Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 216/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 37 par 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi F. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie znak [...] skargę oddala.


UZASADNIENIE

F. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekle prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę w sprawie znak [...] w sprawie stwierdzenia w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) nabycia z mocy prawa z dniem 1.01.1999 r. przez uprawniony podmiot prawa własności nieruchomości objętej wykazem hipotecznym [...], oznaczonej jako działka nr [...] (powstałej z parceli L. Kat. [...] b. gm. kat. C.) obręb [...] jedn. ewid. K. - N. H., zajętą pod drogę publiczną ul. [...] w K..

Organowi zarzucił naruszenie przepisów:

1. art. 2, art. 7, art. 21 § 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej,

2. prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 12, 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 i 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256).

Skarżący wniósł o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny i przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w maksymalnych wysokościach bądź alternatywnie grzywny albo sumy pieniężnej w maksymalnych wysokościach oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na podstawie ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną Skarżący został wywłaszczony z przysługującego mu prawa własności względem nieruchomości objętej wykazem hipotecznym Lwh [...] oznaczonej jako działka nr [...] (powstałej z parceli l. Kat. [...] b. gm. kat. C.) obręb [...]. ewid. K.-N. H., zajętą pod drogę publiczną ul. [...] w K.. Wywłaszczenie powyższej nieruchomości nastąpiło w dniu 01.01.1999 r., a Skarżący, złożył wniosek o wypłatę odszkodowania za ww. nieruchomość w dniu 28.12.2005 r. Organ od dnia 01.01.1999 r. do dnia 04.10.2021 r., czyli przez przeszło 22 lata nie wydał decyzji o nabyciu ww. nieruchomości przez Skarb Państwa. Brak wydania decyzji uniemożliwia Skarżącemu skutecznie dochodzenie odszkodowania za ww. nieruchomość. Należy wskazać, że wywłaszczona nieruchomość aktualnie jest drogą publiczną sklasyfikowaną jako droga powiatowa. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte przez organ w 2005 r. chociaż wywłaszczenia nieruchomości, której dotyczy niniejsze postępowanie, zostało dokonane w dniu 01.01.1999 r. Dopiero wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o wypłatę odszkodowania spowodowało, że organ wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nabycia własności ww. nieruchomości ex lege przez Skarb Państwa.

Postępowanie administracyjne, które jest objęte niniejszą skargą, nie zostało zakończone w terminach przewidzianych w art. 35 § 1 i 2 k.p.a., a także, że organ w toku postępowania nie realizował obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Organ nie załatwił sprawy w przewidzianym w ustawie terminie 2 miesięcy, a jednocześnie nie informował strony o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy wraz z podaniem przyczyny, dla której sprawa objęta niniejszą skargą nie mogła zostać załatwiona w pierwotnym terminie. W toku postępowania organ dopuścił się bezczynności w postaci niepodejmowania żadnych czynności od dnia 18.12.2007 do dnia 16.05.2019 r. oraz od dnia 04.06.2019 r. do dnia 23.07.2021 r. Następnie w wyniku złożonego przez skarżącego ponaglenia z dnia 27.07.2021 r. organ w dniu 13.08.2021 r. postanowił zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie. Prowadzone w taki sposób postępowanie administracyjne nie może zostać uznane za prowadzone wnikliwie i szybko, a więc stanowi naruszenie art. 12 § 1 k.p.a., nie może zostać uznane za budzące zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a więc stanowi naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., jak również stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. ponieważ organ nie prowadzi postępowania, którego dotyczy niniejsza skarga w sposób zgodny z przepisami k.p.a.

Skarżący podkreślił, że oba organy przekładają na Skarżącego ciężary związane z prowadzeniem postępowania, albowiem wskazują, że to m.in. Skarżący powinien wystąpić do innych organów o podjęcie innych czynności, a by w ten sposób organowi prowadzącemu postępowanie został dostarczony materiał dowodowy, który jest mu niezbędny do ustalenia wszystkich stron w sprawie. W opinii skarżącego ww. obowiązki są nieuzasadnione, albowiem to organach administracji publicznej ciąży obowiązek prowadzenia postępowania administracyjnego i to organy posiadają niezbędne do tego kompetencje oraz środki finansowe. Z kolei to Skarżącemu odjęto przysługujące mu prawo własności, a powyższe działania organów niejako warunkują przyznanie Skarżącemu należnego mu odszkodowania od tego, czy podejmie się on długotrwałej i kosztownej procedury postępowania cywilnego w postaci wystąpienia do właściwego sądu rejonowego o przeprowadzenie postępowania spadkowego. Nadmienić należy, że organ nakazuje Skarżącemu wszczęcie postępowania spadkowego w odniesieniu do osób, względem których Skarżący w ogóle nie jest spokrewniony, ani nie jest ich spadkobiercą.

W świetle przytoczonych okoliczności wymierzenie organowi grzywny w związku z nienależycie prowadzonym postępowaniem administracyjnym jest zasadne. Dotychczas podjęte przez organ czynności, nie dają nadziei na to, że organ będzie prowadził postępowanie w sposób zgodny z prawem, jak również nie daje nadziei, że Skarżący w najbliższym czasie uzyska należne mu odszkodowanie.

Przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości będzie stanowiło dla skarżącego namiastkę odszkodowania, którego skarżący nie może uzyskać od ponad 15 lat. Z uwagi na odszkodowawczy charakter sprawy i czas trwania postępowania, przyznanie sumy pieniężnej spełni także funkcję kompensacyjną, bowiem wieloletnie, niczym nieusprawiedliwione oczekiwanie na wydanie decyzji niezbędnej do uzyskania odszkodowania przez organ pierwszej instancji wywołuje nie tylko poczucie krzywdy, ale także stanowi wymierną stratę dla skarżącego, który nie może dysponować należnymi mu z tytułu wywłaszczenia środkami pieniężnymi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie uregulowania w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną stanu prawnego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (powstałej z parceli l. kat. [...] b. gm. kat. C.) obręb [...], jedn. ewid. K. - N. H., zajętej według Wnioskodawców pod ul. [...] w K. nie zostało zakończone wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, iż do dziś nie ustalono prawa własności do ww. nieruchomości.

Wydanie decyzji w ww. sprawie wymaga ustalenia stanu faktycznego i prawnego w kontekście spełnienia przesłanek art. 73 ustawy tj. stwierdzenia: brak tytułu prawnego (prawa własności) przysługującego Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego do nieruchomości zajętej pod drogę, zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną (gminnej, powiatowej, wojewódzkiej, krajowej) przed 1 stycznia 1999 r., władania w dniu 31 grudnia 1998 r. gruntem przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego.

F. P., W. P., K. P. oraz B. P. pismem z 28 grudnia 2005 r. wystąpili do Wojewody o wydanie przez Wojewodę w trybie art. 73 powołanej wyżej ustawy decyzji stwierdzającej przejście z mocy prawa, na rzecz uprawnionego podmiotu własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...]. ewid. K. - N. H., zajętej według Wnioskodawców pod ul. [...] w K..

Pismem z 30 grudnia 2005 r. z analogicznym wnioskiem o uregulowanie stanu prawnego tej nieruchomości wystąpili również J. Z., A. B., Z. Z., M. Z., A. Z. oraz W. B..

Wobec powyższego działając na podstawie art. 62 Kodeksu postępowania administracyjnego wnioski połączono do wspólnego rozpatrzenia.

Zawiadomieniem z 29 marca 2006 r. strony zostały poinformowane o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także o przewidywanym terminie załatwienia niniejszej sprawy.

Dalej Wojewoda opisał szczegółowo opisał przebieg postępowania.

Wydział Geodezji Urzędu Miasta K. pismem znak [...] z 7 grudnia 2007 r. przesłał dokumentacje geodezyjno-prawną, dotyczącą parceli [...]. kat. [...], b.gm. kat C., objętą Iwh [...], stanowiącej część działki nr [...] obr. [...]. ewid. K.-N. H..

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż działka nr [...] obr. [...]. ewid. K.-N. H. stanowiła ul. [...] o nieuregulowanym stanie prawnym.

Pismem znak [...] z 28 maja 2019 r. Wydział Geodezji Urzędu Miasta K. uzupełnił wyżej opisaną dokumentacje o wykaz synchronizacyjny (równoważnik) dla działki nr [...] obr[...]. ewid. N. H. przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Urzędu Miasta K. 22 sierpnia 2014 r. pod nr [...] na podstawie którego parcela. 1. kat. [...] o pow. 0, 0740 ha zmieniła oznaczenie na działkę nr [...] o pow. 0,0680 ha, obr. [...] jedn. ewid. K. - N. H.. W trakcie postępowania w toku analizy dokumentacji powzięto informację, iż nieruchomości położone w gminie kat. C.y należące do Wnioskodawców objęte były postępowaniem o zwrot nieruchomości prowadzonym przez Starostę K.. Ponieważ akta ww. sprawy mogły zawierać informację co do kręgu stron postępowania i tym samym przyczynić się do ustalenia stron niniejszej sprawy wystąpiono do Archiwum Starostwa Powiatowego w K. w celu uzyskania dokumentów dotyczących prawa własności do parceli 1. kat. [...] gm. kat. C.. Pozyskane dokumenty pozwoliły tylko na częściowe ustalenie stanu własności do wnioskowanej nieruchomości.

Aktualnie nadal brak jest postanowień spadkowych łub aktów dziedziczenia po Z. K., Z. K., S. C., M. C., J. G., F. W., J. W., Z. C., W. R., M. K. (s. M.), K. K., M. Ł., H. B., A. R. i S. W. oraz informacji o miejscu pobytu Pana P. W. i A. W. H..

Ponadto, w zakresie osób będących współwłaścicielami nieruchomości - A. W. H., Pana P. W. i P. J. C. (s. J. i A.), ustalono, iż nie figurują one w Systemie Rejestrów Państwowych Źródło, tym samym nie jest możliwe ustalenie adresów ww. osób i zawiadomienie tych osób o prowadzonym postępowaniu.

Jednocześnie należy zauważyć, że w tym konkretnym przypadku dla przedmiotowej nieruchomości nie została założona księga wieczysta. Parcela [...] kat. [...] b.gm. kat C., objęta jest do dziś wykazem hipotecznym [...], gdzie figurują osoby zmarłe. Zgodnie z art. 626 § 5 ustawy 17 listopada 1964 r. Kodeksu postępowania cywilnego wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej "może złożyć właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty, osoba, na rzecz której wpis ma nastąpić, albo wierzyciel, jeżeli przysługuje mu prawo, które może być wpisane w księdze wieczystej. W sprawach dotyczących obciążeń powstałych z mocy ustawy wniosek może złożyć uprawniony organ."

Należy też zaznaczyć, iż z wnioskiem o zainicjowanie takiego postępowania zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ( Dz. U z 2019 poz. 2204 t.j. z zm.) winna wystąpić "(...) osoba, której prawo nie jest wpisane łub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia Biorąc powyższe pod uwagę organ orzekający - Wojewoda - nie posiada legitymacji procesowej do wystąpienia z powództwem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym z uwagi na fakt, iż nie jest beneficjentem żadnego z tych praw.

Jednocześnie należy zauważyć, iż brak aktualnych wpisów w księgach wieczystych stanowi narastający problem. Fakt, że ujawnieni współwłaściciele dawno zmarli, a ich spadkobiercy zaniedbali obowiązki ujawnienia swoich praw do nieruchomości utrudnia, a częstokroć uniemożliwia ustalenie kręgu stron postępowania, tak jak ma to miejsce w postępowaniu z wniosku F. P..

Mając na uwadze długi czas pomiędzy datą wpisu w księgach wieczystych, a datą prowadzonych postępowań, ujawnione tam osoby nie są objęte obecnie funkcjonującymi i obowiązującymi bazami danych ludnościowych, stąd odnalezienie jakichkolwiek informacji o tych osobach jest utrudnione (długotrwałe, pracochłonne) i często nie przynosi pozytywnych rezultatów. Niezbędna w tym zakresie jest współpraca stron postępowania z organem administracji.

Postanowieniem z 13 sierpnia 2021 r. zostało zawieszone z urzędu postępowanie w tej sprawie. Jednocześnie wezwano wszystkie strony postępowania do wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadków lub ewentualnie o wystąpienie do notariusza celem sporządzenia aktów poświadczenia dziedziczenia po Z. K., Z. K., S. C., M. C., J. G., F. W., J. W., S. W., Z. C., W. R., M. K. (s. M.), K. K., M. K., A. M., M. M., M. Ł., J. Ł. (s. P.), H. B., A. G., A. R., S. W. i K. S. oraz do udzielenia wszelkich informacji dotyczących miejsca pobytu A. W. H., Pana P. W., Pana J. C. (s. J. i A.) i T. K. T..

Pismem z 29 września 2021 r. zażalenie F. P. na to postanowienie zostało przesłane do Ministra Rozwoju Pracy i Technologii.

Na tym etapie postępowania fakt przesłania przez Urząd Miasta K. części dokumentacji geodezyjnej, dotyczącej zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, uniemożliwia w tym zakresie wydanie decyzji administracyjnej z pominięciem stron postępowania (pozostałych współwłaścicieli nieruchomości). Takie działanie prowadziłoby do wydania wadliwej decyzji podlegającej uchyleniu w trybach nadzwyczajnych uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Trudności w tym zakresie występują praktycznie na terenie całego kraju, stąd też Wojewoda kierował wielokrotnie do Ministra Administracji i Cyfryzacji (obecnie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji), Ministerstwa Infrastruktury, Ministerstwa Rozwoju i Technologii oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych wnioski o zmiany w zakresie regulacji art. 73 omawianej ustawy, w celu umożliwienia finalizacji prowadzonych postępowań administracyjnych. Zaproponowane zmiany w prawie mają spowodować wyeliminowanie tego typu sytuacji.

Odnosząc się do kwestii odszkodowania za nieruchomość zajętą pod ul. [...] podnoszę, iż regulacja art. 73 omawianej ustawy jednoznacznie rozdziela postępowanie administracyjne w sprawie nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne - prowadzone przez wojewodę, od postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za te nieruchomości - prowadzone przez właściwego starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. W przypadku nieruchomości położonych na terenie Miasta K. - organem tym jest Prezydent Miasta K., który wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu po uzyskaniu ostatecznej decyzji Wojewody.

Aktualnie wobec braku możliwości ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania prowadzonego z wniosku m.in. F. P., nie jest możliwe jego zakończenie poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze wyczerpanie środków zaskarżenia. Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący przed wniesieniem skargi wniósł zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania do Ministra Rozwoju Pracy i Technologii (na podstawie art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy Kpa w brzmieniu dotychczasowym). Tym samym przyjąć należy, że spełniony został warunek wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a.

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

W orzecznictwie zwraca się uwagę, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania jest stanem obiektywnym, istniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. OSK 1039/17, LEX nr 2454680). Przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ale podejmuje czynności dowodowe lub inne czynności ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. II OSK 349/18, LEX nr 2509354).

Wniosek o odszkodowanie, który spowodował wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie, dotyczył działki nr [...] obr[...] jedn. ewid. K.-N. H. (działka weszła w skład ul. [...]). W aktach sprawy znajduje się (k. 8) odpis wydany dnia 20 maja 2003 r. z [...], z którego wynika, że współwłasność działki nr [...] (z której powstała działka [...]) wpisana była na rzecz jedenastu osób – na podstawie przyznania spadku z 30 października 1941 r.

Zatem w 1999 r. już od prawie 50 lat (a od 2005 r. od ponad 50 lat) stan prawny nieruchomości nie był przez właścicieli regulowany. Dla tej nieruchomości nie została też założona też księga wieczysta.

Dla wydania decyzji w trybie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające i reformujące administracje publiczną, niezbędne jest ustalenie aktualnych następców prawnych (spadkobierców) wszystkich jedenastu współwłaścicieli objętych ostatnim wpisem do [...] [...] z 1941 r.

Na kartach 103 do 120 akt administracyjnych znajdują się odręczne notatki organu zawierające rozpisane następstwo prawne po poszczególnych właścicielach wieczystoksiegowych, obejmujące dziesiątki nazwisk spadkobierców, których próbuje ustalić organ, aby móc wydać decyzje oczekiwaną przez skarżącego.

Obecnie kontrolowane postępowania pozostaje zawieszone na podstawie postanowienia Wojewody z dnia 13 sierpnia 2021 r. W obszernym uzasadnieniu Wojewoda szczegółowo opisał i wyjaśnił następstwo po ujawnionych w [...] [...] współwłaścicieli - w takim zakresie, w jakim udało mu się je ustalić. Do ustalenia pozostają następcy prawni 23 osób oraz 4 osoby są nieznane z miejsca pobytu.

Aktualnie nadal brak jest postanowień spadkowych łub aktów dziedziczenia po Z. K., Z. K., S. C., M. C., J. G., F. W., J. W., Z. C., W. R., M. K. (s. M.), K. K., M. Ł., H. B., A. R. i S. W. oraz informacji o miejscu pobytu Pana P. W. i A. W. H.. N. A. W. H., P. W. i J. C. (s. J. i A.), nie figurują w Systemie Rejestrów Państwowych Źródło, tym samym nie jest możliwe ustalenie ich adresów i zawiadomienie o prowadzonym postępowaniu.

Rację ma zatem organ, że skoro (obiektywnie) ma miejsce tak długi czas pomiędzy datą ostatniego wpisu w księgach wieczystych, a datą prowadzonych postępowań, konieczna jest współpraca stron postępowania z organem administracji.

Z akt sprawy wynika, że organ wyczerpał już możliwości uregulowania we własnym zakresie stanu prawnego nieruchomości stanowiącej obecnie działkę [...], a w aktualnym stanie prawnym nie ma żadnej możliwości wydania prawidłowej decyzji, bez ustalenia wszystkich następców prawnych – stron postępowania.

Jak już wskazano, aktualnie postepowanie pozostaje zawieszone, zatem zgodnie z art. 103 Kpa, wstrzymany został bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Wydaje się, że złożona obecnie skarga jest w głównej mierze reakcją na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Jednak pomimo tego, że postępowania trwa już (również obiektywnie) bardzo długo, to Sąd nie dopatrzył się przewlekłości w działaniach organu, która spowodowana byłaby zaniedbaniami organu. W szczególności nie zachodzi sytuacja w której sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy czy tez podejmowanie czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy.

Wobec powyższego skarga została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.