Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 976/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 5 pkt 34 i 38, art. 42b ust. 1 i art. 42c ust. 1 pkt 1 i ust. 6
journal: Dz.U. 2021 poz 1285
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi U.L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do zwrotu kosztów za świadczenia zdrowotne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. U.L. zwróciła się do Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie art. 42b ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1398 z późn. zm.; dalej jako u.ś.o.z.). Świadczenie zdrowotne zostało udzielone wnioskodawczyni w dniu [...] stycznia 2018 r. w Niemczech. Do wniosku dołączono następujące dokumenty:

- wystawione przez lekarza z placówki U. w Niemczech skierowanie do szpitala na oddział urologii z dnia [...] stycznia 2018 r. z rozpoznaniem: nietrzymanie moczu wysiłkowe, kod (ICD 10) N39.3,

- kartę informacyjną leczenia z której wynika, że świadczenie udzielone U.L. kodu ICD-10 N39.3 nietrzymanie moczu wysiłkowe, wykonana procedura według kodu ICD-9 59.799 zabiegi z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu - inne - nie określone inaczej,

- sporządzoną w języku polskim i niemieckim fakturę wystawioną przez U. w Niemczech z dnia [...] lipca 2019 r., numer [...] na łączną kwotę 3 200 PLN dotyczącej procedury - zabiegi z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu - inne - nie określone inaczej

- umowę cesji wierzytelności,

- oryginał pełnomocnictwa udzielnego H.J.

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia - działając na podstawie art. 42d ust. 1, art. 42c ust. 1 pkt 1, art. 42c ust. 3 i 4 u.ś.o.z. ustalił prawo U.L. do zwrotu kosztów za świadczenie zdrowotne zrealizowane w dniu [...] stycznia 2018 r. r. na terytorium Niemiec, w kwocie 2 825,28 PLN.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 42b ust. 1 u.ś.o.z. świadczeniobiorca po spełnieniu warunków ustalonych ustawą, uprawniony jest do otrzymania od Narodowego Funduszu Zdrowia zwrotu kosztów świadczenia opieki zdrowotnej, będącego świadczeniem gwarantowanym, udzielonego na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub EOG, zwanego dalej "zwrotem kosztów". Warunkiem otrzymania zwrotu kosztów, stosownie do art. 42d ust. 1 u.ś.o.z. jest złożenie wniosku o zwrot kosztów wraz ze wskazanymi w art. 42 ust. 5 tej ustawy załącznikami tj.:

1) oryginał rachunku wystawionego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim UE przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych;

2) dokument potwierdzający pokrycie całości kosztów świadczenia;

3) oryginał lub kopię skierowania wystawionego przez lekarza.

W przypadku, gdy dokumenty załączone do wniosku sporządzone są w języku obcym, należy dołączyć tłumaczenie tych dokumentów na język polski.

Organ wskazał, że w dniu 7 lutego 2018 r. do Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wpłynął wniosek U.L. o zwrot kwoty 1 146, 00 zł z tytułu udzielonego także w dniu [...] stycznia 2018 r. na terenie Niemiec w U. zabiegu uretrocystoskopii i rozciągnięcie (dystensja) pęcherza bez biopsji. Zabieg wykonany został na podstawie skierowania wystawionego w dniu [...] stycznia 2018 r. z rozpoznaniem: nietrzymanie moczu wysiłkowe. Postępowanie to zakończone zostało decyzją Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2018 r. na kwotę 1 146, 00 zł. Decyzja ta została uchylona przez Prezesa NFZ decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Prezes NFZ nakazał uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez zweryfikowanie czy oba złożone do Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wnioski dotyczące zwrotu kosztów za świadczenia udzielone U.L. w dniu [...] stycznia 2018 r. nie powinny zostać połączone do wspólnego procedowania.

Pomimo tego, że jak wynika z dokumentów, oba zabiegi wykonane zostały jednego dnia, to wniosek dotyczący zabiegu wykonanego w dniu [...] stycznia 2018 r. U.L. złożyła po upływie 19 miesięcy od daty jego wykonania, a nadto złożyła dwa odrębne wnioski.

Następnie organ przeprowadził analizę przedłożonych przez stronę dokumentów, w tym umowy cesji wierzytelności oraz stwierdził, że wnioskodawczyni posiada legitymację procesową do ubiegania się o zwrot kosztów udzielonego jej świadczenia zdrowotnego.

Dalej organ wskazał, że z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, iż pacjentka z rozpoznaniem: N39.3 - Nietrzymanie moczu wysiłkowe dnia [...] stycznia 2018 r. poddała się zabiegowi laseroterapii dopochwowej oraz z rozpoznaniem R32 - Nietrzymanie moczu nieokreślone, w tym samym dniu poddała się zabiegowi uretrocystoskopii o rozciągnięcia (dystensja) pęcherza bez biopsji. Na podstawie w.w. rozpoznań przyporządkowując procedury medyczne wg klasyfikacji ICD -9PL:59.799 - Zabieg z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu - inne - nieokreślone inaczej oraz 57.451 - uretrocystoskopii i rozciągnięcie (dytensja) pęcherza bez biopsji, oba wykonane świadczenia można przyporządkować do grupy JGP: M05 – Zbiegi w nietrzymaniu moczu (kod zakresu świadczeń 03.4640.032.02, kod produktu jednostkowego 5.51.01.0012005).

Ponieważ U.L. dnia [...] stycznia 2018 r. udzielono więcej niż jednego świadczenia, to zgodnie z § 22 pkt 1 zarządzeniu Prezesa NFZ nr 119/2017 dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne oraz leczenie szpitalne w przypadku udzielenia więcej niż jednego świadczenia w czasie pobytu świadczeniobiorcy w szpitalu, do rozliczenia należy wykazywać wyłącznie jedną grupę z katalogu grup, określonego w załączniku nr 1a do zarządzenia - powinna otrzymać kwotę refundacji zabiegu przyporządkowana do grupy M05. Zgodnie z cennikiem świadczeń na rok 2018 otrzymanym z Centrali NFZ, który sporządzony został na podstawie średniej ważonej kwoty finansowania obliczonej dla tego typu świadczenia gwarantowanego, powyższe świadczenie należy wycenić na kwotę 2.825,28 zł (art. 42c ust. 6 u.ś.o.z.). Natomiast świadczenie dotyczące transportu sanitarnego zrealizowane w dniu [...] lutego 2018 r. nie podlega wycenie. Powyższe wynika z faktu, że zlecenie na transport sanitarny wystawione zostało przez lekarza specjalistę, który jest jednocześnie osobą realizującą świadczenie wykonane na terenie Niemiec. Pomimo kierowanych do pełnomocnika pism o potwierdzenie kiedy zostało wystawione w.w. zlecenie na transport sanitarny lub przesłanie zlecenia na transport sanitarny wystawione przez lekarza z ubezpieczenia zdrowotnego, wymagane zlecenie nie zostało dostarczone.

Z powyższych względów wniosek U.L. o zwrot poniesionych kosztów opieki zdrowotnej udzielonych na terenie Niemiec został uwzględniony w kwocie 2 825, 28 zł.

Od powyższej decyzji U.L., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie, w którym domagała się przyznania zwrotu kosztów za obydwa świadczenia zdrowotne.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 34 w zw. z art. 42d ust. 19, art. 42b ust. 1, art. 42c ust. 1 pkt 1 ust. 4 i 6 u.ś.o.z. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 42c ust. 1 pkt 1 u.ś.o.z. Fundusz dokonuje zwrotu kosztów w wysokości do kwoty finansowania danego świadczenia gwarantowanego stosowanej w rozliczeniach między Funduszem a świadczeniodawcami. Art. 42c ust. 3 stanowi, że w przypadku gdy wniosek o zwrot kosztów dotyczy co najmniej dwóch świadczeń, o których mowa w art. 42b ust. 1, które są rozliczane przez Fundusz w ramach jednego świadczenia gwarantowanego, za podstawę zwrotu kosztów- przyjmuje się to świadczenie. Zgodnie z art. 42c ust. 4 u.ś.o.z. w przypadku złożenia oddzielnych wniosków o zwrot kosztów, dotyczących co najmniej dwóch świadczeń, o których mowa w art. 42b ust. 1 w.w. ustawy, rozliczanych przez Fundusz w ramach jednego świadczenia gwarantowanego, łączna kwota zwrotu kosztów uzyskana na podstawie tych wniosków nie może przekraczać kwoty finansowania tego świadczenia. W § 22 ust. 1 zarządzenia Prezesa NFZ nr 119/2017 dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne oraz leczenie szpitalne wskazano, że w przypadku udzielenia więcej niż jednego świadczenia w czasie pobytu świadczeniobiorcy w szpitalu, do rozliczenia należy wykazywać wyłącznie jedną grupę z katalogu grup, określonego w załączniku nr 1a do zarządzenia.

Prezes NFZ wskazał, że wykonane w dniu [...] stycznia 2018 r. na terenie Niemiec świadczenia można przyporządkować do: L30 Małe zabiegi pęcherza moczowego w przypadku świadczenia uretrocystoskopii o rozciągniecie (dystensja) pęcherza bez biopsji oraz JGP: M05 - Zbiegi w nietrzymaniu moczu za świadczenia z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu - inne nie określone inaczej, które wskazane zostały w załączniku nr 1a do zarządzenia Prezesa NFZ nr 119/2017. Na podstawie art. 42c ust. 3 i 4 u.ś.o.z oba wnioski powinny być zatem rozpoznane łącznie. Należny zwrot kosztów wynosi zatem 2.825, 28 zł i jest równy wycenionej w rozliczeniach grupie M05. Odnośnie kosztu transportu sanitarnego organ wskazał, że zgodnie z art. 42b ust. 4 zlecenie może być wystawione również przez lekarza wykonującego zawód w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim UE lub EOG. Takie zlecenie traktuje się jak zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Jednakże przepis art. 42b ust. 3 stanowi, że zlecenie na transport sanitarny winno być uzyskane przez świadczeniobiorcę przed skorzystaniem ze świadczenia. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie zlecenie zostało wystawione w dniu udzielenia świadczenia.

Pismem z dnia [...] września 2021 r. U.L. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie przepisów:

I. prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu przepisów ustawowych i wykonawczych jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia w sposób sprzeczny z ich treścią i prawidłową wykładnią, a to z uwagi na treść art. 42b ust. 1, art. 42c ust. 3 oraz art. 42 ust. 4 u.ś.o.z. oraz § 22 ust. 1 zarządzenia nr 119/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne, poprzez uznanie że skarżącej nie jest należny zwrot kosztów świadczeń w pełnej wysokości i osobno za każde wykonane świadczenie, osobno za każdy z trzech zabiegów - zabieg z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu oraz uretrycystoskopia z dystensją, gdy tymczasem prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że wskazane świadczenia, jako że nie stanowią jednego świadczenia rozliczanego przez Fundusz (art. 42c ust. 3 oraz art. 42c ust. 4 u.ś.o.z.) podlegają rozliczeniu każde w pełnej wysokości i odrębnie. Wskazany jako podstawa prawna "redukcji" zwrotu za świadczenie medyczne art. 42c ust. 1 pkt 1 u.ś.o.z. nie prowadzi do ustalenia zaniżonej kwoty jak przyjęto w zaskarżonej decyzji, a z treści uzasadnienia decyzji nie wynika podstawa i sposób ustalenia tej właśnie kwoty, która została wskazana w sposób arbitralny (dowolny - 8 k.p.a.) i co najmniej nieczytelny, z pominięciem należności za pozostałe wykonane zabiegów (świadczeń), do łącznej zgłoszonej we wniosku.

II. o postępowaniu administracyjnym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania jego uczestników do władzy publicznej z uwagi na błędną wykładnię i zastosowanie przepisów art. 42b ust. 1, art. 42bc ust. 3 oraz art. 42c ust. 1 u.ś.o.z. oraz § 22 ust. 1 zarządzenia nr 119/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 listopada 2017 r. i przyjęcie niekorzystnej dla strony jego interpretacji - wykładni, tymczasem przepisy te nie wskazują przesłanek, na podstawie których organy NFZ winny odmówić zwrotu kosztów świadczeń w pełnej wysokości za każde z nich udzielonych w ramach transgranicznej opieki zdrowotnej na rzecz pacjenta w związku z zabiegiem wykonanym poza granicami kraju przez szpital zagraniczny, którego nie wiąże umowa z NFZ.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca zażądała uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ albo jej zmianę poprzez ustalenie (zasądzenie) na rzecz skarżącej kwoty w pełnej wysokości za obydwa wykonane świadczenia zdrowotne, tj. 2.825, 28 zł + 878, 66 zł, a także o orzeczenie o kosztach postępowania oraz kosztach zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie w całości, uznając że zaskarżona decyzja jest właściwa.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej - p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając na uwadze tak zakreślone granice kognicji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa o jakim mowa w powołanym art. 145 §1 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły art. 42b ust. 1 oraz art. 42c ust. 1 pkt 1 u.ś.o.z. Zgodnie z tym pierwszym przepisem świadczeniobiorca jest uprawniony do otrzymania od Funduszu zwrotu kosztów świadczenia opieki zdrowotnej, będącego świadczeniem gwarantowanym, udzielonego na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego UE lub EOG, zwanego dalej "zwrotem kosztów". W myśl natomiast tego drugiego przepisu Fundusz dokonuje zwrotu kosztów w wysokości odpowiadającej kwocie finansowania danego świadczenia gwarantowanego stosowanej w rozliczeniach między Funduszem a świadczeniodawcami z tytułu umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Powyższe przepisy stanowią implementację do polskiego systemu prawnego art. 7 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.Urz.UE.L 88/45), zgodnie z którym koszty transgranicznej opieki zdrowotnej są zwracane lub płacone bezpośrednio przez państwo członkowskie ubezpieczenia do poziomu, na którym koszty byłyby pokryte przez państwo członkowskie ubezpieczenia, gdyby ta sama opieka była świadczona na jego terytorium i w takiej wysokości, aby nie przekroczyć rzeczywistego kosztu otrzymanej opieki zdrowotnej.

Oznacza to, iż w przypadku zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej - z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie - Fundusz dokonuje takiego zwrotu na zasadach określonych w Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości kosztów finasowania danego świadczenia gwarantowanego w kraju. Obowiązek zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej powinien zatem być ograniczony jedynie do opieki, do której jest uprawniona osoba ubezpieczona zgodnie z przepisami państwa członkowskiego ubezpieczenia, zaś świadczenie jest przewidziane w koszyku świadczeń gwarantowanych państwa ubezpieczenia.

Zasady rozliczeń między Funduszem a świadczeniobiorcami w chwili udzielenia skarżącej świadczenia na terytorium Niemiec określone były w zarządzeniu nr 119/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 listopada 2017 r w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne oraz leczenie szpitalne - świadczenia wysokospecjalistyczne. W myśl § 22 pkt 1 tego zarządzenia wykazywanie przez świadczeniodawcę świadczeń do rozliczenia odbywa się zgodnie z następującymi zasadami: w przypadku udzielenia więcej niż jednego świadczenia w czasie pobytu świadczeniobiorcy w szpitalu, do rozliczenia należy wykazywać wyłącznie jedną grupę z katalogu grup, określonego w załączniku nr 1a do zarządzenia.

Skarżąca z związku z rozpoznaniem medycznym: N39.3 Nietrzymanie moczu wysiłkowe w dniu [...] stycznia 2018 r. w klinice na terenie Niemiec poddana została zabiegowi uretrocystoskopii o rozciągnieciu (dystensja) pęcherza bez biopsji (JGP L30 ICD9 57.451) oraz zabiegowi w nietrzymaniu moczu z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu - inne nie określone inaczej (JGP M05 ICD9 59.799).

Mając na uwadze powyższe przepisy należało uznać, iż organ mógł orzec o zwrocie kosztów skarżącej jedynie za to drugie świadczenie. Nie zachodziły również przewidziane w zarządzeniu Prezesa NFZ odstępstwa od rozliczania tylko jednej grupy z katalogu grup świadczeń przewidzianych w załączniku nr 1a do tego zarządzania. Ponadto za odmiennym stanowiskiem nie przemawiają powołane w skardze art. 42c ust. 3 i 4 u.ś.o.z., które regulują zasady zwrotu kosztów co najmniej dwóch świadczeń, które na podstawie umów zawartych przez Fundusz ze świadczeniodawcami rozliczane są w ramach jednego świadczenia gwarantowanego; podstawę zwrotu kosztów stanowi wówczas takie kompleksowe świadczenie. Stąd też niedopuszczalna jest sytuacja, w której świadczeniobiorca składa oddzielne wnioski dla poszczególnych co najmniej dwóch świadczeń, które zgodnie z obowiązującym modelem rozliczeń z Funduszem rozliczane są w ramach jednej pozycji - ujętej jako produkt kontraktu z Funduszem (por. A. Pietraszewska-Macheta, U.ś.o.z Komentarz, WKP 2018, t. 5 do art. 42c).

W sprawie nie budzi wątpliwości przypisanie danego świadczenia do grupy L30 – Małe zabiegi pęcherza moczowego - procedura medyczna ICD-9 57.451. Tak też zostało to określone w treści faktury nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. przedłożonej przez skarżącą pod Ip. 1. W myśl art. 42c ust. 6 u.ś.o.z., w przypadku gdy dla danego świadczenia gwarantowanego istnieje na terenie kraju zróżnicowanie wysokości kwot finansowania stosowanych w rozliczeniach między podmiotem zobowiązanym do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych a świadczeniodawcami, podstawą zwrotu kosztów jest średnia ważona kwoty finansowania obliczona dla tego świadczenia gwarantowanego według stanu obowiązującego na dzień 1 stycznia roku, w którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem o zwrot kosztów, o którym mowa w art. 42d ust. 1. Z cennika świadczeń NFZ na rok 2018, który sporządzony został na podstawie średniej ważonej dla tego typu świadczenia wnika, że wartość powyższego świadczenia należy określić na kwotę 2.825, 28 zł. (art. 42c ust. 6 u.ś.o.z.).

Odnośnie kosztów transportu sanitarnego wskazać należy, że zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt 38 u.ś.o.z. usługi transportu oraz transportu sanitarnego stanowią świadczenie towarzyszące świadczeniom zdrowotnym. Natomiast po myśli art. 5 pkt 34 tej ustawy przez świadczenie opieki zdrowotnej należy rozumieć świadczenie zdrowotne, świadczenie zdrowotne rzeczowe i świadczenie towarzyszące. Z kolei w myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (DZ.U. 2020 r. poz. 320) świadczeniodawca, w przypadkach określonych w ustawie oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 31d ustawy, zapewnia transport sanitarny w ramach kwoty zobowiązania określonej w umowie, z wyjątkiem świadczeniodawców udzielających świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, jeżeli nie zawarli oni odrębnej umowy. Z przytoczonych przepisów wynika, że koszt transportu sanitarnego jako świadczenie towarzyszące jest wliczony w koszt danego świadczenia zdrowotnego (oprócz świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej) i nie podlega odrębnemu rozliczeniu. Przy czym w sprawie oczywistym jest, że udzielone skarżącej świadczenie nie stanowi świadczenia z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej. Wobec powyższego, pomimo błędnej argumentacji organu zawartej w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie jest w tym zakresie prawidłowe.

Zarzuty skargi okazały się zatem nietrafne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w stopniu umożliwiającym jego kontrolę przy uwzględnieniu dowodów znajdującą w aktach. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji. Za podstawę wyroku Sąd przyjął stan faktyczny ustalony przez organ.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a.