Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3483/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1  pkt 3, par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra- Błaszczykowska, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 2013 r. i dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 2013 r. i dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 1 lutego 2016 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie wskazanych braków formalnych w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej z dniem 4 lutego 2016 r.

Pełnomocnik Skarżącej w odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia 8 lutego 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 8 lutego 2016 r. uzupełnił brak formalny skargi składając odpis z KRS Skarżącej kierując korespondencję na adres Dyrektora Izby Skarbowej w W..

W dniu 15 lutego 2016 r. wpłynęło do Sądu powyższe pismo pełnomocnika

wraz z odpis z KRS Skarżącej. Przekazał je Dyrektor Izby Skarbowej w W..

do którego korespondencja ta wpłynęła w dniu 10 lutego 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z art. 29 p.p.s.a. wynika natomiast, że osoby, o których mowa w art. 28 mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Z art. 31 § 3 p.p.s.a. wynika, że jeżeli braków powyższych nie można uzupełnić, albo nie zostały uzupełnione w wyznaczonym, terminie, sąd zniesie postępowanie w zakresie jakim jest ono dotknięte brakami, i w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Jak wynika z akt sprawy wezwanie do złożenia dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 4 lutego 2016 r. Siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania upływał więc w dniu 11 lutego 2016 r. (czwartek). Jakkolwiek w dniu 8 lutego 2016 r. pełnomocnik Skarżącej nadał w placówce pocztowej korespondencję zawierającą odpis z KRS Skarżącej, niemniej przesyłkę zaadresował do Dyrektora Izby Skarbowej w W..

Takiego sposobu uzupełnienia braku formalnego skargi nie można uznać za prawidłowy. Złożenie tudzież przesłanie powyższego odpisu KRS Skarżącej powinno bowiem nastąpić na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. To właśnie Sąd wystosował do pełnomocnika Skarżącej wezwanie do złożenia dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia i to właśnie w nim lub na adres Sądu egzemplarz ten należało złożyć/nadać.

Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") nie przewidują uzupełniania braków formalnych skargi za pośrednictwem organu, którego decyzję zaskarżono. Tryb ten dotyczy jedynie wniesienia skargi, o czym stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 1285/08) powołany przepis nie odnosi się do uzupełnienia braków formalnych skargi, nawet jeśli ich usunięcie polega na przesłaniu odpisu prawidłowo podpisanego środka zaskarżenia. Inaczej mówiąc pośredni tryb wnoszenia skargi nie oznacza, że tak samo uzupełnia się jej braki.

Powyższe ma ten skutek, że w przypadku złożenia przez stronę pisma stanowiącego uzupełnienie braków formalnych skargi w organie administracji publicznej, miarodajna dla oceny, czy został zachowany termin określony w wezwaniu, będzie data przekazania tego pisma do Sądu, nie zaś data jego nadania do organu.

Tym samym za datę złożenia uzupełnienia braku formalnego skargi należało uznać dzień 15 lutego 2016 r., kiedy to Dyrektor Izby Skarbowej w W. przekazał pismo pełnomocnika Skarżącej z dnia 8 lutego 2016 r. z odpisem z KRS Skarżącej.

Jak wcześniej wskazano wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 4 lutego 2016 r. W związku z powyższym wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem w dniu 11 lutego 2016 r. (czwartek). Pełnomocnik Skarżącej w wyznaczonym terminie nie uzupełnił ww. braku formalnego skargi.

W tym stanie rzeczy, Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3. orzec, jak w sentencji.