Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 547/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. H, Z.H na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga J. H. i Z. H., dalej skarżący, na decyzję Wojewody z 17 czerwca 2021 r., uchylającą w części decyzję Starosty z 22 marca 2021 r. i w tej części orzekającą co do istoty oraz utrzymującą ww. decyzję w pozostałej części w mocy, dotyczącą zezwolenia na wejście na teren działki sąsiedniej o nr. ew. [..] w miejscowości S., gmina S., w celu wykonania docieplenia budynku, została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Decyzją nr [..] z 16 grudnia 2010 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla L. i D. F. obejmującego budowę budynku mieszkalno - usługowego - kategoria obiektu I i XVII, na terenie działki nr [..] w miejscowości S., gmina S.

Decyzją nr [..] z 23 stycznia 2020 r. Starosta przeniósł ww. ostateczną decyzję nr [..] z 16 grudnia 2010 r., na rzecz Z. M. z zachowaniem wszystkich warunków zawartych w przedmiotowej decyzji.

Z uwagi na konieczność wejścia przy wykonywaniu części robót objętych ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, tj. wykonania ocieplenia budynku, na teren sąsiedniej działki oznaczonej nr [..], będącej własnością J. H. i Z. H., inwestor wnioskiem z dnia 15 grudnia 2020 r. (data wpływu 28 grudnia 2020 r.) zwrócił się do Starosty, w trybie art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, o rozstrzygnięcie o niezbędności wejścia na teren wyżej wymienionej nieruchomości. Do wniosku inwestor załączył dowód uiszczenia opłaty skarbowej za wydanie decyzji, a także kopię treści korespondencji kierowanej do J. H. oraz Z. H. wraz z dowodem nadania korespondencji w placówce pocztowej w dniu 3 grudnia 2020 r.

Organ I instancji pismem z 14 stycznia 2021 r. wezwał Z. M. do uzupełnienia wniosku w zakresie braków formalnych, co wnioskodawca uczynił w dniu 25 stycznia 2021 r.

Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia 8 lutego 2021 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia wniosku w zakresie:

1. dostarczenia informacji, czy w związku z odbiorem korespondencji w dniu 18 grudnia 2021 r. przez sąsiadów tj. właścicieli działki o nr ew. gr. [..], w miejscowości S., wnioskodawca otrzymał odpowiedź w tej sprawie oraz ewentualnego przedstawienia kopii tej odpowiedzi

2. dostarczenia opisu, z którego wynikać będzie jakiej grubości tynk/strukturę, wnioskodawca zamierza położyć na układaną warstwę wełny mineralnej, bowiem we wniosku wskazano na grubość wełny wynoszącą od 5 cm do 10 cm, zaś zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym grubość całości docieplenia miała wynosić 11 cm;

3. dostarczenia mapy, na której wnioskodawca zaznaczy teren działki (szerokość i długość wyrażone w metrach), z którego zamierza się korzystać wraz ze wskazaniem dojścia do tego terenu;

4. dostarczenia opisu, z którego będzie wynikało jaki sprzęt oraz materiały będą składowane na terenie zajmowanej działki o nr ew. gr. [..], w ramach wykonania docieplenia budynku;

5. dostarczenia opisu, z którego będzie wynikało czy teren działki o nr ew. gr. [..] w miejscowości S., po wykonaniu robót budowlanych zostanie uprzątnięty;

w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia.

Jednocześnie pismem z 8 lutego 2021 r. wystosowano do stron zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren działki sąsiedniej o nr ew. [..] w msc. S.

W dniu 17 lutego 2021 r. za pośrednictwem poczty e-mail Z. H. zwrócił się do Starosty z prośbą o przesłanie kopii pisma Z. M. z 25 stycznia 2021 r. oraz wniosku z 28 grudnia 2020 r.

W odpowiedzi na przesłaną prośbę organ I instancji w dniu 18 lutego 2021 r., przesłał skan pisma oraz wniosku Z. H. jednocześnie powiadamiając o tym fakcie J. H. oraz Z. M.

Dnia 19 lutego 2021 r. do Starosty wpłynęło pismo J. i Z.. H., w którym oświadczyli, że nie wyrażają zgody Z. M. na wejście na teren działki będącej ich własnością "poza lico ściany budynku mieszkalnego". Ponadto skarżący podnieśli, że budynek, który wnioskodawca zamierza docieplić usytuowany jest na ich nieruchomości.

W dniu 25 lutego 2021 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Z. M. będące odpowiedzią wnioskodawcy na postanowienie z 8 lutego 2021 r., w którym uzupełnił wniosek zgodnie z postanowieniem, informując jednocześnie, że nie otrzymał żadnej odpowiedzi od małżonków H.

Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy Starosta pismem z 2 marca 2021 r. wystosował kolejne zawiadomienie do stron postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w terminie 7 dni od daty otrzymania korespondencji.

W dniu 5 marca 2021 r. skarżący wystosowali za pośrednictwem poczty e-mail prośbę o przesłanie treści pisma z 25 lutego 2021 r. Z. M., wobec czego Starosta w dniu 5 marca 2021r. uczynił zadość prośbie. W trakcie możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym na podstawie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego żadna ze stron w określonym terminie nie wniosła pisemnych dalszych uwag.

Starosta decyzją z 22 marca 2021 r. zezwolił wnioskodawcy na wejście na teren działki sąsiedniej o nr ew. [..] w miejscowości S., gmina S., w celu wykonania docieplenia budynku, zatwierdzonego decyzją Starosty o pozwoleniu na budowę z 16 grudnia 2007 r., zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [..] w S., gm. S., jednocześnie określając granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z terenu działki o nr ew. gr. [..] w miejscowości S., gm. S. Jak zaznaczył w uzasadnieniu, wnioskodawca udokumentował próbę skontaktowania się z sąsiadami. Dla potwierdzenia powyższej czynności przedłożył kopię nadanej korespondencji do właścicieli działki o nr ew. gr. [..]. Zaznaczono także, że zakres uprawnień inwestora nabytych tą decyzją może obejmować jedynie prawo wstępu i przebywania na cudzej nieruchomości w czasie wykonywania docieplenia budynku.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie do Wojewody, z zachowaniem ustawowego terminu, wnieśli J. i Z. H. Skarżący podnieśli, że "podtrzymują swoje roszczenie od dnia 17.02.2020 r., że nie wyrazili zgody na wysunięcie ściany poza lico naszego domu z ogrodowej strony od 2007 r., zgody nie ma i nie będzie - ściana stoi w granicy wbrew obowiązującym przepisom prawa A15MU Karty terenu § 29 warunków miejscowego terenu i planu zagospodarowania przestrzennego gminy ". Zarzucono, że "inwestor nie posiada projektu i decyzji zgodnej z ww. prawem A15MU § 29 - brak pozwolenia równa się samowoli budowlanej gdyż obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami prawa, decyzja została wydana na sfabrykowanych dokumentach zdobytych nieuczciwą drogą". Skarżący przedstawili zastrzeżenia co do decyzji Starosty z 16 grudnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę oraz przywołali działania pracowników organów administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę wskazał na treść przepisu art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) i wyjaśnił, że tryb administracyjny rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości jest wynikiem braku zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej, w sytuacji niezbędności wejścia na teren tejże nieruchomości, w związku z potrzebą wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pomimo podjęcia stosownych prób inwestor nie uzyskał zgody właścicieli sąsiedniej działki nr [..] na czasowe zajęcie jej fragmentu celem wykonania robót budowlanych. Tym samym uznać należy, iż inwestor był uprawniony do złożenia do Starosty wniosku o wydanie decyzji w sprawie niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Także w trakcie postępowania administracyjnego skarżący w pismach wielokrotnie potwierdzali brak ich zgody na wejście inwestora na teren nieruchomości celem wykonania niezbędnych robót budowlanych. Warunek niezbędności wejścia na teren sąsiedni występuje, gdy obiekty, na których mają być wykonane prace, znajdują się na granicy działki sąsiedniej lub w takiej od niej odległości, że teren dostępny na działce inwestora nie wystarczy na ich prawidłowe przeprowadzenie. Potrzeba wykonania prac budowlanych powinna wynikać np. z pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, od którego nie wniesiono sprzeciwu. W niniejszej sprawie potrzeba ta wynika z decyzji Starosty z 16 grudnia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla L. i D. F. obejmujące budowę budynku mieszkalno-usługowego -kategoria obiektu I i XVII, na terenie działki nr [..] w miejscowości S., gmina S., która następnie decyzją Starosty z 23 stycznia 2020 r. została przeniesiona na rzecz Z. M. z zachowaniem wszystkich warunków zawartych w przedmiotowej decyzji.

Realizacja części z objętych tą decyzją robót, w tym przypadku ukończenie północno-wschodniej ściany budynku, polegające na wykonaniu ocieplenia, z uwagi na usytuowanie obiektu przy granicy z działką nr [.]., wymaga wejścia na teren tej nieruchomości.

Zdaniem Wojewody z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie doszło do ziszczenia przesłanek wskazanych w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Warunek niezbędności wejścia na teren sąsiedni występuje bowiem wtedy gdy obiekty, na których mają być wykonane prace, znajdują się na granicy działki sąsiedniej w takiej od niej odległości, że teren dostępny na nieruchomości inwestora nie wystarczy na ich przeprowadzenie. Chodzi więc wyłącznie o sytuację, gdy nie ma innej możliwości przeprowadzenia przez inwestora prac przygotowawczych lub budowlanych jak tylko poprzez wejście na teren sąsiedniej nieruchomości (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 77/18).

Odnośnie zarzutów skarżących, że "ściana stoi w granicy wbrew obowiązującym przepisom prawa A15MU Karty terenu § 29 warunków miejscowego terenu i planu zagospodarowania przestrzennego gminy ", a "inwestor nie posiada projektu i decyzji zgodnej z ww. prawem A15MU § 29 - brak pozwolenia równa się samowoli budowlanej gdyż obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami prawa, decyzja została wydana na sfabrykowanych dokumentach zdobytych nieuczciwą drogą" organ odwoławczy zauważył, że "na etapie postępowania prowadzonego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na wejście na teren nieruchomości sąsiedniej celem wykonania określonych robót budowlanych, organ nie ocenia legalności, czy też prawidłowości budowy obiektu budowlanego, którego mają dotyczyć planowane roboty budowlane. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają zatem argumenty świadczące o sprzecznym z przepisami prawa budowlanego wykonywaniu, czy usytuowaniu budynku. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia tylko, czy do określonego przez wnioskodawcę zakresu robót budowlanych niezbędne jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, nie może natomiast ingerować w wydane wcześniej rozstrzygnięcie w zakresie zezwolenia na wykonywanie określonych robót budowlanych", (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 05.05.2011 r., sygn. akt II SA/Bk 96/11). Kwestie zgodności robót budowlanych z przepisami prawa, były bowiem rozstrzygane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w trakcie postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę, w którym zresztą skarżący brali udział na prawach strony. W rozpatrywanej sprawie, inwestor jest uprawniony do wykonywania robót budowlanych w oparciu o przeniesioną na jego rzecz decyzję Starosty z 16 grudnia 2010 r., którą to zatwierdzono projekt budowlany potwierdzający planowane roboty budowlane związane z ociepleniem północno-wschodniej ściany budynku na granicy z działką skarżących nr [..]. Decyzja ta była również przedmiotem badania Wojewody w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego w wyniku wniesionego przez skarżących odwołania, a zakończonego decyzją z 27 maja 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Przywołane rozstrzygnięcia były także przedmiotem kontroli sądowej przeprowadzonej w wyniku złożenia przez skarżących skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 588/11, oddalił skargę na powyższą decyzję Wojewody. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 880/12, oddalił wniesioną skargę kasacyjną. Z kolei Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 13 stycznia 2013 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 27 maja 2011 r. prowadzonego na wniosek skarżących. Powyższe potwierdza, że decyzja Starosty z 16 grudnia 2010 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, podlegała badaniu organów administracyjnych jak również kontroli sądów administracyjnych, w ramach których nie stwierdzono niegodności rozstrzygnięcia z przepisami prawa, a w konsekwencji decyzja ta pozostaje w obiegu prawnym oraz posiada walor ostateczności i prawomocności. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skarżących dotyczących niezgodności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z 16 grudnia 2010 r. z przepisami prawa, a zarzuty wskazujące na samowolę budowlaną, czy brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy są także zawarte w odwołaniu wskazania dotyczące działania pracowników organów administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie przywołanej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zaznaczył organ odwoławczy, że w ramach zaskarżonej decyzji Starosty z 22 marca 2021 r., organ I instancji niezasadnie powołał się na spełnienie warunku wynikającego z decyzji Wojewody z 24 listopada 2020 r. Przywołaną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z 28 sierpnia 2020 r. odmawiającą wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren działki sąsiedniej o nr ew. [..] w S. w celu wykonania docieplenia budynku zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [..] w S., gm. S., tym samym kończąc postępowanie w administracyjnym toku. Decyzja ta nie nakładała zatem żadnego warunku na inwestora i nie stanowi materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, która prowadzona jest w wyniku złożenia nowego wniosku.

Podsumowując, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zachodzi bowiem niezbędność wejścia na teren nieruchomości nr [..], w celu wykonania robót budowlanych objętych decyzją Starosty z 16 grudnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę, a jednocześnie nie doszło do uzgodnienia warunków, o których mowa w art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego.

Dostrzegł Wojewoda, że Starosta w sentencji swojego rozstrzygnięcia błędnie przywołał datę wydania decyzji Starosty z 16 grudnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę, podając datę "16.12.2007", a także błędnie przywołał numer decyzji Starosty z 23 stycznia 2020 r. przenoszącej ostateczną decyzję z 16 grudnia 2010 r. na rzecz Z. M. z zachowaniem wszystkich warunków zawartych w przedmiotowej decyzji, podając nr "[..]". Mając na uwadze powyższe, w celu wyeliminowania wymienionych wad rozstrzygnięcia organ odwoławczy w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 uchylił decyzję organu I instancji w części przywołującej wadliwe numery i daty ww. decyzji, tj. pkt 1, pkt 2 lit. a) i pkt 2 lit. b) tiret pierwsze, i w tej części orzekł, przywołując prawidłowe oznaczenia oraz daty wydania decyzji potwierdzających uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych. Stąd rozstrzygnięcie decyzji odwoławczej stanowi o uchyleniu decyzji Starosty z 22 marca 2021 r. w części, tj. pkt 1, pkt 2 lit. a) oraz pkt 2 lit. b) tiret pierwsze decyzji, i w tej części orzeczeniu:

1. zezwalam na wejście na teren działki sąsiedniej o nr ew. [..] w miejscowości S., gmina S., w celu wykonania docieplenia budynku, zatwierdzonego decyzją Starosty o pozwoleniu na budowę nr [..] z dnia 16 grudnia 2010 r., przeniesioną ostateczną decyzją Starosty nr [..] z dnia 23 stycznia 2020 r. - zlokalizowanego na terenie działki o nr. ew. [..] w S., gm. S.:

określam następujące granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z terenu działki o nr ew. gr. [..] w miejscowości S., gm. S.:

sposób:

zgodny z decyzją Starosty nr [..] z dnia 16 grudnia 2010 r., dla inwestycji: budowa budynku mieszkalno-usługowego w części dotyczącej wykonania docieplenia budynku usytuowanego na terenie działki o nr. ew. gr. [..] przy granicy z działką o nr ew. gr. [..] w miejscowości S., gmina S.,

zakres:

zgodny z decyzją Starosty nr [..] z dnia 16 grudnia 2010 r., dla inwestycji: budowa budynku mieszkalno-usługowego w części dotyczącej wykonania docieplenia budynku usytuowanego na terenie działki o nr. ew. gr. [..] przy granicy z działką o nr ew. gr. [..] w miejscowości S., gmina S.,

utrzymuje w mocy decyzję Starosty nr [..] z dnia 22 marca 2021 r. w pozostałej części.

W złożonej skardze małżonkowie H. zakwestionowali legalność wydanego rozstrzygnięcia podnosząc, że budowany obiekt istotnie i rażąco narusza przepisy prawa miejscowego w postaci karty terenu A15MV. Podali, że inwestor realizując zabudowę na działce nr [..] przekroczył granice działek i naruszył wyznaczoną linię zabudowy. Zdaniem skarżących regulacje planu miejscowego nie dopuszczają na tym terenie usług, a mimo to realizowany jest obiekt mieszkalno-usługowy. Budynek został wadliwie posadowiony i teraz docieplenie, o którego realizację się ubiega inwestor, będzie znajdowało się na działce skarżących, na co oni zgody nie wyrażają. Wskazali, że zwracali się o doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, żeby inwestor mógł docieplić budynek w świetle powierzchni własnej działki, bez przekraczania granicy działki skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Jak już wyżej wskazano sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r., poz. 1333 ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem, w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1 tego artykułu właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 47 ust. 1 tej ustawy, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że rozpatrując wniosek na podstawie powołanego art. 47 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego organ obowiązany jest ustalić spełnienie przesłanek dopuszczalności rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Przesłanki te precyzuje ust. 1 powołanego artykułu. Są to: po pierwsze, potrzeba wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, do wykonania których niezbędne jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, po drugie, konieczność uzyskania zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej na wejście na teren tej nieruchomości, a po trzecie uprzednie podjęcie próby uzyskania takiej zgody od właściciela nieruchomości sąsiedniej, zakończone niepowodzeniem. Tryb administracyjny rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości uzależniony jest bowiem od braku dobrowolnej zgody właściciela tej nieruchomości. Badając niezbędność wejścia na nieruchomość sąsiednią, o której mowa w art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nie jest uprawniony do kwestionowania ani rodzaju planowanych robót budowlanych, ani potrzeby ich przeprowadzenia. I to oznacza, że wszelkie zarzuty skarżących podniesione pod adresem decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą zostać w ramach niniejszej sprawy ocenione. Istotne jest jedynie, że inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, co nie budzi wątpliwości Sądu, a i organy prezentują takie same stanowisko.

Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że we wniosku, który wpłynął do organu w dniu 28 grudnia 2020 r., inwestor wskazał zakres planowanych robót dotyczących m.in. docieplenia i otynkowania należącego do niego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Poinformował również o podjętych działaniach w zakresie uzyskania zgody na wejście na teren nieruchomości sąsiedniej.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym oświadczenia inwestora dotyczące zakresu przedmiotowych robót i niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej, i dokonane w tym względzie ustalenia organów, sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że wykonanie tych prac wymaga wejścia inwestora na ten teren, a to wobec zlokalizowania budynku przy granicy nieruchomości. Trafnie organ odwoławczy w tej kwestii podniósł, że elewacja budynku, której dotyczą zamiary budowlane inwestora, znajduje się w ostrej granicy działek nr [..] i [..], co wynika z mapy inwentaryzacji powykonawczej budynku inwestora i czego nie kwestionuje żadna ze stron postępowania. Nie budzi zatem wątpliwości fakt, że w takich okolicznościach, nie jest możliwe wykonanie przedmiotowych prac budowalnych z działki inwestora, a co za tym idzie, nie ma innej możliwości ich wykonania, jak tylko przez wejście na nieruchomość sąsiednią. Sąd w pełni podziela przy tym utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że warunek niezbędności wejścia na tereny sąsiednie występuje, gdy obiekty, na których mają być wykonane prace, znajdują się na granicy działki sąsiedniej, lub w takiej odległości od niej, że teren dostępny na działce inwestora nie wystarczy na ich przeprowadzenie (zob. np. wyrok NSA z 4 marca 2015 r., II OSK 1870/13 - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie kwestionowana jest także okoliczność, że inwestor podjął próbę uzyskania zgody właściciela działki na wejście na teren sąsiedniej posesji, lecz strony nie doszły do porozumienia. Sprzeciw skarżących jest zdecydowany i nie dopuszczają oni jakiegokolwiek ustępstwa w zakresie prezentowanego stanowiska. Kwestionują zgodność z prawem realizowanej budowy budynku pomimo funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych obu instancji o zgodności z prawem udzielonego pozwolenia na budowę.

Uwzględniając powyższe, w ocenie sądu, organy prawidłowo uznały, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 47 ust. 2 Prawa budowalnego. Ustalony stan faktyczny sprawy przesądził bowiem o potrzebie wydania decyzji, zastępującej zgodę sąsiada na wejście na teren należącej do niego nieruchomości. Wydana przez organ odwoławczy decyzja określa w wystarczający sposób korzystanie z sąsiedniej nieruchomości. Organ odwoławczy za podstawę swego działania prawidłowo przyjął art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wskazując na motywy uzasadniające skorzystanie z tego uprawnienia reformatoryjnego, tj. uchylenia decyzji organu pierwszej instancji celem wskazania prawidłowej daty i numeru decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutów skargi jeszcze raz wyjaśnić należy, iż przesłanka "niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości" występuje, gdy posadowione budynki znajdują się w granicy działki sąsiedniej, a zatem nie ma innego sposobu wykonania robót budowlanych, jak tylko poprzez wejście na teren posesji sąsiedniej (por. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 lutego 2016 r., II SA/Bd 1393/15; wyrok WSA w Kielcach z 29 czerwca 2021 r., II SA/Ke 262/21). Sytuacja taka zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż sporne roboty budowlane polegać mają na wykonaniu docieplenia budynku mieszkalnego, usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką skarżących. Powyższa okoliczność jest w niniejszej sprawie bezsporna. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń regulacji Prawa budowlanego w kwestii określenia w zaskarżonej decyzji terminu uprawniającego do wejścia na teren sąsiedniej, i uznał, że sposób określenia terminu uprawniającego do wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości (bez ustalania konkretnych dat) jest standardowy w tego typu postępowaniach, gdyż ułatwia wykonanie decyzji. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń wskazywanych w skardze przepisów procedury administracyjnej.

Z powyższych względów, sąd, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.