni podzielił, że w pierwszej kolejności powinno zostać

ustalone przeznaczenie danego pojazdu. Do kodu CN 8703 - można zakwalifikować

jedynie taki pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Dopiero

spełnienie tego warunku uprawnia do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji w

oparciu o Noty wyjaśniające. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony

zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do

kolejnego kodu 8704 - tj. pojazdy samochodowe do transportu towarowego. (I GSK

370/12 i powołane w nim orzecznictwo, www.cbois.nsa.gov.pl). Na taką kolejność

dokonywania klasyfikacji pojazdu wskazał również Europejski Trybunał

Sprawiedliwości w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. C-486/06 (publ.

Dz.UrzUEC.2008.22.12), w którym stwierdził, że decydującego kryterium dla

klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych

cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do

sekcji lub działów" (pkt 23) " przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne

kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić

według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24). Trybunał stwierdził

też, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, że główne przeznaczenie pojazdu

jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny

wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze

przeznaczenie.

Mając zatem na względzie powyższe rozważania Sąd l instancji stwierdził, że

w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy prawidłowo dokonały klasyfikacji

pojazdu, na podstawie cech zewnętrznych, konstrukcji i wyposażenia, które pozwoliły

przypisać mu cechy właściwe dla pojazdów przeznaczonych do przewozu osób. Z

prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że

przedmiotowy samochód, w momencie powstania obowiązku podatkowego, był

samochodem posiadającym dwa stałe siedzenia, do których przymocowane były

pasy bezpieczeństwa, miał też możliwość zamontowania tylnej kanapy i cztery drzwi

otwierane wahadłowo. Oprócz tego w pojeździe tym brak było stałego panela lub

przegrody pomiędzy przestrzenią kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a

przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób, jak i

towarów. Cechy te, typowe dla pojazdów osobowo-towarowych danego typu,

decydują, w okolicznościach niniejszej sprawy, o przeznaczeniu i w dalszej kolejności

o sposobie korzystania z samochodu, nabytego i sprowadzonego do Polski przez

skarżącego. Nie można tego jednak powiedzieć o elementach zamontowanych w

pojeździe, w indywidualnym zakresie, w celu dostosowania go do potrzeb

konkretnego użytkownika, jak w niniejszym przypadku o przegrodzie, oddzielającej

część pojazdu przeznaczoną do przewozu towarów od części osobowej, która nie

była elementem projektowym pojazdu. W ocenie tego Sądu organy prawidłowo

uznały, że w związku z tym, że nie sposób przypisać jej cech trwałości i

niezmienności, a tym samym nie może ona wpływać na ocenę przeznaczenia

pojazdu.

Sąd wskazał, że brak jest także podstaw do zakwestionowania stanowiska

organów co do tego, że fakt zarejestrowania pojazdu w B., jako samochodu

towarowego oraz wykorzystywanie go w ten właśnie sposób, pozostaje bez wpływu

na kwestie związane z opodatkowaniem w Polsce jego wewnątrzwspólnotowego

nabycia podatkiem akcyzowym. Wynika to przede wszystkim z tego, że na gruncie

przepisów o podatku akcyzowym obowiązuje, jak to wcześniej zostało już

zasygnalizowane, autonomiczna definicja samochodu osobowego - towaru

stanowiącego przedmiot opodatkowania, która w żaden sposób nie nawiązuje do

definicji takiego rodzaju pojazdów w odrębnych regulacjach. Podobnie bez wpływu

na kwalifikację spornego pojazdu pozostaje opinia biegłego rzeczoznawcy, gdyż

również ona nie jest przesądzająca, na gruncie przepisów dotyczących

opodatkowania podatkiem akcyzowym, jako że kwalifikacja pojazdu należy w tym

wypadku do kompetencji organów podatkowych, które oceniając pojazd na

podstawie jego cech, nie są zobligowane do korzystania z wiedzy specjalnej

biegłych, zwłaszcza jeżeli sporządzone przez nich opinie nie zostały wykonane w

ramach i na potrzeby toczącego się postępowania podatkowego.

Skargę kasacyjną wniósł R. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 100 u.p.a. przez błędną wykładnię i uznanie, że przedmiotowy samochód powinien być klasyfikowany do pozycji 8703, w sytuacji kiedy w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochodem ciężarowym klasyfikowanym do pozycji 8704 i jako taki zgodnie z obowiązującymi przepisami nie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że podczas badania technicznego w 2010 r.

dokonanego przez uprawnionego diagnostę, w zaświadczeniu, w rubryce “rodzaj

pojazdu" widnieje zapis “samochód ciężarowy, podrodzaj ciężarowo-osobowy,

pięciomiejscowy", takie również miał przeznaczenie w dacie nabycia przez

skarżącego. Procedura klasyfikowania konkretnego pojazdu samochodowego do

poszczególnego kodu CN powinna przebiegać w ten sposób, iż najpierw ustalane

jest przeznaczenie danego pojazdu, jeśli przeznaczony jest zasadniczo do przewozu

osób objęty jest kodem 8703, jeżeli natomiast służy do przewozu towarów, obejmuje

go kod 8704. Zasadniczym jest jednak moment nabycia wewnątrzwspólnotowego

samochodu i na ten moment winno byc ustalone jego przeznaczenie, co nie miało

miejsca w sprawie.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego

wyroku zgodnie z wnioskami skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w R. oraz o

zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm

przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o

jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm

przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie

naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe

zastosowanie, a także na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli

uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd

Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem - zgodnie z art.

183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze z urzędu

pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, które w tej sprawie nie

występują. Nie rozpoznaje więc ponownie sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza

się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej

w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Z kolei zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in.

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wielokrotnie w orzecznictwie

NSA podkreślano, że Sąd nie może domyślać się argumentacji, czy intencji strony

skarżącej. Zatem obowiązek nałożony tym przepisem oznacza, że autor skargi

kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego

ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje

uchybienie wskazanej normie prawnej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być

skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami

prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na

tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności

bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna zarzuca wyłącznie naruszenie

prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 i art. 100 u.p.a. przez ich błędną

wykładnię. Wyjaśnić należy, że naruszenie prawa poprzez jego błędną wykładnię to

mylne zrekonstruowanie treści normy prawnej zawartej w określonym przepisie.

Stawiając zarzut "błędnej wykładni" prawa materialnego należy jednocześnie

wykazać, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Natomiast autor skargi

kasacyjnej, mimo sformułowania zarzutu błędnej wykładni, nie wskazuje na czym

polegał błąd Sądu w rozumieniu tych przepisów, jak i nie podaje jak te przepisy

należy rozumieć. W tym zakresie brak jest jakiejkolwiek argumentacji w uzasadnieniu

skargi kasacyjnej. Natomiast z uzasadnienia wynika, że jej autor w rezultacie

kwestionuje ustalenia faktyczne organu odnoszące się do przeznaczenia pojazdu,

które wg niego doprowadziły do błędnego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art.

3 ust.1 u.p.a.

W związku z taką konstrukcją skargi kasacyjnej należy zauważyć, że

czynność klasyfikowania towaru do odpowiedniego kody Taryfy Celnej jest

elementem ustaleń stanu faktycznego, który w skardze kasacyjnej zakwestionować

można wyłącznie w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Ustalenia, o których

mowa, odnoszą się więc do sfery faktów w tym sensie, iż służą kategoryzacji

przedmiotów (wyrobów) dla celów podatkowych. Zastosowanie lub nie określonego

przepisu prawa materialnego jest konsekwencją ustaleń faktycznych, również tych,

które przybierają postać zabiegów klasyfikacyjnych (por. wyrok NSA z 25 lutego 2005

r. sygn. akt FSK 1640/04 oraz glosa do tego wyroku Z. Kmieciaka, publ. OSP

2005/12/143). Zatem, aby zakwestionować ustalenia faktyczne w kwestii charakteru

nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu, wnoszący skargę kasacyjną powinien był

podnieść zarzut naruszenia przepisów procesowych, które miały zastosowanie na

wcześniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego w powiązaniu z

przepisami postępowania podatkowego, czego w niniejszej skardze kasacyjnej

zabrakło.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną

przyjmując za podstawę rozważań stan faktyczny sprawy, jaki został przyjęty przez

Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu.

Ze względu na istotę sporu w przedmiotowej sprawie szczególne znaczenie

mają dwie pozycje taryfowe, tj.:

- pozycja CN 8703 (wskazana przez organ podatkowy), która obejmuje

pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo

do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami

osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi oraz

- pozycja CN 8704 (wskazana przez stronę), która obejmuje pojazdy

mechaniczne do transportu towarów.

Analiza brzmienia tych pozycji prowadzi do wniosku, że taryfikacja do tych

pozycji jest oparta na kryterium przeznaczenia pojazdu. Pozycja CN 8703 obejmuje

pojazdy zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, co nie oznacza, że tymi

pojazdami nie jest możliwy przewóz towaru, a jedynie to, że przewóz towaru ma

marginalne znaczenie. Natomiast do pozycji CN 8704 są klasyfikowane pojazdy,

których zasadniczą funkcją jest transport towaru.

Zatem prawidłowa klasyfikacja taryfowa pojazdu jest uzależniona od stanu

pojazdu, a więc od jego ogólnych cech projektowych, wyposażenia pojazdu i

ogólnego wyglądu, świadczących o jego zasadniczym przeznaczeniu (osobowym

bądź towarowym),

Odnosząc się do kwestii spornej wypada przypomnieć, że przedmiotem

nabycia wewnątrzwspólnotowego był pojazd typu pickup. Jak słusznie zauważył Sąd

1 instancji organy prawidłowo na podstawie cech zewnętrznych, konstrukcji i

wyposażenia pojazdu uznały, że jest on zasadniczo przeznaczony do przewozu osób

i dokonały prawidłowej klasyfikacji pojazdu do pozycji CN 8703 z uwzględnieniem

obowiązujących w tym zakresie reguł.

Jak już wyżej zauważono ustalenie cech pojazdu, które pozwoliłoby na

zaklasyfikowanie do jednej z pozycji CN (8703 lub 8704), nie należy do procesu

wykładni prawa materialnego, czy jego zastosowania, lecz stanowi element stanu

faktycznego. Ze względu na brak zarzutów naruszenia prawa procesowego autorowi

skargi kasacyjnej nie udało się skutecznie podważyć ustaleń faktycznych

dotyczących tych elementów pojazdu, które zadecydowały, zdaniem organu, o jego

zasadniczym przeznaczeniu, a w rezultacie klasyfikacji. To z kolei pozbawiło stronę

możliwości skutecznego powoływania się na niewłaściwe zastosowanie prawa

materialnego. Zastosowanie przepisów prawa materialnego pozostaje bowiem w

ścisłym związku z ustaleniami faktycznymi.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.

184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a, oraz art. 205 § 2 w związku z § 14 ust.2 pkt 2 lit.

c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst

jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490) orzekł jak w sentencji.

-----------------------

1