Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2741/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23  ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 156 poz 1641
law: Ustawa z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Służbie Celnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], działając na podstawie art. 23 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zawiesił M. G. w pełnieniu obowiązków służbowych i zwolnił od ich pełnienia z dniem doręczenia decyzji na okres 3 miesięcy, w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...] – Wydział [...] ds. Przestępczości Gospodarczej śledztwem (sygn. akt [...]), w którym Prokurator przedstawił zainteresowanemu zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 228 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.).

Wobec niezakończenia prowadzonego postępowania karnego, decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], mając za podstawę art. 23 ust. 3 oraz art. 60 ust. 1 ww. ustawy o Służbie Celnej w związku z art. 104 kpa, przedłużył M. G. okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i zwolnił od ich pełnienia do czasu zakończenia postępowania karnego.

Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], stosując art. 61 § 1 w związku z art. 123 § 1 i 2 kpa w związku z art. 26 pkt 13 ww. ustawy o Służbie Celnej, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia M. G. ze służby, w związku z upływem 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, wskazując, że nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], działając w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 123 § 1 i 2 kpa w związku z art. 26 pkt 13 ww. ustawy o Służbie Celnej, zawiesił postępowanie w sprawie zwolnienia M. G. ze służby, uznając, że prowadzone postępowanie karne jest zagadnieniem wstępnym, a jego zakończenie będzie miało wpływ na status służbowy zainteresowanego.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], stosując art. 31 § 1 pkt 2 kpa, po rozpoznaniu wniosku, postanowił dopuścić do udziału w sprawie zwolnienia ze służby M. G. Związek Zawodowy C.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], mając za podstawę art. 97 § 2 w związku z art. 123 § 1 i 2 kpa, podjął z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia M. G. ze służby w oparciu o art. 26 pkt 13 ww. ustawy o Służbie Celnej, uznając, że na obecnym etapie postępowania karnego jego wynik nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu o zwolnienie zainteresowanego ze służby.

W związku z wnioskiem M. G. z dnia [...] marca 2010 r. o zawieszenie postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], działając w oparciu o art. 101 § 1 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 26 pkt 13 ww. ustawy o Służbie Celnej, odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania.

Po rozpatrzeniu zażalenia M. G. z dnia [...] kwietnia 2010 r. na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], stosując art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], mając za podstawę art. 26 pkt 13 i art. 27 ww. ustawy o służbie Celnej w związku z art. 104 kpa w związku z art. 231 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), zwolnił M. G. ze służby w Izbie Celnej w [...] w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych z uwagi na fakt, iż nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Organ wskazał, że dniem zwolnienia zainteresowanego ze służby będzie dzień upływu trzymiesięcznego terminu, licząc od dnia doręczenia decyzji.

Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez Związek Zawodowy C., decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], stosując art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa w związku z art. 26 pkt 13, art. 27 i art. 81 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku.

Powyższą decyzję Związek Zawodowy C. uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 2023/11 uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, że decyzja z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] nie została doręczona M. G., co wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 211/11, który uwzględnił skargę M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], odmawiające mu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, argumentując, że organ błędnie uznał za doręczoną w trybie art. 44 kpa przesyłkę zawierającą decyzję z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] i dopiero, gdy prawidłowo ją doręczy, otworzy się termin do wniesienia środka zaskarżenia.

Po doręczeniu w dniu [...] sierpnia 2011 r. decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], M. G. w dniu [...] sierpnia 2011 r. złożył do Dyrektora Izby Celnej w [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i podnosząc zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, art. 26 pkt 13, art. 27 ust. 1 oraz art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej w związku z art. 231 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję M. G. zarzucił naruszenie art. 6 i art. 9 kpa w związku z art. 107 § 1 kpa, poprzez uzasadnienie decyzji "słusznym interesem", bez wskazania, czyjego "słusznego interesu" dotyczy rozstrzygnięcie oraz bez podania podstawy prawnej zastosowania kryterium "słusznego interesu"; art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustanawiającego zasadę domniemania niewinności; art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, poprzez nieuzasadnione przedłużenie okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych powyżej trzech miesięcy; art. 26 pkt 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, poprzez zwolnienie ze służby, mimo że zawieszenie zostało przedłużone w sposób nieuzasadniony; art. 26 pkt 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uzasadnienie decyzji o zwolnieniu ze służby "aspektem finansowym"; art. 6 i art. 8 kpa oraz art. 7 Konstytucji RP, nakazującego potrzebę pogłębiania zaufania do organów Państwa, poprzez odrzucenie wniosków dowodowych, wskazujących na prawdopodobną tendencyjność postępowania i nakaz jego prowadzenia, wydany przez przełożonego Dyrektora Izby Celnej w [...]; art. 30 Konstytucji RP, poprzez brak poszanowania godności człowieka, bowiem wszelkie działania administracji publicznej powinny być interpretowane w odniesieniu do poszanowania godności człowieka jako źródła wszelkich praw, a więc i zasad postępowania organów administracji publicznej, interpretacji norm prawnych i ich stosowania; art. 31 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez prawdopodobne działanie J. S. wbrew własnemu przekonaniu, na podstawie wytycznych/sugestii przełożonego, których niewykonanie mogłoby spowodować dla niego komplikacje natury służbowej; art. 110 kpa, poprzez wydanie drugiej decyzji w sprawie rozstrzygniętej już decyzją ostateczną.

Wskazując na powyższe, M. G. wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zwrócenie uwagi Dyrektorowi Izby Celnej w [...], że skarżący nie powinien mieć przedłużanego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, gdyż Dyrektor nie wykazał szczególnych okoliczności, do czego obliguje go przepis ustawy o Służbie Celnej, błędnie oceniając interes społeczny i interes obywateli. Ponadto skarżący wniósł o: przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, które nie zostały uznane jako dowody i nie zostały przez Dyrektora Izby Celnej przeanalizowane pod kątem słusznego interesu społecznego, interesu obywateli i dobra służby oraz wpływu decyzji o zwolnieniu na funkcjonowanie jednostki i zachowania innych funkcjonariuszy, przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J. K., zatrudnionego w Ministerstwie Finansów, na okoliczność przebiegu narady służbowej i wydania dyspozycji dyrektorom izb celnych w zakresie zwalniania funkcjonariuszy, których okres zawieszenia przekroczył 12 miesięcy, przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka S. S., Przewodniczącego Związku Zawodowego C., na okoliczność istnienia wielu dowodów wskazujących na to, że organ, wszczynając postępowanie i wydając decyzję, działał pod wpływem wytycznych przełożonego co do zwalniania funkcjonariuszy, których okres zawieszenia przekroczył 12 miesięcy, przeprowadzenie dowodu z protokołu sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka z września 2008 r. oraz z sierpnia 2010 r. (na której skarżący był obecny) na okoliczność działań organów Państwa w zakresie nieuzasadnionej zwłoki w prowadzeniu postępowań przygotowawczych, błędów w prowadzonych postępowaniach przygotowawczych, błędów w postępowaniach przygotowawczych wobec funkcjonariuszy celnych, poprzez zwrócenie się do tego organu Sejmu o przekazanie uwierzytelnionej kopii oraz przedłożenie odpowiednich biuletynów Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka.

Udzielając odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w sytuacji upływu 12 miesięcy zawieszenia funkcjonariusza celnego w pełnieniu obowiązków służbowych, kiedy nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia, istnieje prawna możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby i tak też uczyniono w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 231 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), w sprawach ze stosunku służbowego, zaistniałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Niewątpliwie sprawa zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby jest sprawą ze stosunku służbowego, a postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia M. G. ze służby, w związku z upływem 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, zostało doręczone zainteresowanemu w dniu [...] września 2009 r., a więc przed datą wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (31 października 2009 r.), toteż w sprawie prawidłowo przyjęto jako podstawę do stosowania przepisy ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.).

W myśl art. 26 pkt 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w wypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Treść tego przepisu wskazuje, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego ("można zwolnić"). Decyzja taka wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

Jak wynika z treści przywołanego przepisu, zwolnienie funkcjonariusza celnego ze służby jest możliwe w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Regulacja ta wskazuje na istnienie dwóch przesłanek, jakie muszą wystąpić, by możliwym było podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby. Pierwsza z przesłanek to upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, druga natomiast to nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Łączne spełnienie obu przesłanek pozwala na zwolnienie funkcjonariusza celnego ze służby.

W sprawie niniejszej skarżący został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...] – Wydział [...] ds. Przestępczości Gospodarczej, śledztwem (sygn. akt [...]), w którym Prokurator przedstawił zainteresowanemu zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 228 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.). Pierwotne zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych objęło okres trzymiesięczny. Jednak wobec niezakończenia prowadzonego postępowania karnego, decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], mając za podstawę art. 23 ust. 3 ww. ustawy o Służbie Celnej, przedłużył M. G. okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. W świetle przywołanego art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego. Choć ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego wypadku", to jednak, nawiązując w treści tego przepisu do prowadzonego postępowania karnego, wskazał pośrednio na przesłankę do dalszego trwania zawieszenia funkcjonariusza celnego w pełnieniu obowiązków służbowych, określając tym samym, że okres ten może zostać przedłużony do czasu jego zakończenia. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, w tym zwłaszcza zarzutów, jakie mogą być stawiane w postępowaniach karnych wobec funkcjonariuszy celnych, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "w szczególnie uzasadnionych wypadkach" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280).

Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Służby Celnej na odpowiednią ocenę zarówno samego faktu prowadzenia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego, jak i charakteru stawianego mu w tym postępowaniu zarzutu, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Wszak samo zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych pełni rolę podobną do roli środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym. Jednak niezastosowanie środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym nie wyklucza zarówno zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych przez organ Służby Celnej, jak i możliwości przedłużenia tego zawieszenia, które ma przede wszystkim służyć dobru służby w kontekście zarzucanego funkcjonariuszowi czynu, gdyż celem zawieszenia jest odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych. Podobieństwo instytucji zawieszenia funkcjonariusza celnego w pełnieniu obowiązków służbowych do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym wskazuje, że specyfika tego rodzaju spraw ogranicza zakres postępowania administracyjnego, regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem sam fakt toczącego się postępowania karnego z zarzutem popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza może determinować rozstrzygnięcie organu Służby Celnej o przedłużeniu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych.

Poczynione rozważania w zakresie przedłużenia zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych mają istotne znaczenie w kontekście nie tylko zastosowanej w sprawie normy prawa materialnego, ale także wobec zarzutów strony, która sugeruje, że podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w trakcie trwania przedłużonego zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego stanowi istotne naruszenie jego interesu, wynikającego właśnie z decyzji o przedłużeniu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Innymi słowy, strona wywodzi, że istnienie w obrocie prawnym decyzji o przedłużeniu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego uniemożliwiało wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Z argumentacją tą nie można jednak się zgodzić. Okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych nie jest bowiem okresem gwarancyjnym, w którym funkcjonariusz objęty jest ochroną przed zwolnieniem ze służby, aż do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia jego sprawy.

Zarówno poprzednio obowiązujące przepisy ustawy o Służbie Celnej, jak i obecnie obowiązujące uregulowania ustawy o Służbie Celnej pozwalają właściwym organom zwolnić funkcjonariusza nawet wówczas, gdy nie zostało zakończone postępowanie karne, będące podstawą zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Istotny bowiem jest upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, a także nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Obie ww. przesłanki z art. 26 pkt 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej w sprawie wystąpiły, wszak skarżący decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych, zaś postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia M. G. ze służby pochodzi z dnia [...] września 2009 r. Ważne przy tym jest, że postępowanie karne, będące podstawą zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych, nie zostało zakończone ani w dacie podejmowania decyzji przez organ I instancji, ani w dacie doręczenia zaskarżonej decyzji.

Abstrahując zupełnie od kwestii winy, Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca, wprowadzając możliwość podjęcia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, wobec którego postępowanie karne, pomimo upływu 12 miesięcy, wciąż trwa, wskazał na ewentualność rozwiązania takiej sytuacji, pozostawiając w tym względzie swobodę organom Służby Celnej. Z pewnością prawodawca dostrzega więc w tego rodzaju sytuacjach potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Jednak fakultatywność zwolnienia ze służby nie może automatycznie stanowić zakazu zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Ewentualność takiej decyzji organu Służby Celnej jest bowiem wyrazem woli samego ustawodawcy, który mocą art. 26 pkt 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej daje do zrozumienia, że zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych nie powinno trwać w nieskończoność, biorąc pod uwagę czasochłonność czynności podejmowanych przez organy ścigania i charakter zarzutów. Najczęściej to właśnie waga stawianych funkcjonariuszowi zarzutów w postępowaniu karnym determinuje rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zwolnienia. Nie bez znaczenia są tu także względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (ciągłe trwanie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych z pewnością dezorganizuje służbę), jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej czy przepisów konstytucyjnych. W przypadku zarzutów korupcyjnych z wykorzystaniem pełnionej funkcji, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 kpa), gdyż znaczenie tego rodzaju przestępstw, zwłaszcza w odbiorze społecznym – co do zasady – negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów Państwa.

Organ Służby Celnej mógł zatem zwolnić skarżącego ze służby. Zaskarżona decyzja odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. Motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni wyjaśnione, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca.

W przedstawionym stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś wnioski i zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2012 r. o sygn. akt I OSK 40/12, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Należy także wyjaśnić, że w procedurze sądowoadministracyjnej nie ma możliwości przesłuchiwania świadków. Sąd opiera się bowiem jedynie na materiale dowodowym w postaci dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym. Istnieje wprawdzie możliwość przeprowadzenia dodatkowych dowodów z dokumentów, ale jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne dla zweryfikowania okoliczności, które mają istotne znaczenie w sprawie i wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tymczasem stan faktyczny w niniejszej sprawie nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.