Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 2779/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004 r. sprawy ze skargi S.S. na Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego S. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych, utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2002 r. skarżący S. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną sportową, uzasadniając swój wniosek tym, że jest członkiem [...] Bractwa Strzeleckiego [...], w ramach którego aktywnie uczestniczy w zawodach strzeleckich, osiągając znaczące wyniki. Skarżący podniósł ponadto we wniosku, iż bractwo nie dysponuje bronią, zaś posiadanie własnej broni sportowej pozwoli mu na częstsze treningi i osiąganie lepszych wyników strzeleckich. Ponadto w 2003 r. skarżący uzyskał patent strzelecki oraz licencję strzelecką, które to dokumenty uprawniają do uprawiania strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych i kulowych.

Komendant Wojewódzki Policji w B., po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego i dokonaniu stosownych czynności sprawdzających wydał w dniu [...] lipca 2003 r. decyzję Nr [...], na podstawie której - działając w oparciu o przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 k.p.a. - odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej z uwagi na niewykazanie przez niego przesłanek uzasadniających potrzebę posiadania przedmiotowego indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji w B. podniósł, iż skarżący kilkakrotnie uczestniczył w zawodach strzeleckich organizowanych przez bractwo, którego jest członkiem, jak i bractwa zrzeszone w Związku Bractw Strzeleckich RP, gdzie zajmował odpowiednio dwa pierwsze, trzecie oraz czwarte miejsce, jednakże z przedstawionych dokumentów nie wynika -zdaniem organu, jaką rangę miały przedmiotowe zawody, jaka liczba zawodników brała w nich udział, ani też jakie wyniki - ilość punktów uzyskała

w nich strona skarżąca. Organ I instancji uznał, iż chociaż strona spełnia wymogi formalne określone w art. 15 i art. 16 ustawy o broni i amunicji, to fakt kilkakrotnego uczestnictwa w zawodach sportowych nie jest podstawą uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, iż w sprawach dotyczących kwestii wydawania pozwoleń na broń sportową organy Policji kierują się indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców - członków klubów i stowarzyszeń strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można - zdaniem organu - przykładowo wyróżnić instruktora strzeleckiego, czy też wybitnego zawodnika sportów strzeleckich. Organ I instancji uznał, iż strona skarżąca nie przedstawiła dokumentów świadczących o swoich ponadprzeciętnych osiągnięciach potwierdzonych startami w zawodach strzeleckich o zasięgu wojewódzkim, czy też ogólnopolskim, zaś materiał dowodowy zebrany w toku postępowania nie dał podstaw do zakwalifikowania strony do osób, które powinny uzyskać, reglamentowane ustawą o broni i amunicji, prawo do posiadania broni. Organ stwierdził ponadto, iż wprawdzie obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na kluby i stowarzyszenia strzeleckie obowiązku wyposażania swych członków w broń, to jednak umożliwiają tym organizacjom zaopatrzenie się w taką ilość i rodzaj broni i amunicji, jaka jest potrzebna do zaspokojenia potrzeb ich członków.

Od decyzji organu I instancji skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji, zarzucając zaskarżonej decyzji iż jest niesłuszna, nieracjonalna i krzywdząca. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż organ nie uzasadnił, na jakiej podstawie uznał niską rangę zawodów strzeleckich, w których strona brała udział. Ponadto uznał on, iż prawo do posiadania broni i pozytywna decyzja administracyjna nie może być formą nagrody za wysokie osiągnięcia sportowe. Skarżący zwrócił również uwagę na ideę strzelania w ramach imprez organizowanych przez bractwa strzeleckie, które nie mają nic wspólnego z typowym wyczynem. W tym aspekcie ocena rzeczywistych i indywidualnych potrzeb skarżącego została według strony dokonana niewłaściwie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] sierpnia 2003 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji - powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji - uznał, iż skarżący nie przekonał organów Policji, że broń jest mu niezbędnie konieczna, jak również, że uprawia on strzelectwo w ramach współzawodnictwa sportowego. W ocenie Komendanta Głównego Policji z zebranych materiałów wynika jednoznacznie, że strona uprawia strzelectwo rekreacyjnie, co poświadczają dokumenty informujące o ilości startów w zawodach. W ocenie organu odwoławczego realizacja zamiłowań strzeleckich przez skarżącego może odbywać się na dotychczasowych warunkach zwłaszcza, że brak własnej broni nie ogranicza uczestnictwa w zawodach strzeleckich. Zdaniem organu przyjęcie odmiennego stanowiska przeczyłoby reglamentacyjnemu charakterowi ustawy o broni i amunicji oraz indywidualnemu podejściu do każdego wnioskodawcy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących startów w zawodach wysokiej rangi, Komendant Główny Policji podniósł, iż zawody takie muszą mieć zasięg wojewódzki lub krajowy, a udział w nich musi być dostępny dla wszystkich osób uprawiających strzelectwo sportowe, a nie tylko członków Bractwa [...], które to zawody mają charakter rekreacyjny, co potwierdza ich częstotliwość. Organ zauważył, iż wydanie indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową nie jest formą nagrody za osiąganie ponadprzeciętnych wyników, lecz stanowi argument przemawiający za koniecznością posiadania indywidualnej broni. Zdaniem organu nie stoi to ponadto w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji, na co zwracał uwagę również Naczelny Sąd Administracyjny. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, iż brak posiadania broni przez stowarzyszenia bądź kluby strzeleckie nie nakłada na organy Policji obowiązku wydawania indywidualnych pozwoleń na broń palną sportową członkom tych organizacji, albowiem podmioty te mogą korzystać z broni przyznanej im na świadectwo broni. Komendant uznał, iż skoro skarżący nie przedstawił dokumentów świadczących o czynnym uczestnictwie we współzawodnictwie sportowym, w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, w tym przypadku strzelectwie sportowym, organ Policji II instancji nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia skontrolowanej decyzji.

W dniu [...] września 2003 r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił, iż Komendant Główny Policji nie dokonał oceny przedłożonych przez niego dowodów na spełnienie warunków do posiadania broni palnej i nie podał dostatecznych argumentów kwestionujących potrzebę posiadania broni palnej sportowej. Zdaniem skarżącego spełnia on wszystkie wymogi określone ustawą. Strona uznała, iż w świetle faktu posiadania przez niego uprawnienia do broni zdecydowanie bardziej niebezpiecznej, należy uznać zaskarżoną decyzję za całkowicie nieracjonalną oraz sprzeczną z ustawą oraz orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ powołując się na postanowienia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji podniósł, iż organ Policji mając na uwadze ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz z uwagi na prawo swobodnej oceny dowodów, winien kierować się indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców. Organ odwoławczy podniósł, że osiągane wyniki w strzelectwie sportowym,

częstotliwość odbytych strzelań (wewnątrzklubówych, jak i odbytych na zawodach sportowych) pozwalają organom Policji stwierdzić, czy w konkretnym przypadku istnieje ponadprzeciętna potrzeba posiadania przez wnioskodawcę indywidualnej broni sportowej. Z zebranych materiałów wynika -zdaniem Komendanta Głównego Policji, iż strzelectwo sportowe jest uprawiane przez skarżącego rekreacyjnie, co potwierdzają dokumenty informujące o ilości startów na zawodach.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 27 października 2004 r. skarżący złożył dodatkowe dokumenty mające - jak podniósł - świadczyć o faktach, które miały miejsce po wydaniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r., w tym zaświadczenie ze Związkowego Klubu Strzeleckiego z dnia [...].10.2004 r. o czynnym uprawianiu strzelectwa sportowego oraz zaświadczenie dotyczące odbytych zawodów strzeleckich w 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] września 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd nie ocenia natomiast słuszności, czy też celowości wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana S.S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nie naruszają przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również norm prawa formalnego wskazanych w k.p.a., a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji był przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 3 art. 10 cyt. ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych.

Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 w/w aktu normatywnego wynika, iż organy Policji mają obowiązek (vide: "organ Policji wydaje") wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną - przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie.

Niewątpliwie z treści obowiązujących przepisów prawa nie można -zdaniem Sądu - wywodzić prawa obywateli do posiadania broni gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając powyższe na względzie oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami ; bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną

Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji. Organy te mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia w ocenie organów Policji kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, zaś odmowa jego wydania jest następstwem przede wszystkim uznania, iż skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby czynnie, a nie tylko rekreacyjnie uprawiał strzelectwo sportowe, co nie uzasadnia potrzeby posiadania przez niego broni własnej z uwagi na możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej.

W ocenie Sądu należy stanowczo podnieść, iż przynależność do stowarzyszenia strzeleckiego (Bractwa [...]) nie może być jedynym argumentem przekonywującym o konieczności wyposażenia strony w indywidualne pozwolenie na broń palną sportową. Wydanie pozwolenia na broń musi być - zdaniem Sądu - w każdym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, istniejącymi obiektywnie, a nie tylko odczuwanymi subiektywnie przez osobę ubiegającą się o takie pozwolenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ponadto, iż organy Policji prawidłowo przyjęły, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenie na broń (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1998/01.

W ocenie Sądu organy Policji miały prawo, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń przyjąć, że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze.

Należy zauważyć, iż argumenty o posiadaniu przez skarżącego licencji uprawniającej do uprawiania strzelectwa, fakt przynależności do stowarzyszenia strzeleckiego, a także to, że posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na poprawienie wyników sportowych, nie nakładają na Policję obowiązku wydania pozwolenia na broń (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 81/01 oraz wyrok z dnia 9 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1965/01).

Specyficzna reglamentacja prawna problematyki dotyczącej broni wynika z ze specyfiki tego dobra a elementy limitowania uzasadnione są szczególną potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego

Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie dopatrzył się, aby skarżący wykazał się ponadprzeciętnymi wynikami sportowymi w strzelectwie, co mogłoby uzasadniać celowość częstego , a nie tylko rekreacyjnego korzystania z broni palnej sportowej. Strona skarżąca nie wykazała również, aby przedmiotowa broń była jej potrzebna dla innych uzasadnionych celów, przykładowo z racji bycia instruktorem strzelectwa sportowego. Niewątpliwie ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne. W związku z tym to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazywania, iż z uwagi na szczególne predyspozycje, wyniki sportowe, itp. należy do osób, które powinny posiadać indywidualne pozwolenie na broń sportową (podobnie: /w:/ wyroku NSA w Warszawie z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01).

Jeśli chodzi o dodatkowe dowody przedłożone przez skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego należy uznać, iż dotyczą one stanu faktycznego zaistniałego po wydaniu zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, a więc nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w zakresie niniejszego postępowania, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

W związku z powyższym należy uznać, iż w uzasadnieniu obu zaskarżonych decyzji organy Policji dostatecznie wyjaśniły kryteria, jakimi kierowały się przy podjęciu decyzji odmawiającej udzielenia stosownego pozwolenia na broń. Tym samym organy obu instancji nie dopuściły się jakiegokolwiek naruszenie przepisów k.p.a., w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.