Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 191/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę o wymierzenie grzywny -art.154 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj Danuta Kania Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. M. o wymierzenie Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1477/10 oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. M. wnioskiem z dnia 4 grudnia 2007 r. (ponowionym następnie pismem z dnia 1 lutego 2008 r.) wystąpił do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej jako GIODO) o podjęcie działań przewidzianych ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.), a w szczególności o skontrolowanie zasad przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną, utworzoną na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. nr 104, poz. 711 z późn. zm.).

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie GIODO w dniu [...] maja 2008 r. wydał decyzję administracyjną nr [...], umarzającą postępowanie.

Na skutek złożonego przez J. M. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzja ta został utrzymana w mocy decyzją GIODO z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...].

J. M. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009r., sygn. akt II SA/Wa 65/09 oddalił jego skargę.

Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej przez J. M. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1426/09 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1477/10 uchylił decyzję GIODO z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2008 r. nr [...].

Po uprawomocnieniu się przedmiotowego wyroku, akta sprawy zostały zwrócone przez Sąd organowi w dniu 14 lutego 2011 r.

GIODO, kierując się wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia [...] marca 2011 r. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o złożenie wyjaśnień w sprawie, o czym poinformował skarżącego pismem z tej samej daty.

Minister Obrony Narodowej, za pismem z dnia [...] marca 2011 r., przesłał ww. pismo organu Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz za pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego, z prośbą o niezwłoczne zajęcie stanowiska w sprawie.

Odpowiedź Ministra Obrony Narodowej na ww. pismo została udzielona organowi w piśmie z dnia [...] maja 2011 r.

GIODO pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o dodatkowe wyjaśnienia.

Minister Obrony Narodowej, podobnie jak poprzednio, przesłał ww. pismo, za pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego celem zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie.

Następnie Minister Obrony Narodowej w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r., skierowanym do GIODO, poinformował organ, iż podtrzymuje swoje stanowisko, wyrażone we wcześniejszym piśmie z dnia [...] maja 2011 r.

Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi GIODO pismami z dnia [...] lipca 2011 r. zwrócił się bezpośrednio do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Szefa Służby Wywiadu Wojskowego o złożenie wyjaśnień, niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Po otrzymaniu odpowiedzi od Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w dniu [...] sierpnia 2011 r. oraz w dniu następnym od Szefa Kontrwywiadu Wojskowego, pismami z dnia [...] września 2011 r. GIODO wystąpił do tych organów o złożenie dodatkowych wyjaśnień.

GIODO, jeszcze dwukrotnie, pismami z dnia [...] października 2011 r. oraz z dnia [...] listopada 2011 r. zwracał się do Szefa Służby Wywiadu Wojskowego o uzupełniające wyjaśnienia w sprawie.

Ostateczne wyjaśnienia od ww. organu wpłynęły do Biura GIODO w dniu [...] grudnia 2011 r.

Pismami z dnia [...] grudnia 2011 r. GIODO poinformował strony o możliwości realizacji uprawnień, o których mowa w art. 10 § 1 i art. 73 § 1 K.p.a., przed wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie.

W dniu 5 grudnia 2011 r. do Biura GIODO wpłynęła skarga J. M., skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność GIODO w niniejszym postępowaniu, na którą organ odpowiedział w dniu 20 grudnia 2011 r., jednocześnie przesyłając Sądowi akta sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 486/11 odrzucił ww. skargę J. M..

Po uzyskaniu przez organ informacji o uprawomocnieniu się ww. postanowienia i o tym, iż akta sprawy zostały przez Sąd zatrzymane do sprawy o sygn. akt II SA/Wa 122/12, GIODO pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wystąpił do Sądu o ich wypożyczenie.

Akta sprawy wpłynęły do Biura GIODO w dniu 12 kwietnia 2012 r. i następnie pismami z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ ponownie poinformował strony o możliwości realizacji uprawnień, o których mowa w art. 10 § 1 i art. 73 § 1 K.p.a.

W dniu [...] maja 2012 r. GIODO wydał decyzję administracyjną nr [...], w której odmówił uwzględnienia wniosku J. M..

W dniu 21 czerwca 2012 r. do Biura GIODO wpłynął wniosek J. M. z dnia 18 czerwca 2012 r. o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy.

W dniu 17 lipca 2012 r. do Biura GIODO wpłynęło natomiast wezwanie z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 122/12 do zwrotu akt niniejszej sprawy w terminie trzech dni.

GIODO pismami z dnia [...] lipca 2012 r. poinformował strony, że materiał dowodowy sprawy jest wystarczający do wydania decyzji administracyjnej, jednakże akta sprawy zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu 17 października 2012 r. GIODO ponownie wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt sprawy celem umożliwienia organowi podjęcia przewidzianych prawem czynności. Sąd wypożyczył organowi przedmiotowe akta, jednakże zakreślił termin ich zwrotu do dnia 12 listopada 2012 r.

W zakreślonym przez Sąd terminie organ zdążył jedynie pismami z dnia [...] października 2012 r. ponownie poinformować strony o możliwości realizacji uprawnień, o których mowa w art. 10 § 1 i art. 73 § 1 K.p.a., przed wydaniem decyzji w sprawie.

Skarżący w dniu [...] listopada 2012 r. z ww. uprawnień skorzystał.

W dniu 15 listopada 2012 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo J. M. z dnia 12 listopada 2012 r., zatytułowane "wezwanie do wykonania wyroku", ze wskazaniem, iż wezwanie to dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1477/10.

W dniu 27 grudnia 2012 r. do Biura GIODO wpłynęła natomiast skarga J. M., skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie niewykonania przez GIODO wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Wa 1477/10.

W skardze skarżący wniósł o stwierdzenie, o którym mowa w przepisie art. 154 § 2 P.p.s.a., iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny, o której stanowi przepis art. 154 § 1 P.p.s.a., w maksymalnej wysokości dopuszczonej przepisem art. 154 § 6 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż od listopada 2010 r., kiedy to zapadł wyrok WSA w Warszawie, do maja 2012 r., kiedy to GIODO decyzją z dnia [...] maja 2012 r. odmówił uwzględnienia jego wniosku, czyli przez okres 18 miesięcy, organ wykorzystał swoje uprawnienia, o których stanowi przepis art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, wysyłając łącznie osiem pism, które kierował do Ministra Obrony Narodowej, do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz do Szefa Służby Wywiadu Wojskowego. Przy czym - we wszystkich tych pismach organ koncentrował się wyłącznie na uzyskaniu od adresatów jednoznacznej deklaracji, że cała dokumentacja, zgromadzona przez byłą Komisję Weryfikacyjną, objęta jest klauzulami tajności i to w nieukrywanej nadziei, że uda mu się uzyskać odpowiedzi dające pozory usprawiedliwienia odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego.

W ocenie skarżącego działanie takie jest rażącym niedopełnieniem obowiązków, nałożonych na organ przepisami prawa, a w szczególności przepisami art. 12 pkt 1 i art. 14 pkt 2 ustawy oraz przepisem art. 12 pkt 2 ustawy w zw. z art. 35 § 1, 3 i 5, art. 36 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 22 ustawy oraz przepisami art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 22 ustawy, a także rażącym niewypełnieniem wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2010r.

[...]

Skarżący zarzucił ponadto, że organ nie przeprowadził dowodów, zawnioskowanych przez niego w pismach procesowych z dnia 7 stycznia 2011r., z dnia 26 kwietnia 2011 r. oraz z dnia 20 września 2011 r. Nie rozpoznał też jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który wpłynął do organu w dniu 21 czerwca 2012 r.

Skarżący poinformował ponadto, że w dniu 12 listopada 2012 r., na postawie przepisu art. 154 § 1 w zw. z art. 153 P.p.s.a., wezwał pisemnie organ do wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r.

GIODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając zarzut niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r. za całkowicie chybiony. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, organ podkreślił, iż w ww. wyroku Sąd zobligował go do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. W związku z powyższym, niezwłocznie po otrzymaniu z Sądu akt sprawy, prowadził dodatkowe czynności wyjaśniające, kierując pisma do Ministra Obrony Narodowej, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, o których mowa w skardze.

Organ podkreślił, iż wystosowując kolejne pisma do ww. podmiotów działał w wykonaniu wyroku Sądu. Chybione są tym samym zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 14 pkt 2 ustawy, polegające na niedopełnieniu obowiązków wynikających z tego przepisu, bowiem właśnie działania organu, polegające na wystąpieniu do Ministra Obrony Narodowej oraz Szefów Służb Wywiadu i Kontrwywiadu Wojskowego w celu uzyskania pisemnych wyjaśnień ww. podmiotów, były działaniami na podstawie tegoż przepisu i w wykonaniu ww. wyroku.

Niezwłocznie natomiast po tym jak GIODO uzyskał materiał dowodowy, pozwalający na wydanie decyzji w sprawie, jak i akta przedmiotowej sprawy z Sądu, wydał w dniu [...] maja 2012 r. decyzję administracyjną.

W związku z tym uznać należy, iż wyrok z dnia 15 listopada 2010 r. został przez organ wykonany w całości.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów, organ wskazał, iż kwestia ta była już przedmiotem skargi J. M. z dnia 29 listopada 2011 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i została przez ten Sąd odrzucona postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 486/11 jako niedopuszczalna.

Organ zaznaczył jednocześnie, iż podejmuje wszelkie czynności w przedmiotowej sprawie bez zbędnej zwłoki, wykorzystując dla ustalenia stanu faktycznego sprawy instrumenty prawne, przyznane mu przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Zwrócił też uwagę, iż stosownie do brzmienia art. 35 § 5 K.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Z powyższego wynika zatem, iż konieczność uzyskania pisemnych wyjaśnień Szefów Służb Wywiadu i Kontrwywiadu Wojskowego odnośnie okoliczności sprawy i dowodów na ich poparcie - w oczywisty sposób rzutująca na czas trwania postępowania - nie może być traktowana jako świadcząca o opieszałości GIODO.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nierozpatrzenia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, iż materiał dowodowy sprawy jest wystarczający do wydania decyzji administracyjnej na skutek ww. wniosku. Niemożność wydania decyzji administracyjnej wynika natomiast wyłącznie z faktu, iż organ nie dysponuje aktami administracyjnymi niniejszej sprawy, które począwszy od dnia 20 grudnia 2011 r., niemalże bez przerwy, pozostają w dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Najpierw zostały przesłane do Sądu w związku ze skargą J. M. na bezczynność, a po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 486/11, są aktualnie wykorzystywane przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 122/12. Organ podkreślił jednocześnie, iż decyzja w sprawie zostanie wydana niezwłocznie po otrzymaniu akt administracyjnych z Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zainicjowane zostało skargą J. M. na niewykonanie przez GIODO wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Wa 1477/10.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że niewykonanie przez organ wyroku ma miejsce wówczas, gdy organ administracji publicznej, zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, nie wykonuje nałożonego przez sąd obowiązku, polegającego na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu określonych przez sąd czynności procesowych. Dotyczy to zarówno obowiązków objętych sentencją wyroku jak też wskazań zawartych w jego uzasadnieniu. Niewykonaniem wyroku jest również takie działanie organu, które następuje po zwrocie akt administracyjnych organowi przez sąd administracyjny lecz pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku sądu. O niewykonaniu wyroku może być mowa także w razie niewłaściwej lub opieszałej realizacji obowiązków nałożonych przez sąd.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję GIODO z dnia [...] listopada 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2008 r., co było równoznaczne z nałożeniem na organ obowiązku ponownego rozpoznania wniosku J. M. dotyczącego przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną, z uwzględnieniem oceny prawnej, wyrażonej przez Sąd w tym wyroku.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd, powołując się na wiążący pogląd, wyrażony na gruncie tej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1426/09, wskazał, iż w odniesieniu do zbiorów danych objętych tajemnicą państwową Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zachowuje uprawnienie określone w art. 14 pkt 2 ustawy, tj. może żądać złożenia pisemnych lub ustnych wyjaśnień oraz wzywać i przesłuchiwać osoby w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego. Organ Ochrony Danych Osobowych nie wykonał zadania, o jakim mowa w przytoczonym przepisie, nie ustalił stanu faktycznego sprawy i bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń, dowolnie przyjął, że dane osobowe przetwarzane przez Komisję Weryfikacyjną objęte są tajemnicą państwową (stanowią informację niejawną), a jako takie nie podlegają jego kontroli. Brak ustaleń w tym zakresie powoduje, że powoływanie się na treść art. 43 ust. 2 ustawy jako podstawę do umorzenia przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postępowania z wniosku J. M., jest nieprawidłowe.

Opierając się na powyższym stanowisku, Sąd zarzucił, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie ustalił należycie stanu faktycznego sprawy oraz arbitralnie przyjął, iż dane osobowe skarżącego (wg. stanu na datę wydania zaskarżonej decyzji), przetwarzane przez Komisję Weryfikacyjną, objęte były tajemnicą państwową, a jako takie nie podlegały jego kontroli.

Stosując się do oceny prawnej i wskazań, zawartych w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ w toku ponownego rozpoznania sprawy zobowiązany był zatem poczynić ustalenia na okoliczność, czy dane osobowe J. M., przetwarzane przez Komisję Weryfikacyjną, objęte są tajemnicą państwową (stanowią informację niejawną).

Zwrócenie się przez organ w toku ponownego rozpoznania sprawy o wyjaśnienia na tę okoliczność, najpierw do Ministra Obrony Narodowej, a następnie bezpośrednio do Szefów Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, miało tym samym swoje uzasadnienie i związane było z koniecznością ustalenia okoliczności faktycznych, istotnych dla rozpoznania sprawy.

Po otrzymaniu wyjaśnień od ww. organów oraz po uzyskaniu akt administracyjnych, które znajdowały się w tym czasie w dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (najpierw do sprawy II SAB/Wa 486/11, a następnie do sprawy II SA/Wa 122/12), GIODO w dniu [...] maja 2012 r. wydał decyzję administracyjną, w której odmówił uwzględnienia wniosku J. M..

W dniu 21 czerwca 2012 r. do Biura GIODO wpłynął wniosek J. M. z dnia 18 czerwca 2012 r. o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy.

Organ musiał jednak zwrócić akta administracyjne tej sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do sprawy ze skargi J. M. o sygn. akt II SA/Wa 122/12.

Analizując zatem działania podejmowane przez GIODO po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1477/10 oraz po zwrocie akt administracyjnych organowi w dniu 14 lutego 2011 r., Sąd stwierdził, iż nie zachodzą przesłanki do postawienia organowi zarzutu bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a tym samym do wymierzenia grzywny , o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a.

GIODO, po uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie, w dniu [...] maja 2012 r. wydał decyzję administracyjną. Nierozpoznanie przez organ do chwili obecnej wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy spowodowane jest natomiast przyczynami obiektywnymi, tj. brakiem możliwości dysponowania przez organ aktami administracyjnymi sprawy, które przekazane zostały Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie najpierw do sprawy II SAB/Wa 486/11, a następnie do sprawy II SA/Wa 122/12, a obecnie znajdują się w dyspozycji Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z wniesioną przez J. M. skargą kasacyjną od wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 122/12.

Kwestia nieprzeprowadzenia przez organ w toku postępowania dowodów, zawnioskowanych przez J. M. w pismach procesowych z dnia 7 stycznia 2011 r., z dnia 26 kwietnia 2011 r. oraz z dnia 20 września 2011 r., nie może być natomiast przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie ze skargi J. M. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1477/10. Okoliczność ta będzie mogła być poddana ocenie Sądu dopiero w przypadku wniesienia przez J. M. skargi na decyzję kończącą postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.