Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 264/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 228
journal: Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
article: art. 156 par. 2,  art. 158 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia NSA Piotr Piszczek, Protokolant Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz skarżącego M. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., na podstawie art. 50, art. 228 ust. 1 i art. 230 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm., dalej jako ustawa o ABW oraz AW), mianował M. W., dotychczas zajmującego stanowisko zastępcy naczelnika Sekcji [...] Wydziału [...] Delegatury ABW w R. ([...] grupa uposażenia), na stanowisko starszego inspektora na wolnym etacie specjalisty Wydziału [...] Delegatury ABW w R. ([...] grupa uposażenia). Organ pouczył skarżącego, że na podstawie art. 230 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych warunków służby, skarżący może odmówić ich przyjęcia, a sporządzona w formie pisemnej odmowa będzie traktowana jednocześnie, jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś w przypadku odmowy przyjęcia proponowanych warunków, stosunek służbowy rozwiązuje się z dniem dokonania tej odmowy, zaś niezłożenie jej w terminie 14 dni, zostanie uznane za ich przyjęcie. Jak wynika z adnotacji, zamieszczonej na oryginale tego rozkazu, funkcjonariusz zapoznał się z nim w dniu [...] lipca 2002 r. Rozkaz ten nie był poprzedzony pisemną informacją o proponowanych funkcjonariuszowi warunkach służby.

W dniu [...] czerwca 2005 r. M. W. wystąpił do Szefa ABW o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionego rozkazu. W uzasadnieniu wniosku, podniósł, że organ pominął w swoim rozstrzygnięciu treść art. 118 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, nie zapoznał funkcjonariusza z oceną dokonywaną w trybie art. 230 ustawy o ABW oraz AW i nie uwzględnił kwalifikacji funkcjonariusza. M. W. wskazywał także na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2003 r., sygn. akt K 45/02.

Rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2005 r. Szef ABW odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu i ponownie rozpatrując sprawę wskutek wniesienia przez M. W. środka odwoławczego, rozkazem personalnym z dnia [...] września 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2099/05 oddalił skargę M. W. na powyższe rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej M.W., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 759/07 uchylił wspomniane wyżej rozkazy personalne Szefa ABW odmawiające stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył wykładnię przepisu art. 230 ustawy dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach wyroków z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 893/06 i z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 896/06, a także wykładnię zawartą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1728/05. W ocenie Sądu brak poprzedzenia przedmiotowego rozkazu pisemną informacją, o której mowa w ust. 2 przepisu i sposób zredagowania rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r. mylący tryb wspomnianej informacji z pouczeniem o środku odwoławczym, jest prawnie niedopuszczalny i stanowi nadużycie prawa. W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Szef ABW wydając zaskarżoną decyzję, jak i decyzję ją poprzedzającą, oparł się na błędnym rozumieniu przepisu prawa materialnego, tj. art. 230 ust. 1 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Sąd nakazał nadto organowi przy powtórnej ocenie prawidłowości rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r., pod kątem art. 156 § 1 Kpa, wzięcie pod uwagę powyższych wytycznych.

Po zwrocie akt sprawy z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Szef ABW ponownie rozpatrzył niniejszą sprawę i w dniu [...] stycznia 2008 r. decyzją nr [...], na podstawie art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż przedmiotowy rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2002 r. odpowiada wszelkim cechom decyzji. Organ stwierdził nadto, iż problem ewentualnego stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego sprowadza się w istocie do różnej wykładni art. 230 ust. 1 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW, zaś okoliczność ta nie może stanowić rażącego naruszenia prawa. Brak zatem w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef ABW decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu tej decyzji. W wyniku złożonej przez M. W. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 września 2008 r. uchylił decyzję Szefa ABW z dnia [...] kwietnia 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. z uwagi na naruszenie istotnych zasad postępowania administracyjnego ( art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 Kpa – w zakresie wyczerpującego uzasadnienia prawnego ), całkowite abstrahowanie przez organ od wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2007 r. oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że nie tylko sąd I instancji jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w danej sprawie ( art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ), ale także, na mocy przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ jest związany oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2007 r., wydanego w tej sprawie. Wytycznych organ nie wykonał. Wskazane w wyroku wytyczne stanowią dla organu podstawę i jedyny kierunek przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę, Szef ABW decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 156 § 2 i art. 158 Kpa, stwierdził, że rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2002 r. został wydany z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z [...] lipca 2002 r. z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, jakie wywołał przedmiotowy rozkaz. Minął już bowiem ( w dniu [...] lipca 2002 r. ) 14 dniowy termin na złożenie propozycji wynikającej z art. 230 ustawy o ABW oraz AW. Niedokonanie tych czynności w tym terminie, z uwagi na jego zawity charakter, skutkowało i skutkuje nadal niemożliwością wystąpienia przez organ z powyższą propozycją w terminie późniejszym. W obecnym stanie faktycznym i prawnym, organ nie ma możliwości podjęcia działań, które naprawiałyby błąd w postępowaniu dotyczącym mianowania M. W. na stanowisko w ABW, tym bardziej, że nie pozostaje on już w stosunku służbowym, bowiem został zwolniony na własną prośbę ze służby w ABW z dniem [...] stycznia 2007 r. Gdy zaś brak jest przepisów dających organowi podstawę do zniweczenia skutków wywołanych przez decyzję dotkniętą nieważnością, można stwierdzić, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa.

W wyniku złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Szef ABW, decyzją z dnia [...] marca 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1, art. 127 § 3, art. 156 § 2 oraz art. 158 Kpa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]. Organ wskazał, że zgodnie z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związany prawomocnym orzeczeniem sądu i dlatego uznał, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Należy jednak zauważyć, że art. 230 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ABW oraz AW miał charakter przejściowy. W obecnym stanie prawnym, organ nie ma możliwości podjęcia działań, które naprawiłyby błędy w postępowaniu dotyczącym mianowania na stanowisko służbowe M. W., tym bardziej, że został on zwolniony ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. Zgodnie zaś z orzecznictwem, gdy brak jest przepisów dających organowi podstawę prawną do zniweczenia skutków powstałych przez wydanie decyzji wywołującej nieważność, można stwierdzić, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Z uwagi na fakt, że rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2002 r. wywołał nieodwracalne skutki prawne, Szef ABW nie orzekł o jego nieważności, lecz stwierdził na podstawie art. 156 § 2 kpa, że rozkaz ten został wydany z naruszeniem prawa. Szef ABW wskazał nadto, że w piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że z samego faktu występowania przesłanek pozytywnych stwierdzenia nieważności nie wynika konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, gdyż mogą to wyłączać przesłanki negatywne, które jeśli zaistnieją, powodują zachowanie nadal decyzji w obrocie prawnym. Zachodzi natomiast swoista konwersja kompetencji organu administracji, który ma obowiązek stwierdzić niezgodność decyzji z prawem.

M. W., działając przez swojego profesjonalnego pełnomocnika, adwokata M. S. wniósł skargę na powyższe decyzje wnosząc o ich uchylenie, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualne stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. W ocenie skarżącego organ rażąco naruszył następujące przepisy prawa: art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa; art. 50 ust. 1, art. 230 ust. 1 pkt 1 oraz art. 114 ust. 1 w zw. z art. 115 i art. 118 ust. 1 i art. 228 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW; art. 156 § 1 pkt 2 Kpa; § 3 pkt 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie nagród rocznych (...) (Dz. U. z 2001 r. Nr 133, poz. 1493) i art. 232 ustawy o ABW oraz AW.

W uzasadnieniu, podniósł, że z wykładni dotychczasowych orzeczeń wynika, że organ winien stwierdzić nieważność rozkazu personalnego nr [...] z 2002 r. i dostosować dalsze działania w zakresie wypłaty zaległego, brakującego uposażenia z odsetkami ustawowymi. Decyzje Szefa ABW i uzasadnienia tych decyzji są sprzeczne wobec różnych funkcjonariuszy przy takich samych stanach faktycznych spraw – mimo, że linia orzecznictwa sądów administracyjnych jest taka sama. Wyroki WSA jak i NSA wydane wobec sześciu funkcjonariuszy Delegatury ABW w R.: W. F., J. P., M. W., K. N., P. K., J. S.i są takie same. Decyzje Szefa ABW zostały uchylone i nie wywołują żadnych skutków prawnych. Z dotychczasowej oceny zdarzeń należy wysnuć wniosek, że Szef ABW oczekuje na jasne, czytelne i nie budzące wątpliwości stanowisko WSA w zakresie oceny i wykładni zaistniałych zdarzeń. Rażące naruszenie procedury i prawa materialnego zawarte w art. 228 i 230 ustawy o ABW oraz AW nie może się ostać i oznacza, że rozkaz z 2002 r. jest nieważny w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a).

Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Przy czym chodzi tu o takie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie mianowania M. W. na stanowisko służbowe w ABW został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Sporne jest zaś, czy w związku z powyższym, organ powinien stwierdzić nieważność decyzji w postaci w/w rozkazu w trybie art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa, czy też organ zobowiązany był jedynie do stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa w trybie art. 158 Kpa z uwagi na okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 Kpa, tj. nieodwracalne skutki prawne. Na podstawie bowiem art. 158 § 2 Kpa jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 Kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nietrafne jest stanowisko organu, z którego wynika, że z uwagi na nieodwracalne skutki prawne jakie wywołał rozkaz personalny nr [...] z [...] lipca 2002 r. wystarczającym jest ograniczenie się do wydania decyzji w trybie art. 158 stwierdzającym jedynie niezgodność z prawem w/w rozkazu. Niezasadne jest stanowisko organu, że w obecnym stanie prawnym, Szef ABW nie ma możliwości podjęcia działań, które naprawiałyby błędy w postępowaniu dotyczącym mianowania M. W. na stanowisko służbowe. Za nieprzekonywującą należy uznać argumentację organu, że przepis art. 230 ustawy o ABW oraz AW miał charakter przejściowy, a zawarty w nim termin 14 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy stanowił termin zawity, po upływie którego Szef ABW nie ma możliwości przedstawienia propozycji nowych warunków służby.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zmienił się stan prawny, bowiem przepis art. 230 ustawy o ABW oraz AW nadal znajduje się w w/w ustawie i jest przepisem obowiązującym. Okoliczność zaś, że zmienił się stan faktyczny sprawy, bowiem skarżący od [...] stycznia 2007 r. nie jest już funkcjonariuszem ABW również jest niewystarczająca dla uzasadnienia stanowiska organu, który uznał się za zobowiązany jedynie do wydania decyzji o niezgodności z prawem. To, że skarżącemu, w związku z tym, że nie pozostaje on od [...] stycznia 2007 r. w stosunku służbowym, Szef ABW nie może przedstawić propozycji nowych warunków służby w trybie art. 230 ustawy o ABW oraz AW jest oczywiste. Niemniej jest to jedynie okoliczność faktyczna, która nie może mieć wpływu na nieodwracalne skutki prawne jakie wywołała decyzja – rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Okoliczność, że M. W. nie jest już funkcjonariuszem ABW jest zdarzeniem faktycznym, które nie może być rozpatrywane w kategoriach nieodwracalnych.

Zgodnie z art. 156 § 2 Kpa nie stwierdza się nieważności decyzji, min. gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Przepis ten zawiera więc negatywną przesłankę stwierdzenia nieważności. Wskazanie w przepisie na skutki prawne oznacza, że nie chodzi o stan faktyczny spowodowany istnieniem lub wykonaniem wadliwej decyzji, jak również obojętne będzie przy stosowaniu tego przepisu, czy istnieją faktyczne ( materialne, techniczne ) możliwości odwrócenia następstw spowodowanych przez decyzję, a szczególności przywrócenie stanu poprzedniego. W analizie treści przepisu wobec tego nie należy kierować się faktami, lecz trzeba uwzględniać wyłącznie przepisy prawa obowiązującego i to pod odpowiednim kątem.

Decyzja wywołuje nieodwracalny skutek prawny, wówczas, gdy organ administracji nie będzie uprawniony ani przez przepisy prawa materialnego, ani przez przepisy proceduralne do odwrócenia, cofnięcia lub zniesienia tego skutku przez wydanie decyzji. Przy ocenie ujemnej przesłanki z art. 156 § 2 Kpa nie chodzi bowiem o "odwracalność" skutków prawnych w ogóle, lecz o odwrócenie skutków prawnych wywołanych przez decyzję dotkniętą nieważnością w ramach postępowania o stwierdzenie jej nieważności. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu jest możliwe odwrócenie skutków prawnych wywołanych przez decyzję dotkniętą nieważnością. Jeśli bowiem skutki prawne decyzji administracyjnej mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego, oznacza to, iż nie mają one charakteru nieodwracalnego w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa. Organ może na podstawie przepisów Kpa oraz przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o ABW oraz AW cofnąć czy znieść powstałe skutki prawne własnymi środkami prawnymi w postaci wydania aktu indywidualnego – decyzji stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego z [...] lipca 2002 r. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej uchyla bowiem wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej. Jeśli zaś decyzji tej w wyniku stwierdzenia jej nieważności nie będzie w obrocie prawnym, to zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie art. 228 ustawy o ABW oraz AW, który mówi, że funkcjonariusze pełniący, w dniu wejścia w życie w/w ustawy, służbę w Urzędzie Ochrony Państwa, z wyjątkiem funkcjonariuszy Zarządu Wywiadu Urzędu Ochrony Państwa, stają się, z utrzymaniem dotychczasowych warunków służby - do czasu zmiany tych warunków w trybie określonym w art. 230 - funkcjonariuszami ABW, zachowując ciągłość służby. Tym samym, wydanie decyzji stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego z [...] lipca 2002 r. spowoduje sytuację taką, że skarżącemu nie przedstawiono propozycji nowych warunków służby jakie były zawarte w w/w rozkazie. Tak więc, do dnia [...] stycznia 2007 r., tj. ostatniego dnia trwania stosunku służbowego łączącego go z ABW zachowałby ciągłość służby o której mowa w art. 228 ustawy o ABW oraz AW.

Konkludując, Szef ABW naruszył art. 156 § 2 przez błędne przyjęcie, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, co miało wpływ na wynik sprawy. Przy czym fakt, że naruszony przepis jest zamieszczony w Kpa, nie oznacza, iż ma on charakter wyłącznie procesowy. Dla oceny charakteru prawnego przepisu miarodajny pozostaje przede wszystkim jego przedmiot i treść, a nie miejsce ulokowania danego przepisu w określonym akcie prawnym. O takim ulokowaniu decydują względy systemowe, a także względy określonej techniki ustawodawczej. Przepis art. 156 § 2 Kpa ma niewątpliwie cechy przepisu materialnoprawnego. Określa on bowiem podstawowe przesłanki merytoryczne, a ponadto tworzy podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego organów stosujących ten przepis o zdarzenia prawne, z którymi przepisy prawa materialnego łączą skutek w postaci odwracalnego albo nieodwracalnego skutku prawnego.

Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 152 p.p.s.a orzekł, jak w pkt. 1 i 2 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a

Ponownie rozpoznając sprawę organ, mając na uwadze wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia, winien stwierdzić nieważność rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r.