Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 434/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie

SENTENCJA

Dnia 10 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201), art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1880 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

a) art. 2, art. 7 oraz art. 64 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 83 i art. 84 oraz art. 92 ust. 1, jak również art. 217 Konstytucji RP polegające na rażącym i świadomym naruszeniu prawa materialnego i procesowego skarżącego, na nierównym traktowaniu strony i braniu pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy jedynie fiskalnego interesu Państwa, w szczególności poprzez uwzględnienie okoliczności podnoszonych tylko przez organy I i II instancji, bez uwzględnienia wniosków i dowodów dostarczonych przez stronę w postępowaniu przed organem I instancji i przywołanym wyżej zażaleniu, nie popartych żadnymi dowodami rzeczowymi, a jedynie niepotwierdzonymi tezami;

b) art. 20 ust. 3 lit. a i b oraz ust. 6 lit a i b Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. WE L 302 z 19.10.1992 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne) poprzez określenie niewłaściwej klasyfikacji towarów do pozycji 9031803890;

c) art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury scalonej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 1987 roku późno zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne - 2004 rozdz. 2 t. 2 str. 382 z późno zm.) poprzez określenie niewłaściwej klasyfikacji towarów do pozycji 9031803890;

d) art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 312 z 31 października 2014 r ) poprzez określenie niewłaściwej klasyfikacji towarów do pozycji 9031803890;

e) reguł 1, 3a, 3b, 4, i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartych w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury scalonej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 1987 r. zm.) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie prowadzące do ustalenia błędnej klasyfikacji towaru do pozycji 9031803890;

f) przepisów z zakresu pozycji taryfowych i nie uwzględnienie Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Explaratory Notes) wydane przez Światową Organizację Celna w Brukseli (World Customs Organization) ustanowioną w 1952 r. jako Rada Współpracy Celnej, której polska wersja językowa Not do HS została opublikowana w formie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy Celnej (zwanych dalej Notami Wyjaśniającymi) w szczególności not do pozycji 9027 i 9031 co doprowadziło do niewłaściwej klasyfikacji przedmiotowych towarów do pozycji 9031803890;

g) art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne w związku z art 121 § o.p. poprzez nieuwzględnienie zawartych w sprawie dowodów świadczących o tym, że towar będący przedmiotem postępowania jest przyrządem do analizy fizycznej lub chemicznej i jako taki powinien być klasyfikowany do pozycji HS 9027;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

a) art. 120 o.p. czyli zasady praworządności, poprzez naruszenie zobowiązania do działania na podstawie przepisów prawa i wydanie w prowadzonym postępowaniu postanowień z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego;

b) art. 121 o.p. § 1 w związku z art. 13 § o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych (celnych);

c) art. 122 o.p. czyli naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie przez organy I i II instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także nie wzięcie pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nieustalenie przez organy celne stanu faktycznego i zignorowanie wyjaśnień strony oraz przedstawionych przez nią dowodów co poprzez błędną interpretację i doprowadziło do niewłaściwego określenia klasyfikacji towaru;

d) art. 123 o.p. § 1 w związku z art. 188, art. 207, art. 216, art. 220, art. 233 § 1 pkt 1, art. 236 i art. 239 o.p. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności przed organem II instancji, poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o powołanie w sprawie biegłego z zakresu sprzętu medycznego lub quasimedycznego, którego opinia stanowiłaby bezsprzecznie dowód mający kluczowe znaczenie dla sprawy, co z braku równoważnych dowodów spowodowało wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnego rozstrzygnięcia w sprawie;

e) art. 180 i art. 187 o.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, a także błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym do zastosowania przepisów prawa materialnego, w związku z fragmentaryczną, błędną i nielogiczną, sprzeczną z zasadami prawa materialnego i wskazaniami wiedzy specjalistycznej, daleką od obiektywizmu i konsekwentności, a także niespójną oceną dowodów przedstawionych przez stronę w toku postępowania przed organem pierwszej instancji i ujętych w odwołaniu od decyzji organu I instancji;

f) art. 191 o.p. w związku z art. 180 i art. 188 oraz art. 192 o.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która w sprawie przybrała cechy oceny dowolnej oraz zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób jedynie fragmentaryczny i nie prowadzący do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności dokonania klasyfikacji towaru będącego przedmiotem postępowania do pozycji 9031803890 w oparciu jedynie o dowody zebrane przez organ, pomijając w postępowaniu dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania przed organem pierwszej instancji i ujęte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Spółka wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji, zmianę danych zgłoszenia celnego, zasądzenie zwrotu zapłaconej kwoty należności celnych w wysokości 502 zł oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 1 października 2018r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia skarg kasacyjnych w sprawach [...] i [...].

Na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. pełnomocnik organu przyłączył się do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl przepisu art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.

Z powyższego wynika, że podstawową przesłanką do zawieszenia postępowania jest zgodny wniosek wszystkich stron zmierzający do uzyskania orzeczenia sądu o zawieszeniu postępowania. Ponadto określenie "sąd może zawiesić postępowanie" oznacza, że postanowienie o zawieszeniu postępowania sąd wydaje w przypadkach, gdy uzna to za celowe i stwierdzi, że czynność stron polegająca na złożeniu wniosku nie zmierza do obejścia prawa.

W niniejszym stanie faktycznym Sąd uznał, że zawieszenie postępowania na zgodny wniosek wszystkich stron jest dopuszczalne i nie prowadzi do obejścia prawa. Zasadne jest bowiem zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu rozstrzygnięcia skarg kasacyjnych w sprawach [...] i [...] od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. w sprawach o sygn. akt [...] i [...] dotyczących zgłoszeń celnych takich samych towarów jak w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie na podstawie art. 126 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

P.K.