Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 86/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi H.S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 23 lipca 2015 r. został złożony do Ministra Finansów wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wykonywania usług budowlano-montażowych. Działalność ta zarejestrowana jest w CEiDG. Wnioskodawczyni ma status czynnego podatnika VAT, w zakresie podatku dochodowego działalność ta opodatkowana jest zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, wg ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. ( Dz.U. z 1998 r. nr 144, poz. 930 ze zm.).

Równolegle, takie jak wyżej usługi, Wnioskodawczyni świadczy na terytorium Królestwa Szwecji na rzecz tamtejszych podmiotów gospodarczych i osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, jako zarejestrowany na tym terytorium czynny podatnik podatku od wartości dodanej. Podatek ten (od wartości dodanej) zawarty w usługach tam wykonywanych deklaruje i rozlicza na terytorium Szwecji.

Przychody osiągane na terytorium Szwecji pomniejszone o należny w tym kraju podatek od wartości dodanej Wnioskodawczyni deklaruje i rozlicza w kraju miejsca zamieszkania uznając, że podlega on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (bez względu na miejsce położenia źródeł tych przychodów) wg art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stawka szwedzkiego podatku od wartości dodanej w odniesieniu do zakresu/rodzaju świadczonych usług wynosi 25%.

Usługi te (budowlano-montażowe) są świadczone tylko w ramach prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej w poniższych okolicznościach:

a) działalność ta jest prowadzona jako okazjonalna, nie poprzez zakład w rozumieniu art. 5 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu podpisanej w dniu 19 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2006 r. nr 26 poz. 193), jak również w rozumieniu odpowiednich przepisów wewnętrznych Królestwa Szwecji takie okoliczności regulujących,

b) w okolicznościach sprawy nie zachodzą okoliczności odpowiedzialności Wnioskodawcy wobec osób trzecich, bo jako bezpośredni wykonawca takich usług odpowiada on za ich rezultat tylko wobec zleceniodawców (szwedzkich osób fizycznych i podmiotów gospodarczych),

c) czas i miejsce wykonywanych usług jest ustalane z miejscowym zleceniodawcą, a same usługi są wykonywane na zasadach pełnej odpowiedzialności Wnioskodawczyni (wykonawcy) za ich wykonanie zgodnie ze "sztuką budowlaną", bez potrzeby korzystania z jakichkolwiek instrukcji (mniej lub bardziej szczegółowych) od tegoż zleceniodawcy,

d) działalność ta jest prowadzona na zasadach pełnego ponoszenia ryzyka z jej prowadzeniem związanego, czyli odpowiedzialności za jakość i terminowość wykonywanych usług oraz ryzyka zaistnienia strat z tej działalności.

Usługi te nie były i nie są wykonywane w ramach stosunku pracy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1. Czy osiągany na terytorium Szwecji przychód z wykonywania wspomnianych usług pomniejszony o należny na tym terytorium podatek od wartości dodanej, jest deklarowany w kraju jako przychód z działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu wg przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne?

2. Czy sposób i wysokość deklarowanego do opodatkowania w Polsce przychodu jest zgodna z obowiązującymi w kraju umowami międzynarodowymi i przepisami prawa krajowego?

Zdaniem Wnioskodawczyni, wyżej przedstawiona zasada o wysokości deklarowanego w Polsce przychodu (osiągniętego w Szwecji, a pomniejszonego o należny i zapłacony tam podatek od wartości dodanej) jest zgodna z obowiązującymi w kraju umowami międzynarodowymi i przepisami prawa krajowego.

Uzasadnienie dla powyższego stanowiska jest następujące:

1. Powołany przepis art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został wprowadzony do tej ustawy z dniem 1 stycznia 1996 r. Ówczesnym celem jego wprowadzenia, było prawne wyeliminowanie możliwości opodatkowania podatkiem dochodowym należnego podatku od towarów i usług VAT (wprowadzonego w kwietniu 1994 r.), czyli wyeliminowanie możliwości podwójnego opodatkowania części kwoty należnej uważanej za przychód z działalności gospodarczej. Wprowadzona zmiana funkcjonowała w sposób właściwy, spełniając cel, dla którego została wprowadzona do czasu wstąpienia Polski do UE, co miało miejsce w roku 2004.

2. Polska stając się członkiem UE przyjęła na siebie obowiązek implementacji unijnych dyrektyw podatku od wartości dodanej do krajowej ustawy o podatku od towarów i usług. Implementacja ta znalazła wyraz w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (publikacja Dz.U. z 2014 r. poz. 1054 ze zm.). Obowiązująca obecnie dyrektywa unijna 2006/112/WE zawiera zapisy nakładające na państwa członkowskie obowiązek traktowania krajowych (poszczególnych krajów członkowskich UE) zapisów ustaw o podatku od wartości dodanej jako jednego wspólnego i obowiązującego wszystkich systemu podatku od wartości dodanej.

3. Częścią tego obowiązującego systemu jest krajowa ustawa o podatku od wartości dodanej, nazwana w kraju na użytek wewnątrzkrajowy ustawą o podatku od towarów i usług VAT. Powyższe potwierdza zapis art. 2 pkt 11) ustawy krajowej. Powyższe stanowisko jest również potwierdzone zapisami innych ustaw, przepisów krajowych, z których jednoznacznie wynika tożsamość podatku od wartości dodanej obowiązującego na terytorium innego państwa członkowskiego z krajowym - polskim podatkiem od towarów i usług VAT.

4. Wykładnia literalno-językowa przepisu z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prowadzi do wniosków sprzecznych z celem jego wprowadzenia, a mianowicie do niedopuszczalnego prawnie i logicznie podwójnego opodatkowania tych samych kwot jakie uzyskuje dostawca towarów i usług będący podatnikiem krajowego podatku VAT i podatku od wartości dodanej w innym państwie członkowskim. Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że w tych okolicznościach winna znaleźć zastosowanie inna wykładnia niż wspomniana literalno-językowa, a mianowicie wykładnia celowościowa, która prowadzi do naturalnego wniosku, że istniejący w tym przepisie zapis o podatku od towarów i usług obejmuje również inne podatki unijnego systemu podatku od wartości dodanej.

5. Inna wykładnia niż wskazywana celowościowa prowadzi do niedopuszczalnej prawnie i logiczne sytuacji, bo naruszona zostaje konstytucyjna zasada równości podatników wobec prawa (art. 32 pkt 1 i 2. Konstytucji RP ), gdyż podatnik krajowy prowadzący działalność gospodarczą również na terytorium UE będzie znajdował się w gorszej sytuacji prawnej i ekonomicznej niż podatnik prowadzący ją tylko w kraju, w Polsce.

6. Stosowaniu innej wykładni niż wskazywana celowościowa sprzeciwiają się unijne zasady, których obowiązek przestrzegania przyjęła na siebie Polska przystępując do UE. Zasady te można wskazać jako:

- zasada o zagwarantowaniu na terytorium UE wszystkim podmiotom gospodarczym warunków uczciwej konkurencji,

- zasada o zagwarantowaniu na terytorium UE wszystkim podmiotom gospodarczym równego traktowania,

- zasada o zagwarantowaniu na terytorium UE wszystkim podmiotom gospodarczym swobody przedsiębiorczości. Przyjęciu do stosowania wykładni literalno-językowej art. 14 ust. 1 ustawy, sprzeciwiają się wszystkie wyżej wymienione zasady unijne, co czyni możliwość jej zastosowania sprzeczną z normami regulującymi przedsiębiorczość na terytorium całej UE.

7. Należy wskazać, że wg unijnych celów polityki konkurencji to cele te wiążą się między innymi z zagwarantowaniem uczciwej konkurencji przez kontrolowanie pomocy udzielanej podatnikowi/przedsiębiorcy przez jego państwo. W okolicznościach wniosku, miałaby sytuacja całkowicie odwrotna, gdzie podatnik/przedsiębiorca musiałby odwoływać się do prawa unijnego, bo jego własne państwo (stosując wykładnię literalno-językową) czyniłoby jego działalność niekonkurencyjną na terytorium kraju i innych państw członkowskich.

8. Prawidłowość prezentowanego przez Wnioskodawcę stanowiska potwierdza wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 2208/2006, gdzie sąd przedstawił swoje stanowisko: "... literalna wykładnia tego przepisu, ograniczająca jego zastosowanie jedynie do podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a wyłączająca podatników podatku od wartości dodanej w rozumieniu (odpowiedniej ustawy krajowej), prowadzi do dyskryminacji przez dodatkowe obciążenie transakcji zawieranych z kontrahentem mającym siedzibę w jednym z krajów członkowskich Unii Europejskiej".

9. Wnioskodawczyni na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska przywołuje treść pisma Ministerstwa Finansów - Zastępcy Dyrektora Departamentu Podatków Bezpośrednich z dnia 2 grudnia 2005 r. PB3-1725/8213-280/WK/05 (Lex polonica 406779). Całość pisma stanowi o obowiązku uznania tożsamości w polskim systemie prawnym krajowego podatku od towarów i usług i podatku od wartości dodanej, funkcjonującego w innych państwach członkowskich UE. Wskazuje na to zapis: " Z uwagi na tożsamość podatku od wartości dodanej oraz podatku od towarów u usług, podatek ten powinien podlegać tym samym regulacjom podatkowym przewidzianym w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (updop) co podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej".

10. Wprawdzie treść przywołanego stanowiska odnosi się do norm zawartych w przepisach art. 1 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to jednak z uwagi na identyczność tych uregulowań z normą zawartą w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, można i należy przyjąć, że przedstawione stanowisko Ministerstwa Finansów dotyczy uregulowań tejże ustawy.

W interpretacji indywidualnej z dnia 1 października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ interpretujący przywołał w pierwszej kolejności przepisy art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 1a, art. 4a, art. 5a pkt 6, 5b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm., dalej jako "u.p.d.o.f.") oraz art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1-3 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, która została podpisana w Sztokholmie dnia 19 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 26, poz. 193, dalej jako "Konwencja").

Mając na względzie przedstawione we wniosku informacje oraz przytoczone wyżej przepisy organ stwierdził, że skoro Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie Szwecji za pośrednictwem zakładu, nie wystąpi podwójne opodatkowanie przychodu, a zatem całość uzyskiwanego z działalności gospodarczej przychodu podlega opodatkowaniu tylko w Polsce na zasadach przewidzianych w polskim prawie podatkowym, tj. w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.).

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym, w tym również, gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej "spółką".

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że istotnym w niniejszej sprawie jest dokonanie oceny skutków podatkowych jakie wywołuje zapłata przez Wnioskodawczynię podatku od wartości dodanej na terytorium Szwecji.

Zgodnie z art. 5a pkt 17 u.p.d.o.f., ilekroć w ustawie jest mowa o ustawie o podatku od towarów i usług oznacza to ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej jako "ustawa o VAT").

Zatem przez podatek od towarów i usług należy rozumieć podatek, o którym mowa w ustawie o podatku od towarów i usług. Natomiast w myśl art. 2 pkt 11 tej ustawy ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o podatku od wartości dodanej - rozumie się przez to podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium innych państw członkowskich, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą.

Powyższe oznacza, że ustawa o podatku od towarów i usług wyraźnie rozróżnia pojęcie podatku od wartości dodanej i pojęcie podatku od towarów i usług. Sformułowanie "podatek od towarów i usług" jest określeniem podatku pośredniego funkcjonującego wyłącznie na terytorium Polski, który w przypadku innych państw członkowskich funkcjonuje (obowiązuje) pod pojęciem podatku od wartości dodanej. Posługiwanie się w ustawie o podatku od towarów i usług dwoma różnymi pojęciami dotyczącymi podatku, zawierającego wspólne cechy wynikające z faktu harmonizacji w UE wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, pozwala na prawidłowe określenie obowiązków podatkowych w Polsce dotyczących tego podatku.

Tym samym utożsamianie podatku od wartości dodanej obowiązującego w innym państwie członkowskim niż Polska, z podatkiem od towarów i usług obowiązującym w Polsce jest pozbawione argumentów prawnych. W efekcie, rozróżnienie takie obowiązuje również w zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle powyższego brak jest podstaw prawnych, aby uzyskane na terytorium Szwecji przychody pomniejszać o zapłacony tam podatek od wartości dodanej, bowiem jak wskazano podatek od wartości dodanej nie jest tożsamy z podatkiem od towarów i usług (nie jest tym podatkiem), o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W rezultacie podlegającym opodatkowaniu w Rzeczypospolitej Polskiej przychodem z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej będą przychody uzyskane ze świadczenia usług na terytorium Szwecji wykazywane w wartości brutto, a więc bez ich pomniejszenia o podatek od wartości dodanej.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako "O.p."), bo stanowisko organu nie zawiera podstawy prawnej dla uznania stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe,

- art. 14c § 2 O.p., bo stanowisko organu nie zawiera podstawy prawnej dla uznania stanowiska tegoż organu za prawidłowe,

- art. 2 pkt 11 oraz art. 109 ust. 3a ustawy o VAT , bo pomija obowiązek prowadzenia ewidencji (dla celów określenia powstania momentu obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług) z pominięciem (bez) podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze,

- art. 3 ust. 1, art. 4a, art. 5a pkt 17 i art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., bo pomija fakt braku w tej ustawie, definicji i regulacji związanych z podatkiem od wartości dodanej,

- art. 121 § 2 O.p., bo pomija obowiązek stosowania w sprawie norm/zasad wynikających z:

• Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

• norm umów międzynarodowych, których stroną jest RP – art. 7 ust. 1 Konwencji,

• norm prawa unijnego Dyrektywa Rady 2006/112/WE,

• norm prawa unijnego – art. 2 ust. 1 i ust. 2 zd. Pierwsze, art. 9 ust. 1 lit. a) i lit. e) Dyrektywy Rady 2011/16/UE,

• zasad wykładni prawa,

• zasad logiki i doświadczenia życiowego;

- art. 121 § 1 O.p., bo stosując zasadę wykładni przez analogię, tą wykładnią działa na niekorzyść podatnika, czemu sprzeciwiają się zasady prowadzenia/dokonywania takiej wykładni.

2. Dopuszczenie się błędu wykładni:

- poprzez brak uzasadnienia prawnego i logicznego (racjonalnego) dla wywiedzionej przez siebie normy prawnej z treści art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.,

- nierozważenie istnienia innej niż przyjęta w interpretacji wykładni ww. przepisu,

- niewskazanie podstaw prawnych i logicznych (racjonalnych) dla sprzeciwu wobec innej (wskazywanej) przez stronę wykładni.

Powyższe naruszenia w ocenie strony skutkują bezprawnym przyjęciem, ze skarżąca deklarując do opodatkowania w kraju podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychody uzyskane z prowadzonej na terytorium Królestwa Szwecji działalności gospodarczej, naruszyła przepis art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 cytowanej ustawy) w przeciwnym razie, skargę oddala (art. 151 ustawy).

Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). Organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). W konsekwencji także Sąd ocenia zgodność stanowiska organów podatkowych z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego oraz stanowiska wnioskodawcy zawartych tylko i wyłącznie we wniosku, względnie w pismach go doprecyzowujących przed wydaniem interpretacji stąd wszelkie okoliczności podniesione na dalszych etapach postępowania nie mogą mieć w sprawie znaczenia.

Mając na względzie powołane powyżej kryteria należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie nie jest sporne między stronami, że wobec nieprowadzenia przez skarżącą na terenie Królestwa Szwecji działalności gospodarczej za pośrednictwem zakładu, przychód uzyskiwany w tym kraju, podlega opodatkowaniu tylko w Polsce (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Sporne natomiast jest, czy skarżąca przychód ten może pomniejszyć o należny i zapłacony w Szwecji podatek od wartości dodanej.

W ocenie strony skarżącej jest ona uprawniona do pomniejszenia dochodu o ww. podatek od wartości dodanej. Natomiast zdaniem organu interpretującego brak jest podstaw prawnych, aby uzyskane na terytorium Szwecji przychody pomniejszać o zapłacony tam podatek od wartości dodanej, bowiem podatek od wartości dodanej nie jest tożsamy z podatkiem od towarów i usług (nie jest tym podatkiem), o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.

Na tle tak zarysowanego sporu, w ocenie Sądu rację przyznać należy stronie skarżącej.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Jak stanowi art. 5a pkt 17 u.p.d.o.f., ilekroć w ustawie jest mowa o ustawie o podatku od towarów i usług oznacza to ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054).

Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 11 ww. ustawy o VAT: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o (...) podatku od wartości dodanej - rozumie się przez to podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie pogląd zaprezentowany przez organ interpretujący jakoby pomniejszenie przychodów, uregulowane w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., dotyczyło tylko podatku od towarów i usług, natomiast nie dotyczyło "podatku od wartości dodanej", nie jest prawidłowy.

Mając świadomość rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, Sąd podziela i przyjmuje za swój, pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiony w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 1545/11, w którym uznano, że "podatek od wartości dodanej" jest synonimem "podatku od towarów i usług".

Zgodzić należy się ze stanowiskiem NSA, że rozróżnienie podatku od wartości dodanej od podatku od towarów i usług nie jest zasadne, bowiem mechanizm i konstrukcja prawna podatku określanego na gruncie prawa krajowego jako "podatek od towarów i usług", a na gruncie prawa unijnego jako "podatek od wartości dodanej" są identyczne. W tym sensie powyższe pojęcia są synonimami, opisującymi ten sam podatek. Wniosek taki jest oparty na wykładni art. 2 pkt 11 ustawy o VAT, w myśl którego na gruncie tej ustawy przez "podatek od wartości dodanej" rozumie się podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą. Przepis ten, będący definicją legalną, pełni rolę porządkową, tzn. w celu osiągnięcia jasności znaczeniowej, nakazuje dany podatek nakładany na terytorium państw członkowskich UE określać jako "podatek od wartości dodanej", podczas gdy adekwatną nazwą dla tego podatku, nakładanego na mocy ustawy o VAT, jest pojęcie "podatek od towarów i usług".

W ocenie Sądu Minister Finansów, w oparciu o błędną wykładnię językową art. 2 pkt 11 ustawy o VAT próbuje w drodze rozumowania systemowego wykazać, że ww. regulacja przemawia za przyjęciem, że podatek od wartości dodanej jest czymś odmiennym od podatku od towarów i usług. Nie dostrzega jednak, że definicja legalna zawarta w art. 2 pkt 11 ustawy o VAT pełni tylko funkcję porządkującą pojęcia języka prawnego, nie jest natomiast przepisem materialnym, który obok podatku od towarów i usług konstytuuje nową formę opodatkowania – podatek od wartości dodanej. Tym samym, wbrew poglądom organu interpretującego, należy przyjąć, że w świetle art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług, którego adekwatną nazwą w zakresie obrotu unijnego na gruncie ustawy o VAT, w myśl art. 2 pkt 11 tej ustawy, jest określenie "podatek od wartości dodanej".

Tym samym Sąd orzekający w niniejszej sprawie odstąpił od poglądu zaprezentowanego w wyroku z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 571/11, i wskazuje jednocześnie, że analogiczne stanowisko do przyjętego w niniejszej sprawie wyraził tut. Sąd w orzeczeniu z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1161/15.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić wykładnię przepisów prawa dokonaną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 w zw. z § 2.