Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 693/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art 77 par 1, art 78 par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego M. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] w dniu [...] r. złożył wniosek do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ]o przyznanie płatności bezpośredniej (zwanej dalej "JPO") do [...] ha oraz płatności uzupełniającej do powierzchni upraw podstawowych (zwanej dalej "UPO") do [...] ha, obejmujący [...]działki rolne.

W wyniku uchylenia przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzji Kierownika Biura ARiMR organ I instancji wydał w dniu [...], w której umorzył postępowanie w sprawie przyznania [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania UPO dla działek: [...] ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz płatności UPO (w pozostałym zakresie) w wysokości w [...] zł po dokonaniu pomniejszenia płatności w kwocie [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

Organ I instancji wskazał, że z uwagi na skuteczne wycofanie części działek, powierzchnia uwzględniona do naliczenia płatności JPO pomniejszona została o [...] ha i wyniosła [...] ha, zaś w przypadku UPO został pomniejszona o [...]

ha i wyniosła [...] ha. Organ podał również, że co do działek [...] strona nie złożyła wyjaśnień odnośnie wezwania organu z [...] r., wobec czego wykluczono je z uzyskania płatności. Ponadto organ wskazał, że w wyniku kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych do płatności została zawyżona, co skutkowało koniecznością obniżenia płatności.

[...] złożył odwołanie od powyższej decyzji i zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o płatnościach"), przez ich niewłaściwe zastosowanie. Strona zakwestionowała ustalone przez organ powierzchnie działek uprawnionych do JPO i UPO, wskazując, że w momencie zagospodarowania dokonała pomiaru działek i kierując się jego wynikami złożyła wniosek o przyznanie płatności. Podniosła także, że jeżeli organ nie zgadza się z jej stanowiskiem, to powinien przeprowadzić dowód z oględzin jej gospodarstwa lub też powołać biegłego, który dokona pomiaru użytków rolnych strony.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o skutecznym wycofaniu działek rolnych AB, AC (na powierzchni [...]ha), AB1, AG, AF, AD, AE, Ł, W, W1 na podstawie art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r., str.18 ze zm.; dalej rozporządzenie 796/2004). W ocenie organu, nieskuteczne było natomiast wycofanie części działki AC, znajdującej się na działce nr [...] (o pow. 8 ha), gdyż o nieprawidłowościach odnoszących się do tej działki strona była informowana w wezwaniu z [...] r. i nie złożyła ona stosownych wyjaśnień. Powyższe skutkowało, zgodnie z art. 22 rozporządzania 796/2004, wykluczeniem działki z przyznania płatności. Organ wskazał, że działka nr [...], na której strona zadeklarowała łącznie powierzchnię [...] ha (część działek AI/AI1 i E/E1) oraz działka nr [...] (część działki A/A1) o powierzchni [...]ha, z powodu braku wyjaśnień strony w odpowiedzi na wezwanie organu z [...] r., zostały wykluczone z przyznania płatności. Organ odwoławczy podał, że strona w piśmie z [...] r. oświadczyła, że we wniosku o przyznanie płatności omyłkowo wskazała działki nr [...] na skutek błędnego przeświadczenia co do numeracji użytkowanych nieruchomości, zaś powierzchnie działek [...] zostały wypełnione przez pełnomocnika, który posiłkował się formularzem z ubiegłego roku. Organ odwoławczy wskazał, że na skutek wycofania działek przez stronę z wniosku o przyznanie płatności zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; zwanej dalej "k.p.a.").

Zdaniem organu odwoławczego, dla ustalenia powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności, w przypadku deklaracji oraz użytkowania powierzchni większych działek rolnych niż wynika to z bazy LPIS, stan faktyczny na gruncie nie stanowi okoliczności istotnej dla sprawy, zwłaszcza, że nie jest możliwe obecnie ustalenie stanu faktycznego, który istniał w 2009 r.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił w oparciu o system identyfikacji działek powierzchnię działek kwalifikujących się do płatności. Stwierdził, że różnica procentowa między działkami zadeklarowanymi do JPO a stwierdzonymi w wyniku kontroli wyniosła 13,66%, więc zasadnie przyznano stronie płatności JPO w wysokości [...] zł. Podobnież uznał, że skoro różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną przez strona do UPO ([...] ha) a powierzchnią stwierdzona w toku kontroli administracyjnej uprawniona do tej płatności [...] ha) wyniosła 8,59 ha, należnie przyznano stronie płatności UPO w wysokości [...] zł.

[...] złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o jej uchylenie. Skarżący zarzucił organowi, że nie wskazał, z jakiego okresu pochodzi dokumentacja zdjęciowa, która była podstawą do ustalenia powierzchni użytkowej działek, a mogło mieć to wpływ na prawidłowość postępowania. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o sygn. akt I SA/Sz 595/11. Zdaniem skarżącego, niedokonanie przez organ kontroli na miejscu i niepowołanie biegłego w celu ustalenia faktycznej powierzchni użytkowanych działek nie było prawidłowe.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że ortofotomapy dostępne w systemie zostały wykonane [...] r. i [...] r., lecz wyznaczona powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności nie różni się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. o sygn. akt I SA/Sz 1056/11, oddalił skargę [...]

[...] wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 14 stycznia 2014 r. wydał wyrok o sygn. akt II GSK 1481/12, którym uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądził na rzecz skarżącego od organu kwotę [...] zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok nie spełnia wymogów narzuconych przez art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), albowiem Sąd I instancji nie zawiera analizy stanowiska organu oraz wyjaśnienia motywów przyjęcia zgodności z prawem jego działania w zakresie korzystania przez organ z ortofotomap z lat wcześniejszych niż data złożenia wniosku o przyznanie płatności oraz odmowy przeprowadzenia wskazywanych przez skarżącego dowodów w postaci kontroli na miejscu czy opinii biegłego.

Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał również zarzuty skargi kasacyjnej w przedmiocie naruszenia art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., a to z uwagi na nieprzeprowadzenie przez organ ww. dowodów, co skutkowało niekompletnością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, analizując zgromadzone dowody i zajęte przez organ stanowisko, w pierwszym rzędzie ocenił, czy organ miał podstawy prawne do przyjęcia, że zgłoszone przez stronę w toku postępowania dowody są nieprzydatne w prowadzonym postępowaniu i czy ewentualne uchybienia organu w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez Skarżącego skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Zachodzi zatem w rozpoznawanej sprawie sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji.

Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak-Molczyk [w:] H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005).

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji Sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji.

Kierując się zatem wskazówkami Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Sąd stwierdził bowiem, że w sprawie zachodzi konieczność podjęcia przez organ czynności dowodowych, mających na celu wyjaśnienie wątpliwości co do stwierdzonej przez ten organ powierzchni działek uprawnionych do przyznania płatności JPO i UPO. Sąd nie kwestionuje natomiast stanowiska organu w zakresie umorzenia postępowania w sprawie przyznania JPO i UPO, odpowiednio dla działek: AB, AB1, AC, AD, AE, AF, AG, Ł, W, W1 – z uwagi na ich wycofanie przez producenta.

Sąd stwierdził, ze w zaskarżonej decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji i Restrukturyzacji Rolnictwa wskazał, iż powierzchnia ustalona została w oparciu o system informacji geograficznej o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, zgodnie z którym System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, korzystając przy tym z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Sąd zgodził się z organem, że w celu potwierdzenia właściwej identyfikacji działki rolnej w przestrzeni i dokładniejszego określenia i sprawdzenia powierzchni uprawnionej do dopłat z deklaracją rolnika, z wyłączeniem również gruntów niespełniających warunków dobrej kultury rolnej obowiązkowe jest wykorzystanie materiałów kartograficznych, czyli map oraz ortofotomap w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Ortofotomapą jest zaś metryczny obraz powierzchni ziemi uzyskany ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych. Ortofotomapa odzwierciedla sytuację na gruncie i stanowi dowód jego użytkowania. Na podstawie ortofotomapy ocenie podlegają występujące na danej działce elementy krajobrazu, które mają charakter trwały. Natomiast weryfikacja powierzchni faktycznie użytkowanych rolniczo w bazie LPIS odnosi się do sprawdzenia, czy powierzchnia działki rolnej na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do płatności na tej działce ewidencyjnej w bazie LPIS.

Jednocześnie jednak Sąd ustalił, że jakkolwiek organ wskazał na posłużenie się w sprawie ww. systemem, a co za tym idzie – ortofotomapami, nie podał jednakże dat ich wykonania. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że (cyt.) "Zdjęcia ortofotomap dostępnych w systemie wynikającym z przepisu art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 zostały wykonane w dniach [...] roku oraz [...] roku i na ich podstawie wyznaczona powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności nie różni się". Tym samym, w zaskarżonej decyzji organ z żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn posłużenia się przy weryfikacji wniosku producenta na rok 2009 ortofotomapami z 2001 r. i 2007 r., Uniemożliwił zatem zarówno skarżącemu, jak i Sądowi ocenę prawidłowości podjętych działań, mających niewątpliwie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z przepisu art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. wynika, że niezbędnymi elementami decyzji są, m.in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).

Uzasadnienie służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia stanowiąc jego integralną część. Uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia określonej treści. Te dwa elementy decyzji muszą być ze sobą ściśle powiązane, komplementarne względem siebie, a celem argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu jest nie tylko odtworzenie procesu stosowania prawa przez organ, co umożliwia sądową kontrolę legalności decyzji, lecz także powinno być ono tak sporządzone, aby ściśle wiążąc się z przedmiotem i sposobem rozstrzygnięcia zmierzało do przekonania strony o jego zasadności. Przedstawionych wymogów zaskarżona decyzja zatem nie spełniła.

W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym Sąd orzekający w sprawie uznał również, że rozpoznawanej sprawie doszło także do naruszenia art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a.

Artykuł 3 ust. 3 ustawy o płatnościach jest kompilacją art. 3 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.), część 2 oraz art. 6 Kodeksu cywilnego (k.c.). W części pierwszej tego przepisu – "Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek" – zostały zamieszczone postanowienia z części 2 art. 3 k.p.c. Z kolei część druga art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach – "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne" – to dosłownie przepisany art. 6 k.c. Odwołując się do cywilistycznego dorobku wskazać należy, że art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach jest w pierwszej części przepisem prawnoprocesowym, natomiast w drugiej przepisem prawnomaterialnym.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że strona wykonała prawnoprocesowy obowiązek przedstawienia dowodów w taki sposób, jaki w danej sytuacji był możliwy. Wniosła ona bowiem o przeprowadzenie kontroli (wizji lokalnej) oraz dowodu z opinii biegłego, a więc z tą chwilą wykonała dyspozycję art. 3 ust. 3 cz. 1 ustawy o płatnościach. We własnym zakresie nie była ona w stanie przeprowadzić zastrzeżonej do kompetencji organu kontroli, ani przedstawić opinii biegłego, która powinna być wydana na podstawie dyspozycji organu, a nie strony (art. 84 § 1 k.p.a.) z zastosowaniem odpowiedniego trybu postępowania (art. 84 § 2 k.p.a.).

W tej sytuacji na organie – gdyż to on, a nie strona, prowadzi postępowanie – spoczywał obowiązek przeprowadzenia zgłoszonych przez stronę dowodów albo wykazanie, że nie są możliwe do przeprowadzenia lub nie przyczynią się do ustalenia stanu faktycznego. Tymczasem organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że są one nieprzydatne bez przedstawienia dostatecznego wyjaśnienia przyjętego stanowiska.

Powyższe wskazuje zatem, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., nawet przy regulacjach zawartych w ust. 2 i ust. 3 art. 3 ustawy o płatnościach. Zgodnie z zasadą zakazu wykładni rozszerzającej przepisów szczególnych należy przyjąć, że postanowienia te nie uchylają obowiązku podejmowania na wniosek strony, a co należy podkreślić, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a do tego w szczególności gdy strona – wykonując dyspozycję z art. 3 ust. 3 cz. 1 ustawy o płatnościach – wniosła o przeprowadzenie danego dowodu (art. 78 § 1 k.p.a.). Naruszenie tych zasad powoduje, że de facto organy orzekałyby w ogóle poza granicami prawa, wyłącznie według swego dowolnego uznania, co stoi w sprzeczności z zasadą praworządności, na której straży mają stać – art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach. Ponadto tak zgromadzony materiał dowodowy staje się niekompletny, a zatem organ nie może oprzeć się na jego całokształcie – art. 80 k.p.a. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, że ustawodawca nie postanowił, aby przepisy te (art. 7, art. 77 § 1, art. 78 §1 i art. 80 k.p.a.) nie miały zastosowania w tego rodzaju postępowaniach, tak jak to uczynił w odniesieniu do art. 81 k.p.a.

W tym stanie rzeczy już tylko względy procesowe spowodowały, że zaskarżoną decyzję należało uchylić, w związku z czym odniesienie się do meritum sprawy byłoby przedwczesne.

Zdaniem Sądu, powyższe naruszenia przepisów mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie przeprowadzając postępowanie w sprawie organ zobowiązany jest kierować się wytycznymi Sądu zawartymi powyżej i wyjaśni okoliczności, na które zwrócił uwagę Sąd. Stosownie zaś do poczynionych ustaleń, organ rozstrzygnie sprawę na podstawie ustalonych faktów, a swoją decyzję uzasadni w sposób wyczerpujący, czyniący zadość art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu orzeczono zaś na podstawie art. 152 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie łącznej [...] zł na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Na zasądzony zwrot kosztów postępowania sądowego składają się należności z tytułu wynagrodzenie radcy prawnego ([...] zł) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa ([...] zł).