Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 289/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 1,  art. 16  ust. 1  pkt 30,  pkt 51
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Bożena Pindel, Protokolant Karolina Czaplicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi A Sp.z o. o. w K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją z dnia [...] r. nr [...] doręczoną w dniu 10 listopada 2011 r., Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) stwierdził, że stanowisko A sp. z o.o. w K. (zwanej dalej także Spółką) przedstawione we wniosku z dnia 3 sierpnia 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zwróconych pracownikom wydatków dotyczących opłat za przejazd autostradą oraz opłat za parkingi poza limitem wynikającym z prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu jest nieprawidłowe.

Opisując przedstawiony we wniosku stan faktyczny organ interpretacyjny podał, że wnioskodawca będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącą szpital podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej jego pracownicy wykorzystują własne (niebędące własnością wnioskodawcy) samochody osobowe dla celów związanych z prowadzeniem działalności przez Spółkę. Wnioskodawca oraz charakter pracy wymaga od pracowników, by przemieszczali się maksymalnie szybko i sprawnie, co powoduje konieczność korzystania z płatnych autostrad i parkingów.

Pracodawca dokonuje zwrotu kosztów związanych z używaniem prywatnych samochodów pracowników do celów służbowych w związku z podróżami służbowymi oraz jazdami lokalnymi. Zwrot obejmuje dwie kategorie wydatków: zwrot kosztów używania samochodów (tzw. kilometrówka) oraz zwrot dodatkowych kosztów poniesionych w związku z odbyciem podróży służbowej.

Indywidualna stawka za jeden kilometr przebiegu pojazdu nie przekracza ustawowych wartości (wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania dla celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędacych własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.), które dla samochodu osobowego o pojemności silnika do 900 cm 3 wynoszą – 0,5214 zł, a dla pojazdu o pojemności silnika powyżej 900 cm 3 – 0,8358 zł.

Jak wskazuje wyżej wymienione rozporządzenie, wspomniany zwrot kosztów ma dotyczyć używania pojazdu, a więc w istocie ma na celu wyłącznie zrekompensowanie pracownikom kosztów eksploatacyjnych samego pojazdu, w tym w szczególności zużytego paliwa oraz innych elementów samego pojazdu (i tylko pojazdu), a nie całościowych kosztów podróży służbowej czy innych poniesionych w związku z jej odbywaniem.

Niejednokrotnie zdarza się, że podczas odbywania podróży służbowej pracownik musi ponieść dodatkowe opłaty z nią związane, które nie mają charakteru kosztów eksploatacyjnych pojazdu i musiałyby zostać poniesione niezależnie od tego czy podróż służbowa odbywałaby się pojazdem należącym do wnioskodawcy czy do pracownika. Na te koszty składają się w głównej mierze opłaty za korzystanie z autostrady czy opłaty parkingowe. Koszty te są zwracane pracownikom odrębnie.

Dla zobrazowania powyższych wywodów wnioskodawca przestawił dane liczbowe, z których wynika, że suma kosztów poniesionych przez pracownika w związku z przejazdem z K. do K. i z powrotem, tj. opłaty za korzystanie z autostrady, opłaty parkingowe, koszty paliwa stanowią kwotę 130 zł, nie wliczając dodatkowych kosztów zużycia płynów eksploatacyjnych, opon i części zamiennych. Maksymalna kwota zwrotu dla pracownika (ryczałt wg kilometrów) wynosi tymczasem 125,37 zł. Różnica ta jest jeszcze większa w przypadku pokonywania trasy K.-C. i wynosi ok. 10 zł na niekorzyść pracownika.

Wnioskodawca niezależnie od przysługującego ryczałtu zwraca także pracownikom koszty opłat parkingowych oraz opłat za autostrady.

W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym wnioskodawca zadał następujące pytanie:

Czy koszty, które są związane z podróżą służbową, ale nie są kosztami eksploatacji pojazdu (w tym opłaty parkingowe i za przejazd autostradą) stanowią koszty uzyskania przychodów rozliczane na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i nie mają do nich zastosowania ograniczenia z art. 16 ust. 1 pkt 30 oraz art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy podatkowej ?

Przedstawiając stanowisko wnioskodawcy organ interpretacyjny podał, że zdaniem strony odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca. Omawiane koszty dotyczą podróży służbowych związanych z bieżącą działalnością Spółki, w ich ramach odbywają się spotkania z klientami, kontrahentami, inwestorami, załatwiane są sprawy przez organami państwowymi czy sądami. Ogólny warunek zaliczenia tych wydatków do kosztów podatkowych, wynikający z art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej jest zatem spełniony. Przytoczone przez wnioskodawcę art. 16 ust. 1 pkt 30 i pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych statuują ograniczenia dotyczące uznawania za koszty podatkowe opłat z tytułu używania przez pracowników własnych pojazdów. Tymczasem opłaty za autostradę czy parking nie są kosztami używania samochodu, gdyż nie są bezpośrednio "zużywane" przez pojazd, a ich poniesienie nie ma związku z wartością pojazdu. Kwota zwracana w ramach tzw. kilometrówki ma natomiast za zadanie zniwelować zmniejszenie się wartości pojazdu w związku z jego używaniem nie w interesie właściciela. Ponadto koszty te – jak wykazano powyżej – są istotnym elementem podróży służbowej i znacząco wpływają na koszty jej odbycia. Gdyby rozliczać je w ramach limitu wynikającego z przemnożenia limitu kilometrów i stawki zwrotu okazałoby się, że podróże te w części odbywają się na koszt pracownika.

Powyższe stanowisko wnioskodawcy organ interpretacyjny ocenił jako nieprawidłowe. Uzasadnienie tej oceny rozpoczęto od przytoczenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Następnie podkreślono, że wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów lub zabezpieczenia ich źródła nie mogą zostać uwzględnione w rachunku podatkowym, jeśli zostały ujęte w zamkniętym katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 30 lit. a ustawy podatkowej, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki ponoszone na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika w celu odbycia podróży służbowej w wysokości przekraczającej kwotę ustaloną przy zastosowaniu stawek za jeden kilometr przebiegu pojazdu.

Przywołany przepis ogranicza – jak wskazał dalej organ interpretacyjny – możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych całości wydatków związanych ze zwrotem pracownikom kosztów używania pojazdów na potrzeby pracodawcy. Ograniczenie to wynika z określenia przez ustawodawcę limitu tych wydatków, wyznaczonego iloczynem liczby kilometrów faktycznego przebiegu i stawki za jeden kilometr.

Organ interpretacyjny zwrócił także uwagę, że zaliczenie omawianych wydatków do kosztów podatkowych uwarunkowane jest prowadzeniem przez podatnika ewidencji przebiegu pojazdu, co wynika z art. 16 ust. 1 pkt 5 zd. 1 ustawy podatkowej, a konsekwencje braku takowej ewidencji określone są a art. 16 ust. 1 pkt 5 zd. 3 tej ustawy.

Następnie wyjaśniono, że sposób prowadzenia wspomnianej ewidencji został szczegółowo określony w cytowanym powyżej art. 16 ust. 5 ustawy podatkowej. Stanowi on, iż ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd - dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za jeden kilometr przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane (art. 16 ust. 5 zd. 2 updop).

Tylko prowadzenie ewidencji w powyższy sposób umożliwi sprawdzenie czy wykazane na jej podstawie wydatki związane z używaniem samochodów niestanowiących składników majątku podatnika spełniają przesłankę, o której stanowi art. 15 ust. 1 updop. Brak ewidencji przebiegu pojazdu lub prowadzenie tej ewidencji w sposób nie pozwalający na stwierdzenie ww. warunków powoduje, iż wydatek poniesiony z tytułu używania samochodu osobowego, nie stanowiącego składnika majątku podatnika, nie może zostać zaliczony w poczet kosztów uzyskania przychodów.

Nawiązując do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz stanowiska wnioskodawcy, który podał, że zwraca pracownikom dwie kategorie wydatków: zwrot kosztów używania samochodu (tzw. kilometrówka) oraz zwrot dodatkowych kosztów poniesionych w związku z odbyciem podróży służbowej (np. opłaty za autostradę czy parking) organ interpretacyjny wyjaśnił pojęcie kosztów używania samochodu w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 30 lit. a ustawy podatkowej. Podkreślił, że koszt używania nie jest pojęciem tożsamym z kosztem eksploatacji. Do wydatków z tytułu używania samochodu osobowego niestanowiącego własności podatnika zaliczać niewątpliwie należy wszystkie wydatki poniesione w związku z uprawnieniem do posługiwania się (np. czynsz najmu), jak i z samym posługiwaniem się rzeczą (korzystaniem z rzeczy), a więc również wskazane we wniosku wydatki z tytułu opłat za przejazd autostradą oraz opłat za parkingi.

Skoro zatem wydatki z tytułu opłat za przejazd autostradą oraz opłat za parkingi stanowią wydatki z tytułu używania samochodu dla potrzeb działalności gospodarczej, to podatnik zobowiązany jest uwzględniać je w ewidencji przebiegu tego pojazdu i rozliczać w ramach wynikającego z niej limitu.

W konkluzji organ interpretacyjny stwierdził, że wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zwrócone pracownikom udokumentowane wydatki, związane z użytkowaniem prywatnego samochodu pracownika dla jego potrzeb (obejmujące m.in. opłaty za przejazd autostradą i parkowanie), pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, w granicach wynikającego z niej limitu.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa strona podniosła zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niewłaściwego zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 30 i art. 16 ust. 1 pkt 51 tej ustawy.

W uzasadnieniu swojego żądania ponowiła wcześniejszą argumentację, a dodatkowo zwróciła uwagę na niedopuszczalność niejednolitego kwalifikowania wydatków w zależności od tego czy wynikają one z podróży odbywanej pojazdem stanowiącym własność podatnika, czy też samochodem prywatnym pracownika. Dla uwypuklenia skutków zastosowania się do kwestionowanej interpretacji strona przedstawiła przykład podróży służbowej, w związku z którą koszt paliwa i dodatkowe koszty eksploatacyjne są w sumie niższe niż wysokość wydatków za parking i przejazd autostradą (podróż wymagająca kilkudniowego parkowania pojazdu pracownika przy lotnisku).

W odpowiedzi na to wezwanie organ w piśmie z dnia 27 grudnia 2011 r. stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

W skardze na powyższą interpretację indywidualną, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca Spółka podniosła zarzut:

- błędnej wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez uznanie, że zwracane odrębnie koszty dodatkowe związane z podróżą, ale nie bezpośrednio z używaniem samochodu należącego do pracownika wnioskodawcy (w tym w szczególności wartość opłat parkingowych i opłat za autostrady) nie mogą zostać wliczone przez wnioskodawcę odrębnie i niezależnie (poza limitem wynikającym z tzw. kilometrówki) do kosztów uzyskania przychodów,

- niewłaściwego zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 30 i art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez ich zastosowanie pomimo tego, że opisane przez wnioskodawcę wydatki uznać należy za odrębne i rozliczane niezależnie od kosztów zwracanych pracownikom w ramach tzw. kilometrówki,

- art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej poprzez chybione uzasadnienie prawne nieprawidłowej oceny stanowiska wnioskodawcy,

- art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnienie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez co pozbawiono stronę możliwości ustosunkowania się twierdzeń organu interpretacyjnego.

Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi opisano dotychczasowy przebieg postępowania, stan faktyczny oraz stanowiska stron.

Następnie autor skargi ponowił dotychczasową argumentację, a dodatkowo nadmienił, iż wyodrębnienie regulacji związanej z pojazdami stanowiącymi własność podatnika i dotyczącej samochodów pracowników używanych na potrzeby pracodawcy nie ma dyskryminować podatnika, a jedynie ułatwiać ewidencjonowanie poniesionych kosztów.

Dalej powołano się na przedstawiony już w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa rozkład kosztów ponoszonych w związku z podróżą wymagającą długotrwałego pozostawienia pojazdu na parkingu przy lotnisku w B..

Za absolutnie nieuzasadnione i krzywdzące uznano kwalifikowanie opłat parkingowych oraz autostradowych do kosztów używania pojazdu, nawet pomimo tak szerokiej definicji tego pojęcia zaproponowanej przez interpretatora.

Dodatkowo strona podniosła, że koszty usługi parkingowej oraz przejazdu autostradą płatną dokumentowane są całkowicie odrębnymi dowodami, które na gruncie ustaw podatkowych oraz ustawy o rachunkowości mają charakter dowodów księgowych i dowodów świadczenia usług. Skarżąca podkreśliła, że dokument potwierdzający przejazd autostradą płatną jest uznawany w świetle przepisów o podatku VAT za fakturę. Zgodnie bowiem z § 17 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, dowody zapłaty za przejazdy autostradami płatnymi należy uznać za faktury, czyli dokumenty, które m.in. dają podstawę do odliczenia podatku VAT. W przypadku otrzymywanych dowodów poniesienia opłat za parkingi (dokumentowane najczęściej paragonami fiskalnymi) istnieje możliwość uzyskania faktury VAT, stosownie do art. 106 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zważywszy zatem, że faktycznym konsumentem tych usług (a więc podmiotem, który odnosi z nich realne korzyści) jest wnioskodawca, a nie jego pracownik, za bezpodstawne uznano twierdzenie organu, że analizowane wydatki stanowią koszty używania pojazdu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że faktycznym nabywcą omawianych usług jest pracodawca, a zatem koszty te nie mogą być rozliczane w ramach limitów wynikających z ewidencji przebiegu pojazdów.

W końcowych fragmentach skargi wskazano, że wadliwie uzasadniając zaskarżoną interpretację organ naruszył art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej. Nie odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa organ zignorował wymogi wynikające z art. 121 i art. 124 Ordynacji podatkowej i bezpodstawnie uznał, że odpowiedź ta "nie ma waloru decyzji", w której należy się odnieść do wszystkich dowodów i argumentów, a nie tylko do tych, które wybrano dla umotywowania rozstrzygnięcia organu.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Dodatkowo zwrócił uwagę, że interpretowanie pojęcia używania pojazdu, w którym pomija się opłaty za autostrady i parkingi nie ma racji bytu w obecnych realiach gospodarczych. Ustawodawstwo dotyczące tej problematyki wprowadzono bowiem w okresie, w którym podróże samochodowe nie wymagały tak znacznych nakładów. Nadto podniósł, że zaskarżona interpretacja dyskryminuje pracowników podróżujących na krótkich trasach.

Pełnomocnik organu interpretacyjnego, prawidłowo zawiadomionego o terminie posiedzenia, nie był obecny na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja nie narusza prawa.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej również p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie uchyla tę interpretację. Na mocy art. 134 § 1 powołanej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że zarzuty i argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą w skardze lub na rozprawie nie przesądza o wyniku sprawy.

Poddana kontroli Sądu w niniejszej sprawie interpretacja dotyczy dopuszczalności i zasad zaliczania do kosztów uzyskania przychodów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością opłat za autostrady i parkingi ponoszonych podczas podróży służbowych odbywanych samochodami pracowników skarżącej.

Zdaniem skarżącej wydatki te nie mieszczą się w kosztach używania pojazdów i na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowią w całości koszty uzyskania przychodów.

W ocenie organu interpretacyjnego, który zanegował stanowisko strony, w opisanym stanie faktycznym znajduje zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 30 i pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a zatem Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zwrócone pracownikom udokumentowane wydatki, związane z użytkowaniem prywatnego samochodu pracownika dla jego potrzeb, obejmujące m.in. opłaty za przejazd autostradą i parkowanie, pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu i w granicach wynikającego z niej limitu.

Rozstrzygając zarysowany powyżej spór stwierdzić należy na wstępie, że zasady zaliczania wydatków osoby prawnej do kosztów uzyskania przychodów reguluje art. 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Podatnik podatku dochodowego od osób prawnych może zaliczyć w ciężar kosztów wszelkie faktycznie poniesione wydatki, które mają lub mogły mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu z wyłączeniem enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p." (por. m.in. wyrok NSA z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1672/07, LEX nr 530443).

We wspomnianym art. 16 ust. 1 ustawodawca (w pkt 30) wyłączył z kosztów uzyskania przychodów wydatki ponoszone na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika:

a) w celu odbycia podróży służbowej (jazdy zamiejscowe) - w wysokości przekraczającej kwotę ustaloną przy zastosowaniu stawek za jeden kilometr przebiegu pojazdu lub w pełnej wysokości, jeżeli podróż służbowa pracownika nie jest udokumentowana delegacją służbową,

b) w jazdach lokalnych - w wysokości przekraczającej wysokość miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo w wysokości przekraczającej stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Nadmienić trzeba, że powoływany przez skarżącą, a także wspominany przez organ interpretacyjny art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczy natomiast kosztów podróży pojazdami nie stanowiącymi własności pracodawcy, ale też nie będącymi własnością jego pracowników (zasada podatkowego rozliczania tych wydatków jest zbliżona, jednakże przedstawiony we wniosku o wydanie stan faktyczny dotyczy wydatków związanych z przejazdami samochodami prywatnymi pracowników).

Jednocześnie w art. 16 ust. 5 wspomnianej ustawy zastrzeżono, że przebieg pojazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 30 i 51, powinien być, z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika według obowiązującego wzoru, potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. Ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd - dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za jeden kilometr przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane. W razie braku tej ewidencji, wydatki ponoszone przez podatnika na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika nie stanowią kosztu uzyskania przychodów.

Wskazana ewidencja warunkuje podatkowe rozliczenie omawianych kosztów, gdyż dane w niej zawarte pozwalają na zweryfikowanie wydatków pod kątem przesłanki określonej w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przywołane przepisy w sposób wyczerpujący regulują kwestię zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez pracodawcę w związku z podróżami służbowymi odbywanymi samochodami stanowiącymi własność pracowników. Przytoczony wyżej art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy podatkowej limituje podatkowe rozliczenie wydatków z tytułu używania przez pracowników samochodów na potrzeby podatnika. Skład orzekający podziela pogląd organu interpretacyjnego, że ustawodawca pojęciem "używania samochodów" objął wszelkie wydatki związane z odbywaniem podróży tym środkiem transportu, a nie tylko wskazywane przez stronę skarżącą koszty "zużywane przez pojazd" związane z paliwem, płynami technologicznymi czy zużyciem części konstrukcyjnych. Koszty używania pojazdu są bowiem pojęciem znacznie szerszym niż eksploatacja pojazdu. Pogląd taki, który w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, przyjęto już m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/WA 1502/09, WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1203/10 oraz WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 626/10 oraz z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Po 913/10).

Opłata za autostradę czy parking wiąże się nierozerwalnie z używaniem samochodu, a zatem objęta jest limitem wynikającym z art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i nie może być zaliczona do kosztów podatkowych na zasadach ogólnych określonych w art. 15 ust. 1 tej ustawy.

Powyższa konstatacja nie może być skutecznie negowana poprzez wskazywaną przez stronę skarżącą istotną dysproporcję pomiędzy kosztami, jakie w przypadku niektórych kierunków podróży służbowych generują opłaty autostradowe i parkingowe a pozostałymi wydatkami związanymi z używaniem samochodu. Nie ma także znaczenia dla rozstrzygnięcia to, czy całość kwoty, jaką skarżąca zwraca pracownikowi za korzystanie z prywatnego samochodu dla celów pracodawcy będzie podlegała zaliczeniu do kosztów podatkowych. Wskazanej powyżej zasady podatkowego rozliczania analizowanych kosztów nie można także obalić poprzez wykazywanie, że sporne wydatki mogą zostać udokumentowane odrębnym dowodem zakupu usługi parkingowej czy poniesienia opłaty autostradowej na rzecz podatnika. Wyłączenie analizowanych wydatków z limitu zastrzeżonego w art. 16 ust. 1 pkt 30 i określonego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. Nr 27, poz. 271 ze zm.) nie może nastąpić także ze względu na akcentowane przez pełnomocnika strony skarżącej nieprzystawanie tej regulacji do obecnych realiów gospodarczych, które znacznie zmodyfikowały wartość i strukturę wydatków związanych z transportem samochodowym. Przedstawiona powyżej regulacja w obecnym brzmieniu, do czasu ewentualnej nowelizacji, wyklucza bowiem odrębne rozliczanie podatkowe niektórych wydatków związanych z używaniem pojazdów pracowników podczas podróży służbowych.

W konkluzji stwierdzić należy, że do wydatków z tytułu używania samochodu osobowego pracownika na potrzeby odbycia podróży służbowej zalicza się wszystkie wydatki poniesione w związku z używaniem tego pojazdu, a więc także opłaty za przejazd autostradą i opłaty parkingowe. Zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów ograniczone jest przez ustawodawcę limitem wynikającym z tzw. kilometrówki.

Z powyższego wynika, że zaskarżona interpretacja odpowiada prawu, a zatem zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 30, art. 16 ust. 1 pkt 51 (który nie odnosi się do podróży odbywanych samochodami pracowników podatnika) nie mogą zostać uwzględnione. Wykazana przez Sąd legalność kontrolowanej interpretacji wyklucza także stwierdzenie, że – jak podniesiono w skardze – organ bezwzględnie naruszył art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż przedstawił nieprawidłową ocenę stanowiska podatnika i wadliwie ją uzasadnił. Odstąpienie od umotywowania negatywnej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co zdaniem strony sprzeczne jest z wymogami określonymi w art. 124 Ordynacji podatkowej, pozostaje bez wpływu na wynik postępowania interpretacyjnego.

Wykazana powyżej legalność zaskarżonej interpretacji nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.