Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1318/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6 par 1 a
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2007r., sygn. akt II SAB/Gd 62/06 odrzucającego skargę prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie egzekucji administracyjnej o charakterze niepieniężnym w sprawie rozbiórki obiektów budowlanych p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniesioną dnia 19 stycznia 2001r. skargę prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie egzekucji obowiązku niepieniężnego J. D. dokonania rozbiórki obiektów budowlanych na działce nr [...] (po podziale [...] i [...]) w K. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DZ. U. Nr 110, poz. 968 ze zm.), wprowadzony nowelą z dnia 6 września 2001r. (Dz. U. Nr 125, poz. 1386) zawiera regulację dotyczącą wniesienia skargi na bezczynność wierzyciela polegającą na braku czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku. Postanowienie w sprawie tej skargi wydaje organ wyższego stopnia, a na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Prokurator, który na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." może korzystać z prawa strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym mógł wnieść skargę dopiero po wyczerpaniu opisanego wyżej trybu. W ocenie Sądu tryb skargi na bezczynność organów przewidziany w art. 3 § 2 pkt. 1-4 i 8 p.p.s.a. stosowany jest tylko wówczas, gdy nie ma innego sposobu kwestionowania bezczynności organów administracji, a zatem jest on wyłączony w sprawach bezczynności uregulowanej w art. 6 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarga mogłaby więc dotyczyć jedynie postanowienia organu II instancji oddalającego skargę na bezczynność organu I instancji. Stąd nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego I instancji, polegająca na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych bez wyczerpania trybu wskazanego w art. 6 § 1 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skoro w sprawie, której dotyczy rozpoznawana skarga na bezczynność powyższy tryb nie został wyczerpany to jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. wniósł skargę kasacyjną na powyższe postanowienie zarzucając mu na podstawie art. 174 § 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi dopuszczalnej wynikające z naruszenia art. 133 w zw. z art. 166 p.p.s.a. polegającego na nie oparciu się przez Sąd I instancji na aktach sprawy lecz na błędnym przekonaniu, że przed wniesieniem skargi prokurator winien był zastosować procedurę wynikającą z art. 6 § 1 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i w konsekwencji błędnym uznaniu o nie wyczerpaniu drogi odwoławczej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej prokurator podniósł, że powołana procedura skargi na bezczynność wierzyciela do organu wyższego stopnia została wprowadzona już po wniesieniu przez niego skargi, a tak z przepisów p.p.s.a., przepisów regulujących poprzednio postępowanie przed sądami administracyjnymi i z przepisów przejściowych nie wynika, że wprowadzenie nowej procedury uzasadniającej złożenie skargi unieważniło trwające postępowanie sądowe lub zmuszało do ponowienia środka zażaleniowego według nowych reguł.

Skarżący podnosi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przy rozpoznawaniu sprawy pominął wynikającą z akt okoliczność, że skarga została wniesiona po nieuwzględnieniu przez Wojewodę [...] zażalenia na bezczynność Wójta Gminy K.

W ocenie skarżącego oczywistość brzmienia art. 37 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) wskazywała na konieczność kierowania skargi przeciwko organowi właściwemu do działania w I instancji.

Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji wskazując także, że wobec podnoszenia przez Wójta Gminy K. kwestii utraty kompetencji do działania z dniem 31 grudnia 2003r. wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) należy organ ten zobowiązać do przekazania sprawy organowi właściwemu, tj. Staroście G.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżone postanowienie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Jak bowiem wynika z akt sprawy stanowiąca przedmiot postępowania skarga prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie egzekucji administracyjnej została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w styczniu 2001r. Choć więc - jak słusznie zauważył Sąd I instancji - podlegała ona rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." to ocena dopuszczalności jej wniesienia winna nastąpić na podstawie przepisów obowiązujących w dniu jej wniesienia.

Tymczasem, co umknęło uwadze Sądu I instancji, obowiązujące w tej dacie przepisy powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawierały wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia art. 6 § 1a przyznającego - w razie bezczynności wierzyciela - podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku lub organowi zainteresowanemu jego wykonaniem - prawo wniesienia skargi do organu wyższego stopnia (przepis ten obowiązuje od dnia 30 listopada 2001r.) W dniu wniesienia skargi ustawa ta nie regulowała więc trybu postępowania przed organami administracji, który winien być wyczerpany przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność organu w postępowaniu administracyjnym. Skoro zaś powoływana wyżej ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym obowiązująca w dniu wniesienia skargi przewidywała w art. 16 ust. 1 pkt 2 możliwość wniesienia skargi jedynie na wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia, na które służy zażalenie, to uznać należy, że w dniu wniesienia skargi brak było możliwości zaskarżenia bezczynności organu egzekucyjnego.

Z powyższych względów Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.