Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 706/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust 2, art.29, art.30a ust 3, art.30b ust 1, art.30c ust 3 pkt 2, art.31
journal: Dz.U. 2014 poz 1649
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 706/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2016 r., sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w K., na rozstrzygnięcie M. Centrum Przedsiębiorczości, z dnia 3 czerwca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, , , - skargę oddala -,


UZASADNIENIE

W dniu 25 marca 2013r. M. w K. (M) odrzuciło na etapie oceny merytorycznej – oceny technicznej projekt I.Sp. z o.o. z siedzibą w K. pt. "[...]".

Powodem odrzucenia projektu był wynik weryfikacji przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów złożoną z ekspertów, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) - ze względu na niespełnienie kryteriów wyboru projektów w zakresie oceny technicznej, przyjętych przez Komitet Monitorujący MRPO uchwałą nr 26/08 z dnia 22 lutego 2008 r. Kryteria te zamieszczone zostały w załączniku nr 4 do Uszczegółowienia M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 przyjętego uchwałą nr 938/07 Zarządu Województwa M. z dnia 27 listopada 2007 r. ze zm. (dalej: Kryteria wyboru projektów). Sprecyzowano, że projekt został odrzucony ze względu na fakt niespełnienia kryterium nr 2 "Wykonalność finansowa i prawidłowość przygotowania analiz finansowych oraz trwałość projektu" oraz kryterium nr 4 "Charakterystyka projektu pod kątem jego szczegółowej oceny", zgodnie z uzasadnieniem wskazanym w załączonych kartach oceny merytorycznej.

Zarząd Województwa M. rozstrzygnięciem z dnia 14 maja 2013r. nie uwzględnił protestu spółki od ww. rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 2 października 2013r., sygn. akt III SA/Kr 624/13 stwierdził, iż ocena projektu na etapie oceny technicznej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa M.. W ocenie Sądu I instancji organ naruszył art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust 2 u.z.p.p.r., ponieważ nie przeprowadzono kompletnej oceny projektu według ustalonych kryteriów i częściowo oceniono projekt biorąc pod uwagę niemające zastosowania kryteria. Zdaniem Sądu naruszono także ust. 2 tego przepisu, ponieważ niektóre zarzuty organu były niejasne i uzasadnione w sposób niewyczerpujący. WSA wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien dokonać oceny projektu bez pominięcia istotnych elementów każdego z kryteriów nr 2 i nr 4, w szczególności zaś zwrócić uwagę na konieczność szczegółowej i pełnej oceny charakteru przedstawionych przez skarżącą badań, cele jednoznacznego ustalenia, czy odpowiadają one pojęciu badan B+R zdefiniowanemu w § 5 pkt. 24 i czy wnioskodawca spełnił warunek dotyczący wdrożenia tych badań, mając na uwadze treść § 5 pkt. 19 regulaminu konkursu.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 2314/13, oddalił skargę kasacyjną Zarządu Województwa M. od ww. wyroku. W uzasadnieniu Sąd II instancji podzielił stanowisko Sądu I instancji i stwierdził, że nie zostały zachowane reguły właściwej oceny merytorycznej projektu według kryterium 2 i 4 z przyczyn szczegółowo wyartykułowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

M. Centrum Przedsiębiorczości pismem z dnia 17 kwietnia 2014r., poinformowało wnioskodawcę o ponownym odrzuceniu wniosku na etapie oceny technicznej w ramach konkursu.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła I.Sp. z o.o. w K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 9 grudnia 2014r., sygn. akt III SA/Kr 746/14, skargę odrzucił.

W uzasadnieniu WSA podniósł, że wyrokiem tut. Sądu z dnia 2 października 2013r., sygn. akt: III SA/Kr 624/13 przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji zarządzającej, tj. Zarządowi Województwa, a nie instytucji pośredniczącej, tj. M. Centrum Przedsiębiorczości. W konsekwencji organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia był Zarząd Województwa. Ten z kolei zobowiązany był ponownie rozpoznać protest od informacji C.P. z dnia 25 marca 2013r., zgodnie ze wskazaniami Sądu.

Zarząd Województwa M. (IRP) ponownie rozpatrzyła protest złożony w dniu 15 kwietnia 2013r. i po jego uwzględnieniu w dniu 16 kwietnia 2015r. przekazała projekt do ponownej oceny merytorycznej.

M. Centrum Przedsiębiorczości, jako Instytucja Organizująca Konkurs (dalej: IOK) po przeprowadzeniu ponownej oceny, pismem z dnia 9 czerwca 2015r. poinformowała wnioskodawcę, iż projekt został odrzucony na etapie oceny technicznej ze względu na niespełnienie kryterium nr 4. Jednocześnie poinformowano Spółkę, iż ma ona możliwość wniesienia skargi bezpośrednio do WSA w K..

Pomimo ww. pouczenia wnioskodawca w dniu 5 lipca 2015r. wniósł protest od wyników ponownej oceny projektu. W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z postanowieniem WSA w K. z dnia 9 grudnia 2014r., sygn. akt: III SA/Kr 746/14 oraz postanowieniem NSA z dnia 5 lutego 2015r., sygn. akt. II GSK 7/15 na rozstrzygnięcie IOK z dnia 9 czerwca 2015r. powinien przysługiwać protest. Powyższe z tego względu, że pismo IOK jest rozstrzygnięciem "pierwszoinstancyjnym".

W dniu 27 lipca 2015r. Zarząd Województwa M. pozostawił protest bez rozpatrzenia. Powyższe z tego względu, że został on złożony w sposób sprzeczny z ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz Regulaminem Konkursu.

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. sygn. akt I SA/Kr 1438/15 skargę strony na ww. rozstrzygnięcie oddalił.

Na rozstrzygnięcie M. Centrum Przedsiębiorczości z dnia 9 czerwca 2015r. (znak pisma: ZW.4021-3-32/12) w sprawie odrzucenia projektu na etapie oceny technicznej, równolegle I.Sp. z o. o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015r. sygn. akt I SA/Kr 1101/15 stwierdził, że ocena projektu na etapie oceny technicznej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez M. Centrum Przedsiębiorczości w K.. W uzasadnieniu wskazał, że cel i zakres konkursu, zasady jego organizacji, warunki uczestnictwa, kryteria i sposób wyboru projektów, termin graniczny rozstrzygnięcia konkursu, procedurę odwoławczą oraz informacje niezbędne podczas przygotowania dokumentacji konkursowej został opisany w regulaminie konkursu stanowiącym załącznik Nr 1 do Uchwały nr 653/12 Zarządu Województwa M. z dnia 14 czerwca 2012r. W regulaminie konkursu przewidziano, że wnioskodawca, którego projekt został oceniony negatywnie, uprawniony jest do złożenia protestu w terminie 14 dni od otrzymania przez wnioskodawcę pisemnej informacji o negatywnej ocenie projektu (§ 21 pkt 6). Protest wnosi się na piśmie bezpośrednio do Instytucji Zarządzającej (§ 21 pkt 9). Wnioskodawca może wnieść skargę w terminie 14 dni od otrzymania informacji o negatywnym rozpatrzeniu protestu, pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia lub negatywnym wyniku ponownej oceny projektu przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozpatrzenia protestu bezpośrednio do WSA w K. (§ 21 pkt 32). Zatem procedura odwoławcza w odniesieniu do spornego projektu oraz procedura jego wyboru kończą się wraz z wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania - ewentualnie w wyniku ponownej oceny projektu. Z tej regulacji proceduralnej wynika, że ponowna ocena projektu przez C.P., działającą w oparciu o powierzone zadania przez Zarząd Województwa, dokonana po przekazaniu jej projektu przez Instytucję Zarządzającą w wyniku pozytywnego rozpatrzenia protestu, jest ostateczna. Oznacza to, że od rozstrzygnięcie CP nie przysługuje już protest tylko skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na co powołano treść orzeczeń sądów administracyjnych.

Dalej podano, że zgodnie z § 19 pkt 34 regulaminu konkursu projekt może podlegać odrzuceniu w szczególności, gdy: a) nie spełni wymogów formalnych, z zastrzeżeniem ust. 19 niniejszego paragrafu; b) uzupełnienie wniosku o dofinansowanie lub załączonej dokumentacji, jak również dodatkowe wyjaśnienia, nie zostaną złożone w określonym terminie; c) pomimo uzupełnienia/korekty wniosku o dofinansowanie lub załączonej dokumentacji, stwierdzone zostaną błędy lub jeśli dodatkowe wyjaśnienia na piśmie są niewystarczające; d) wnioskodawca wprowadzi zmiany we wniosku o dofinansowanie lub załączonej dokumentacji bez przedstawienia dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie; e) zostanie oceniony negatywnie na etapie oceny technicznej; f) na etapie właściwej oceny merytorycznej uzyska poniżej 60% maksymalnej liczby punktów. W myśl § 35 Regulaminu informacja o odrzuceniu projektu wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o możliwości złożenia protestu przekazywana jest w formie pisemnej listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Z kolei na podstawie § 21 pkt 12 lit. d) Regulaminu protest powinien zawierać wyczerpujące określenie zarzutów odnośnie przeprowadzonej oceny wniosku o dofinansowanie projektu ze wskazaniem, w jakim zakresie, zdaniem wnioskodawcy, ocena złożonego wniosku o dofinansowanie nie została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Jednocześnie na zasadzie § 21 pkt 25 regulaminu, IOK - po otrzymaniu informacji od Instytucji Rozpatrującej Protest o uwzględnieniu protestu - dokonuje zgodnie z rozstrzygnięciem protestu ponownej oceny projektu w kryteriach będących przedmiotem protestu, na zasadach i w terminach określonych dla poszczególnych etapów oceny w § 19 Regulaminu.

Według Sądu, M. Centrum Przedsiębiorczości, jako Instytucję Organizującą Konkurs obciąża obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie wyniku ponownej oceny, gdyż to jej rozstrzygnięcie, a nie wprost ocena, na której jest oparte, może być przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (§ 21 pkt 25). Beneficjent winien więc otrzymać ocenę zawierającą precyzyjne i czytelne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym ocena ta winna zawierać przynajmniej syntetyczne zestawienie informacji zawartych w karcie oceny merytorycznej, wskazujące na sposób wyliczenia i ilość punktów, jakie w wyniku weryfikacji dla danego projektu zostały przyznane, by jednoznacznie stwierdzić, czy istotnie projekt przeszedł pomyślnie, (bądź nie) etap oceny merytorycznej. Wnioskodawca otrzymując zaskarżoną informację nie może domyślać się powodów podjętej oceny - na podstawie samodzielnej analizy kart oceny merytorycznej tymczasem analizowana informacja nie posiadała uzasadnienia rozstrzygnięcia. Poza powołaną podstawą prawną i wskazaniem sytuacji faktycznej wydanego rozstrzygnięcia, zawarto jedynie lapidarną informację o przekazaniu stronie kart oceny merytorycznej oraz stosowne pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu. Nie było więc dopuszczalne takie uzasadnienie informacji dotyczącej oceny projektu, które odsyłały w całości do oceny ekspertów.

W ocenie Sądu I instancji tak przedstawiona ocena projektu naruszała art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 30e u.z.p.p.r., w myśl którego oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2013r. sygn. akt I SA/Kr 624/13 związany był nie tylko Sąd w obecnej sprawie, ale także instytucje i podmioty dokonujące ponownej oceny wniosku w tym również M. Centrum Przedsiębiorczości.

W uzasadnieniu cyt. wyroku WSA w K., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania podniósł, że instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Realizacja powyższych celów ustawowych nakładała na podmioty dokonujące oceny zgłoszonego projektu obowiązek wnikliwego i rzetelnego badania wniosku pod kątem spełnienia kryteriów ustawowych, ustalonych dla konkursu wszystkich kryteriów oceny, oraz obiektywnych reguł wiedzy. Rozstrzygnięcia organu winny być należycie uzasadnione, tylko wtedy w rzeczywistości zagwarantowana zostanie realizacja wymogów równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów jak również rzetelności i bezstronności oceny projektów. Formułowane przez organ zarzuty, na których opierał on negatywną ocenę projektu., muszą być szczegółowo, w sposób nie budzący wątpliwości, wyczerpująco uzasadnione.

WSA zauważył, że przedmiotem skargi nie było rozstrzygnięcie w przedmiocie protestu, lecz rozstrzygnięcie IOK z dnia 9 czerwca 2015r. podjęte po ponownej – w następstwie uwzględnienia protestu – ocenie. Z tych względów Instytucja Organizująca Konkurs – C.P., która w poprzednich sprawach nie była stroną postępowania sądowoadministracyjnego, związana była oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania dokonanymi przez sąd administracyjny, w takim zakresie, w jakim ocenę tę i wskazania – będąc związana art. 153 p.p.s.a. – przekazała jej Instytucja Rozpatrująca Protest – w trybie § 21 pkt 27 regulaminu konkursu. Zatem wskazania Sądu odnosiły się również do oceny dokonanej przez IOK i powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia 9 czerwca 2015r. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy IOK zobowiązana będzie dokonać rozstrzygnięcia zawierającego uzasadnienie odnoszące się również do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2013r. sygn. akt I SA/Kr 624/13.

M. Centrum Przedsiębiorczości w K. złożyło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w K. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 16 marca 2016r., sygn. akt II GSK 603/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę kasacyjną M. Centrum Przedsiębiorczości w K. wywodząc, że żaden z zarzutów nie mógł być uznany za usprawiedliwiony.

W dniu 3 czerwca 2016r. C.P. wydało rozstrzygnięcie o nr [...] dotyczące ponownego odrzucenia wniosku strony skarżącej na etapie oceny technicznej projektu. W wyniku ponownej oceny podano, że kryterium nr 4 "Charakterystyka projektu pod kątem jego szczególnej oceny" została oceniona negatywnie przez dwóch ekspertów. Wskazano, że projekt:

- nie został opisany w sposób umożliwiający identyfikację poszczególnych wydatków (kosztów kwalifikowanych), bowiem zdaniem eksperta nr 1 nie była znana metodyka szacowania zaprezentowanych kosztów, w zw. z czym trudno było ustalić koszt osobomiesięcy, wobec czego to subkryterium nie mogło zostać uznane za spełnione. Dodatkowo brakowało informacji dot. uzasadnienia metody szacowania kosztów. Podano także, że wskaźniki były przedstawione w sposób umożliwiający ich weryfikację i były spójne z danymi określonymi we wniosku. Projekt był spójny pod względem celów, budżetu i efektów projektu oraz realny do wykonania, co zostało stwierdzono przez obu ekspertów,

- nie cechował się innowacyjnością, co najmniej na poziomie regionalnym, bowiem na rynku regionalnym istnieją firmy, które oferują podobne usługi,

- nie polegał na wdrożeniu wyników prac B+R, w tym w szczególności nie można było stwierdzić, że posiadane wyniki badań należały do kategorii B+R. Zdaniem eksperta nr 1 samo wdrożenie i wykorzystanie wirtualnego asystenta nie mogło stanowić podstawy do uznania, że posiadane wyniki nadań należały do ww. kategorii, w zw. z czym podkryterium nie zostało spełnione. Według eksperta nr 2 przedstawione przez stronę wyniki nie należały do badań z zakresu nauk technicznych, a stworzenie wirtualnego biura asystenta nie było wdrożeniem wyników przedstawionych badań.

W załączeniu do ww. rozstrzygnięcia dołączono także kopie kart oceny merytorycznej, celem dopełnienia obrazu powyższych treści.

I.Sp. z o. o. w K. wniosła skargę do WSA w K. na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając, że:

- ponowna ocena projektu na etapie oceny technicznej była niezgodna z wyrokiem WSA w K. z dnia 16 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Kr 1101/15 oraz niezgodna z wyrokiem WSA w K. z dnia 2 października 2013r., sygn. akt III SA/Kr 624/13, gdyż MPC nie zastosowało się do zobowiązań z nich wynikających,

- ponowna ocena projektu na etapie oceny technicznej była niezgodna z postanowieniem WSA w K. z dnia 9 grudnia 2014r., sygn. akt III SA/Kr 746/14 oraz art. 30b u.z.p.p.r., gdyż organ dokonujący ponownej oceny wniosku pozbawił stronę skarżącą możliwości wniesienia protestu i ponownie wydał decyzję z błędnym pouczeniem,

- treść uzasadnienia oceny stała w sprzeczności z Regulaminem konkursu, Kryteriami oceny projektów i Podręcznikiem kwalifikowania wydatków,

- treść uzasadnienia oceny wniosku stała w sprzeczności z informacjami zawartymi w dokumentacji projektowej,

- art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu.

Podniesiono, że zaskarżone rozstrzygnięcie naruszało interes prawny strony, poprzez pozbawienie jej możliwości uzyskania dofinansowania projektu zakładającego wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę MPC wniosło o jej oddalenie, wskazując, że ocena projektu strony została dokonana zgodnie z prawem i dokumentacją konkursową. Przeprowadzono ją bezstronnie i rzetelnie z uwzględnieniem wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażonych w dotychczas wydanych w sprawie wyrokach WSA w K. i NSA.

Odnosząc się do zarzutu strony, że organ nie dokonał samodzielnej oceny i w swoim uzasadnieniu oparł się na opiniach dwóch ekspertów, bez samodzielnej, wnikliwej oceny, wskazano, że ocena merytoryczna, zgodnie z zapisami Regulaminu konkursu dokonywana była przez Komisje Oceny Projektów, w skład której wchodzili eksperci powołani do oceny projektów. Dokonanie oceny przez sam organ, byłoby działaniem sprzecznym z dokumentacją konkursową, zaś negatywne ocenienie projektu przez ekspertów na etapie oceny technicznej stanowiło przesłankę regulaminową do odrzucenia projektu. Wskazano też, że dokonana przez ekspertów ocena projektu mieściła się w opisie ustalonych dla tego konkursu kryteriów i była w wystarczający sposób uzasadniona. Informacja o ponownej negatywnej ocenie zawierała wszystkie wymagane elementy wynikające z art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r., nadto stronie wskazano przyczynę odrzucenia jej projektu, tj. "Charakterystyka projektu pod kątem jego szczegółowej oceny". Ponadto do pisma o negatywnej ocenie projektu, dołączono karty oceny merytorycznej, wypełnione przez ekspertów. Zdaniem organu uzasadnienie ocen przez ekspertów było logiczne, jasne, dlatego nie można mu było postawić zarzutu niezgodności z prawem.

W odniesieniu do zarzutu strony, że uwagi ekspertów dotyczące niewykazania oszacowania kosztu osobomiesięcy były sprzeczne z dokumentacją konkursową, wskazano, że uwagi te nie dotyczyły kategorii wydatków "koszty osobowe", które, jak podała strona, nie kwalifikowały się do dofinansowania w ramach konkursu. Eksperci nie zakwestionowali tej kategorii wydatków, dokonując oceny każdego wydatku w ramach kryterium kwalifikowalność kosztów, ponieważ strona rzeczywiście nie przewidywała takich wydatków w ramach projektu. Eksperci zakwestionowali jednak nie kategorię wydatków "koszty osobowe", tylko brak przedstawienia przez stronę metodologii oszacowania kosztów, które zostały przewidziane w ramach projektu. Eksperci nie kwestionowali przewidzianych do nabycia w ramach projektu wartości niematerialnych i prawnych, tylko zarzucili brak informacji, w jaki sposób strona skalkulowała koszty ich nabycia. Jako przykład wskazali braki dot. kosztów osobomiesięcy, gdyż ich wskazanie pozwoliłoby na weryfikację kalkulacji kosztów dokonanych przez stronę.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, organ wskazał, że stronie wystarczająco wyjaśniono przyczyny nieuznania przez ekspertów projektu za innowacyjny na poziomie regionalnym, wskazując, że projekt nie był innowacyjny, gdyż firmy oferujące i tworzące wirtualnych asystentów istnieją na rynku regionalnym (np. firma [...] i inne wskazane w dokumentacji wnioskodawcy).

Za niezasadne uznano zarzuty ekspertów dot. braków ocen badań B+R w aspekcie technicznym, czy technologicznym wirtualnych asystentów, na podstawie których możliwe byłoby uzyskanie wiedzy pozwalającej tworzyć nowe produkty, czy procesy. Potwierdziła to analiza dokumentacji projektowej, a w szczególności badania dr K., które tak naprawdę były pracą przeglądową-analizą rynku. Przedstawione przez stronę dokumenty nie dot. aspektów technicznych wdrażania wirtualnych asystentów, lecz ekonomicznych korzyści wprowadzenia na rynek tego typu produktów.

Nie podzielono także zarzutu strony, jakoby nastąpiło naruszenie prawa i działalnie sprzeczne z wyrokiem WSA w K. z dnia 2 października 2013r., sygn. akt III SA/Kr 624/13, bowiem uwzględniając zalecenia w nim zawarte, eksperci dokonali oceny badań, w wyniku której uznali, że w przedmiotowym przypadku nie doszło do wdrożenia wyników prac B+R, niezależnie od tego, czy przedłożone dokumenty miały taki charakter.

Za bezzasadny uznano zarzut strony, że ponowna ocena projektu była niezgodna z wyrokiem WSA w K. z dnia 16 grudnia 2016r., sygn. akt I SA/Kr 1101/15, bowiem skarżąca zgodnie z zaleceniami Sądu otrzymała nową ocenę zawierającą precyzyjne i czytelne uzasadnienie. Zdaniem organu, samo subiektywne przekonanie strony o błędnej ocenie dokonanej przez ekspertów, nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do uwzględnienia przez Sąd skargi, tym bardziej, że w postępowaniu przed sądem, poza zakresem kontroli pozostaje merytoryczna zasadność wyboru danego projektu do dofinansowania.

W odniesieniu do zarzutu, polegającego na pozbawieniu strony prawa wniesienia protestu i wydania rozstrzygnięcia z błędnym pouczeniem, wskazano, że po uwzględnieniu protestu i skierowaniu wniosku do ponownej oceny merytorycznej, nastąpiło wyczerpanie postępowania odwoławczego przysługującego stronie, co następnie otwierało jej możliwość kontroli sądowej wydanego rozstrzygnięcia, dotyczącego oceny projektu, w drodze zaskarżenia do WSA w K., o czym została ona prawidłowo pouczona.

Wskazano również, że w przedmiotowym przypadku, treść skargi wniesionej do WSA w K. świadczy o tym, że dla strony, motywy podjętego przez organ rozstrzygnięcia były czytelne, co oznaczało, że uzyskała ona pełną wiedzę, co do przyczyn dokonanej oceny. W tej sytuacji sporządzenie informacji o wyniku właściwej oceny merytorycznej z uzasadnieniem przyczyn ponownej negatywnej oceny, uzupełnione kartami ocen ekspertów, było wystarczające i nie naruszało prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich ustaw szczególnych należy ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 712, poz. 712 z poz. zm.), zwana dalej P.. Regulacją wynikającą z jej przepisu art. 30 c, poddano kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu, dokonanej w systemie realizacji programu operacyjnego, zawierającego wniosek o dofinansowanie. Przepis ten w ust. 1 przewiduje, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Art. 30 e P. przewiduje, że w zakresie nieuregulowanym odmiennie w ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera szczególne uregulowania dotyczące sposobu rozstrzygnięcia sądu administracyjnego – art. 30c ust. 3 i ust. 5, a także wskazuje, że zaskarżona do sądu administracyjnego informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej traktowana jest jako akt nie będący decyzją administracyjną, ani czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (art. 30g, 30e). Jak wynika więc z powyższego, w postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi, o której mowa w art. 30c ust. 1 P., sąd administracyjny może kontrolować zgodność z prawem zaskarżonej informacji o negatywnym wyniku rozpatrzenia protestu. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, ponieważ P. nie wyłączyła stosowania przepisu art. 134 § 1 PostAdmU W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, a w razie jej uwzględnienia, sąd stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekaże jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą lub pośredniczącą, co oznacza, że instytucja ta będzie zobowiązana do ponownej oceny wniosku na takim etapie, na jakim złożono skargę. Instytucja ta będzie związana oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku (art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 30e P.).

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 30b ustawy o zasadach realizacji polityki rozwoju polegające na pozbawieniu Skarżącej możliwości wniesienia protestu i wydania rozstrzygnięcia z błędnym pouczeniem - w pełni należy podzielić stanowisko C.P., iż po uwzględnieniu protestu przez Instytucję Rozpatrującą Protest i skierowaniu wniosku do ponownej oceny merytorycznej nastąpiło wyczerpanie postępowania odwoławczego przysługującego Skarżącej na mocy art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzeni polityki rozwoju.

W Regulaminie określającym szczegółową procedurę wyboru projektów, które mogą uzyskać dofinansowanie w ramach Działania 2.2 "Wsparcie komercjalizacji badań naukowych", Schemat B "Projekty inwestycyjne przedsiębiorstw z zakresu B+R" II Osi priorytetowej MRPO. stanowiącym załącznik Nr 1 do Uchwały nr 653/12 Zarządu Województwa M. z dnia 14 czerwca 2012 r. (zw. dalej Regulaminem), który regulował zakres i sposób postępowania konkursowego przewidziano, że wnioskodawca, którego projekt został oceniony negatywnie, uprawniony jest do złożenia protestu w terminie 14 dni od otrzymania przez Wnioskodawcę pisemnej informacji o negatywnej ocenie projektu (§ 21 pkt 6). Protest wnosi się na piśmie bezpośrednio do Instytucji Zarządzającej.

Wnioskodawca może wnieść skargę w terminie 14 dni od otrzymania informacji o negatywnym rozpatrzeniu protestu, pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia lub negatywnym wyniku ponownej oceny projektu przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozpatrzenia protestu bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. (§ 21 pkt 32). Zatem procedura odwoławcza w odniesieniu do spornego projektu oraz procedura jego wyboru kończą się wraz z wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania - ewentualnie w wyniku ponownej oceny projektu. Z tej regulacji proceduralnej wynika, że ponowna ocena projektu przez C.P., działającą w oparciu o powierzone zadania przez Zarząd Województwa, dokonana po przekazaniu jej projektu przez Instytucję Zarządzającą w wyniku pozytywnego rozpatrzenia protestu, jest ostateczna. Oznacza to, że od rozstrzygnięcie C.P. nie przysługuje już protest, a wyłącznie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Powyższe stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych np. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2011 r. (sygn. akt II GSK 1494/10) i z 16 listopada 2010 sygn. akt II GSK 1175/10) oraz w wyroku WSA z dnia 26 lipca 2011 r. (sygn. akt III SA/KR 190/11) i NSA z dnia 8 listopada 2013 r. (sygn. akt II GSK 2014/13). Ponadto kwestia ta została już przesadzona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1438/15 w którym oddalono skargę strony na pozostawienie protestu bez rozpatrzenia oraz wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r. o sygn. 1101/15.

W związku z powyższym, wbrew stanowisku Skarżącej, pouczenie o możliwości zaskarżenia ponownie dokonanej oceny do WSA w K. było prawidłowe a zarzut naruszenia 30b ustawy o zasadach realizacji polityki rozwoju jest całkowicie niezasadny.

Oceniając zarzut wystąpienia sprzeczności treści uzasadnienia oceny z Regulaminem konkursu, Kryteriami oceny projektów, Podręcznikiem kwalifikowania wydatków oraz z informacjami zawartymi w dokumentacji projektowej, należy odnieść się do informacji zawartych w karcie oceny merytorycznej. Strona skarżąca wskazała, iż ocena podkryterium "1. Czy projekt został opisany w sposób umożliwiający identyfikację poszczególnych wydatków" jest sprzeczna z treścią Regulaminu konkursu, gdyż w treści uzasadnienia pojawia się sformułowanie dotyczące "osobomiesięcy", kategorii nie objętej obowiązkiem zaprezentowania we wniosku aplikacyjnym. Zdaniem Sądu – w okolicznościach sprawy i po analizie dostarczonej dokumentacji – należy podzielić stanowisko Organu, zgodnie z którym zarzut sformułowany przez Stronę skarżącą jest błędny i oparty na niewłaściwych przesłankach. Eksperci oceniając, możliwość identyfikacji poszczególnych kosztów, nie zakwestionowali kategorii wydatków pt. "koszty osobowe", gdyż jak słusznie wskazała Strona skarżąca, nie są one objęte zakresem przedmiotowego wniosku. Eksperci zakwestionowali wyłącznie możliwość zidentyfikowania poszczególnych kosztów, co było wynikiem nieprzedstawienia we wniosku metodologii szacowania kosztów, tj braku informacji w jaki sposób Strona skarżąca dokonała kalkulacji owych kosztów. Samo odniesienie się do kosztów "osobomiesięcy" zasadnie uznano za jedynie przykładowe wskazanie, w jaki sposób wnioskodawca mógłby owe koszty przedstawić. Braki w powyższym zakresie, mimo wezwania instytucji przeprowadzającej konkurs z dnia 14 grudnia 2012r., nie zostały w sposób wystarczający uzupełnione

Kolejnym zarzutem odnoszącym się do oceny podkryteriów, jest zarzut nieprawidłowości w ocenie kryterium nr 4. odnoszącego się do innowacyjności projektu na poziomie co najmniej regionalnym. W skardze zostało wskazane, iż zdaniem Strony skarżącej, Organ nie dokonał właściwej i odpowiednio wnikliwej analizy przedmiotowego problemu. Jak wskazała Strona skarżąca, w wielu punktach wniosku oraz w załączonym biznesplanie znajdują się deklaracje Wnioskodawcy odnośnie innowacyjności projektu.

W tym zakresie ponownie jednak podzielić należy argumenty wskazane przez Organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu oraz w odpowiedzi na skargę.

Nie można bowiem uznać za prawidłowe wnioskowania, iż jeżeli podmiot zadeklaruje we wniosku, że projekt jest innowacyjny, to jest to wystarczające do stwierdzenia, że projekt ten rzeczywiście taki jest. To na wnioskodawcy, aplikującemu o przyznanie dofinansowania na realizację projektu ciąży obowiązek wskazania na okoliczności, pozwalające uznać, że projekt będzie miał taki charakter. Tymczasem we wniosku aplikacyjnym oraz w biznesplanie w tym zakresie Wnioskodawca wskazał jedynie, że "pod względem technologii wykonania i wieloplatformowego zastosowania wirtualnego asystenta jest to innowacja, która do tej pory nie była wprowadzona na rynek światowy" oraz, że "o skali innowacyjności świadczy fakt, iż możliwość zastosowania wirtualnych exportów jest bardzo szeroka. Innowację tą można zastosować w wielu dziedzinach w których takie rozwiązania obecnie nie występują, co także świadczy o innowacyjności proponowanej do wdrożenia technologii" Dalej jeszcze sprecyzowano, że zagadnienie to jest na tyle nowatorskie, że zajmują się nim tylko czołowe ośrodki badawcze w USA.

W ocenie Sądu, takie uzasadnienie innowacyjności projektu na poziomie co najmniej regionalnym nie było wystarczające zwłaszcza, że w dołączonym do wniosku opracowaniu dr. K.K. wskazuje się na 6 istniejących na polskim rynku firm, tworzących i implementujących e-asystentów oraz na liczne firmy zagraniczne wdrażające tego typu rozwiązania, których liczby nawet nie można wymienić - z tym zastrzeżeniem, iż na rynku funkcjonuje kilkunastu największych graczy w tej branży.

Poszukując kryteriów oceny innowacyjności projektu w kontekście tak przedstawionej przez Wnioskodawcę dokumentacji i jego własnych wyjaśnień, odnieść się należało do definicji zawartej w Słowniku Pojęć i Definicji, udostępnionym na stronie internetowej MPC. W analizowanym zakresie "innowacyjności" publikacja ta koncentruje się na podkreśleniu istotności "jakościowej odmienności". Jakościowa odmienność wskazuje natomiast, iż projekt musi nie tylko różnić się w pewnych rozwiązaniach chociażby technicznych, ale przede wszystkim tworzyć nową jakość usługi. Ta ocena jakościowej odmienności idei, postępowania lub rzeczy od dotychczasowych, została w badanej sprawie dokonana przez ekspertów w oparciu o wyjaśnienia i dokumentację przedłożoną przez Wnioskodawcę oraz w zgodzie z ich stanem wiedzy. Ustawodawca do dokonywania oceny wniosków przewidział bowiem możliwość powoływania ekspertów dysponujących szczegółową wiedzą w danej dziedzinie, w celu dokonania jak najwłaściwszej oceny merytorycznej wniosków, a tym samym jak najefektywniejszym rozdzieleniem środków finansowych. Eksperci więc z definicji, dysponują szeroką wiedzą merytoryczną, i ich zadaniem nie jest bezkrytyczne przyjęcie deklaracji Wnioskodawcy np. na temat innowacyjności danego projektu, a krytyczna analiza i weryfikacja wniosku zgodnie ze stanem posiadanej wiedzy. W niniejszym przypadku obaj eksperci, zgodnie stwierdzili, iż projekt nie jest innowacyjny gdyż istnieją inne firmy oferujące rozwiązania zbliżone do tych, które proponowane były we wniosku Skarżącej, co w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości Sadu.

Z uwagi na fakt, iż obydwaj eksperci uznali zgodnie, iż projekt nie cechuje się innowacyjnością na poziomie co najmniej regionalnym oraz na fakt, iż Skarżąca sama wskazała, iż istnieją firmy oferujące rozwiązania zbliżone, nie przedstawiając równocześnie w sposób merytoryczny w czym miałaby się przejawiać innowacyjność projektu będącego przedmiotem wniosku, uznać należy iż ocena dokonana przez ekspertów była prawidłowa. Nie mogło być bowiem uznane za wystarczające i profesjonalne wskazanie, że opracowywany projekt ma mieć charakter wieloplatformowy, co miałoby w sposób istotny jakościowo różnić go od innych występujących już na rynku rozwiązań.. Strona była wzywana o uzupełnienie braków także i w tym zakresie po wydaniu wyroku z dnia 16 grudnia 2015r. w sprawie I SA/Kr 1101/15, jednakże nie przedstawiła w uzupełnieniu jakościowo nowych okoliczności. Instytucja przeprowadzająca konkurs sama czy działając poprzez powołanych ekspertów, nie była zaś zobowiązana do poszukiwania uzasadnienia dla stwierdzenia innowacyjności przedstawionego do oceny projektu, jej zadaniem i ich zadaniem (ekspertów) była ocena przedstawionej dokumentacji. To uzasadnienie winno być precyzyjnie i wyczerpująco przedstawione przez ubiegającego się o dofinansowanie wnioskodawcę.

Kolejnym z zarzutów stawianych przez Skarżącą jest nieprawidłowa ocena dokonana w ramach podkryterium 5. "Czy projekt polega na wdrożeniu posiadanych przez Wnioskodawcę wyników prac B+R (w tym w szczególności czy posiadane wyniki badań należą do kategorii B+R)".

W tym zakresie stwierdzić należy, iż zgodnie z §5 pkt 24 Regulaminu wyniki prac B+R definiuje się jako wiedzę zgromadzoną w toku działalności B+R, która może być wykorzystana na potrzeby działalności gospodarczej (jako nowy produkt, usługa lub technologia wytwarzania), potwierdzona dokumentacją uzasadniającą techniczną przydatność i możliwość wdrożenia". Zgodnie natomiast z §16 ust. 2 Regulaminu, warunkiem ubiegania się o wsparcie jest posiadanie przez Wnioskodawcę wyników prac B+R już w momencie składania wniosku o dofinansowanie. Wnioskodawca winien również dołączyć załącznik zawierający informacje takie jak opis techniczny, hipotezy badawcze, założenia przyjęte w badaniach, metodologia badań. Skarżąca dołączyła do wniosku odpowiedni załącznik, którym była praca wykonana przez osobę legitymującą się stopniem naukowym doktora oraz pracującą na Uniwersytecie W. Skarżąca wskazywała, iż wbrew twierdzeniom ekspertów, załączona do wniosku praca nosi cechy pracy naukowej oraz że zawiera wymagane Regulaminem elementy takie jak informacje i opisy techniczne. Należy jednak wskazać, iż po pierwsze – samo zakupienie pracy od osoby zatrudnionej na Uniwersytecie nie stanowi w istocie wyłącznej przesłanki uznania pracy za pracę z dziedziny B+R. po drugie, zakupienie pracy u osoby legitymującej się stopniem naukowym również nie przesądza o naukowym charakterze danego utworu. Decydująca jest bowiem merytoryczna zawartość takiej pracy, jej treść. Jednocześnie, należy ponownie podzielić pogląd organu zgodnie z którym, praca ma charakter poglądowy i nie spełnia wymogów określonych w Regulaminie konkursu. Analiza treści załączonej pracy nie wskazuje, aby można było uznać ją za zawierającą specyfikację techniczną czy też technologiczną wirtualnego asystenta. Obszar zainteresowań badawczych autora skupia się wokół finansowych korzyści płynących z zastosowania omawianej technologii, co nie znajduje się w zakresie pojęciowym kategorii B+R. Jednocześnie, podkreślenia wymaga bardzo ogólny i poglądowy charakter tej pracy. Marginalnie poruszane aspekty techniczne również nie odnoszą się do kwestii wynikających z kategorii B+R, a wyłącznie do ekonomicznych korzyści zastosowania niniejszej technologii. Podzielić więc należy pogląd organu, zgodnie z którym do spełnienia niniejszego kryterium nie wystarczy dołączenie do wniosku odpowiednio zatytułowanego załącznika. Koniecznym jest, aby treść załącznika korespondowała z treścią wniosku oraz kryterium którego ocenie ma służyć. Analiza załącznika wskazuje, iż nie zawarto w nim opisów technicznych, które rozumieć należy jako opisy dotyczące konkretnego projektu będącego przedmiotem wniosku, nie wskazano również hipotez ani założeń badawczych, korespondujących z kategorią B+R. Tym samym ponownie należy uznać, iż zarzut jest bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazań wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygnaturze III SA/KR 624/13 należy rozważyć możliwość naruszenia przez C.P. norm wynikających z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu.

Zgodnie z przytoczonym wyrokiem, Instytucja Zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Realizacja powyższych celów ustawowych nakłada na podmioty dokonujące oceny zgłoszonego projektu obowiązek wnikliwego i rzetelnego badania wniosku pod kątem spełnienia kryteriów ustawowych, ustalonych dla konkursu wszystkich kryteriów oceny, oraz obiektywnych reguł wiedzy. Rozstrzygnięcia organu winny być należycie uzasadnione, tylko wtedy w rzeczywistości zagwarantowana zostanie realizacja wymogów równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów jak również rzetelności i bezstronności oceny projektów.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z przepisem art. 29 omawianej ustawy, podstawę rozpoznawania wnioskowanego projektu stanowi konkurs realizowany w oparciu o kryteria wskazane w ogłoszeniu opublikowanym na stronie internetowej ogłaszającej Instytucji; zarządzającej, pośredniczącej lub wdrażającej.

W przedmiotowej sprawie kryteria wyboru projektów wskazane zostały w ww. Regulaminie. Zgodnie z § 19 ust.22 Regulaminu, ocena merytoryczna składa się z dwóch etapów – oceny technicznej oraz właściwej oceny merytorycznej. Szczegółowe omówienie problematyki ocen eksperckich zostanie przedstawiona w dalszej części uzasadnienia wyroku. Według § 19 pkt 34 projekt może podlegać odrzuceniu w szczególności, gdy: a) nie spełni wymogów formalnych, z zastrzeżeniem ust. 19 niniejszego paragrafu; b) uzupełnienie wniosku o dofinansowanie lub załączonej dokumentacji, jak również dodatkowe wyjaśnienia, nie zostaną złożone w określonym terminie; c) pomimo uzupełnienia/korekty wniosku o dofinansowanie lub załączonej dokumentacji, stwierdzone zostaną błędy lub jeśli dodatkowe wyjaśnienia na piśmie są niewystarczające; d) wnioskodawca wprowadzi zmiany we wniosku o dofinansowanie lub załączonej dokumentacji bez przedstawienia dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie; e) zostanie oceniony negatywnie na etapie oceny technicznej; f) na etapie właściwej oceny merytorycznej uzyska poniżej 60% maksymalnej liczby punktów. W niniejszej sprawie, projekt został odrzucony, z uwagi negatywną ocenę na etapie oceny technicznej dokonaną przez Komisję Oceny Projektów.

W myśl § 35 Regulaminu informacja o odrzuceniu projektu wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o drodze odwoławczej doręczana jest w formie pisemnej listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Na kanwie niniejszej sprawy, należy podzielić stanowisko C.P. które wskazało iż w piśmie Dyrektora C.P. informującym o negatywnym wyniku ponownej oceny projektu, wskazano Wnioskodawcy przyczynę odrzucenia projektu (tj. niespełnienie jednego z kryteriów oceny technicznej, tj. kryterium 4 "Charakterystyka projektu pod kątem jego szczegółowej oceny") wraz ze szczegółowym wskazaniem subkryteriów, które eksperci uznali za niespełnione oraz szczegółowym uzasadnieniem dlaczego każde z nich uzyskało negatywną ocenę. Organ wskazał podstawę prawną oraz faktyczną odrzucenia projektu. Do samego uzasadnienia oceny, dołączono również karty oceny merytorycznej wypełnione przez oceniających projekt ekspertów. Załączone do informacji uzasadnienie zawierało syntetyczne zestawienie informacji, wskazujących na sposób wyliczenia i ilość punktów jakie zostały przyznane przedmiotowemu projektowi przez ekspertów. Strona skarżąca, nie wskazała w skardze, że nie są dla niej jasne motywy czy sposób oceny projektu przez ekspertów. Skarga stanowi w dużej mierze polemikę merytoryczną z oceną dokonaną przez ekspertów. Tym samym, należy uznać, iż uzasadnienie zawierało szczegółowe wyjaśnienia, które umożliwiły czytelne zrozumienie motywów podjętej oceny. Takie przedstawienie oceny końcowej wyczerpuje zatem wymogi określone przez przepisy omawianej ustawy w art. 30a ust. 3 oraz przez przytoczone wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K..

Dokonywana w procedurze oceny wniosku, ocena techniczna wniosku jest oceną logiczną. Dokonuje jej Komisja Oceny Projektów, która na etapie oceny technicznej złożona jest z ekspertów przygotowanych merytorycznie do rozpatrzenia danego wniosku. Idea udziału ekspertów w postępowaniu dotyczącym oceny projektów wzorowana jest na regulacjach kodeksowych, umożliwiających wykorzystanie przez organ rozstrzygający daną sprawę wiedzy specjalnej, koniecznej do prawidłowego odtworzenia elementów stanu faktycznego (przykładowo, art. 84 § 1 KPA, art. 197 § 1 ordynacji podatkowej). Podobne rozwiązanie znalazło miejsce w ustawie o Narodowym Centrum Nauki z dnia 30 kwietnia 2010 r. (Dz. U. Nr 96, poz. 839, z późn. zm) oraz o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju z dnia 30 kwietnia 2010 r. (Dz.U. 2010 nr 96 poz. 616. z późn. zm)., w których to powołane na mocy ustawy Zespoły Ekspertów oceniają wnioski na etapie oceny merytorycznej. W przypadku ustawy o NCN oraz ustawy o NCBiR organ wydający decyzje o przyznaniu finansowania projektom badawczym (tj. z dziedziny B+R), zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, (m.in.III SA/KR 1807/14) związany jest opinią Zespołu Ekspertów.

Treść art. 31 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) umożliwia zasięgnięcie opinii eksperta posiadającego specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym wówczas, gdy jest to konieczne dla zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów. Udział eksperta w procesie oceny wniosków nie jest obowiązkowy i nie zwalnia instytucji zarządzającej lub pośredniczącej z dokonania ostatecznej oceny wniosków. Instytucja zarządzająca może, ale nie musi dopuścić do uczestnictwa w ocenie ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. To instytucja zarządzająca, a nie powołani przez nią eksperci, podejmuje ostateczną decyzję co do zakwalifikowania danego projektu do dofinansowania. Zatem, celem udziału ekspertów w postępowaniu konkursowym jest dostarczenie właściwej instytucji wiadomości specjalnych, koniecznych do dokonania oceny projektu. Na podstawie ocen ekspertów, stosowny organ dokonuje ostatecznej oceny projektu.

W przedmiotowej sprawie, eksperci zewnętrzni są członkami Komisji Oceny Projektów. Tym samym, ocena dokonana przez ekspertów, jest oceną Komisji Oceny Projektów. Oznacza to, iż oceny projektów dokonuje M. Centrum Przedsiębiorczości, poprzez zatrudnionych do tego celu Ekspertów. Takie rozwiązanie wydaje się w pełni stosowne, zwłaszcza jeżeli pod rozwagę podda się fakt, konieczności zapewnienia wysokiego poziomu przygotowania merytorycznego pośród osób oceniających w procedurze konkursowej projekty.

Reasumując więc, wobec stwierdzenia, że w rozpoznawanym przypadku ocena projektu Skarżącej - dokonywana de facto po raz trzeci - została przeprowadzona w sposób nienaruszający prawa i z uwzględnieniem wszystkich koniecznych elementów tej oceny, Sąd był zobligowany w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skargę oddalić.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.