Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2134/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Gminy L. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie ustaleń części tekstowej oraz graficznej w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem[...]; II. zasądza od Gminy L. na rzecz Wojewody [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 17 września 2021 r. Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów wsi [...], gmina [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2021 r. poz. [...]). Zaskarżonej uchwale organ nadzoru zarzucił naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), dalej: u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), dalej: rozporządzenie MI z 2003 r., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem: [...].

W uzasadnieniu uchwały Wojewoda [...] wyjaśnił, że na sesji [...] kwietnia 2021 r. Rada Miejska w [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów wsi [...], gmina [...]. Została ona podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372), dalej: u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Dokonując analizy przedmiotowej uchwały organ stwierdził, że narusza ona ustalenia obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...]. z [...] grudnia 2018 r., podjętą w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla części terenu wsi [...] (dalej: Studium). Wiążący charakter studium wynika z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 zdanie 1 ustawy oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Istotnym wydaje się fakt, jak podkreślił organ nadzoru, że w studium nie tylko dokonuje się kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia, ale również określa się m.in. minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, co wynika wprost z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), dalej: rozporządzenie MI z 2004 r. Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalone w studium minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne wiążą organy gminy przy sporządzaniu planu miejscowego i zmiana tych parametrów może zostać dokonana jedynie poprzez zmianę ustaleń studium. Wojewoda [...] zauważył, że analiza rysunku oraz tekstu Studium prowadzi do wniosku, iż wbrew powyższej zasadzie ustalenia planu odnoszące się do terenu oznaczonego symbolem [...] pozostają w sprzeczności z ustaleniami Studium w zakresie określonego w nim wskaźnika intensywności zabudowy. Zgodnie z częścią graficzną Studium przedstawiającą kierunki zagospodarowania przestrzennego (załącznik 3 do uchwały Nr [...]), teren oznaczony w planie miejscowym symbolem [...] określony został symbolem DMn, jako teren zabudowy jednorodzinnej, dla którego określono następujące standardy i wskaźniki zagospodarowania terenu: intensywność 0,30 (s. 17 załącznika nr 2 do uchwały. Tom II oraz wykaz tabelaryczny s. 71 i n.), tymczasem z ustaleń § 21 pkt 2 lit. k uchwały wskaźnik intensywności zabudowy ustalony został na poziomie 0,5. Organ nadzoru wskazał, że co prawda z ustaleń części tekstowej Studium zawartej na s. 71, w ramach określonych standardów i wskaźników zagospodarowania terenu wynika, że w planach miejscowych dla nowych terenów inwestycyjnych ustalenia w zakresie intensywności zabudowy mogą być określone na poziomie o 10 % odbiegającym od wskazanego w Studium, pod warunkiem, że średnia intensywność dla określonego typu zabudowy w kwartale zabudowy jest na poziomie standardu lub poniżej, tym niemniej nawet zwiększając intensywność zabudowy o 10% w odniesieniu do wskazanego powyżej [...]wskaźnik ten byłby i tak wyższy od maksymalnego określonego w Studium. Wskazane powyżej ustalenie stanowi o naruszeniu przez plan miejscowy ustaleń części tekstowej Studium w zakresie wyżej przywołanego wskaźnika dotyczącego intensywności zabudowy, co stanowi o naruszeniu art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia MI z 2003 r. Odnosząc się do wyjaśnień Burmistrza [...] zamieszczonych w piśmie z [...] maja 2021 r. znak: [...] odpowiadającym na pismo organu nadzoru z [...] maja 2021 r. znak: [...], Wojewoda [...] stwierdził, że ustalona w planie maksymalna intensywność zabudowy przekracza średni wskaźnik intensywności zabudowy w określony w Studium, a także przekracza wynik analizy sporządzonej przez Gminę. Wskaźnik dla terenów oznaczonych symbolem DMn w miejscowości [...] został ustalony w wykazie tabelarycznym w treści Studium na poziomie 0,30 i z ww. ustaleń nie wynika, jak stwierdził organ nadzoru, ani możliwość ustalania w planach miejscowych zapisów sprzecznych z treścią Studium, ani też przenoszenia ustaleń sprzecznych ze Studium z wcześniej obowiązujących planów miejscowych. Przyjęcie wskaźnika intensywności na poziomie 0,5, o którym mowa w § 21 pkt 2 lit. k uchwały dla terenu [...] powinno było zostać poprzedzone ewentualna zmianą ustaleń studium w odpowiednim zakresie. Organ zauważył, że pierwotne Studium zostało uchwalone na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]. czerwca 2003 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Studium to podlegało jednak kolejnym zmianom, w tym m.in. w związku z uchwałami Rady Miejskiej w [...]: Nr [...] z [...] września 2006 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] z [...] czerwca 2003 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]; Nr [...]z [...] lutego 2015 r.; Nr [...] z [...] grudnia 2018 r. i Nr [...] z [...] grudnia 2018 r. Powyższe oznacza, że Studium na przestrzeni lat podlegało wielokrotnym zmianom, w tym także w odniesieniu do wsi [...], a zatem Gmina [...] mogła dokonać zmian w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy, czego jednak nie uczyniła, uznając tym samym, iż wskaźnik ten jest wystarczający a zarazem wiążący przy formułowaniu ustaleń w ramach sporządzanych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

W piśmie z 14 października 2021 r. stanowiącym odpowiedź na skargę Burmistrz [...], przytaczając zarzuty Wojewody [...] skierowane względem uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2021 r. wskazał, że pozostawia je do uznania Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., polegają na kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Uprawnienie do złożenia skargi przez Wojewodę [...] na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2021 r. wynika z art. 93 ust. 1 u.s.g. Przepis ten daje wskazanemu organowi nadzoru legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego w przypadku, gdy uchwała organu gminy jest sprzeczna z prawem, a organ nadzoru nie stwierdził jej nieważności w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały. Postępowanie ze skargi z art. 93 ust. 1 u.s.g. jest formą nadzoru nad działalnością organów gminy sprawowanego przez organy nadzoru. Podkreślić należy, że realizując kompetencję wynikającą z art. 93 ust. 1 u.s.g., organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi.

Uwzględniając skargę na uchwałę, sąd stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została ona wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. W zakresie dotyczącym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oceny legalności takiej uchwały należy dokonywać przez pryzmat podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przepis ten modyfikuje bowiem przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w stosunku do generalnej reguły wprowadzonej w u.s.g. Wskazanie w przepisie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania oznacza, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g. Podstawami tymi są: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego, których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, należy wiązać przede wszystkim z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Z kolei pojęcie trybu sporządzania planu miejscowego należy odnieść do procedury poprzedzającej uchwalenie planu (por. wyrok NSA z 25 lutego 2020 r. sygn. II OSK 1048/18; wyrok NSA z 21 stycznia 2020 r. sygn. II OSK 541/18; wyrok NSA z 14 marca 2018 r. sygn. II OSK 1296/16).

W niniejszej sprawie zarzuty Wojewody [...] względem zaskarżonej uchwały dotyczyły naruszenia przez organ uchwałodawczy zasad sporządzenia planu miejscowego. Natomiast sam tryb sporządzenia planu nie nasuwał zastrzeżeń, co do zgodności z prawem, który to wniosek Sąd podziela.

Stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, uchwalanym przez organ stanowiący gminy. Artykuł 94 Konstytucji stanowi, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W przypadku aktów prawa miejscowego z zakresu planowania przestrzennego, jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, zasady i tryb ich sporządzania określa u.p.z.p. W tym kontekście zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Jednocześnie, art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustanawia zasadę, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z uwagi na powyższe, niezgodność postanowień planu miejscowego z ustaleniami studium należy oceniać jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu. W wyroku z 9 czerwca 2021 r. sygn. II OSK 3252/20 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przestrzeganie zgodności treści ustaleń zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest jedną z podstawowych zasad ich sporządzania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Wymóg stwierdzenia zgodności planu ze studium, o jakim mowa w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., jest wymogiem bezwarunkowym i nie jest to wymóg mający wymiar wyłącznie formalny. Nawet, jeśli rada stwierdzi w uchwale taką zgodność, to i tak kwestia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium podlega bowiem ocenie sądu administracyjnego w razie zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. II OSK 329/12; wyrok NSA z 27 października 2011 r. sygn. II OSK 1679/11).

W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że plan miejscowy nie musi być wierną kopią studium. Może rozwijać i uszczegóławiać rozwiązania przyjęte w studium, lecz jednocześnie nie ulega wątpliwości, że plan nie może wprowadzać rozwiązań, które wprost stoją w sprzeczności z ustaleniami wynikającymi ze studium - zarówno jego części tekstowej, jak i graficznej (por. wyrok NSA z 1 marca 2017 r. sygn. II OSK 1379/16). Jakkolwiek studium z założenia ma być aktem elastycznym, to jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 24 listopada 2020 r. sygn. II OSK 1715/18). W tym kontekście, nie może budzić wątpliwości prawidłowość tezy wyrażonej w złożonej skardze, że art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie pozwala na modyfikację w planie miejscowym wskaźników zagospodarowania przestrzennego przyjętych w studium. W przypadku gdy w studium przyjęto określone wskaźniki jako wskaźniki sztywne, to wówczas plan miejscowy powinien być z nimi zgodny. Jeśli natomiast w studium gmina przyjmuje wskaźniki określone w sposób elastyczny, to wówczas posiada swobodę kształtowania tych wskaźników w przyjętych przez siebie granicach. Jakkolwiek organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, posiada kompetencję do "autointerpretacji" uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego, to uchwalając studium o określonej treści, przyjąć trzeba, że organ ten sam decyduje o szczegółowości związania, o którym mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. i zobowiązany jest swoje następcze działania planistyczne podejmować w ramach tego związania. Zakres i sposób związania uzależniony jest od ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, to jest od zakresu i szczegółowości ustaleń w części tekstowej studium, a także stopnia powiązania części tekstowej z częścią graficzną.

W treści skargi Wojewoda [...] trafnie odwołał się do § 6 pkt 2 rozporządzenia MI z 2004 r., zgodnie z którym ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów studium powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych. Z przepisem tym pozostaje w łączności art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. stanowiący, że w planie określa się obowiązkowo m.in. maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. W wyroku z 14 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 684/17 trafnie zauważył, że jakkolwiek wskaźnik minimalnej intensywności zabudowy ma mniejsze znaczenie dla zachowania ładu przestrzennego, zasadnym jest bowiem założenie, że dysponent nieruchomości dążąc do jej racjonalnego zagospodarowania będzie zmierzał do zabudowania jej obiektem budowlanym o powierzchni pozwalającej na racjonalne korzystanie z niego, tym niemniej poprawne określenie wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy ma zawsze istotne znaczenie dla zachowania ładu przestrzennego. Dysponent nieruchomości jest w tym przypadku bowiem zainteresowany, by nieruchomość mogła być zabudowana w jak najintensywniejszy sposób. Brak zamieszczenia wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy w miejscowym planie uznać należy za istotne naruszenie zasad jego sporządzania, wniosek ten należy odnieść, zdaniem Sądu, również do posłużenia się w planie miejscowym wskaźnikiem w sposób niezgodny z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co zasadniczo wiązać należy z sytuacją określenia w planie jego wartości sprzecznie ze sposobem jego ustalenia przewidzianym w studium, bądź odstąpieniem od przeniesienia do planu wartości wskaźnika intensywności zabudowy, jeżeli treści studium w tym zakresie został nadany charakter sztywny, albowiem w każdej z tych sytuacji dochodzi do kształtowania na obszarze gminy zasad zagospodarowania przestrzeni niezgodnie z kierunkami zagospodarowania przestrzennego wyznaczonymi wiążąco w studium. Niesporne pozostaje, że jeżeli organ planistyczny uznaje za celowe przyjęcie w planie miejscowym dla określonego terenu wskaźnika intensywności zabudowy o wartości innej niż postanowionej w studium, to powinien rozważyć podjęcie uprzednio procedury zmiany studium dla wyeliminowania stanu naruszenia studium przy dokonywaniu ustaleń planistycznych i zapewnienia zgodności obu dokumentów planistycznych.

Analiza Studium prowadzi do wniosku, że wbrew opisanej powyżej zasadzie ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2021 r. zawarte w części tekstowej i graficznej odnoszące się do jednostki terenowej oznaczonej symbolem [...] pozostają w sprzeczności z ustaleniami Studium w zakresie określonego w nim wskaźnika intensywności zabudowy. Jest ona spowodowana tym, że teren oznaczony w planie miejscowym symbolem [...] zgodnie z częścią graficzną Studium (rysunek Studium – plansza nr 2) stanowi teren określony symbolem DMn (teren zabudowy jednorodzinnej – tabela nr 2, s. 17 Studium, Tom II), dla którego omawiany wskaźnik zagospodarowania terenu został określony na poziomie 0,30 (tabela - Standardy zabudowy, zagospodarowania i użytkowania terenu, s. 81, Studium, Tom II). Jednakże § 21 pkt 2 lit. k zaskarżonej uchwały dla terenu 3-MN/U1 przewidział wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy na poziomie 0,5, którego zgodność ze Studium nie mogła zostać wyznaczona nawet przez pryzmat przyjętej w nim zasady, że w określonych przypadkach intensywności zabudowy może być w planach miejscowych uchwalanych dla nowych terenów inwestycyjnych określona na poziomie o 10% odbiegającym od wskazanego w Studium (Standardy i wskaźniki zagospodarowania terenu, s. 78 Studium, Tom II). Przyjęta wartość, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powoduje przekroczenie uśrednionego wskaźnika intensywności zabudowy dla obszaru oznaczonego symbolem DMn, na którym położony jest teren o symbolu [...]1 wskazany w planie.

Sąd podziela pogląd organu nadzoru w zakresie, w jakim wskazuje on, że wskaźnik intensywności zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem DMn w miejscowości Ostrówek został wiążąco określony w tabeli w treści Studium i przy opracowywaniu postanowień zaskarżonego planu nie mógł on zostać wyznaczony na podstawie wskaźników wynikających z planów miejscowych obowiązujących dla tego obszaru. Z podrozdziału 2.4 Studium (Standardy zabudowy, zagospodarowania i użytkowania terenu) wynika, że podane w nim wskaźniki w rozbiciu na poszczególne miejscowości, której zostały ujęte w tabeli na s. 79 i n., zostały określone na podstawie analiz m.in. uchwalonych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wobec czego organ planistyczny powinien był, jak trafnie przyjął Wojewoda [...], kierować się przy nadaniu treści § 21 pkt 2 zaskarżonej uchwały wskazanym w Studium wskaźnikiem, do którego przekroczenia doprowadziła ustalona w planie wartość maksymalna intensywności zabudowy (0,5). W sytuacji istnienia kilku obszarów funkcjonalnych DMn na terenie różnych części obrębu Ostrówek średni wskaźnik intensywności zabudowy powinien być spełniony dla każdego z tych obszarów. Dla oznaczonego na rys. 1 przedstawionej w piśmie z [...] maja 2021 r. znak [...] analizy obszaru nr 3 szacowany wskaźnik intensywności zabudowy, mający potwierdzić prawidłowość nadanej § 21 pkt 2 lit. k uchwały treści normatywnej dla terenu [...], nie mógł być w tych warunkach kształtowany ustaleniami, jakie w omawianym zakresie należy przyjąć dla pozostałych obszarów.

Powyższe wnioski stanowią o naruszeniu przez plan miejscowy ustaleń Studium w zakresie wyżej przedstawionego wskaźnika dotyczącego intensywności zabudowy w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem [...], co stanowi o naruszeniu art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia MI z 2003 r. Powyższe stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego.

Kierując się przedstawionymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 147 p.p.s.a. w związku z art. 28 § 1 u.p.z.p. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 pkt 2 p.p.s.a.