Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1870/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6,7,8,9,10,11
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sławomir Antoniuk, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., na podstawie art. 9 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 4 i 4c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. Nr 39, poz. 267), orzekł o utracie przez T. D. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że z posiadanych dokumentów wynika, że ww. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przedstawiona w terminie 7 dni przyczyna niestawiennictwa nie została uwzględniona. Wobec powyższego T. D. został pozbawiony statusu bezrobotnego od dnia niestawiennictwa w Urzędzie.

Termin początkowy, od którego Urząd będzie liczył liczbę niestawiennictw jest dzień 1 lutego 2011 r., tj. dzień wejścia w życie nowelizacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Od decyzji T.D. złożył odwołanie.

W uzasadnieniu odwołania podał, że do Urzędu pracy przyjechał [...] czerwca 2013 r. i okazało się, że Urząd został przeniesiony. O nowym adresie dowiedział się od przypadkowej osoby. Do Urzędu zgłosił się następnego dnia, tj. [...] czerwca 2013 r. o godzinie 9.00 i wyjaśnił przyczynę niestawiennictwa poprzedniego dnia.

Dowiedział się, że został mu wysłany sms, którego jednak nie przeczytał.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674), po rozpatrzeniu odwołania T. D. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekającej o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] czerwca 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że T. D. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy w dniu [...] listopada 2012 r. na dzień [...] czerwca 2013 r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. orzekł o uznaniu T. D. za osobę bezrobotną od dnia [...] listopada 2012 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Termin obowiązkowej wizyty został wyznaczony na [...] czerwca 2013 r. T. D. nie stawił się w terminie wyznaczonym przez Urząd i nie powiadomił w okresie 7 dni od dnia obowiązkowej wizyty o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności.

Wobec powyższego Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekł o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] czerwca 2013 r. z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy i niepowiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności.

W ocenie organu odwołanie jest niezasadne.

Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres:

a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa,

b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa,

c) 270 dni w przypadku trzeciego niestawiennictwa.

Przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący.

T. D. wyznaczono termin stawiennictwa w Urzędzie Pracy na dzień [...] czerwca 2013 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem.

W dniu wyznaczonej wizyty T. D. nie stawił się w Urzędzie Pracy i w ciągu kolejnych 7 dni nie powiadomił Urzędu o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności.

Dalej organ podał, że zmiana siedziby Powiatowego Urzędu Pracy w [...] nastąpiła w dniu [...] czerwca 2013 r. Informacja wraz z mapą znajdowała się przy wejściu do poprzedniej siedziby Urzędu pracy. W ocenie Wojewody informacja o nowej siedzibie była wystarczająca, by umożliwić osobom bezrobotnym stawianie się na obowiązkowych wizytach, natomiast T. D. nie dołożył wszelkich starań, by wywiązać się z nałożonego obowiązku.

W ocenie organu twierdzenie strony, dlaczego nie stawił się w terminie w starej siedzibie nie może być uznane za usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa w nowej siedzibie.

W konkluzji organ podkreślił, że wyjaśnienia T. D. nie stanowią uzasadnionej przyczyny niedopełnienia jednego z podstawowych obowiązków bezrobotnego zarejestrowanego w urzędzie pracy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż nie wiedział, że Urząd przeniósł się pod inny adres. Podał, że [...] czerwca przyjechał do Urzędu ze szpitala, gdzie przebywa jego dziecko. Następnego dnia, tj. [...] czerwca przyjechał do urzędu rano o 9.00.

O przyczynie niestawienia w dniu [...] czerwca powiadomił Urząd w ciągu 7 dni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem niniejsza sprawa została nieprawidłowo rozpatrzona.

Jeżeli nawet organ I instancji miał prawo, zgodnie z zapisem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzec o utracie statusu bezrobotnego wobec osoby, która nie stawiła się w wyznaczonym dniu w Urzędzie Pracy i w terminie 7 dni nie usprawiedliwiła przyczyn tej nieobecności, to sprawa ta nie jest już taka oczywista, gdy zważy się na treść odwołania i znajdujące się w aktach dokumenty (a zatem znane organowi II instancji) w dacie rozpatrywania odwołania.

Fakty przedstawione przez skarżącego nie budzą wątpliwości. Siedziba Urzędu Pracy została przeniesiona w nowe miejsce. Organ nie podał, czy T. D. miał się stawić w Urzędzie Pracy o określonej porze. Nie wyjaśnił, czy informacja o nowej siedzibie cały czas znajduje się przy wejściu do starej siedziby. Jaka jest odległość do pokonania, aby dotrzeć do nowej siedziby, ile potrzeba na to przemieszczenie czasu. Skarżący podał, że miał chore dziecko w szpitalu i prosto z wizyty w szpitalu udał się do Urzędu. Organ podaje, że informacja o zmianie siedziby Urzędu została wysłana sms. W ocenie Sądu nie jest to wiarygodna forma powiadomienia o zmianie siedziby.

Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że zgłosił się do Urzędu Pracy następnego dnia o godzinie 9.00.

Odwołanie chociaż jest napisane przez skarżącego, może nawet trochę nieudolnie, jednak na pewno zawiera próbę usprawiedliwienia nieobecności T. D. w Urzędzie Pracy w dniu [...] czerwca 2013 r. Skarżący wyraźnie wskazuje tu na przyczyny tej nieobecności i podkreśla, że stawił się w Urzędzie następnego dnia, tj. [...] czerwca 2013 r. o godzinie 9.00.

Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie, nie odniósł się do przedstawionych w nim argumentów, co w ocenie Sądu upoważnia do stwierdzenia, że nie dochował staranności w jego rozpatrzeniu, zaś wydana przez niego decyzja, bez wyjaśnienia wyżej wskazanych zagadnień, jest co najmniej przedwczesna. Naruszone zostały zasady art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 oraz art. 11 K.p.a. i naruszenie tych zasad, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie mogło mieć istotne znaczenie dla ostatecznego wyniku niniejszej sprawy.

Wojewoda [...] ponownie rozpatrując odwołanie T. D., zobowiązany jest do zbadania go we wskazanym wyżej kierunku i w zależności od dalszych ustaleń, do podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 cytowanej ustawy.