Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1100/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 97 par. 1 pkt 4, 130 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant ref. st. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2014 r. sprawy ze skargi K. Limited z siedzibą w C., Wielka Brytania na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej K. Limited z siedzibą w C., Wielka Brytania kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Urząd Patentowy RP działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, umorzył postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...] udzielonego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w N., które zostało wszczęte na wniosek K. Limited z siedzibą w C., Wielka Brytania. Urząd stwierdził bowiem, iż prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało unieważnione decyzją z dnia [...] października 2008 r. w innym, toczącym się równolegle, postępowaniu spornym, a tym samym niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W dniu [...] czerwca 2012 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek K. Limited z siedzibą w C., Wielka Brytania o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca stwierdził, iż Urząd Patentowy RP wydając decyzję o umorzeniu postępowania błędnie przyjął, iż prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało unieważnione, ponieważ postępowanie sądowo-administracyjne dotyczące w/w znaku towarowego było w toku i nie zostało prawomocnie zakończone. Wskazał, iż wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Urzędu Patentowego RP o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], a następnie wyrok ten został zaskarżony przez wnioskodawcę.

Wnioskodawca stwierdził, iż w niniejszej sprawie domagał się wydania decyzji co do przesłanek wygaszenia prawa ochronnego na znak towarowy, na które to żądanie nie ma wpływu fakt, iż równolegle toczy się postępowanie o unieważnienie tego prawa, które nie zostało prawomocnie zakończone. W związku z powyższym,

w ocenie wnioskodawcy, Urząd Patentowy RP wydał decyzję o umorzeniu niniejszego postępowania w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. uprawniony stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawcy nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz skarga do sądu administracyjnego.

Decyzją z dnia z dnia [...] września 2013 r. [...] Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] września 2013 r. wniosku K. Ltd. z siedzibą w C., Wielka Brytania o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2011 r. postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], udzielonego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w N., wszczętego na wniosek K. Ltd. z siedzibą w C., Wielka Brytania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), a także art. 98 k.p.c. w związku

z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, przyznając F. Sp. z o.o. z siedzibą w N. od K. Ltd. z siedzibą w C., Wielka Brytania kwotę w wysokości 900,00 zł (słownie: dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W pierwszej kolejności Kolegium Orzekające uznało za niezasadny wniosek uprawnionego o stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując iż z treści art. 256 ust. 3 p.w.p. jednoznacznie wynika, że wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje jedynie od decyzji Urzędu Patentowego, działającego w trybie spornym, które rozstrzygają sprawę co do istoty

i zostały wydane po przeprowadzeniu rozprawy. A contrario, od decyzji wydanych

w postępowaniu spornym, które nie rozstrzygają sprawy co do istoty, nawet jeżeli zostały wydane po przeprowadzeniu rozprawy, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie skarga. Decyzja o umorzeniu postępowania, bez wątpienia, nie jest decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty. Tym samym, nawet jeśli decyzja o umorzeniu postępowania zostanie wydana po przeprowadzeniu rozprawy, nie przysługuje od niej skarga do sądu administracyjnego, tylko wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dopiero później skarga do sądu administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie Kolegium Orzekające uznało, że zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...] z powodu jego bezprzedmiotowości jest prawidłowa. O wadliwości w/w decyzji, w ocenie Kolegium Orzekającego, nie świadczy to, że została ona wydana w sytuacji, gdy decyzja z dnia [...] października 2008 r. o unieważnieniu prawa ochronnego na w/w znak towarowy nie była prawomocna. Kolegium podkreśliło, że decyzja o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy działa "ex tunc" tzn. wywołuje taki skutek, jakby prawo to w ogóle nie istniało. Organ wskazał, że decyzja o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Na decyzję taką przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Decyzja unieważniająca prawo ochronne ma więc walor decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Jako decyzja ostateczna korzysta z domniemania mocy obowiązującej. Z tych względów skutek unieważniający prawo ochronne z rejestracji znaku towarowego następuje

w dacie wydania wspomnianej decyzji.

Zdaniem Kolegium Orzekającego, nawet w przypadku uchylenia decyzji

o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, decyzja ta nie traci waloru ważności do czasu uprawomocnienia się wyroku wydanego w tej sprawie.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, Kolegium Orzekające podzieliło stanowisko uprawnionego, że ani wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/11, ani skarga wniesiona na ten wyrok w niczym nie zmieniają sytuacji prawnej w rozpatrywanej sprawie, w stosunku do tej, która miała miejsce w chwili wydania zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2009 r. uchylający decyzję

o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...]. W związku z powyższym w/w wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/11, uchylający decyzję Urzędu Patentowego RP o unieważnieniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie jest prawomocny. Od wyroku tego została złożona skarga kasacyjna. Tym samym, w świetle powołanych powyżej orzeczeń, należy uznać, że w/w decyzja o unieważnieniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego, w związku

z czym nie można podzielić stanowiska wnioskodawcy, iż Urząd Patentowy RP błędnie przyjął, że prawo ochronne na znak towarowy "[...]" o nr [...] zostało unieważnione.

Pismem z dnia 25 lutego 2014 r. spółka K. Limited z siedzibą

w C., Wielka Brytania reprezentowana przez rzecznika patentowego J. K. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj:

a) naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe podczas gdy moc prawna decyzji [...] października 2008 r. została wzruszona w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym, a decyzja choć ostateczna nie była wykonalna w dacie wydania zaskarżonej decyzji;

b) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu okoliczności, że decyzja o unieważnieniu znaku towarowego "[...]" choć ostateczna nie była wykonalna;

c) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania pomimo nieprawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji gdy organ uważał, że wydanie decyzji w niniejszym postępowaniu zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o unieważnienie znaku towarowego "[...]"[...];

d) naruszenie art. 256 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 98 i nast. k.p.c. poprzez przyznanie zwrotu kosztów postępowania w sprawie Uprawnionemu F. Sp. z o.o. podczas gdy K. Limited nie można uznać za stronę przegrywającą sprawę;

e) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji

w sposób lakoniczny oraz całkowity brak wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej decyzji w części dotyczącej orzeczenia o kosztach postępowania.

Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia 19 maja 2011, sygn. [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącej nawet przy przyjęciu że decyzja o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] miała status decyzji ostatecznej w dniu wydania decyzji o umorzeniu niniejszego postępowania, takie ustalenie należy uznać za niewystarczające do uznania, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Tym bardziej, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą: "W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Inaczej mówiąc: bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.'' (Wyrok WSA w Łodzi z 20 maja 2011 r., II SA/Łd 1064/10). W niniejszej sprawie zatem fakt, że decyzja mogła jeszcze zostać wzruszona jak najbardziej winien zostać wzięty pod uwagę przy ocenie, czy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ponadto UP RP zaniechał oceny czy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie stało się prawnie niedopuszczalne, podczas gdy fakt, że decyzja o unieważnieniu prawa ochronnego do znaku towarowego [...] została zaskarżona w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozwalał stwierdzić, że może ona zostać wzruszona. W konsekwencji fakt zaskarżenia decyzji sprawiał, że jej ostateczność została poddana weryfikacji zatem brak było trwałości przeszkody w kontynuacji postępowania.

W niniejszej sprawie brak było trwałej i nieusuwalnej przeszkody

w prowadzeniu postępowania bowiem postępowanie sądowoadministracyjne było

w toku i decyzja mogła zostać wzruszona co Urząd Patentowy ustalił, a pomimo tego wbrew wykładni przepisu art. 105 § 1 k.p.a. uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe zatem, że istnieje trwała i nieusuwalna przeszkoda do jego kontynuacji.

Skarżąca strona zauważyła, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] września 2013 r. w postępowaniu o unieważnienie znaku towarowego [...] zapadł nieprawomocny wyrok WSA z 9 grudnia 2011 r, sygn. VI SA/Wa 1224/11 uchylający ponownie decyzję o unieważnieniu tego znaku i postanowienie wstrzymujące jej wykonalność. Od wyroku została wprawdzie wniesiona skarga kasacyjna, ale nie było zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonalności uchylonej decyzji. Zatem wbrew twierdzeniom organu pomimo tego, że decyzja

o unieważnieniu nie została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego (nieprawomocny wyrok WSA z 9 grudnia 2011 r.) wykonalność decyzji była wstrzymana na mocy wyroku WSA z 9 grudnia 2011 r.

Zdaniem strony skarżącej organ naruszył także art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania pomimo nieprawomocnego rozstrzygnięcia sprawy

w sytuacji gdy organ uważał, że wydanie decyzji w niniejszym postępowaniu zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o unieważnienie znaku towarowego "[...]"[...]. Skoro bowiem UP RP przyjął, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy tj. sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego "[...]" zależy od decyzji w przedmiocie postępowania o unieważnienie tego znaku, a w dacie wydania decyzji o umorzeniu niniejszego postępowania toczyło się nadal postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" to istniała przeszkoda do rozstrzygnięcia niniejszego postępowania, bowiem decyzja nawet ostateczna mogła ulec wzruszeniu. Co więcej organ w trakcie postępowania jakby zdając sobie sprawę z powyżej wskazanej sytuacji prawnej odroczył rozprawę w niniejszej sprawie do czasu "prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku złożonego w dniu [...] września 2006 r. przez K. Limited o unieważnienie znaku "[...]" (na mocy postanowienia z dnia [...].10.2008 r.). Organ wskazał na konieczność uzyskania prawomocnej, a nie ostatecznej decyzji. Następnie zaś z pominięciem własnego postanowienia organ wydał decyzję o umorzeniu niniejszego postępowania pomimo braku istnienia prawomocnej decyzji co do wniosku o unieważnienie znaku towarowego [...]. Poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania, które w tym wypadku jest obligatoryjne, organ naruszył przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 256 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 98 i nast. k.p.c. poprzez przyznanie zwrotu kosztów postępowania w sprawie Uprawnionemu F. Sp. z o.o. podczas gdy K. Limited nie można uznać za stronę przegrywającą sprawę.

W ocenie skarżącej spółki doszło do naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu okoliczności, że decyzja o unieważnieniu znaku towarowego "[...]" choć ostateczna nie była wykonalna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia 24 września 2014 r. o oddalenie skargi wniósł uczestnik postępowania F. Sp. z o.o. z siedzibą w N..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego RP, którą utrzymano

w mocy decyzję tego organu w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie

o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]"

o nr [...], udzielonego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w N., wszczętego na wniosek K. Ltd. z siedzibą w C., Wielka Brytania, a także orzeczono o kosztach postępowania.

W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu stanowisko organu nie jest prawidłowe. Organ umarzając postępowanie w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], udzielonego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w N., powołał się na fakt wydania w dniu [...] października 2008 r. decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego na ww. znak towarowy. Zdaniem organu decyzja działa "ex tunc" tzn. wywołuje taki skutek, jakby prawo to w ogóle nie istniało. Organ wskazał, że decyzja o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Zauważyć jednak należy, iż wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011r. sygn. akt

VI SA/Wa 1224/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2008 r.

o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], udzielonego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w N.. Jednocześnie na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Wobec powyższego pomimo, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011r. sygn. akt VI SA/Wa 1224/11 został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na rozstrzygnięcie na podstawie art. 152 p.p.s.a. decyzja była niewykonalna.

Jak podkreślają bowiem komentatorzy przepis jest następstwem wprowadzenia dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego. Skoro wyrok WSA nie jest prawomocny, to nie wywołuje jeszcze skutku w postaci wyeliminowania

z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności. W tej sytuacji niezbędne jest, aby sąd określił, czy i w jakim zakresie akt lub czynność mogą być wykonane.

W wyroku z dnia 29 lipca 2004 r., OSK 591/04, Naczelny Sąd Administracyjny (ONSA WSA 2004, nr 2, poz. 32) wyjaśnił, że w wypadku stosowania art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na decyzję chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu, podobnie jak szerokie znaczenie ma "wykonanie decyzji" w rozumieniu art. 130 § 1 i 2 k.p.a. W wyroku podkreślono, że stwierdzenie przez sąd, że decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że "decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny".

W wyroku z dnia z dnia 14 lipca 2014 r. II FSK 2031/14,LEX nr 1486779 Naczelny Sąd Administracyjny, zauważył że zawarty w art. 152 p.p.s.a. zwrot

"w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane", należy traktować jako synonim określenia "czy

i w jakim zakresie zawieszona jest moc (skutek prawny) aktu lub czynności". Ze względu na ratio legis regulacji zawartej w art. 152 p.p.s.a., orzeczenie nieprawomocnym wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, nie daje podstaw do egzekwowania obowiązku, którego ona dotyczy i oznacza, że wykonanie tego obowiązku podlega wstrzymaniu.

Jednocześnie Sąd zauważył, ze skoro na podstawie art. 152 p.p.s.a. rozstrzygnięcie czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane traci moc dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku, za niedopuszczalne należy uznać, by Naczelny Sąd Administracyjny przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, wypowiadał się w postępowaniu wpadkowym

w kwestii, która została już przesądzona w zaskarżonym do tegoż Sądu wyroku.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak było podstaw do powoływania się przez Urząd Patentowy RP na okoliczność, iż decyzja z dnia [...] października 2008 r. o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], udzielonego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w N., wywołała taki skutek, jakby prawo ochronne na znak towarowy, w ogóle nie istniało, skoro sąd wstrzymał wykonalność tej decyzji. Tym samym Urząd Patentowy RP bezpodstawnie uznał, że postępowanie w sprawie o wygaśnięcie znaku towarowego stało się bezprzedmiotowe.

Wobec powyższego Urząd Patentowy powinien w pierwszej kolejności rozważyć czy te dwa toczące się równolegle postępowania tj. o unieważnienie prawa ochronnego na ww. znak towarowy i jego wygaśnięcia są w jakikolwiek sposób od siebie zależne. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż ustawowe przesłanki dające podstawę do unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oraz stwierdzenia jego wygaśnięcia są odmienne.

Gdyby jednak organ doszedł do przekonania, iż rozstrzygnięcie w sprawie

o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], udzielonego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w N., zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego, powinien zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł o niewykonywaniu uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 212 poz. 2076 ze zm.).