Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 598/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 b § 2, art. 121 § 1 i art. 122.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Tomasz Świstak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka-Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi G na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [..] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące luty i maj 2007 roku o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] nadał nie ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr [...] ([...]) z dnia [...] października 2012 r. rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie określenia "G" spółce z o.o. w N. zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za miesiące luty 2007 r. i maj 2007 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że obowiązek zapłaty podatku akcyzowego za miesiące luty i maj 2007 roku przedawnia się z końcem 2012 r. Spełniony jest więc wymóg dotyczący okresu do upływu terminu przedawnienia. Jak wskazał organ, uchylanie się przez podatnika od uregulowania obowiązków o charakterze publicznoprawnym uwiarygodnia, że zobowiązania może być niewykonane

"G" spółka z o.o. wniosła zażalenie na wskazane wyżej postanowienie.

W uzasadnieniu podniosła, że w celu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej konieczne jest, aby organ podatkowy uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Poprzez uprawdopodobnienie należy rozumieć wskazanie wyczerpującego uzasadnienia w tym faktów i dowodów, które potwierdzają przypuszczenia organu, iż Spółka nie dokona zapłaty podatku. Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu takie uzasadnienie ogranicza się do wskazania, że obawa o niewykonaniu zobowiązania podatkowego przez Spółkę opiera się na braku uiszczenia zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji nieostatecznej i terminie przedawnienia upływającym z końcem roku 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. nie wskazał żadnych konkretnych faktów, ani dowodów, np. w postaci danych spółki, potwierdzających, że nie ureguluje ona zobowiązania podatkowego.

Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ wskazał, że jedną z przesłanek do nadania decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności jest okoliczność zaistnienia okresu do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, tj. krócej niż 3 miesiące. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podatek akcyzowy określony w ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej za miesiące luty 2007 r. i maj 2007 r. przedawnia się z upływem 2012 r.. Decyzja została doręczona stronie w dniu [...] listopada 2012 r. i do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, zobowiązanie podatkowe za ww. miesiące nie zostało przez podatnika uregulowane. Organy podatkowe miały zatem wszelkie podstawy do przyjęcia, że zobowiązanie nie zostanie wykonane z powodu przedawnienia.

"G" spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Celnej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje :

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, którym organ nadał nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie określenia spółce "G" zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za miesiące luty 2007 r. i maj 2007 r.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowi art.239 b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie, z którym decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Zgodnie z art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej wskazany wyżej przepis stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że przesłanki określone w art. 239b § 1-4 Ordynacji podatkowej mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikające ,m.in., z wyroków I GSK 799/10 z dnia 7.02.2012 r., I GSK 1440/11 z dnia 19.04.2013 r., I GSA 1039/11 z dnia 9.05.2013 r., dostępne w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl.

W przedmiotowej sprawie organy poza sporem było to, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Jednakże, zdaniem skarżącej, organy podatkowe z naruszeniem art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej, nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Zarzut ten, w ocenie Sądu, jest bezpodstawny. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane, a w konsekwencji wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. W przedmiotowej sprawie organy wskazały, że spółka nie uiściła podatku akcyzowego za miesiące luty i maj 2007 r. Również po wydaniu w dniu 25 października 2012 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i upływie określonego czasu od dnia wydania tej decyzji do dnia nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, skarżąca nie wykonała zobowiązania podatkowego z niej wynikającego

Wskazane okoliczności, w ocenie organów, jak i w ocenie Sądu, w dostateczny sposób uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie przez spółkę wykonane przed upływem terminu jego przedawnienia, wynoszącego niecały miesiąc.

Jednocześnie należy wskazać, że przy przesłance nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wskazanej w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie były zobowiązane do badania sytuacji majątkowej spółki, która miałaby przesądzić o ryzyku niewykonania zobowiązania podatkowego, gdyż okoliczność ta stanowi odrębną przesłankę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Podobnie, jak i podnoszone przez spółkę argumenty, że nie dokonywała i nie dokonuje żadnych czynności, które mogłyby utrudnić lub udaremnić dokonanie zapłaty zobowiązania podatkowego.

Zdaniem Sądu zatem, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że wystąpiły obie przesłanki z art. 239 b § 1 pkt 4 i § 2 Ordynacji podatkowej, uzasadniające nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Sąd stwierdził również, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organy podatkowe obu instancji, przy wydawaniu postanowień będących przedmiotem kontroli, przepisów regulujących postępowanie podatkowe, a w szczególności wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, tj.: art. 239 b § 2, art. 121 § 1 i art. 122.

W świetle powyższego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę.