Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1243/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 6, art. 28 ust. 1, art. 48 ust. 1, 2, 3, 5, art. 49 ust. 1, 2, art. 59f ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1243/13

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] ustalające opłatę legalizacyjną w kwocie 50 000 złotych za wybudowanie przez A. Ł. werandy z tarasem od strony południowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 878/2 w K. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W podstawie prawnej postanowienia organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej skrócie k.p.a.).

Z akt administracyjnych, w tym z postanowień wydanych w toku postępowania wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po przeprowadzeniu kontroli na działce nr ewid. 878/2 w K. ustalił, że znajdujący się na niej budynek mieszkalny od strony południowej został rozbudowany o część tzw. wykusz (weranda) o wymiarach zewnętrznych 2,40m x 2,60m na poziomie piwnic i parteru, którego strop stanowi taras z wyjściem z poddasza budynku. Roboty budowlane przy rozbudowie zostały wykonane w 2009 r. a ich inwestorem była A. Ł. Ustalono również, że na budowę przedmiotowej werandy inwestor nie posiada dokumentów, przedłożył jedynie zgłoszenie złożone do Starosty [...] w dniu [...] października 2009 r. zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, polegających na remoncie budynku mieszkalnego zgodnie z załączonym opisem, na działce nr ewid. 878/2 w K., z terminem rozpoczęcia robót – [...].11.2009 r. W trakcie kontroli K. Ł. – pełnomocnik A. Ł. oświadczył, że budynek został wybudowany ok. 45 lat temu a dokumenty zaginęły. Obiekt znajdował się w złym stanie technicznym i wymagał remontu. Od strony południowej istniały fundamenty z fragmentem ścian fundamentowych, które określały kształt i wielkość werandy. Ze stropu parteru wystawały pręty zbrojeniowe, pozostawione przez poprzednich właścicieli, a przygotowane pod wykonanie werandy.

Organ uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy świadczy, że wybudowana w roku 2009 część budynku mieszkalnego (weranda) stanowi jego rozbudowę a na wykonane roboty inwestor nie posiada wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę.

Wobec powyższych ustaleń postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wstrzymał roboty budowlane przy budowie werandy z tarasem od strony południowej budynku mieszkalnego i zobowiązał A. Ł. do przedłożenia w terminie do [...] grudnia 2012 r. wskazanych w tym postanowieniu dokumentów (termin ten został przedłużony do [...] marca 2013 r. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r.).

Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 50 000 złotych, za wybudowanie werandy z tarasem od strony południowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 878/2 w K., bez wymaganego prawem pozwolenia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zobowiązana wykonała nałożony obowiązek a nie stwierdzono naruszeń w zakresie określonym w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśniono także sposób wyliczenia opłaty legalizacyjnej.

Zażalenie na to postanowienie złożyła A. Ł. – zastępowana przez pełnomocnika K. Ł., zarzucając niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, art. 124 K.p.a. poprzez wydanie nieprecyzyjnego rozstrzygnięcia w sprawie. Składająca zażalenie zarzuciła przyjęcie przez organ błędnej kwalifikacji wykonanych robót poprzez przyjęcie, że dokonano rozbudowy budynku, podczas gdy faktyczny zakres robót obejmował wyłącznie roboty remontowe, wykonane na podstawie zgłoszenia z dnia [...].10.2009 r. W konsekwencji organ wdrożył nieprawidłowy trybu postępowania legalizacyjnego przewidziany w art. 48 tej ustawy, zamiast trybu naprawczego o jakim mowa w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Podkreśliła, że wykonane roboty budowlane stanowiły remont budynku mający na celu odtworzenie stanu pierwotnego werandy. Od strony południowej istniała niedokończona przez poprzedniego właściciela budowa ganku (obecnego wykuszu), widoczne były fundamenty, resztki muru, pręty wystające ze stropu, w poddaszu istniał otwór balkonowy a na parterze ślady zamurowanych drzwi. W trakcie remontu ganek został dokończony i wyremontowany.

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ wskazując na dokonane w toku postępowania ustalenia podał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy, że wybudowana w roku 2009 część budynku mieszkalnego (weranda) stanowi jego rozbudowę. Wskazywane przez stronę okoliczności, że przy budynku istniały fundamenty a z muru wystawały pręty zbrojeniowe, pozostają bez wpływu na kwalifikację wykonanych robót. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez pojęcie "budowy" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-30. Organ II instancji wyjaśnił, że w przypadku wystąpienia samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, organ na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy wydaje decyzję orzekającą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem ust. 2, który to przewiduje możliwość legalizacji obiektu lub jego części.

W okolicznościach niniejszej sprawy organ I instancji prawidłowo wdrożył procedurę legalizacyjną. Działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał roboty budowlane przy budowie werandy i nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. Zobowiązana wykonała nałożony obowiązek, organ dokonał sprawdzenia przedłożonych dokumentów i nie stwierdził naruszeń w zakresie określonym w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego. Wykonanie obowiązku oraz stwierdzenie, że przedłożone dokumenty są kompletne a inwestycja nie narusza przepisów, obligowało organ nadzoru budowlanego do ustalenia opłaty legalizacyjnej.

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżone postanowienie zawiera wyjaśnienie powodów nałożenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 50 000 zł oraz sposób jej wyliczenia, a samo naliczenie opłaty zostało dokonane przez organ I instancji prawidłowo, zgodnie z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ podał, że wysokość opłaty legalizacyjnej wynika ściśle z zapisów prawa budowlanego i nie ma charakteru uznaniowego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ wyjaśnił, że zgłoszenie złożone do Starosty [...] w dniu [...] października 2009 r. zamiaru wykonania robót budowlanych polegające na remoncie budynku mieszkalnego, zgodnie z załączonym opisem na działce nr 878/2 w K., nie obejmowało swym zakresem budowy przedmiotowej werandy z tarasem. W ramach tego zgłoszenia inwestor nie był uprawniony do dokonania rozbudowy. Jako niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące niedokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz przyjęcia niewłaściwej procedury legalizacyjnej. Wyjaśniono, że przepis art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie do przypadków innych niż określone w art. 48 i art. 49b ustawy. Nadto ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że stanowiąca przedmiot postępowania "weranda" nie powstała w wyniku remontu. Przed dokonaniem zgłoszenia zamiaru wykonania robót remontowych weranda ta nie istniała, zatem zgłoszony remont nie mógł jej dotyczyć.

Skargę na to postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. Ł. – zastępowana przez pełnomocnika K. Ł. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, nadto przyjęcie błędnej kwalifikacji wykonanych robót i uznanie, że doszło do rozbudowy budynku, podczas gdy wykonano roboty remontowe. Skarżąca wskazała także, że naruszony został art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wdrożenie nieprawidłowego trybu postępowania legalizacyjnego z art. 48 ustawy Prawo budowlane, zamiast trybu naprawczego z art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazując na przyczyny, które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej

w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Zaskarżonym postanowieniem utrzymane zostało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. ustalające dla A. Ł. opłatę legalizacyjną za wybudowanie bez wymaganego pozwolenia na budowę werandy z tarasem od strony południowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 878/2 w K. Opłata została nałożona w toku procedury legalizacji popełnionej samowoli budowlanej.

Jak bowiem ustaliły organy, w 2009 r. na ww. działce dokonano od strony południowej rozbudowy budynku mieszkalnego o część tzw. wykusz (weranda) o wymiarach zewnętrznych 2,40m x 2,60m na poziomie piwnic i parteru, którego strop stanowi taras z wyjściem z poddasza budynku. Inwestorem ww. robót budowlanych była A. Ł.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w rozpoznawanej sprawie prawidłowo i wyczerpująco został zebrany materiał dowodowy, prawidłowa jest też kwalifikacja wykonanych robót.

Sąd podziela stanowisko organów, że w przedmiotowej sprawie dokonano rozbudowy budynku mieszkalnego, którą zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) rozumie się jako budowę (obok odbudowy, rozbudowy, nadbudowy) obiektu budowlanego.

Nie można przyjąć, jak usiłuje wykazać skarżąca, że wykonywane roboty stanowiły remont i były wykonywane na podstawie zgłoszenia z [...].10.2009 r. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Zgłoszenie dokonane w dniu [...].10.2009 r. Staroście [...] dotyczyło zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę a polegających na remoncie budynku mieszkalnego zgodnie z załączonym opisem. Roboty remontowe polegać miały na wymianie pokrycia dachowego, wymianie zniszczonych elementów konstrukcji więźby dachowej, wymianie obróbek blacharskich, obić i podbić dachu, wymianie rynien i spustów, wykonanie elewacji budynku, przemurowaniu kominów ponad połacią dachu, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej, wymianie belek stropu nad parterem wewnątrz budynku, odnowieniu w piwnicach tynków wewnętrznych oraz posadzek a także wyremontowaniu instalacji elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, c.o.

Jak słusznie zauważył organ zamiar wykonania robót remontowych nie mógł dotyczyć przedmiotowej werandy, gdyż nie obejmował jej swym zakresem. Przed dokonaniem zgłoszenia zamiaru remontu przedmiotowa weranda nie istniała. Ponadto bez wpływu na tak dokonaną kwalifikację wykonanych robót budowlanych pozostają ponoszone przez skarżącą okoliczności istnienia przy budynku pozostałości fundamentów czy też wystających z muru prętów zbrojeniowych. Jak wyżej wskazano remont budynku polega na wykonaniu robót zmierzających do odtworzenia stanu pierwotnego. Warunkiem zakwalifikowania określonych robót jako remontu jest to, aby roboty te były wykonywane w istniejącym obiekcie, a nie w obiekcie, który nie istnieje w całości, czy też w znacznej części i efektem tychże robót jest powstanie nowego obiektu, choćby zrealizowanego z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po wcześniej istniejącym obiekcie, który został rozebrany lub uległ zniszczeniu. Pojęcie remontu nie może być rozszerzane na sytuacje polegające na rozbudowie obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 12.02.2013 r., sygn. akt II OSK 1906/11, publ. LexPolonica nr 7317239). Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach sprawy.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to wyjątki nie dotyczą przedmiotowej sprawy. Biorąc zatem pod uwagę rodzaj i zakres wykonanych robót organ nadzoru budowlanego słusznie uznał, że stanowiąca przedmiot postępowania "weranda" powstała w warunkach samowoli budowlanej, bowiem na jej wykonanie inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę.

W myśl art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przy czym zgodnie z ust. 2 tego przepisu jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1); nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (pkt 2) – właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane).

Bezsporne w sprawie jest, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. PINB w [...] wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia m.in. projektu budowlanego. Niesporne także jest, że A. Ł. wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków, tj. przedłożyła decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...]), a także 4 egzemplarze projektu budowlanego rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Stosownie natomiast do treści art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane – oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej.

Wykonanie przez skarżącą nałożonego obowiązku oraz stwierdzenie, że przedłożone dokumenty są kompletne i inwestycja nie narusza prawa zobowiązywało organ nadzoru budowlanego do ustalenia opłaty legalizacyjnej, a postanowienie wydane w tym zakresie stanowi kolejny etap postępowania legalizacyjnego.

Stosownie natomiast do art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu.

Ustalenie opłaty legalizacyjnej w wysokości 50 000 zł w ocenie Sądu jest zgodne z przepisami prawa a uzasadnienie postanowienie organu I instancji zawiera szczegółowy sposób jej wyliczenia. Zgodnie z art. 59f ust. 2 ustawy Prawo budowlane stawka opłaty (s) wynosi 500 zł, została ona zgodnie z ust. 1 cyt. przepisu pomnożona przez współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) oraz współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w). Obie te wartości organ zastosował prawidłowo biorąc pod uwagę załącznik do ustawy Prawo budowlane, gdzie dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wartości te wynoszą odpowiednio 2,0 (k) i 1,0 (w). W wyniku tego działania uzyskano wartość 1 000, a następnie stawkę tę, stosownie do dyspozycji art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podwyższono pięćdziesięciokrotnie.

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano co prawda, że chodzi o "budynek gospodarczy", jednakże uznać to należy za oczywistą omyłkę pisarską. W świetle pozostałej części decyzji, w tym jej sentencji, dokonanych wyliczeń i akt sprawy, nie ma wątpliwości, że skoro dokonano rozbudowy budynku mieszkalnego, należało zastosować wartości przewidziane dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zakwalifikowanego do kategorii I z załącznika.

Podkreślenia wymaga, że sposób ustalania wysokości opłaty legalizacyjnej został tak skonstruowany, że jej wysokość nie zależy od uznania organu nadzoru budowlanego ani od wartości obiektu, jego stanu technicznego czy też okoliczności, w jakich został zbudowany. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują także możliwości miarkowania kwoty opłaty legalizacyjnej. Rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego w tym zakresie mają charakter związany.

Odnosząc się do zarzutu wdrożenia przez organy nadzoru budowlanego nieprawidłowego trybu postępowania legalizacyjnego przewidzianego art. 48 ustawy Prawo budowlane, zamiast trybu naprawczego o jakim mowa w art. 50 i 51 tej ustawy, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 1 wstrzymanie robót budowlanych może dotyczyć robót budowlanych polegających na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, jako że nie są to prace mieszczące się w pojęciu budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Tym samym są to inne przypadki niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, w których to przepisach mowa jest o "budowie". Każdy z tych przepisów (art. 48 ust. 1, art. 49b ust. 1 i art. 50 ust. 1 pkt 1) dotyczy innych stanów faktycznych, co przesądza o ich zakresie przedmiotowym i stosowaniu (wyrok WSA w Białymstoku z 17.04.2008 r., II SA/Bk 623/2007, LexPolonica nr 2244192; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.10.2008 r., II SA/Wr 51/08, Lex nr 509898; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 7.04.2010 r., II SA/Go 121/10, Lex nr 619911). Samowolą budowlaną, zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest prowadzenie bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia takich robót budowlanych, które nie są budową obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 ust. 6 (patrz: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 20 października 1997 r., sygn. akt OPS 3/97, ONSA 1998, nr 1, poz. 3).

Z wszystkich tych przyczyn, uznając, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.