Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2480/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi A. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ II instancji") z [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] (dalej "decyzja z [...] sierpnia 2020r.") , którą uchylono w części decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] (dalej: "RDOŚ", "organ I instancji") z [...] grudnia 2018 r. Nr [...] (dalej "decyzja z [...] grudnia 2018r.") – orzekającą o zmianie decyzji własnej z [...] stycznia 2011 r. nr [...] (dalej "decyzja z [...] stycznia 2011r."), dotyczącej uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia pn. Budowa mostu na rzece [...] w miejscowości [...] wraz z drogami dojazdowymi (dalej: "Inwestycja") – i orzeczono co do istoty sprawy oraz utrzymano w mocy w pozostałym zakresie.

Decyzja powyższa zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z [...] września 2017 r. reprezentant Województwa [...] - [...] Służby Dróg i Kolei we [...] (dalej: "Wnioskodawca"), wystąpił do RDOŚ o zmianę wskazanej na wstępie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] stycznia 2011 r. wydanej dla Inwestycji. Przedmiotem wniosku miała być korekta lokalizacji przejścia dla zwierząt (z km [...]+[...] na [...]+[...]) i zmiana parametrów zabezpieczeń akustycznych na odcinkach: w km od [...]+[...] do [...]+[...], w km od [...]+[...] do [...]+[...] oraz odcinku w km od [...]+[...] do [...]+[...]. W przedłożonym piśmie zawnioskowano także o aktualizację zapisów punktów 4.5 i 4.16 ww. decyzji, w związku z uzyskaniem odrębnej decyzji dla odcinka od km [...]+[...] do [...]+[...] (decyzja RDOŚ z [...] września 2016 r., znak: [...]).

Organ I instancji ustalił, że przedsięwzięcie zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71; dalej: Rozporządzenie).

W związku z brakami przedłożonej wraz z wnioskiem karty informacyjnej przedsięwzięcia RDOŚ pismem z [...] października 2017 r. wezwał do jej uzupełnienia, co nastąpiło [...] listopada 2017 r.

Następnie organ I instancji wystąpił do Państwowych Powiatowych Inspektorów Sanitarnych w [...] i w [...] o opinię w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Obaj inspektorzy wskazali na brak konieczności przeprowadzania takiej oceny. Jednak sam RDOŚ, po przeanalizowaniu zgromadzonej dokumentacji, w oparciu o art. 63 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081; dalej: "ustawa ocenowa") wydał [...] grudnia 2018 r. postanowienie [...], w którym stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. GDOŚ postanowieniem z [...] lutego 2018 r. uznał, że zażalenie na powyższe postanowienie zostało złożone z uchybieniem terminu.

W dniu [...] marca 2018 r. pełnomocnik Wnioskodawcy złożył raport o oddziaływaniu na środowisko. Pismem z [...] kwietnia 2018 r. RDOŚ wezwał do uzupełnienia ww. raportu oddziaływania na środowisko w zakresie oddziaływania akustycznego, co nastąpiło [...] maja 2018 r. Następnie pismem z [...] maja 2018 r. organ I instancji wezwał do uzupełnienia dokumentacji w zakresie przedłożenia wypisu z rejestru gruntów lub innego dokumentu, wydanego przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalającego na ustalenie stron postępowania, zawierającego co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz, o ile zostały ujawnione: numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcia oraz, na który będzie ono oddziaływać. Stosowna dokumentacja została przedłożona do tutejszego organu w pismach z [...] maja 2018 r., [...] października 2018 r. oraz [...] października 2018 r. Mapa zasięgu oddziaływania inwestycji przedłożona [...] października 2018 r. nie wprowadzała zmian w zakresie zasięgu oddziaływania, złożona została natomiast w celu szczegółowszego przedstawienia zasięgu oddziaływania na środowisko na odcinku na granicy terenu chronionego akustycznie.

W dniu [...] maja 2018 r. do RDOŚ wpłynął do wiadomości wniosek Strony kierowany do Wnioskodawcy o wstrzymanie realizacji inwestycji "Łącznik aglomeracji [...] - skomunikowanie mostu na rzece [...] w miejscowości [...] z drogą krajową nr [...] i droga wojewódzką nr [...] - odcinek od drogi wojewódzkiej nr [...] w m. [...] do drogi nr [...] k/m [...]". Przedstawiciel Wnioskodawcy odniósł się do ww. pisma wskazując, iż aktualnie realizowana ww. inwestycja jest zgodna z decyzją ZRID nr [...] z [...] kwietnia 2014 r., a także odniósł się do wątpliwości Strony w zakresie skuteczności proponowanych do zmiany ekranów akustycznych przy budynku zlokalizowanym na posesji pod adresem ul. [...] w m. [...].

Po ponownym zwróceniu się przez RDOŚ do Państwowych Powiatowych Inspektorów Sanitarnych o wydanie opinii przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z [...] lipca 2018 r. zaopiniował pozytywnie środowiskowe uwarunkowania pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku nie wydał opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, co uznano zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy ocenowej za brak zastrzeżeń.

Obwieszczeniem z 22 czerwca 2018 r. RDOŚ poinformował społeczeństwo o rozpoczęciu procedury oceny oddziaływania na środowisko, poinformowano społeczeństwo o możliwości zapoznania się z raportem o oddziaływaniu na środowisko i całą dokumentacją sprawy oraz wskazano sposób i miejsce składania uwag i wniosków. W wyznaczonym terminie uwagi złożyli: W. W., E. K., F. K. oraz A. K.. W uwagach podniesiono kwestie:

– braku zabezpieczenia bogatej substancji przyrodniczej przed negatywnymi skutkami związanymi z budową drogi, w tym brak bezpiecznych przejść dla zwierząt;

– projektu drogi na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...] oraz w rejonie skrzyżowania z drogą powiatową nr [...] ze szczególnym uwzględnieniem wysokości nawierzchni drogi względem pierwotnego ukształtowania terenu oraz nieruchomości położonej przy ulicy N[...] (działka nr [...]), ze szczególnym uwzględnieniem kwestii oddziaływań akustycznych.

Po zakończeniu postępowania oraz stosownym poinformowaniu jego stron zgodnie z art. 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: "k.p.a."), RDOŚ wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] grudnia 2018 r., w której dokonał zmian dotyczących zastosowania i lokalizacji ekranów akustycznych oraz wyznaczenia miejsc dodatkowych przejść dla zwierząt wraz z określeniem ich parametrów.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że treść wniosku oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko wraz z uzupełnieniem wskazują na konieczność wprowadzenia zmian w treści decyzji z [...] stycznia 2011 r., spowodowanych w głównej mierze zmianą przepisów w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które zostały wprowadzone rozporządzeniem Ministra Środowiska z 1 października 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2012 r. : poz. 1109; dalej: "Rozporządzenie w sprawie hałasu"), a także zmianą stanu zagospodarowania terenów w otoczeniu inwestycji. Wyniki analizy akustycznej wykazały zmniejszenie maksymalnego zasięgu dopuszczalnego poziomu hałasu w stosunku do wyników uzyskanych w analizie akustycznej zawartej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko z lipca 2010 r. W zasięgu oddziaływania ponadnormatywnego hałasu znalazło się mniej terenów wymagających ochrony akustycznej.

Natomiast zmiana treści punktu 4.10 wynikła z faktu, iż na etapie projektowania i po rozpoznaniu warunków terenowych lokalizacja przejścia dla zwierząt okazała się niekorzystna, co wynikało z błędnego wskazania na załączniku graficznym. Po weryfikacji terenowej i ponownej analizie materiałów, wskazano lokalny szlak migracji zwierząt w km [...]+[...] projektowanej drogi, a więc ok. 260 m dalej niż określono pierwotnie. Nowa lokalizacja przejścia umiejscowiona jest z dala od zabudowań i skrzyżowań, w naturalnym zagłębieniu terenu umożliwiającym naprowadzenie zwierząt do przejścia pod drogą, a więc pozwoli na utrzymanie swobodnej migracji zwierząt pod nowo wybudowaną drogą.

Zapisy punktów 4.5 i 4.16 zostały zmienione poprzez nieuwzględnienie w ich treści zapisów dotyczących odcinka drogi od km [...]+[...] do km [...]+[...], z uwagi na fakt, iż dla wskazanego fragmentu drogi, z uwagi na zmianę przebiegu, uzyskano odrębną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach - decyzja RDOŚ z [...] września 2016 r., znak: [...], w której wskazano stosowne działania minimalizujące wpływ realizacji i eksploatacji tego odcinka drogi na środowisko.

Odnosząc się do uwag wniesionych w toku postępowania, organ I instancji w pierwszej kolejności wskazano, że W. W. nie wskazał w swoim piśmie konkretnego kilometraża drogi, do którego odnosiły się jego zastrzeżenia. Jednakże RDOŚ dostrzegł potrzebę modyfikacji decyzji z [...] stycznia 2011 r. w zakresie określenia miejsc dla przejść dla zwierząt i wprowadził odpowiednie zmiany. Zaznaczono, że brak konieczności montażu wcześniej wskazanych ekranów akustycznych wynika ze zmiany przepisów wprowadzających zmianę dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Podkreślono także, że niniejsze postępowanie dotyczy jedynie zmiany niektórych parametrów rozwiązań chroniących środowisko, a nie zasadności lokalizacji przedmiotowej drogi czy też pozwolenia na jej użytkowanie.

Natomiast w kwestii uwag podnoszonych przez Skarżącego, RDOŚ wskazał, że zmiana wysokości ekranu akustycznego 7.1 wynika ze zmiany dopuszczalnych poziomów hałasu. Z przedłożonej dokumentacji wynika, iż zaproponowany ekran o wysokości 4 m posadowiony po stronie wschodniej obwodnicy na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...] w wystarczający sposób zabezpieczy teren chroniony akustycznie zlokalizowany w [...] przy ulicy [...] przed emisją hałasu od projektowanej drogi, a dopuszczalne poziomy hałasu określonego dla tego terenu zostaną dotrzymane. Odnosząc się do uwag dotyczących określenia zasięgu akustycznego oddziaływania projektowanej trasy oraz metodyki obliczeń poziomu hałasu należy zaznaczyć, iż w celu określenia zasięgu oddziaływania sporządzono przestrzenny model obliczeniowy dla rozpatrywanej trasy komunikacyjnej i wykonano prognozę stanu klimatu akustycznego. Obliczenia prowadzono programem SoundPlan7.4 realizującym wymagane prawem metodyki, które uwzględniają wszystkie czynniki mogące mieć wpływ na rozprzestrzenianie się hałasu, w tym tło oraz ukształtowanie terenu. W wyniku przeprowadzonych obliczeń otrzymano wartości poziomów dźwięku w węzłach siatki obliczeniowej, na podstawie których wykreślono przebieg izolinii hałasu.

Odnosząc się do zarzutu braku podania poziomu hałasu dla działki i budynku przy ul. [...] wskazać należy, iż z załącznika graficznego przedstawiającego zasięg oddziaływania hałasu wynika, iż ww. budynek znajduje się w znacznej odległości od drogi i dla terenów chronionych w tej lokalizacji nie istnieje ryzyko przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, dlatego też nie było konieczności przedkładania danych szczegółowych dla tej lokalizacji.

Odpowiadając na uwagę dotyczącą oddziaływania od ul. [...] wskazano, że oddziaływanie to zostało uwzględnione w analizie akustycznej czego dowodem jest ekran akustyczny w km [...]+[...] do km [...]+[...]. Ponadto organ I instancji zaznaczył, że z uwagi na fakt, iż zaproponowane bariery energochłonne zostały wyznaczone na podstawie szacunkowych obliczeń i prognoz, w celu weryfikacji skuteczności zaproponowanych rozwiązań akustycznych w punkcie V decyzji z [...] stycznia 2011 r. nałożono obowiązek wykonania analizy po realizacyjnej w zakresie uciążliwości związanej z emisją hałasu, w której wskazane zostaną ewentualne, dalsze sposoby ograniczenia emisji hałasu na terenach chronionych akustycznie, jeśli takie wystąpią.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Strona, domagając się jej uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia RDOŚ. W odwołaniu zarzucono naruszenie wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady równego traktowania stron, poprzez przyjęcie nieprawdziwych informacji podawanych przez Wnioskodawcę w toku postępowania. Strona wskazała, że parametry zrealizowanych dotychczas ekranów akustycznych nie uwzględniają występowania różnicy wysokości pomiędzy dotychczasowym poziomem terenu a niweletą zaprojektowanej drogi. W jej opinii jest to niezgodne zarówno z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z 2011 r., jak i z decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z 2014 r., a nieprawidłowe uzasadnienie stanowiska przez organ I instancji w tym zakresie, stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto zdaniem Skarżącego, konieczna jest weryfikacja, czy pełnomocnik inwestora został w prawidłowy sposób umocowany do występowania w imieniu wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie. Podniesiono również, że RDOŚ nie odniósł się do wniosków stron składanych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, które dotyczyły precyzyjnego określenia poziomu odniesienia dla wybudowanych ekranów akustycznych, co skutkuje naruszeniem przepisów art. 7 i 11 k.p.a.. Skarżący wskazuje również na występowanie nieprawidłowych sformułowań w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania GDOŚ wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] sierpnia 2020 r., którą uchylił jej pkt 2 oraz 4 – dotyczące zapewnienia rezerwy terenowej pod realizację ekranów akustycznych oraz umiejscowienia przejść dla zwierząt – i w tym zakresie orzekł o wyznaczeniu nowych parametrów, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję z [...] grudnia 2018 r. w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że weryfikacja przedłożonej dokumentacji doprowadziła go do przekonania, iż wymaga ona uzupełnienia i wyjaśnienia zawartych w niej informacji. W związku z powyższym, pismem z [...] marca 2020 r. GDOŚ wystąpił do Wnioskodawcy o przekazanie dodatkowych informacji, dotyczących m.in.: decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ZRID nr [...]; opinii akustycznej w zakresie wpływu ograniczenia dopuszczalnej prędkości pojazdów na klimat akustyczny; odniesienia się do zarzutów przedłożonych przez Stronę w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym, pismem z [...] maja 2020 r. Wnioskodawca przedłożył wymagane przez GDOŚ dokumenty oraz wyjaśnił, że zaprojektowane zabezpieczenia akustyczne pozwolą na dotrzymanie dopuszczalnych poziomów hałasu w granicach nieruchomości znajdującej się we władaniu Strony.

Ponadto w treści zaskarżonej decyzji dostrzeżono uchybienia wymagające skorygowania. W związku z tym uchylono jej pkt 2 i orzeczono o zapewnieniu rezerwy terenowej pod realizację ekranów akustycznych "od km [...]+[...] do km [...]+[...]. Powyższe było konieczne również z uwagi na uregulowania uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] sierpnia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu [...] dla jednostki urbanistycznej J, gdzie przewidziano lokalizację terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w odległości 150 — 200 m od omawianej drogi, przez co powiększenie rezerwy pod budowę zabezpieczeń akustycznych stało się zasadne.

Uzasadniając uchylenie pkt 4 zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2018 r., GDOŚ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika wniosek o zmianę pkt 4.16 decyzji z [...] stycznia 2011 r., znak: [...], w przedmiocie konieczności wykonania dolnych przejść dla małych zwierząt m.in. "w km [...]+[...] ÷ [...]+[...]" zamiast "w km [...]+[...] ÷ [...]+[...]", a konsultacja z przedstawicielem Wnioskodawcy wykazała, że zmiana ta wynikał z omyłki pisarskiej, co wymagało korekty.

W ocenie GDOŚ, pozostała część rozstrzygnięcia organu I instancji jest prawidłowa. Organ I instancji kilkukrotnie wzywał wnioskodawcę do uzupełnienia materiału dowodowego, w szczególności w zakresie ochrony przed hałasem. Dokonał także wnikliwej oceny materiału dowodowego, zarówno materiałów załączonych przez Wnioskodawcę do wniosku o zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i opracowań stanowiących uzupełnienia Raportu OOS, czym wypełnił dyspozycje art. 7 k.p.a. Zauważona została konieczność niewielkich zmian w zakresie lokalizacji i parametrów niektórych ekranów akustycznych, a także miejsca realizacji jednego z przejść dla zwierząt, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji.

Odnosząc się natomiast do samego odwołania Strony, organ II instancji wskazał, że przedstawione w jego treści uwagi i zastrzeżenia nie mogą stanowić przesłanek do uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia i przekazania go do ponownego rozpatrzenia. Nie stwierdzono bowiem naruszeń uzasadniających zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., ani konieczności wyjaśnienia istotnego zakresu sprawy. w odpowiedzi na zarzut nierównego traktowania stron – poparty fragmentem uzasadnienia decyzji RDOŚ przytaczającym stanowisko Wnioskodawcy – GDOŚ podkreślił, że powołanie się na argumentację jednej ze stron nie implikuje naruszenia zasady bezstronności i równego traktowania pozostałych stron postępowania administracyjnego. Zaznaczono także, że organ I instancji odniósł się w toku postępowania do wniesionych uwag, w tym w szczególności do zarzutów Strony dotyczących obniżenia docelowej wysokości ekranu akustycznego nr 7.1. RDOŚ wyjaśnił, że podstawę takiej oceny stanowi dokumentacja przedłożona przez inwestora, a w szczególności wyniki modelowania zasięgu i natężenia hałasu. Strona mogła przedstawić własny kontrdowód z badań dotyczących poziomu hałasu, jednak z tej możliwości nie skorzystała. Stąd zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. uznano za niezasadny.

W kontekście zarzutu dotyczącego naruszenia przez Wnioskodawcę obowiązków w zakresie ochrony środowiska, określonych w decyzji z [...] kwietnia 2014 r., ZRID nr [...], organ II instancji zwrócił uwagę, że organy ochrony środowiska nie są organami właściwymi w zakresie kontrolowania zgodności z prawem przebiegu procesu budowlanego, a kompetencje w tym zakresie należą do organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, o których mowa w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1189 ze zm.). Jednocześnie nawet gdyby nieprawidłowości w realizacji decyzji ZRID lub decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia miały faktycznie miejsce, nie prowadziłyby one do nieważności lub uchylenia decyzji z [...] grudnia 2018 r., a do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 136a ust. 1 i 3 ustawy ocenowej.

Strona podniosła także zarzut dotyczący niemożności zmiany decyzji z [...] stycznia 2011 r. w sytuacji, gdy Inwestycja będąca jej przedmiotem jest już realizowana. Odnosząc się do tej argumentacji GDOŚ wyjaśnił, że celem postępowania toczącego się w przedmiotowej sprawie nie było "sankcjonowanie zaistniałych faktów", lecz modyfikacja warunków wyrażonych we wcześniejszym rozstrzygnięciu RDOŚ w związku z częściową zmianą stanu prawnego, a także zmianą okoliczności dotyczących ustalenia dokładnego położenia korytarza migracji zwierząt. Tego rodzaju sytuacje w sposób szczególny uzasadniają wystąpienie z wnioskiem o zmianę treści decyzji. Zmiana lokalizacji przejścia dla zwierząt służy ograniczeniu negatywnego oddziaływania drogi na środowisko przyrodnicze poprzez stworzenie bardziej korzystnych warunków dla migracji zwierząt wzdłuż istniejącego korytarza migracyjnego. Jednocześnie na podstawie przeprowadzonych analiz przewiduje się, że zaproponowane zmiany parametrów zabezpieczeń akustycznych nie spowodują przekroczenia dopuszczalnych wartości hałasu, określonych przepisami właściwego rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ I instancji części wniosku dotyczącej zmiany brzmienia punktów 4.5 oraz 4.16 decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., w związku z uzyskaniem przez inwestora odrębnej decyzji z [...] września 2016 r., dotyczącej odcinka od [...]-[...]-[...] do [...]+[...] km omawianej drogi, GDOŚ wskazał, że kwestia ta powinna być przedmiotem zastrzeżeń Wnioskodawcy, jako dysponenta wniosku. Ponadto w ocenie GDOŚ organ I instancji niewątpliwie odniósł się do całości wniosku inwestora z dnia [...] września 2017 r., złożonego w przedmiotowej sprawie, m.in. przychylając się do stanowiska inwestora w sprawie zmiany punktów 4.5 oraz 4.16 decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Jednocześnie zaznaczono, że decyzja z [...] września 2016 r. – i uchylająca ją decyzja GDOŚ z [...] grudnia 2016 r. – dotyczyły przedsięwzięcia odrębnego od tego, które jest przedmiotem niniejszej sprawy tj. zmianą przebiegu drogi wojewódzkiej na odcinku od [...]+[...] do [...]+[...] km (w rejonie miejscowości [...]).

W kwestii prawidłowości umocowania osoby składającej wniosek o zmianę decyzji z [...] stycznia 2011 r., GDOŚ nie podzielił zastrzeżeń Strony i wskazał, że pełnomocnictwo udzielone Z. L. zostało doprecyzowane w trakcie trwania postępowania, a kwestia ta została dodatkowo wyjaśniona przez organ II instancji, gdzie Dyrektor [...] Służby Dróg i Kolei we [...], wezwany do potwierdzenia czynności dokonanych przez ww. osobę uczynił to w piśmie z [...] marca 2020 r.

Odpowiadając na zarzut niewłaściwego rozpatrzenia wniosków stron, GDOŚ wskazuje, że organ I instancji zawarł swoje stanowisko w tym przedmiocie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono tam, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że zaproponowane zmiany wysokości barier energochłonnych pozwalają na dotrzymanie standardów akustycznych na terenie nieruchomości Skarżącego, a zarazem uwzględniają one położenie niwelety drogi względem dotychczasowego poziomu powierzchni terenu. Intensywność i zasięg oddziaływania akustycznego będą podlegały dodatkowej weryfikacji w ramach analizy porealizacyjnej dla przedmiotowej drogi, zgodnie z pkt V decyzji z [...] stycznia 2011 r. Należy również podkreślić, że wyniki obliczeń w zakresie rozprzestrzeniania się hałasu zostały przekazane Stronie wraz z pismem z [...] października 2018 r. i nie zdołała ona skutecznie zakwestionować poprawności ich sporządzenia. Ponadto w opinii organu II instancji, z treści ww. rozstrzygnięć podjętych przez RDOŚ w sposób jednoznaczny wynika, że wysokość barier energochłonnych należy określać względem poziomu powierzchni terenu, na którym zostały posadowione, a nie względem niwelety sąsiedniego ciągu komunikacyjnego. Taki sposób rozumienia wydanego rozstrzygnięcia wynika z obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności z dyspozycji § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 t.j.). Wysokość ekranów dźwiękochłonnych należy w każdym przypadku mierzyć od poziomu powierzchni terenu w miejscu ich rzeczywistej lokalizacji.

Odnosząc się natomiast do przedstawionych przez Skarżącego informacji na temat wadliwych sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2018 r. organ odwoławczy wskazuje, że omyłki te nie stanowią o konieczności uchylenia rozstrzygnięcia, albowiem nie dotyczą osnowy tego rozstrzygnięcia.

W kwestii podnoszonych w toku postępowania odwoławczego argumentów dotyczących oparcia dotychczasowych pomiarów w zakresie emisji akustycznej na nieaktualnych danych dotyczących natężenia ruchu pojazdów, nie uwzględniających wpływu innych dróg, GDOŚ wskazał, że zarzut ten jest niezasadny z uwagi na uwzględnienie w zawartej w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko prognozie przyrostu pojazdów korzystających z drogi wynoszącego nawet 50% w ciągu 10 lat od rozpoczęcia użytkowania szlaku komunikacyjnego, a jej wyniki zostały uwzględnione przy modelowaniu zasięgu i natężenia oddziaływania akustycznego. Zatem ustalenia dotyczące ochrony przed hałasem powinny być wystarczające. Natomiast zgodnie z Załącznikami nr 7 i 8 do Raportu przedłożonego w przedmiotowej sprawie, w granicach nieruchomości należącej do Strony nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów natężenia dźwięku przy założeniu zastosowania zabezpieczeń akustycznych i z uwzględnieniem prognozowanego natężenia ruchu pojazdów. W ocenie GDOŚ, analiza materiału dowodowego wskazuje, że bariera o wysokości 4,0 m będzie stanowić wystarczające zabezpieczenie, umożliwiające dotrzymanie standardów akustycznych wynikających z przepisów Rozporządzenia w sprawie hałasu.

Zdaniem GDOŚ pomiary zasięgu i natężenia emisji hałasu przedłożone w niniejszej sprawie zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. Obliczenia zrealizowano zgodnie z metodyką wskazaną w normie PN-ISO 9613-2: "Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej.", a ich wyniki opracowano przy pomocy oprogramowania komputerowego SoundPlan, służącego do modelowania propagacji hałasu. Zostały one zilustrowane w załącznikach graficznych do Raportu OOS i wskazują, że zaproponowane zmiany wysokości oraz lokalizacji barier dźwiękochłonnych nie spowodują przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami. Odnosząc się zaś do kwestii uwzględnienia obwodnicy Leśnicy w prognozie natężenia ruchu pojazdów, organ odwoławczy informuje, że wzmiankowany ciąg komunikacyjny zlokalizowany jest w odległości około 20 km od miejsca wykonania ekranu akustycznego EA1 i nie jest bezpośrednio powiązany z realizowaną drogą wojewódzką, a zatem nie ma wpływu na natężenia poziomu hałasu na analizowanym w niniejszej sprawie ciągu komunikacyjnym.

Strona złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zobowiązanie na podstawie art. 145a § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") organu II instancji do wydania w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku o uchyleniu decyzji z [...] grudnia 2018 r. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

1. art. 155 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji z [...] grudnia 2018 r. ze względu na brak uzyskania zgody strony na zmianę decyzji z [...] stycznia 2011 r., w sytuacji gdy ww. zgoda była obowiązkowa;

2. art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138§ 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia części odwołania, w szczególności w zakresie ustalenia czy obniżenie wysokości ekranu 7.1. z 5 do 4 metrów doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na nieruchomości Skarżącego, a w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania i zasady dwuinstancyjności będących jednymi z ogólnych zasad postępowania administracyjnego;

3. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego Skarżonej decyzji zgodnego z wymogami k.p.a.;

4. art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez faktyczne wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia już zrealizowanego niezgodnie z ustawą ocenową, tj. dla przedsięwzięcia wybudowanego niezgodnie z decyzją środowiskową;

5. § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego błędną interpretacje, tj. uznanie, że ekrany akustyczne są budynkami, podczas gdy nimi nie są.

W pierwszej kolejności Skarżący wskazał na naruszenie art. 155 k.p.a. podkreślając, że on, jako strona postępowania administracyjnego, nie wyrażał zgody na zmianę decyzji z [...] stycznia 2011 r., co jest wymagane w procedurze prowadzonej na podstawie ww. przepisu.

Następnie podkreślił, że GDOŚ całkowicie pominął zarzut odwołania dotyczący zrealizowania Inwestycji w kształcie przewidywanym decyzją z [...] grudnia 2018 r. jeszcze przed jej wydaniem, a zatem niezgodnie z pierwotną decyzją środowiskową. Ponownie podkreślono, że nie zbadano, czy zastosowane rozwiązania będą stanowiły wystarczającą ochronę przed hałasem dla budynków zlokalizowanych w sąsiedztwie drogi. W postępowaniu oparto się na nieaktualnych prognozach hałasu, a zaniechano przeprowadzenia badań jego poziomu w sytuacji już funkcjonującej drogi. Zaniedbania organu II instancji doprowadziły zdaniem Skarżącego do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz błędnego i niepełnego uzasadnienia wydanej decyzji.

Ponadto podniesiono zarzut błędnego zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do ekranu akustycznego.

W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie w kwestii zarzutów dotyczących postępowania dowodowego oraz kwestii właściwości organów ochrony środowiska dla badania prawidłowości realizacji Inwestycji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 155 k.p.a. organ II instancji wskazał, że Skarżący pominął w swoim wywodzie regulację specjalną zawartą w art. 87 zdanie drugie ustawy ocenowej, zgodnie z którym art. 155 k.p.a. stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

W piśmie z 9 marca 2021 r. pełnomocnik Skarżącego podniósł kolejny zarzut naruszenia przez GDOŚ dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. UE. L. z 2002 r. Nr 189, str. 12 z późn. zm., dalej " dyrektywa 2002/49/WE") poprzez nie zastosowanie jej bezpośrednio w sytuacji, gdy nie została ona poprawnie implementowana do polskiego porządku prawnego. W ocenie pełnomocnika Skarżącego, organ powinien ją zastosować bezpośrednio, a nie całkowicie pominąć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020, poz. 190 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019, poz. 2325 t.j. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja GDOŚ z [...] sierpnia 2020 r., którą uchylono w części decyzję RDOŚ orzekającą o zmianie decyzji RDOŚ z [...] stycznia 2011 r. dotyczącej uwarunkowań środowiskowych dla Inwestycji i orzeczono co do istoty sprawy oraz utrzymano w mocy w pozostałym zakresie. Wydając swoją decyzję organu obu instancji oparły się na art. 87 ustawy ocenowej oraz art. 155 k.p.a. Istota sporu sprowadza się do tego, czy dopuszczalne było wydanie przedmiotowej decyzji, na mocy której m.in. obniżono wysokości ekranu akustycznego 7.1 z 5 m do 4 m m. in. na obszarze nieruchomości skarżącego.

Skarga była niezasadna.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że niezasadny był zarzut naruszenia art. 155 k.p.a w związku z art. 138 § 1 pkt 2 kp.a. Skarżący wskazywał, że konieczne było wcześniejsze uzyskanie zgody wszystkich stron postępowania administracyjnego na zmianę decyzji RDOŚ we [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Zgodnie z art. 155 kp.a decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W przedmiotowej sprawie podstawą jest jednak art. 87 ustawy ocenowej, zgodnie z którym przepisy działu V i działu VI stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Z powyższego wynika jednoznacznie, że zgoda skarżącego (oraz innych stron poza wnioskodawcą) nie była wymagana.

Należy przy tej okazji jednocześnie zaznaczyć – chociaż nie było to przedmiotem zarzutu ze strony skarżącego - że organy administracyjne nie wyartykułowały wprost, jaki interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za zmianą wcześniejszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy jednak uznać, że interes ten (słuszny interes strony) jest oczywisty, a dotyczy oszczędności poczynionych w związku z realizacją przedsięwzięcia (wybudowaniem niższych ekranów akustycznych). Po drugie, należy zwrócić uwagę, że możliwość wybudowania niższych ekranów akustycznych wynikała z obniżenia minimalnych wymagań akustycznych przez prawodawcę oraz zmiany stanu zagospodarowania terenów w otoczeniu inwestycji. W orzecznictwie i piśmiennictwie dotyczącym art. 155 kpa podnosi się, że prawna możliwość zastosowania tego trybu uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (wyrok NSA z 5.01.2007 r., I OSK 586/06, LEX nr 320845, także wyrok NSA z 25.11.2010 r., II OSK 1810/09, LEX nr 746810). Należy przy tym przychylić się do poglądu, że art. 87 ustawy ocenowej nakazuje stosować art. 155 k.p.a odpowiednio, a nie wprost, a w rezultacie swoboda działania organu jest szersza niż przy zmianie z art. 155 kpa, skoro organ wydający decyzję zmieniającą uwarunkowania środowiskowe realizacji przedsięwzięcia przeprowadza ponowne merytoryczne postępowanie (por. K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III, LEX/el. 2020, art. 87.) W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze tożsamością sprawy – polega na przedsięwzięcia pod nazwą budowa mostu na rzece [...] w miejscowości [...] wraz z drogami dojazdowymi. Wniosek inwestora nie zmierza do rozpoczęcia nowej sprawy administracyjnej, ale zmiany decyzji kończącej sprawę dotychczasową. Dotyczy kwestii już rozstrzygniętych decyzja administracyjną, a nie kwestii nowych (wyrok NSA z 21.10.2016 r., II OSK 37/15, LEX nr 2169177, uchwały NSA z 3.11.2009 r., II GPS 2/09 - "dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym".) Trafnie GDOŚ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki, które mogłyby prowadzić do konkluzji o niedopuszczalności zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. w trybie określonym art. 87 ustawy ocenowej w zw. z art. 155 k.p.a.

Dalej, należy wskazać, że niezasadne były zarzuty art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138§ 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie organ przeprowadził postępowanie dowodowe, opierając się na raporcie oddziaływania na środowisko. Dokument ten ma zasadnicze znaczenie w sprawie, w której inwestor występuje o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokument ten jest rodzajem dowodu, któremu prawo materialne przypisuje szczególne wymagania. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem, którego prawidłowe sporządzenie wymaga od jego autora określonej wiedzy fachowej i który w efekcie obejmuje tzw. wiadomości specjalne. Mimo że raport nie jest opinią biegłego w technicznoprawnym tego słowa znaczeniu, tj. w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., gdyż jest sporządzany nie na zlecenie organu, lecz inwestora, to raportowi - z uwagi zwłaszcza na jego kompleksowość, fachowość i centralne miejsce w procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - przypisuje się szczególną moc dowodową (por. wyrok NSA z 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, CBOSA). Ze względu właśnie na specjalistyczny charakter raportu uznaje się, że sąd nie może samodzielnie dokonywać jego oceny merytorycznej, ponieważ wymaga to wiedzy fachowej, której sędziowie nie posiadają i nie mogą się nią posługiwać. Ocena sądowa raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe i czy organ dokonał tej oceny w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego (por. wyroki NSA z 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13 i 28 sierpnia 2014 r., II OSK 495/13; CBOSA). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podważenie ustaleń raportu przez stronę postępowania może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyroki NSA z 18 marca 2009 r., II OSK 383/08; 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12; 17 listopada 2015 r., II OSK 602/14; 28 lipca 2016 r., II OSK 2661/14; 28 października 2016 r., II OSK 844/16, CBOSA). Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (wyroki NSA z 21 kwietnia 2015 r., II OSK 2213/13; 25 lutego 2016 r., II OSK 1586/14 i 15 stycznia 2019 r., II OSK 787/18, CBOSA). Z tego względu zarzut skarżącego, że organy administracji oparły się wyłącznie na raporcie był chybiony, a skarżący, aby wnioski wypływające z raportu skutecznie podważyć, musiałby przedłożyć stosowną ekspertyzę.

Wniosek inwestora o zmianę decyzji RDOŚ z [...] stycznia 2011r. opierał się na parametrach akusycznych obowiązujących na mocy zmienionego Rozporządzenia w sprawie hałasu, z którego wynikało, że dopuszczalny poziom hałasu w dzień to 61 dB, a w nocy - 56 dB. Dopuszczalność obniżenia wysokości ekranu akustycznego EA1 z 5 m na 4 m wynika z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (załączniki nr [...] i [...]). Z zawartych w tych załącznikach mapach izolinii hałasu dla pory dnia i pory nocy, sporządzonych w horyzoncie czasowym do 2019 r. i do 2029 r. wynika, że w granicach nieruchomości należącej do skarżącego nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów natężenia dźwięku. Poziom hałasu na granicy nieruchomości należącej do skarżącego osiągnie 60,0 dB dla pory dnia oraz 53,5 dB dla pory nocy, przy założeniu zastosowania przewidzianych (obniżonych w stosunku do pierwotnego przewidzianych decyzji z 2011r.) zabezpieczeń akustycznych i z uwzględnieniem prognozowanego natężenia ruchu pojazdów. Z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że obniżenie wysokości ekranu EA1 z 5 m do 4 m nie prowadzi do prognozowanego przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego. Przeciwne twierdzenia skarżącego były gołosłowne, nie zostały poparte ekspertyzą.

Należy jednocześnie zauważyć, że zaskarżona decyzja dotyczy zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, a zatem decyzji ukierunkowanej na przyszłość, starającej się przewidzieć, jaki skutki dla środowiska wywołać może planowana przez inwestora przedsięwzięcie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy ocenowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Postępowanie toczące się w przedmiocie jej wydania dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyroki NSA z 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09 i 30 czerwca 2010 r., II OSK 988/09, CBOSA). Stąd niezasadny był zarzut, że rozstrzygnięcie GDOŚ winno opierać się na wynikach analizy porealizacyjnej. Celem takiej analizy jest porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia (art. 83 § 1 ustawy ocenowej). Porównanie to służy do oceny, czy konieczne jest wszczęcie dodatkowych środków prawnych mających na celu ochronę środowiska. Zgodnie z art. 82 ust. 1c ustawy ocenowej jeżeli z wyników analizy porealizacyjnej wynika konieczność podjęcia działań w celu dostosowania przedsięwzięcia do wymagań ochrony środowiska, wszczyna się postępowanie, o którym mowa w art. 362 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm. – dalej "P.o.ś."). Nadto organ może nałożyć obowiązek ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w oparciu o art. 135 ust. 5 P.o.ś. Już tylko na marginesie należy zauważyć, że wobec nieprzedłożenia przez skarżącego ekspertyzy, której wyniki zaprzeczały wynikom modelowania poziomu hałasu zawartych w raporcie, zarzuty skarżącego dotyczące nieaktualności tych wyników były gołosołowne.

W tym miejscu należy się odnieść również do zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzut ten był chybiony – w chwili złożenia wniosku oraz wydawania decyzji przez RDOŚ i GDOŚ przedsięwzięcie nie było zrealizowane. Jak trafnie podniósł organ odwoławczy wniosek o zmianę decyzji RDOŚ we [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. został złożony w dniu [...] września 2017 r., natomiast oddanie do użytkowania omawianego ciągu komunikacyjnego na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...] nastąpiło na podstawie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. Nadto postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. RDOŚ we [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., co oznacza, że od tej daty dopuszczalne stało się użytkowanie drogi, wyposażonej m.in. w ekran akustyczny EA1 o wysokości 4 m.

W uzasadnieniu skargi wskazano również, że organ nie uzyskał uzgodnień od Wód Polskich, ani nie uniemożliwił temu organowi wzięcia udziału w postępowaniu, co również stanowi samodzielne naruszenie wymogów k.p.a. Skarżący nie wskazał jednak, jakie przepisy zostały naruszone. Odnosząc się do tego zarzutu należy, że art. 77 ust. 1 pkt 4 ustawy ocenowej został wprowadzone na mocy art. 509 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268, ze zm.), dalej jako Prawo wodne, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Zgodnie natomiast z art. 545 ust. 1 Prawa wodnego do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. W przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w dniu [...] września 2017 r., stąd nie było konieczne uzgadnianie warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach Prawa wodnego.

Zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. był niezasadny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami normy zawartej w tym przepisie, podając zarówno podstawy faktyczne, jak prawne podjęcia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy odniósł się przy tym do wszystkich zarzutów odwołania.

Organ nie naruszył również § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, że organ administracji utożsamiał ekrany akustyczne z budynkami. GDOŚ jedynie na zasadzie analogii, ocenił, że sposób pomiaru wysokości budynku, o którym mowa w § 6 tym rozporządzeniu, może częściowo znaleźć zastosowanie również w odniesieniu do ekranów akustycznych, a mianowicie należy mierzyć wysokość bariery dźwiękochłonnej od poziomu terenu w miejscu jej rzeczywistej lokalizacji, a nie względem poziomu niwelety sąsiedniego ciągu komunikacyjnego. Skarżący nie wskazał, jakie ma to znaczenie dla poprawności rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Trafnie organ odwoławczy podkreślił, że zagadnienie przyjęcia poziomu odniesienia, względem którego mierzona jest wysokość ekranu akustycznego, jest kwestią drugorzędną, a decydujące znaczenie ma to, czy zaprojektowana bariera dźwiękochłonna istotnie pozwala na dotrzymanie dopuszczalnego poziomu immisji hałasu w granicach chronionych nieruchomości, niezależnie od sposobu dokonania pomiaru wysokości tej bariery, czy jej położenia względem niwelety sąsiedniego ciągu komunikacyjnego.

Należy również wskazać, że nie było podstaw do zadania pytania prejudycjalnego w przedmiotowej sprawie. Już po złożeniu skargi skarżący w piśmie z [...] marca 2021r. wniósł o zadanie przez tut. Sąd pytania prejudycjalnego o treści "Czy dyrektywa 2002/49/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku dopuszcza wydanie przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnej na podstawie sprzecznych z nią przepisów krajowych?" Instytucja pytań prejudycjalnych służy pozyskaniu wiążącej interpretacji norm praw unijnego tzw. wzorca interpretacyjnego (por. D. Miąsik, Instytucja pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości w praktyce Sądu Najwyższego RP, Ruch Prawniczy, Socjologiczny i Ekonomiczny, 2020/1, s. 5-24) Obowiązek sformułowania pytania prejudycjalnego spoczywa na sądzie ostatniej instancji zgodnie z art. 267 akapit 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, natomiast pozostałe sądy krajowe są uprawnione do jego zadania. Pytania prejudycjalne są jedną z fom współpracy sądów krajowych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kwestia wątpliwości dotyczących treści prawa unijnego dotyczyć musi konkretnych przepisów prawa unijnego zawartych w określonym akcie prawa unijnego (bądź aktach prawnych). Po uzyskaniu odpowiedzi na pytanie prejudycjalne sąd krajowy zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa unijnego wobec prawa krajowego, zasadą efektywnosci prawa unijnego i zasadą lojalnej współpracy winien dokonać wykładni prounijnej przepisów krajowych albo w określonych przypadkach zastosować normę prawa unijnego zamiast normy prawa krajowego. Już z samej treści pytania prejudycjalnego sformułowanego przez skarżącego wynika, że nie dotyczy ono interpretacji określonego przepisu (czy też przepisów) prawa unijnego. Nie wskazuje również, jaka norma prawna zakodowana w polskich przepisach prawnych, na podstawie które oparł się organ administracji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, jest sprzeczna z określoną normą prawa unijnego. Pytanie zmierza w istocie wyłącznie do zbadania, czy w cytowanej dyrektywie 2002/49/WE znajduje się norma prawa, która uchyla zasadę pierwszeństwa prawa unijnego. Odpowiedź na tak postawione pytanie jest rzecz jasna negatywna. Już tylko na marginesie należy wskazać, że kwestia ewentualnych braków sporządzenia planów działania nie ma wprost przełożenia na przedmiotową sprawę, w której sporządzono przecież raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zbadano dokładnie potencjalny wpływ planowanej inwestycji na poziom hałasu, w tym na nieruchomości skarżącego.

Na końcu należy podnieść, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Przedmiotowa sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 - dalej: uCOVID-19) na mocy zarządzenia Przewodniczej Wydziału z 17 lutego 2021r. W ocenie tutejszego Sądu uwzględniając zasady: jawności posiedzeń sądowych (art. 10p.p.s.a.) i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie (art. 90 § 1 p.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny" i zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, zaistniały podstawy do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym (por. wyrok NSA z 9.02.2021 r., I OSK 1799/19, LEX nr 3122847.) Jak wskazuje się w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro wskazanym uprzednio zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. W konsekwencji skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne jest rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19, gdyż przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.