Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 713/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 153 , art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37, art. 30b ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 668/11 w sprawie ze skargi B. B. na akt Zarządu Województwa M. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 668/11, wydanego w sprawie ze skargi B. B. na akt Zarządu Województwa M. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu ze środków Unii Europejskiej stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa M.

Sąd ustalił następujący stan sprawy:

W dniu [...] października 2009 r. do [...], zwanego dalej "MCP", wpłynął wniosek B.B., zwanego dalej "skarżącym", o dofinansowanie realizacji projektu "[...]" ze środków dotacji rozwojowej w ramach M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] Dyrektor MCP poinformował B.B., iż jego wniosek został poddany ocenie merytorycznej i odrzucony. Jak wyjaśnił, odrzuceniu na etapie oceny merytorycznej podlegają wnioski o dofinansowanie, których końcowa (średnia) ocena punktowa stanowi poniżej 60% maksymalnej liczby punktów, tj. 76. Warunkiem pozytywnej oceny wniosku na etapie oceny merytorycznej jest więc uzyskanie co najmniej 46 pkt Natomiast projekt skarżącego uzyskał 36,5 pkt, co stanowi 48,03% maksymalnej ich liczby możliwej do uzyskania.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący wniósł protest od powyższej oceny, który odnosił się do następujących kryteriów: nr 1 - Potencjał i doświadczenie wnioskodawcy na rzecz realizacji projektu, nr 3 - Zakres korzyści osiągniętych w wyniku realizacji projektu, nr 4 - Innowacyjny charakter projektu lub projekt z zakresu "ginących zawodów", nr 5 - Realizacja polityk horyzontalnych UE. Podniesione przez stronę zastrzeżenia dotyczyły kwestii proceduralnych i błędu w trakcie dokonywania oceny, mającego wpływ na wynik przeprowadzonej oceny.

Protest nie został uwzględniony, o czym poinformowano skarżącego pismem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...].

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2010 r., sygn. akt l SA/Kr 672/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę skarżącego. Zdaniem Sądu negatywna ocena merytoryczna wniosku skarżącego dokonana została w oparciu o zapisy Regulaminu Konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów mikroprzedsiębiorstw ze środków M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 w ramach II Osi Priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy", Działanie 2.1 "Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw", Schemat A: "Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MSP" oraz zapisy kryteriów wyboru projektów, stanowiące załącznik nr 4 do Uszczegółowienia M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 (Uszczegółowienie MRPO). W ocenie Sądu kryteria te zostały opublikowane wraz z ogłoszeniem o konkursie na stronie internetowej Instytucji Zarządzającej, w związku z czym były one powszechnie dostępne dla wszystkich uczestników konkursu, tak więc mieli oni możliwość zapoznania się z podstawami i zakresem oceny. Nie podzielono zarzutów skarżącego o niezapewnieniu w trakcie przeprowadzenia konkursu przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu oraz przyjęciu dowolnej oceny kryteriów merytorycznych.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 675/11 uchylił wspomniany wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Przypominając stanowisko NSA zawarte w powyższym wyroku, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, skarga kasacyjna została uznana za opartą na usprawiedliwionych podstawach, chociaż nie wszystkie przedstawione w niej zarzuty zostały uznane za zasadne. Za częściowo zasadny NSA uznał zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270, zwanej "p.p.s.a."), poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Zdaniem NSA nie odniesiono się do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących kryterium nr 5 (Realizacja polityk horyzontalnych). Odnosząc się natomiast do zarzutów w części odnoszącej się do kryterium nr 3 (Zakres korzyści osiągnięty w wyniku realizacji projektu) pominięto kwestię zastosowania przepisów UMRPO dotyczących małych i średnich przedsiębiorstw do mikroprzedsiębiorstwa. Zastosowanie niewłaściwych przepisów ma istotne znaczenie. Przepis art. 30c ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) nie uzależnia stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo od wagi tych naruszeń. Nie odniesiono się również do podnoszonej przez skarżącego kwestii, iż działalność objęta projektem w istocie przynosi 100% przychodu, a wskazanie jednego z numerów działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności wymuszone zostało konstrukcją formularza biznesplanu. Naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. polegało na braku stanowiska co do przyjętego we wskazanym zakresie stanu faktycznego.

Według NSA odnośnie kryterium nr 4 (Innowacyjny charakter projektu lub projekt z zakresu "ginących zawodów") nie ustosunkowano się do argumentacji skarżącego opartej na definicji "innowacyjności" zawartej w załączniku 6 do UMRPO, co ma istotne znaczenie w sprawie, jeśli zważyć, że rozpatrując protest inaczej niż skarżący interpretowano tę definicję. Co do pozostałych kwestii podnoszonych w uzasadnieniu tego zarzutu, takich jak brak odniesień do wyliczeń dotyczących finansowania projektu, pominięcie wywodów dotyczących wymagań co do wysokości środków, braku podstaw do wyższej punktacji zwrotu inwestycji w okresie trzech lat, jak wskazał NSA, Sąd pierwszej instancji albo odniósł się do nich wprost albo też pominięcie tych kwestii było konsekwencją ogólniejszych, przyjętych przez Sąd założeń, zwłaszcza co do daleko idącej swobody asesorów w zakresie oceny wniosku.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez Sąd pierwszej instancji oceny projektu w ramach kryterium nr 1 (Potencjał i doświadczenie wnioskodawcy na rzecz realizacji projektu) w kwestii zdolności finansowej po realizacji projektu, jak zauważył NSA, nie było to podnoszone w skardze.

Według NSA brak jest uzasadnienia dla zaakceptowania stanowiska Sądu pierwszej instancji o przysługiwaniu asesorom oceniającym projekt daleko idącej swobody. Jak wskazano, uszczegółowienie M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 skonstruowane jest w ten sposób, że jako efekt oceny spełniania poszczególnych kryteriów przewidziano przyznawanie punktów w określonych przedziałach (np. 0-4). Równocześnie jednak komentarz/uzasadnienie stanowiące integralną część aktu w miarę precyzyjnie określa przesłanki punktacji w sytuacjach spełniania szczegółowych przesłanek w zależności od stopnia wpływu na konkurencyjność na rynku, od braku wpływu do bardzo dużego wpływu i bardzo znaczącego zwiększenia konkurencyjności. Wobec tego sądowa kontrola zgodności oceny projektu z prawem może odnosić się do szczegółowo opisanych przesłanek, nie stanowiąc swego rodzaju zastępowania uprawnionego podmiotu w zakresie oceny projektu.

Zdaniem NSA, przyznającego rację skarżącemu, w świetle przepisu § 19 ust. 16, 19 i 21 Regulaminu Konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów mikroprzedsiębiorstw ze środków M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 w ramach II Osi priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy", Działanie 2.1 "Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw", Schemat A "Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MSP" KONKURS NR: [...] oraz zapisów na stronach 206 i 207 UMRPO ocena merytoryczna składa się z dwóch części: oceny technicznej i właściwej oceny merytorycznej. Pozytywny wynik oceny technicznej, prowadzonej według punktacji 0/1, jest warunkiem dopuszczenia projektu do etapu właściwej oceny merytorycznej. Kryteria oceny technicznej są odmienne od kryteriów właściwej oceny merytorycznej i nie mogą być podstawą oceny na drugim etapie oceny merytorycznej.

Kryterium techniczne nr 1 stanowi kwalifikowalność kosztów. Jak wynika z komentarza/uzasadnienia (str. 206 - 207 UMRPO) na tym etapie badane są okoliczności dotyczące kosztów w okresie poprzedzającym realizację projektu. Kryterium nr 1 właściwej oceny merytorycznej to potencjał i doświadczenie wnioskodawcy na rzecz realizacji projektu. Jak wynika z komentarza/uzasadnienia omawiane kryterium w części dotyczącej potencjału merytorycznego oraz organizacyjnego oraz posiadanych zasobów w ogóle nie może być łączone z wysokością posiadanych lub możliwych do uzyskania zasobów pieniężnych. W pozostałej części punktowana jest trwałość projektu rozumiana jako efekty projektu po jego realizacji. Pojęcie trwałości projektu odnosi się do przewidywanego stanu rzeczy po realizacji projektu, a nie do dysponowania środkami finansowymi przed realizacją projektu. Zdaniem NSA, dalsze szczegółowe przesłanki oceny nie wykluczają możliwości odniesienia się do uzyskania trwałości zrealizowanego projektu poprzez wpływ środków skutkiem realizacji projektu. W każdym bądź razie brak podstaw do odmowy uznania za dopuszczalne oparcia efektu trwałości projektu na wskaźnikach jakie ma przynieść realizacja projektu.

W ocenie NSA nie jest uzasadnione preferowanie przez wyższą ocenę pozyskiwania środków finansowych ze źródeł zewnętrznych kosztem środków własnych, gdyż nie wynika to w najmniejszym stopniu ani z samego kryterium, ani z jego komentarza/uzasadnienie. Brak również podstaw do odmowy zastosowania preferencji związanych z udokumentowaniem posiadania odpowiednich środków tylko dlatego, że są to środki własne. Zdaniem NSA, podobne argumenty wskazują na zasadność podniesionego w ramach drugiego zarzutu naruszenia prawa materialnego, że w ramach stosowania kryterium nr 1 nie jest oceniane posiadanie środków finansowych przed przystąpieniem do realizacji projektu, zwłaszcza w wysokości pozwalającej na sfinansowanie całości projektu.

Według NSA zarzut naruszenia prawa materialnego, dotyczący kryterium nr 3 (zakres korzyści osiągnięty w wyniku realizacji projektu), jest niezasadny. Stosownie do komentarza/uzasadnienia do tego kryterium przedmiotem oceny jest wzmocnienie konkurencyjności oceniane przez pryzmat trzech elementów: wpływu na konkurencyjność na rynku, zwiększenie potencjału wewnętrznego oraz obecną i prognozowaną sytuację finansową przedsiębiorcy. Z tego punktu widzenia nie jest obojętne kiedy zwróci się realizacja inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego stosowania kryterium nr 4 (innowacyjny charakter projektu lub projekt z zakresu ginących zawodów) w ocenie NSA w komentarzu/uzasadnieniu do tego kryterium wskazano skalę punktacji od 1 do 4 i przesłanki przyznawania punktów. Uszło uwadze Sądu pierwszej instancji, że w informacji o sposobie rozpatrzenia protestu zacytowano przesłanki wymienione na str. 213 UMRPO dotyczące zasad punktacji analogicznego kryterium w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw. Różnią się one od przesłanek wymienionych na str. 208 UMRPO i odnoszących się do mikroprzedsiębiorców o tyle, że wymóg przedstawiania jakichkolwiek analiz pojawia się już na poziomie innowacyjności w skali lokalnej. Zapisy na str. 208 UMRPO wskazują na możliwość oparcia się przy wyższej punktacji na analizach pochodzących wyłącznie od wnioskodawcy, co stanowiłoby jedyny możliwy przedmiot oceny jeżeli wnioskodawca zamierza wdrożyć unikalne, dotąd nie stosowane i nie omawiane rozwiązanie. Występowanie takiej sytuacji powinno być zatem rozważone przy ocenie wniosku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 26 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w związku z art. 60 pkt a rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 2006.210.25) w ocenie NSA zarzut ten został sformułowany w sposób bardzo ogólny, a jego uzasadnienie nie pozwala odtworzyć na czym miałyby konkretnie polegać naruszenia wskazanych przepisów.

Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, przedmiotem sporu była ocena merytoryczna wniosku złożonego przez skarżącego. Zdaniem Sądu dokonana przez organ ocena, co do niespełnienia przez skarżącą wskazanych kryteriów, była niezgodna z prawem, a w szczególności dokonano ją z naruszeniem przepisów postępowania.

Rozpoznając ponownie sprawę, jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, był on związany z zaleceniem NSA zawartymi w omawianym już wyroku z dnia 28 kwietnia 2011 r.

Rozpoczynając rozpatrzenie skargi od zarzutu dotyczącego kryterium nr 3, jak podniósł Sąd pierwszej instancji, skarżący trafnie wskazuje, że konkurs był przeznaczony dla mikroprzedsiębiorców. Dlatego w odniesieniu do skarżącego zastosowanie kryteriów przeznaczonych dla małych i średnich przedsiębiorstw było niezgodne z prawem. Zastosowanie niewłaściwych przepisów stanowi naruszenie prawa w świetle art. 30c ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, powodując konieczność uwzględnienia skargi.

Nieuzasadniony jest natomiast, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez NSA, zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczący kryterium nr 3 (Zakres korzyści osiągnięty w wyniku realizacji projektu) w zakresie okresu zwrotu inwestycji, biorąc pod uwagę przewidziane w komentarzu/uzasadnieniu do tego kryterium wskazanie, że przedmiotem oceny jest wzmocnienie konkurencyjności oceniane przez pryzmat trzech elementów: wpływu na konkurencyjność na rynku, zwiększenie potencjału wewnętrznego oraz obecną i prognozowaną sytuację finansową przedsiębiorcy. Z tego punktu widzenia nie jest obojętne dla oceny projektu kiedy zwróci się realizacja inwestycji.

Odnośnie zarzutu dotyczącego wadliwości dokonanego przez organ zakwestionowania informacji skarżącego, że działalność objęta projektem obejmuje 100% przychodów firmy, organ winien szczegółowo ocenić tę przesłankę. Należy oprzeć się nie tylko na treści wniosku, ale wziąć pod uwagę, że planowana działalność jest jedyną działalnością skarżącego. Ocena musi zatem być oparta na należycie ustalonym stanie faktycznym i wyczerpująco uzasadniona. Ocena musi być także ograniczona do tych jedynie przesłanek, które dotyczą konkretnego wnioskodawcy.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących kryterium nr 4 (Innowacyjny charakter projektu lub projekt z zakresu ginących zawodów) Sąd, w ślad za NSA, zauważa że w informacji o sposobie rozpatrzenia protestu zacytowano przesłanki wymienione na str. 213 UMRPO dotyczące zasad punktacji analogicznego kryterium w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw, które różnią się od przesłanek wymienionych na str. 208 UMRPO i odnoszących się do mikroprzedsiębiorców o tyle, że wymóg przedstawiania jakichkolwiek analiz pojawia się już na poziomie innowacyjności w skali lokalnej. Zapisy na str. 208 UMRPO wskazują na możliwość oparcia się przy wyższej punktacji na analizach pochodzących wyłącznie od wnioskodawcy, co stanowiłoby jedyny możliwy przedmiot oceny jeżeli wnioskodawca zamierza wdrożyć unikalne, dotąd nie stosowane i nie omawiane rozwiązanie. Występowanie takiej sytuacji powinno być zatem rozważone przy ocenie wniosku. Organ w ponownie prowadzonym postępowaniu winien zatem to uwzględnić oraz szczegółowo odnieść się do wskazywanej przez skarżącego interpretacji definicji "innowacyjności".

Z uwagi na odrębność kryteriów oceny technicznej oraz właściwej oceny merytorycznej, w ramach kryterium nr 1, podzielając stanowisko skarżącego, zdaniem Sądu pierwszej instancji, dla oceny merytorycznej nie można brać pod uwagę wysokości posiadanych lub możliwych do uzyskania zasobów pieniężnych, a pojęcie trwałości projektu odnosi się do przewidywanego stanu rzeczy po realizacji projektu, a nie dysponowania środkami finansowymi przed realizacją projektu. W ślad za NSA podniesiono, że brak było w niniejszej sprawie podstaw do odmowy uznania za dopuszczalne oparcia efektu trwałości projektu na wskaźnikach jakie ma przynieść realizacja projektu. Nie jest też uzasadnione preferowanie pozyskiwania środków finansowych ze źródeł zewnętrznych kosztem środków własnych. Brak również podstaw do odmowy zastosowania preferencji związanych z udokumentowaniem posiadania odpowiednich środków tylko dlatego, że są to środki własne. W ramach kryterium nr 1 nie może być oceniane posiadanie przed przystąpieniem do realizacji projektu środków finansowych w wysokości pozwalającej na sfinansowanie całości projektu. W tym zatem zakresie dokonaną przez organ ocenę wniosku należy uznać za wadliwą, naruszającą wynikającą z ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów.

Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, w ramach oceny tego kryterium nie przedstawiono oddzielnej punktacji tzw. subkryteriów. Trafnie zarzuca skarżący, że niezastosowanie oddzielnej punktacji naruszyło zasadę przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu.

Odnosząc się, zgodnie z zaleceniem NSA, do zarzutów skarżącego dotyczących kryterium nr 5, są one trafne. Organ w toku postępowania nie odniósł się szczegółowo do wskazywanych przez skarżącego efektów jego projektu w postaci ograniczenia zużycia energii. Wnioskodawca wskazał na planowane rozwiązania prośrodowiskowe w zakresie oszczędności energii. Oceniający zakwestionowali efektywność projektu, ale nie wskazali dlaczego uważają za nieefektywne rozwiązania projektu.

Trafne są zarzuty skarżącego co do naruszenia prawa z powodu wadliwości uzasadnienia rozstrzygnięcia organu. Uzasadnienia organu dotyczące zakwestionowanych w niniejszej sprawie kryteriów miały ogólny charakter i przy stosunkowo dużej rozpiętości punktacji nie precyzowały w sposób szczegółowy metody oceny i sposobu punktacji poszczególnych ocenianych elementów. Nie jest możliwe zapewnienie ustawowych wymogów równości, przejrzystości, rzetelności i bezstronności oceny bez dokonania jasnego, wyczerpującego uzasadnienia ilości przyznawanych punktów za poszczególne kryteria z dokładnym wyjaśnieniem jakie braki dostrzega organ w ramach danego kryterium i dlaczego z powodu tych braków odejmuje akurat taką, a nie inną ilość punktów. Zdaniem Sądu uzasadnienia przydzielenia określonej ilości punktów w ramach danego kryterium w niniejszej sprawie tych wymogów nie spełniają. Są one nadmiernie ogólne. Ograniczają się właściwie jedynie do stwierdzenia o niezrealizowaniu poszczególnych kryteriów i przyznania danej liczby punktów, bez precyzyjnego wskazania na czym to niespełnianie wymogów przez skarżącego polega, co mógłby ewentualnie w ramach danego kryterium zrobić więcej, a zwłaszcza dlaczego za dostrzegane braki odejmowana jest akurat taka a nie inna liczba punktów.

Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie wyroku w zaskarżonej części.

Skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach zaskarżenia zawartych w art. 174 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), skarga kasacyjna zarzuca:

• naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 30e powołanej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niezastosowanie i wbrew wyrokowi NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r. nieodniesienie się do zarzutów podnoszonych w skardze w zakresie kryterium nr 4 co do definicji "innowacyjności" i brak odniesienia się w całości do kryterium nr 5;

• naruszenie przepisu art. 141 § p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi w ramach kryterium nr 4 i nr 5, a także poprzez nieudzielanie w uzasadnieniu wyroku wskazówek co do dalszego postępowania w ramach kryterium nr 4 i rozumienia definicji innowacyjności projektu skarżącego mimo przekazania wyrokiem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi;

• naruszenie art. 26 ust. 2 powołanej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez niezapełnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów i rozpoznanie protestu skarżącego przez pracownika Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. który miał negatywny stosunek do skarżącego, co mogło mieć wpływ na treść informacji o negatywnym rozpoznaniu protestu.

W ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisów art. 25 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 4 i 8 w zw. z przepisami zał. Nr 4 na str. 207-208 do Uszczegółowienia M. Regionalnego Programu Operacyjnego dotyczącego kryterium 3 – Zakres korzyści osiągniętych w wyniku realizacji projektu poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż wyżej powinny być oceniane projekty, których realizacja zwróci się przed upływem okresu 3 lat.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazuje na pozostawanie w sporze pracowniczym z MPC, które zatrudnia asesorów oceniających wnioski o pomoc publiczną, a to w następstwie zwolnienia go z pracy w związku z pismem Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Zarzucono skarżącemu pełnienie funkcji Sekretarza Stowarzyszenia "[...]" którego celem jest oferowanie pomocy przy pozyskiwaniu i wykorzystywaniu środków unijnych, w tym przygotowywanie stosownej dokumentacji. Pismo to zainicjował pracownik rozpoznający protest skarżącego. Skarżący powołuje się na protokół z rozprawy z dnia [...] listopada 2010 r. toczącej się przed Sądem Rejonowym dla [...] w sprawie [...]. Według skarżącego w sprawie zaszła nieważność postępowania. Instytucja rozpoznająca protest powinna być wyłączona w całości od rozpoznania sprawy. Ponowny protest powinien być oceniony przez inną jednostkę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Zważywszy na uwzględnienie zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem wniesionej przez skarżącego skargi na akt Zarządu Województwa M. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu ze środków Unii Europejskiej, niniejsza skarga kasacyjna nie może być rozumiana inaczej, jako wniesiona jedynie od uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, nie zaś od jego sentencji. W przeciwnym razie uchylenie zaskarżonego wyroku miałoby skutek prawny reaktywowania zaskarżonego przez skarżącego aktu Zarządu Województwa M. dnia [...] marca 2010 r. nr [...], w którym nie uwzględniono protestu skarżącego na odrzucenie jego projektu pismem Dyrektora MCP z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...]. Skarga kasacyjna w niedostatecznym stopniu uwzględnia konsekwencje prawnoprocsowe wynikające z uprzednio toczącego się postępowania przed NSA, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 675/11, uchylającym wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 grudnia 2010 r., sygn. akt l SA/Kr 672/10. Tym samym w sprawie ma zastosowanie przepis art. 190 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna nie zarzuciła naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 190 p.p.s.a. Z tych względów skarga kasacyjna na obecnym etapie postępowania nie może skutecznie zarzucić, a to z uwagi na treść przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., dokonanie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń i zaleceń naruszających stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 675/11. Można jedynie dodać, na co wskazuje lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że Sąd pierwszej instancji przy udzielaniu organowi zaleceń co do dalszego postępowania, stosownie do przepisu art. 153 p.p.s.a., powoływał się każdorazowo przy ocenie poszczególnych kryteriów oceny projektu skarżącego na stanowisko zajęte przez NSA we wspomnianym wyroku. Stąd trudno podzielić zasadność zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej przepisu art. 153 p.p.s.a.

Przechodząc do rozpatrzenia zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, iż w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, także w odniesieniu do wskazanych w skardze kasacyjnej kryteriów oceny projektu skarżącego, zawiera w dostatecznym stopniu wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.

Jak już wskazano, w następstwie wydania wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną sprawa wróciła do organu odwoławczego, który ponownie wyda rozstrzygnięcie w przedmiocie zasadności protestu skarżącego na pismo Dyrektora MCP z dnia [...] lutego 2010 r., informujące skarżącego o odrzuceniu projektu. Skarżący będzie miał więc środki procesowe dla ewentualnego zaskarżenia tego rozstrzygnięcia.

Nie znajduje uzasadnienia, a to z uwagi na brak ku temu podstaw prawnych, wniosek skarżącego ukierunkowany na wyłączenie w sprawie organu odwoławczego. Skarga kasacyjna nie dostrzega, iż w sprawach objętych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłączone jest stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 37 ustawy). Przy ponownym rozpoznawaniu protestu skarżącego wyłączony jest udział osób, które wcześniej brały udział w ocenie projektu (art. 30b ust. 3 ustawy).

Z powyższych względów skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).