Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 932/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Krystyna Borkowska Krystyna Sidor (spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 583/04 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004r., [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej nakazania wykonania określonych czynności oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 583/04 oddalił skargę S. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej nakazania wykonania określonych czynności.

W uzasadnieniu Sąd wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Kierownik Urzędu Rejonowego w N. decyzją z dnia 4 grudnia 1997 r. znak: [...] na podstawie art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego nałożył na S. B. obowiązek dokonania czynności wskazanych w tejże decyzji. Wojewoda N. utrzymał w mocy w/w decyzję orzeczeniem z dnia 2 lutego 1998 r.

Wnioskiem z dnia 9 lutego 2002 r. S. P. wystąpiła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wskazując jako nowy dowód w sprawie zaświadczenie Urzędu Miasta S. z dnia 18 stycznia 2002 r. stwierdzające, iż S. B. prowadzi od dnia 2 stycznia 1995 r. działalność gospodarczą obejmującą "Zakład Produkcyjno-Usługowy – produkcja drewna, usługi stolarskie, transportowe w zakresie leśnictwa, budowlane". Jako miejsce prowadzenia działalności podano "S. ul. J. i teren całego kraju".

Po wznowieniu postępowania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. odmówił uchylenia decyzji Wojewody N. z dnia 2 lutego 1998 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrujący sprawę w wyniku odwołania wniesionego przez S. P. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, że wskazana przez odwołującą się nowa okoliczność nie ma charakteru okoliczności istotnej dla sprawy, w której istotne jest ustalenie zakresu faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej.

S. P. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 10, 12 § 1 i 77 § 1 kpa). Zdaniem skarżącej fakt, że inwestor

zgłosił podjęcie działalności produkcyjnej wyklucza rozważanie możliwości wydania mu pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną. Sąd podzielił stanowisko organów administracji, że wskazana przez skarżącą nowa okoliczność nie ma charakteru okoliczności istotnej dla sprawy, co jest warunkiem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Ponadto stwierdził, iż zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie ma związku i nie ma wpływu na treść decyzji, która na podstawie art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 nakłada na S. B. obowiązek dokonania określonych w decyzji czynności. Z samego wpisu nie wynika bowiem jaka faktycznie działalność jest prowadzona w przedmiotowym obiekcie budowlanym i jaki jest jej wpływ na warunki higieniczno-sanitarne czy też ochrony środowiska.

Sąd uznał za chybiony zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy była ona reprezentowana przez adwokata.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik S. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 141 § 4 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.) przez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie z treścią decyzji organów obu instancji oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

2) art. 134 § 1 p.p.s.a. – przez uznanie za nieistotną okoliczności będącej przesłanką wznowienia postępowania;

3) art. 141 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. – przez uznanie, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 kpa.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wnosiła o uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono niejasność zawartych w uzasadnieniu wyroku stwierdzeń co do charakteru zaświadczenia ujawnionego we wniosku o wznowienie postępowania, które zostało określone i jako "nowa okoliczność" i jako "nowy dowód" oraz co do uznania tego zaświadczenia za nieistotne dla sprawy. Zarzucono także niedokładne, ograniczające się jedynie do

wskazania numeru artykułu i nazwy ustawy określenie podstawy prawnej decyzji, której legalność Sąd oceniał. Ponadto skarżąca uważa, że Sąd naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż nie rozważył całego materiału dowodowego sprawy, co mogłoby doprowadzić do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa i nałożenia na inwestora nowych obowiązków np. przedłożenia opinii Burmistrza S. co do dopuszczalności prowadzenia określonej działalności na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną.

Skarżąca przyznała, że w wyniku przewlekłości postępowania w sprawie upłynął termin 5-letni do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 2 lutego 1998 r., czego Sąd nie zauważył. Fakt ten nie wykluczał wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 kpa.

Zakwestionowano także pogląd Sądu o nienaruszeniu w postępowaniu administracyjnym zasady czynnego udziału strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

W sprawie niniejszej nie zachodzi żadna z sześciu przesłanek nieważności wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje zatem związany zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza sama strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej S. P. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając wniesioną w sprawie skargą kasacyjną należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżony wyrok nie

naruszył wskazanych w niej przepisów prawa materialnego, tj. art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że w sprawie mamy do czynienia z postępowaniem wznowieniowym wszczętym na skutek wniosku S. P., która powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 kpa wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia 4 grudnia 1997 r. utrzymaną w mocy decyzją Wojewody N. z dnia 2 lutego 1998 r. znak: [...], w przedmiocie nałożenia na S. B. obowiązku dokonania określonych czynności.

Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i zbadaniu zaistnienia przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 kpa – uprawniony organ administracji decyzją wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej uznając, że przesłanki wznowienia, na które powołała się wnioskodawczyni nie mają charakteru istotnego dla sprawy, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Nie można uznać za trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a, bowiem uzasadnienie wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, a także wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Rozstrzygając sprawę na skutek skargi wniesionej przez S. P. Sąd I instancji był związany granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotowa sprawa dotyczyła wznowienia postępowania, zakończona została decyzją wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, nie była zatem tożsama ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną dotyczącą nakazania S. B. wykonania określonych czynności.

Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 134 § 1 są nietrafne, bowiem Sąd I instancji podzielając pogląd zaskarżonej decyzji o braku podstaw wznowieniowych wobec powołania przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania nieistotnych dla sprawy okoliczności (czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku) nie rozważał i nie mógł rozważać sprawy zakończonej decyzją dotychczasową, gdyż wtedy właśnie naruszyłby granice zakreślone art. 134 § 1 p.p.s.a.

Za nieusprawiedliwiony należy uznać także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., bowiem Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał z jakich przyczyn nie podziela podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa przez organ administracji.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.