Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 516/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 33, art. 35  ust. 1 i ust. 2b pkt a
journal: Dz.U. 1991 nr 101 poz 444
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
article: art. 30 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Nadleśnictwo (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...), Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 516/09

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], umarzająca postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tegoż Kolegium z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] lutego 1957 r. L.dz. [...] w części dotyczącej orzeczenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych w T., oznaczonych jako parcele gruntowe l. kat. 745, 746 i 747.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano przepis art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 30 § 3 w związku z art. 29 K.p.a., a także art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r., Nr 45 poz. 435 ze zm.).

Z uzasadnienia decyzji i z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 26 stycznia 2007 r. K. B. i A. B. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium PRN z dnia [...] lutego 1957 r. L.dz. [...] w części dotyczącej bezprawnego przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lasu, który stanowił własność ich poprzednika prawnego A. B. Przedmiotowa nieruchomość odpowiadała ówczesnym parcelom 745, 746 i 747 położonym w T., stanowiących w momencie złożenia wniosku część działki leśnej nr ewid. 83, będącej własnością Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwo [...].

Po rozpatrzeniu tego wniosku SKO w/w decyzją z dnia [...] maja 2008 r. uznało, że decyzja Prezydium PRN z dnia [...] lutego 1957 r. w części dotyczącej przejęcia w/w nieruchomości zawiera kwalifikowaną wadę prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., tj. została wydana z rażącym naruszeniem zasad orzekania o przejęciu nieruchomości przez Skarb Państwa określonych w powołanym w podstawie prawnej decyzji dekrecie z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz. U. Nr 59, poz. 318) i dekrecie z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U. Nr 46, poz. 339).

U podstaw takiej decyzji Kolegium znalazły się następujące okoliczności:

- decyzja z dnia [...] lutego 1957 r. nie wskazuje, do których z wymienionych w niej działek mają zastosowanie przepisy dekretu z dnia 5 września 1947 r. a do których przepisy dekretu z dnia 27 lipca 1949 r., nie wskazuje imion i nazwisk osób repatriowanych do ZSRR, nie określa ksiąg wieczystych obejmujących nieruchomości tych osób oraz daty ewentualnej repatriacji właścicieli nieruchomości (rodzina wnioskodawców nie została repatriowana do ZSRR, więc w stosunku do nieruchomości objętej wnioskiem przepisy dekretu z dnia 5 września 1947 r. nie powinny mieć zastosowania, analogicznie jak dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. normującego wydawanie orzeczeń o przejęciu nieruchomości stanowiących własność osób przesiedlonych na Ziemie Zachodnie i nie pozostającej we władaniu właścicieli - ani A. B. ani też żaden inny członek jego rodziny nie byli przesiedlani i w chwili wydawania decyzji faktycznie mieszkali w S., gm. B.),

- decyzja z dnia [...] lutego 1957 r. nie określa, jakie działki składają się na przejęte nieruchomości rolne i leśne, wymieniając tylko łączną powierzchnię przejmowanych gruntów we wsi T.,

- decyzja z dnia [...] lutego 1957 r. w zakresie orzeczenia o dacie przejęcia nieruchomości po osobach nie władających nimi została wydana bez podstawy prawnej, gdyż dekret z 27 lipca 1949 r. jak też inne obowiązujące wówczas regulacje prawne nie przewidywał orzekania w tym przedmiocie; datą przejęcia nieruchomości na Skarb Państwa powinna być data wydania decyzji i niedopuszczalne było orzekanie w tej kwestii z mocą wsteczną.

W złożonym do Kolegium wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...] zgadzając się z ustaleniem, iż decyzja Prezydium PRN z dnia [...] lutego 1957 r. została wydana z naruszeniem prawa, zakwestionowało jednak jego rażący charakter. O ile dekret z dnia 5 września 1947 r. nie mógł stanowić podstawy prawnej orzeczenia PPRN, to dekret z dnia 27 lipca 1949 r. został zastosowany prawidłowo, gdyż nieruchomość A. B. w okresie obowiązywania tego aktu prawnego nie pozostawała w jego władaniu (od maja 1946 r. mieszkał on w B., a następnie przeniósł się do S.). Jako rażące naruszenie prawa nie może być uznany fakt braku określenia w orzeczeniu PPRN konkretnych działek składających się na przejęte nieruchomości, bowiem wskazana decyzja określała przejmowane na Skarb Państwa nieruchomości jako wszystkie grunty na terenie wsi T., co jest wystarczającym sprecyzowaniem. Takiego charakteru nie ma również brak wskazania daty przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa, ponieważ należało ją ustalić na podstawie obowiązujących w dniu wydania decyzji przepisów prawa i powinna być nią data tego orzeczenia. Także brak daty przejęcia nieruchomości nie miał wpływu ani na datę wykonania decyzji ani też na inne skutki prawne towarzyszące jej wydaniu.

Na skutek rozpoznania wniosku Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwo [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] utrzymało w mocy swoja wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2008 r., stwierdzając brak podstaw do zakwestionowania prawidłowości wcześniej zajętego stanowiska.

Wymieniona decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. została następnie uchylona na skutek skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez Lasy Państwowe – Nadleśnictwo B. (wyrok z dnia 21 listopada 2008 r. sygn. II SA/Rz 562/08). W uzasadnieniu tego wyroku, jako przyczynę jej uchylenia, Sąd wskazał niewłaściwą reprezentację Nadleśnictwa.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U.

z 2005 r., Nr 45 poz. 435 ze zm.) organem uprawnionym do reprezentowania nadleśnictwa jest nadleśniczy. Ustawa ta nie przewiduje, by jakakolwiek inna osoba z mocy prawa reprezentowała nadleśnictwo. W analizowanej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy był sygnowany przez Zastępcę Nadleśniczego, a w aktach sprawy brak jest udzielonego mu pełnomocnictwa. SKO nie poczyniło żadnych ustaleń z których wynikałoby uprawnienie Zastępcy Nadleśniczego do złożenia imieniem Nadleśnictwa przedmiotowego wniosku. Rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez osobę nieuprawnioną do działania imieniem Lasów Państwowych - Nadleśnictwa [...] stanowi naruszenie prawa, które skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego bez możliwości ustosunkowania się do merytorycznych zarzutów skargi. Sąd wskazał przy tym, iż Kolegium rozpoznając ponownie sprawę wyjaśni najpierw kwestię uprawnienia Zastępcy Nadleśniczego do złożenia imieniem Nadleśnictwa wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i ewentualnie wezwie wnoszącego środek zaskarżenia do usunięcia jego braków, a dopiero po tym rozpozna złożony środek zaskarżenia.

Po przeprowadzeniu przez Kolegium postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanym przez Sąd, organ ten decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku Nadleśnictwa [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej swoją decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] stwierdzając, że Zastępca Nadleśniczego nie był uprawniony do jego złożenia w imieniu Nadleśnictwa.

Kolegium uznało, że Nadleśnictwo z mocy ustawy (art. 35 ust. 1 ustawy o lasach) mogło być reprezentowane wyłącznie przez Nadleśniczego, natomiast przez inne osoby tylko na podstawie udzielonego im przez niego pełnomocnictwa (art. 32 i 33 Kpa). O właściwym umocowaniu Zastępcy Nadleśniczego nie przesądza tym samym samodzielnie Regulamin Organizacyjny Nadleśnictwa [...] i zakres czynności Zastępcy Nadleśniczego. Wg dokonanej przez Kolegium analizy treści tego Regulaminu, nie odnosi się on do zagadnienia reprezentacji Nadleśnictwa, a jedynie w § 21 wskazuje, że w razie nieobecności Nadleśniczego zastępuje go Zastępca. Szczegółowy zakres takiego zastępstwa zawsze musi określić Nadleśniczy, który może także upoważnić swego Zastępcę do reprezentowania Nadleśnictwa; w przedmiotowej sprawie jednak takiego umocowania zabrakło.

Również przedstawiony zakres czynności Zastępcy Nadleśniczego nie może zostać potraktowany jako udzielone mu pełnomocnictwo do składania oświadczeń woli w imieniu Nadleśnictwa. Zakres czynności jest dokumentem określającym prawa i obowiązki pracownika zajmującego określone stanowisko i nie upoważnia sam z siebie do działania w imieniu jednostki, w której pracownik jest zatrudniony (jeżeli w zakres obowiązków pracownika wchodziłaby również reprezentacja, powinno to być jasno wskazane w zakresie czynności, a pracownik powinien móc się wylegitymować stosownym pełnomocnictwem). W niniejszej sprawie sam zapis w zakresie czynności, że Zastępca Nadleśniczego ma zastępować Nadleśniczego podczas nieobecności w pracy jest niewystarczający. Nie wspomina on nic o reprezentacji i może być rozumiany jedynie jako konieczność zastępowania zwierzchnika w zakresie bieżących czynności. Ponieważ Zastępca Nadleśniczego działał w sprawie jako "organ" jednostki organizacyjnej, chociaż organem takim w rzeczywistości nie był, wyłączona jest tym samym możliwość potwierdzenia przez mocodawcę czynności dokonanych przez rzekomego pełnomocnika. Tym samym SKO nie podzieliło stanowiska Nadleśnictwa, że w sprawie nie jest wymagane oświadczenie Nadleśniczego co do udzielenia pełnomocnictwa i że umocowanie Zastępcy wynika z samego prawa, gdyż działał on w sprawie nie jako pełnomocnik lecz jako "organ" jednostki organizacyjnej uprawniony do jej reprezentowania na podstawie przepisów prawa i statutu.

W sytuacji zatem, gdy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został podpisany przez Zastępcę Nadleśniczego który nie miał w tym zakresie ważnego pełnomocnictwa, postępowanie wszczęte na podstawie tego wniosku – z uwagi na prowadzenie już postępowania w niniejszej sprawie na etapie odwoławczym - należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Lasy Państwowe – Nadleśnictwo [...] wniosło o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], zarzucając jej naruszenie w szczególności art. 30 § 3 Kpa, art. 35 ust. 2b pkt a ustawy o lasach i § 21 Regulaminu organizacyjnego Nadleśnictwa [...] oraz wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych / powołany w skardze przepis ustawy o lasach nie istnieje; intencją strony skarżącej było zapewne wskazanie art. 35 ust. 1 pkt 2b lit. a tej ustawy, dot. powoływania i odwoływania przez nadleśniczego swoich zastępców).

W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie podniósł argument, iż udzielanie pełnomocnictwa uprawniającego Zastępcę Nadleśniczego do reprezentowania Nadleśnictwa jest zbędne, gdyż jego umocowanie do zastępowania Nadleśniczego w czasie nieobecności wynika z samego prawa. Stanowisko zastępcy nadleśniczego wymienione jest w art. 35 ust. 2b pkt a ustawy o lasach /uwaga j.w./. § 22 Statutu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr 50 Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych Leśnictwa z dnia 18 maja 1994 r. stanowi, że nadleśniczy swoje obowiązki wykonuje przy pomocy zastępcy. § 21 Regulaminu organizacyjnego Nadleśnictwa [...] określa, że Nadleśniczego w czasie jego nieobecności zastępuje Zastępca. Jeżeli Nadleśniczy nie może pełnić obowiązków służbowych, zakres zastępstwa pełnionego przez Zastępcę Nadleśniczego obejmuje wszystkie zadania i kompetencje Nadleśniczego. Zapis ten obejmuje zatem również prawo do reprezentowania Nadleśnictwa. W dniu, w którym Zastępca Nadleśniczego podpisał wniosek do SKO o ponowne rozpoznanie sprawy, Nadleśniczy przebywał w siedzibie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych i nie mógł pełnić obowiązków służbowych w siedzibie Nadleśnictwa [...]. Uprzednie wykazanie tego faktu jest wystarczającym dowodem, iż oświadczenie woli w przedmiocie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zostało złożone przez osobę uprawnioną z mocy samego prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż argumentacja skargi stanowi powtórzenie stanowiska zajętego przez Nadleśnictwo w toku postępowania. Ubocznie wskazano, że Kolegium nie mogło dopuścić się naruszenia Regulaminu organizacyjnego Nadleśnictwa, gdyż jego zapisy nie stanowią przepisów prawa powszechnie obowiązującego i jako określające zasady pracy i strukturę organizacyjną tej jednostki mają charakter wewnętrzny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ określanej dalej P.p.s.a., nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/.

Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], umarzającej postępowanie z wniosku Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego Kolegium z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] lutego 1957 r. L.dz. [...] w części dotyczącej orzeczenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa oznaczonych w niej nieruchomości położonych w T.

Stan faktyczny sprawy jest niekwestionowany, natomiast spór sprowadza się do wyjaśnienia, czy Zastępca Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] był osobą uprawnioną do złożenia w imieniu tego Nadleśnictwa wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...].

Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu ponownym, po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 listopada 2008 r. sygn. akt II SA /Rz 562/08 poprzedniej decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2008 r.

W wyroku tym Sąd powołując się na niezgodną z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia

28 września 1991 r. o lasach reprezentację Nadleśnictwa przy składaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (brak stosownego pełnomocnictwa udzielonego przez Nadleśniczego swojemu Zastępcy) wskazał na obowiązek Kolegium uprzedniego - przed rozpoznaniem złożonego środka zaskarżenia - wyjaśnienia kwestii uprawnień Zastępcy Nadleśniczego do złożenia imieniem Nadleśnictwa tego wniosku.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Stosownie do treści powołanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 35 ust. 1 ustawy o lasach, nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną

w nadleśnictwie. W szczególności nadleśniczy:

1) reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania;

2) kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych;

2a) bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych;

2b) powołuje i odwołuje:

a) zastępców nadleśniczego w uzgodnieniu z dyrektorem regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych,

b) głównego księgowego nadleśnictwa,

c) inżyniera nadzoru,

d) leśniczego;

2c) inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność pracowników nadleśnictwa;

3) ustala organizację nadleśnictwa, w tym podział na leśnictwa zapewniający leśniczym prawidłowe wykonywanie zadań gospodarczych, oraz zatrudnia i zwalnia pracowników nadleśnictwa;

4) organizuje ochronę mienia i zwalczanie szkodnictwa leśnego.

W świetle powyższego jedyną osobą uprawnioną z mocy prawa do reprezentowania nadleśnictwa jest nadleśniczy. Do załatwiania spraw w swoim imieniu może on jednak upoważnić inną osobę; odbywa się to w trybie i na zasadach ogólnych, przewidzianych przez Kodeks postępowania administracyjnego (art. 32 i 33). Pełnomocnictwo powinno być w szczególności udzielone w formie pisemnej i złożone do akt sprawy.

Akta sprawy dotyczące zaskarżonej decyzji nie zawierają dokumentu pełnomocnictwa, które uprawniałoby Zastępcę Nadleśniczego do złożenia w imieniu Nadleśnictwa [...] wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W pełni wykazało to przeprowadzone przez SKO postępowanie wyjaśniające.

W takiej sytuacji Nadleśnictwo, umocowania do jego reprezentowania przez Zastępcę Nadleśniczego - jako niezgodnego z regulacjami ustawowymi - nie może upatrywać wyłącznie w aktach o charakterze wewnętrznym, tj. Regulaminie Organizacyjnym Nadleśnictwa [...] i zakresie czynności Zastępcy, czy też nawet Statucie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.

Stosownie do § 21 pkt 1 Regulaminu "Nadleśniczego zastępuje w czasie jego nieobecności zastępca nadleśniczego, a w przypadku nieobecności zastępcy nadleśniczego – wyznaczony przez nadleśniczego inny pracownik. Zakres zastępstwa ustala nadleśniczy (...)."

Ustalony w oparciu o postanowienia Regulaminu zakres czynności Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] w części wstępnej stanowi, że "Stanowisko Zastępcy Nadleśniczego jest elementem biura Nadleśnictwa prowadzącego całokształt spraw z zakresu gospodarski leśnej", zaś w części końcowej zawiera stwierdzenie "W czasie nieobecności Nadleśniczego i Starszej Specjalistki (...) – Zastępca Nadleśniczego zastępuje Ich w pracy"; w jego treści brak jest jakiegokolwiek odniesienia do kwestii działania w imieniu Nadleśnictwa i jego reprezentacji.

Wg § 22 pkt 2 Statutu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe "Nadleśniczy swoje obowiązki wykonuje przy pomocy zastępcy".

Treść tych aktów, jak słusznie zauważyło Kolegium, nie odnosi się więc do zagadnienia reprezentacji Nadleśnictwa przez Zastępcę Nadleśniczego. Akty te statuują jedynie jego pozycję w wewnętrznej strukturze Nadleśnictwa, określając jego prawa i obowiązki jako pracownika tej jednostki. W żadnym jednak wypadku "same w sobie" nie przesądzają one o uprawnieniach, w tym do reprezentowania Nadleśnictwa na zewnątrz i składania w jego imieniu oświadczeń, do czego z mocy prawa uprawniony jest jedynie sam Nadleśniczy. Kompetencji Zastępcy Nadleśniczego w tym zakresie nie można domniemywać i wiązać ich jedynie z samym faktem nieobecności w pracy lub niepełnienia obowiązków przez Nadleśniczego.

Skoro swoich uprawnień w tym zakresie nie scedował on na swojego Zastępcę w postaci stosownego pełnomocnictwa, nieuprawniony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia wskazanych w niej przepisów, tj. art. 30 § 3 Kpa (strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli), art. 35 ust. 2b pkt a ustawy o lasach (uwzględniając uwagę co do prawidłowości oznaczenia przez stronę skarżąca tego przepisu) i § 21 Regulaminu organizacyjnego Nadleśnictwa.

Ponieważ brak w zakresie prawidłowej reprezentacji Nadleśnictwa nie kwalifikował się jako usuwalny, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W tej sytuacji Sąd skargę oddalił stosownie do art. 151 P.p.s.a.