Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1963/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 182, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 5, art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par 14
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. i S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 188/21 w sprawie ze skargi A. W. i S. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 listopada 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 22 kwietnia 2021 r., II SA/Kr 188/21, oddalił skargę A. W. i S. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 listopada 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Starosta Wadowicki decyzją z dnia 12 marca 2020 r. nr [...], zatwierdził projekt budowalny i udzielił A. P. i W. P. pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: 1. rozbiórka dachu istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (...); 2. rozbiórka istniejącego zbiornika na nieczystości ciekłe z instalacją kanalizacji sanitarnej; 3. budowa przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności 2,1 m3/d z instalacją kanalizacji sanitarnej na działce nr [...] zlokalizowanej w miejscowości [...].

Odwołanie wnieśli A. i S. W. podnosząc, iż inwestycja znajduje się w obszarze oddziaływania ich nieruchomości, gdyż inwestorzy muszą przejechać przez ich nieruchomość nr [...].

Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania A. i S. W., decyzją z dnia 25 listopada 2020 r. znak: [...], utrzymał powyższą decyzję w mocy. Zdaniem Wojewody, przeprowadzona przez niego analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2019.1186 ze zm., dalej: P.b.) pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa l Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U.2018.1935[...]), zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] - obszar 1, przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 28 września 2018 r. ([...], dalej m.p.z.p.). Działka inwestycyjna znajduje się w terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkaniową oraz pod zabudowę usługową nieuciążliwą. Zdaniem organu analiza zgromadzonych akt sprawy, w tym projektu budowlanego pozwala stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ww. planem miejscowym. Przedmiotowy budynek w wyniku planowanej rozbiórki dachu i nadbudowy będzie miał wysokość równą 10,88 m, co jest zgodne z § 15 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p., który ustala wysokość budynków mieszkaniowych i mieszkaniowo-usługowych: nie większą, niż 11,5 m z możliwością przystosowania poddaszy do funkcji mieszkalnych. Szerokość elewacji frontowej wynosząca 13,51 m nie ulega zmianie, ale nie przekracza dopuszczonej w § 15 ust. 4 pkt 7 m.p.z.p.: maksymalnej szerokości 30 m. Forma zaprojektowanego dachu - dwuspadowego o symetrycznym kącie nachylenia głównych połaci 30°, pokrytego dachówką ceramiczną w kolorze grafitu - spełnia wymagania określone w § 15 ust. 4 pkt: 8a i 11 m.p.z.p. Wojewoda Małopolski badając prawidłowość zastosowania w tej sprawie przytoczonych przepisów nie stwierdził błędów w zakresie działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji. Organ II instancji ocenił, że nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w zakresie spełnienia przez projekt budowlany wymogów formalnych określonych w art. 34 tej ustawy oraz w przepisach rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z obowiązującymi wymogami na aktualnej mapie do celów projektowych wykonanej przez uprawnionego geodetę, przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, co potwierdza zamieszczona na tej mapie adnotacja Starosty Wadowickiego [...] z 16 października 2019 r. Zdaniem Wojewody prawidłowo wskazał organ l instancji w piśmie z 11 marca 2020 r., że nie może co do zasady kwestionować mocy prawnej takiej mapy, pochodzącej od właściwego organu administracji geodezyjnej i kartograficznej. W przypadku bowiem, gdy inwestor spełnia wymogi określone w przepisach ustawy P.b. oraz w przepisach wykonawczych, dotyczące sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stwierdza klauzula właściwego organu, nie ma podstaw do tego, by organy administracji architektoniczno-budowlanej podważały prawidłowość mapy. Ponadto nie potwierdził się zarzut braku dostępu do drogi publicznej. W świetle zapisów § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2019.1065[...] ze zm., dalej: r.s.w.t.), do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Powyższe unormowanie prawne ma podstawowe znaczenia dla ustalenia kwestii dostępu do drogi publicznej w procesie pozyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna być sporządzona na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, co w niniejszym przypadku zostało spełnione przez autora projektu mgr inż. A. B.. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że istniejący na działce nr [...] budynek mieszkalny planowany do nadbudowy, ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez urządzony zjazd o szerokości ponad 3,5 m. Droga publiczna jest wydzielona geodezyjnie (działka nr [...], której właścicielem jest Gmina [...]), jak również jest oznaczona użytkiem klasy dr, właściwym dla dróg. Teren ten oznaczony jest w m.p.z.p. symbolem 3KDL - tereny dróg publicznych klasy lokalnej. Organ odwoławczy wskazuje również, że przedmiotowa inwestycja nie wprowadza żadnych zmian w istniejącym układzie komunikacji wewnętrznej. Wbrew zastrzeżeniom strony skarżącej, toczące się rozmowy pomiędzy odwołującymi, a inwestorem dotyczące przebiegu granicy pomiędzy działkami nr: [...] i [...], nie podważają legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ w postępowaniu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie rozstrzyga kwestii przebiegu granic z powodów opisanych powyżej. Może ona być przedmiotem oceny w postępowaniu cywilnym, należącym do właściwości sądów powszechnych. Zdaniem Wojewody planowana inwestycja polegająca na nadbudowie obiektu istniejącego nie powoduje zmiany jego dotychczasowego usytuowania na działce. Budynek zlokalizowany jest ścianami zewnętrznymi bez okien i drzwi w odległościach: od 1,40 m do 1,75 m do granicy działki nr [...] i od 1,70 m do 2,00 m do granicy działki nr [...] Nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 r.s.w.t. od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, umożliwia przepis § 12 ust. 4 pkt 2, o ile spełniony jest warunek, że w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie ma okien, ani drzwi, co w niniejszym przypadku zostało wypełnione. W rozpoznawanej sprawie projekt zagospodarowania terenu obejmuje wszystkie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o pozwolenie na budowę elementy określone w art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. i § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym, w ocenie Wojewody, inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z przywołanego powyżej art. 4 P.b.

S. A. i S. W. zaskarżyli powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 9 P.b., a także § 14 r.s.w.t., poprzez brak poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie stąd też oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- dalej "p.p.s.a.".

Zdaniem Sądu analiza akt administracyjnych przedmiotowego postępowania prowadzi do wniosku, że wszystkie obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 i 4 P.b. organ wykonał prawidłowo. Zachodziły zatem przesłanki do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W szczególności organ dokonał oceny zgodności planowanego zamierzenia z obowiązującym planem miejscowym, uznając że jest ona z nim zgodna, co wyczerpująco przedstawiono w zaskarżonej decyzji. Prawidłowo organ również uznał, że planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi oraz że projekt jest kompletny.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wyjaśnił, że z projektu zagospodarowania terenu inwestycji oraz z dokumentacji projektowej jednoznacznie wynika, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez urządzony zjazd o szerokości ponad 3,5 m. Droga publiczna jest wydzielona geodezyjnie (działka nr [...], której właścicielem jest Gmina [...]), jak również jest oznaczona użytkiem klasy dr, właściwym dla dróg. Teren ten oznaczony jest w m.p.z.p., symbolem 3KDL - tereny dróg publicznych klasy lokalnej. Przedmiotowa inwestycja nie wprowadza też żadnych zmian w istniejącym układzie komunikacji wewnętrznej, a wskazywany przez skarżących § 14 r.s.w.t. nie został naruszony. Odnosząc się na tej płaszczyźnie do przykładów ze skargi, Sąd przykładowo wyjaśnił, że sam pojazd asenizacyjny nie musi mieć bezpośredniego dostępu do zbiornika na nieczystości, a wystarczające są odpowiedniej długości rury. Brak również podstaw do przyjęcia, że inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Faktyczne wykonywanie robót budowlanych, na które udzielono pozwolenia nie może prowadzić do naruszenia nieruchomości skarżących co jest oczywiste, niemniej jednak ich czysto hipotetyczne zastrzeżenia w tym względzie, w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę są bezprzedmiotowe. W postępowaniu tym organ bada zgodność z prawem dokumentacji projektowej we wskazanym prawem zakresie, a nie przypuszczenia, że realizacja inwestycji hipotetycznie może naruszyć cudzą własność. Jeśli do takiego naruszenia by doszło, skarżącym przysługuje ochrona przewidziana przez stosowne przepisy czy to kodeksu cywilnego, czy też prawa budowlanego (np. art. 50).

Zdaniem Sądu również kwestia sporów granicznych nie ma wpływu na postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w którym organ jest zobligowany do dokonania rozstrzygnięcia na podstawie formalnie obowiązujących dokumentów, w tym w szczególności mapy do celów projektowych i tak też procedowano w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym.

Odnośnie zarzutu, że nadbudowywany budynek jest nielegalny, Sąd stwierdził, że zarzut ten jest również całkowicie bezzasadny. Z przedłożonych przez inwestorów decyzji z 1959 i 1981 r. wynika, że budynek zarówno powstał, jak i był rozbudowywany legalnie. Planowane zamierzenie odnośnie nadbudowy jest także zgodne z warunkami techniczno-budowlanymi i nie narusza § 12 ust. 4 punkt 2 r.s.w.t., choć w tym fragmencie stanowisko organu nie jest w całości prawidłowo uzasadnione. Zgodnie z tym przepisem, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Jak wynika z projektu budowlanego (rysunki przekrojów k. 40 i k. 65 oraz części opisowej m.in. k 32 i 31) w przedmiotowym wypadku nadbudowa sprowadza się do zmiany konstrukcji dachu i zwiększeniu wysokości budynku o 4 cm, a ta nieznaczna zmiana wysokości wynika właśnie ze zmian konstrukcyjnych dachu, a nie z nadbudowy ściany wschodniej. W wyniku planowanych robót planowana jest jedynie zmiana wysokości ściany północnej. Tak więc skoro zmiana wysokości o 4 cm. związana jest ze zmianą konstrukcyjną dachu, nie przekracza jednej kondygnacji, dotyczy budynku jednorodzinnego, spełnione są warunki określone w § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, to taka nadbudowa jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi. Kwestia okien w ścianie wschodniej, o ile powstały one niezgodnie z projektem, może być natomiast przedmiotem odrębnego postępowania tzw. postępowania naprawczego. Postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę nowych robót budowlanych, polegających na nadbudowie budynku istniejącego, nie obejmuje swoją kognicją w tym zakresie, oceny istniejącego legalnie obiektu, który ma być nadbudowany.

Konkludując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a organ przed wydaniem decyzji dokonał prawidłowej i kompletnej oceny planowanej inwestycji i dokumentacji projektowej, w zakresie w jakim obligowały go do tego stosowne przepisy, mające zastosowanie w sprawie.

Skargą kasacyjną A. W. i S. W. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez przyjęcie, że planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej i jest realizowana w sposób określony w przepisach, zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżących.

Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie stosownych kosztów postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2021 r. skarżący zrzekli się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wskazać, że wnoszący kasację A. i S. W. zrzekli się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały jej przeprowadzenia. Zachodziła zatem podstawa z art. 182 § 2 p.p.s.a. do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami wniesionej skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., który stanowi, iż obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Analizowany środek odwoławczy został zatem oparty wyłącznie na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarga kasacyjna nie zawiera w swej treści (ani w petitum, ani w uzasadnieniu) odniesienia do jakiegokolwiek przepisu postępowania (p.p.s.a. czy ewentualnie powiązanych z nim norm k.p.a.), któremu - według strony - miałyby uchybić Sąd pierwszej instancji jak i organy architektoniczno-budowlane. Tymczasem kwestionowanie faktycznej podstawy rozstrzygnięcia i prawidłowości postępowania dowodowego może odbywać się wyłącznie poprzez podniesienie odpowiednich zarzutów procesowych. Niedopuszczalne jest bowiem zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i zwalczanie za jego pomocą ustaleń faktycznych, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie i doktrynie (zob. np. wyroki NSA z: 18 marca 2021 r., I FSK 1107/18; 6 maja 2021 r., III FSK 3340/21; 25 maja 2021 r., I GSK 1813/18 i powołane tam orzeczenia; a także M. Niezgódka-Medek (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, uwagi do art. 174 p.p.s.a. pkt 12, opubl. LEX/el. 2019). Nie jest natomiast rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnianie, czy też poprawianie zarzutów kasacyjnych. Takie działanie byłoby sprzeczne z podstawową zasadą rządzącą postępowaniem przed sądem odwoławczym, a mianowicie zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.).

Tym samym należy podnieść, iż w realiach tej sprawy skarżący kasacyjnie nie zakwestionowali stosownym zarzutem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego ustaleń stanu faktycznego dokonanych w sprawie. Postawili jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, za pomocą którego starają się podważyć ustalenia stanu faktycznego dokonane w sprawie. Tymczasem zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego - aby był skuteczny - musi zostać oparty na wykazaniu, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 października 2020 r., I GSK 2145/19, z dnia 15 lipca 2021 r. III OSK 3642/21). Ustaleń faktycznych, co już wyżej zaznaczono, nie można zwalczać w drodze zarzutów sformułowanych w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2020 r., I FSK 60/18), a tak postąpiono w tej sprawie, a to uzasadniało uznanie, że tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej w realiach tej sprawy z opisanych przesłanek nie mógł być uwzględniony.

Natomiast niezależnie od powyższego wyłącznie informacyjnie wskazać należy, iż mimo powoływanej wadliwości zarzutu środka odwoławczego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej i jest realizowana w sposób określony przepisami, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżących, jest nietrafny. Zdaniem skarżących rzekomy dostęp do drogi to pas gruntu o szerokości 1,40 m, co poddaje w wątpliwość możliwość dowozu i składowania materiałów budowlanych ze sprzętem budowlanym przez inwestorów wraz z przemieszczaniem się tego sprzętu, bez zajmowania nieruchomości skarżących na ten cel. Taki dojazd, przy takiej jego szerokości, zdaniem skarżących, uniemożliwia realizację spornej budowy ani późniejszą jej eksploatację.

Niemniej jednak z analizy akt sprawy wynika, iż stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organy orzekające, co trafnie zaaprobował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, wbrew stanowisku skarżących. Organy orzekające w sprawie dokonały oceny przedstawionego projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu pod kątem zgodności z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz poszanowania uzasadnionych interesów skarżących określonych w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Zarówno decyzja Starosty Wadowickiego z 12 marca 2020 r. jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody Małopolskiego z 25 listopada 2020 r. zawierają podstawę prawną, uzasadnienie faktyczne i prawne. Art. 35 ust. 1 P.b. określa zakres obowiązków organu, zawartych w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Wojewoda Małopolski w oparciu o zgromadzony w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego materiał dowodowy trafnie wskazał, że projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, wnioskodawcy uzyskali niezbędne uzgodnienia i opinie. Wojewoda podkreślił również, przytaczając w tym zakresie odpowiednie przepisy, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego na obszarze inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z czym zasadnie zgodził się Sąd pierwszej instancji. Prawidłowo więc na podstawie całokształtu ustalonych okoliczności w sprawie WSA w Krakowie uznał, iż planowania inwestycja na działce [...] została zaprojektowana z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.

W zaskarżonym wyroku odniesiono się do podstawowego zarzutu skarżących wobec planowanej inwestycji- tj. braku dostępu inwestycji do drogi publicznej. Niewątpliwie z projektu zagospodarowania terenu inwestycji oraz z dokumentacji projektowej jednoznacznie wynika, że teren ten posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez urządzony zjazd o szerokości ponad 3,5 m. Droga publiczna jest wydzielona geodezyjnie (działka nr [...], której właścicielem jest Gmina [...]), jak również jest oznaczona użytkiem klasy dr, właściwym dla dróg. Teren ten oznaczony jest w mpzp symbolem 3KDL - tereny dróg publicznych klasy lokalnej. Przedmiotowa inwestycja nie wprowadza też żadnych zmian w istniejącym układzie komunikacji wewnętrznej, stąd też Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutu naruszenia § 14 r.s.w.t. W tych okolicznościach sprawy słusznie uznano, że brak podstaw do przyjęcia, że inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Wskazywane przez skarżących okoliczności związane z faktycznym wykonywaniem robót budowlanych, na które udzielono pozwolenia - jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji - nie mogą prowadzić do naruszenia nieruchomości skarżących. W postępowaniu tym organ bada zgodność z prawem dokumentacji projektowej we wskazanym prawem zakresie, a nie przypuszczenia, że realizacja inwestycji hipotetycznie może naruszyć cudzą własność.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż powołany zarzut skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwiony, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z tych względów na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.