Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 272/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 06 września 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2012r. do maja 2013r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 lutego 2017r. skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego) złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [..] określającą wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad

i grudzień 2012r., styczeń, luty, marzec i kwiecień 2013r. oraz wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za maj 2013r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369)

– dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie

w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza,

że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty żadnym uzasadnieniem, jak i odpowiednimi dowodami. Skarżący nie przedstawił żadnych danych dotyczących jego sytuacji finansowej np. posiadanych nieruchomości, źródeł dochodu, ich wysokości. W orzecznictwie jednolity jest zaś pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04).

Należy podkreślić, iż przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Sąd, rozpoznając wniosek

o wstrzymanie wykonania decyzji nie może wnikać w meritum sprawy – wówczas rozstrzygałby przed wyznaczeniem rozprawy, co jest niedopuszczalne.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że rozpoznając niniejszy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale również całe akt sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a. Na konieczność uwzględniania całości akt sprawy również w postępowaniu incydentalnym wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – vide postanowienia z 26 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 112/09, z 25 lutego 2010 r., sygn. akt I FZ 9/10, z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 467/10 i II FZ 417/10 (orzeczenia są dostępne w serwisie internetowym Sądu pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt sądowoadministracyjnych sprawy wynika, że skarżący zwracał się również do tut. Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, motywując go trudną sytuacją materialną. Postanowieniem

z dnia 29 czerwca 2017r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na to, że nie przedstawił on w sposób wyczerpujący i rzetelny swojej sytuacji majątkowej. Następnie postanowieniem z dnia 26 lipca 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego.

Powyższe okoliczności w powiązaniu z brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie pozwalają na ocenę czy wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody limb zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.