Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1983/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 13, art. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 86
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. jawna w W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia ... lipca 2014 r., nr ... w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia ... czerwca 2014 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Wojcieszynie, 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału ARiMR w Warszawie na rzecz P. Sp. jawnej w Warszawie kwotę ... tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest skarga P. Spółka jawna z siedzibą w Warszawie (dalej: Skarżąca, Wnioskodawca) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Warszawie z dnia ... lipca 2014 r. nr ... o utrzymaniu w mocy decyzji nr ... z dnia ... czerwca 2014 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Warszawa Zachód z siedzibą w W. w sprawie wpisu do ewidencji producentów rolnych.

Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym:

W dniu 20 marca 2014r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek A. G. działającego w imieniu P. Spółka jawna o wpis do ewidencji producentów wraz z załącznikami: informacją z KRS, aktem notarialnym Rep. A nr .., wypisem z rejestru gruntów oraz wyrysem z mapy ewidencyjnej. Dołączono również pismo A. G., z którego wynika, że zaistniały nowe okoliczności prawne tj. podział działek będących przedmiotem współwłasności oraz zniesienie współwłasności. A. G. poinformował organ, że Spółka jest autonomicznym podmiotem prowadzącym samodzielnie działalność na własny rachunek, posiadającym zaplecze kapitałowe, rachunek bankowy oraz odrębną strategię rozwoju.

W dniu ... czerwca 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR Warszawa Zachód decyzją o nr ... odmówił stronie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że małżeństwo A. i E. G. faktycznie zarządza gruntami kilku spółek, w tym Skarżącej oraz własnymi. Grunty zgłaszane do płatności przez małżonków i spółki nie stanowią odrębnych gospodarstw, samodzielnych, nie powiązanych ze sobą ekonomicznie czy też technologicznie. Gospodarstwa spółek zostały sztucznie utworzone, tak by ominąć limit powierzchni - ... ha - przeznaczonych do zalesienia w roku 2010 r.

W dniu 10 czerwca 2014r. A. G. - działając w imieniu P. Sp. j. - nadał w urzędzie pocztowym odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i dokonanie wpisu.

Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie decyzją z dnia ... lipca 2014 r. nr ... orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia ... czerwca 2014 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Warszawa Zachód z siedzibą w W. w sprawie odmowy wpisu do ewidencji producentów rolnych.

W uzasadnieniu organ powołał się na przepisy art. 12 ust.4 i 5 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 z p. zm.), które regulują sposób dokonywania wpisu w przypadkach, w których mamy do czynienia z sytuacją współposiadania gospodarstwa rolnego.

Wskazano, że w każdym z takich przypadków należy nadać jeden numer ewidencyjny jednemu gospodarstwu (producentowi będącemu jego posiadaczem lub rolnikowi posiadającemu gospodarstwo).

W postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji zostało ustalone, że potwierdzeniem na sztuczny podział gospodarstwa może być fakt, że małżeństwo Państwa G. (posiadający ustawową wspólność małżeńską), legitymujący się numerami w ewidencji producentów (ID ... - E. G., ID ... - A. G.), dodatkowo utworzyli 4 spółki jawne tj. F. Sp. j., P. Sp. j., W. Sp. j. i T.. Sp. Sp. j., w których są jedynymi współwłaścicielami.

W świetle przedstawionych powyżej dowodów, zdaniem organu można stwierdzić, że posiadane gospodarstwo rolne jest de facto zarządzane przez te same osoby tj. małżeństwo Państwa G.. Grunty zgłaszane do płatności przez małżonków i spółki nie stanowią odrębnych gospodarstw, samodzielnych, nie powiązanych ze sobą ekonomicznie czy też technologicznie, grunty rolne są przekazywane pomiędzy pomiotami - w zależności od potrzeby.

Organ podkreślił, że P. Sp. j. już w roku 2010 występowała z wnioskiem o wpis do ewidencji producentów. Ostatecznie organ I instancji anulował spółce numer identyfikacyjny oraz odmówił wpisu do ewidencji producentów. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją o nr ... z dnia ... listopada 2011r., zaś wyrokiem z dnia 7 maja 2012r. o sygn. akt V SA/Wa 299/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wyrokiem z dnia 26 lutego 2014r. o sygn. akt II GSK 1508/12 oddalił skargę kasacyjną P. Sp. j.

Ponadto zdaniem organu podkreślenia wymaga fakt, że jedynymi wspólnikami spółek jawnych F. P., W. i T.są E. i A. G., którzy posiadają już nadane numery identyfikacyjne, spółki posiadają ten sam adres siedziby oraz osoby uprawnione do reprezentacji.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, co braku stosowania uchwały 7 sędziów NSA z 30 maja 2012 r. sygn. II GPS 1/2012 organ II instancji zauważył, że w uchwale tej nie wypowiadano się w kwestii spółek jawnych, lecz co do spółek cywilnych.

Organ odwoławczy powołując się na treść art. 206, art. 207 oraz art. 337 kodeksu cywilnego uznał, iż żadnemu z ww. współwłaścicieli działki ewidencyjnej, nie przysługuje prawo do określonej części wspólnej rzeczy, lecz każdy z nich posiada daną rzecz w całości oraz korzysta z całej rzeczy (tj. żaden ze współwłaścicieli nie ma fizycznie wydzielonej części rzeczy na swoją wyłączną własność). Organ nie zgodził się zatem z twierdzeniami wnioskodawcy, jakoby wyłącznym posiadaczem spornych powierzchni była P. Spółka jawna.

Organ odwoławczy wskazał także za orzecznictwem, że i posiadacz zależny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy w dalsze posiadanie zależne. Organ dodał również, że posiadać może jedynie osoba fizyczna, gdyż jest to władztwo nad rzeczą, zaś osoba prawna, czy spółka nie może sprawować władztwa. Władztwo sprawują ewentualnie jej wspólnicy, zaś w przypadku spółki jawnej jest to małżeństwo G., którzy posiadają wpis do ewidencji producentów i nadane numery EP.

Wyodrębnienie spółek jawnych jako podmiotów prawa, z pominięciem osób fizycznych i prawnych, znajduje poparcie w przepisach art. 36 pkt. 1 i 2 oraz art. 38 pkt. 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186). Ponadto ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności w art. 3 pkt. 3 wskazuje na odrębność podmiotów jakimi są: osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka nie posiadająca osobowości prawnej (spółki jawne). Spółka jawna w rozumieniu kodeksu spółek handlowych nie jest podmiotem tożsamym z osobą fizyczną, która to osoba może być jej wspólnikiem i na mocy obowiązujących przepisów posiadać prawo do otrzymania odrębnego numeru w ewidencji producentów.

Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że aplikowanie przez te same osoby w ramach innych spółek kapitałowych i osobowych należy postrzegać jako skierowana na ominięcie kwotowego limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi, a samo wyodrębnienie spółek miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnych kwot wsparcia.

W skardze z 21 lipca 2014 r. Skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

a. art. 12 ust. 4 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że Skarżąca jest współposiadaczem gospodarstw rolnych z innymi podmiotami lub osobami fizycznymi;

b. art. 13 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 tej ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że Skarżącej nie może zostać nadany numer identyfikacyjny w ewidencji producentów po nadaniu tego numeru wspólnikom Skarżącej spółki będącym małżonkami;

c. art. 3 pkt 2 i 3 tej ustawy, poprzez jego niezastosowanie i tym samym odmowę przyznania przymiotu producenta rolnego Skarżącej spółce, będącej spółką jawną, jako jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, pomimo wypełnienia przez nią przesłanek określonych ww. przepisem, w tym w zakresie posiadania gospodarstwa rolnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z p. zm. dalej: k.p.a.), Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to uzasadniło jego uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania zarówno przez organ I jak i II instancji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oceniając - w powyższym kontekście - treść rozstrzygnięć administracyjnych wskazać trzeba, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy w świetle przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. Nr 10, poz. 76 z p. zm.; dalej jako ustawa) możliwe jest posiadanie numeru ewidencyjnego przez spółkę jawną, której wspólnicy posiadają własne numery ewidencyjne. Przy czym istotne jest w sprawie, co stanowi różnicę między wnioskiem Skarżącej spółki z 2010 r. i wnioskiem aktualnym z marca 2014 r., że spółka i jej wspólnicy nie są już współwłaścicielami działek rolnych, tak jak to miało miejsce w sprawie rozpoznawanej uprzednio zakończonej prawomocnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2014 r. sygn. II GSK 1508/12.

W przedmiotowej sprawie na mocy aktu notarialnego z 19 marca 2014 r. Rep. A nr ... doszło do zniesienia współwłasności nieruchomości i wyodrębnienia na rzecz skarżącej spółki prawa własności części działek. Oznacza to, że Skarżąca spółka jest nie tylko posiadaczem nieruchomości gruntowej ale także ich właścicielem. Mamy zatem do czynienia ze zmianą stanu faktycznego, jaki był w chwili złożenia wniosku z 2010 r. i podjętych wówczas rozstrzygnięć organów administracyjnych.

Przechodząc do podstaw prawnych zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy – jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się temu producentowi numer identyfikacyjny, który jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego (ust. 3). Przepis dodatkowo w ust. 3 stanowi, że wnioskodawcy podlegającemu wpisowi do ewidencji producentów na podstawie kilku tytułów nadaje się jeden numer identyfikacyjny, zaś ust. 4 uszczegóławia, iż w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny, przy czym numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Dodatkowo w ust. 6 tego artykułu wskazano, że do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołącza się pisemną zgodę odpowiednio współmałżonka lub współposiadacza gospodarstwa rolnego. Następny przepis tej ustawy – art. 13 – stanowi w ust. 1, że kierownik biura powiatowego Agencji odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu do ewidencji producentów, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego przepisu organ Agencji wydaje podmiotom wpisanym do ewidencji producentów zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym, o którym mowa w art. 12, a zaświadczenie to jest wydawane niezwłocznie po dokonaniu wpisu do ewidencji producentów, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia wpłynięcia wniosku o wpis do ewidencji producentów (ust. 3).

Sąd stwierdza, że zasadnie organ uznał, iż cytowane przepisy jednoznacznie wskazują, iż ustawodawca nie przewidział w ustawie możliwości nadania współposiadaczom gospodarstwa rolnego dwóch numerów ewidencyjnych. Zgodnie z brzmieniem tych przepisów sam fakt współposiadania gospodarstwa powoduje, iż może nastąpić wpisanie do ewidencji i nadanie numeru identyfikacyjnego tylko jednemu ze współposiadaczy. Istotne jest tutaj, iż przez współposiadanie w kontekście przepisów mających zastosowanie w sprawie rozumieć należy samodzielne władanie danym gruntem. Należy zatem wywieść w tej sytuacji, że w przypadku złożenia wniosku przez kilku współposiadaczy, jeden z wniosków powinien zakończyć się nadaniem numeru w drodze czynności materialno-technicznej (wpisanie do ewidencji oraz wydanie stosownego zaświadczenia), kolejne zaś z wniosków muszą skutkować wydaniem decyzji o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.

Zdaniem sądu jednak taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, ponieważ – tak jak to opisano wyżej – Skarżąca spółka jest samodzielnym posiadaczem i właścicielem działki rolnej nr ... Natomiast ustalenia organu, że gospodarstwo skarżącej spółki nie ma samodzielności technicznej i ekonomicznej, oddzielnego kierownictwa nie ma oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie wszczętym wnioskiem z marca 2014 r.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy – gospodarstwo rolne to wszystkie nieruchomości rolne będące w posiadaniu tego samego podmiotu lub gospodarstwo w rozumieniu art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16). Definicję pojęcia "działki rolnej", do której także odwołuje się ustawa, określa również precyzyjnie rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r., gdzie wskazano, iż przez działkę rolną rozumie się obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw, jednak w przypadku, gdy w kontekście przedmiotowego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, działka rolna jest ograniczona na podstawie tego konkretnego użytkowania.

Kierując się powyższymi definicjami za gospodarstwo rolne uznać zatem należy wszystkie działki rolne znajdujące się w posiadaniu (użytkowaniu) tego samego podmiotu prawa. W przedmiotowej sprawie wyłącznym posiadaczem (a także właścicielem) działki rolnej nr ... była Skarżąca spółka.

Sąd w tym miejscu odwołuje się i podziela argumentację zawartą w prawomocnym wyroku tutejszego sądu z 21 stycznia 2013 r. sygn. V SA/Wa 1878/12 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że "odnosząc się do kwestii możliwości ubiegania się o przedmiotowy wpis przez spółkę jawną w której wspólnikami są osoby posiadające wpis do ewidencji producentów jako osoby fizyczne, przywołać tutaj należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z 30 maja 2012 r., sygn. II GPS 2/12, gdzie przesądzono, iż spółka cywilna (a więc tym bardziej spółka jawna) jest jednostką organizacyjną, bowiem wspólne realizowanie określonego celu gospodarczego wymaga co najmniej minimalnego zorganizowania współdziałania wspólników. Ponieważ spółka (także jawna) nie została wyposażona przez prawo w osobowość prawną jest więc jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, co nie wyklucza przyznania jej przez prawo zdolności prawnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. II GSK 1832/11 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), to od podmiotów podejmujących inicjatywę gospodarczą – także produkcję rolną – zależy wybór formy organizacyjnej, jeżeli jest ona dopuszczona prawem.

W przedmiotowej sprawie strona wybrała formę spółki jawnej i zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy, winna być traktowana jak producent rolny, który zostaje wpisany do ewidencji producentów rolnych, na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy (art. 11 ust. 1 ustawy) oraz któremu jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny (art. 12 ust. 1 ustawy).

Tak jak wskazano powyżej Skarżąca spółka jawna była wyłącznym posiadaczem gospodarstwa rolnego prowadzonego na wyodrębnionych działkach rolnych. Organ nie mógł zatem negatywnie rozpoznać sprawy z uwagi na to, że wspólnikami skarżącej spółki są osoby posiadające już wpis do ewidencji producentów, które są wspólnikami także w kilku różnych spółkach. Skarżąca miała bowiem prawo ubiegania się o przedmiotowy wpis i bez znaczenia dla oceny złożonego wniosku pozostaje tutaj skład osobowy wspólników i stosunki własnościowe wnioskującej spółki.

W kontekście powyższego sąd podkreśla, że przedmiotem badanej sprawy jest kwestia wpisu do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego. Bezpodstawne są zatem – jak trafnie zauważa Skarżąca – argumenty organu o sztuczności wyodrębnienia podmiotu ubiegającego się o wpis do ewidencji producentów rolnych oraz nadanie odpowiedniego numeru identyfikacyjnego EP, nie ma to żadnego znaczenia na tym etapie postępowania. Z uwagi na całkowitą rozbieżność zakresową przedmiotową takich postępowań, powyższa okoliczność ewentualnie mogłaby mieć znaczenie w sprawie dochodzenia przez Skarżącą płatności czy wspólnotowych dofinansowań, ale nie w postępowaniu mającym na celu ustalenie czy Skarżąca spółka spełnia przesłanki do nabycia statusu producenta rolnego.

Reasumując sąd stwierdza, że w sprawie doszło do naruszenia art. 3, art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 1 ustawy, poprzez odmowę nadania Skarżącej spółce jawnej numeru identyfikacyjnego w ewidencji producentów.

Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) orzekł w jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.