Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1794/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego S. S. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2006 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oraz broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] była informacja z której wynikało, iż skarżący S. S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...], Wydział [...] Karny z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt [...] skazany został z art. 278 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na 2 lata okresu próby, oraz na karę grzywny w wysokości 3.000,- złotych. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 k.p.a. prawach.

W piśmie z dnia [...] maja 2006 r. skarżący ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania podniósł m.in., iż jeśli chodzi o okoliczności skazania go wyrokiem sądu karnego, to podnieść należy, że przyznał się do winy, a następnie dobrowolnie poddał się karze oraz uiścił zasądzoną karę grzywny. Zwrócił się jednocześnie o niecofanie mu pozwolenia na broń palną myśliwską i sportową z uwagi na fakt, iż jest czynnym członkiem koła łowieckiego, a ponadto broń jest mu potrzeba do zwalczania szkodników na terenie prowadzonych przez niego stawów hodowlanych, które stanowią jego jedyne źródło utrzymania.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję nr [...], na mocy której cofnął skarżącemu S. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...], Wydział [...] Karny z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt [...] skazany został za popełnienie przestępstwa określonego w przepisie art. 278 § 1 k.k. Zdaniem organu z wyroku tego wynika, że skarżący swoim postępowaniem naruszył porządek prawny, a zatem nie posiada nieskazitelnej opinii, jakiej organy Policji wymagają od osób posiadających tak szczególny przywilej, jakim jest pozwolenie na broń. Komendant Wojewódzki Policji - powołując się na treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - stwierdził, że skarżącego należy zaliczyć do grona osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.

Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. skarżący S. S. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, skarżący wskazał, iż broń palna jest mu potrzeba do zwalczania szkodników na terenie prowadzonych przez niego stawów hodowlanych, które stanowią jedyne źródło utrzymania dla niego oraz jego rodziny. Skarżący podniósł, iż w trakcie prowadzonego postępowania karnego przyznał się do winy i dobrowolnie poddał karze, wyrażając przy tym skruchę. Strona wskazała, iż została pierwszy raz w życiu skazana wyrokiem sądu karnego. Skarżący stwierdził, iż utrzymanie w mocy decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń będzie stanowić dla niego karę, a więc dojdzie do sytuacji, jak gdyby został ponownie ukarany pomimo skazania wyrokiem sądu karnego za ten sam czyn. Ponadto – zdaniem strony - doprowadziłoby to do uniemożliwienia jej zabezpieczenia stawów rybnych przed szkodnikami, co w konsekwencji przyczyni się do dużych strat finansowych, które odbiją się negatywnie na sytuacji rodzinnej skarżącego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż organ I instancji słusznie pozbawił skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ odwoławczy stwierdził, iż z woli samego ustawodawcy, który wprost związał obawę niezgodnego z prawem użycia broni palnej ze skazaniem za przestępstwo przeciwko mieniu, pozwolenie na broń nie może zostać stronie skarżącej zachowane. Zdaniem Komendanta Głównego Policji osoby, takie jak skarżący, łamiące prawo i skazane za to prawomocnym wyrokiem sądu karnego nie dają gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia dowodowego jest argumentacja skarżącego zawarta w jego odwołaniu. Zdaniem organu II instancji interes prawny w zachowaniu pozwolenia na broń powinien ustąpić na rzecz interesu społecznego, którego racją jest, aby tak szczególne prawo, jakim jest posiadanie pozwolenia na broń palną, posiadały osoby dające rękojmię przestrzegania przepisów prawa, w tym ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczące bezpiecznego posiadania i używania broni.

W dniu [...] września 2006 r. S. S. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił organom obu instancji naruszenie prawa oraz interesu prawnego strony, a w szczególności:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – poprzez błędne jego zastosowanie, oraz

- naruszenie przepisów proceduralnych, w tym:

art. 7 k.p.a. – poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, który wykazał (a organ administracji nie kwestionował), że prowadzi rolniczą gospodarkę rybacką, z której czerpie dochody na utrzymanie siebie i rodziny, a pozbawienie prawa do broni myśliwskiej uniemożliwi mu ochronę stawów przed szkodnikami,

art. 8 k.p.a. – poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik postępowania, w tym nieprzeprowadzenie dowodu z akt Sądu Rejonowego dla [...], sygn. akt [...]oraz nieuwzględnienie ważnych wyjaśnień strony związanych z wydaniem wyroku skazującego.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził m.in., iż decyzje organów obu instancji zostały oparte na błędnej treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, która dotyczy osób skazanych za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, a więc za inne przestępstwo niż przestępstwo przeciwko mieniu, za które skazany został skarżący. Ponadto skarżący wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym nie został uwzględniony jego słuszny interes osobisty, ponieważ podjęta decyzja godzi w podstawy egzystencji jego rodziny. Ponadto – zdaniem skarżącego – organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób pogłębiony stanu faktycznego, ponieważ nie przeprowadziły dowodu z akt sądowych sprawy karnej, z których wynikałoby, że popełnione przestępstwo nie miało charakteru umyślnego, stanowiąc jedynie drobne uchybienie pracownicze, zaś dobrowolne poddanie się karze było w gruncie rzeczy wyrazem szacunku dla wymiaru sprawiedliwości i przyjęciem odpowiedzialności za zaniedbanie innych osób. Skarżący zwrócił również uwagę na swoją dotychczasową niekaralność.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał m.in., iż skarżący błędnie przytoczył w skardze brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem we wskazanej przez stronę treści przepis ten nie obowiązuje od 1 stycznia 2004 r., gdyż został zmieniony ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. S. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organy I i II instancji, stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W ocenie Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji, albowiem należy w pełni zgodzić się z tym, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący S. S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...], Wydział [...] Karny z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt [...], skazany został za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, o którym mowa w art. 278 § 1 k.k.

W tej sytuacji należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską.

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż organy Policji zastosowały w sprawie niewłaściwe brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem – jak zasadnie podniósł w odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji – we wskazanej przez stronę treści przepis ten nie obowiązuje już od dnia 1 stycznia 2004 r. z uwagi na nowelizację dokonaną na mocy ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa wspólnotowego.

Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.

Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię.

Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednakże do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność.

Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem.

Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący skazany został prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko mieniu. Zarzut stawiany S. S., za który skazano go prawomocnym wyrokiem karnym – wbrew twierdzeniom skarżącego - należy do katalogu przestępstw wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.)

W ocenie Sądu charakter przestępstwa, popełnionego przez skarżącego, z całą pewnością uprawnia do postawienia tezy, iż ma ono wpływ na ocenę przesłanki wskazanej w powołanym przepisie ustawy.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie: "cofa pozwolenie") stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu – mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego").

Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji, i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów.

Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.

Mając to na uwadze należy stanowczo uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] sierpnia 2006 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Skarżący powoływał się w toku postępowania na swoją postawę podczas prowadzonej sprawy karnej, a także na dotychczasowy tryb życia oraz jego dobrą opinię, jako na przesłankę uzasadniającą konieczność posiadania przez niego pozwolenia na broń.

Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Należy zgodzić się z oceną wyrażoną przez organy obu instancji i uznać, iż fakt skazania wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko mieniu przez osobę z wieloletnim doświadczeniem w zakresie posiadania pozwolenia na różne rodzaje broni palnej, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego.

Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.

Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Sadu Rejonowego dla [...], a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje argumentacja skarżącego dotycząca przebiegu postępowania karnego. Również dobrowolne poddanie się karze nie może – zdaniem Sądu – mieć wpływu na ocenę skarżącego w kontekście zachowania mu pozwolenia na broń palną w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.