Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 214/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 pkt 1
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.
article: art. 315 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2008 r. sprawy ze skargi T. & B., z siedzibą w H., USA na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy TIFFANY & BROADWAY, Inc. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2005 r. T. and C. z siedzibą w N., USA wniósł sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny TIFFANY & BROADWAY Inc. nr [...] na rzecz T. & B. z siedzibą w H., USA dla oznaczania towarów i usług w klasach: 03, 05, 08, 16, 18, 24, 25, 28, 30, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 41, 42, 43, 44 i 45. W uzasadnieniu sprzeciwu podał, że zajmuje się projektowaniem, produkcją oraz sprzedażą wysokiej jakości luksusowych towarów konsumpcyjnych, dostarczaniem związanych z nimi usług oraz projektowaniem, produkcją i sprzedażą luksusowych upominków. W ocenie sprzeciwiającego towary przezeń produkowane lub sprzedawane są synonimem luksusu, zaś jego firma często opisywana jest na łamach prasy, a także wymieniana w literaturze [...]. Sprzeciwiający podał dane dotyczące swego przedsiębiorstwa, z których wynika, że powstało ono w [...] r. Jego zdaniem oferowane przezeń towary, oznaczane znakiem towarowym TIFFANY, znane są na całym świecie. Do oznaczania produkowanych lub sprzedawanych wyrobów używa znaków TIFFANY, TIFFANY & CO. lub T & Co. Podał też, że niekiedy wyroby zamawiane u innych producentów i sprzedawane przez jego firmę oznaczone są napisem "[...]". Sprzeciwiający załączył też oświadczenie prezesa T. & C. M. K. i wskazał jakiego rodzaju wyroby są przez niego oferowane. Należą do nich wyroby jubilerskie wytwarzane z kamieni i metali szlachetnych, zegary i zegarki, przedmioty dekoracyjne, sztućce, zastawa stołowa, wazy serwisy do kawy i herbaty, tace puchary, materiały piśmienne i przybory biurkowe, luksusowe produkty osobiste bądź do użytku domowego, galanteria osobista, akcesoria barowe, artykuły ze skóry, akcesoria sportowe, porcelana i kryształy.

Sprzeciwiający powołał się również na powszechną znajomość i renomę używanego przez niego – jak wskazał – od ponad stu lat znaku towarowego TIFFANY, który w jego ocenie należy do znaków powszechnie znanych lub wręcz sławnych. Również w Polsce znak TIFFANY jest niewątpliwie powszechnie znany. Przyczyniła się do tego książka [...]. Znak TIFFANY jest znany osobom odbywającym podróże zagraniczne. Produkty z tym znakiem są reklamowane w wielu czasopismach linii lotniczych. Znak TIFFANY jest w Polsce znany także ze względu na reklamy i publikacje w sprzedawanych w Polsce czasopismach zagranicznych, takich np. jak "[...]", zaś w codziennych gazetach można spotkać odwoływanie się do "stylu Tiffany'ego", co dowodzi wysokiego stopnia znajomości tego znaku w Polsce.

Zdaniem sprzeciwiającego rejestracja znaku TIFFANY & BROADWAY Inc. jest sprzeczna z art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17, ze zm., - dalej jako u.z.t.), który wyłącza od rejestracji znaki sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego. W jego ocenie znak TIFFANY & BROADWAY Inc. został zgłoszony w okolicznościach wskazujących na złą wiarę zgłaszającego w postaci zamiaru wykorzystania sławy znaku TIFFANY. Sprzeciwiający powołał się też na wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] sierpnia 2001 r. w sprawie [...], potwierdzający jego zdaniem, że znak towarowy TIFFANY jest znakiem sławnym, o dużej użyteczności ekonomicznej.

Powołując się na poglądy doktryny, sprzeciwiający podkreślił, że rejestracja znaku, która ma na celu głównie korzystanie z cudzej sławy jest sprzeczna z celami ustawy o znakach towarowych i powinna być uznana za sprzeczną z zasadami współżycia. Funkcjonowanie na rynku tego znaku towarowego, przeznaczonego dla innych towarów i zarejestrowanego na nieuprawniony podmiot, prowadzi do osłabienia zdolności odróżniającej tego oznaczenia ("rozwodnienie" znaku). Przyjęcie takiego samego znaku dla odróżnienia towarów innego przedsiębiorstwa prowadzi do perturbacji na rynku, ponieważ załamuje się dotychczasowe ugruntowane skojarzenie w świadomości klientów. Znak traci swoją niepowtarzalność, a jego zdolność odróżnienia wyraźnie spada. W tym względzie sprzeciwiający wskazał na poglądy doktryny i na orzeczenie SN (z 3 lipca 1929 r., OSN 1929, p. 222) oraz na decyzje Komisji Odwoławczej UP w sprawach m.in.: znaku McLaren ([...]), znaku BMW w odniesieniu do wyrobów tytoniowych (Rzeczpospolita z [...] sierpnia1999 r.), znaku 5-10-15 (Rzeczpospolita z [...] stycznia 1999 r.); znaku ASTRA TV ([...]).

Do sprzeciwu dołączone zostały dowody, na które firma T. and C. powoływała się w jego treści.

W odpowiedzi na powyższy sprzeciw uprawniony z rejestracji znaku towarowego uznał go za bezzasadny. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, iż Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] maja 2001 r. odmówił zarejestrowania spornego znaku towarowego TIFFANY & BROADWAY Inc. Komisja Odwoławcza decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. uchyliła jednak w całości powyższą decyzję odmowną i Urząd Patentowy rozpoznając ponownie sprawę decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. udzielił prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Uprawniony podniósł, że firma sprzeciwiającego nie jest obecna na rynku towarów i usług w Polsce, bowiem nie prowadzi sprzedaży. W materiale dowodowym przedstawionym przez sprzeciwiającego nie znalazło się nic, co mogłoby wskazywać, że prowadził on na terenie Polski jakąkolwiek działalność gospodarczą, wprowadzając towary do obrotu. Przedstawione przez niego dowody i argumenty mogą ewentualnie wskazywać na znajomość jego firmy na terenach niepolskich, przy czym żaden z dowodów nie wskazuje, że rejestracja spornego znaku nastąpiła z naruszeniem zasad współżycia społecznego. Uprawniony zaznaczył, że jako podstawę ochrony znaku TIFFANY & Co. sprzeciwiający wskazuje zaliczenie go do kategorii znaków sławnych, jednak ustawa o znakach towarowych nie wymienia tych znaków i nie przyznaje im żadnych praw.

Odnośnie oświadczenia M. K. uprawniony podał, że nie przytacza się tam wprost dowodów na to, że znak TIFFANY w powiązaniu z firmą sprzeciwiającego jest znany na terenie Polski, zaś przywoływane w tym oświadczeniu dowody są o tyle zasadne, o ile dotyczą działalności uczestnika na terenie Stanów Zjednoczonych, a nie na terenie Polski.

Powoływanie się na fakt, iż [...] salon T. & C. włączony jest do trasy turystycznej jako jedna z atrakcji turystycznych w N. nie świadczy w ocenie uprawnionego o powszechnej znajomości tego miejsca w Polsce. Jak podał uprawniony, chcąc znaleźć sklep T. & C. turyści byliby zmuszeni do celowych poszukiwań miejsca, gdzie sklep ten się znajduje. Inaczej jest zdaniem uprawnionego w przypadku sławnych znaków takich jak Coca-cola, Pepsi, Kodak gdzie nie trzeba poszukiwać tych produktów, ponieważ są one dostępne wszędzie: w rejonach handlowych, na lotniskach, w reklamach radia i telewizji, natomiast w celu zdobycia informacji na temat T. & C. turyści musieliby czynić wysiłki, aby je odszukać, przecząc prawdopodobieństwu istnienia popularności czy sławy.

Uprawniony podniósł też, że firma T. & C. lokuje zakres działalności swojego przedsiębiorstwa w bardzo wąskim segmencie towarów luksusowych. Wskazane przez sprzeciwiającego publikacje podają zaś, że znak TIFFANY kojarzony jest z biżuterią. Według uprawnionego wymienienie znaku w pracach poświęconych problematyce ochrony znaków sławnych i powszechnie znanych nie stanowi o tym, czy znak jest powszechnie znany, bowiem przytaczana przez uczestnika publikacja ([...]) dotyczy zarejestrowanych znaków towarowych. Z kolei według uprawnionego przytoczona przez uczestnika publikacja [...] wskazuje, że marka TIFFANY, a nie znak towarowy, wymieniona jest na 73 pozycji i w opisie określana jest jako firma jubilerska. Za nieuzasadnione uprawniony uznał też twierdzenie sprzeciwiającego, że książka [...] rozsławiły znak TIFFANY. Okoliczność, że produkty sprzeciwiającego są reklamowane w czasopismach linii lotniczych oraz w przewodnikach dostępnych w Stanach Zjednoczonych nie może też być w ocenie uprawnionego dowodem na powszechność i znajomość znaku, tym bardziej na terenie Polski. Czasopisma wymienione we wniosku takie jak "[...]", "[...]", "[...]" nie są natomiast publikowane w języku polskim, więc zdaniem uprawnionego nie można mówić o powszechności dostępu do informacji.

Uprawniony podkreślił, że zgłoszenie znaku TIFFANY & BROADWAY Inc. przez jego firmę jest związane z wieloletnim okresem używania go do oznaczania towarów, których jest producentem, znak ten jest również umieszczony na ich opakowaniu. Zaznaczył też, że TIFFANY jest bardzo popularnym imieniem kobiecym w USA oraz że znany jest również krój pisma drukarskiego TIFFANY MEDIUM.

W odniesieniu to twierdzenia sprzeciwiającego, że rejestracja znaku TIFFANY & BROADWAY Inc. na rzecz uprawnionego zmierzała do wykorzystania renomy cudzego znaku towarowego, bądź stanowi zagrożenie tej renomy, wedle uprawnionego nie przedstawiono na tę okoliczność żadnych dowodów.

Uprawniony wskazał na szereg znaków towarowych, zawierających słowo TIFFANY, zarejestrowanych przez inne firmy, nie związane ze sprzeciwiającym. W ocenie uprawnionego podniesione w sprzeciwie ryzyko rozwodnienia znaku TIFFANY już nastąpiło, skoro nawet w USA funkcjonuje bardzo duża liczba podmiotów mających w nazwie słowo TIFFANY oraz duża liczba przedmiotów w których nazwie jest zawarte słowo TIFFANY. Żaden ze znaków sprzeciwiającego ze słowem TIFFANY nie został natomiast zarejestrowany w Polsce. Na okoliczność rozpowszechnienia słowa TIFFANY w nazwach firm uprawniony przedłożył wydruki z książek telefonicznych z D., S., A. i H..

Z uwagi na to, że uprawniony ustosunkowując się do sprzeciwu firmy T. and C. uznał go za bezzasadny, sprawa została przekazana przez Urząd Patentowy do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

W pismach składanych w toku postępowania spornego strony podtrzymywały swoje stanowiska w sprawie, rozszerzając swoją argumentację w zależności od twierdzeń strony przeciwnej. Do pism dołączane były dowody na poparcie tez zaprezentowanych w tych pismach.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2006 r. wnioskodawca rozszerzył podstawę prawną sprzeciwu o art. 8 pkt 2 i art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. oraz art. 6 bis i art. 8 Konwencji Paryskiej. Podtrzymując zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 uzt, wnioskodawca podniósł, że używany przez niego od ponad stu pięćdziesięciu lat znak towarowy TIFFANY jest nie tylko znakiem renomowanym i powszechnie znanym, lecz także znakiem cieszącym się światową, eksterytorialna sławą. Ponadto, oprócz funkcji znaku towarowego, stanowi on jednocześnie nazwę handlową wnioskodawcy, która podlega szczególnej ochronie w świetle art. 8 pkt 2 uzt. oraz art. 8 Konwencji Paryskiej. Wnioskodawca przedstawił materiał dowodowy mający w jego ocenie wykazać, że znak TIFFANY przed datą zgłoszenia spornego znaku był w Polsce i za granicą nie tylko renomowany i powszechnie znany, lecz wręcz cechował się światową, eksterytorialną sławą.

Uprawniony ustosunkowując się do tego pisma stwierdził, iż wnioskodawca nie wykazał, że przed 1996 r. wprowadzał do obrotu w Polsce

swoje towary pod znakiem TIFFANY. Nie można natomiast uznać, że wystarczające jest istnienie wyrobów we wtórnym obiegu, skoro są to pojedyncze egzemplarze o charakterze unikatów. W ocenie uprawnionego wnioskodawca nie udowodnił, że jego znak jest powszechnie znany, bowiem przy ocenie notoryjności trzeba brać pod uwagę przeciętnego kupującego i wyeliminować znawców, hobbystów, czy selektywne środowiska. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 Konwencji Paryskiej i art. 8 pkt. 2 uzt uprawniony stwierdził, iż trudno domagać się ochrony prawa do nazwy handlowej T. & C. na terenie Polski, skoro nie była ona używana jako oznaczenie identyfikujące przedsiębiorcę lub przedsiębiorstwo.

Wnioskodawca w toku postępowania powołał się ponadto na zeznania świadków: J. K., M. B. i M. P. złożone w sprawach spornych nr [...], [...] i [...]. Na rozprawie w dniu 9 maja 2007 r. organ przesłuchał dodatkowo świadka A. L..

Decyzją z [...] września 2007 r., Urząd Patentowy RP działając na podstawie art. 8 pkt 1 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej- dalej p.w.p. (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) unieważnił prawo ochronne na znak towarowy TIFFANY & BRODWAY, Inc. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na mocy art. 315 ust. 3 p.w.p. do oceny zdolności rejestracyjnej spornego znaku mają zastosowanie przepisy ustawy o znakach towarowych.

Organ podkreślił, że sporny znak TIFFANY & BROADWAY, Inc. został zarejestrowany jako słowno-graficzny. Znak ten stanowi początkową część nazwy uprawnionego: T. & B..

Z kolei firma wnioskodawcy brzmi: T. & C., a do oznaczania swoich luksusowych towarów używa ona znaków: TIFFANY, TIFFANY & CO., lub T & Co. Żaden z tych znaków nie został w Polsce zarejestrowany oraz wnioskodawca w dacie zgłoszenia do rejestracji spornego znaku nie prowadził i nie prowadzi obecnie w Polsce jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a towary wnioskodawcy znajdują się w Polsce jedynie w obiegu wtórnym.

W ocenie organu złożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe (zarówno te załączone do sprzeciwu, jak i składane w toku postępowania spornego) potraktowane łącznie świadczą, że znak TIFFANY posiada renomę w skali międzynarodowej i zalicza się do znaków sławnych, kojarzonych z dobrami luksusowymi. Tę okoliczność potwierdziły zeznania świadków: M. P., J. K., M. B. - złożone w sprawach nr [...], [...] i [...] a także zeznania świadka A. L. złożone w niniejszym postępowaniu spornym.

Organ podkreślił, że rynek dóbr luksusowych w Polsce w połowie lat dziewięćdziesiątych był ograniczony ze względu na skutki II-giej wojny światowej oraz panujący blisko pół wieku system społeczno-gospodarczy, a luksusowe towary wnioskodawcy pojawiały się jedynie we wtórnym obiegu, jednak znak TIFFANY cieszył się renomą nie tylko wśród profesjonalistów (jubilerzy, historycy sztuki, dziennikarze piszący o dobrach luksusowych) i grupy osób najbardziej zamożnych, lecz także wśród czytelników prasy codziennej i czasopism a szczególnie do renomy znaku przyczyniła się wielokrotnie wznawiana powieść [...].

Organ powołując się na orzecznictwo (m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2310/05) oraz poglądy doktryny (komentarz - Prawo Znaków Towarowych autorstwa Ryszarda Skubisza) podniósł, że przy badaniu naruszenia zasad współżycia społecznego należy brać również pod uwagę elementy podmiotowe. A więc nie tylko znak, ale i określone, naganne zachowanie zgłaszającego może przesądzać o zaistnieniu przesłanki z art. 8 pkt 1 uzt.

Organ podkreślił, że w rozważanym tutaj przypadku pierwszy człon spornego znaku jest tożsamy z renomowanym znakiem wnioskodawcy TIFFANY.

W ocenie organu zgłoszenie przez uprawnionego do rejestracji spornego znaku (przeznaczonego do oznaczania szerokiej gamy towarów i usług, innych niż towary/usługi wnioskodawcy) zmierzało do wykorzystania renomy znaku wnioskodawcy, a zarejestrowanie i używanie spornego znaku stanowi zagrożenie tej renomy. Na odbiorcę oddziaływuje bowiem przede wszystkim pierwszy człon spornego znaku - TIFFANY i przyciąga jego uwagę, rodząc skojarzenia z renomowanym znakiem wnioskodawcy i przenosząc pozytywne wyobrażenie na inny towar/usługę. Jest to wystarczająca przesłanka do unieważnienia spornego znaku na podstawie art. 8 pkt. 1 uzt, gdyż rejestracja tego znaku narusza zasady współżycia społecznego.

Zdaniem organu przedstawione przez wnioskodawcę dowody, traktowane łącznie, były wystarczające do uznania renomy znaku TIFFANY nie tylko na świecie, lecz również w Polsce w dacie zgłoszenia spornego znaku do rejestracji, mimo, że wnioskodawca nie prowadził w Polsce jakiejkolwiek działalności gospodarczej

Organ podkreślił, iż z przedstawionych przez wnioskodawcę dowodów wynika, że nie tylko uprawniony lecz również inne firmy w USA i poza USA próbują rejestrować znaki TIFFANY lub znaki z tym słowem na swoją rzecz. W ocenie organu to postępowanie pośrednio potwierdza renomę i sławę znaku wnioskodawcy – TIFFANY, pod którą próbują podszywać się inne firmy w tym uprawniony, stąd argumenty uprawnionego, że zgłosił swój znak w dobrej wierze, ze względu na brak zainteresowania polskim rynkiem ze strony wnioskodawcy, nie zasługują na uwzględnienie.

Organ uznał natomiast za niezasadny zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 2 uzt w zw. z art. 6 bis ust. 1 Konwencji Paryskiej stwierdzając, iż wnioskodawca nie wykazał, aby przed datą zgłoszenia spornego znaku do ochrony, z tytułu powszechnej znajomości znaku, przysługiwało mu na terytorium Polski prawo do znaku, który byłby przeznaczony do oznaczania takich samych lub podobnych towarów jak sporny znak.

W ocenie organu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut podniesiony na podstawie art. 8 pkt 2 uzt w zw. z art. 8 Konwencji Paryskiej, gdyż wnioskodawca w dacie zgłoszenia spornego znaku do rejestracji nie prowadził w Polsce jakiejkolwiek działalności gospodarczej, zatem nie mógł używać swojej nazwy T. and C., a wobec tego jego prawa osobiste/majątkowe do nazwy nie mogły być naruszone na skutek rejestracji spornego znaku.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. & B. z siedzibą w H., USA wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie:

- art. 7 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie ustaleń nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym;

- art. 77 § 1 k.p.a. z powodu niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego;

- art. 11 i art. 107 § 3 kpa z powodu nieprzedstawienia szerzej faktów, które w pełni zostały udowodnione i niewskazanie wprost dowodów, na których została oparta zaskarżona decyzja;

- art. 8 pkt 1 u.z.t. przez błędną interpretację normy prawnej, opartą na ustaleniach nieznajdujących poparcia w materiale dowodowym sprawy;

- art. 14 ust. 1 i 2 u.z.t. wobec błędnego zaniechania, a faktycznie zaprzeczenia związku jaki zachodzi między stanem faktycznym w postępowaniu w sprawie, a normą prawną, że ochrona znaku towarowego nie wyłącza możliwości rejestracji podobnego znaku towarowego, gdy znak ten zawiera oznaczenie firmy, nazwę i skoro nie zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców do pochodzenia towarów.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że organ nie wskazał w decyzji, które dowody przedstawione przez wnioskodawcę świadczą o naruszeniu zasad współżycia społecznego przez skarżącego. Nie określił też, które z przedstawionych przez wnioskodawcę załączników zostały uznane za dowody oraz, które z przedstawionych dowodów świadczą o międzynarodowej renomie znaku TIFFANY i jego sławie. Organ nie ustosunkował się również do argumentacji skarżącego przedstawianej w składanych przez niego pismach procesowych oraz załączników do tych pism.

Skarżący powołując się na decyzję Komisji Odwoławczej przy UP z dnia [...] listopada 2003 r. (sygn. [...]) wskazał, iż z orzeczenia Komisji Odwoławczej wynikało, że znak towarowy TIFFANY wnioskodawcy nie może być traktowany jako powszechnie znany. Zdaniem skarżącego, powstaje w związku pytanie, jakie okoliczności zadecydowały, że organ reprezentowany przez Kolegium Orzekające zmienił aktualnie zdanie. Według skarżącego z zeznań wskazanych w decyzji świadków M. P., J. K., M. B. - złożonych w sprawach nr [...], [...] i [...] a także z zeznania świadka A. L. złożonych w niniejszej sprawie wynika, że renoma i sława znaku TIFFANY nie zostały udowodnione na terenie Polski, bowiem znak towarowy w powiązaniu z towarami firmy T. and C. nie był w sprzedaży przed 1996 r. Powieść [...] swoje dobre recenzje zawdzięczają natomiast talentowi ich twórców, a nie przedsiębiorcy T. and C..

Powołany przez organ wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2310/05) nie przekłada się natomiast – w ocenie skarżącego – na stan faktyczny niniejszej sprawy. W niniejszej sprawie zła wiara nie została udowodniona, a znak towarowy TIFFANY firmy T. and C. nie został uznany za powszechnie znany. Stwierdzenie organu, że skarżący wykorzystuje renomę znaku wnioskodawcy, a używanie spornego znaku stanowi zagrożenie tej renomy, nie znajduje natomiast odzwierciedlenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Skarżący podkreślił ponownie, że szereg znaków towarowych ze słowem TIFFANY jest zarejestrowanych w różnych krajach, co by świadczyło w jego ocenie, że znak wnioskodawcy nie obejmuje wszystkich klas towarów i usług. Tym samym w poszczególnych krajach renoma i sława w wąskim zakresie nie przeszkadzają rejestracji znaków towarowych ze słowem TIFFANY.

Skarżący zgodził się natomiast ze stanowiskiem organu odnośnie braku naruszenia art. 8 pkt 2 i art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. oraz art. 6 bis i art. 8 Konwencji paryskiej.

Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdził, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony dokładnie. W ocenie organu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazane zostały okoliczności uzasadniające renomę znaku towarowego TIFFANY firmy uczestnika, a znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy był zupełny i wystarczający do dokonania takiego ustalenia. Organ zauważył, że skarżący nie kwestionuje ustaleń Urzędu Patentowego, stanowiących podstawę twierdzenia o renomie ww. znaku. Odnośnie zarzutów naruszenia prawa materialnego, organ wskazał, iż są one chybione, gdyż sytuacje objęte hipotezą art. 14 ust. 1 i 2 u.z.t. pozostają bez jakiegokolwiek wpływu na zastosowanie art. 8 pkt 1 u.z.t. na podstawie którego Urząd Patentowy unieważnił sporne prawo. Dodatkowo organ zauważył, iż art. 14 ust. 1 i 2 u.z.t. nie ma zastosowania w postępowaniu spornym, a jedynie w postępowaniu zgłoszeniowym. W pozostałym zakresie organ podtrzymał argumentację, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu podał, że sformułowany przez skarżącego zarzut błędnej wykładni art. 8 ust. 1 u.z.t. w oparciu o błędne ustalenia faktyczne stoi w sprzeczności z wypracowanym orzecznictwem SN i NSA w zakresie interpretacji i definicji form naruszenia prawa. Co do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 i 2 u.z.t. uczestnik wskazał, że przepis ten nie znajduje zastosowania w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy. Odnośnie zarzutów naruszenia prawa procesowego, uczestnik podniósł, że zgodnie z ideą postępowania dowodowego to nie materiały mają być uznane za udowodnione, lecz to one mają udowadniać występowanie określonego stanu faktycznego, pozwalającego na zastosowanie normy prawnej. W ocenie uczestnika organ prawidłowo uznał, że całokształt materiału dowodowego udowadnia tezę o międzynarodowej renomie znaku TIFFANY i pozwala na zastosowanie art. 8 ust. 1 u.z.t. Według uczestnika wykazał on, że należący do niego znak towarowy TIFFANY jest znakiem sławnym, unikalnym, oryginalnym i elitarnym, a transgraniczność renomy tego znaku towarowego wywiera skutki na terytorium Polski. Jak podał uczestnik, dla uznania renomy oznaczenia nie jest warunkiem koniecznym jego obecność na rynku, na którym tę renomę posiada.

Uczestnik podkreślił, że art. 8 ust. 1 u.z.t. pozwala dochodzić ochrony w przypadkach, gdy rejestracja cudzego renomowanego znaku narusza zasady współżycia społecznego, przy czym przy ocenie tego naruszenia należy brać pod uwagę zarówno elementy przedmiotowe (inkorporowanie w spornym znaku renomowanego oznaczenia TIFFANY), jak i podmiotowe (aspekt złej wiary skarżącego przy dokonywaniu zgłoszenia).

Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] października 2008 r., ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę wskazał, że organ nie odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów i uznał, że podstawą prawną wydanej decyzji była jedynie pozaprawna klauzula generalna tzw. zasad współżycia społecznego. Skarżący szeroko przedstawił poglądy doktryny oraz powołał orzecznictwo, wyjaśniając rozumienie i stosowanie tejże klauzuli. W jego ocenie brak jest przepisu prawa pozytywnego, uzasadniającego unieważnienie prawa na sporny znak towarowy, zaś orzekanie przy zastosowaniu zasad współżycia społecznego – nie będących według skarżącego regułami prawnymi, ale regułami postępowania ludzkiego – powinno mieć miejsce tylko w połączeniu z powołaniem się na szczególny przepis prawa stanowionego.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2008 r. skarżący podtrzymał wszystkie swoje dotychczasowe wnioski i zarzuty, akcentując, że w sprawie nie została dowiedziona jakakolwiek sława, renoma, czy powszechna znajomość znaku TIFFANY uczestnika postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez T. & B., z siedzibą w H., USA skargi od decyzji Urzędu Patentowego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 246 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego.

Urząd Patentowy o wniesieniu sprzeciwu, niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym (art. 247 p.w.p.).

Sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w dniu [...] lutego 1996 r., a zatem na podstawie art. 315 ust. 3 p.w.p. w sprawie tej, do oceny zdolności rejestracyjnej znaku towarowego, mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Wniosek o unieważnienie prawa ochronnego oparty został na zarzucie naruszenia art. 8 pkt 1, art. 8 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t., a także art. 6 bis i art. 8 Konwencji Paryskiej.

Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] września 2007 r. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy TIFFANY & BROADWAY. Inc. w oparciu o art. 8 pkt 1 u.z.t. w zw. art. 315 ust. 3 p.w.p. uznając, iż zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego, którego pierwszy człon jest tożsamy z renomowanym znakiem TIFFANY, jest nieuczciwe i stoi w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z art. 8 pkt 1 u.z.t. niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego, natomiast według art. 29 u.z.t. prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części, jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, 6-9 i 32.

Analiza art. 8 pkt 1 u.z.t. prowadzi do wniosku, że nie jest on normą, która wprost zabraniałaby rejestrowania w Polsce renomowanych znaków zagranicznych na rzecz podmiotów nieuprawnionych. Wskazane w tym przepisie zasady współżycia społecznego są obiektywnym miernikiem oceny i zostały odniesione do samego znaku towarowego, a nie do zachowania podmiotu zgłaszającego ten znak do zarejestrowania. Niemniej jednak w orzecznictwie sądowym i w doktrynie przyjęto, że przy badaniu naruszenia zasad współżycia społecznego należy brać również pod uwagę elementy podmiotowe. A więc nie tylko znak, ale i określone, naganne zachowania mogą przesądzać o zaistnieniu przesłanki z art. 8 pkt 1 u.z.t. (por. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych, Komentarz, Warszawa 1997; J. Piotrowska, Renomowane znaki towarowe i ich ochrona, Warszawa 2001; wyrok NSA z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 1165/02).

Jako przykład praktycznego zastosowania powyższej zasady w literaturze przedmiotu przywołuje się rozstrzygnięcie w tzw. sprawie " T." (decyzja z dnia [...] lutego 1994 r., [...]; decyzja z dnia [...] września 1994 r., [...]), w którym zwrócono uwagę, że nie powinno ulegać wątpliwości, iż co do samej zasady przedmiotem przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t. jest w pierwszej kolejności sam znak, który narusza określone wartości wymienione w tym przepisie. Jednakże brak byłoby uzasadnienia, aby w ogóle spod hipotezy tego przepisu wyłączyć elementy odnoszące się do uprawnionego ze znaku towarowego i sposobu w jaki wszedł on w posiadanie tego znaku. Niejednokrotnie bowiem sam znak i całokształt zachowania podmiotu uprawnionego z tego znaku są ze sobą ściśle związane np. w kwestii naruszenia zasad współżycia społecznego, czy niezgodności określonych zachowań z prawdą, w wyniku których następuje uzyskanie praw ze znaku towarowego. Byłoby zatem ze szkodą dla prawidłowego stosowania przepisów ustawy o znakach towarowych, aby elementy podmiotowe związane z podmiotem uprawnionym ze znaku towarowego miałyby nie mieć jakiegokolwiek znaczenia w sytuacji oparcia wniosku o unieważnienie znaku towarowego na art. 8 pkt 1 u.z.t.

Renoma znaku towarowego oznacza jego siłę atrakcyjną wartość reklamową, ogół pozytywnych wyobrażeń konsumentów o oznaczonych nim wyrobach (por. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych, Warszawa 1997). Jest to kryterium odwołujące się raczej do szczególnej "jakości" znaku, niż ilości rozpoznających go osób. Renoma nie jest bowiem prostą konsekwencją rozpowszechnienia znaku. Jest raczej wynikiem utrwalonego w świadomości kupujących wyobrażenia o walorach towaru, oczekiwanych i niezawodnie spełnionych cechach.

Renomowany znak towarowy to oznaczenie, które :

- jest rozpoznawane przez potencjalnych odbiorców i służy w ich przekonaniu do oznaczania towarów pochodzących z tego samego, konkretnie lub abstrakcyjnie określonego źródła;

- wywołuje pozytywne skojarzenia wśród potencjalnych klientów, zachęcając ich do nabywania oznaczonych nim towarów / posiada siłę atrakcyjną/.

Przy ustalaniu renomy właściwy krąg odbiorców określany jest przez towary i usługi wprowadzane na rynek pod wcześniejszym znakiem. Mogą to być zatem szerokie kręgi odbiorców lub odbiorcy wyspecjalizowani. W przypadku tzw. znaków snobistycznych towary nimi oznaczone są przedmiotem zainteresowania bogatych użytkowników. Znaki te promowane są w myśl zasady "wyjątkowo drogie dla nielicznych" (por. J. Piotrowska, Renomowane znaki towarowe i ich ochrona, Warszawa 2001 r.).

Renomowany znak towarowy musi być zatem znany istotnej części właściwych, czyli relewantnych, odbiorców do których jest adresowany, co oznacza, że grupy tych odbiorców w zależności od rodzaju towarów do oznaczenia których służy znak, będą różne.

Analizując pojęcie renomy znaku towarowego wskazać należy, że renoma znaku nie jest zależna od przebiegu granic poszczególnych państw czy regionów (vide: wyrok WSA z dnia 8 listopada 2005 r. , sygn. akt VI SA/Wa 845/05).

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w świetle art. 8 pkt 1 u.z.t. niedopuszczalna jest rejestracja, która zmierza do pasożytniczego wykorzystania renomy cudzych oznaczeń (przez przenoszenie pozytywnych skojarzeń oraz wykorzystanie efektu kontrastu). Celem jaki przyświeca naruszycielowi jest zminimalizowanie kosztów i wysiłków organizacyjnych przez wykorzystanie do promowania własnych produktów siły atrakcyjnej ucieleśnionej w cudzym oznaczeniu. Działanie takie może polegać na przenoszeniu pozytywnych wyobrażeń wiązanych ze znakiem na towary nie pochodzące od uprawnionego, bądź na wykorzystaniu efektu kontrastu, przez zwracanie uwagi klienta na własny towar, wyróżnieniu go na tle anonimowej oferty produktów substytucyjnych. Kolejną przeszkodą w rejestracji jest możliwość rozwodnienia renomy cudzych znaków towarowych (przez zatarcie ich indywidualności lub deprecjację renomy, jaką się cieszy). W przypadku tej przeszkody nie istotne są korzyści jakie czerpie naruszyciel, lecz uszczerbek jaki ponosi podmiot uprawniony. Używanie danego oznaczenia w odniesieniu do towarów innego rodzaju niż produkowane przez uprawnionego doprowadzić może bowiem do utraty indywidualności, polegającej na zdolności wywoływania automatycznych skojarzeń z towarami oryginalnie oznaczonymi. Deprecjacja renomy ma natomiast miejsce wówczas, gdy dane oznaczenie używane jest w sposób ośmieszający. Rejestracja oznaczenia jest niedopuszczalna także wówczas, kiedy zmierza do wymuszenia następstw finansowych lub utrudnia dostęp do rynku (tzw. piractwo w dziedzinie znaków towarowych). Odnosząc się do tej przeszkody w rejestracji podkreśla się, że istnieją takie znaki, że renoma jaka się z nimi wiąże, nie jest zależna od przebiegu granic poszczególnych państw. Piractwo przejawia się rejestracją zagranicznych znaków towarowych o ustalonej renomie w czasie, gdy dane podmioty nie są zainteresowane ekspansją na dany rynek krajowy, czyli nie mają możliwości uzyskania i utrzymania tam rejestracji swoich oznaczeń. Rejestracji tych dokonuje się w celu uniemożliwienia korzystania z renomy oznaczenia, wyłudzenia opłat licencyjnych bądź osiągnięcia innych korzyści ekonomicznych.

Co istotne, ochrona przed rejestracją renomowanych znaków towarowych istnieje poza granicami podobieństwa towarów. W tym wypadku następuje zerwanie z zasadą specjalizacji, która jest charakterystyczna dla znaków notoryjnych (vide:. orzeczenie KO z dnia [...] grudnia 1996 r., [...] dot. rejestracji znaku towarowego "Perun"). Dla jej udzielenia nie jest wymagane, aby renomowany znak towarowy był zarejestrowany w Polsce na rzecz uprawnionego podmiotu (vide: orzeczenie KO z dnia [...] grudnia 1995 r., [...]), a nawet aby był on w Polsce rzeczywiście używany. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że Urząd Patentowy prawidłowo ustalił zakres ochrony przysługujący znakowi renomowanemu TIFFANY i w konsekwencji przyjął, że do rejestracji na rzecz skarżącego znaku towarowego TIFFANY & BROADWAY Inc. doszło z naruszeniem art. 8 pkt 1 u.z.t.

Urząd Patentowy wykazał, że znak towarowy TIFFANY uczestnika cieszy się międzynarodową renomą i kojarzony jest z dobrami luksusowymi. Renoma ta jest rezultatem wysokich cech jakościowych i walorów estetycznych towarów sygnowanych tym znakiem, ponad stuletniego okresu używania tego znaku w skali światowej oraz reklamy i promocji tego znaku także w skali światowej. Z uwagi na transgraniczny charakter renomy, niezależny od przebiegu granic poszczególnych państw, Urząd Patentowy nie musiał wykazywać renomy znaku TIFFANY odrębnie dla terytorium Polski. Firma T. and C. nie musiała zaś wykazywać faktu prowadzenia reklamy i promocji towarów oznaczanych tym znakiem odrębnie dla terytorium Polski. Wykazanie renomy międzynarodowej znaku obejmuje bowiem także terytorium Polski. Urząd Patentowy nie musiał też badać znajomości znaku TIFFANY wśród szerokich kręgów społeczeństwa polskiego. Znak renomowany nie musi być bowiem znany szerokim kręgom społeczeństwa. Istotna jest jego znajomość wśród właściwych, relewantnych odbiorców, do których jest adresowany. Towary oznaczane znakiem TIFFANY adresowane są do wąskiej grupy bardzo zamożnych odbiorców wśród których znak ten jest znany, mimo, że towary oznaczane tym znakiem nie są obecne w bezpośredniej sprzedaży w Polsce, a firma T. and C. nie prowadzi w Polsce działalności gospodarczej. Grupa relewantnych odbiorców w Polsce ma możliwość nabywania towarów oznaczonych znakiem TIFFANY poprzez sieć sklepów znajdujących się w wielu krajach na całym świecie, a także w ramach wtórnego obrotu na terytorium naszego kraju. Nie ma też znaczenia okoliczność, że znak TIFFANY nie jest wykorzystywany przez firmę T. and C. do oznaczania towarów i usług w klasach, dla których zarejestrowany został sporny znak, gdyż ochrona przed rejestracją znaków renomowanych, jak wskazano już wcześniej, istnieje poza granicami specjalizacji.

W ocenie Sądu, z uwagi na międzynarodową renomę znaku TIFFANY, zgłoszenie przez skarżącego do ochrony znaku towarowego TIFFANY & BROADWAY Inc. przeznaczonego do oznaczania szerokiej gamy towarów i usług powszechnego użytku jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, gdyż stwarza niebezpieczeństwo kojarzenia towarów i usług oznaczanych tym znakiem z renomowanym znakiem TIFFANY, a przez to niebezpieczeństwo osłabienia renomy znaku TIFFANY oraz nieuprawnione wykorzystywanie renomy tego znaku do promocji towarów i usług skarżącego.

Dla negatywnej oceny działań skarżącego nie bez znaczenia jest okoliczność, że jest on spółką amerykańską, zarejestrowaną w USA, a więc nie może powoływać się na brak znajomości, mającej ponad stuletnią tradycję, amerykańskiej firmy T. and C. oraz jej znaku TIFFANY. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że firma T. and C. ma swoją siedzibę w N. [...], co stwarza dodatkowe niebezpieczeństwo kojarzenia znaku TIFFANY & BROADWAY Inc. z tą właśnie firmą. Ponadto z przedstawionych w postępowaniu spornym materiałów wynika, że w Stanach Zjednoczonych toczyły się postępowania sprzeciwowe inicjowane przez firmę T. and C. w związku z podejmowanymi przez skarżącego próbami uzyskania rejestracji znaków zawierających oznaczenie TIFFANY. Skarżący mimo to zgłosił do ochrony znak towarowy TIFFANY & BROADWAY Inc. w Polsce.

W ocenie Sądu działań skarżącego nie można uznać za przypadkowe. Wskazują one na chęć wykorzystania renomy znaku TIFFANY dla promocji towarów i usług skarżącego w celu przeniesienia na nie pozytywnych skojarzeń związanych z tym znakiem, a także wyróżnienia ich spośród szerokiej gamy podobnych towarów i usług oferowanych na rynku przez inne firmy. Z uwagi zaś na to, że towary i usługi oznaczane spornym znakiem są powszechnego użytku, masowe, stwarza to zagrożenie rozwodnienia renomy znaku TIFFANY, utraty jego atrakcyjności. Prawdopodobieństwo, że znak TIFFANY zacznie być kojarzony z towarami i usługami masowymi, nie najwyższej jakości, może działać zniechęcająco na dotychczasowych nabywców towarów ekskluzywnych oznaczanych tym znakiem. Mogą oni też uznać, że towary oznaczane tym znakiem utraciły swoje dotychczasowe właściwości.

Naganność postępowania skarżącego, w kontekście powyższych rozważań, uzasadnia więc stwierdzenie, że rejestracja spornego znaku narusza zasady współżycia społecznego. Należy w tym miejscu podkreślić, że naruszenia zasad współżycia społecznego nie trzeba udowadniać w oparciu o konkretne dowody, lecz chodzi o ocenę całego kontekstu sytuacji z uwzględnieniem celu zgłoszenia i rejestracji znaku, które wskazują na naganność postępowania zgłaszającego (uprawnionego z rejestracji).

Skarga w niniejszej sprawie koncentruje się w dużej mierze na zarzutach popełnienia przez organ w toku postępowania szeregu naruszeń procedury administracyjnej, jednakże skarżący nie wykazał związku tych uchybień z rozstrzygnięciem wydanym w sprawie, a tylko takie uchybienia skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.

W ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania do jakiego doszło w postępowaniu przed Urzędem Patentowym nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w sprawie, a zatem nie uzasadniało uchylenia zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania spornego przed Urzędem Patentowym został zgromadzony bardzo obszerny materiał dowodowy. Urząd Patentowy oceniając ten materiał dowodowy wykazał zaś w oparciu o jakie ustalenia uznał, że znak wnioskodawcy jest znakiem renomowanym. W uzasadnieniu decyzji, wbrew zarzutom skargi, przywołane zostały konkretne fakty i dowody na potwierdzenie międzynarodowej renomy znaku TIFFANY. To, że Urząd Patentowy nie odniósł się w decyzji szczegółowo do wszystkich dowodów przedstawionych przez strony w toku postępowania oraz prezentowanych przez nie poglądów doktryny nie uzasadnia wniosku, że ustalenia organu są błędne. Ustalenia poczynione przez organ znajdują bowiem oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dowody przedstawione przez stronę skarżącą nie podważają natomiast tych ustaleń organu.

Okoliczność, że firma T. & B., jest zarejestrowana pod tą nazwą w USA, jak również okoliczność, że jest obecna na polskim rynku od początku lat dziewięćdziesiątych są niesporne w sprawie, nie mają jednak znaczenia dla oceny międzynarodowej renomy znaku TIFFANY uczestnika postępowania. Na podkreślenie natomiast zasługuje, że firma T. & B., prowadząc działalność gospodarczą z wykorzystaniem oznaczenia TIFFANY, w tym także ponosząc nakłady na reklamę swoich produktów oznaczanych znakiem TIFFANY & BROADWAY Inc., cały czas czerpie, w sposób nieuprawniony z renomy tego znaku.

Nie podważa też ustaleń organu odnośnie renomy znaku TIFFANY podnoszona przez skarżącego okoliczność, że znak ten jest zarejestrowany w szeregu krajach na rzecz różnych firm. Z materiałów dowodowych przedstawionych w postępowaniu spornym wynika bowiem, że firma T. and C. nie godzi się na te rejestracje i podejmuje zdecydowane działania w celu ochrony renomy swojego znaku, w tym między innymi na drodze sądowej. Pasożytnicze działania innych firm, nie aprobowane przez uczestnika, nie mogą mieć więc wpływu na utratę renomy znaku TIFFANY skoro firma T. and C. nie pozostaje bierna wobec tych nieuczciwych prób wykorzystywania jej znaku.

Przywołany w decyzji Urzędu Patentowego wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2006 r. VI SA/Wa 2310/05, dla poparcia zasadności ustaleń organu, wydany został wprawdzie w innym stanie faktycznym, jednak postawione w nim tezy dotyczące art. 8 pkt 1 u.z.t. są na tyle ogólne, że powołanie się na nie w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można uznać za błędne.

Należy w tym miejscu podkreślić, że postępowanie sporne o unieważnienie prawa ochronnego jest postępowaniem odrębnym od postępowania rejestracyjnego o udzielenie prawa ochronnego. Urząd Patentowy wydaje rozstrzygniecie w postępowaniu spornym w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w tym postępowaniu. W postępowaniu spornym Urząd Patentowy bada, czy spełnione zostały ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, 6-9 i 32 u.z.t., a w związku z tym art. 14 u.z.t. nie może mieć zastosowania w tym postępowaniu.

Decyzja Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia [...] listopada 2003 r. ([...]), na którą powołuje się skarżący, wydana została w postępowaniu rejestracyjnym spornego znaku w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. Ustalenia i poglądy Komisji Odwoławczej wyrażone w tej decyzji nie dotyczyły więc renomy znaku TIFFANY, lecz jego powszechnej znajomości.

Reasumując, w ocenie Sądu, poczynione przez organ ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana ocena tego materiału dowodowego, w kontekście zastosowanego przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t., nie budzi zastrzeżeń.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.