Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1407/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Asesor Andrzej Wieczorek WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na [...] J.P. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną decyzji stanowił stwierdzony w czasie przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2003r. na drodze krajowej nr [...] K. kontroli drogowej należącego do J.P. (Czechy) pojazdu marki [...] o nr rej. [...] fakt wykonywania przewozu kabotażowego bez wymaganego zezwolenia. W toku kontroli ustalono bowiem, że kierujący tym pojazdem V.K. nr paszportu [...] wykonywał przewóz ładunku – drutu cynkowego z K. z Zakładów Metalurgicznych "S." S.A. do P. do firmy "T." sp. z o.o. będącej odbiorcą ładunku.

Od tej decyzji J.P. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Jego zdaniem przewóz był realizowany na trasie K. O., bo w dacie [...] sierpnia 2003r. otrzymał od T. spd. s.r.o. zlecenie przewozu drutu cynkowego, przy czym miejscem załadunku były Zakładu Metalurgiczne w K., a miejscem dokonania odprawy celnej w Polsce miała być Izba Celna w K., oddział celny w R., miejscem odprawy w Czechach – Urząd Celny w O. zaś miejscem rozładunku O.. Dokument CMR miał zostać sporządzony w Oddziale Celnym w R. i dlatego kierowca nie posiadał go w momencie kontroli. Odwołujący podniósł nadto, iż tego samego dnia przedstawiciel "T." sp. z o.o. w P. złożył kontrakt nr [...] zawarty miedzy "T." spd. s.r.o. w O. a "T." Polska sp. z o.o. w P., w którym wskazane jest, że kupujący "T." spd. s.r.o. w O. zleci mu przewóz zakupionego w Polsce drutu cynkowego od producenta, tj. od ZM "S." S.A. w K., do magazynu kupującego w O..

Decyzją z dnia [...] maja 2004r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 29 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym i lp. 1.3.1. załącznika do tej ustawy. Organ II instancji podzielając ustalenia dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. uznał, iż wykonywany przewóz miał wszelkie cechy przewozu kabotażowego. W aktach sprawy znajduje się bowiem dokument "zawiadomienie o wysyłce" i z tego dokumentu wynika, że towar ma zostać przewieziony z K. do P.. Potwierdza to drugi dokument będący oświadczeniem Zakładów Metalurgicznych "S.", w którym zapisano, że towar sprzedany jest spółce mającej siedzibę w P.. Nie ma natomiast międzynarodowego listu przewozowego CMR, który mógłby potwierdzić fakt wykonywania transportu międzynarodowego.

W skardze na tę decyzję [...] J.P. (reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego) wniósł o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 29 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i prawa formalnego, w szczególności art. 35 k.p.a. i art. 75 k.p.a. oraz o orzeczenie o zwrocie kary pieniężnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu wg norm przepisanych. W ocenie skarżącego organ niezasadnie oparł swoje ustalenia o stwierdzeniu braku dokumentu przewozowego CMR podczas, gdy nie może on przesądzać o ustaleniach organu, bo skarżący, co podnosił w skardze, posiada zamówienie na dostarczenie towaru firmie "T." s.r.o. w O. i zawiera ono szereg szczegółowych uzgodnień wskazujących na ustalenia stron w zakresie zasad wykonywania transportu. Dostawa towaru miała być wykonana do O. (Czechy) wobec czego uzasadnione było dokonanie odprawy celnej w Urzędzie Celnym w R.. Załadunek towaru nastąpił w K. na zlecenie "T." s.r.o. w O., która była nabywcą towaru zaś sprzedawcą była firma "T. Polska" sp. z o.o. w P. i uzasadnione było, zdaniem skarżącego, złożenie przez ZM "S." oświadczenia, że sprzedaż nastąpiła na rzecz spółki w P.. Zatem przewóz nie było dokonywany między K. a P. tylko K. a O. i towar został dostarczony do firmy "T." w O..

Nadto podniesiono w skardze, że ustalenie w zakresie konieczności posiadania przez skarżącego zezwolenia wymagało przeprowadzenia podstępowania wyjaśniającego stosownie do art. 35 k.p.a., a złożone przez kierującego pojazdem oświadczenie nie może być poczytane za oświadczenie strony postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z niekwestionowanym oświadczeniem sprzedawcy towar przewożony przez skarżącego był przedmiotem sprzedaży między ZM "S.", a spółką "T. Polska". Rzeczy te miały być przedmiotem sprzedaży dokonywanej przez spółkę "T. Polska" firmie zagranicznej "T." s.r.o. w Czechach. Przewoźnik nie legitymował się w tym czasie międzynarodowym listem przewozowym. Nie posiadał też w tym czasie żadnych dokumentów celnych a jedynym dokumentem związanym z przewozem były dokumenty zawiadomienia o wysyłce wystawione między podmiotami krajowymi i dokumentacja sprzedaży tylko między nimi. Uznaniu tego przewozu za międzynarodowy sprzeciwiał się, zdaniem organu, widoczny zamiar stron umowy przewozu, wyrażający się dowiezieniem rzeczy z K. do P., czego dowodziły zawiadomienia o wysyłce, które traktować trzeba jako list przewozowy, gdyż zawiera wszystkie istotne elementy tego dokumentu. Organ zwrócił też uwagę na to, że przedmiotem przewozu były rzeczy zamówione przez "T." s.r.o. w firmie "T. Polska", a Zakłady "S." były jedynie dostawcą "T. Polska" – kontrahenta "T." s.r.o. co, w jej ocenie dowodzi, że transport międzynarodowy miał się rozpocząć dopiero, gdy firma "T. Polska" posiadała faktyczną zdolność realizacji kontraktu z "T." s.r.o., a następowało to dopiero po dostarczeniu jej przez spółkę S. zamówionej oddzielnie dostawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr. 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości dokonuje oceny decyzji administracyjnej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Badając skargę z uwzględnieniem powyższych kryteriów Sąd uznał, iż jest ona bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 4 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym przewozem kabotażowym jest przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Polski. Wykonywanie takiego przewozu przez zagranicznego przewoźnika wymaga, jak stanowi art. 29 ust. 1 tej ustawy, uzyskania zezwolenia, które wydaje minister właściwy ds. transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego, a więc także w zakresie realizacji obowiązku statuowanego powołanym przepisem, powołana jest utworzona z mocy art. 48 tej ustawy Inspekcja Transportu Drogowego. Ramy tej kontroli, jak i jej tryb, określają przepisy cyt. ustawy w rozdziale 9. Na podstawie tych właśnie przepisów została przeprowadzona w dniach [...] sierpnia 2003r. kontrola pojazdu skarżącego. Postępowanie kontrolne jest postępowaniem szczególnym. Organy były zatem związane rygorami procedury administracyjnej regulowanej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nieuregulowanym powołaną ustawą. Miały zatem w świetle art. 7, 77 § 1 k.p.a. obowiązek zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzenia dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu organy administracji zbadały wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne i dokonując trafnej, bez naruszenia art. 80 k.p.a., oceny materiału dowodowego zasadnie uznały, iż w sprawie doszło do naruszenia w/powołanego przepisu ustawy, co w świetle art. 92 ust. 1 i 4 tej ustawy skutkuje obowiązkiem po stronie organu nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Wbrew przekonaniu skarżącego swym ustaleniom i ocenie prawnej zaistniałego stanu rzeczy organy dały wyraz w uzasadnieniu decyzji spełniając tym samym wymóg art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Dowodem na naruszenie przepisów prawa procesowego nie jest podnoszony w skardze zarzut, iż skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się "w zakresie związanym z zakresem transportu". Ogólne sformułowanie tego zarzutu uniemożliwia stwierdzenie, z jakim postępowaniem organu strona wiąże ten zrzut. Jeżeli jednak chodzi o to, iż skarżący nie brał czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przed organem I instancji to podnieść należy, iż skoro było one prowadzone na podstawie przepisów powołanej ustawy, to obowiązkiem organu było stosowanie jej przepisów, w szczególności zaś art. 74. Zgodnie z tym przepisem inspektor z przeprowadzonych czynności sporządza protokół, który podpisują inspektor i kontrolowany (a zatem osoba, która nie zawsze jest stroną), który do protokołu może wnieść zastrzeżenia. Kopię protokołu doręcza się kontrolowanemu. Tak sporządzony protokół wraz z innymi dowodami stanowi podstawę do poczynienia ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy i okoliczność, iż skarżący w kontroli nie uczestniczył i protokołu nie podpisał o wadliwości prowadzonego przez organ I instancji postępowania nie stanowi. Stan faktyczny został w sprawie prawidłowo ustalony i sprawa w zakresie, jak to określa skarżący, konieczności posiadania przez niego zezwolenia został w pełni wyjaśniona. Podnoszony w tym względzie zarzut naruszenia art. 35 k.p.a w istocie dotyczący terminów załatwienia spraw, jest niezrozumiały i nieuzasadniony. Niezasadnym w świetle powyższego jest także zarzut naruszenia art. 75 k.p.a. Organy I i II instancji wzięły pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, które były wystarczające do tego, by sprawę uznać za w pełni wyjaśnioną. Treść zawartych w uzasadnieniu decyzji ustaleń organu I i II instancji przeczy bowiem twierdzeniom skarżącego, iż zostały one podjęte jedynie w zw. z brakiem dokumentu przewozowego CMR. Faktem jest, iż w toku kontroli dokument taki nie został przedstawiony i takim dokumentem skarżący wówczas nie dysponował. Został on sporządzony dopiero później w związku z przewozem towaru do O.. Jednakże oba organy wzięły pod uwagę nie tylko powyższą okoliczność, ale również i to, że w czasie kontroli kierujący pojazdem przedstawił dokumenty, z których nie tylko wynika, iż przewożony towar został sprzedany przez ZM "S." sp. z o.o. "T." w P. (oświadczenie ZM "S."), ale, co w sprawie szczególnie istotne, że odbiorcą towaru jest właśnie ta spółka, mająca siedzibę w P. (a nie spółka "T." w Czechach. W tym względzie "zawiadomienie o wysyłce" jest jednoznaczne, i co należy podkreślić, nie zostało w istocie przez skarżącego zakwestionowane. Skarżący w swych krytycznych rozważaniach zawartych w skardze w ogóle do tego dokumentu się nie odniósł. Odwołał się do zlecenia wykonania transportu z dnia [...] sierpnia 2003r. i do kontraktu. Jednakże te dokumenty nie stanowią podstawy do podważenia zawartych w ww. zawiadomieniu informacji co do miejsca, do którego towar został wysłany. Dowodem na to nie jest także podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż ostatecznie towar został dostarczony do spółki T. w Czechach. Można jedynie na ich podstawie i na podstawie w/w zawiadomienia wnosić, iż towar miał być przewieziony do spółki "T." w P., która towar ten zakupiła od ZM "S.", a następnie po wystawieniu stosownych dokumentów przewozowych dostarczony do spółki "T." w Czechach. Z punktu widzenia przepisów stanowiących podstawę materialno-prawną decyzji ta okoliczność nie jest jednak istotna. Istotnym w tym względzie jest ustalenie trasy i przebiegu przewozu wykonywanego, co w sprawie bezsporne, przez przedsiębiorcę zagranicznego w dacie przedmiotowej kontroli, a trasa ta, jak trafnie, z zachowaniem wymogów prawa procesowego, ustaliły oba organy, przebiegała między miejscowościami położonymi w Polsce. Tym samym więc wykonywany przewóz był przewozem kabotażowym w rozumieniu art. 4 pkt 12 powołanej ustawy. Wykonywanie takiego przewozu wymagało zatem uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 tej ustawy. Brak takiego zezwolenia (w sprawie bezsporny) skutkuje w świetle art. 92 ust. 1 i 4 cyt. ustawy i lp. 1.3.1 do niej załącznika nałożoną na skarżącego karą.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bo zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Z tych też względów orzeczono, jak w sentencji stosownie do art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.