Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 851/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D P od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt VI SAB/Wa 181/13 w sprawie ze skargi D P na bezczynność Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w przedmiocie bezczynności organu w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia z rejestru biegłych rewidentów postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W postanowieniem z dnia 21 października 2014 r. odrzucił skargę D P na bezczynność Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia z rejestru biegłych rewidentów.

Sąd I instancji przedstawiając przebieg postępowania wskazał, że postanowieniem z dnia 1 grudnia 2009 r. KRBR wszczęła postępowanie w przedmiocie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów, przy czym jako podstawę prawną wskazano art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach (Dz. U Nr 77, poz. 649), dalej: ustawa o biegłych rewidentach. Następnie, uchwałą z dnia [...] października 2010 r. Rada skreśliła skarżącego z rejestru biegłych rewidentów, przy czym jako podstawę prawną wskazano wyłącznie przepis art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach, ponieważ skazanie za przestępstwo umyślne z art. 270 § 1 kk, które było powodem wszczęcia postępowania, uległo zatarciu, odpadła zatem przesłanka z art. art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o biegłych rewidentach, pozostała jednak aktualna przesłanka braku nieposzlakowanej opinii, o której mowa w drugiej z powołanych w postanowieniu o wszczęciu postępowania podstaw, czyli art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o biegłych rewidentach.

Pismem z dnia 19 listopada 2010 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie uchwały KRBR z dnia [...] października 2010 r. poprzez dodanie po słowach "orzeka o skreśleniu D P z rejestru biegłych rewidentów w związku ze spełnieniem warunku z art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach" słów: "oraz o nieskreśleniu D P z rejestru biegłych rewidentów w związku z niespełnieniem warunku z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach".

Krajowa Rada Biegłych Rewdentów postanowieniem z dnia 11 stycznia 2011 r. odmówiła uzupełnienia uchwały. Pismem z dnia 22 października 2013 r. skarżący złożył do Komisji Nadzoru Audytowego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że skarga taka dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - pomimo mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Wniesiona do Sądu skarga na bezczynność dotyczy sprawy administracyjnej ostatecznie zakończonej, w której brak jest podstaw prawnych żądania jakichkolwiek czynności ze strony organu, Sąd skargę odrzuca.

D P zaskarżając powyższe postanowienie skargą kasacyjną domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 16 zdanie pierwsze, art. 40 § 1, art. 42 § 1, art. 43, art. 44 § 1 pkt. 1, art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 3 zdanie pierwsze k.p.a., art. 111 § 1b i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie tych przepisów wskazał na nieprawidłowości w doręczeniu decyzji oraz na okoliczność niewezwania go do uzupełnienia braków formalnych wniosku o uzupełnienie decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że skargę na bezczynność Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w przedmiocie bezczynności organu w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia z rejestru biegłych rewidentów należało odrzucić, z podanych niżej względów.

Zgodnie z art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na (pkt 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (tzn. na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach).

Art. 58 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd skargę odrzuca: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W świetle przytoczonego przepisu sąd administracyjny zobowiązany jest zatem z urzędu zbadać, czy nie zachodzi jedna z ww. przesłanek niedopuszczalności skargi - skutkująca koniecznością jej odrzucenia.

W rozpoznawanej sprawie zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że skarga dotyczy sprawy administracyjnej ostatecznie zakończonej, w której brak jest podstaw prawnych do żądania jakichkolwiek czynności ze strony organu.

W kontekście zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, a dotyczących nieprawidłowości w doręczeniu uchwały i niewezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych we wniosku o uzupełnienie uchwały, wskazać należy, że nie dotyczą one istoty sporu. Jak słusznie bowiem wskazał organ, kluczowy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy uchwała Krajowej Rady Biegłych Rewidentów rozstrzyga sprawę co do istoty w całości, czy co do części, w myśl art. 104 § 2 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że sprawa została w całości rozstrzygnięta uchwałą z [...] października 2010 r. i nie było w ogóle podstawy prawnej do wydania dodatkowego orzeczenia wskazującego na "odpadnięcie" przesłanki z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o biegłych rewidentach.

Wyjaśnić należy, że KRB podejmuje uchwałę o skreśleniu biegłego rewidenta z rejestru w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków wymienionych w art. 5 ust. 2 pkt 1-3 ustawy o biegłych rewidentach. Spełnienie jednej z nich jest wystarczające do podjęcia takiej uchwały. W takim przypadku KRBR nie musi się wypowiadać odnośnie spełnienia (bądź niespełnienia) pozostałych przesłanek przewidzianych w tym przepisie. W szczególności nie ma obowiązku zamieszczania w osnowie decyzji informacji, że nie zostały spełnione inne przesłanki uprawniające do podjęcia decyzji o skreśleniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.