Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 353/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz S. Ł. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...], na

podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 k.p a., po rozpatrzeniu odwołania S.

Ł. z dnia 12 października 2011 r. od decyzji Starosty [...] z dnia [...]

września 2011 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej

A. K. pozwolenia na budowę: rozbudowę budynku mieszkalnego na

działce o nr ew. [...] we wsi [...] gmina [...], utrzymał w całości w mocy

decyzję organu I instancji.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i

prawnym sprawy:

Pismem z dnia 17 maja 2011 r. A. K. złożyła do Starosty

[...] wniosek o pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego we wsi

[...].

Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] zatwierdził

przedłożony przez A. K. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na

rozbudowę budynku mieszkalnego na działce ew. nr [...] we wsi [...], gmina

[...].

Decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. została doręczona A. K.

oraz jej sąsiadce – H. A. –I., która (zgodnie z aktem notarialnym

z dnia [...] października 2010 r.) prawo posiadania sąsiadującej działki o nr ew. [...]

przeniosła na rzecz wnuka S. Ł.

W związku z ustaleniami organu architektoniczno-budowalnego, na podstawie

których stwierdzono, że S. Ł. jest stroną postępowania dotyczącego

wydanej na rzecz A. K. decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., decyzja

została doręczona także S. Ł.

Pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. S. Ł. (nazywany dalej

"skarżącym") wniósł odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca

2011 r., wskazując na naruszenie art. 10 § 1 k p a.

Nadto, skarżący podkreślił, że dalsza rozbudowa budynku mieszkalnego przez

A. K. o kolejną funkcję mieszkalną na działce [...]w istotny

sposób przyczyni się do ograniczenia widoczności i nasłonecznienia jego domu,

szczególnie dwóch pokoi. Bliskie usytuowanie planowanego budynku od granicy

nieruchomości skarżącego (odległość 1,5 metra), w tym dwóch okien domu

zamieszkiwanego przez skarżącego, drastycznie obniży jakość i poziom życia

skarżącego. Skarżący podkreślił, że jego dom jest usytuowany na granicy działki

[...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] uchylił

w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Przekazał więc

sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazał na naruszenie

art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane.

Organ odwoławczy uznał, że obszar oddziaływania obejmuje działkę

inwestora nr ew. [...] i działkę skarżącego nr ew. [...] we wsi [...]. W związku

z tym skarżący powinien mieć zapewniony udział w postępowaniu. Stwierdzony brak

jego uczestnictwa stanowił naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., a co za tym idzie zasady

czynnego udziału strony w postępowaniu z uwagi na brak jego udziału w

postępowaniu toczącym się przed organem I instancji.

Organ odwoławczy uznał również, że wniosek A. K. nie

spełniał wymogu wynikającego z załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na

budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na

cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U z 2003 r. Nr 120, poz.

1127). W złożonym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania

nieruchomością na cele budowlane nie wskazano daty wniosku o pozwolenie na

budowę.

Pismem z dnia 26 sierpnia 2011 r. strony postępowania zostały zawiadomione

o wznowieniu postępowania w sprawie wniosku A. K. na rozbudowę

budynku mieszkalnego na działce nr [...] w odległości 1,5 m od granicy działki nr

[...] będącej własnością skarżącego.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] zatwierdził

projekt budowlany i udzielił A. K. pozwolenia na rozbudowę budynku

mieszkalnego na działce o nr ew. [...] we wsi [...], gmina [...].

Starosta [...] stwierdził, że projektowany obiekt w postaci rozbudowy

budynku mieszkalnego jest zgodny z ostateczną decyzją Wójta gminy [...] o

warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Projekt budowlany został

uzgodniony z rzeczoznawcą ds. p. poż. [...] w odległości 1,5 m od granicy działki i

budynku mieszkalnego o tej samej wysokości, ściana została wyprowadzona pod

niepalne pokrycie, ściany prostopadłe do ww. ściany w pasie 0,5 m w klasie

oddzielenia p. poż.REI60. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do

dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 17 maja 2011 r.

Organ nadmienił, iż mimo poinformowania skarżącego o możności zapoznania

się z aktami sprawy, skarżący nie uczynił tego.

Pismem z dnia 12 października 2011 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji

Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r., wnosząc o jej unieważnienie w

całości ze względu na naruszenie art. 24 § 1 ust. 5 k.p.a. Uzasadniając postawiony

zarzut skarżący wyjaśnił, że pracownik organu administracji publicznej - Kierownik

Wydziału Budownictwa - mgr inż. Z. K., wysyłając do strony

zawiadomienie z dnia 26 sierpnia 2011 r. i biorąc udział w postępowaniu,

uczestniczył tym samym przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że dalsza rozbudowa budynku

mieszkalnego o kolejną funkcję mieszkalną na działce o nr ew. [...], wnioskowana

przez A. K., w istotny sposób przyczyni się do ograniczenia

widoczności i nasłonecznienia jego domu, szczególnie dwóch pokoi. Kwestia

zapewnienia odpowiedniego dostępu światła słonecznego jest istotna, gdyż chroni

drewniany dom przed zawilgoceniem. Bliskie usytuowanie budynku od granicy

nieruchomości skarżącego (odległość 1,5 metra), w tym domu oraz dwóch jego okien

w jakiej może powstać sąsiedni budynek mieszkalny, drastycznie obniży jakość i

poziom życia skarżącego.

Pismem z dnia 9 listopada 2011 r. Wojewoda [...] zwrócił się do

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o ustalenie, czy otwory

okienne w ścianie szczytowej (od strony nieruchomości nr ew. [...]) budynku

mieszkalnego usytuowanego w granicy nieruchomości we wsi [...] wykonane

zostały zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę.

W dniu 18 listopada 2011 r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego przeprowadzili oględziny na działce nr ew. [...] położonej w

miejscowości [...] , gmina [...].

W trakcie oględzin stwierdzono, że na ww. działce zlokalizowano drewniany

jednorodzinny budynek mieszkalny. Budynek usytuowany jest w linii ogrodzenia

(siatki) od strony działki sąsiedniej, będącej własnością A, K. W

ścianie szczytowej budynku, od strony działki A. K. znajdują się dwa

otwory okienne.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia 24

listopada 2011 r., skierowanym do Wojewody [...], stanowiącym

odpowiedź na pismo z dnia 9 listopad 2011 r., przedstawił informacje zawarte w

notatce służbowej z dnia 18 listopada 2011 r.

Organ, powołując się na wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie z dnia 14

listopada 2011 r., z których wynikało, że budynek stanowiący własność skarżącego

został wybudowany w latach 1946-1947, stwierdził brak możliwości ustalenia, czy na

budowę budynku było wydane pozwolenie. Lata w jakich budynek powstawał

uniemożliwiają również ustalenie, czy otwory okienne w ścianie szczytowej zostały

wykonane zgodnie z udzielonym pozwoleniem.

Niezależnie od powyższych ustaleń, Wojewoda [...] pismem z dnia 25

listopada 2011 r. zwrócił się do inwestora A. K. o przedłożenie w

terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, stosownie do § 13 Rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim

powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze

zm.), analizy dotyczącej budynku mieszkalnego skarżącego, w którym zgodnie z

wyjaśnieniami zawartymi w piśmie PINB w [...] z dnia 24 listopada 2011 r.,

znajdują się otwory okienne w ścianie usytuowanej w granicy nieruchomości.

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 25 listopada 2011 r. złożono pismo z dnia

[...] grudnia 2011 r. podpisane przez projektanta, w którym podano, że projektowana

rozbudowa budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] we wsi [...] gm.

[...] w odniesieniu do § 13 warunków technicznych w rzucie poziomym nie

spełnia warunków tego przepisu w pkt 1. Zachowane zostały natomiast wymagania

pkt 2 z odniesieniem do § 60.

Istniejący budynek na działce nr ew. [...] przy podziale pierwotnym działki na

trzy mniejsze znalazł się szczytem na granicy podziału. Znajdujące się okno w

ścianie szczytowej znalazło się na granicy z działką o nr ew. [...] szerokości 12 m,

co utrudnia zabudowę zgodnie z warunkami, z uwzględnieniem pozostawionego na

granicy okna. Pomieszczenia w budynku na działce o nr ew. [...] doświetlone są

oknami od strony wschodniej i zachodniej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Wojewoda [...] decyzją

z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]

września 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...], odwołując się do pisma

projektanta z dnia 14 grudnia 2011 r., stwierdził że przy lokalizacji projektowanego

obiektu zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 2 w

odniesieniu do § 60 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12

kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie. Z przytoczonych przepisów wynika, iż pokoje mieszkalne

powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach

równonocy (21 marca i 21 września ) w godzinach 7.00 - 17.00. W mieszkaniu

wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie ww. wymagania co najmniej do jednego

pokoju, przy czym przy zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie

wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. W ocenie organu

odwoławczego, projektant potwierdził, że budynek na sąsiedniej działce oprócz okien

znajdujących się w ścianie szczytowej usytuowanej w granicy nieruchomości posiada

również otwory okienne do pokoi, które znajdują się od strony wschodniej i

zachodniej.

Organ odwoławczy podał, że przesłanka wyłączenia pracownika z art. 24 § 1

pkt 5 k.p.a. nie dotyczy sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ

odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa

zostanie przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W

tym przypadku bowiem następuje rozpatrywanie sprawy od początku w tej samej

instancji.

Wojewoda [...] uznał, że w sprawie zostały spełnione kryteria i

warunki wydania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1

ustawy - Prawo budowlane.

Biorąc pod uwagę fakt, że budynek mieszkalny skarżącego, posiadający

otwory okienne w ścianie usytuowanej w granicy nieruchomości, został wybudowany

w latach 1946-1947, organ powołał się na obowiązujące w tym czasie przepisy, w

tym art. 193 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o

prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216), zgoenie

z którym odległość budynków nieogniotrwałych, nieposiadających murów

ognioochronnych od strony granicy działki sąsiada lub innego budynku na tej samej

działce, powinna wynosić co najmniej: od granicy działki sąsiada - 4 metry, od

budynku - 8 metrów i od stodoły - 20 metrów. Na tej podstawie organ odwoławczy

stwierdził, że budynek skarżącego nie spełniał wymienionych wymagań. Nie mógł

więc stanowić przeszkody w realizacji rozbudowy budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...] we wsi [...], gmina [...], który został zaprojektowany

zgodnie z obowiązującymi na dzień wydawania decyzji z 2011 r. przepisami prawa.

Organ odwoławczy zauważył dodatkowo, że decyzja o pozwoleniu na budowę

nie ma charakteru uznaniowego, na co wskazuje treść art. 32 ust. 4 oraz art. 35

ustawy - Prawo budowlane.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewoda [...]

wyjaśnił, że powołany przez skarżącego przepis nie dotyczy sytuacji, gdy w wyniku

zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w

art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostanie przekazana do ponownego rozpatrzenia

organowi pierwszej instancji. W tym przypadku bowiem następuje rozpatrywanie

sprawy od początku, w tej samej instancji.

Pismem z dnia 13 stycznia 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia

[...] grudnia 2011 r. Nr [...], wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I

instancji.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.:

1. art. 10 w zw. z art. 79 k.p.a. z uwagi na brak zawiadomienia go o terminie

oględzin przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w

[...] na działce nr ew. [...] we wsi [...] gmina [...], skutkiem czego

skarżący nie mógł uczestniczyć w czynności, a co za tym idzie wypowiedzieć się

odnośnie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

2. art. 77 k.p.a., tj. naruszenie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący

materiału dowodowego poprzez dopuszczenie projektu nieuwzględniającego, wbrew

§ 13 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w

sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie, wymogów wynikających z § 57 wskazanego Rozporządzenia,

3. art. 7 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość obowiązkowi podjęcia wszelkich

czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez oparcie się na nieprawidłowo przeprowadzonym

przez PINB dowodzie z oględzin działki o nr ew. [...] we wsi [...],

4. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość obowiązkowi wskazania

podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności

poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowód na których

się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i

mocy dowodowej, jak również niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji: art. 193

Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie

budowlanym i zabudowaniu osiedli,

5. art. 136 k.p.a. poprzez dopuszczenie na etapie postępowania

odwoławczego dowodów mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i

rozpoznanie sprawy w granicach przekraczających kompetencje tego organu, co w

konsekwencji doprowadziło do pozbawienia strony dwuinstancyjności postępowania,

6. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji

organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez

organ I instancji, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego

przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Zdaniem skarżącego, dowody dopuszczone przez organ odwoławczy należało

uznać za całkowicie nowy materiał dowody, który nie podlegał kontroli instancyjnej z

równoczesnym zastrzeżeniem, że jego zebranie zostało przeprowadzone z rażącym

naruszeniem prawa, gdyż skarżący nie został powiadomiony o terminie

przeprowadzenia oględzin. W konsekwencji skarżący został pozbawiony prawa

uczestniczenia w czynnościach i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i

dowodów oraz zgłoszenia żądań.

Zdaniem skarżącego, sposób przeprowadzenia oględzin pozwolił

Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego określić jedynie wygląd

zewnętrzny budynku, a nie jego stan techniczny, w tym również poziom naświetlenia,

którego określenie wymagało wejścia do środka budynku. Okna położone od strony

południowej umożliwiają osuszanie domu, który od strony północnej jest bardzo

zawilgocony.

W ocenie skarżącego, podmiot wydający opinię z dnia 14 grudnia 2011 r. nie

uwzględnił wymogów wynikających z § 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 12 kwietna 2002 r., wbrew § 13 ust. 1 pkt 2, powołując się wybiórczo jedynie na

§ 60 tego rozporządzenia.

Skarżący zarzucił brak stosownych wyjaśnień odnośnie przyjętego przez

organ stanowiska, zgodnie z którym organ budowlany, wydając pozwolenie na

budowę zgodnie z obowiązującymi na dzień wydawania decyzji przepisami prawa,

ma prawo pominąć fakt istnienia już określonego budynku, powołując się na

ustalenia, że budynek ten powstały w latach 1946-1947 roku, niespełniał ówcześnie

obowiązujących warunków wynikających z art. 193 Rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu

osiedli.

Skarżący podkreślił, iż organ ma obowiązek wziąć pod uwagę stan zabudowy

istniejący na gruntach sąsiednich istniejący w dacie wydawania decyzji. Sposób

uzasadniania decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. nie spełnia wymagań z art. 107 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie,

podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy

czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta

sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią

inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu

administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem

materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do

słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy

nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą

prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, nazywanej dalej "p.p.s.a.").

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że

skarga jest uzasadniona, gdyż w trakcie postępowania doszło do naruszenia

procedury administracyjnej, które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Każde postępowanie administracyjne musi odpowiadać podstawowym

zasadom określonym w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania

administracyjnego (k.p.a.). W szczególności istotne znaczenie dla praworządności

działania organów administracji mają zasady wskazane w rozdziale 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W myśl art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją

na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego

wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie

interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z

podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasadę prawdy obiektywnej.

Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek

wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z

określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Stosownie natomiast do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej

jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy

i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność

została udowodniona.

Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących

wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Organ administracji

publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu

faktycznego sprawy. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności

procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza

gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, uznawane jest za

uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, skutkujące wadliwością

decyzji.

Ocena dowodów powinna być, zgodnie z art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną

analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie

tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej

łączności.

Organ administracji publicznej jest więc na podstawie powołanych przepisów

zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych, celem

zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić,

czy dana okoliczność została udowodniona. W świetle zarzutów skargi należy

podkreślić, że obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji.

Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające

postępowanie dowodowe z uwagi na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy

administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] jako organ odwoławczy,

stosując się do powyższych zasad, podjął kroki, celem wyjaśnienia ustaleń

faktycznych sprawy. Wskazuje na to pismo z dnia 9 listopada 2011 r., którym

zwrócono się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o

ustalenie, czy otwory okienne w ścianie szczytowej (od strony nieruchomości o nr

ew. [...]) budynku mieszkalnego stanowiącego własność skarżącego

usytuowanego w granicy nieruchomości we wsi [...] , wykonane zostały

zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. W dniu 18 listopada 2011 r.

pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]

przeprowadzili oględziny na działce nr ew. [...], potwierdzając istnienie

jednorodzinnego, drewnianego budynku mieszkalnego, usytuowanego w linii

ogrodzenia z siatki od strony działki sąsiedniej, będącej własnością A.

K.

Nadto, pismem z dnia 25 listopada 2011 r. Wojewoda [...] zwrócił się do

inwestora A. K. o przedłożenie analizy, stosownie do § 13

Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, której

przedmiotem miał być budynek mieszkalny będący własnością skarżącego.

W odpowiedzi inwestor przedłożył sporządzone przez projektanta pismo z dnia

14 grudnia 2011 r., które, w ocenie Sądu, nie odpowiada treści przepisu powołanego

przez organ. Pismo projektanta nie stanowi bowiem analizy w rozumieniu § 13

Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania,

zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt

ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych

pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z

wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna

pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego

samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu

dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu

najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej

części.

Zgodnie z powołanym przepisem, odległość budynku z pomieszczeniami

przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne

oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami

kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w

wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się

przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w

odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia.

Niezbędnym więc warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z

pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej

naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie

w płaszczyźnie poziomej kąta 60°, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym

licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy

między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość

przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż dla

dokonania oceny, czy projektowana rozbudowa obiektu budowlanego usytuowanego

na działce nr ew. [...] nie ograniczy w sposób sprzeczny z prawem dostępu

naturalnego światła do pokoi mieszkalnych skarżącego, znajdujących się w budynku

posadowionym na działce nr [...], koniecznym było przede wszystkim wyznaczenie

w płaszczyźnie poziomej kąta 60°, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym

licu ściany na osi okna pomieszczenia znajdującego się w mieszkaniu skarżącego od

strony (pomieszczenia przesłanianego), a następnie ustalenie wysokości

przesłonienia.

Nadto, w piśmie projektanta z dnia 14 grudnia 2011 r. nie wskazano, na jakiej

wysokości znajduje się dolna krawędź obiektu przesłanianego, podczas gdy

ustalenie tego parametru ma kluczowe znaczenie dla oceny wysokości przesłaniania,

która zgodnie z dyspozycją § 13 ust. 2 rozporządzenia, mierzy się od poziomu dolnej

krawędzi najniższej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej

zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

Brak wymaganych przepisami prawa ustaleń podważa zasadność odwołania się

przez organ do przepisu § 60 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym pokoje

mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w

dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 700-1700. W mieszkaniu

wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co

najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej

dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w

odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się

wymaganego czasu nasłonecznienia.

W tym miejscu należy zauważyć, że sporządzenie żądanego przez organ pisma

w postaci analizy nasłonecznienia przez osobę mającą odpowiednie przygotowanie

zawodowe w tym zakresie nie zwalnia organu od wszechstronnej i obiektywnej oceny

takiego dowodu.

Nadto, poza sferą rozważań organu pozostała informacja zawarta w piśmie

projektanta z dnia 14 grudnia 2011 r., z której wynika, że działka, na której

posadowiono dom została wydzielona wraz z jeszcze dwoma działkami z innej

nieruchomości. Szczyt budynku znajdującego się obecnie na działce nr ew. [...]

znalazł się na granicy działu w wyniku podziału pierwotnej działki. Niezrozumiały więc

wydaje się zarzut organu sformułowany w oparciu o art. 193 Rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i

zabudowaniu osiedli, skoro jedyną informacją pewną (niepodważaną przez stronę)

jest czas wybudowania domu: lata 1946-1947. Bez odpowiedzi natomiast pozostaje

kwestia faktycznego podziału nieruchomości pierwotnej, w wyniku którego budynek

znalazł się w linii ogrodzenia z siatki od strony działki należącej do A.

K. (v. notatka służbowa z dnia 18 listopada 2011 r.). Brak ustaleń w tym

zakresie nie pozwala wykluczyć, że dom stanowiący własność skarżącego został

wybudowany zgodnie z przepisami obowiązującego wówczas prawa (lata 1946-

1947).

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z

naruszeniem art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, co z kolei uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)

p.p.s.a.

Odnośnie pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Odnośnie pkt 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.