Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1339/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 151 a,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 136, art. 138 § 2, art. 15, art. 189 d pkt 7
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze sprzeciwu J. U. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny - oddala sprzeciw -


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu J. U., dalej "skarżący", jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, dalej "PWIS", z [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny.

Decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, dalej "PPIS", nakazał skarżącemu poddanie się obowiązkowej kwarantannie w terminie do 4 maja 2020 r. w miejscu przebywania, tj. [...] 204 gm. [...], nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W podstawie prawnej decyzji powołał m.in. art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1845 ze zm., dalej "ustawa o zapobieganiu chorób zakaźnych"), zgodnie z którym osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności.

Funkcjonariusze Policji Komendanta Miejskiego Policji w dniu [...] kwietnia 2020 r. w godzinach porannych oraz popołudniowych wykonali czynności mające na celu sprawdzenie czy osoba objęta obowiązkiem kwarantanny przestrzega tego obowiązku. Ustalenia Policji wykazały, że skarżący nie przebywał pod adresem [...] 204. Ponadto, żona skarżącego M. U. w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z funkcjonariuszami Policji zeznała, że jej mąż w dniu [...] kwietnia 2020 r. w ogóle nie przebywał pod tym wskazanym adresem. W notatce urzędowej sporządzonej w dniu [...] kwietnia 2020 r. przez sierżanta sztabowego Komendy Policji w [...] zapisano, że w tym dniu podczas wykonywania obowiązków służbowych również nie zastano J. U. pod ww. adresem, przy czym małżonka strony oświadczyła, że jej mąż pojawił się w miejscu zamieszkania w tym dniu około godziny 13-tej, przebrał odzież wierzchnią, po czym odjechał w nieznanym jej kierunku.

W oparciu o powyższe ustalenia PPIS decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] nałożył na J. U. karę pieniężną w kwocie 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy zł) za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny.

W wyniku rozpatrzenia odwołania J. U. PWIS decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] uchylił w całości decyzję PPIS z [...] kwietnia 2020 r. na skutek wskazania niewłaściwej podstawy prawnej, braku umożliwienia stronie zapoznania się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją oraz wyjaśnienia kwestii prawidłowego ogłoszenia lub doręczenia stronie decyzji nakładającej na nią obowiązek odbycia kwarantanny domowej.

Następnie, PPIS pismem z [...] lipca 2020 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, a pismem z [...] lipca 2020 r. wezwał do złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie. W dniu [...] lipca 2020 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wniósł zastrzeżenia co do zasadności podjętej przez PPIS decyzji o objęciu go kwarantanną. Wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. po skończonej dziennej zmianie w pracy otrzymał informację, że dzwoniono do niego z Sanepidu. W dniu [...] kwietnia 2020 r. kierownik telefonicznie podał mu nr decyzji, którą nałożono na niego obowiązek kwarantanny. Skarżący podkreślił, że pozostawał w miejscu zamieszkania pod nadzorem Policji, co mogą potwierdzić bezstronni świadkowie.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postepowania PPIS decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] wymierzył J. U. administracyjną karę pieniężną w kwocie 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy zł) za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny w podstawie prawnej powołując art. 48 a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 46 b pkt 5 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w oparciu o ustalenia poczynione przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji ustalił, że Jak U. złamał nakaz kwarantanny opuszczając miejsce zamieszkania w dniach [...] i [...] kwietnia 2020 r. Organ I instancji kierując się przesłankami wymiaru administracyjnej kary pieniężnej określonymi w art. 189 d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1845 ze zm., dalej "k.p.a."), wziął pod uwagę przede wszystkim fakt niezastosowania się do nałożonego obowiązku kwarantanny, który swoim zachowaniem stworzył wysokie ryzyko ograniczenia rozprzestrzeniania się wirusa SARS-Cov-2, co czyni karę w wysokości 10 000 zł adekwatną do wagi naruszenia, sposobu naruszenia, okoliczności naruszenia oraz uwzględnia indywidualne i osobiste właściwości strony postępowania.

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji J. U. stwierdził, że podpisana pod decyzją T. K. dopuściła się nadużycia wobec jego osoby i nęką go wypisując nieprawdę w stosunku do całej tej sytuacji. Podał, że nieprawdą jest jakoby nie złożył wyjaśnień, bowiem wszystkie wnioski i wyjaśnienia złożył w terminie i są one udokumentowane, jak również podani są świadkowie całego zajścia. Zwrócił się o wyjaśnienie całej sprawy.

PWIS nie podzielając stanowisko skarżącego wyrażonego w odwołaniu, zaskarżoną w sprawie decyzją, działając na postawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 34 ust. 2 i 4 pkt 2, 48a ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 w związku z art. 46b pkt 5 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych, § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 325), § 5 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie wykazu chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 607 ze zm.), uchylił w całości zaskarżoną decyzję PPIS z dnia [...] września 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji

Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji ponownie, błędnie wydał decyzję o nałożeniu kary administracyjnej w oparciu o przepisy prawa odnoszące się do obowiązku poddania się kwarantannie z mocy prawa, tj. 48a ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 w związku z art. 46b pkt 5 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych. Zgodnie z art. 48a ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, kto w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie stosuje się do ustanowionych na podstawie art. 46 lub art. 46b nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1 lub w art. 46b pkt 5 i 9-12, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 30 000 zł. Przepis art. 48a, w tym 46b ww. ustawy owszem odsyła do rozporządzenia Rady Ministrów z 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 566 ze zm.) i odnosi się do obowiązku odbycia kwarantanny, ale nie są to kwarantanny nakładane w drodze decyzji administracyjnej, ale wynikające wprost z przepisów prawa. Wnoszący sprzeciw podlegał obowiązkowi poddania się kwarantannie z mocy decyzji PPIS z [...] kwietnia 2020 r., a zatem podstawą wyznaczonej skarżącemu kwarantanny jest art. 34 ust 2 ustawy o zapobieganiu chorób zakaźnych, zgodnie z którym osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności, nie zaś na mocy rozporządzenia w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Właściwym, w zakresie nałożenia kary pieniężnej, przepisem w niniejszej sprawie jest art. 15 zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm., dalej "ustawa o szczególnych rozwiązaniach"), w myśl którego w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł, bez określenia dolnej granicy wymiaru kary.

Wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł jest sporą dolegliwością finansową dla osoby nią obciążonej. Jeżeli przepis szczególny nie określa administracyjnej kary pieniężnej poprzez podanie wprost jej wysokości, wówczas jest ona wymierzana przez organ w ramach uznania administracyjnego przy uwzględnieniu elementów, wskazanych w art. 189d k.p.a. Organ zobligowany jest do rozważenia przesłanki z art. 189d, a zwłaszcza 189d pkt 7, który stanowi, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej w przypadku osoby fizycznej bierze pod uwagę również warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana, a nie tylko pkt 1 tego artykułu tj. wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. Przez warunki osobiste strony należy rozumieć warunki np. materialne, mieszkalne, socjalne, zatrudnienia, stanu zdrowia, sytuacji rodzinnej i związanych z tym obowiązków.

W sprzeciwie od zaskarżonej decyzji J. U. wskazał, że kwarantannę nałożono na niego bezpodstawnie, ponieważ był zdrowy i nie zagrażał niczyjemu zdrowiu ani życiu. Mimo, że nie zgadza się z samym faktem nałożenia kwarantanny to dostosował się do wynikających z niej obowiązków. Nałożenie kary za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny było następstwem kłamstw jego żony, która wprowadziła w błąd Sanepid i Policję. Skarżący, wbrew jej twierdzeniom, przebywał pod adresem, pod którym zobligowany był przebywać, zamknięty w pokoju, ale żaden z policjantów tego nie sprawdził. Dopiero drugiego dnia policjanci widzieli, że skarżący jest na miejscu, gdy wychodził z domu. Ponadto miał rozładowany telefon, gdyż żona zabrała mu ładowarkę i dlatego nie mogli się z nim skontaktować.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 tej ustawy, stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (sprzeciwu) oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja kasacyjna PWIS z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej nałożonej na wnoszącego sprzeciw za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny.

Na wstępie niniejszych rozważań Sąd zauważa, że instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) - w art. 64a P.p.s.a., który stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres kontroli Sądu w przypadku rozpoznawania sprzeciwu określa art. 64e P.p.s.a., ograniczając ją wyłącznie do oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.05.2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji, przez co pozbawiano by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania.

Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., II OSK 1427/16).

Należy podkreślić, że co do zasady ewentualne naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa materialnego nie może być samoistną podstawą wydania decyzji z art. 138 § 2 k.p.a.

Jak wskazał WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 29 sierpnia 2017 r., II SA/Rz 499/17, "pośrednie narzucenie nowej oceny prawnej organowi pierwszej instancji przez organ odwoławczy w ramach wykonywania kompetencji z art. 138 § 2 k.p.a., bez wykazania realizacji przesłanek z tego przepisu, jest niedopuszczalne. Dyskwalifikacja przez organ drugiej instancji wykładni prawa materialnego lub subsumpcji organu pierwszej instancji nie może odbywać się za pośrednictwem wydawania rozstrzygnięć kasatoryjnych, o których mowa w 138 § 2 k.p.a., albowiem skutkuje to nieznajdującym podstaw normatywnych uchyleniem się przez organ wyższego stopnia od orzekania merytorycznego w sprawie, które w administracyjnym toku instancji jest ustawową zasadą. Organ drugiej instancji stwierdzając wadliwość wykładni lub subsumpcji stanu faktycznego i nie stwierdzając realizacji obydwu przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a., powinien orzec we własnym zakresie co do istoty sprawy, formułując odpowiednie rozstrzygnięcie merytoryczne. Nie czyniąc tego i wydając rozstrzygnięcie kasatoryjne organ odwoławczy w sposób niedopuszczalny uchyla się od obowiązku merytorycznego orzekania, naruszając przepis art. 138 § 2 k.p.a.".

Należy również zwrócić uwagę na treść art. 138 § 2a k.p.a., zgodnie z którym jeśli organ I instancji w decyzji dokonał błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, organ odwoławczy powinien także zawrzeć w decyzji kasacyjnej wytyczne w zakresie wykładni przepisów prawa.

Regulacja ta przeciwdziała sytuacji, w której organ odwoławczy koncentruje się jedynie na uchybieniach dotyczących ustalenia stanu faktycznego, mimo że z zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji błędnie interpretuje przepisy, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie. Wskazanie błędów w tym zakresie w decyzji kasacyjnej pozwoli uniknąć ich powielenia już po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego przez organ I instancji (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2018 r., II OSK 3296/18).

Sąd podkreśla również, że związany treścią art. 64e P.p.s.a. nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia na obecnym etapie. Sprzeciw nie jest bowiem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi, co wynika wprost z treści art. 64e P.p.s.a. oraz art. 151a § 1 P.p.s.a. (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2019 r., I SA/Sz 828/19).

Skarżący został objęty obowiązkiem kwarantanny na podstawie przepisów art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1845), zgodnie z którym osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Powyższą kwarantannę skarżący miał odbywać na podstawie wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (dalej: PP1S) decyzji z dnia [...].04.2020 r. znak: [...] pod adresem [...] 204 gm. [...].

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania dotyczącego niniejszej sprawy tj. nałożenia kary pieniężnej na Pana J. U. za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny, PPIS w [...] w dniu [...].09.2020 r. wydal decyzję znak: [...] wymierzającą skarżącemu administracyjną karę pieniężną w kwocie 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy zł) za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny. Jednakże z uwagi na popełnione przez organ I instancji błędy proceduralne tj. oparcie decyzji o nałożeniu kary administracyjnej na przepisach prawa odnoszących się do obowiązku poddania się kwarantannie z mocy prawa, a nie z mocy decyzji PPIS, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: PWIS) skarżoną decyzją z dnia [...].11.2020 r. znak: [...] uchylił decyzję PPIS w [...] z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto tut. Organ uznał, że wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł jest sporą dolegliwością finansową dla osoby nią obciążonej. Zatem wskazano organowi I instancji rozważenie przesłanki wynikającej z art. 189d pkt 7, zgodnie z którą wymierzając karę pieniężną organ administracji publicznej w przypadku osoby fizycznej bierze pod uwagę również warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana a nie tylko przesłankę z punktu 1. tego artykułu tj. wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia.

Należy podkreślić, że decyzja PWIS z dnia [...] maja 2020 r., znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję PPIS w [...] z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...], nakładającą na skarżącego obowiązek poddania się kwarantannie jest ostateczna. WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 745/20 odrzucił skargę J. U.; obecnie w toku jest postępowanie zażaleniowe przed NSA.

Skarżący nie kwestionuje w sprzeciwie oceny prawnej stanu faktycznego sprawy zawartej w decyzji kasacyjnej. Kwestionuje jedynie wadliwe ustalenie stanu faktycznego w zakresie w jakim przyjęto, że dopuścił się naruszenia obowiązku kwarantanny.

Oceniając powyższe Sąd stwierdza, że wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. PWIS nie naruszył prawa. Oparcie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na innej podstawie prawnej niż uczynił to organ I instancji, z możliwością zastosowania art. 189d pkt 7 k.p.a. przesądza o konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wykraczającym poza granice przewidziane w art. 136 k.p.a.

Przeprowadzenie takiego dowodu po raz pierwszy w drugiej instancji wiązałoby się również z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającej z art. 15 k.p.a.

Wydanie decyzji kasacyjnej, wbrew zarzutom sprzeciwu umożliwi skarżącemu przedstawienie swoich racji w przedmiocie naruszenia przezeń obowiązku kwarantanny. Organy będą zobligowane do rozpoznania składanych przez skarżącego wniosków dowodowych na tę okoliczność.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a. oddalił sprzeciw jako bezzasadny.