Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2569/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1228
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 737/13 w sprawie ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 737/13 oddalił skargę E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania E. T. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w sprawie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych na rzecz córki P. G.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gostyninie z dnia 29 września 1999 r., sygn. akt III RC 338/98 Sąd orzekł o zasądzeniu na rzecz P. G. alimentów od jej ojca E. T. w wysokości 200,00 zł miesięcznie. Kwota ta uległa zwiększeniu do 500,00 zł, co wynika z kolei z wyroku Sądu Rejonowego w Gostyninie z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt III RC 149/12. Pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w G. wezwał E. T. do stawiennictwa w organie, celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz odebrania od niego oświadczenia majątkowego. Powyższe wezwanie E. T. odebrał osobiście w dniu 23 sierpnia 2012 r. Następnie, pismem z dnia 25 września 2012 r., Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w G. zawiadomił E. T. o wydaniu - na wniosek W. K. (matki P. G.) - decyzji z dnia [...] września 2012 r., nr [...], mocą której podwyższono P. G. świadczenia z funduszu alimentacyjnego do kwoty 500,00 zł miesięcznie na okres od 11 lipca 2012 r. do 30 września 2012 r. Jednocześnie organ poinformował E. T., że wysokość jego zobowiązań wobec Skarbu Państwa z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych z funduszu alimentacyjnego na rzecz jego córki P. G.- na dzień 31 lipca 2012 r. - wynosi 11.530,66 zł. Powyższe zawiadomienie odebrała w dniu 26 września 2012 r. H. T. (matka E. T.). Następne zawiadomienie o kwocie zobowiązania - na dzień 31 sierpnia 2012 r. - organ wystosował pismem z dnia 1 października 2012 r., jednocześnie informując E. T., że na wniosek W. K. wydano decyzję z dnia [...] października 2012 r., nr [...], dotyczącą przyznania P. G. świadczenia alimentacyjnego w kwocie 500,00 zł miesięcznie na okres od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. Zawiadomienie to także zostało skutecznie odebrane.

W dniu 12 grudnia 2012 r. organ I instancji wszczął postępowanie z urzędu w sprawie uznania E. T. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Wysyłane pismo w tej sprawie zostało odebrane przez matkę E. T.

Decyzją z dnia [...]stycznia 2013 r., nr [...] Wójt Gminy G. uznał E. T. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wobec swojej córki. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G., okazało się bezskuteczne w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.). Ponadto organ podniósł, że E. T. nie stawił się do Ośrodka w celu złożenia oświadczenia majątkowego oraz przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, nie wniósł również żadnych uwag do wszczętego postępowania administracyjnego, oraz nie przedstawił dowodów wpłat zasądzonych alimentów za okres ostatnich 6 miesięcy.

Powyższe ustalenia zakwestionował E. T. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zawnioskował o zmianę decyzji podnosząc, że od dłuższego czasu jest bezrobotny i nie ma żadnych możliwości finansowych do spłaty alimentów, aktualnie wciąż poszukuje pracy i choć podejmuje dorywcze roboty nie jest w stanie nic odłożyć bez uszczerbku na choćby minimalne utrzymanie, nie posiada majątku ani żadnych wartościowych ruchomości, opiekuje się "wiekową" mamą i nie unika celowo płacenia alimentów.

Decyzją z dnia z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że E. T. zignorował wezwanie Kierownika GOPS-u w G. z dnia [...] sierpnia 2012 r. do stawienia się w tamtejszym organie pomocowym, celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego. Ponadto - jak wynika z prowadzonej dokumentacji - w okresie ostatnich 6 miesięcy - skarżący nie dokonywał żadnych wpłat na poczet zasądzonych alimentów (za wyjątkiem wpłaty w dniu 18 stycznia 2013 r. w kwocie 250 zł).

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] lutego 2013 r. E. T. pismem z dnia 1 marca 2013 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji, zarzucając jej:

1) naruszenie prawa procesowego w tym:

- art. 7 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób dostateczny czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy,

- art. 9 k.p.a. poprzez brak należytej i wyczerpującej informacji co do okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na uznanie E. T. za dłużnika alimentacyjnego,

- art. 10 §1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów,

- art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego nieuwzględniającego wyjaśnień przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji wydanej przez Wójta Gminy G.,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne wskazanie faktów i dowodów, które organ uznał za udowodnione, i na których oparł swoją decyzję;

2) naruszenie prawa materialnego przez:

- błędną wykładnią art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228) - zwanej dalej u.p.o.u.a. - poprzez uznanie przesłanek uprawniających organ administracyjny do wszczęcia postępowania w sprawie za podstawę wydania decyzji administracyjnej,

- błędną wykładnię art. 5 ust. 3 a u.p.o.u.a. poprzez zastosowanie wnioskowania a contrario, uznając iż niewypełnienie warunku wskazanego w ww. przepisie stanowi przesłankę pozytywną do uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że został wezwany przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w G. do przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz do złożenia oświadczenia majątkowego, nie został jednak wyczerpująco pouczony o konsekwencjach niestawiennictwa. Ponadto, skarżący zarzucił, że organ prowadząc postępowanie głównie w okresie świątecznym (od 12 grudnia 2012 r. do 4 stycznia 2013 r.), i kierując do niego tylko jedno wezwanie, z którego treścią bez własnej winy nie mógł się zapoznać, uniemożliwił tym samym skarżącemu w sposób dostateczny przedstawienie argumentów.

E. T. zarzucił, że organy administracji w żaden sposób nie wzięły pod uwagę ciężkiej sytuacji materialnej skarżącego, który nie posiada majątku i opiekuje się starszą matką. Jednocześnie skarżący podkreślił, że przesłanka wskazana w art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a. ma naturę negatywną - czyli uniemożliwiającą wydanie określonego rozstrzygnięcia - i jej interpretacja a contrario przez organ ma w rzeczywistości charakter rozszerzający zastosowanie przepisu.

E. T. podniósł, że podejmuje intensywne starania aby uregulować swoje zaległości z tytułu alimentów, czego dowodem są potwierdzenia zapłaty z dnia 18 stycznia 2013 r. oraz 19 lutego 2013 r. na kwotę 500 zł na rzecz komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne, wobec czego istnieje realna szansa zredukowania zadłużenia i wywiązywania się przez skarżącego z obowiązku alimentacyjnego na przyszłość.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik podtrzymał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji stanowią m.in. przepisy art. 5 i art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (j.t. Dz. U. Z 2012 r. poz. 1228 ze zm.). Pozytywne przesłanki uprawniające organ do wszczęcia postępowania dotyczącego uznania Edwarda Tyszkiewicza za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wymienione zostały enumeratywnie w treści art. 5 ust. 3 powyższej ustawy. Są nimi: a) uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego lub odmowa złożenia oświadczenia majątkowego; b) odmowa zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny lub poszukujący pracy; c) bez uzasadnionej przyczyny odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...). Z kolei z art. 5 ust. 3a ustawy z dnia z dnia 7 września 2007 r. wynika, że decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec tego dłużnika, który przez ostatnie 6 m-cy wywiązywał się w każdym miesiącu ze swych zobowiązań w kwocie nie niższej niż 50% wysokości bieżąco ustalonych alimentów.

Sąd I instancji zaznaczył, że jak wynika z akt zgromadzonych w sprawie E. T. zignorował wezwanie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] sierpnia 2012 r. do stawienia się w organie celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego, pomimo iż wezwanie to odebrał osobiście w dniu [...] sierpnia 2012 r. W konsekwencji, została spełniona jedna z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Nie można, zdaniem Sądu I instancji uznać zarzutu skarżącego, że wydanie decyzji nie ma podstaw, gdyż postępowanie w przedmiotowej sprawie było prowadzone w okresie świątecznym, E. T. nie został poinformowany o konsekwencjach niestawiennictwa w organie, oraz skierowano do niego tylko jedno wezwanie. Zauważenia bowiem wymaga, że przepisy w tym względzie nie zawierają żadnych ograniczeń co do terminu i prowadzenia postępowania, nie regulują także kwestii kilkukrotnych wezwań do dłużnika alimentacyjnego, wystarczy aby materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na realizację jednej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 3 ww. ustawy – co w niniejszej sprawie miało miejsce. Ponadto, Sąd I instancji zaznaczył, że o kwocie istniejącego zadłużenia z tytułu wypłaconych na rzecz córki skarżącego świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego E. T. był kilkakrotnie informowany przez organ - zawiadomienie z dnia 25 września 2012 r. oraz z dnia 1 października 2012 r. Zawiadomienia te zostały skutecznie odebrane przez domownika (matkę skarżącego). Sąd I instancji zaznaczył, że jak wynika z dokumentacji, w okresie ostatnich 6 miesięcy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżący nie dokonywał żadnych wpłat na poczet zasądzonych alimentów, tym samym takie zachowanie skarżącego uzasadniało zastosowanie przez organ w sprawie przepisu art. 5 ust. 3a (a cotrario) ustawy z dnia 7 września 2007 r. Okoliczność, że E. T. dokonał na rzecz komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne jednej wpłaty w dniu 18 stycznia 2013 r. na kwotę 250 zł (czyli po odebraniu decyzji organu I instancji) i w dniu 19 lutego 2013 r. na kwotę 250 zł (czyli po odebraniu decyzji organu II instancji) nie ma zdaniem Sądu I instancji znaczenia w sprawie, gdyż stan faktyczny sprawy badany był na dzień wydawania decyzji administracyjnej z dnia [...] stycznia 2013 r.

Także zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 10 k.p.a., nie zyskał akceptacji Sądu I instancji.

Sąd I instancji zaznaczył, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 12 lutego 2012 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w G. zawiadomił E.T. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uznania go za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 k.p.a. Jakkolwiek pismo to zostało odebrane przez matkę skarżącego to w ocenie Sądu I instancji uznać należy, że zostało doręczone skutecznie w rozumieniu art. 43 k.p.a. i wywoływało skutki prawne. Wprawdzie działania tego nie zastosował organ II instancji, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd I instancji podkreślił, że w sytuacji postawienia organowi administracji publicznej zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. koniecznym jest wykazanie przez stronę, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje zdaniem Sądu I instancji podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.

Sąd I instancji uznał także, że organy administracji rozpatrujące przedmiotową sprawę prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i wydały rozstrzygnięcia zgodnie z prawem, nie naruszając reguł procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I tak, nie można w ocenie Sądu I instancji zarzucić organom naruszenia przepisu art. 7, 9, 80, 107 § 3 k.p.a. Organ wyjaśnił zasadność przesłanek, które stanowiły podstawę decyzji, a oceny w tym zakresie dokonał na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł skarżący i zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię,

II. a) naruszenie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 7.09.2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przez :

– przyjęcie, że dla uznania za dłużnika alimentacyjnego wystarczającym jest "aby materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na realizację jednej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 3 ww. ustawy" tj. uznanie przesłanek uprawniających organ administracyjny do wszczęcia postępowania w sprawie za podstawę do wydania decyzji administracyjnej.

- przyjęcie, że niestawienie się skarżącego na jednokrotne wezwanie organu administracyjnego wypełnia przesłankę uniemożliwienia przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego;

b) naruszenie art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 kpa przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że:

- decyzja wydana została bez kompletnej podstawy prawnej z pominięciem art. 4 ww. ustawy wskazującego na konieczność wyjaśnienia przyczyn zwłoki w spłacie zadłużenia,

- Sąd I instancji uchybił zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa poprzez uznanie, że dokonane przez skarżącego wpłaty nie mają znaczenia w sprawie, gdyż stan faktyczny badany jest na dzień wydania pierwszej decyzji administracyjnej,

- całokształt zebranego przez organ materiał dowodowego nie pozwala na ocenę sytuacji rodzinnej, dochodowej i zawodowej dłużnika alimentacyjnego, a także jego stanu zdrowia oraz przyczyn niełożenia na utrzymanie osoby uprawnionej ograniczając się jedynie do wezwania skarżącego do stawienia się w organie administracyjnym,

c) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do zarzutów skargi, dotyczących:

- niedoinformowania skarżącego o konsekwencjach niestawiennictwa w organie administracyjnym,

- nieustalenie w sposób wyczerpujący przez SKO stanu faktycznego w tym danych personalnych osoby uprawnionej do świadczenia alimentacyjnego,

- wykładni art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a. ograniczającej się jedynie do stwierdzenia, że zachowanie skarżącego uzasadniało zastosowanie wskazanego przepisu,

- wykładni art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a. ograniczającej się jedynie do przytoczenia wskazanego przepisu.

Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że podejmując polemikę z przedstawiona w wyroku wykładnią art. 5 ust. 3 oraz 3a u.p.o.u.a. nie można poprzestać jedynie na literalnym brzmieniu wskazanych artykułów. Zdaniem skarżącego samo wszczęcie postępowania w sprawie uznania go za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań, nastąpiło bez podstawy prawnej. Nie można zgodzić się z zaprezentowaną w uzasadnieniu argumentacją jakoby zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na realizację jednej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 3 ustawy. Wskazał, że postępowania ograniczającego się do jednego wezwania i sprawdzenia stanu zaległości alimentacyjnej nie można nazwać rzetelnym i stwarzającym możliwość przedstawienia swoich racji. Zaznaczył, że jako materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji, Sąd I instancji uznał art. 5 i art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a., podczas gdy żaden z tych przepisów nie uprawnia organu administracji do zakończenia postępowania w drodze decyzji. Ponadto zaznaczył, że norma art. 77 § 1 kpa nakłada na organ administracyjny obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dopiero na tej podstawie uwzględniając całokształt okoliczności organ uprawniony jest do wydania rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieusprawiedliwione.

Zarzuty skargi kasacyjnej formułowały tezę o naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które – zdaniem skarżącego kasacyjnie – miało istotny wpływ na wynik sprawy, a więc przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a., a także art. 134 § 1, 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i 156 § 1 pkt 2 kpa oraz w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107, 141 § 4 kpa oraz art. 5 ust. 3 i 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

Przechodząc do oceny merytorycznej, przytoczonych w skardze kasacyjnej zarzutów, wyjaśnić należy, że sformułowany w tej podstawie kasacyjnej zarzut naruszenia art. art. 3 p.p.s.a. był całkowicie niezasadny, gdyż przepis ten należy do kategorii przepisów o charakterze ustrojowym. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Wyżej wymieniony przepis zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie ma zaś żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

W związku z powyższym, przepis ten mógłby zostać naruszony tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana, albo rozpoznanie jej dotyczyłoby innych aktów lub sytuacji prawnych niż te, które są wymienione w art. 3 p.p.s.a., albo kontrola sądu opierałaby się na innych kryteriach, niż są one określone w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie zaskarżonemu rozstrzygnięciu nie można zarzucić naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia, jej wyjaśnienie i powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, oraz na omówieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane normy.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera wszystkie ww. elementy. Kontrolowany sąd powołał mające zastosowanie w sprawie przepisy i odniósł do tych regulacji okoliczności sprawy, uprzednio dając wyraz poczynionym ustaleniom faktycznym, mającym istotne znaczenie dla sprawy.

Nie można zarzucić Sądowi I instancji – wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, że naruszył prawo materialne poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 5 ust 3 i 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Skarżący kasacyjnie nie zgodził się z przyjęciem, że aby uznać za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań wystarczające jest, by materiał dowodowy wskazywał na realizację jednej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 3 ustawy. Wbrew skardze kasacyjnej redakcja powyższej normy pozwala na zaakceptowanie stanowiska, iż spełnienie chociażby jednej wymienionej w niej przesłanki warunkuje wypełnienie dyspozycji tego przepisu. Stąd nie mogło być mowy o wskazywanym naruszeniu prawa materialnego. Argumentacja skarżącego kasacyjnie stanowiła niczym nieuzasadnioną polemikę ze stanowiskiem Sądu. W tej sytuacji skoro skarżący zignorował wezwanie organu do stawienia się, by przeprowadzić wywiad, zasadnie Sąd I instancji uznał o konieczności wydania skarżonej decyzji. Zatem nie był uprawniony zarzut skarżącego, co do wadliwie zakończonego postępowanie, wobec nieuzyskania wyjaśnień ze strony skarżącego. W sytuacji, gdy skarżący według własnego wyboru nie bierze udziału w postępowaniu, kwestionowanie czynności organu w powyższym zakresie było niczym nieuzasadnione. Tym samym za nieskuteczne uznać należało zarzuty naruszenia art. 7, 77, 80 kpa w powiązaniu z art. 145§1pkt.1lit.c p.p.s.a.

Fakt pojedynczych wpłat na poczet alimentów nie może mieć dla wyniku sprawy znaczenia. W istocie bowiem zgodnie z art. 5 ust. 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów decyzję o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika tylko wówczas jeśli w okresie ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie może budzić wątpliwości dopuszczalność rozstrzygania w drodze decyzji o uznaniu za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań. Regulację stanowiącą o takiej formie załatwiania sprawy zawierają normy art. 5 ust. 3 – 3b ustawy.

Stąd niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 6, 156§1pkt.2 kpa w związku z art. 145§1pkt.2 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności były przedmiotem rozważań kontrolowanego sądu, który zgodnie z obowiązkiem zawartym w art. 134 p.p.s.a. rozstrzygał w granicach przedmiotowej sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.