Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 244/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 124, art. 180, art. 187, art. 191, art. 194, art. 210
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 20, art. 21, art. 22, art. 53a
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 26, art. 27
journal: Dz.U. 2019 poz 2204
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - t.j.
article: art. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: par. 44, par. 49
journal: Dz.U. 2019 poz 393
law: Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. K. i J. K. (dalej: "Strony" lub "Skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2021 r.

nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza C.

z [...] listopada 2020 r. znak [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z [...] kwietnia 2020 r. znak [...] organ I instancji dokonał wobec Stron ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r.

w kwocie [...]zł, obejmującego zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym, ustalone w kwocie [...]zł oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, ustalone w kwocie [...]zł.

Strony wniosły odwołanie od ww. decyzji zaś organ odwoławczy decyzją

z [...] lipca 2020 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w przekazanych aktach sprawy, jak również w sporządzonej metryce nie stwierdzono, aby Strona w 2020 r. złożyła informację w sprawie podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Jednocześnie brak jest postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego

w sprawie ustalenia stronom zobowiązania pieniężnego na 2020 r. Z kolei organ odwoławczy posiada wiedzę, że Strona pismem z 31 stycznia 2020 r. zaskarżyła

do WSA w Szczecinie decyzję podatkową za 2019 r. Organ odwoławczy wskazał,

że na dzień wydania decyzji podatkowej za 2020 r. przez organ I instancji, pozostawał nierozstrzygnięty spór sądowy w sprawie ustalenia zobowiązania pieniężnego za 2019 r. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie

nie zaistniał stan faktyczny dla zastosowania normy art. 165 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2019.900 j.t. ze zm.;

dalej: "O.p."). Organ I instancji miał zatem obowiązek wydać postanowienie

o wszczęciu postępowania zaś tego braku nie może sanować organ odwoławczy.

Postanowieniem z 21 września 2020 r. organ I instancji wszczął wobec Stron z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego

za 2020 r., w wyniku którego wydana została ww. decyzja tego organu z [...] listopada 2020 r. przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r.

Strony wniosły odwołanie od ww. decyzji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ odwoławczy

ww. decyzją z [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Strony są współwłaścicielami nieruchomości położonych na terenie Gminy C. stanowiących działki:

- dz. Nr [...] o pow. 0,4995 ha - Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane),

- dz. Nr [...] o pow. 0,2872 ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane),

- dz. Nr [...] o pow. 0,1013 ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane),

- dz. Nr [...] o pow7. 0,0940 ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane),

- dz. Nr [...] o pow. 0,0027 ha RIV B.

Do 22 stycznia 2020 r. Strony były także współwłaścicielami działki gruntu

nr [...] o pow. 0,0500 ha sklasyfikowanej jako rowy.

Powyższe dane wynikają z ewidencji gruntów i budynków, które dla organów podatkowych mają moc wiążącą, co wprost ustawodawca zastrzegł w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2020.2052 j.t. ze zm.; dalej "u.p.g.k."), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte

w ewidencji gruntów i budynków.

Wszystkie wymienione poniżej działki, tj.:

- dz. Nr [...] o pow. 0,4995 ha - Bp (zurbanizowane tereny7 niezabudowane),

- dz. Nr [...] o pow. 0,2872 ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane),

- dz. Nr [...] o pow7. 0,1013 ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane),

- dz. Nr [...] o pow. 0,0940 ha Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane),

w ocenie organu odwoławczego podlegają opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości, ponieważ nie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów

i budynków jako użytki rolne. Łączna powierzchnia ww. działek wynosi 9.820 m˛. Stawka podatku od nieruchomości na 2020 r. została określona w uchwale Rady Miejskiej w C. z dnia 18 października 2019 r. i wynosi 0,33 zł za m˛ powierzchni gruntów pozostałych. Podatek został zatem naliczony prawidłowo i wynosi [...] zł. Zwiększenie podatku względem 2019 r. mimo zbycia gruntów w 2019 r. oraz 2020 r. jest spowodowany tym, że zbywane działki nie były opodatkowane podatkiem

od nieruchomości.

Podatkiem rolnym są natomiast opodatkowane grunty działek nr [...] RIVB (grunty orne) oraz nr [...] — W (rowy). Do gruntów pod rowami przyjmuje

się przelicznik 0,20 co wynika z art. 4 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r.

o podatku rolnym (Dz.U.2020.333 j.t. ze zm.; dalej: "u.p.r."), zatem do opodatkowania działki nr [...] o pow. 0,0500 ha - przyjmuje się powierzchnię 0,001 ha. Obowiązek podatkowy dot. działki nr [...] obejmuje tylko styczeń 2020 r., ponieważ w tym miesiącu grunt ten został zbyty. Działka nr [...] (RIVB) o pow. 0,0027 ha

jest opodatkowana jako część gospodarstwa rolnego, ponieważ z akt sprawy wynika, że J. K. posiada grunty rolne o pow. przekraczającej 1 ha. Gospodarstwem rolnym, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.r. jest bowiem obszar gruntów,

o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że w kwestionowanej decyzji organ policzył podatek przyjmując jakoby Strony były posiadaczami gruntu gospodarstwa rolnego i w ten sposób podatek wyniósł [...] zł i nie miał wpływu na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Została wydana

w następstwie przeprowadzonego postępowania, wszczętego postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., Strony zostały zawiadomione o możliwości wypowiedzenia

się co do zebranego materiału. Organ zaznaczył ponadto, że nie sposób przyjąć rozumowania Stron przedstawionego w odwołaniu, jakoby fakt opodatkowania podatkiem rolnym gruntów na terenie innych gmin, uzasadniał opodatkowanie podatkiem rolnym gruntów na terenie Gminy C.. Organ powtórzył, że grunty sklasyfikowane jako Bp – nie stanowią użytków rolnych, wobec czego wykluczone jest przyjęcie ich jako części gospodarstwa rolnego.

Strona zaskarżyła decyzję organu odwoławczego skargą wniesioną

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zaskarżając decyzję

w całości i wskazując, że grunty oznaczone jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane) są w rzeczywistości gruntami rolnymi, tak jak miało to miejsce

do 2016 r., a ustalenie podatku na podstawie danych z 1998 r. (protokół ustnego ogłoszenia decyzji Urzędu Rejonowego w G. Oddziału Gospodarki Nieruchomości i Geodezji nr [...] z [...] marca 1998 r., wykaz zmian gruntowych, mapa zmian, zgłoszenie zmian do ewidencji gruntów, protokół ustalenia trwałych zmian w użytkach gruntowych) jest w ocenie Stron nieprawidłowe, ponieważ zostało oparte na sfałszowanym zgłoszeniu zmian do ewidencji gruntów. Strony wskazały, że nie wystąpiły żadne zdarzenia, które spowodowałyby zmianę kwalifikacji gruntów oraz nie brały udziału w postępowaniu związanym

z wprowadzeniem do ewidencji gruntów zmian użytkowania działek objętych decyzją. Zdaniem Skarżących, dokumenty z 1998 r. nie powinny być w ogóle brane

pod uwagę. Strony wskazały, że obowiązujący plan zagospodarowania przewidywał inwestycję na działkach Skarżących i zmiana działek na Bp była niepotrzebna. Strony podniosły w skardze, że nabyły tylko działki rolne i nigdy na działkach

tych nie powstały budowle trwale związane z gruntem. Zdaniem Skarżących, zarówno w 1998 r., jak i później nie było potrzeby odrolnienia ziemi. Do 2015 r. włącznie działki te były sklasyfikowane w decyzjach wydawanych przez organ

I instancji jako rolne. Strony powołując w skardze pismo Gminy z 1 sierpnia 2016 r. wskazały, że ujawnienie w bazie danych ewidencji gruntów nastąpiło dopiero

21 czerwca 2012 r., natomiast Gmina otrzymała potwierdzenie tego faktu 6 września 2017 r. Strony wskazały przy tym, że w decyzji za 2016 r. jako powód ustalenia podatku w wysokości [...] zł zamiast dotychczasowej kwoty [...]zł, wskazano postanowienie Sądu Rejonowego w P. I Wydział Cywilny z [...] stycznia

2012 r. ([...]), które dotyczyło nabycia przez żonę - J. K.

oraz syna – J. K., spadku po zmarłym w 2011 r. C. K.,

co w ocenie Skarżących nie mogło stanowić podstawy do zmiany wysokości podatku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W toku posiedzenia Sądu w dniu 24 czerwca 2021 r. Sąd, na podstawie

art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), oddalił wnioski dowodowe Skarżących w zakresie kserokopii i wydruku dokumentów załączonych

do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu

oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi

i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego

i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednakże nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to,

że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań

i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W pierwszej kolejności pozostaje wyjaśnić, że Przewodnicząca Wydziału

I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie zarządzeniem z 17 maja 2021 r., powołując się na art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm.) dalej: "uCOVID-19", poinformowała strony postępowania o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne

w składzie trzech sędziów, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym poinformowano strony o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego na dzień 24 czerwca 2021 r., jak też o możliwości wypowiedzenia się na piśmie w ww. sprawie.

Stosownie do art. 15 zzs? ust. 3 uCOVID-19 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy

za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu

i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony), co w tej sprawie umożliwiono stronom postępowania.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W tym miejscu należy podkreślić, że tutejszy Sąd rozpoznawał już sprawę Skarżących

w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego, lecz za 2017 r. (prawomocny wyrok z 14 marca 2019 r., I SA/Sz 246/18). W niniejszej sprawie będącej przedmiotem sporu za 2020 r., skład orzekający podziela stanowisko sądu wyrażone

w ww. prawomocnym wyroku, stąd w zakresie zbieżnym odniesienia do jego treści.

W ocenie sądu, badanie podstaw ustalenia zobowiązania w podatku

od nieruchomości i rolnym zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych

w dziale IV Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

oraz załatwienia sprawy (art. 122) i działają na podstawie przepisów prawa (art. 120).

W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe - w myśl

art. 187 § 1 O.p. - w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 O.p., dokonały oceny,

na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Skarżący wywodzą de facto, że dla ustalenia zobowiązania ma znaczenie faktyczne wykorzystywanie gruntów ([...], [...], [...] i [...]) tj. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy do uprawy rolnej a nie zapisy ewidencji gruntów – oznaczenie jako Bp, co do których wskazują na naruszenie sposobu dokonania zmian w zakresie klasyfikacji gruntów.

Organ podatkowy natomiast stanął na stanowisku, że w zakresie wymiaru przedmiotowych podatków co do klasyfikacji gruntów, jest związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, które to dane nie mogą być przez organ samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego.

Z wypisów z ewidencji gruntów wynika, że w 2020 r. działki gruntu: Nr [...]

o pow. 0,4995 ha, Nr [...] o pow. 0,2872 ha, Nr [...] o pow. 0,1013 ha, Nr [...]

o pow. 0,0940 ha, oznaczone są jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane).

Za podstawę wyroku sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem odpowiedź

na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a także zajęcia stanowiska, czy podnoszona przez Skarżących okoliczność faktycznego wykorzystywania spornych działek jako rolnych (prowadzenie upraw), może stanowić podstawę do pominięcia zapisów w ewidencji gruntów.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia

17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2020.2052 j.t. ze zm.;

dalej "u.p.g.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany

jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2009 r.,

II FPS 1/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2010 r.,

II FSK 1243/08, z 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07, z 14 września 2010 r.,

II FSK 690/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków.

Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny,

m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych

- wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa

od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają

w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie

się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe

do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Wyjątkowo obszernie kwestię tę omówiono w wyroku z 26 września 2014 r.,

II FSK 3099/12, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku

od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1

w zw. z art. 194 § 3 O.p.).

Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków

nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości

nie istnieją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2014 r.,

II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać

o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada

się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona

w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym - w trybie art. 194 § 3 O.p. - że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować,

aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego

w księdze wieczystej, właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie

art. 194 § 3 O.p. należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych."

Warto wskazać, że w tym zakresie rozwiązania przyjęte w u.p.g.k. skorelowane są z treścią art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r.

o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U.2019.2204 t.j. ze zm.). Zgodnie

z pierwszym z wymienionych przepisów, podstawą oznaczenia nieruchomości

w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a u.p.g.k.). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości (tj. ujawnione w ewidencji, gdy nie została

ona przekształcona w kataster) są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości

w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje - na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika - sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych

i hipotece). Powyższe wskazuje wyraźnie na zależność opisu nieruchomości w dziale pierwszym księgi wieczystej od danych ewidencyjnych, co tylko potwierdza słuszność tezy o bezwzględnym związaniu tymi informacjami również organu podatkowego. Zwrócił na to również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach

z 15 lipca 2014 r., II FSK 2234/12 i II FSK 2565/12.

Mając na uwadze powyższe podkreślić zatem należy, że od reguły przewidzianej w art. 21 u.p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., II FSK 1014/10). Zatem

z mocy powyższego przepisu organ podatkowy, ustalając wymiar podatku,

jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane

te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów

i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (oprócz przytoczonych powyżej także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2010 r., I SA/Lu 684/09, z 21 stycznia 2010 r., III SA/Po363/09, z 13 stycznia 2010 r., II FSK 1243/08, z 14 marca 2019 r.,

I SA/Sz 246/19) i sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni

go podziela.

Zauważyć także należy, że przepis art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2019.1170 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") oraz art. 1 u.p.r. także odsyła do ewidencji gruntów i budynków.

Słusznie zatem stwierdził organ odwoławczy, że dokument w postaci wypisu

z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący co sposobu ich klasyfikacji. Tym samym, podkreślić należy, że organ podatkowy nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe.

Bezsporne w sprawie jest, że przedmiotowe grunty były oznaczone

w ewidencji gruntów i budynków odpowiednio dz. Nr [...] o pow. 0,4995 ha – Bp;

dz. Nr [...] o pow. 0,2872 ha Bp; dz. Nr [...] o pow. 0,1013 ha Bp; dz. Nr [...]

o pow. 0,0940 ha Bp; dz. Nr [...] o pow. 0,0500 ha W (rowy); dz. Nr [...]

o pow. 0,0027 ha RIV B (grunty orne), co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów na dzień 20 maja 2020 r. Grunty oznaczone Bp, wbrew zarzutom skargi, nie mogły zatem podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym,

gdyż nie były w 2020 r. użytkiem rolnym. Natomiast podatkiem rolnym należało opodatkować – oznaczone w ewidencji gruntów jako użytki rolne - grunty na działce nr [...] oraz [...] (przy czym obowiązek podatkowy w stosunku do ostatniej działki obejmuje tylko styczeń 2020 r., ponieważ w tym miesiącu grunt został zbyty).

Z powyższych przepisów wynika, że o opodatkowaniu gruntu podatkiem

od nieruchomości bądź podatkiem rolnym decyduje sposób jego sklasyfikowania

w ewidencji gruntów i budynków, przy czym zasadnicze znaczenie ma uznanie gruntu za użytek rolny. Oznaczenie gruntu jako teren zurbanizowany ("Bp") powoduje zatem, że grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Dopiero zmiana zaklasyfikowanie spornego gruntu i uwidocznienie takiej zmiany w ewidencji gruntów jako użytków rolnych, będzie uprawniało organy podatkowe od tej daty

do uwzględnienia takiej klasyfikacji przy wymiarze podatku.

Wskazywanie zatem na faktyczne używanie gruntów tych działek do upraw rolnych czy też powoływanie się przez Skarżących na wcześniejsze, odmienne aniżeli w 2020 r. zapisy w ewidencji gruntów i budynków w zakresie ich kwalifikacji nie uprawniało więc organów do opodatkowania spornych działek podatkiem rolnym a nie podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, nie mógł bowiem pominąć danych z ewidencji gruntów, obowiązujących w roku którego dotyczy postępowanie podatkowe i przyjąć,

że sporny grunt jest gruntem rolnym i opodatkować go podatkiem rolnym. Tym samym, w powyższym zakresie, stanowisko Skarżących uznać należało

za niezasadne.

Sąd podkreśla, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów

i budynków - co do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika.

To podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów

i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa zatem

na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków.

Słusznie zatem stwierdziły organy w niniejszej sprawie, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać przy tym należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Dodać w tym miejscu należy, że w myśl art. 20 w związku z art. 22 ust. 1 u.p.g.k. (przy czym art. 22 ust. 1 u.p.g.k. został uchylony na mocy art. 1 ust. 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy prawo geodezyjne

i kartograficzne - Dz.U.2020.782, która w myśl jej art. 20 weszła w życie 31 lipca 2020 r.) oraz § 44 Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa

w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2019.393 j.t.), starosta (prezydent miasta) jest organem administracji publicznej, który prowadzi ewidencję gruntów

i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów. Do zadań starosty (prezydenta miasta) należy prowadzenie oraz utrzymywanie operatu ewidencyjnego

w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami

i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Może

być wywołana działaniem organu z urzędu lub wnioskiem - co należy podkreślić miało miejsce w niniejszej sprawie, na co wskazuje znajdujące się w aktach sprawy pismo Starostwa Powiatowego w G. do Burmistrza C. z 5 września 2017 r. Zgodnie z kolei z art. 22 ust. 2 u.p.g.k. podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2

pkt 1 (w tym właściciele nieruchomości) zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku.

Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ww. Rozporządzenia, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe

- w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków:

od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę

jej wprowadzenia (tutaj niekwestionowane w sprawie, powołane w skardze pismo Burmistrza C. z 30 stycznia 2017 r. o zmianach w 2012 r. w związku z nabyciem przez Skarżących spadku oraz dokumenty przekazane przez starostę wraz z pismem

z dnia 5 września 2017 r. stanowiące podstawę zmian w odniesieniu do spornych działek).

Nie budzi wątpliwości, że w 2020 r., którego dotyczy sporne postępowanie zapisy w ewidencji gruntów i budynków wskazywały na oznaczenie dz. Nr [...]

o pow. 0,4995 ha – Bp; dz. Nr [...] o pow. 0,2872 ha Bp; dz. Nr [...]

o pow. 0,1013 ha Bp; dz. Nr [...] o pow. 0,0940 ha Bp; dz. Nr [...]

o pow. 0,0500 ha W; dz. Nr [...] o pow. 0,0027 ha RIV B, a zatem organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe zobowiązany był uwzględniać dane dotyczące klasyfikacji ww. gruntów.

Rację ma też organ podatkowy, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających

z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe

nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

z 24 stycznia 2013 r., I SA/Kr 1433/12). Jeżeli zatem, w ocenie Skarżących, wspomniana ewidencja zawierała jakiekolwiek błędy, Skarżący winni

byli doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję. Zasadą jest bowiem, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, a dopiero

w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych

z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Stąd zarzutów skargi ukierunkowanych na naruszenia prawa przy procedowaniu zmian w ewidencji gruntów i budynków nie sposób odnieść do działań Burmistrza C. czy Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S..

Ze stanowiska zaś Skarżących oraz z akt sprawy nie wynika, by Skarżący taką procedurę skutecznie wszczęli w zakresie zmiany danych w ewidencji gruntów

i budynków na zgodne z aktualnymi twierdzeniami Skarżących - poza wywołaną wnioskiem z dnia 18 marca 1998 r., załączonym przy piśmie Starostwa Powiatowego w G. z dnia 5 września 2017 r., który doprowadził do zmiany klasyfikacji działek. Reasumując w aktach sprawy brak też jest dokumentów wskazujących

na zastosowanie przez organy podatkowe klasyfikacji niezgodnej z przyjętą

w ewidencji gruntów i budynków w 2020 r.

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że nie istnieją przesłanki

do prowadzenia w ramach postępowania podatkowego - w okolicznościach niniejszej sprawy - postępowania dowodowego w zakresie prawidłowości klasyfikacji spornych działek, wobec wypisów z ewidencji gruntów i budynków znajdujących się w aktach sprawy. A zatem, w rozpatrywanym przypadku nie mógł znaleźć zastosowania

art. 194 § 3 O.p. Tym samym, podnoszone przez Skarżących twierdzenia, dotyczące sposobu wykorzystywania gruntu i co do zmian zapisów w ewidencji gruntów, leżało poza kompetencją organu podatkowego.

Podsumowując poczynione wyżej uwagi wskazać jeszcze należy, że użyty

w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób,

iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości,

w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków, przy czym informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu,

jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego,

bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów w odrębnym postępowaniu.

W ocenie sądu, ocena dowodów jakiej dokonały w tej sprawie organy podatkowe, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Organ

nie naruszył też innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ

na jego wynik, w szczególności art. 124 O.p. czy też art. 210 § 1 pkt 6 tej ustawy. Wskazać należy, że organ I instancji zawiadomił pismem z dnia 1 października

2020 r. Skarżących o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., odmówił przeprowadzenia dowodów

z kserokopii dokumentów i niepodpisanego wydruku załączonych do skargi, albowiem uznał, że nie jest to niezbędne dla wyjaśnienia sprawy. Sąd wskazuje bowiem, że dokument zgłoszenia zmian do ewidencji gruntów z 18 września 1998 r. znajdował się w aktach sprawy (k.11 akt administracyjnych), Skarżący

nie kwestionowali nabycia spadku po C. K. (kserokopia postanowienia

o stwierdzeniu nabycia spadku z 3 stycznia 2021 r., [...]), Skarżący

nie wzruszyli w trybie wznowienia postępowania zapisów ewidencji przyjętych przez organ w rozpoznawanej sprawie z uwagi na upływ 10-o letniego terminu od dnia ogłoszenia decyzji (kserokopia postanowienia Starosty z [...] stycznia 2020 r., [...], kserokopia pisma Skarżącej z 21 grudnia 2019 r.), kserokopia pisma Skarżącej z 21 stycznia 2020 r. dotyczyła zobowiązania podatkowego

za 2019 r. zaś pismo Skarżących z 27 grudnia 2017 r. stanowiło niepodpisany wydruk komputerowy.

Uznając w związku z powyższym, że zaskarżona decyzja nie narusza

ani przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu obligującym sąd

do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.