Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 51/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 169
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Piórkowska Sędzia WSA Kazimierz Włoch Asesor WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2004r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że powyższa decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

I SA/ Rz 51/05

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia (...) października 2004r. nr PP (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego, na skutek przeprowadzonej kontroli podatkowej, określił podatnikowi - "A" Sp. z o.o. w K., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 3.601.749,00zł, z tego do zwrotu bezpośredniego 213.083,00zł,

a do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy 3.388.666,00zł. Ponadto organ

I instancji ustalił podatnikowi dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 23.629,00zł. Powodem takich ustaleń było stwierdzenie w trakcie kontroli podatkowej, że w rejestrze sprzedaży za miesiąc luty 2004r. oraz w złożonej deklaracji za ten miesiąc Spółka wykazała sprzedaż eksportową udokumentowaną fakturami z 25 i 27 lutego 2004r., lecz na podstawie dokumentów SAD ustalono, ze towar wystąpił za granicę w dniu 1 marca 2004r. W ocenie organu podatkowego ponieważ eksport towarów nastąpił w marcu 2004r. to dopiero w tym miesiącu powstał obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Pomniejszenie wartości sprzedaży eksportowej za luty 2004r. o kwotę 357.382,38zł zmniejszyło wartość obrotu opodatkowanego stawkami niższymi niż 22% do kwoty 962.415,00zł. Z uwagi na to, że stwierdzone nieprawidłowości tj. zawyżenie wartości sprzedaży eksportowej, spowodowały zmniejszenie kwoty do zwrotu na rachunek bankowy, organ ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art.27 ust.6 ustawy z dnia

8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze zm.), określanej dalej jako ustawa VAT.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, ze z treści art.18 ustawy VAT wynika jedynie, że podatnik może zastosować stawkę 0%, jeżeli otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru, lecz przepis nie mówi, że procedura wywozu ma się zakończyć w miesiącu deklarowanym. Zdaniem podatnika wystarczy, że procedura wywozu rozpocznie się w miesiącu deklarowanym, a końcowe pieczęcie mogą mieć datę z pierwszego dnia następnego miesiąca.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz całkowite anulowanie dodatkowego zobowiązania podatkowego, ponieważ zawyżenie podatku do zwrotu bezpośredniego miało charakter przejściowy spowodowany błędnym, a nie celowym działaniem, gdyż już w następnym okresie powstała nadpłata w równorzędnej wysokości. Ponadto Spółka zarzuciła, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe zostało ustalone w oparciu o art.27 ust.6 ustawy VAT, który utracił moc z dniem 1 maja 2004r.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2004r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego

i stwierdził, że ustawodawca w art.4 pkt 4 i art.6 ust.6 ustawy VAT uzależnił zaistnienie eksportu towarów oraz powstanie obowiązku podatkowego w eksporcie od potwierdzenia przez graniczny urząd celny wywozu towaru poza państwową granicę RP. W związku z tym podatnik może ująć w rejestrze sprzedaży danego miesiąca ze stawką 0% fakturę dokumentującą wywóz towaru za granicę w tym miesiącu,

w którym ten wywóz nastąpił, a nie w miesiącu wyekspediowania towaru lub wystawienia faktury. Z dokumentów SAD, a w szczególności z pieczęci VAT umieszczonych na ich odwrocie wynika, że wywóz towaru z polskiego obszaru celnego nastąpił w dniu 1 marca 2004r., zaś podatnik nie przedstawił innych dokumentów potwierdzających ten wywóz. Ponieważ zawyżenie sprzedaży spowodowało korektę zobowiązania podatkowego i zmniejszenie kwoty do zwrotu na rachunek bankowy podatnika organ podatkowy zasadnie ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Wprawdzie organ I instancji błędnie powołał przepis art.99 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535), określanej dalej jako nowa ustawa VAT, gdyż sprawa dotyczy lutego 2004r.

i rozpatrywana była w oparciu o stan prawny obowiązujący w tym okresie, lecz uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji

w części dotyczącej ustalenia za miesiąc luty 2004r. dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie 23.629,00zł, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art.27 ust.4 i 6 ustawy VAT, art.175 nowej ustawy VAT i art.21 §1 ust.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm.), określanej dalej jako Ordynacja podatkowa.

Strona skarżąca podkreśliła, że decyzja w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego - w odróżnieniu od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług - ma charakter konstytutywny, a zobowiązanie o charakterze konstytutywnym powstaje z chwilą doręczenia decyzji podatnikowi, a nie z chwilą zajścia zdarzenia, które spowodowało jej wydanie. Oznacza to, że organ powinien działać w oparciu o przepisy obowiązujące w chwili wydawania decyzji. Zgodnie

z art.175 nowej ustawy VAT poprzednia ustawa VAT utraciła moc z dniem 1 maja 2004r., a wobec braku przepisów przejściowych nie ma podstaw prawnych do wydania w październiku 2004r. decyzji konstytutywnej w odniesieniu do okresu sprzed 1 maja 2004r. Skarżąca spółka dodała też, że prawo podatkowe nie może być interpretowane w sposób rozszerzający.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ponadto dodał, że decyzja dotycząca dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ma charakteru samoistnej decyzji podatkowej, lecz jest subsydiarna względem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, wydanej na podstawie art10 ust.2 ustawy VAT. Oznacza to, że chociaż rozstrzygnięcie w zakresie tzw. sankcji ma znamiona prawne decyzji ustalającej, to nie można w stosunku do niej stosować innego reżimu prawnego niż do decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Ponieważ organy podatkowe zobowiązane są stosować przepisy prawa materialnego wg stanu na dzień powstania obowiązku podatkowego, a przepisy proceduralne na dzień wydania decyzji, to prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego,

w tym art.27 ust.6 ustawy VAT, na dzień powstania obowiązku podatkowego

w podatku od towarów i usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznał odwołanie złożone przez Spółkę pomimo jego braków formalnych. Odwołanie to bowiem zostało podpisane przez A. G. - dyrektora ds. ekonomiczno-finansowych i zarazem głównego księgowego. Jak wynika z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego A. G. jest prokurentem "A" Sp. z o.o., a prokura ma charakter samoistny. Jednakże sposób reprezentacji Spółki, wynikający z powyższego rejestru, nie pozostawia żadnych wątpliwości, że osoba ta nie mogła samodzielnie reprezentować Spółki, bowiem do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki uprawniony jest samodzielnie prezes zarządu spółki (reprezentacja jednoosobowa) lub dwóch członków zarządu albo jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. - w przypadku zarządu wieloosobowego. W rozpoznawanym okresie zarząd spółki był jednoosobowy, a osobą uprawnioną do reprezentowania spółki był prezes zarządu M. G.. W aktach przedmiotowej sprawy brak pełnomocnictwa do reprezentowania spółki przez prokurenta A.G., brak też jakichkolwiek dowodów na to, by organ odwoławczy wzywał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych odwołania w trybie art.169 Ordynacji podatkowej. Powyższe uchybienia nie pozwalają na przyjęcie, że strona - "A" Sp. z o.o. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza przepisy procedury podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy ustosunkowanie się do zarzutów merytorycznych skargi jest przedwczesne.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit.c i art.152 ustawy P.p.s.a.. Wobec braku wniosku strony skarżącej

o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania Sąd nie orzekł w tym przedmiocie stosownie do treści art.209 i art.210 § 1 ustawy P.p.s.a.