Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 632/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6 i  art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz ( spr.) sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1360/06 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] wraz z poprzedzająca ją decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S. K. kwotę 770 (słownie: siedemset siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1360/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...], Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...], Nr [...] cofającą S. K. pozwolenia na broń palną myśliwską.

W motywach tego rozstrzygnięcia organ wskazał , iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Organ ujawnił , że prawomocnym wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w W. [...] Wydział Karny uznał S. K. za winnego popełnienia zarzucanego czynu wyczerpującego dyspozycję art. 178a § 1 k.k. tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, za co wymierzył mu karę grzywny oraz orzekł karę dodatkową. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu [...] w miejscowości N. woj. [...] na drodze publicznej kierował samochodem osobowym marki [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości [...] mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, co stanowi [...] promila alkoholu we krwi.

W konsekwencji powyższego zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 Komendant Wojewódzkiej Policji w G. stojąc na stanowisku, iż pozwolenie na broń nie może być wydane osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego postanowił cofnąć stronie pozwolenie na broń palną myśliwską. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż osoba fizyczna posiadająca uprawnienie do posiadania broni zobligowana jest do takiego postępowania, które dowodzi, iż jest w pełni wiarygodna ze względu na możliwości dysponowania bronią. Dopuszczenie się przestępstwa polegającego na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości podważa wspomnianą wyżej wiarygodność. Wprawdzie na gruncie niniejszej sprawy popełnienie przestępstwa nie miało bezpośredniego związku z użyciem broni, nie mniej jednak kwalifikacja prawna czynu świadczy o wysokim stopniu nieodpowiedzialności S. K. i w pełni uzasadnia zaliczenie go do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji a w rezultacie cofnięcie mu pozwolenia na broń.

W odwołaniu S. K. wnosił o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji . Wskazywał , że pogląd, iż popełnienie przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. uzasadnia obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie znajduje uzasadnienia na gruncie niniejszej sprawy. Wyjaśnił , iż zamiarem ustawodawcy, przy konstruowaniu normy wynikającej z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie było obejmowanie sankcją wszystkich przypadków sprzecznego z prawem zachowania, a jedynie katalogu przestępstw wymienionych w nim przykładowo i przestępstw do nich zbliżonych, nie wymienionych wprost. Z tego też względu niedopuszczalnym jest obejmowanie sankcją przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przestępstw, których przedmiotem ochrony jest dobro inne niż porządek publiczny lub interes bezpieczeństwa. W związku z powyższym zdaniem odwołującego się organ pierwszej instancji dopuścił się niezgodnego z prawem, a tym samym naruszającego art. 6 kpa oraz statuowaną art. 7 kpa zasadę praworządności rozstrzygnięcia, dokonując zbyt szerokiej interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Ponadto odwołujący wyjaśnił , iż jako wieloletni, zasłużony strażnik łowiecki o doskonałej opinii, organizator polowań, propagator zwyczajów łowieckich, inicjator działań mających na celu ochronę środowiska oraz człowiek szerzący kulturę ekologiczną wśród młodzieży i dzieci jest osobą odpowiedzialną, rozsądnie korzystającą ze swoich praw, nienadużywającą alkoholu, wykazującą fachowość oraz godne pochwały cechy charakteru. Także, pełniąc funkcję strażnika łowieckiego, jako rencista posiadający na utrzymaniu chorą na nowotwór żonę, uzyskuje dodatkowe środki finansowe na jej leczenie. W świetle powyższego pozbawienie S. K. pozwolenia na broń sprzeciwia się szeroko rozumianemu interesowi społecznemu i słusznemu interesowi obywateli.

Natomiast organ drugiej instancji nie podzielając argumentów odwołania uznał , że nie można zgodzić się z zarzutem strony, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem zasady praworządności oraz prawdy obiektywnej (art. 6 i 7 k.p.a.) i stanowi wyraz niewłaściwej, bo zbyt szerokiej, interpretacji przez organ przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sposób zredagowania przez ustawodawcę powyższego przepisu pozwala przyjąć, iż katalog przestępstw w nim zawarty nie jest zamknięty, lecz tylko przykładowy i stanowi wskazówkę interpretacyjną w procesie stosowania przedmiotowej regulacji przez uprawnione podmioty. Tak więc wbrew stanowisku strony, przyjęto iż, może być to każde przestępstwo które stwarza podstawę do powzięcia wyrażonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 obawy przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Nie jest to jak zauważono nadinterpretacja wskazanego przepisu ustawy o broni i amunicji.

Organ wyjaśnił ponadto, iż nie neguje licznych dowodów świadczących o pozytywnym postrzeganiu skarżącego w jego środowisku. Tym niemniej fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości powoduje, iż zachowanie skarżącego nie może zostać ocenione inaczej, jak skrajnie nieodpowiedzialne, narażające na niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia nie tylko jego samego ale również innych uczestników ruchu drogowego, a to świadczy o lekceważącym stosunku skarżącego do siebie samego oraz do życia i zdrowia osób trzecich.

Zwracając uwagę na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji oraz ścisły związek prawa do posiadania broni z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego organ podniósł, iż podmiot wydający pozwolenie na broń ma prawo oczekiwać, że osoba w nią wyposażona będzie przestrzegała ładu prawnego oraz zasad bezpiecznego jej używania. Z uwagi na to, że odwołujący nie spełniał powyższych kryteriów organ pierwszej instancji właściwe zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Jedynie na marginesie organ dodał, iż brak broni palnej myśliwskiej w niczym nie ograniczy aktywności strony i nie będzie stanowiło żadnej przeszkody w realizacji jego pasji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona , zarzuciła Komendantowi Głównemu Policji naruszenie prawa materialnego a to art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż w stosunku do S. K. istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, art. 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie interpretacji wskazanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w sposób sprzeczny z zasadą sprawiedliwości społecznej, przepisów postępowania art. 6, 7 i 8 kpa poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a to na skutek przekroczenia granic uznania administracyjnego i przyjęcia istnienia obawy bez uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy i dowodów wskazanych przez stronę, a możliwych do przeprowadzenia oraz art. 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez rozstrzygniecie bez oceny całokształtu materiału dowodowego z pominięciem akt sprawy karnej Sądu Rejonowego we Wschowie, wskazanych przez stronę, oraz brak odniesienia do tego dowodu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, i w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego też oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .Orzekając w oparciu o przepis art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd pierwszej instancji podkreślił , iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści wskazanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do ww. kategorii osób.

W tej sprawie Sąd podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji który, z uwagi na fakt skazania S. K. za przestępstwo z art. 178a k.k., zaliczył skarżącego do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd podzielił stanowisko organu. Zastosowanie przez organ na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji obligatoryjnej sankcji cofnięcia pozwolenia na broń wynika to z oceny, czy osoba, w stosunku do której sankcja ma zostać zastosowana, należy do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy tj. do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za takie właśnie osoby przepis nakazuje traktować tych, którzy zostali skazani prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub takich wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W pozostałych przypadkach organ zobowiązany jest każdorazowo dokonać oceny, czy dana osoba należy do kręgu osób wskazanych w cyt. przepisie, czy też, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności dotyczących tej osoby, a istotnych ze względu na możliwość dalszego korzystania z reglamentowanego prawa jakim jest posiadanie broni, nie można jej do takiej kategorii zaliczyć. W przedmiotowej sprawie, mimo iż skarżący nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to charakter czynu jakiego się dopuścił i za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. (fakt ten nie był kwestionowany przez stronę), dawał organowi w ocenie Sądu podstawę do zaliczenia go do osób, które mogą użyć broni w sposób niezgodny z celami określonymi w ustawie o broni i amunicji. Dodano, iż przestępstwo, jakim jest prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości ma charakter umyślny a fakt popełniania przestępstwa z winy umyślnej ma kluczowe znaczenie dla oceny, czy osoba wobec której prowadzone jest postępowanie administracyjne o cofnięcie pozwolenia na broń, należy do grupy osób nie dających rękojmi używania broni w sposób zgodny z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. W świetle powyższych rozważań nie można zgodzić się z zarzutem pełnomocnika skarżącego, iż stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowi niedopuszczalną, rozszerzającą interpretację przepisu art. art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Zdaniem Sądu w przedmiotowym stanie faktycznym organ nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwoleń na broń palną myśliwską. Jak podniesiono w orzecznictwie, nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary .

Podkreślono również, iż na działanie organu nie mogą mieć wpływu okoliczności, na które powołał się pełnomocnik skarżącego zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skierowanej do Sądu skardze. To, że S. K. jako wieloletni, zasłużony strażnik łowiecki o doskonałej opinii, organizator polowań, propagator zwyczajów łowieckich, inicjator działań mających na celu ochronę środowiska oraz człowiek szerzący kulturę ekologiczną wśród młodzieży i dzieci, który z ogromnym zaangażowaniem poświęcił się opiece nad chorą żoną nie może w świetle utrwalonego stanowiska judykatury stanowić argumentu mogącego mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - zwłaszcza w kontekście skazującego wyroku sądowego.

Sąd podzielił ponadto stanowisko organu, iż brak broni palnej myśliwskiej w niczym nie ograniczy aktywności strony i nie będzie stanowiło żadnej przeszkody w realizacji jego pasji. W ocenie Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S. K. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przepisów:

a) art. 15 ust. 1 pkt 6 — przez zastosowanie tego przepisu pomimo, iż w stosunku do S. K. nie ma podstaw do przyjęcia istnienia uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego;

b) art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez przyjęcie, iż w sprawie zaktualizował się obowiązek organu wynikający z w/w przepisu nakazującego cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń.;

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwą interpretację, tj. przepisu: art. 2 Konstytucji RP — poprzez dokonanie interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w sposób sprzeczny z jego treścią i niezgodny z konstytucyjną zasadą państwa prawnego.

Wobec powyższego na podstawie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uchylenie wyroku , rozpoznanie skargi i w całości uchylenie zaskarżanej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za obie instancje - według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej nie negując faktu prawomocnego skazania skarżącego, podniesiono , że Sąd zupełnie pominął ocenę indywidualną tak osoby skarżącego, jak i przede wszystkim szczególnych okoliczności sprawy, które to winien był wziąć pod uwagę w toku wykładni pojęcia obawy określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Swoje uzasadnienie zaś co do obawy względem osoby skarżącego sprowadził do lakonicznego stwierdzenia, iż "nie może być realniej zarysowanej obawy, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary".

Dla przeciwstawienia się tak uproszczonemu i lakonicznemu sposobowi oceny przesłanek stosowania normy wynikającej z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji powołując się na orzecznictwo sądowe wskazano , iż organy nie mogą stosować prostego przedłożenia, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenia na broń. Skazanie za określone przestępstwo nie może świadczyć wprost o tym, że osoba taka nie będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni i amunicji. Każdą sprawę należy rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności. Istotne jest w jaki sposób osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.

Zatem dla prawidłowej oceny obawy opisanej w przepisie art 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, zdaniem skarżącego niedopuszczalnym było uznanie za nieprzydatne złożonych do akt sprawy opinii o osobie skarżącego, wskazujących na jego nieposzlakowaną opinię i prawidłowe od wielu lat posługiwanie się bronią w celach społecznie pożądanych, ale przede wszystkim sięgnięcie do ustaleń sprawy karnej opisujących przebieg zdarzenia, w trakcie którego popełniony został czyn prawomocnie przypisany już skarżącemu. Zarówno organy prowadzące postępowanie, jak i przede wszystkim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaniechały dokonywania ustaleń w tym zakresie, opierając się wyłącznie na treści wyroku karnego Sądu Rejonowego w W.

Ustalenia sprawy karnej mają zaś decydujące znaczenie dla ustalenia braku istnienia obawy użycia przez skarżącego posiadanej przezeń broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący został bowiem zatrzymany w specyficznej dlań sytuacji i wskazując na te okoliczności zatrzymania wyjaśniono , że tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą wydania wyroku skazującego i orzeczenia wobec skarżącego łagodnej jak na wagę stawianego mu w akcie oskarżenia zarzutu kary. Uwzględniając powyższe ustalenia, odzwierciedlone w aktach sprawy karnej, a zupełnie nie wynikające z treści wyroku skazującego, skarżący nie zgodził się z tezą, iż to właśnie sam fakt wydania wyroku skazującego ma wyłącznie kreślić granice uzasadnienia obawy ujętej w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Nieprzypadkowo bowiem jak zauważono ustawodawca w treści tego przepisu pozostawił pewien margines uznaniowości, niedookreślając pojęcia "uzasadnionej obawy". Wykluczając tym samym automatyzm w cofaniu pozwoleń na broń, zmusił organy wydające rozstrzygnięcia w tej kwestii jak również i Sądy dokonujące kontroli decyzji tychże organów w granicach wskazanych przepisami Konstytucji i ustaw do podejmowania każdorazowo decyzji indywidualnych uwzględniających okoliczności danej sprawy, w tym także i cechy osobowe podmiotów, którym reglamentowane prawo posiadania broni przysługuje.

W aktach sprawy znajdują się także inne dowody dotyczące cech osobowych skarżącego i dowody te przez organy obu instancji nie zostały dość wnikliwie rozpatrzone i omówione w uzasadnieniu decyzji. Organy nie odniosły się do opinii przedłożonych przez skarżącego, posiadanych przez niego uprawnień instruktora i sędziego strzelectwa.

Prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zdaniem skarżącego art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nakazuje uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta jednak musi być realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek. Istotne jest w jaki sposób skarżący posługiwał się bronią czy zagrażał zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W tym zakresie organy obu instancji nie poczyniły żadnych ustaleń. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwolą organowi na podjęcie decyzji realizującej przesłanką wskazaną w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Stąd, zdaniem skarżącego, bez uwzględnienia zarówno jego godnych uznania, dobrych opinii, znajdujących się w aktach sprawy, jak i okoliczności popełnienia czynu przypisanego wyrokiem karnym, a przede wszystkim bez skonkretyzowania obawy mającej decydować o cofnięciu pozwolenia na broń, nie sposób mówić o zasadności działań organów i trafności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżanym niniejszym wyroku .

Z tego też względu, zdaniem skarżącego orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotknięte jest wadą polegającą na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy. Pogląd o zasadności jego zastosowania wynika bowiem jedynie z treści wyroku skazującego, niewystarczającego dla oceny przesłanek zastosowania tego przepisu. Konsekwencją wadliwego zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest także i wadliwe zastosowanie normy wynikającej z przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Obowiązek organów nakazujący cofnięcie broni skarżącemu nie zaktualizowałby się bowiem, gdyby nie wadliwe rozumowanie prowadzące do zastosowania w sprawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób sprzeczny z regułami interpretacji przepisów prawa i w szczególności z konstytucyjną zasadą państwa prawnego, dokonuje wykładni normy wynikającej z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Sąd jak wyjaśniono posługuje się bowiem założeniem, iż charakter czynu przypisanego prawomocnie skarżącemu dawał podstawę do zaliczenia go do osób, które mogą użyć broni w sposób niezgodny z celami określonymi w ustawie o broni i amunicji, a to z uwagi na fakt, iż przestępstwo opisane w art. 178a kk ma charakter umyślny. Stąd, skazanie za to przestępstwo rodziło po stronie organu wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Takie stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowi zdaniem skarżącego nadużycie prawa i pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadą państwa prawnego.

Stąd, kwalifikacja, jaka stała się udziałem Sądu wydającego zaskarżany wyrok, przestępstwa z art. 178a kk do kategorii przestępstw rodzących taki obowiązek, zupełnie pomija istnienie elementu ocennego - do jakiego odwołał się ustawodawca w punkcie 6 ustępu 1 art. 15 ustawy w postaci uzasadnionej obawy, że skarżący użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powoduje tym samym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wychodzi poza wolę przyświecającą ustawodawcy w chwili konstruowania przedmiotowego przepisu, w sposób niedopuszczalny rozszerzając katalog przestępstw szczegółowo wskazany w przepisie art. 15 (przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podkreślają , iż zarzut naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podniesiony w tejże skardze pozostaje nieuzasadniony .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania . W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego w szczególności , jeśli uwzględni się podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji . Zauważyć bowiem należy , iż zaskarżone decyzje podjęte zostały na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustaw z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tj. Dz. U. Nr 52 z 2004 r. poz. 525 ze zm. ) . Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń , jeżeli osoba , której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6 tej ustawy . Natomiast ze względu na fakt podany jako uzasadnienie zaskarżonych decyzji w sprawie organ zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji . Z dyspozycji tej normy prawa wynika , iż pozwoleń na broń nie wydaje się ( a także cofa się już wydane ) osobom , co do których istnieje uzasadniona obawa , że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu , zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw .

Przesłanka cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. w [...] Wydziale Karnym z dnia [...] sygn. akt [...] na karę grzywny i karę dodatkową wobec prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. Jest niesporne bowiem, że skarżący w dniu [...] w miejscowości N. na drodze publicznej kierował samochodem osobowym m-ki [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości [...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu co stanowi [...] promila alkoholu we krwi .

Przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji wymienia przykładowo takie przestępstwa , których popełnienie najczęściej wskazuje , że ich sprawca zalicza się do kategorii osób wskazanych tym przepisem . Wśród przestępstw tych , ustawa nie wymieniła prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości ( art. 178a § 1 k.k. ) , które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji , a nie przeciwko zdrowiu , życiu czy mieniu. Jednakże przede wszystkim zauważyć należy , iż cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo , lecz dopiero stwierdzenie , że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji . Co do uzasadnionej obawy , o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni . Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu , popełnianie czynów nagannych ) , czy ujemne cechy charakteru ( nieopanowanie , porywczość , niezrównoważeni i inne ) . Pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i starannym badaniu czy nie zachodzą przeciwwskazania , o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji . Cofnięcie takiego pozwolenia powinna poprzedzać również wnikliwa procedura . Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia ( porównaj wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 128/05 niepublikowany ).

W orzecznictwie administracyjnym był już wyrażany pogląd ( porównaj wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt III SA 866/02 niepublikowany ) , iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem . W takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem , które stwarzałoby obawy , że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego .

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań wskazać należy , iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania , że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego ( art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji ) , choć sama jazda pojazdem mechanicznym pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania . O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni ( wyrok NSA dnia z 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/06 niepublikowany ).

Popełnienie po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji ( rozdział XXI Kodeksu Karnego ) w okolicznościach tej sprawy nie wystarcza do uznania , iż taka obawa o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji jest uzasadniona . Organy nie mogą stosować takiej wykładni cytowanego przepisu , że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń . Każdą sprawę należy indywidualizować . Istotne jest czy osoba ta posługiwała się bronią , czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób , a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Gdyby przyjąć za zasadne stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach oraz wyroku Sądu pierwszej instancji , to należało by uznać , że każde przestępstwo popełnienie w stanie nietrzeźwości , powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń . Byłaby to kolejna kara dodatkowa , której jednak przepisy nie przewidują .

Tym samym za usprawiedliwiony w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy uznać zarzut skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania i niewłaściwej interpretacji przepisu art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w sytuacji kiedy stan faktyczny tej sprawy jest niesporny .

Również i zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej statuujący zasadę , iż Rzeczypospolita Polska , jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej w okolicznościach przedmiotowej sprawy jest usprawiedliwiony. Podstawową zasadą państwa prawnego jest to , że organy administracji jak i sądy działają na podstawie i w ramach prawa oraz czynią to co im prawo dozwala lub nakazuje . Nie ma urzeczywistniania tych zasad w sprawie w , której narusz się przepisy prawa wadliwie je stosując .

Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji uznał za organami administracji , że sam wyrok skazujący stronę za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stanowi wystarczającą podstawę do uznania , że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni myśliwskiej celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto Sąd ten uznał , że podnoszone okoliczności dotyczące dotychczasowego trybu życia skazanego , jak i jego działania na rzecz środowiska łowieckiego nie mogły mieć wpływu na treść wydanych decyzji .

Tymczasem jak już wskazano we wstępnej części niniejszego uzasadnienia , samo popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa , nie może automatycznie i wprost powodować pozbawienie prawa do broni . Uzasadnia je tylko sytuacja opisana w normie art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji , tj. jeżeli nie ma czynu popełnionego przeciwko zdrowiu , życiu lub mieniu to muszą zaistnieć takie cechy osobowe posiadacza broni , które mogą wskazywać , iż istnieje obawa , że może on użyć tej broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego .

Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy , iż skarga kasacyjna jako posiadającą usprawiedliwione podstawy zasługiwała na uwzględnienie. Wobec faktu , iż brak w sprawie naruszeń prawa procesowego , które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy a zachodziło jedynie naruszenie prawa materialnego , to Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i jednocześnie rozpoznał skargę uznając , że wydane w sprawie decyzje podjęte zostały z naruszeniem prawa materialnego o jakim mowa w skardze . Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji w tak ustalonym stanie faktycznym winien na podstawie przepisu art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji winien orzec w sprawie mając na uwadze powyższe rozważania .

Stąd Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 203 pkt. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .