Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2961/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 2 pkt 35a i pkt 57, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1 pkt 3 lit. c).
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Gabriela Jyż sędzia NSA Krystyna Anna Stec sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3088/14 w sprawie ze skargi Ł. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem ponadnormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ł. M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 maja 2015r. sygn. akt VI SA/Wa 3088/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Ł. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że w dniu 22 listopada 2013r. w miejscowości N. M. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki Scania o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki Schmitz o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował A. S., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem płyt wiórowych (ładunek podzielny) w imieniu skarżącego. Podczas kontroli stwierdzono nacisk na pojedynczej osi napędowej 12,15 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,11 w górę); przekroczenie o 2,15 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 21,5 %); podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów.

W tych okolicznościach Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Utrzymując w mocy tę decyzję, decyzją z dnia [...] maja 2014r. GITD podniósł, że droga krajowa 11 została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o wskazanych numerach. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do 30 czerwca 2014r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Powołując się na przepisy przywołane w decyzji, GITD wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.), zwanej p.r.d. Podniósł, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona za stwierdzone naruszenie norm dotyczących dopuszczalnych nacisków osi. Naruszenie takie jest odrębną kategorią prawną naruszeń, gdyż możliwe jest przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu przy jednoczesnym nieprzekroczeniu dopuszczalnej ładowności pojazdu i dopuszczalnej/rzeczywistej masy całkowitej (DMC/RMC). Wskazał, że nie można przenieść odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie na kierowcę. Podniósł, że zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd a ustawodawca nie wskazał kierowcy jako adresata takiej decyzji.

Organ - nawiązując do art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. – stwierdził, że regulacje prawne przewidują możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego również wobec innych podmiotów wymienionych w przepisie a kara pieniężna może być nałożona na te podmioty równocześnie, obok odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd, a nie zamiast i tylko w przypadku zaistnienia tych okoliczności. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd jest odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności tych podmiotów. Organ nie podzielił stanowiska strony, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz że nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

Oddalając skargę Ł. M. na tę decyzję, Sąd I instancji podkreślił, że protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie został sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy i jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich dziania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zdaniem Sądu, organ słusznie uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy, a strona miała zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu oraz została pouczona o przysługujących jej prawach. Jak wynika z akt sprawy strona została poinformowana o wszystkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie dla prawnej odpowiedzialności strony. Organ wyczerpująco opisał sprawę zgodnie z wytycznymi zwartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd I instancji podzielił pogląd organu, że zgodnie z art. 140aa ust. 3 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 nakłada się na podmiot wykonujący przejazd oraz podmiot wykonujący inne czynności związanie z przewozem drogowym, między innymi na załadowcę, jeżeli okoliczności i dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Treść tego przepisu wskazuje, że odpowiedzialność przewoźnika i nadawcy czy załadowcy ma charakter niezależny. Organ administracji publicznej może wszcząć postępowanie również wobec tego podmiotu, w przypadku spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. Stanowiłoby to jednak odrębne postępowanie administracyjne i w żaden sposób nie wyłączałoby odpowiedzialności przewoźnika za powstałe naruszenia. W ocenie sądu, słuszne jest stanowisko organu wskazującego, że z art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. wynika, że umarza postępowanie gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem bądź nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to skarżący powinien udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego a nie wystarczy jedynie zakwestionować swoją odpowiedzialność oraz oświadczyć, iż dochowało się należytej staranności oraz że nie miało się wpływu na powstanie naruszenia.

Zasadne jest twierdzenie organu, że odpowiedzialność przedsiębiorcy oparta jest na zasadzie ryzyka, a zatem zawsze ponosi on odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób (w tym pracowników), którymi w wykonywaniu działalności się posługuje. Zgodnie, bowiem z zasadą ryzyka pracodawcy (tzw. ryzyko osobowe) to pracodawca obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich niezaradności i braku należytego przygotowania do wykonywanej pracy. Reguła ta obowiązuje tak na gruncie prawa cywilnego, jak i administracyjnego. Zgodnie z art. 140aa p.r.d. stroną w niniejszym postępowaniu jest przedsiębiorca. Przewożony ładunek był policzalny każda szpula była opisana. Jeśli kierowca miałby jakieś uwagi do sposobu załadowania mógł nie kontynuować jazdy, a w razie wątpliwości mógł powiadomić osobę, która podjęłaby odpowiednią decyzję. Strona będąc profesjonalistą ma świadomość, że sposób rozmieszczenia ładunku na przestrzeni ładunkowej ma istotne znaczenie na rozkład obciążenia pojazdu. Rozmieszczenie ładunku ma istotny wpływ na degradacje dróg oraz na zachowanie się pojazdu w skrajnych sytuacjach, co ma wpływ na poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Ł. M., zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, względnie w przypadku zaistnienia okoliczności przewidzianych w art. 188 p.p.s.a.; uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego lnspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014r. oraz o zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi Ł. M. zarzucił naruszenie:

I) przepisów postępowania, w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i nie wydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy oraz uchybienie zasadzie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także poprzez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony;

2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak dokonania wyczerpujących ustaleń dotyczących kwestii wag użytych do pomiaru nacisku ponad 10 t oraz w zakresie braku wykazania podstawy prawnej podjętej decyzji w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami;

3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez oparcie orzeczenia o analizę tylko części materiału dowodowego;

4) art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiarów nacisków osi niezgodnie ze wskazaniami producenta;

5) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci sprawdzenia wymiarów kontrolowanego pojazdu oraz rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu oraz porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy;

II) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1) art. 140aa ust. 1 - 3 oraz art. 140aa ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i obciążenie skarżącego karą w wysokości 15.000 zł za brak zezwolenia kategorii Vll oraz przyjęcie, iż pojazd skarżącego spełniał warunki na przyjęcie za pojazd nienormatywny mimo, że okoliczności sprawy i dowody nie wskazują na fakt naruszenia przez skarżącego przepisów w sposób uzasadniający przyjęcie zaistnienia naruszenia i zastosowania kary pieniężnej;

2) art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. - poprzez przyjęcie, iż skarżący powinien posiadać zezwolenie kategorii VII;

3) art. 2 pkt 35a p.r.d. - poprzez przyjęcie, iż pojazd spełniał warunki uznania go za pojazd nienormatywny skoro w postępowaniu nie zostało to udowodnione.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący m.in. zwrócił uwagę, że ze świadectw legalizacji wynika, że maksymalne obciążenie wag użytych do ważenia pojazdu wynosi 10.000 kg, tymczasem w niniejszej sprawie posłużyły one do stwierdzenia nacisku przekraczającego tę wielkość. Organy nie dostrzegły tej kwestii i nie ustosunkowały się do niej.

Skarżący za nieuprawnioną uznał ingerencję w zakresie stosowania urządzeń, które wynikają z instrukcji użytkowania producenta i z treści świadectw homologacji, poprzez wydanie zarządzenia, w którym nakazano zmodyfikowanie dokonanych ustaleń. Dodał, że wartość nacisku osi została ustalona nie tylko na podstawie przeprowadzonego ważenia, ale również z zastosowaniem współczynnika korygującego podanego w zarządzeniu nr 50/2011 GITD z dnia 16 listopada 2011r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez Inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, które nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Zdaniem skarżącego, wszelkie instrukcje, wewnętrzne zarządzenia lub pisma resortowe, które nie zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej nie mogą stanowić podstawy jakichkolwiek rozstrzygnięć organów administracyjnych.

W konsekwencji, zdaniem autora skargi kasacyjnej, organy nie wykazały przy pomocy dostępnych dowodów, aby pojazd skarżącego spełnił definicję przewidzianą dla pojazdu nienormatywnego określoną w art. 2 ust. 35a p.r.d.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika z kolei, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wreszcie, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadniając, że doszło do naruszenia tych przepisów, skarżący podniósł przede wszystkim, że użyte podczas kontroli pojazdu wagi SAW 10C/II, mające maksymalne obciążenie 10 t, nie mogły służyć do stwierdzenia nacisku, który wartość tę przekracza (12,15 t). W ocenie skarżącego, pomiaru dokonano niezgodnie z instrukcją producenta wag, a zatem na jego podstawie nie można było wymierzyć kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Ponadto, skarżący stwierdził, że podczas ważenia zastosowano współczynnik korygujący wskazany w zarządzeniu GITD, które nie może być podstawą rozstrzygnięć organu administracji. Wreszcie, skarżący podniósł, że organy administracji nie wyjaśniły stanu faktycznego, ponieważ nie sprawdziły wymiarów, ani rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu.

Stanowisko skarżącego jest nietrafne.

Odnośnie kwestii wag użytych podczas kontroli do pomiaru nacisku osi napędowej, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 57 p.r.d. nacisk osi to suma nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi. Nacisk osi napędowej na drogę jest przenoszony na oba koła znajdujące się po obu stronach pojazdu, które podczas ważenia równomiernie najeżdżają na znajdujące się pod nimi przenośne wagi do pomiarów statycznych. Wówczas nacisk osi napędowej pojazdu na drogę rozkłada się na koła znajdujące się na tej osi. W niniejszej sprawie pomiar w wysokości 12,15 t stanowił zatem sumę nacisków, jaką na drogę wywierały koła znajdujące się na pojedynczej osi napędowej skontrolowanego zespołu pojazdów, a nie nacisk koła na jedną wagę. Wobec tego żadna z wag użytych do pomiaru nacisku osi pojazdu nie została poddana naciskowi przekraczającemu 10 t.

Dokonując oceny prawidłowości zastosowania przez organy administracji zarządzenia nr 50/2011 GITD z dnia 16 listopada 2011r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez Inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (które przewidywało, że uzyskane wyniki ważenia osi pojazdu należy pomniejszyć o 2% i zaokrąglić do 0,1 t w górę), Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2016r. sygn. akt II GSK 2881/14 i zaakceptowany następnie w wyroku tego Sądu z dnia 17 maja 2017r. sygn. akt II GSK 2327/15, że wprawdzie wspomniane zarządzenie nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i nie może stanowić podstawy nałożenia na obywatela obowiązku, jednak normy w nim zawarte mogą zostać zastosowane na korzyść kontrolowanego podmiotu. Zauważyć należy, że praktyka pomniejszenia przez Inspekcję Transportu Drogowego wyników uzyskanych pomiarów nacisków osi jest de facto działaniem leżącym w interesie podmiotu kontrolowanego, ponieważ może skutkować zmniejszeniem wymiaru kary. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Wobec tego sąd administracyjny nie mógłby zakwestionować wspomnianego ustalenia, gdyż mogłoby to prowadzić do wymierzenia wyższej kary pieniężnej.

Co się z kolei tyczy niedokonania pomiarów kontrolowanego pojazdu oraz jego rzeczywistej masy całkowitej, należy zauważyć, że z protokołu kontroli znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, iż kontrolowany zespół pojazdów przekraczał dopuszczalne normy tylko w zakresie nacisku pojedynczej osi napędowej. Natomiast nie stwierdzono przekroczenia norm wysokości, długości, szerokości, ani dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 35a i art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. przez przyjęcie, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym, a skarżący powinien posiadać zezwolenie kategorii VII.

Z pierwszego z przywołanych przepisów wynika, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach p.r.d., z kolei zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ (...).

Z treści omawianego zarzutu wynika, że w istocie autor skargi kasacyjnej podważa prawidłowość ich zastosowania w sprawie.

Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, czyli błąd subsumpcji, to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Prawidłowość zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie nie została skargą kasacyjną skutecznie podważona. Zdaniem Sądu kasacyjnego, ustalenia te są wystarczające dla określenia jego konsekwencji materialnoprawnych przewidzianych cytowanymi przepisami, zaś subsumcja normy prawa materialnego nastąpiła w sposób prawidłowy.

Kontrolowany pojazd członowy poruszał się bowiem po odcinku drogi krajowej zaliczającej się do dróg o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t. W wyniku przeprowadzonego ważenia stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej o 2,15 t, a zatem prawidłowe było przyjęcie, że kierowca powinien legitymować się zezwoleniem kategorii VII, tj. zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t.

W konsekwencji nałożenie na skarżącego decyzją administracyjną Wielkopolskiego WITD, kary w wysokości 15.000 zł, na podstawie przepisów art. 140aa ust. 1-3 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d., i w niepodważonym stanie sprawy, należy również uznać za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach NSA orzekł stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r. poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.), zasądzając od skarżącego na rzecz GITD zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA (1.800 zł).