Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1722/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.29 ust.4 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 130 poz 1070
law: Ustawa z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji.
article: par.4 ust.2, 3, 4
journal: Dz.U. 2006 nr 246 poz 1795
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia programu pomocowego w zakresie regionalnej pomocy  publicznej na niektóre inwestycje w ochronie środowiska.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 114/14 w sprawie ze skargi P. S.A. w P. na rozstrzygnięcie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia 26 [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania w sprawie odrzucenia wniosku o dofinansowanie przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. S.A. w P. na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej [...] (...) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r. oddalił skargę P. S.A. w P. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia 26 [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie przedsięwzięcia.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

W dniu 30 [...] 2012 r. skarżąca, złożyła wniosek o dofinansowanie przedsięwzięcia pn. "Budowa biogazowni [...]" w ramach Programu Priorytetowego System zielonych inwestycji (GIS – Green Investment Scheme) Częśc 2) Biogazownie rolnicze – Konkurs II 2012 rok – Dotacja.

Pismem z 8 [...] 2012 r. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej poinformował wnioskodawcę, iż projekt nr [...] (dotacja) na podstawie § 8 ust. 4 Regulaminu konkursu został odrzucony.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskowane wsparcie zostało uznane za pomoc publiczną i ocenione wstępnie na podstawie warunków określonych w programie pomocowym tj. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia programu pomocowego w zakresie regionalnej pomocy publicznej na niektóre inwestycje w ochronie środowiska (Dz. U. Nr 246, poz. 1795, z późn. zm.). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, pomoc może zostać udzielona, jeżeli przed rozpoczęciem inwestycji: 1) został złożony wniosek o pomoc i 2) wnioskodawca uzyskał potwierdzenie drogą elektroniczną lub pisemną, że projekt z zastrzeżeniem szczegółowej weryfikacji wniosku o pomoc, kwalifikuje się do pomocy.

W celu wydania wstępnej opinii o zasadniczej zgodności wnioskowanego dofinansowania z zasadami udzielania pomocy publicznej, zwrócono się z prośbą o potwierdzenie, że inwestycja nie rozpoczęła się do czasu wydania opinii i do czasu wydania potwierdzenia. Wnioskodawca w piśmie z 26 [...] 2012 r. oświadczył, że otrzymał potwierdzenie w dniu 21 [...] 2012 r., tego samego dnia zawarł umowę na budowę biogazowi, jednocześnie jednak wskazał, że w dniu 6 [...] 2012 r. podpisał umowę na wykonanie silosów stanowiących część podejmowanej inwestycji (silosy do magazynowania i kiszenia substratów służą na potrzeby biogazowni), co potwierdzała załączona umowa nr [...]. Umowa na wykonanie silosów przewidywała termin rozpoczęcia prac również na dzień 6 [...] 2012 r. Wnioskodawca przekazał - drogą elektroniczną - także dodatkowe wyjaśnienia oraz skan dziennika budowy dotyczącego przedmiotowej inwestycji. Z dziennika budowy wynika, że do dnia 21 [...] 2012 r. podjęto szereg prac, które można zaliczyć do prac budowlanych niezbędnych dla podejmowanej inwestycji.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, iż wnioskodawca rozpoczął inwestycję objętą wnioskiem o dofinansowanie przed otrzymaniem potwierdzenia o zasadniczej zgodności wnioskowanego dofinansowania z przepisami o pomocy regionalnej. W tej sytuacji nie został spełniony jeden z warunków dopuszczalności tej pomocy.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej z 14 [...] 2012 r., NFOŚiGW pismem z 26 [...] 2012 r. poinformował wnioskodawcę, iż odwołanie zostało rozpatrzone z wynikiem negatywnym (kryterium 1.9).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2006 r. stanowią implementację rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej (Dz. Urz. L 302 z 01.11.2006). Z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 - "Konieczność pomocy" – wynika, że wyłączenie na mocy niniejszego rozporządzenia obejmuje jedynie pomoc przyznaną w ramach programów regionalnej pomocy inwestycyjnej, jeśli przed rozpoczęciem prac nad realizacją projektu beneficjent przedłożył władzom krajowym lub regionalnym wniosek o przyznanie pomocy, a organ odpowiedzialny za zarządzanie programem potwierdził na piśmie, że projekt, z zastrzeżeniem ostatecznych wyników szczegółowej weryfikacji, kwalifikuje się do pomocy, ponieważ spełnia kryteria określone w programie. W przypadku zaś rozpoczęcia prac przed spełnieniem warunków określonych w tym przepisie, cały projekt nie kwalifikuje się do pomocy regionalnej.

Organ nie zgodził się z wnioskodawcą, iż "silosy są inwestycją odrębną od budowy biogazowni", gdyż budowa i samo istnienie silosów do magazynowania wysłodków buraczanych ma uzasadnienie jedynie w przypadku budowy biogazowni. Tym samym uznał całe przedsięwzięcie za niekwalifikujące się do dofinansowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z 26 [...] 2012 r., spółka zarzuciła, że przy ponownej ocenie jej wniosku brała udział osoba, która wcześniej oceniła wniosek negatywnie, tj. p. A. Z., a ponadto, że błędnie przyjęto, iż spółka nie spełniła warunku istnienia efektu zachęty, co uzasadniało odrzucenie wniosku. Według spółki, efekt zachęty został spełniony, a realizacja projektu inwestycyjnego - budowy biogazowni - była przez skarżącą uzależniana od uzyskania pomocy. Zarzuciła ponadto nieuzasadnioną odmowę potraktowania robót związanych z budową biogazowni jako odrębnego przedsięwzięcia od robót związanych z budową silosów, co doprowadziło do błędnego uznania, że w omawianej sprawie doszło do rozpoczęcia prac nad projektem przed otrzymaniem potwierdzenia wstępnej kwalifikowalności projektu i niespełnienia efektu zachęty.

NFOŚiGW wniósł o odrzucenie skargi lub o jej oddalenie oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w treści uzasadnienia i załączonych do odpowiedzi na skargę.

Postanowieniem z 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. skargę jako niedopuszczalną.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 czerwca 2013 r., w sprawie sygn. akt II GSK 749/13, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu dopuszczenia do udziału przy ponownej ocenie wniosku osoby, która wcześniej oceniła wniosek negatywnie, Sąd I instancji uznał iż nie jest on zasadny. Wskazał, że organ wyjaśnił, iż na etapie oceny formalnej oraz na etapie odwołania sporne kwestie co do pomocy publicznej zostały ocenione przed dwóch różnych pracowników NFOŚiGW w odrębnych opiniach zespołu pomocy publicznej (odpowiednio I. K. oraz M. C. - opinia z 2 [...] 2012 r. oraz opinia z 23 [...] 2012 r. – karty 18 i 22 akt adm.), a kwestie merytoryczne oceniali różni pracownicy Departamentu Ochrony Klimatu (A. G., M. D., A. K., M. Ż.,). Organ zaznaczył przy tym, iż wszelkie pisma zewnętrzne są podpisywane przez Dyrektora lub Zastępcę Dyrektora Departamentu Ochrony Klimatu zgodnie z Procedurą rejestracji i obiegu dokumentów w NFOŚiGW.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, Sąd I instancji wyjaśnił, że w trakcie oceny formalnej wniosku spółka przedstawiła skan dziennika budowy, w którym potwierdzono prowadzenie prac budowlanych w oparciu o ostateczną decyzję Starosty C. z 28 [...] 2012 r. Z dziennika budowy wynika, iż do dnia otrzymania potwierdzenia o zasadniczej zgodności wnioskowanego dofinansowania z zasadami udzielania pomocy publicznej podjęto szereg prac, które można zaliczyć do prac budowlanych niezbędnych dla przedmiotowej inwestycji, w tym przygotowanie gruntu, zbrojenie ław i przyszłych ścian silosów w poszczególnych osiach, wykonanie ogrodzenia w obrysie granic działki oraz podłoża pod drogę. Według Sądu I instancji, wobec braku stosownej definicji w prawie unijnym pojęcie "podjęcie prac budowlanych" należy interpretować zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z póżn. zm.). Zgodnie z art. 41 tej ustawy, rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Pracami przygotowawczymi natomiast są: wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie, wykonanie niwelacji w terenie, zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową towarzyszących obiektów, wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy. Jednocześnie w zawartej w dniu 6 [...] 2012 r. umowie nr [...] o wykonanie robót budowlanych w § 13 regulującym kwestie odstąpienia od umowy, nie zawarto postanowień przewidujących możliwość odstąpienia przez spółkę od umowy w przypadku nieotrzymania dofinansowania.

Tym samym Sąd i instancji uznał, że skarżąca spółka, rozpoczynając inwestycję przed otrzymaniem potwierdzenia zgodziła się, bez względu na wynik konkursu, podjąć ryzyko przeprowadzenia inwestycji na własny rachunek, co oznacza, że pomoc publiczna nie była konieczna. Nie został zatem spełniony efekt zachęty, który jest podstawowym warunkiem udzielenia pomocy regionalnej.

Sąd I instancji uznał również, że przekroczenie przez NFOŚiGW, zawartego w § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów terminu 30 dni na wysłanie wstępnego potwierdzenia kwalifikowalności przedsięwzięcia pozostaje bez wpływu na prawidłowość oceny wniosku w zakresie niespełnienia kryterium formalnego dostępu 1.9.

Za zasadną Sąd uznał odmowę potraktowania robót związanych z budową biogazowi, jako odrębnego przedsięwzięcia od robót związanych z budową silosów zgodnie z wnioskiem zawartym w piśmie skarżącej z dnia 14 [...] 2012 r. Skarżąca spółka, w świetle dokumentacji konkursowej, traktowała bowiem sporne silosy jako nierozłączną część inwestycji polegającej na budowie biogazowni. Nie można zatem uznać za trafny argument, że budowie silosów przypisać należało funkcję I etapu, a pozostałej części inwestycji - funkcję II etapu, a to w kontekście uwagi UOKiK poczynionej w kwestionariuszu nt. funkcjonowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych). Uwaga UOKiK odnosi się bowiem jedynie do przypadku, gdy oba etapy można uznać za dwie rozłączne - istniejące odrębnie - inwestycje, co do których podjęto rozłączne decyzje o ich wdrożeniu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P. S.A. w P. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie wyroku reformatoryjnego tj. uchylenie rozstrygnięcia z dnia 26 [...] 2012 r. w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania z dnia 14 [...] 2012 r. od rozstrzygnięcia NFOŚiGW z dnia 8 [...] 2012 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie przedsięwzięcia inwestycyjnego złożonego w ramach II konkursu Programu Priorytetowego System zielonych inwestycji Część 2) - biogazownie rolnicze pn. Budowa biogazowni [...] oraz o zasądzenie od NFOŚiGW na rzecz skarżącej kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

(i) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji w związku z § 14 pkt 5 regulaminu konkursu o dofinansowanie ze środków NFOSiGW przedsięwzięć realizowanych w ramach Programu priorytetowego NFOSiGW pt. System zielonych inwestycji (GIS - Green Imestment Scheme) Część 2) Biogazownie rolnicze Okres Wdrażania Programu: 2010 - 2015 II Konkurs 2012 rok oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dalej: "k.p.a.", poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, że przy ponownej ocenie wniosku brała udział osoba, która wcześniej oceniła wniosek negatywnie, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do naruszenia zasad bezstronnego i obiektywnego rozpoznawania wniosków, a w rezultacie do bezzasadnego oddalenia skargi i utrzymania w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa;

(ii) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i § 4 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia programu pomocowego w zakresie regionalnej pomocy publicznej na niektóre inwestycje w ochronie środowiska poprzez uznanie, że 30 - dniowy termin na wysłanie potwierdzenia dotyczącego zakwalifikowania projektu do pomocy publicznej nie jest wiążący dla NFOSiGW, ponieważ nie wynika z Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej;

(iii) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1 art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej zasadę zaufania do organów państwa, wydanej w postępowaniu w którym nie zachowano wymogu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego mającego znaczenie dla istotnych dla sprawy okoliczności, z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady legalności, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

2. na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

(i) § 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. j) rozporządzenia UE poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do rozpoczęcia prac nad projektem inwestycyjnym przed uzyskaniem wstępnego potwierdzenia kwalifikowalności projektu w wymaganej formie, a w konsekwencji do niespełnienia wymogu istnienia po stronie beneficjenta efektu zachęty uzasadniającego odrzucenie wniosku, podczas gdy realizacja projektu była przez skarżącego uzależniana od uzyskania pomocy;

(ii) § 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. j) rozporządzenia UE poprzez nieuzasadnioną odmowę potraktowania robót związanych z budową biogazowni jako odrębnego przedsięwzięcia od robót związanych z budową silosów zgodnie z wnioskiem zawartym w piśmie skarżącego z dnia 14 [...] 2012 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że w omawianej sprawie doszło do rozpoczęcia prac nad projektem przed otrzymaniem potwierdzenia wstępnej kwalifikowalności projektu i niespełnienia efektu zachęty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości wobec braku naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W punkcie wyjścia podnieść i wyjaśnić należy, że zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną argumenty odnoszące się do braku dopuszczalności orzekania w rozpatrywanej sprawie przez sąd administracyjny, nie mogą zostać uznane za przeszkodę uniemożliwiającą Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie skargi kasacyjnej, która wywiedziona została od zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, a to dlatego, że pomijają one konsekwencje wynikające z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 749/13, którym uchylono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 378/13, odrzucające skargę P. S.A. w P. na rozstrzygnięcie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania w sprawie odrzucenia wniosku o dofinansowanie przedsięwzięcia. Dokonaną w tym orzeczeniu wykładnią prawa, na podstawie art. 190 p.p.s.a., związany jest również Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie.

Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., a z postawionych w niej zarzutów wynika, że istota spornego w rozpatrywanej sprawie zagadnienia odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność rozstrzygnięcia Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie przedsięwzięcia uznał, że rozstrzygnięcie to nie jest niezgodne z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w zakresie odnoszącym się do spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii, Sąd I instancji nie stwierdził po pierwsze, aby kontrolowane rozstrzygnięcie, którym odrzucono wniosek strony o dofinansowanie projektu pn. "Budowa biogazowi [...]" podjęte zostało z naruszeniem zasady bezstronności, a to dlatego, że w procedurze odwoławczej, rozumianej jako ponowna ocena wniosku, nie dość, że nie uczestniczyły osoby, które dokonywały oceny wniosku na etapie jego oceny formalnej i merytorycznej, to również nie uczestniczyła w niej osoba, która podpisała adresowane do strony pismo w sprawie wyniku tejże oceny, po drugie zaś, aby kontrolowane rozstrzygnięcie stanowiło konsekwencję wadliwego stosowania i wykładni przepisów prawa materialnego w zakresie, w jakim wynika z nich, że warunkiem przyznania pomocy jest istnienie po stronie jej beneficjenta efektu zachęty, który to warunek Sąd I instancji uznał za trafnie oceniony przez organ, jako niespełniony, a to dlatego, że rozpoczęcie prac nad realizacją projektu nie zostało poprzedzone wstępnym potwierdzeniem jego kwalifikowalności w wymaganej formie.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, podjęta na gruncie zarzutu z pkt 1. ppkt (i) petitum skargi kasacyjnej próba podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji w zakresie w jakim odnosiło się ono do pierwszej spośród przedstawionych powyżej kwestii spornych, nie może być uznana za usprawiedliwioną, ani też skuteczną.

W tym względzie podnieść należy, że na podstawie z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, krajowy regulator zobowiązany został do ustalenia regulaminu naboru wniosków, uwzględniając wymagania wynikające z zawartych umów sprzedaży jednostek przyznanej emisji wraz z podaniem go do publicznej wiadomości, który to regulamin, zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 2 przywołanej ustawy, powinien zawierać procedurę lub procedury wyboru i kryteria oceny programów i projektów. Z przywołanego przepisu nie wynika aby, w zakresie odnoszącym się do obowiązków nałożonych nim na krajowego operatora, ich treść wyrażała się w nakazie uwzględnienia szczegółowych rozwiązań prawnych, które przyjęte zostały w k.p.a. regulującym ogólne postępowanie administracyjne, co nie oznacza jednak, że wykonując nałożony nań obowiązek operator krajowy może to uczynić w dowolny sposób, nie podlegając w tym względzie żadnym ograniczeniom. Przeciwnie, upatrywać ich bowiem należy, nie dość, że między innymi w treści regulacji zawartej w ustawie o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, to również w treści ogólnych zasada prawa, których obowiązywanie i stosowanie w konkursowej procedurze naboru i oceny wniosków do dofinansowania uznać należałoby za oczywiste. W tej mierze chodzi przede wszystkim o wymóg ustanowienia zasady bezstronności, gwarantującej, na poszczególnych etapach oceny wniosku o dofinansowanie, obiektywność oceny o jego zakwalifikowaniu albo odmowie zakwalifikowania do dofinansowania. Z postanowień Rozdziału XI -"Procedura odwoławcza" - regulaminu konkursu wynika, że Narodowy Fundusz, jako operator krajowy, zasadę tę uwzględnił, co jasno i wyraźnie wynika z § 14 ust. 5 tego regulaminu. Z przywołanego postanowienia regulaminowego wynika bowiem, że procedura odwoławcza polega na ponownej ocenie wniosku pod kątem spełniania kryterium, na podstawie którego nastąpiło odrzucenie, a w uzasadnionych przypadkach także pozostałych kryteriów, ponadto w procedurze odwoławczej nie bierze udziału osoba, która wcześniej oceniła wniosek negatywnie.

W rozpatrywanej sprawie, w kontekście szczegółowej treści przywołanego postanowienia regulaminowego oraz ustanowionej na jego gruncie zasady bezstronności, nie jest kwestionowane to, że ocena wniosku skarżącej kasacyjnie spółki, na etapie procedury odwoławczej, rozumianej jako ponowna ocena wniosku, nie została dokonana przez te same osoby, które pierwotnie wniosek ten oceniły negatywnie – bo tak nie było – lecz to, że pisma, którymi pierwotnie, jak również w rezultacie ponownej oceny wniosku w procedurze odwoławczej, zawiadomiono i poinformowano stronę o negatywnym wyniku przeprowadzonych ocen, podpisała ta sama osoba.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, przedstawiona sytuacja - która w sprawie istotnie miała miejsce – nie czyni jednak zasadnym zarzutu naruszenia zasady bezstronności, poprzez naruszenie art. 29 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji w związku z § 14 pkt 5 regulaminu konkursu o dofinansowanie ze środków NFOSiGW przedsięwzięć realizowanych w ramach Programu priorytetowego NFOSiGW pt. System zielonych inwestycji (GIS - Green Imestment Scheme) Część 2) Biogazownie rolnicze Okres Wdrażania Programu: 2010 - 2015 II Konkurs 2012 rok. Gdy skonfrontować ją bowiem z treścią przywołanych przepisów ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. oraz przywołanego postanowienia regulaminu konkursu ustanawiającego wzorzec działania obowiązujący w procedurze odwoławczej, którego celem jest zapewnienie bezstronności oraz obiektywizmu oceny formułowanej na tym etapie postępowania konkursowego w sprawie naboru wniosków do dofinansowania, nie ma podstaw aby twierdzić, że nie koresponduje ona z ustanowionym w § 14 pkt 5 tego regulaminu wymogiem wyłączenia od udziału w procedurze odwoławczej osób, które pierwotnie wniosek oceniły negatywnie - a więc innymi słowy z wymogiem wyłączenia z tej procedury osób, które wcześniej w sprawie tego wniosku już "orzekały biorąc udział w wydaniu orzeczenia w sprawie tego wniosku" – tylko z tego powodu, że jak już to wskazano, pisma, którymi pierwotnie, jak również w rezultacie ponownej oceny wniosku w procedurze odwoławczej, zawiadomiono i poinformowano stronę o negatywnym wyniku przeprowadzonych ocen, podpisała ta sama osoba. Ten bowiem element, w świetle przywołanego postanowienia regulaminowego, nie należy do etapu ponownej oceny wniosku.

Tezy strony skarżącej kasacyjnie o naruszeniu zasady bezstronności, w zakresie w jakim treść i zakres jej stosowania wyrażone zostały w postanowieniach regulaminu konkursu, nie wspiera również, ani też nie uzasadnia, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 i art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Z tego mianowicie powodu, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przywołanych przepisów k.p.a., jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarski Wodnej i formułowane na jego podstawie twierdzenie, że przepisy te zostały naruszone, aby w ogóle mógł być oceniony i rozważony, wymagał uprzedniego wykazania, że przepisy te miały w rozpatrywanej sprawie zastosowanie, to jest, że wymóg ich stosowania wprost wynikał z ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. albo, że organ na podstawie tej ustawy, zobowiązany był w treści regulaminu naboru wniosków wprost odesłać do przepisów k.p.a. o wyłączeniu pracownika albo w regulaminie tym odwzorować treść stosownym przepisów k.p.a. Uzasadnienie omawianego zarzutu, tego rodzaju argumentu jednak nie zawiera.

Stanowiska strony skarżącej kasacyjnie nie potwierdzenia, ani też nie uzasadnia, nie dość, że treść rozwiązań prawnych przyjętych w ustawie o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, to również nie stanowi dla niego wsparcia argument z przywoływanego, w uzasadnieniu omawianego zarzutu, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 749/13, którym uchylono pierwotnie wydane w sprawie postanowienie WSA w Warszawie o odrzuceniu skargi spółki na rozstrzygnięcie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie przedsięwzięcia. Omawiany zarzut oraz stanowiący jego wsparcie argument z postanowienia NSA w sprawie o sygn.akt II GSK 749/13, nie mogą być uznane za skuteczne przede wszystkim z tego powodu, że naruszenia przywołanych przepisów k.p.a. autor skargi kasacyjnej nie powiązał z zarzutem naruszenia art. 190 p.p.s.a., co gdyby nastąpiło, dopiero wówczas umożliwiałoby przeprowadzenie oceny, czy Sąd I instancji odnosząc się do spornej w rozpatrywanej sprawie kwestii, rozstrzygnął ją w sposób korespondujący z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, z przywołanego orzeczenia NSA nie wynika, aby w rozpatrywanej sprawie miały mieć zastosowanie przepisy k.p.a., naruszenie których spółka aktualnie zarzuca. Kwestia stanowiąca przedmiot orzekania w sprawie o sygn.akt II GSK 749/13 wiązała się z potrzebą rozstrzygnięcia zagadnienia odnoszącego się do dopuszczalności drogi sądowej w sprawie ze skargi na rozstrzygnięcie o dofinansowanie przedsięwzięcia. W przywołanym judykacie choć sformułowano pogląd, że rozstrzygnięcie to jest formą władczej konkretyzacji normy prawnej prawa administracyjnego, a także zaakcentowano – co istotne – że wprowadzenie przez prawodawcę szczególnych regulacji procesowych, odbiegających od norm zawartych w k.p.a., nie pozbawia aktu wydawanego na podstawie takich regulacji cech decyzji administracyjnej, to nie przesądzono jednak o obligatoryjnych i konstytutywnych elementach tego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś, aby miały być one takie same, jak w odniesieniu do decyzji administracyjnej, a w tym kontekście o konsekwencjach ich braku albo o konsekwencjach wynikających z innych wad lub uchybień w zakresie odnoszącym się do elementów tego rodzaju rozstrzygnięcia.

Z punktu widzenia powyżej przedstawionych argumentów, za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało więc również zarzut z pkt 1. ppkt (iii) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 8, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a.

Do drugiej spośród na wstępie przywołanych i spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii, a mianowicie istnienia po stronie skarżącej kasacyjnie spółki, jako beneficjenta pomocy, efektu zachęty, jako warunku przyznania pomocy na realizację przedsięwzięcia, odnoszą się zarzuty z pkt 2. ppkt (i) i (ii) petitum skargi kasacyjnej. W bezpośrednim i funkcjonalnym związku z tymi zarzutami pozostaje również zarzut z pkt 1. ppkt (ii) petitum wniesionego środka zaskarżenia. Wobec tego, że zarzuty te mają komplementarny charakter, można i należy rozpoznać je łącznie.

W punkcie wyjścia podkreślenia wymaga, że ocena wymienionych zarzutów kasacyjnych nie może pomijać tego, że stan faktyczny, który przyjęty został przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie nie jest – i nie został – skutecznie podważony. Z ustaleń tych, gdy chodzi o zasadnicze ich elementy, wynika przede wszystkim to, że realizacja przedsięwzięcia pn. "Budowa biogazowi [...]", o dofinansowanie którego wystąpiła spółka wymagała posiadania przez beneficjenta ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia budowlanego, a z dołączonej do wniosku decyzji Starosty C. nr [...] wynika, że zatwierdzono nią projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę instalacji do wytwarzania biogazu oraz instalacji agregatu kogeneracyjnego zasilanego gazem, składającej się między innymi z silosów – magazynów kiszonki. Wymienione w tej decyzji urządzenia, instalacje oraz budowle stanowiły jedną funkcjonalną całość, co niezależnie od treści przywołanej decyzji, potwierdza treść wniosku o dofinansowanie oraz studium wykonalności projektu, zwłaszcza zaś zawarty w nim opis charakterystyki projektowanego procesu technologicznego produkcji biogazu oraz wyszczególnienie kosztów realizacji przedsięwzięcia w układzie zgodnym z harmonogramem rzeczowo - finansowym. Niesporne w rozpatrywanej sprawie jest również i to, że skarżąca spółka wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie w dniu 31 [...] 2013 r., potwierdzenie wstępnej kwalifikowalności przedsięwzięcia otrzymała w dniu 21 [...] 2013 r., a więc po upływie 30 dniowego terminu, o którym mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia programu pomocowego w zakresie regionalnej pomocy publicznej na niektóre inwestycje w ochronie środowiska, zaś odrębne umowy na budowę biogazowi oraz na budowę silosów podpisała, odpowiednio w dniu 21 [...] 2013 r. i 6 [...] 2013 r., wykonując jednocześnie do dnia 21 [...] 2013 r. prace polegające na przygotowaniu gruntu do budowy, ogrodzeniu terenu (zgłoszonego do odbioru), zbrojeniu ław i przyszłych ścian silosów. Niesporne w rozpatrywanej sprawie jest również i to, że wymienione prace, jak wynika z wpisów dokonanych w dzienniku budowy, rozpoczęte zostały na podstawie przywołanej powyżej ostatecznej decyzji Starosty C. nr [...].

Z punktu widzenia przedstawionych faktów, w sytuacji gdy zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2006 r., pomoc może zostać udzielona, jeżeli przed rozpoczęciem inwestycji: 1) został złożony wniosek o pomoc i 2) wnioskodawca uzyskał potwierdzenie drogą elektroniczną lub pisemną, że projekt, z zastrzeżeniem szczegółowej weryfikacji wniosku o pomoc, kwalifikuje się do pomocy, przede wszystkim za niezasadne uznać należy stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji wadliwie odmówił potraktowania, jako odrębnych od budowy biogazowni, robót budowlanych związanych z budową silosów. W tej mierze podkreślenia wymaga bowiem, że kwestia udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy budowa silosów była/nie była nierozerwalnie związana z budową biogazowi i czy, silosy te mogły być wykorzystane do innych celów, wiązała się nie tyle z potrzebą sformułowania jakiejkolwiek oceny odnośnie do możliwego przeznaczenia i wykorzystania wymienionych silosów, lecz z potrzebą oceny spełnienia warunku zachęty w postępowaniu wywołanym wnioskiem strony skarżącej kasacyjnie o dofinansowanie realizacji konkretnego, opisanego w tym wniosku, przedsięwzięcia. Stąd też, nie mogła i nie może ona pomijać zasad obowiązujących w tym postępowaniu i warunków, od spełnienia których uzależnione jest przyznanie dofinansowania. Skoro więc, z wniosku i studium wykonalności wynika, że realizowane przedsięwzięcie składało się z funkcjonalnie i integralnie związanych ze sobą urządzeń, budowli i instalacji objętych jedną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, którą to decyzją udzielono tym samym zgody na zrealizowanie zamierzenia inwestycyjnego w określonym kształcie, charakterze i zasięgu terytorialnym, to fakt zawarcia odrębnych umów o roboty budowlane na budowę silosów i biogazowi oraz fakt świadczący o zamiarze rozłożenia tych robót w czasie, nie może uzasadniać tezy, że tym samym mamy do czynienia z realizacją zupełnie odrębnych i nie powiązanych ze sobą inwestycji. Zwłaszcza, gdy podkreślić, że ich realizacja mogła nastąpić na podstawie jednej i tej samej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Tym samym, to wniosek o dofinansowanie przedsięwzięcia oraz stanowiące jego integralną cześć załączniki, miały zasadnicze i decydujące znaczenie z punktu widzenia oceny spełnienia warunku istnienia po stronie beneficjenta pomocy efektu zachęty.

Wobec tego, nie sposób zasadnie twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do rozpoczęcia robót budowlanych w rozumieniu ust. 4 § 4 rozporządzenia w sprawie ustanowienia programu pomocowego w zakresie regionalnej pomocy publicznej na niektóre inwestycje w ochronie środowiska. Zgodnie bowiem z tym przepisem, przez rozpoczęcie inwestycji należy rozumieć podjęcie robót budowlanych lub złożenie pierwszego zobowiązania do zamówienia urządzeń, z wyłączeniem wstępnych studiów wykonalności (por. również art. 2 ust. 1 lit. j) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006). Argumentacja strony skarżącej kasacyjnie, że wykonane do dnia uzyskania przez spółkę wstępnego potwierdzenia kwalifkowalności przedsięwzięcia prace nie stanowiły rozpoczęcia robót budowlanych w rozumieniu przywołanych regulacji, w relacji do wymienionych powyżej i niespornych w rozpatrywanej sprawie faktów oraz oceny, że w ich świetle, wobec treści wniosku o dofinansowanie przedsięwzięcia oraz ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, rozpoczęcie budowy silosów nie stanowiło i nie mogło stanowić inwestycji odrębnej od budowy biogazowi, nie może być jednak uznana za trafną i przekonującą. Przede wszystkim dlatego, że za "rozpoczęcie inwestycji", tj. podjęcie robót budowlanych, czy też za "rozpoczęcie prac", w rozumieniu przywołanego przepisu rozporządzenia Rady Ministrów oraz w rozumieniu stanowiącego jego refleks art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej, uznać należy podjęcie prac służących i zmierzających wprost i bezpośrednio do wdrożenia projektu/działania, a więc prac, które w relacji do istoty i charakteru przedsięwzięcia, nie mają li tylko charakteru przygotowawczego. Z tego też punktu widzenia, gdy ponownie odwołać się do powyżej przedstawionych już argumentów oraz treści wniosku o dofinansowanie przedsięwzięcia, zawartego w studium wykonalności opisu charakterystyki projektowanego procesu technologicznego produkcji biogazu oraz do treści decyzji nr [...] wyrażającej zgodę na zrealizowanie zamierzenia inwestycyjnego w określonym kształcie, charakterze i zasięgu terytorialnym, za niezasadne uznać należy stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, z którego wynika, że rozpoczęcie na podstawie podpisanej umowy o roboty budowlane budowy silosów nie służyło bezpośrednio wdrożeniu projektu. W związku z powyższym, za niezasadne uznać należało i te argumenty skarżącej kasacyjnie spółki, poprzez które zmierzała ona do wykazania, że w rozpatrywanej sprawie zaniechano zbadania całości okoliczności sprawy (por. s. 6 – 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Zwłaszcza, że odwołując się w tym względzie do przedstawionego w uzasadnieniu tej argumentacji przykładu z orzecznictwa Sądu I Instancji, strona skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła, a przede wszystkim nie wykazała, w czym dokładnie, ze względu na okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, miałaby się wyrażać przydatność przywoływanego przez nią przykładu, skoro jej status istotnie odbiegał od statusu przedsiębiorcy, w sprawie którego przywoływany judykat został wydany, i w którym to orzeczeniu, właśnie ze względu na ten szczególny status, zwrócono uwagę na potrzebę uwzględniania wymogu szybkości działania. Nie kwestionując stanowiska strony skarżącej kasacyjnie, że wystąpienie warunku zachęty jest kwestią faktu, nie sposób jednak nie zwrócić uwagi i na to, że ocena odnośnie do jego spełnienia wymaga jej zindywidualizowania poprzez uwzględnienie okoliczności konkretnego przypadku, co również wynika z orzeczenia, na które powołuje się strona. Uwzględniając więc, ten właśnie aspekt omawianego zagadnienia, w świetle wszystkich dotychczas podniesionych argumentów stwierdzić należy, że Sąd I instancji bez naruszenia prawa sformułował ocenę, że Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zasadnie uznał brak spełnienia warunku zachęty po stronie skarżącej kasacyjnie spółki, jako beneficjenta pomocy. W tym też kontekście, za mniej istotny uznać należy i ten argument, który podniesiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a z którym strona skarżąca kasacyjnie nie podjęła merytorycznej polemiki, że w zawartej w dniu 6 [...] 2012 r. umowie o wykonanie robót budowlanych na budowę silosów, nie zawarto postanowień przewidujących możliwość odstąpienia przez spółkę od umowy w przypadku nieotrzymania dofinansowania, co w konsekwencji uzasadniało wniosek, że rozpoczynając inwestycję przed otrzymaniem potwierdzenia wstępnej kwalifikowalności przedsięwzięcia, spółka zaakceptowała (i dopuściła) zaistnienie sytuacji, że bez względu na wynik konkursu, podejmie ryzyko przeprowadzenia inwestycji na własny rachunek.

Przyjmując w związku z powyższym, że brak jest podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie, budowa silosów stanowiła odrębną, od budowy biogazowi, inwestycję, a rozpoczęcie budowy tych silosów nie stanowiło prac przygotowawczych, lecz wprost przeciwnie świadczyło o podjęciu - z uwzględnieniem wskazanych powyżej ryzyk - działań służących bezpośrednio wdrożeniu projektu, należy stwierdzić, że udzielenie potwierdzenia wstępnej kwalifikowalności przedsięwzięcia z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 2 § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia programu pomocowego w zakresie regionalnej pomocy publicznej na niektóre inwestycje w ochronie środowiska - w relacji do rozpoczęcia przez skarżącą kasacyjnie spółkę wymienionych powyżej prac przed terminem uzyskania potwierdzenia, o którym mowa w przywołanym przepisie - nie może jednak świadczyć o spełnieniu warunku, o którym mowa w § 4 ust. 1 tego rozporządzenia i w art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006.

Uwzględniając to, że przywołane rozporządzenie krajowe stanowi bezpośredni refleks wymienionej regulacji unijnej, podzielić należy stanowisko strony skarżącej kasacyjnie (s. 8 uzasadnienia skargi kasacyjnej), że prawodawca krajowy, w celu zapewnienia pełnego wdrożenia aktu prawa unijnego, może na gruncie regulacji krajowej, w korespondencji z wdrażanym aktem unijnym, uregulować i doprecyzować konkretne kwestie, w tym między innymi, kwestie natury proceduralnej. Z faktu jednak, że z przywołanego rozporządzenia krajowego wynika, że prawodawca ustanowił w nim termin, w którym podmiot udzielający pomocy, lub inny podmiot przez niego upoważniony, wysyła potwierdzenie wstępnej kwalifikowalności przedsięwzięcia, a mianowicie termin 30 dni od daty wpływu wniosku o pomoc, nie wynika jednak, że tym samym doszło do modyfikacji zasad, w szczególności zaś warunków, od spełnienia których uzależnione jest przyznanie pomocy. W konsekwencji, z faktu uchybienia temu terminowi nie można wywodzić konsekwencji, których istnienie sugeruje strona skarżąca kasacyjnie. Zwłaszcza, gdy w tej mierze zwrócić uwagę i na to, że prawodawca krajowy nie określił również skutków uchybienia terminu, o którym mowa w ust. 2 § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2006 r., a nie mógł tego uczynić z tego powodu, że omawianego elementu postępowania w sprawie naboru wniosków do dofinansowania, nie przewiduje również regulacja unijna, której rozwiązania, w zakresie odnoszącym się do kryteriów oceny wniosków, odwzorowane zostały w prawie krajowym. Prowadzi to do wniosku, że omawiany termin, wprowadzony na gruncie regulacji krajowej, ma charakter dyscyplinujący podmiot uprawniony do udzielania pomocy, a celem jego ustanowienia jest zapewnienie sprawnego prowadzenia postępowań w sprawach naboru wniosków do dofinansowania. Z faktu więc, że w rozpatrywanej sprawie potwierdzenie wstępnej kwalifikowalności przedsięwzięcia zostało przekazane skarżącej kasacyjnie spółce z uchybieniem omawianego terminu nie wynika, że skutkiem tego rodzaju działania organu, było spełnienie przez tę spółkę, jako beneficjenta pomocy, warunku zachęty. W tym też kontekście podkreślenia wymaga, że jak wynika z § 4 ust. 3 przywołanego rozporządzenia krajowego, potwierdzenie wstępnej kwalifikowalności przedsięwzięcia nie stanowi podstawy roszczeń o przyznanie i wypłatę pomocy. Uwzględniając treść i zakres zawartego w przywołanym przepisie odesłania, przyjąć należałoby również, że odnosi się on także do sytuacji przesłania potwierdzenia wstępnej kwalifikowalności przedsięwzięcia z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 2 § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2006 r.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.