Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 5380/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6349 Inne o symbolu podstawowym 634
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 5, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1218/20 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 8 września 2020 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie potwierdzenia świadczenia pracy na rzecz organizacji politycznych i związków zawodowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 lutego 2021r., sygn. akt II SA/Kr 1218/20, oddalił skargę J. S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 8 września 2020 r., nr: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie potwierdzenia świadczenia pracy na rzecz organizacji politycznych i związków zawodowych.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 18 kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 5 grudnia 2018 r., odmawiającą potwierdzenia, że J. S. w okresie od dnia 30 sierpnia 1976 r. do dnia 30 września 1981 r. świadczył pracę na rzecz organizacji nielegalnych w rozumieniu przepisów obowiązujących do kwietnia 1989 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 682/19, oddalił skargę J. S. na ww. decyzję jako bezzasadną.

W dniu 30 grudnia 2019 r. wpłynął do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosek skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją z dnia 18 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący, powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., stwierdził, że w niniejszej sprawie wyszły na jaw nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a w związku z tym nie przeprowadzone w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego, a to zeznania świadków: A. L., J. S. i H. S. Skarżący wskazał adresy ww. osób. Podniósł, że zeznania wskazanych świadków w pełni potwierdzą fakt prowadzenia przez niego w latach 1976 - 1980 działalności opozycyjnej. Świadkowie prowadzili bowiem działalność opozycyjną wraz ze skarżącym, w związku z czym potwierdzą zakres i charakter ww. działalności.

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2020 r. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ przywołał i wyjaśnił treść art. 16, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 K.p.a. i stwierdził, że strona, pomimo wezwań organu, nie przedłożyła żadnych dowodów, wyjaśnień i szczegółów dających podstawę do uznania, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Organ wskazał, że podjął próbę kontaktu z osobami wskazanymi przez stronę, ale z odpowiedzi J. S. nie wynikają okoliczności podnoszone przez stronę, natomiast pozostałe dwie osoby w ogóle nie odpowiedziały na pismo organu.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy". Zarzucił, że organ nie dążył do ustalenia prawdy materialnej i nie działa w interesie obywateli, którzy poświęcili zdrowie i życie dla walki o wolność kraju.

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych postanowieniem z dnia 8 września 2020 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia 4 sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia organ opisał w skrócie przebieg postępowania w sprawie i powtórnie przywołał i wyjaśnił treść art. 16, art. 145 § 1 pkt 5, art. 148 i art. 149 K.p.a. Podsumował, że skarżący jako okoliczność faktyczną mogącą być podstawą wznowienia postępowania wskazał na podjętą próbę kontaktu z osobami, które mogą posiadać informacje na temat świadczenia przez niego pracy na rzecz nielegalnych związków zawodowych, nie przedłożył natomiast, w terminie określonym w art. 148 K.p.a. dowodów, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania. Z powyższych względów organ utrzymał w mocy postanowienie własne o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.

Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zatytułowaną "Zażalenie", zaskarżając je w całości. Skarżący podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu, iż nie przedłożył żadnych dowodów, wyjaśnień i szczegółów dających podstawę do uznania, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. We wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego wskazał bowiem świadków A. L., J. S. i H. S. Zarzucił, że zwrócił się z prośbą o ponowne bezpośrednie wystąpienie przez organ do ww. osób o pisemne oświadczenia potrzebne do rozpoznania złożonego przez niego wniosku. Zaniechanie powyższego stanowi jego zdaniem istotną wadę przeprowadzonego postępowania, która miała wpływ na treść wydanego postanowienia.

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, podtrzymując dotąd zajmowane stanowisko w sprawie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie Sąd ten wskazał, że wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę o jej odrzucenie jest bezzasadny. Skarga została wniesiona skutecznie i umożliwiała Sądowi merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Następnie Sąd meriti ocenił, że organ, dysponując wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania oraz dokumentami na poparcie zasadności wniosku, słusznie dokonał wstępnego badania sprawy i ocenił, że z przyczyn przedmiotowych i formalnych wznowienie postępowania jest niedopuszczalne. Uzyskane dokumenty, na które skarżący się powoływał i argumentacja zawarta w uzasadnieniu podania o wznowienie, zezwalały organowi - już na etapie wstępnego badania sprawy - na dokonanie oceny, co do zasadności wznowienia postępowania. Zatem zarzut podnoszony przez skarżącego i jego pełnomocnika, jakoby w toku postępowania naruszono przepisy art. 7, art. 75, art. 77 i art. 78 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków i w efekcie niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, Sąd Wojewódzki uznał za chybiony.

Jak trafnie przyjął organ z materiału aktowego sprawy wynika, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący działał w innych związkach niż te, które doprowadziły do powstania i zalegalizowania NSZZ "Solidarność" poprzez zarejestrowanie statutu związku przez Sąd Najwyższy w dniu 10 listopada 1980 r. Jak sam wskazał w piśmie z dnia 12 lutego 2019 r. był "zastępcą przewodniczącego organizacji podziemnej J. S.". Skarżący powołał się we wniosku o wznowienie na zeznania świadków, których to zeznań (oświadczeń), nie załączył. Świadkowie ci byli członkami, wraz ze skarżącym, Związku Zawodowego NSZZ "Solidarność" Fabryki Maszyn [...] w L., a J. S. był jego założycielem (w 1980 r.) i przewodniczącym. Notatka z dnia 1 listopada 1980 r. w tym przedmiocie została dołączona do akt administracyjnych już w 2017 r. Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że w aktach zalega też wniosek skarżącego z dnia 15 września 2017 r. o przeprowadzenie dowodów: wezwanie celem złożenia wyjaśnień w formie pisemnej (tudzież stosownych oświadczeń) lub przesłuchania w charakterze świadka m.in. J. S. i A. L. Kolejne pismo w tym kierunku skarżący złożył do organu w dniu 30 kwietnia 2018 r. Wszystkie powyższe dokumenty i okoliczności były przedmiotem oceny organu w decyzji z dnia 18 kwietnia 2019 r., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał za prawidłową, oddalając złożoną na nią skargę prawomocnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. II SA/Kr 682/19.

Biorąc powyższe pod uwagę, a także treść pisma przewodniczącego związku, do którego należał skarżący, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ani oświadczenie J. S., ani przesłuchanie go jako świadka, ani też przeprowadzenie podobnych dowodów dotyczących pozostałych dwóch wskazywanych przez skarżącego osób, nie mogło wykazać nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji, a nieznanej organowi. W szczególności podziemną organizację założono w 1980 r., a nie w 1976, a w trakcie 1980 r. uzyskała ona przymiot legalności. Zatem o wszystkich istotnych okolicznościach sprawy organ wiedział już przed wydaniem decyzji ostatecznej z dnia 18 kwietnia 2019 r. W tej sytuacji nie sposób również przyjąć, że skarżący dochował terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., bowiem o podnoszonych przez siebie kwestiach wiedział, a co więcej powiadamiał o nich organ, co najmniej od 2017 r.

W konsekwencji organ zasadnie wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., mając na uwadze oczywisty brak powołania się we wniosku, na przesłankę wznowienia (nową okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji a nieznaną organowi). Co więcej, skarżący nie wykazał również, by zachował termin, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., a podejmowane przez organ we wstępnej fazie badania wniosku czynności, nakierowane były także na zweryfikowanie zachowania tegoż terminu. W ocenie Sądu pierwszej instancji zarzuty skarżącego stanowią jedynie gołosłowną polemikę z prawidłowo ustalonymi przez organ okolicznościami uzasadniającymi odmowę wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. S.

Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącego od decyzji organu odmawiającej wznowienia postępowania, podczas gdy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wadliwy, bowiem organ odmówił wznowienia postępowania, pomimo wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, a nadto organ nie podjął wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów, wyjaśnień i szczegółów dających podstawę do uznania, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepianych, które nie zostały opłacone w całości ani w części. Na zasadzie art. 176 § 2 P.p.s.a. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się w jego imieniu rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Przechodząc do rozpoznania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów natury procesowej wskazać należy, że podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Skoro Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd ocenia jego zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. I tak też w niniejszej sprawie postąpił Sąd pierwszej instancji. Do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy, bowiem rozstrzyganie sprawy administracyjnej, co do jej meritum. Zadaniem Sądu administracyjnego jest wymierzanie sprawiedliwości poprzez ocenę zgodności z prawem zaskarżonego aktu i przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w tym ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Sąd pierwszej instancji nie ustalał stanu faktycznego sprawy, a oceniał prawidłowość jego wyjaśnienia i ustalenia przez organy administracji publicznej. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sądowi pierwszej instancji w tym zakresie nie można skutecznie zarzucić wadliwości postępowania i twierdzić, że powinien uwzględnić skargę, gdyż organ ustalił stan faktyczny niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Stan faktyczny sprawy odzwierciedla przeprowadzone przez organ postępowanie w zakresie wznowienia postępowania.

Jak wynika z akt sprawy skarżący powołał się we wniosku o wznowienie postępowania na zeznania świadków, których to zeznań (oświadczeń) nie załączył. Świadkowie ci byli członkami, wraz ze skarżącym, Związku Zawodowego NSZZ "Solidarność" Fabryki Maszyn [...] w [...]. Sąd Wojewódzki zasadnie zauważył, że notatka w tym przedmiocie została dołączona do akt administracyjnych już w 2017 r. W aktach znajduje się też wniosek skarżącego z dnia 15 września 2017 r. o przeprowadzenie dowodów: wezwanie celem złożenia wyjaśnień w formie pisemnej (tudzież stosownych oświadczeń) lub przesłuchania w charakterze świadka m.in. J. S. i A. L. Kolejne pismo w tym kierunku skarżący złożył do organu w dniu 30 kwietnia 2018 r. Istotne w sprawie jest to, że powyższe dokumenty i okoliczności były już przedmiotem oceny organu w decyzji z dnia 18 kwietnia 2019 r., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał za zgodną z prawem, oddalając złożoną na nią skargę prawomocnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. II SA/Kr 682/19.

Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że biorąc powyższe pod uwagę, a także treść pisma przewodniczącego związku, do którego należał skarżący – J. S., że ani oświadczenie wyżej wymienionego, ani przesłuchanie go jako świadka, ani też przeprowadzenie podobnych dowodów dotyczących pozostałych dwóch wskazywanych przez skarżącego osób, nie mogło wykazać nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji, a nieznanej organowi. Tym samym wskazane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły zasługiwać na uwzględnienie.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, P.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego postanowienia. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją, stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przy tym podobnie, jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, P.p.s.a., również przepis art. 151 tej ustawy stanowią jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów - powoływanych odrębnie, jak i wspólnie - jest zawsze następstwem złamania innych przepisów. W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki nie stwierdził naruszenia art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., dlatego prawidłowo oddalił skargę. Skoro zatem, Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, P.p.s.a.

Jak już podniesiono wyżej rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 P.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasadą swobodnej oceny dowodów. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sąd zasadnie uznał, że organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. Prawidłowo ocenił, że skoro już we wstępnym stadium postępowania wznowieniowego, po stronie skarżącego występuje brak wykazania podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., to na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., należy wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, co też zasadnie uczynił organ w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i art. 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.