Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 334/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-07-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2009r. Nr [...] w przedmiocie żądania usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały uznającej za bezzasadną skargę na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w zakresie wniosku A. J. o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 czerwca 2009r. A. J. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2009r., Nr [...] dotyczącą rozpatrzenia jego skargi na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W skardze wniósł o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy, ze względu na to, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zatem nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone art. 246 ustawy p.p.s.a., oczywista bezzasadność wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.

W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 ustawy p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuację, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd.II Zakamycze 2006, s.558).

Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 ustawy p.p.s.a.. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.). W orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 ustawy p.p.s.a., a tym samą podstawą do odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z 7 czerwca 2004r., OZ 140/04; LEX nr 220389).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że uchwała będąca przedmiotem skargi została wydana w trybie tzw. postępowania skargowego, regulowanego przepisami działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem zaskarżonej uchwały było rozpatrzenie wniesionej przez skarżącego skargi na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały Rada Miasta powołała się na przepisy działu VIII kpa.

W orzecznictwie panuje niekwestionowany pogląd, w pełni akceptowany również przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym, w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 1 lutego 2007r. I OSK 395/06 LEX nr 362475; postanowienie WSA w Lublinie z 31 grudnia 2007r. III SA/Lu 586/07 Wspólnota 2008/3/47; postanowienie WSA w Warszawie z 24 listopada 2006r. III SA/Wa 948/06 LEX nr 295005).

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 247 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.