Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 739/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1  pkt 2,  art. 258  par. 1 i  par.  2 pkt  7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie odmowy zmiany świadectwa służby w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy;


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Gliwicach odrzucił skargę w niniejszej sprawie.

Następnie, pismem datowanym na 27 października 2016 r. J. R. wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu, celem wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia.

Odpowiadając na wezwanie z dnia 9 listopada 2016 r. skarżący nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy potwierdzając, iż domaga się ustanowienia adwokata. W treści tego formularza powołał się na trudną sytuację materialną wywodząc, iż jest osobą schorowaną, w podeszłym wieku, gospodaruje samotnie i jedynym źródłem utrzymania jest dla niego emerytura, w kwocie 2.108,56 zł, która nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich jego koniecznych potrzeb, w tym na pokrycie kosztów leczenia.

Równocześnie wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł ani nieruchomości (zamieszkuje w lokalu komunalnym o powierzchni 56 m2 w złym stanie technicznym).

Nadto skarżący wyszczególnił ponoszone koszty bieżącego utrzymania podając, iż miesięcznie przeznacza 330 zł na czynsz, 80 zł na energię elektryczną, 300 zł na leczenie, 50 zł na odzież, 70 zł na bilet miesięczny, 50 zł na telefon, 140 zł na przejazdy do Warszawy, 700 zł na wyżywienie, 100 zł na "komputerowe sporządzanie pism procesowych", 50 zł w ramach kosztów korespondencji z sądami, a nadto dokonuje zakupu dwóch ton węgla oraz podpałki, za kwotę ogółem 1.400 zł. Obowiązany jest też do pokrycia kosztów postępowań, które toczyły się przed Sądem Okręgowym w W.

Wezwaniem z dnia 2 grudnia 2016 r. zwrócono się do skarżącego o uprawdopodobnienie danych, na które się powołał. W tym zakresie wezwano go o:

- udokumentowanie (stosownym poleceniem przelewu, przekazem pocztowym, wyciągiem z rachunku bankowego itp.) wysokości netto pobieranej emerytury (kwota do wypłaty);

- nadesłanie dokumentów (faktury VAT, paragony, dowody wpłaty, wyciągi bankowe itd.) potwierdzających wysokość miesięcznych kosztów ponoszonych z tytułu czynszu, opłat za tzw. media (gaz, woda, energia elektryczna, wywóz śmieci, usługi telekomunikacyjne itp.), a także na zakup opału (wskazano, iż należy tu dodatkowo określić przeciętną miesięczną wysokość kosztów w tym zakresie) oraz na leczenie i zakup leków. Wskazano nadto, iż należy sprecyzować, czy strona ma zaległości płatnicze z tytułu powyższych należności, a w razie odpowiedzi twierdzącej udokumentować ich wysokość (np. odpowiednimi zaświadczeniami, wezwaniami do zapłaty itp.)

- udokumentowanie (np. stosownymi wezwaniami do zapłaty) faktu, iż skarżący jest obowiązany do uiszczenia kosztów sądowych w sprawach toczących się przed innymi Sądami.

W wyznaczonym w tym wezwaniu siedmiodniowym terminie J. R. nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.

Odnosząc się do wniosku J. R. trzeba podnieść, iż w myśl zasady określonej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

O ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza zatem przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego (por. P. Dobosz, Procedury administracyjne, model sądownictwa administracyjnego a "prawo pomocy" [w:] praca zbiorowa pod red. J. Stelmasiaka, J. Niczyporuka, S. Fundowicza, Polski model sądownictwa administracyjnego, Oficyna Wydawnicza VERBA s. c., Lublin 2003, s. 120). Oznacza to, że inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których wnioskodawca zamierza wywieść skutki prawne leży po jego stronie, a rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie przezeń udowodnione (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319).

Zważywszy powyższe uznano, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania albowiem skarżący nie uprawdopodobnił oświadczeń, które podniósł w swoim wniosku. Nie nadesłał mianowicie jakichkolwiek dokumentów, które potwierdzałyby aktualną wysokość uzyskiwanego przezeń dochodu, ani też takich, które obrazowałyby rozmiar kosztów utrzymania jego gospodarstwa domowego, jak również takich, które potwierdzałyby fakt, iż obciążają go wysokie należności związane ze sprawami toczącymi się przed innymi sądami.

Trzeba raz jeszcze zaznaczyć, że J. R. został do tego wyraźnie wezwany pismem z dnia 2 grudnia 2016 r., które zostało mu doręczone w dniu 22 grudnia 2016 r.

W wyznaczonym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 29 grudnia 2016 r. wnioskujący nie udzielił na to wezwanie żadnej odpowiedzi, a w rezultacie nie sposób uznać, aby spełnił wymóg, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Przyznanie prawa pomocy jest bowiem możliwe tylko i wyłącznie w przypadku wyczerpującego przedstawienia informacji dotyczącej sytuacji materialnej wnioskodawcy. Obowiązkiem strony jest zatem wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Niewykonanie przez stronę obowiązków nałożonych na nią w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy jest z kolei przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji uniemożliwia przyznanie jej rzeczonego dobrodziejstwa procesowego w żądanym zakresie (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05 oraz z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Odstępując od wykonania wezwania z dnia 2 grudnia 2016 r., skarżący nie zachował przesłanki określonej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i §2 pkt 7 przywołanej ustawy.