Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 972/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.145 § 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant st. asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 876/14 w sprawie ze skargi K.M. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie stwierdzenia niezdolności do Służby Więziennej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 876/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę K.M. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie stwierdzenia niezdolności do służby w Służbie Więziennej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w dniu 13 sierpnia 2013 r. Dyrektor Zakładu Karnego we W. skierował K.M. – kandydata do Służby Więziennej na stanowisko strażnika działu ochrony ZK we W., na badania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Bydgoszczy w celu ustalenia stanu zdrowia kandydata.

Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Bydgoszczy orzeczeniem lekarskim z dnia 27 września 2013r. nr [..] orzekła o niezdolności do Służby Więziennej kandydata K.M. Podstawą powyższego orzeczenia było stwierdzenie u strony schorzeń określonych w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej (Dz.U. z 2011 r. Nr 20 poz. 108) tj.: 1. przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B ( § 43 p. 6); 2. rozstępów skóry (§ 3 p. 2); 3. nieprawidłowej glikemii na czczo (§ 53 p. 5).

Od wymienionego orzeczenia K.M. złożył odwołanie.

Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Łodzi orzeczeniem lekarskim z dnia 20 listopada 2013 r., nr [..] po przeprowadzeniu badania lekarskiego kandydata do Służby Więziennej – K.M. rozpoznała u w/w: 1. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B ( § 43 p. 6); 2. rozstępy skóry (§ 3 p. 2); 3. nieprawidłową glikemię na czczo (§ 53 p. 5). Na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej określiła, że kandydat jest niezdolny do Służby Więziennej.

Na wymienione orzeczenie K.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Wyrokiem z dnia 13 marca 2014r. w spr. III SA/Łd 127/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Bydgoszczy z dnia 27 września 2013r.

Sąd uznał, że orzeczenia komisji lekarskich obu instancji nie zawierają uzasadnień, które spełniałyby wymogi § 23 rozporządzenia z 9 lipca 1991r. w związku z art.107 § 3 K.p.a.

W ocenie sądu brak uzasadnień zaskarżonych orzeczeń stanowi także naruszenie zasad zawartych w art.8 i 11 K.p.a. To, że orzeczenia komisji lekarskich nie zawierają uzasadnień uniemożliwia kontrolę zgodności z prawem stwierdzeń organu będących podstawą rozstrzygnięcia oraz kontrolę zgodności postępowania w sprawie, z przepisami dotyczącymi postępowania dowodowego tj. art.7,77 i 80 K.p.a. Nadto, zdaniem sądu, brak należytego uzasadnienia kontrolowanych orzeczeń jest tym bardziej rażący jeżeli się zważy, że orzeczona wobec skarżącego niezdolność do służby w SW w istocie zamyka mu dostęp do służby publicznej gwarantowany w art.60 Konstytucji. Odmowa przyjęcia do służby w związku z orzeczoną w sposób niedostatecznie umotywowany niezdolnością kandydata do służby w SW musi być postrzegana jako godząca w konstytucyjną wolność wyboru i wykonywania zawodu (art.65 ust.1 Konstytucji). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy komisje lekarskie winny mieć na względzie uwagi poczynione w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Orzeczeniem z dnia 26 czerwca 2014r. nr 252/K/2014 Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w Bydgoszczy orzekła niezdolność K.M. do Służby Więziennej. Komisja rozpoznała u niego: 1. przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B z kwalifikacją do leczenia przeciwwirusowego 2. nieprawidłową glikemię na czczo 3. rozstępy skóry brzucha i pleców oraz otyłość. Komisja wydała orzeczenie w oparciu w wywiad, badania fizykalne oraz całość dostarczonej dokumentacji medycznej w tym wypisy szpitalne z Oddziału Hepatologicznego Szpitala Obserwacyjno – Zakaźnego w T. Nieprawidłowa glikemia na czczo została potwierdzona badaniem laboratoryjnym z dnia 16 sierpnia 2013 r. oraz badaniem poziomu glikemii w trakcie hospitalizacji. K.M. został uznany za niezdolnego do służby z powodu schorzeń wymienionych w punktach 1 i 2.

Od wymienionego orzeczenia K.M. złożył odwołanie podnosząc naruszenie art.6,7,8,75 § 1,77,80 K.p.a. oraz art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprzeprowadzenie niezbędnych dowodów przez organ, specjalistycznych konsultacji i badań lekarskich.

Orzeczeniem z dnia 29 sierpnia 2014r. nr [..] Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Łodzi podtrzymała zaskarżone orzeczenie i uznała K. M. za niezdolnego do służby w Służbie Więziennej. Rozpoznała ona u niego:

1.przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B zakwalifikowane do leczenia przeciwwirusowego - § 43 punkt 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r.

2. rozstępy skóry brzucha i pleców - § 3 punkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r.

3. nieprawidłowa glikemia na czczo - § 53 punkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r.

4. otyłość -§ 1 punkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r.

W ocenie komisji K. M. jest niezdolny do Służby Więziennej z powodu schorzeń wymienionych w punktach 1 i 3. Przewlekłe zapalenie wątroby zostało rozpoznane na podstawie dostarczonej dokumentacji medycznej a w szczególności kart informacyjnych z trzech pobytów w Oddziale Hepatologicznym Szpitala Obserwacyjno – Zakaźnego w T. Schorzenie wymienione w punkcie 3 zostało rozpoznane w oparciu o wyniki badań wykonanych na potrzeby WKL w Bydgoszczy w dniu 16 sierpnia 2013r. potwierdzone kolejnymi wynikami badań wykonanych w warunkach szpitalnych. W związku z wymienionymi schorzeniami K. M. jest niezdolny do Służby Więziennej.

Na wymienione orzeczenie K.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając nieprzeprowadzenie niezbędnych dowodów przez organ a mianowicie specjalistycznych konsultacji i badań lekarskich, brak uzasadnienia orzeczenia spełniającego wymogi określone w § 23 pkt 1 rozporządzenia z 9 lipca 1991r. w związku z art.107 § 3 K.p.a. i niedostosowanie się do objaśnień szczegółowych rozporządzenia z 24 stycznia 2011 r.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2014r. pzo. 1415 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U. nr 79 poz.349 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej (Dz.U. nr 20 poz.108).

W myśl § 12 ust.1 wymienionego rozporządzenia orzeczenie o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby komisje lekarskie wydają na podstawie wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr 2, a w stosunku do kandydatów do służby w Państwowej Straży Pożarnej oraz strażaków - załącznik nr 2a do rozporządzenia, zwanego dalej wykazem, po wszechstronnym zbadaniu przez członków komisji, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, w tym badań psychiatrycznych, psychologicznych i dodatkowych, a gdy zachodzi potrzeba - po przeprowadzeniu obserwacji szpitalnej w zakładzie służby zdrowia resortu spraw wewnętrznych, zakładzie służby zdrowia podległemu Ministrowi Obrony Narodowej lub zakładzie społecznym służby zdrowia. Wzór orzeczenia stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia.

Zgodnie z treścią § 43 punkt 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011 r. rozpoznanie przewlekłego zapalenia wątroby powoduje niezdolność kandydata do Służby Więziennej. Rozpoznanie to powinno być potwierdzone klinicznym leczeniem szpitalnym lub wynikiem badania biopsyjnego.

W myśl § 53 punkt 5 załącznika nr 1 do wymienionego rozporządzenia rozpoznanie zaburzenia przemiany węglowodanowej niewymagające stosowania leków przeciwcukrzycowych powoduje niezdolność kandydata do Służby Więziennej. Schorzenie to orzekane jest na podstawie konsultacji specjalisty endokrynologa, ew. diabetologa, ginekologa poparte wynikami specjalistycznych badań dodatkowych.

Dalej Sąd zaznaczył, że kwestia zdolności K.M. do Służby Więziennej była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 13 marca 2014r. w spr. III SA/Łd 127/14 uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Bydgoszczy z dnia 27 września 2013 r.

Zgodnie z treścią art.153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W niniejszej sprawie komisje lekarskie powtórnie oceniały zdolność K.M. do służby w Służbie Więziennej i ponownie stwierdziły jego niezdolność do tej służby.

U skarżącego rozpoznano cztery następujące schorzenia:

1.przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B zakwalifikowane do leczenia przeciwwirusowego - § 43 punkt 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011 r.

2.nieprawidłowa glikemia na czczo - § 53 punkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011 r.

3.rozstępy skóry brzucha i pleców - § 3 punkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011 r.

4.otyłość -§ 1 punkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r.

Przede wszystkim Sąd I instancji podniósł, że schorzenia wymienione w punktach 3 i 4 nie czynią skarżącego niezdolnym do Służby Więziennej. Z powodu tych schorzeń (tzn. z punktu 3 i 4.) K. M. nie został uznany za niezdolnego do służby. Skoro schorzenia te nie dyskwalifikują skarżącego do służby to kwestia rozpoznania tych schorzeń pozostaje poza zakresem rozważań sądu w niniejszej sprawie.

Następnie Sąd wskazał, że przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B zostało rozpoznane na podstawie analizy całej dokumentacji medycznej dostarczonej przez skarżącego, a w szczególności w oparciu o 3 karty informacyjne z pobytu w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym [...]w T. – Szpital Obserwacyjno – Zakaźny Oddział Hepatologiczny. Okresy hospitalizacji skarżącego to: od 29 sierpnia do 31 sierpnia 2013 r., od 18 października do 20 października 2013 r. i od 16 maja do 18 maja 2014 r.

W czasie pobytów w szpitalu u K. M. wykonano szereg badań, których wynik znajdują się w kartach informacyjnych. W czasie wszystkich hospitalizacji rozpoznano u skarżącego przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B. Schorzenie to zostało stwierdzone w specjalistycznej klinice zajmującej się schorzeniami wątroby (Oddział Hepatologiczny Szpitala Obserwacyjna – Zakaźnego) a więc zostało potwierdzone klinicznym leczeniem szpitalnym tak jak tego wymagają objaśnienia szczegółowe do § 43 punktu 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r. W sytuacji gdy schorzenie zostało potwierdzone "klinicznym leczeniem szpitalnym" to nie jest wymagany "wynik badania biopsyjnego". W objaśnieniach szczegółowych do § 43 punkt 6 jest bowiem mowa, że przewlekłe zapalenie wątroby winno być potwierdzone albo "klinicznym leczeniem szpitalnym" albo "wynikiem badania biopsyjnego". Skoro schorzenie skarżącego zostało potwierdzone klinicznym leczeniem szpitalnym to nie było konieczne uzyskanie wyniku badania biopsyjnego.

Rozpoznanie u kandydata do Służby Więziennej schorzenia w postaci przewlekłego zapalenia wątroby skutkuje stwierdzeniem, że jest on niezdolny do służby. Wynika to wprost z treści § 43 punkt 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r. Komisje lekarskie obu instancji słusznie zatem uznały K.M.za niezdolnego do Służby Więziennej. Takie rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami rozporządzenia z 24 stycznia 2011r.

W ocenie sądu nie było potrzeby aby komisje lekarskie zlecały kliniczne badania szpitalne. Komisje obu instancji dysponowały bowiem wynikami badań specjalistycznej kliniki jaką jest Oddział Hepatologiczny Szpitala Obserwacyjno – Zakaźnego. Objaśnienia szczegółowe do § 43 punkt 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r. nie nakazują aby komisje zlecały wykonanie klinicznego leczenia szpitalnego. Wystarczy, że dysponują one dokumentacją z której wynika, że rozpoznanie przewlekłego zapalenia wątroby jest potwierdzone klinicznym leczeniem szpitalnym i sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że stan zdrowia skarżącego na dzień wniesienia skargi uległ poprawie. Analiza kart informacyjnych z okresu ostatniej hospitalizacji wskazuje na zupełnie przeciwną tezę. Z karty tej wynika bowiem, że K. M. został zakwalifikowany na leczenie przeciwwirusowe podczas gdy po przedostatniej hospitalizacji (od 18 do 20 października 2013r.) nie kwalifikował się on jeszcze do takiego leczenia. Brak jest zatem podstaw do uznania, że stan zdrowia skarżącego uległ ostatnio poprawie. K.M. nie przedstawił żadnej dokumentacji medycznej z której wynikałoby, że jego stan zdrowia faktycznie się poprawił.

Odnosząc się do nieprawidłowej glikemii skarżącego na czczo, Sąd stwierdził, że schorzenie to rozpoznano na podstawie wyników badania wykonanego na potrzeby WKL w Bydgoszczy w dniu 16 sierpnia 2013r. potwierdzonego kolejnymi badaniami wykonanymi w warunkach szpitalnych w czasie trzech kolejnych hospitalizacji.

W ocenie Sądu i instancji, badania te nie spełniają wymagań określonych w objaśnieniach szczegółowych do § 52 -53 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r. Wymienione objaśnienia nakazują rozpoznanie schorzeń na podstawie konsultacji specjalisty (endokrynologa, ewentualnie diabetologa, ginekologa) popartej wynikami specjalistycznych badań dodatkowych. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby została przeprowadzona konsultacja specjalisty. Skoro nie było takiej konsultacji to brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącego schorzenia określonego w § 53 punkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 24 stycznia 2011r. Uzasadnione są zarzuty skargi, że odnośnie tego schorzenia stan faktyczny nie został dokładnie wyjaśniony zaś organy administracji w sposób wyczerpujący nie zebrały ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego.

Reasumując tę część rozważań Sąd I instancji uznał, że u skarżącego rozpoznano przewlekłe zapalenie wątroby potwierdzone klinicznym leczeniem szpitalnym co uzasadniało uznanie go za niezdolnego do Służby Więziennej. Okoliczność, że nie zostało dokładnie wyjaśnione drugie ze schorzeń (nieprawidłowa glikemia na czczo) nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Uchybienie organów odnośnie tego schorzenia nie miało wpływu na wynik sprawy. W sytuacji gdy u skarżącego rozpoznano przewlekłe zapalenie wątroby co dyskwalifikowało go do Służby Więziennej to kwestia czy występuje u niego także nieprawidłowa glikemia na czczo nie ma znaczenia dla oceny zdolności do Służby Więziennej.

W ocenie Sądu I instancji, niezasadny jest zarzut skargi, że orzeczenie komisji lekarskiej winno wyjaśniać dlaczego z powodu konkretnego schorzenia K.M. jest niezdolny do Służby Więziennej.

Przepisy rozporządzenia z 24 stycznia 2011r. nie wymagają wyjaśniania przez komisję lekarską dlaczego rozpoznanie schorzenia wymienionego w załączniku nr 1 powoduje niezdolność do Służby Więziennej. Wymienione rozporządzenie stanowi jedynie, że stwierdzenie schorzenia określonego w załączniku nr 1 skutkuje uznaniem kandydata za niezdolnego do Służby Więziennej. Wymóg uzasadnienia tej kwestii odnosi się jedynie do funkcjonariuszy SW gdyż istnieje kategoria C (zdolny do służby z ograniczeniem) i trzeba uzasadnić do pełnienia jakich stanowisk funkcjonariusz jest niezdolny i dlaczego oraz jakie stanowiska może on zajmować. Wobec kandydatów do Służby Więziennej nie ma wymogu uzasadnienia dlaczego z powodu rozpoznanego schorzenia jest on niezdolny do służby.

Odnośnie zarzutu braku należytego uzasadnienia orzeczeń komisji lekarskich obu instancji, Sąd I instancji uznał, że uzasadnienia te w dostatecznym stopniu spełniają wymogi określone w art.107 § 3 K.p.a. Przede wszystkim wyjaśniają one dlaczego i w oparciu o jaką dokumentację rozpoznano u skarżącego różne schorzenia. W szczególności dotyczy to przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby. Zawierają również podstawę prawną. Można zatem uznać, że spełniają one minimum wymagań, o których mowa w art.107 § 3 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K.M., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchyłenie orzeczenia OKL MSW w Łodzi i utrzymanego nim orzeczenia WKL MSW w Bydgoszczy.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) § 3 pkt 2 w zw. z zał. nr 1 Działu XI § 43 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na - niedostosowaniu się przez komisję do objaśnień szczegółowych rozporządzenia dla poszczególnych norm zał. nr 1, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie specjalistycznych badań lekarskich wymaganych dla stwierdzenia u kandydata schorzenia - przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, oraz automatycznym uznaniu niezdolności kandydata do służby wobec stwierdzenia u niego określonych schorzeń z zał. nr 1 do rozporządzenia, mimo iż zdolność do SW powinna być oceniania przez komisję lekarską poprzez odniesienie precyzyjnego stanu zdrowia kandydata do poszczególnych stanowisk w Służbie Więziennej.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy w trybie art. 188 P.p.s.a oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest jej granicami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia zdeterminowały zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została przez Sąd uwzględniona.

Zamierzonego skutku nie mógł odnieść podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie przez Sąd I instancji.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. odnosi się do skutków stwierdzenia przez sąd administracyjny I instancji naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że ewentualny zarzut naruszenia tego przepisu przez sąd administracyjny mógłby być postawiony (w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego bądź przepisami K.p.a.) na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 P.p.s.a. Natomiast z przepisu 151 P.p.s.a. wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepisy te mają charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga zasługuje bądź nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy te mogą być więc naruszone tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. Ponadto w judykaturze od początku funkcjonowania dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego zwraca się uwagę na to, że art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., podobnie jak art. 151 P.p.s.a., są tzw. przepisami wynikowymi, a warunkiem ich zastosowania w ramach kontroli kasacyjnej jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10 – CBOSA). Ponadto naruszenie tych przepisów jest zawsze następstwem złamania innych norm prawnych, co oznacza, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) czy art. 151 P.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzuty złamania tych regulacji, bezwzględnie zobowiązana jest bezpośrednio powiązać takie zarzuty z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym, jej zdaniem, uchybił sąd pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1387 – Lex nr 952799 czy wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 87/10 – Lex nr 672933 i wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1311/10 – Lex nr 1080937). Skarżący kasacyjnie ograniczył jednak swój zarzut jedynie do wskazania na naruszenie powołanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., co nie jest wystarczające do jego uwzględnienia.

Nie znajduje również uzasadnienia przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego tj. § 3 pkt 2 w zw. z zał. nr 1 Działu XI § 43 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej.

W myśl § 3 rozporządzenia, zdolność do służby kandydata ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: kategoria "Z"- "zdolny do służby", co oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenie lub ułomności fizyczne lub psychiczne nie stanowią przeszkody do przyjęcia do służby (pkt 1), kategoria "N"- "niezdolny do służby", co oznacza, że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne stanowią przeszkodę do przyjęcia do służby. Stosownie zaś do § 43 pkt 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia, rozpoznanie u badanego jednostki chorobowej w postaci "przewlekłego zapalenia wątroby" skutkuje zaliczeniem kandydata jako niezdolnego do służby w Służbie Więziennej. Jednocześnie w objaśnieniach szczegółowych do tej normy prawnej wskazano, iż rozpoznanie przewlekłego zapalenia wątroby powinno być potwierdzone klinicznym leczeniem szpitalnym lub wynikiem badania biopsyjnego.

Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz z akt administracyjnych wynika, iż rozpoznanie u skarżącego choroby poprzedzone zostało przeprowadzonymi badaniami diagnostycznymi. Istotne jest to, iż rozpoznanie "przewlekłego zapalenia wątroby" potwierdzono dokumentacją leczenia szpitalnego w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym [...] w T. - Szpitalu Obserwacyjno- Zakaźnym, na co wskazuje treść 3 kart informacyjnych z pobytów skarżącego w szpitalu. Zważywszy na powyższe nie można uznać za zasadne stanowiska zaprezentowanego w skardze kasacyjnej, iż wydanie w niniejszej sprawie orzeczenia nastąpiło bez oparcia go na wymaganej dokumentacji leczenia szpitalnego. Organ, dysponując kartami informacyjnymi leczenia szpitalnego, w czasie których podczas 3 pobytów skarżącego w szpitalu stwierdzono u badanego przewlekłe zapalenie wątroby, dysponował dokumentacją leczenia szpitalnego, wymaganą w ww. przepisie rozporządzenia i mógł dokonać oceny kwalifikacji strony do odpowiedniej kategorii wskazanej w rozporządzeniu. W sytuacji zatem, gdy schorzenie skarżącego zostało potwierdzone klinicznym leczeniem szpitalnym, to słusznie Sąd I instancji zauważył, że w niniejszej sprawie nie było wymagane uzyskanie wyniku badania biopsyjnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

-----------------------

11