Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA 1425/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie WSA Asesor WSA Protokolant Hanna Raszkowska(Spr.) Irena Szczepkowska Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia 19 marca 2002 r. "[...]", Komendant Powiatowy Policji w K. uznał ml. asp. J. M. za winnego podjęcia w dniu l marca 2002 r. czynności zawodowych w stanie po użyciu alkoholu ( godz. 2344 - 0,78 %0, 2347 - 0,76 °/00, 2359 - 0,66 %0) oraz posiadania przy sobie w tym czasie służbowej broni palnej i za to na mocy art. 134 ust. l pkt. 1-10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wymierzył mu karę dyscyplinarną w postaci wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał, iż wykazanie stanu nietrzeźwości nastąpiło w wyniku weryfikacji informacji przekazanej Komendzie Powiatowej Policji w K. przez anonimowego rozmówcę. Oceniając wyjaśnienia funkcjonariusza, zgodnie z którymi przed służbą, około godziny 15°° wypił on mocne piwo w ilości około 0,74 litra, organ stwierdził niskie pobudki działania i brak odpowiedzialności z jego strony. Zwrócił też uwagę, iż obwiniony nie zgłaszał żadnych przeszkód uniemożliwiających pełnienie służby. W uzasadnieniu odnotowany został fakt, iż na wniosek obwinionego Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów sporządził opinię, w której nie pochwalając jego nagannego postępowania wniósł o danie mu szansy na zrehabilitowanie się wzorową służbą. Organ ocenił, że dotychczasowe pozytywne opinie służbowe dotyczące skarżącego nie świadczą o jego szczególnych umiejętnościach ani osiągnięciach, a raczej o przeciętności. W konkluzji zawarte zostało stwierdzenie, że pełnienie służby z bronią palną nakłada na każdego policjanta konkretne obowiązki. Każda czynność służbowa

wymaga nie tylko wiedzy zawodowej lecz przede wszystkim świadomej, niczym nie ograniczonej ( trzeźwej ) reakcji policjanta. Niezgodne z prawem postępowanie każdego obywatela skutkuje odpowiedzialnością, zaś policjant powołany do kontroli jego przestrzegania pod żadnym pozorem nie może go łamać a tym samym narażać całej Policji na negatywne komentarze opinii publicznej.

Uznając karę za zbyt surową J. M. wniósł odwołanie. Zarzucił nieuwzględnienie przy wydawaniu orzeczenia finansowych aspektów wydalenia ze służby w Policji oraz jego warunków osobistych, w tym poprawnej służby.

Zaskarżone orzeczenie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 marca 2002 r. "[...]". Organ odwoławczy, nie stwierdzając wad ani uchybień proceduralnych, które powodowałyby konieczność zmiany lub uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego, uznał, że zebrane dowody w pełni potwierdzają stawiane policjantowi zarzuty, zaś ciężar i charakter zarzutów w sposób wystarczający uzasadniają rodzaj wymierzonej kary. Podniósł, że o przyjęciu odmiennej oceny nie mogą stanowić dotychczasowe osiągnięcia policjanta i pozytywna ocena jego pracy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. M., zarzucając orzeczeniu organu II instancji naruszenie przepisów § 9 i § 27 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w prawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, wniósł o jego uchylenie, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż orzeczenia organów obu instancji wydane zostały bez należytego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

a przy wymiarze kary nie kierowano się dyspozycją § 27 w/w rozporządzenia. W przekonaniu skarżącego nie wzięto w szczególności pod uwagę nienagannego dotychczasowego przebiegu służby, braku świadomości znajdowania się pod działaniem alkoholu w momencie podejmowania służby, dobrej opinii, którą cieszy się w społeczeństwie. Zdaniem strony niewłaściwie przyjęto stan po użyciu alkoholu jako okoliczność obciążającą w sytuacji gdy należy on do znamion wykroczenia art. 70 §2 Kodeksu wykroczeń.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego wskazał, iż podstawę wydania orzeczenia o wydaleniu ze służby stanowiło nie tylko wykroczenie policjanta pełniącego służbę w stanie nietrzeźwości, lecz również naruszenie dyscypliny służbowej w związku z posiadaniem w tym stanie broni palnej. Zarzut niekierowania się przez organy zasadami określonymi w § 27 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1997 r. uznał za chybiony. Zwrócił uwagę na to, iż zgodnie z ust. 3 pkt l § 27 tego rozporządzenia, popełnienie przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej przez policjanta pozostającego pod wpływem alkoholu wpływa na zaostrzenie kary. Wskazał, iż wymierzając karę miał na uwadze również negatywny wydźwięk społeczny wykonywania obowiązków służbowych policjanta w stanie po spożyciu alkoholu ponieważ Policja została o tym fakcie poinformowana przez osobę postronną. Wcześniej również zdarzyło się ze strony policjanta uchybienie polegające na niezawiadomieniu stosownych służb o oddaniu strzału ostrzegawczego za kierowcą pojazdu, który nie zatrzymał się do kontroli. Nadto została przeprowadzona rozmowa dyscyplinująca w związku z nagannym zachowaniem skarżącego poza służbą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotowa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późniejszymi zmianami ).

Materialnoprawną podstawę wymiaru kary dyscyplinarnej w czasie wydania zaskarżonego orzeczenia stanowił § 27 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów ( Dz.U. z 1998 r. Nr 4, póz. 14 ), wydanego na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz.U. Nr 30, póz. 179 ).

Stosownie do zawartych w nim zasad oceny czynu, kara ta winna być współmierna do popełnionego czynu i stopnia zawinienia przez obwinionego ( ust. l ), uwzględniać charakter przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej, ich skutki, pobudki działania, okoliczności popełnienia czynu, stopień nasilenia złej woli, następstwa ujemne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie oraz zachowanie się obwinionego poza służbą ( ust. 2 ).

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy należy przyjąć, iż Komendant Wojewódzki Policji, stosując się do dyrektywy wskazanego przepisu, wziął pod uwagę wszystkie istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające, wydając orzeczenie dyscyplinarne na podstawie całokształtu okoliczności oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego ( § 24 ust. l cyt. rozporządzenia ). Zgodnie

z § 27 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, na zaostrzenie wymiaru kary miało wpływ popełnienie czynu w stanie po użyciu alkoholu. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego co do braku świadomości bycia pod wpływem alkoholu, gdyż jak słusznie stwierdził organ w uzasadnieniu orzeczenia, wykonywane przez policjanta czynności służbowe wymagają szczególnej trzeźwości i świadomości.

W sytuacji gdy postępowanie dowodowe i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy zostały przeprowadzone poprawnie, samo dokonanie na tej podstawie wyboru sankcji jest już zagadnieniem natury słusznościowej, które również nie budzi zastrzeżeń sądu.

Sąd nie dopatrzył się w orzeczeniu organu cech dowolności czy subiektywizmu co daje podstawy do stwierdzenia, iż zarzuty skargi sprowadzają się jedynie do polemiki z ustaleniami i oceną organów dyscyplinarnych bez wskazania dowodów, które podważyłyby zebrany materiał dowodowy w sprawie.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.