Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 655/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 655/07

U z a s a d n i e n i e

Zgodnie z dokumentem SAD Nr [..] w Urzędzie Celnym Agencja Celna "B", zgłosiła w imieniu "A" Sp. z o.o., celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu, towar opisany w polu 31 SAD jako [...] (13 komputerów, 2 monitory, zestaw kabli, 4 moduły USB + oprogramowanie), dla którego zadeklarowano kod [...] ze stawką celną 0%. Wartość celną towarów ustalono na kwotę [...] USD w oparciu o załączone do SAD faktury nr: [...] i [...] z dnia [...]. W zgłoszeniu celnym wykazano podatek od towarów i usług należny z tytułu importu towarów w kwocie [...] zł, z uwzględnieniem stawki podatku w wysokości 22%.

Pismem z dnia 27 czerwca 2006 r. Agencja Celna "B", działając z upoważnienia "A" Sp. z o.o., wystąpiła do Urzędu Celnego z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, a w konsekwencji zmianę kwoty podatku VAT. Zdaniem strony otrzymane oprogramowanie stanowi aktualizację oprogramowania otrzymanego wcześniej, które działa na wielu komputerach i nie powinno być przypisane tylko do sprzętu objętego niniejszym zgłoszeniem celnym, a w związku z tym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Naczelnik Urzędu Celnego, po rozpatrzeniu wniosku strony postanowieniem nr [...] z dnia [...] odmówił zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a decyzją nr [...] z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

Pismem z dnia [...] strona wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w sprawie umorzenia postępowania w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...].

Organ drugiej instancji decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Celnego, wskazując na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji.

Od powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej strona pismem z dnia

[...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości.

Skarżonej decyzji zarzucono:

• naruszenie przepisów art. 29 oraz art. 32 ust. 1 litera c rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks celny (Dz. U. UE Nr 302 poz. 1),

• naruszenie przepisów art. 157 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia

2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks celny (Dz. U. UE Nr 253, poz. 1),

• naruszenie przepisów art. 29 ust. 13 oraz art. 33 ust. 3 ustawy z dnia

11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.),

• naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.).

W piśmie procesowym z dnia 10 września 2007 r. dodatkowo rozszerzono zarzut naruszenia art. 121 § 1 ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty i stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a" - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie legalnością działań organu administracji oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie w dniu [...] zostały przez Naczelnika Urzędu Celnego wydane dwa rozstrzygnięcia. Pierwszym było postanowienie w przedmiocie odmowy zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym, drugim decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie określenia podatku od towarów i usług. Podatnik złożył odwołanie jedynie od decyzji o umorzeniu, natomiast postanowienie nie zostało przez niego zaskarżone zażaleniem.

Podatnik wniósł skargę do tutejszego Sądu na decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W swojej argumentacji zawartej w skardze skupił się przede wszystkim na podważaniu zasadności ustalenia wartości celnej w wysokości przyjętej przez organy podatkowe.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem prezentowanym przez organ odwoławczy, że w niniejszym postępowaniu nie ma podstaw do badania rozstrzygnięcia jakie zapadło w sprawie celnej. Ta argumentacja mogłaby być przedmiotem rozstrzygnięcia, gdyby podatnik złożył zażalenie od wydanego postanowienia i skargę na postanowienie organu odwoławczego rozstrzygające o zasadności złożonego środka zaskarżenia. Skoro podatnik tego nie uczynił, to w chwili obecnej, wobec ostateczności postanowienia i braku możliwości wniesienia skargi, nie może domagać się ustalenia innej wysokości podatku VAT poprzez kwestionowanie wartości celnej.

Niezasadny jest przy tym zarzut skarżącego, że wydanie postanowienia i decyzji w tym samym dniu i przesłanie jedną przesyłką stanowi naruszenie prawa oraz, że w ten sposób uniemożliwiono podatnikowi złożenie zażalenia. Nic nie stało przecież na przeszkodzie temu, aby skarżący wniósł zarówno zażalenie od postanowienia jak i odwołanie od decyzji. Wówczas organ odwoławczy musiałby ustosunkować się do obu środków zaskarżenia. Gdyby w wyniku kontroli zostało uchylone postanowienie organu l instancji, to zmianie ulec musiałoby również postanowienie o umorzeniu, które z tym pierwszym pozostaje w ścisłym związku. Brak zaskarżenia postanowienia doprowadził natomiast do stanu, w którym ustalona wartość celna nie uległa zmianie (i już nie może zostać w zwykłym trybie zmieniona), a tym samym nie mógł ulec zmianie podatek VAT.

Zatem w ocenie Sądu wbrew stanowisku strony wydanie przez Naczelnika Urzędu Celnego obu rozstrzygnięć jednego dnia nie umożliwiało wystąpienia ze środkiem zaskarżenia w obu sprawach, jak i nie spowodowało naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Należy i podkreślić, iż niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji, niezgodnego z jej oczekiwaniami, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutów pod kątem zasad prowadzenia postępowania i być postrzegane jako ich naruszenie. Jak wynika z całości akt sprawy Naczelnik Urzędu Celnego w toku prowadzonego postępowania podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, zapewniając stronie możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu. Natomiast wydając rozstrzygnięcie kierował się obowiązującymi przepisami, co znalazło odzwierciedlenie w treści wydanych orzeczeń. Zasadzie zaufania do organów prowadzących postępowanie trudno nadać treść normatywną, w orzecznictwie sądowym naruszenie zasady zaufania jest utożsamiane z przypadkami podejmowania diametralnie różnych rozstrzygnięć przez organ pierwszej i drugiej instancji w stosunku do tożsamej strony, co w niniejszej sprawie z całą pewnością nie miało miejsca. Z powyższych względów zarzuty strony odnoszące się do przepisów regulujących, zasady postępowania nie zasługują na uwzględnienie.

Za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia przepisów art. 29 ust. 13 oraz art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przede wszystkim należy zauważyć, iż podstawą sformułowania powyższego zarzutu, jak wynika z treści skargi jest niezadowolenie strony z ustaleń poczynionych przez organ celny I instancji dotyczących wartości celnej towaru w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia nr [...] z dnia [...], którym odmówiono zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym [...] z dnia [...].

Zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania w imporcie jest wartość celna towarów powiększona o należne cło. Dla towaru importowanego przez stronę niniejszego postępowania stawka celna wynosi 0%, tak więc podstawa opodatkowania równa jest wartości celnej towaru określonej w dokumencie SAD. Tak więc zarzut strony odnośnie naruszenia wyżej przywołanego przepisu nie zasługuje na uwzględnienie. Konsekwencją takiej oceny jest także bezzasadność pozostałych zarzutów opisanych w skardze, tj. dotyczących naruszenia przepisów prawa celnego.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że na rozprawie przed Sądem strona wskazała, że przyjmując w niniejszej sprawie tryb postępowania działała w niewiedzy. Jednakże fakt ten nie może stanowić skutecznej podstawy do podważenia zaskarżonej decyzji, a to z uwagi na zakres kognicji Sądu opisanej na wstępie rozważań.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy p.p.s.a.).