Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 835/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 135 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi L. L. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w całości oraz orzeczenie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w całości, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego L. L. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji orzeczeniem nr [...] z dnia

[...] stycznia 2015 r., na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.), po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] L. L. - [...] Sekcji [...] Zarządu w [...] CBŚP, obwinionemu o to, że: w dniu [...] lipca 2014 r., jako policjant Zarządu w [...] CBŚ KGP naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że podpisał się na raporcie

o zwolnienie z zajęć służbowych z tytułu wypracowanych nadgodzin swojego brata, [...] S. L., policjanta tego samego zarządu, a następnie przedłożył ten raport Naczelnikowi Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej Zarządu w [...] CBŚ KGP nie informując go o złożeniu podpisu

w imieniu swojego brata, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, uznał wymienionego winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i ukarał karą dyscyplinarną nagany.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] października 2014 r. postanowieniem nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] L. L, któremu zarzucono popełnienie przewinienia dyscyplinarnego opisanego powyżej. Rzecznik dyscyplinarny w swoim sprawozdaniu zawnioskował o uniewinnienie [...] L. L. od zarzucanego mu czynu.

Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2014 r. [...] S.L. sporządził raport o udzielenie dni wolnych w okresie od [...] do [...] lipca 2014 r. z tytułu "nadgodzin". W rubryce dotyczącej zastępstwa wskazał [...] G. G. Przełożony policjanta, tj. Naczelnik Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej Zarządu w [...] b. CBŚ KGP, [...] R. M., zapoznał się z raportem w dniu [...] lipca 2014 r. i odmówił udzielenia dni wolnych dokonując zapisu na raporcie "odmowa ze względu na błędy merytoryczne". Przyczyną odmowy było wskazanie przez wymienionego policjanta w raporcie jako zastępującego go w czasie nieobecności [...] G. G., który przebywał na urlopie wypoczynkowym. Jednocześnie [...] R. M. telefonicznie skontaktował się z wykonującym poza terenem zarządu czynności służbowe [...] S. L. powiadamiając o swojej decyzji. Na pytanie, czy wymieniony uzgadniał zastępstwo z [...] G.G., [...] S. L. zaprzeczył. Przełożony polecił mu skorygować raport po powrocie

z czynności do zarządu. Po tej rozmowie [...] S. L. telefonicznie uzgodnił

z innym policjantem, [...] M. N., że będzie go zastępować. Następnie zadzwonił do [...] T. T., aby w komputerze poprawił jego raport

i wydrukował. Potem porozumiał się z bratem, [...] L. L., prosząc aby podpisał się w jego imieniu na raporcie i zaniósł go do sekretariatu [...] R.M. Powyższy sposób załatwienia sprawy wyjaśnił obawą, że udzielenie zgody na dni wolne może nastąpić w ostatniej chwili, co mogło wpłynąć na utrudnienie objęcia zaplanowanej opieki nad dzieckiem. [...] L. L. złożył na raporcie brata swój podpis i zaniósł do sekretariatu [...] R. M. Raport przełożonemu przekazała sekretarka J. S. informując, że dostarczył go osobiście [...] L. L. Z uwagi na to, iż [...] R. M. wiedział

o nieobecności [...] S. L. na terenie zarządu uznał, iż podpis na nowym raporcie został podrobiony. Z tych też powodów ponownie się z nim skontaktował telefonicznie informując o swoich zastrzeżeniach i podrobionym - według jego oceny - podpisie na drugim raporcie. Oświadczył też, że zarówno [...] S. L. jak i [...] L. L. nie powiadomili go o opisanym wyżej sposobie załatwienia sprawy, tj. o tym, że raport będzie podpisany przez inną osobę.

Do akt sprawy włączono postanowienie Prokuratury Rejonowej [...]

w [...] sygn. [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia na zasadzie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. W uzasadnieniu odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego prokurator m.in. wskazał, iż [...] L. L. faktycznie złożył podpis na raporcie swojego brata, przy czym obydwaj zgodnie potwierdzili, iż [...] L. L został do tego upoważniony. W ocenie prokuratora motywem takiego postępowania była chęć szybkiego załatwienia sprawy. Raport podpisany przez [...] L. L. miał charakter wewnętrzny i jego podpisanie przez inną niż autor osobę nie wyrządziło żadnej szkody w działaniu Policji. Okoliczności zaś i niewielka waga sprawy przemawiają, iż prowadzenie postępowania karnego w tej kwestii jest zbędne.

Przesłuchany w charakterze obwinionego [...] L L. oświadczył,

że zrozumiał treść zarzutu i nie przyznał się do jego popełnienia. Potwierdził, że w dniu [...] lipca 2014 r. na prośbę brata, [...] S.L., który był poza terenem zarządu, podpisał jego poprawiony raport o uzyskanie dni wolnych z tytułu "nadgodzin". Raport ten obwiniony zabrał z pokoju zajmowanego przez [...] T. T.

i po podpisaniu swoim nazwiskiem zaniósł do sekretariatu. W sekretariacie jak

i w pokoju naczelnika [...] R. M. nikogo nie było. Zostawił więc raport w sekretariacie na biurku. Nie sądził, aby złożenie swojego podpisu na cudzym raporcie mogło stanowić problem. Uważał, że kwestia ta została uzgodniona pomiędzy bratem a przełożonym.

W ocenie organu powyższe okoliczności dają podstawę do uznania, iż [...] L. L. popełnił zarzucany mu czyn.

Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej lub wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Obwiniony podpisując się na raporcie innego policjanta winien poinformować o tym przełożonego i upewnić się, czy opisany sposób załatwienia sprawy zostanie zaakceptowany. Organ wskazał, że nie można dać wiary tłumaczeniu obwinionego w jego wyjaśnieniach, że nie powiadomił [...] R. M. bądź pracownicy sekretariatu z powodu ich nieobecności w pokojach. Z zeznań [...] R. M. wynika, że raport otrzymał od stażystki pracującej

w sekretariacie, J. S., która - na jego pytanie, kto dostarczył dokument - odpowiedziała, że raport przyniósł jej osobiście [...] L. L. Nadto, co wynika

z relacji [...] R. M., był on w tym czasie w pokoju razem z [...] A. P. W notatce rzecznika dyscyplinarnego z rozpytania [...] L. L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. wynika, iż nie pamiętał on, czy w sekretariacie ktoś był. Tak więc twierdzenie obwinionego zawarte w wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2014 r. należy przyjąć jako później przyjętą linię obrony. J. S. otrzymała raport bezpośrednio od [...] L. L. a następnie dokument przekazała naczelnikowi.

W opinii Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji zasadnym jest uznanie [...] L.. L. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego

i wymierzenie kary dyscyplinarnej. Wymieniony nie zastanowił się nad konsekwencjami swojego samowolnego postępowania, które może skutkować podejrzliwością i brakiem zaufania w relacjach między przełożonym a podwładnym. W ocenie przełożonego dyscyplinarnego postąpił bezmyślnie. Z tych też powodów wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany będzie karą współmierną do popełnionego czynu i stopnia zawinienia.

W odwołaniu obrońca obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia

i uniewinnienie [...] L. L. od zarzucanego mu czynu. Wskazał, iż przełożony dyscyplinarny dokonał niewłaściwej oceny materiału dowodowego polegającej na przyjęciu, iż obwiniony mógł i powinien skutecznie poinformować przełożonego

o złożeniu swojego podpisu na raporcie brata oraz podniósł, iż wątpliwości w tym zakresie mogłoby rozwiać jedynie rozpytanie ówczesnej sekretarki J. S. Zarzucił, iż nieprawidłowo stwierdzono odpowiedzialność dyscyplinarną policjanta

w sytuacji, gdy zachowanie jego cechowała zerowa szkodliwość dla służby, przy ewentualnym założeniu, iż zachowanie to stanowiło delikt określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Zdaniem obrońcy obwinionego przełożony dyscyplinarny podszedł zbyt rygorystycznie do całej sprawy i nie uwzględnił wniosków rzecznika dyscyplinarnego zawartych w sprawozdaniach. Wskazał także, że wystąpił błąd poprzez przyjęcie, iż podpisanie cudzego raportu o zwolnienie z zajęć służbowych

za wypracowane "nadgodziny" i przekazanie go przełożonemu było czynnością służbową. W dalszej części odwołania obrońca obwinionego podniósł, że nastąpił błąd w przyjęciu, iż opisane w zarzucie zachowanie może być zakwalifikowane jako naruszenie określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, gdyż organ nie wskazał konkretnych przepisów określających wymóg poinformowania przełożonego o złożeniu podpisu za brata na dokumencie oraz sposobu jego prawidłowego sporządzenia.

Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.,

na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji w punkcie 1 uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej orzeczonej kary dyscyplinarnej nagany; w punkcie 2 utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w pozostałym zakresie i odstąpił od ukarania.

Organ przedstawił stan faktyczny stanowiący podstawę postawienia zarzutu

w postępowaniu dyscyplinarnym i stwierdził, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż jest on wystarczający do oceny zachowania [...] L. L. pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Rozpatrując argumenty podane przez obrońcę [...] L. L. organ wskazał, iż nie są one trafione z punktu widzenia odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego. Ze zgromadzonego materiału wynika, że [...] L. L. podpisał się na raporcie swojego brata

o zwolnienie z zajęć służbowych z tytułu nadpracowanych godzin służbowych,

a następnie przyniósł go do sekretariatu naczelnika wydziału, [...] R. M., nie informując go i nie konsultując z nim kwestii złożenia swojego podpisu na cudzym raporcie. Trudno uznać za wiarygodne tłumaczenie obwinionego, iż był on pewien, że sprawa podpisu została uzgodniona pomiędzy jego bratem a [...] R. M., albowiem [...] S. L. nie informował go o takich ustaleniach. Nie ulega także wątpliwości, że w momencie przyniesienia przez [...] L.L. raportu do sekretariatu naczelnika zarządu, w pokoju znajdowała się sekretarka J. S., natomiast w pokoju naczelnika [...] R. M. Powyższe wynika z zeznań [...] R. M.oraz z rozpytania [...] A. P.

Odnosząc się do zarzutu obrońcy obwinionego, iż odstąpiono od przesłuchania świadka J. S. organ wskazał, iż uczyniono to z przyczyn niezależnych, gdyż wymieniona przebywała [...] i nie było z nią kontaktu.

Rozpatrując kwestię czy raport o zwolnienie z zajęć służbowych z tytułu nadpracowanych godzin jest związany bezpośrednio ze służbą i stanowi czynność służbową Komendant Główny Policji wskazał, iż policjanci wykonują w związku

ze swoimi zadaniami dużo różnych czynności, pomimo iż nie są one opisane w ustawie o Policji. Natomiast odnosząc się do zarzutu obrońcy obwinionego, według którego dokonano błędnej kwalifikacji zarzucanego [...] L.L. czynu organ stwierdził, iż w ustawie oraz innych aktach prawnych dotyczących służby w Policji nie znajdują się przepisy dotyczące wymogu informowania przełożonego o złożeniu podpisu na cudzym dokumencie. Jednakże nie budzi wątpliwości, że na raporcie policjanta dotyczącym sprawy osobowej powinien podpisać się jego wytwórca,

a nie inna osoba. Dlatego też sposób postępowania obwinionego polegający

na pozostawieniu przełożonemu innego policjanta (swojego brata) podpisanego przez siebie cudzego raportu oraz niepoinformowanie go o wystąpieniu takiej sytuacji jest niedopuszczalny we wzajemnych relacjach służbowych. W tej sytuacji [...] R.M. mógł mieć uzasadnione zastrzeżenia do autentyczności dokumentu

i nie wyrazić zgody na przyjęcie go w takiej formie. Konsekwencją opisanych okoliczności czynu popełnionego przez [...] L. L. było zakwalifikowanie jego zachowania jako naruszenia dyscypliny służbowej określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. W odbiorze [...] R. M. "podrzucenie" mu raportu

z cudzym podpisem przez obwinionego było lekceważeniem go i niewłaściwym zawinionym zachowaniem policjanta.

Organ wskazał, że okoliczności, w następstwie których doszło do zdarzenia wskazują, iż zachowanie [...] L. L. było zawinione. Obwiniony świadomie

i celowo podpisał się za swojego brata na raporcie o odbiór nadpracowanych godzin

i nie poinformował o tym swojego przełożonego.

Komendant Główny Policji uwzględniając charakter popełnionego przez [...] L. L. przewinienia dyscyplinarnego uznał, że wymierzona mu kara dyscyplinarna nagany jest niewspółmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu oraz ustalonych okoliczności opisanego zdarzenia.

Komendant Główny Policji uwzględniając przedstawione przez obrońcę obwinionego argumenty, a także dotychczasowy przebieg służby obwinionego, opinię

u przełożonych oraz charakter popełnionego przez [...] L. L. przewinienia dyscyplinarnego, w tym brak negatywnych skutków dla służby stwierdził, że uznanie

go winnym zarzucanego mu czynu i odstąpienie od jego ukarania jest zasadne.

Orzeczenie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.

w zakresie punktu 2 stało się przedmiotem skargi L. L., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt 2) i uniewinnienie L. L. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie pkt 2) zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji oraz zasądzenie na rzecz L. L. kosztów postępowania,

z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, pełnomocnik zarzucił:

a) niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego i wynikający z niej błąd

w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na uznaniu, że obwiniony L. L. mógł i powinien poinformować przełożonego

o złożeniu w imieniu brata podpisie na raporcie o zwolnienie z zajęć służbowych - podczas gdy analiza akt sprawy, w tym zwłaszcza wyjaśnień samego obwinionego, uprawnia wniosek przeciwny;

b) błędne przyjęcie, że zachowanie obwinionego L. L. - nawet gdyby uznać, że mając taką możliwość, nie poinformował przełożonego o udzielonym upoważnieniu - wypełniało znamiona przewinienia dyscyplinarnego

- w sytuacji gdy zachowanie obwinionego, polegające na złożeniu raportu o urlop za S. L. i podpisaniu za niego tego raportu, nie może być uznane za "czynność służbową" sensu stricto w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 2 Ustawy, gdyż była to jedynie czynność wewnętrzna, dotycząca wyłącznie wykonywania pracowniczych uprawnień obwinionego i niezwiązana z realizacją zadań ustawowych Policji wymienionych w art. 14 ust. 1 i 15 ust. 1 Ustawy,

-pomimo że analiza zebranego materiału dowodowego wykazuje, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 132 ust. 1 i 2 i art. 132a Ustawy, nie doszło bowiem do naruszenia dyscypliny służbowej poprzez zawinione przekroczenie uprawnień lub niewykonanie obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów ani do działania stanowiącego przejaw nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej;

c) uznaniu odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego w sytuacji, gdy czyn zarzucany L. L. - nawet jeśli przyjąć, że formalnie stanowił przewinienie stypizowane w art. 132 ust. 3 pkt 2 Ustawy - charakteryzował się zerowym stopniem społecznej szkodliwości, nie doprowadził do jakiegokolwiek zakłócenia pracy Policji ani naruszenia jej dobrego imienia;

d) naruszenie art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 124 § 2 kpa - poprzez nierozpatrzenie

w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i sporządzenie uzasadnienia, które nie spełnia ustawowych wymogów, gdyż nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia i bardzo pobieżnie odnosi się do podniesionych w odwołaniu obwinionego zarzutów.

W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że odstąpienie od przesłuchania kluczowego świadka J. S. stanowiło niedopuszczalne zaniechanie. Podniósł nadto, że raport przedłożony [...] R. M. przez L. L. nie dotyczył w ogóle czynności stricte policyjnych - był to tylko wniosek o udzielenie dla brata urlopu za przepracowane nadgodziny. Była to zatem typowa czynność o charakterze wyłącznie wewnętrznym.

W ramach postępowania dyscyplinarnego należało udowodnić, że L. L. miał prawny obowiązek poinformować swojego przełożonego [...] R. M. o złożeniu, w ramach udzielonego upoważnienia, podpisu za brata.

[...] M. nie został w żaden sposób wprowadzony w błąd wskutek złożenia przez obwinionego podpisanego za brata raportu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przełożony od razu zdał sobie sprawę, że wniosku nie podpisał osobiście S. L. Bez jakiegokolwiek uzasadnienia przyjęto, że działanie L.L. miało charakter zawiniony. Czyn rzekomo popełniony przez L. L. nie zawierał de facto żadnego ładunku społecznej szkodliwości, nie godził w wizerunek Policji ani nie doprowadził do jakiegokolwiek zakłócenia jej funkcjonowania. Sam obwiniony jest osobą mogącą pochwalić się nienagannym przebiegiem służby i wcześniej niekaraną.

Orzeczenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego o przypisaniu obwinionemu sprawstwa wykroczenia dyscyplinarnego i odstąpieniu od ukarania, choć w teorii nie nakłada na L. L. żadnej kary, w rzeczywistości wiąże się to dla niego z wieloma wymiernymi i daleko idącymi negatywnymi skutkami.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Dodatkowo pełnomocnik organu wskazał, że udzielenie urlopu należy do zakresu spraw osobowych policjanta. Z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych

w odrębnych przepisach. Jak wynika z powyższego, policjant w sprawach osobowych zwraca się osobiście. Możliwe jest oczywiście działanie przez pełnomocnika,

ale wówczas zakres umocowania pełnomocnika i sam fakt jego ustanowienia powinien być udowodniony na piśmie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 5 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie orzeczenia KGP

w zaskarżonej części i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Pełnomocnik organu na pytanie Sądu o wskazanie, w jakim dniu przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przez L. L. przewinienia dyscyplinarnego, podał na podstawie znajdującego się w aktach postępowania dyscyplinarnego pisma [...] M. M. z dnia [...] lipca 2014 r. (KGP CBŚ [...]), że dekretacji w dniu [...] lipca 2014 r. na Naczelnika A. N. mógł dokonać tylko Komendant CBŚ Policji, tj. [...] I.P.

Pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowo zarzut naruszenia przepisu

art. 135 ust. 3 ustawy o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.), policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie zaś do art. 135 ust. 3 tej ustawy, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.

Dopuszczalność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego uzależniona jest zatem w pierwszej kolejności od zachowania terminu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego po tym terminie jest niedopuszczalne.

W sprawie niniejszej, ani z zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego Policji, ani z orzeczenia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, jak też z postanowienia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] października 2014 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko L. L. nie wynika, w jakim dniu Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji – przełożony dyscyplinarny policjanta, powziął wiadomość

o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Powyższe nie wynika także z pozostałych dokumentów nadesłanych przez organ do Sądu.

Niemożliwe jest tym samym nawet pośrednie ustalenie przez Sąd,

czy postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało w niniejszej sprawie z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, co w konsekwencji czyni przedwczesną ocenę zasadności zarzutów podniesionych w skardze.

Pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. wskazał wprawdzie, że przełożony dyscyplinarny dokonał dekretacji na Naczelnika A. N. w dniu [...] lipca 2014 r., co wskazywałoby, że w tym dniu powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, jednakże okoliczność ta nie została w sprawie jednoznacznie i bezspornie ustalona.

Wobec braku całkowitej pewności, co do tego, czy podpis na rzeczonej dekretacji (znajdującej się na piśmie [...] M.M. (KGP CBŚ [...]) z dnia [...] lipca 2014 r. l.dz. [...]) należy do Komendanta CBŚ Policji [...] I. P., Sąd nie miał podstaw do samodzielnego ustalenia, że w tym właśnie dniu nastąpiło powzięcie przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Sąd nie miał też podstaw do przyjęcia, że postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało w ustawowym terminie. Zaskarżone orzeczenie, orzeczenie organu I instancji i akta sprawy nie pozwalają bowiem na dokonanie ustalenia, iż to np. dzień zlecenia przez Komendanta CBŚ Policji przeprowadzenia czynności wyjaśniających ([...] lipca 2014 r.) był dniem powzięcia przez wymienionego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Dzień zlecenia czynności wyjaśniających nie musi być bowiem dniem powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.

Wobec niewykazania przez organy, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji

i jednocześnie braku możliwości dokonania samodzielnych ustaleń w tym zakresie przez Sąd, konieczne stało się uchylenie – z uwagi na naruszenie powołanego przepisu – zarówno zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji w całości,

jak i orzeczenia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w całości. Okoliczność zaskarżenia przez L. L. punktu 2 orzeczenia Komendanta Głównego Policji nie stanowiła przeszkody co rozpatrzenia sprawy przez Sąd

w jej całokształcie, albowiem zarówno orzeczenie o odstąpieniu od ukarania,

jak i orzeczenie o ukaraniu są nierozerwalnie związane ze stwierdzeniem winy. Rozstrzygnięcie zaś w tym zakresie mogło być podjęte tylko w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji.

Po zwrocie akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem organ podejmie działania w celu ustalenia, w jakim dniu przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość

o popełnieniu przez L. L. przewinienia dyscyplinarnego.

W przypadku stwierdzenia, że postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało

w terminie, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, organ wykaże powyższe

w orzeczeniu dyscyplinarnym w sposób, który będzie pozwalał na weryfikację tegoż ustalenia.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200

w zw. z art. 205 powołanej ustawy.