Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 675/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust.1 i 5, art.6c, art.12 ust.1 pkt 7
journal: Dz.U. 1984 nr 52 poz 268
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędzia WSA Barbara Stukan-Pytlowany /spr./ Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 19 czerwca 2007r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 rok I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. S. kwotę 107,20 (słownie: sto siedem złotych i dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] Wójt Gminy ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006r. należnego od J.K. – właściciela gruntów rolnych o powierzchni 3,40 ha oraz nieruchomości rolnej położonych w R. gm. Z. - w łącznej kwocie 319 zł.

W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy wskazał, iż wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 319 zł. ustalono na podstawie danych z rejestru gruntów, uwzględniając liczbę ha przeliczeniowych posiadanych przez podatnika gruntów oraz przy zastosowaniu stawki 69,70zł. z 1 ha przeliczeniowego stanowiącej równowartość 2,5q żyta ustalonej według średnich cen skupu żyta za okres trzech pierwszych kwartałów 2005r. zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z 17.10.2005r.

Od decyzji tej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył J.K. zarzucając, iż roszczenia podatkowe gminy są bezpodstawne, gdyż grunty rolne będące jego własnością są od wielu lat niezagospodarowane. Zarzucił, iż na skutek wejścia przez gminę bez pozwolenia na grunty odwołującego się, posiadane przez niego pole o powierzchni 1,15 ha nie nadaje się do zagospodarowania, gdyż zostało "zajeżdżone" przez ciężkie maszyny użyte przez gminę do robót melioracyjnych. Kolejna działka będąca własnością strony jest niezagospodarowana z uwagi na brak dojazdu do niej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2006r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania podatnika utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ powołał art. 3 ust 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (DZ.U. z 1993r. nr 94 poz. 431) – zwanej dalej u.p.r. oraz art. 3 ust 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. DZ.U. z 2002r. nr9 poz. 84 ze zm.) – zwana dalej o.o.l., uzasadniając, iż obowiązek ponoszenia obciążeń podatkowych w postaci podatku rolnego, wynika z samego faktu posiadania nieruchomości sklasyfikowanej jako użytek rolny i jest niezależny od kwestii możliwości gospodarczego wykorzystania oraz osiągania dochodu z posiadanych nieruchomości. Z tych względów organ uznał za bezzasadne zarzuty podatnika i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję jako odpowiadającą prawu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożył w dniu [...] października 2006r. J.K. uzasadniając, iż zaskarża decyzję ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego, a nie decyzje w przedmiocie podatku rolnego.

Pismem z 18 czerwca 2007r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący wniósł o odroczenie rozpoznania sprawy. Wniosek ten został podtrzymany przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 19 czerwca 2007r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Stosownie natomiast do art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi, Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 roku, FSK 1457/2004 (niepubl.), iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993r. nr 94 poz 431 ze zm.), zwanej dalej u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalności rolnicza.

Natomiast przepis art. 3 ust 1 powołanej ustawy wymienia podatników podatku rolnego, w tym m. in. osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów. Z powołanych przepisów wynika majątkowy charakter podatku rolnego, którego wymiar związany jest jedynie z własnością bądź posiadaniem użytków rolnych.

Jak wynika z zalegającego w aktach wypisu z ewidencji gruntów J.K. był w 2006r. właścicielem gruntów, oznaczonych jako działki nr 8, 107, 654, 817, 1001, 1166, 1169, 1175, 1276 położonych w R. o łącznej powierzchni 3,40 ha, sklasyfikowanych jako użytki rolne, oraz działki 660 sklasyfikowanej jako działka rolno–mieszkalna, stanowiących łącznie 4,58 ha przeliczeniowego. Z ustaleń organu podatkowego nie wynika, aby grunty te znajdowały się w użytkowaniu bądź w posiadaniu samoistnym lub zależnym innych osób.

Wobec powyższego na podstawie art. 3 ust 5 u.p.r. obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu gruntu. Zgodnie z art. 6c u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego jak oraz podatku od nieruchomości, dotyczących przedmiotów opodatkowania znajdujących się na terenie tej samej gminy, organ podatkowy ustala wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego.

Podnoszone przez skarżącego zarzuty, dotyczące ograniczenia w korzystaniu z gruntu, przez władze Gminy, nie mogą być uwzględnione na gruncie przepisów podatkowych. Okoliczności te niewątpliwie ważne dla podatnika i dotkliwe, nie mają żadnego znaczenia dla kwestii ustalenia wysokości podatku rolnego, będącego podatkiem majątkowym, którego wymiar jest zależny od powierzchni posiadanej nieruchomości, a nie od tego czy grunt ten przynosi korzyści i w jaki sposób można go zagospodarować (por. wyrok. NSA z 14.09.2001r. sygn. I SA/Gd 193/99 publ Lex nr 76072). Obowiązek ponoszenia obciążeń podatkowych w postaci podatku rolnego wynika z samego faktu posiadania nieruchomości sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako użytek rolny i jest niezależny od kwestii możliwości gospodarczego wykorzystania posiadanych nieruchomości. Dlatego też zarzut podatnika odnoszący się do braku możliwości uzyskiwania dochodów z posiadanej opodatkowanej nieruchomości nie ma znaczenia w postępowaniu o ustalenie wymiaru podatku rolnego.

Na podstawie art. 12 ust 1 pkt 7 o.p.r. istnieje możliwość zwolnienia z podatku rolnego użytków rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej, jednakże zwolnienie to może dotyczyć nie więcej niż 20% powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego, lecz nie więcej niż 10 ha na okres nie dłuższy niż 3 lata w stosunku do tych samych gruntów. Zgodnie z delegacją ustawową zawarta w art. 12 ust 9 w/w ustawy Rada Gminy Z. w uchwale z dnia 29 grudnia 1997r. nr 191/XXIX/97 określiła tryb i szczegółowe warunki zwolnień od podatku rolnego użytków rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej. Zgodnie z przedmiotową Uchwałą, zwolnienie przyznawane jest na wniosek rolnika, złożony w Urzędzie Gminy przed rozpoczęciem roku podatkowego. Ponieważ skarżący J.K. do 31 grudnia 2005r. nie złożył takiego wniosku - podatek jego obciążający, liczony jest od całkowitej powierzchni posiadanych gruntów rolnych.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy gdyż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z wymienionych w art. 99, 109 i 110 p.p.s.a. ustawowych przesłanek do jej odroczenia.

Z uwagi na to, że decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz §18 ust 1 pkt 1a oraz §2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kwotę 107.20 zł. tytułem zwrot kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu.