Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2313/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Asesor WSA Michał Sułkowski (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi T.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej "MSWiA") decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 K.p.a. w zw. z art. 43 ust. 3 pkt 3 i art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (dalej "ustawa o PSP") - po rozpatrzeniu odwołania T.G. od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (dalej również "KGPSP") z [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby, rozstrzygnął, że zwolnienie ze służby nastąpi z dniem [...] lipca 2016 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

T.G. zaskarżył decyzję MSWiA z [...] czerwca 2016 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 15 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1283/16 oddalił skargę.

T.G. wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1573/17 oddalił skargę kasacyjną.

T.G. w piśmie z 19 stycznia 2021 r. złożył do Komendanta Głównego Straży Pożarnej wniosek o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. uzasadnienia decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] maja 2016 r. nr [...], z uwzględnieniem – jak podniósł skarżący – wyroku Sądu Najwyższego, który stwierdził, że sposób formułowania wypowiedzi funkcjonariuszy publicznych nie może przekraczać celu, w jakim działają urzędnicy państwowi i powinien być adekwatny do okoliczności.

W uzasadnieniu wniosku T.G. przywołał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] maja 2016 r., które zdaniem skarżącego w dużej mierze są niezgodne z prawdą i nie odzwierciedlają stanu faktycznego sprawy, a nawet są dla niego obraźliwe. Skonstatował, że organ nie podał w uzasadnieniu decyzji żadnej realnej i istotnej prawnie przesłanki zwolnienia ze służby, poza niespornym faktem posiadania 36 letniego stażu służby.

Wniosek T.G. z 19 stycznia 2021 r. został przekazany przez KGPSP do MSWiA, jako do organu właściwego do jego rozpatrzenia.

MSWiA decyzją z [...] lutego 2021 r., na podstawie art. 155 K.p.a., po rozpatrzeniu opisanego wniosku, odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] czerwca 2016 r. nr 265/kadr/16.

T.G. w piśmie z 19 marca 2021 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdził, że nie wnioskował o uchylenie decyzji KGPSP, lecz o zmianę uzasadnienia tej decyzji na odpowiadające prawdzie. Stwierdził, że uzasadnienie decyzji musi odpowiadać stanowi faktycznemu i prawdzie materialnej wynikającej z posiadanych przez organ dokumentów.

Skarżący wywiódł dalej, że rozstrzygnięcie decyzji i jej uzasadnienie to jej obowiązkowe elementy, niemniej uzasadnienie tego samego rozstrzygnięcia można sformułować i uargumentować w różny sposób, i tego – jak skonstatował – dotyczy jego wniosek. T.G. zarzucił, że w decyzji z [...] lutego 2021 r. całkowicie pominięto przywołany przez niego wyrok Sądu Najwyższego, a także – po raz kolejny

– zignorowano przywołane przez niego argumenty odnoszące się do poszczególnych zdań uzasadnienia decyzji z [...] maja 2016 r.

Skarżący podniósł, że to nie Minister powołał nieprawdziwe fakty w wydanej decyzji, tylko KGPSP w decyzji z [...] maja 2016 r. T.G. wywiódł, że ani organ odwoławczy, ani sąd administracyjny nie są władne do zmiany uzasadnienia "pierwotnej" decyzji, o czym - w ocenie skarżącego – świadczy treść art. 155 K.p.a., w którym mowa o organie, który wydał decyzję, a tym organem jest KGPSP.

Skarżący stwierdził również, że po raz kolejny pominięto milczeniem niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1716/13. Stwierdził, że został okradziony z pieniędzy stanowiących różnicę pomiędzy sumą nagród, które otrzymywał oficer zajmujący jego stanowisko, a tymi które otrzymał w latach 2009 – 2015. Uzasadnienie decyzji z [...] maja 2016 r. ocenił jako "haniebne". Skonstatował, że sądy administracyjne orzekające w sprawie ograniczyły się do sprawdzenia, czy KGPSP i MSWiA podali właściwą podstawę prawną zwolnienia, tj. art. 43 ust. 3 pkt 3 ustawy o PSP, po czym poddał krytyce sposób rozpoznania jego spraw przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny.

T.G. stwierdził również, że nie ma zamiaru wracać do służby w Państwowej Straży Pożarnej i nigdy o to nie wnioskował.

MSWiA decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] lutego 2021 r.

Minister podkreślił, że wbrew twierdzeniu T.G., organem właściwym do rozpatrzenia wniosku z 19 stycznia 2021 r. jest MSWiA, ponieważ to on wydał ostateczną – w rozumieniu art. 155 K.p.a. – decyzje w sprawie. Organ zaznaczył również, że nie może zmieniać decyzji administracyjnej wydanej wobec funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej przez jego przełożonego, z pominięciem przepisów o właściwości organów administracyjnych, a ponadto niezależnie i bez zastosowania konkretnych przepisów i trybów przewidzianych w przepisach K.p.a.

Następnie, odnosząc się do sformułowanego przez T.G. żądania "zmiany uzasadnienia decyzji", MSWiA wywiódł, dlaczego nie mogło ono być rozpatrzone w trybie art. 111 K.p.a. (uzupełnienie decyzji administracyjnej), ani art. 113 K.p.a. (sprostowanie decyzji administracyjnej). Stwierdził, że decyzja MSWiA z [...] czerwca 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję KGPSP z [...] maja 2016 r., jest rozstrzygnięciem, na mocy którego strona nabyła prawo, skarżący niewątpliwie wyraził zgodę na zastosowanie trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a., a w przepisach szczególnych nie ma przeciwskazań do stosowania tego przepisu. Organ uznał również, że w jasno rozumianym interesie T.G. leży zmiana decyzji KGPSP, niemniej brak jest podstaw do uznania, iż za zmianą decyzji przemawia interes społeczny utożsamiany z zagwarantowaniem sprawnego funkcjonowania Państwowej Straży Pożarnej jako zawodowej, umundurowanej i wyposażonej w specjalistyczny sprzęt formacji, przeznaczonej do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami.

Minister wywiódł dalej, że KGPSP może stosować art. 43 ust. 3 pkt 3 ustawy o PSP, który pozwala na taki dobór kadry, aby zapewnić prawidłową realizację zadań nałożonych przepisami prawa na Państwową Straż Pożarną. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących imiennie wskazanych strażaków nadal pełniących służbę w Państwowej Straży Pożarnej pomimo zbliżonego do T.G. wieku, organ zauważył, że ustawodawca dopuszcza możliwość, że część funkcjonariuszy posiadających trzydziestoletnią wysługę emerytalną będzie dalej wykonywać swoją służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni ze służby i przejdą na emeryturę.

Minister zaznaczył też, że nie kwestionuje kwalifikacji skarżącego. Niemniej, jednak – jak skonstatował - same w sobie nie chronią one przed zwolnieniem ze służby, choć bez wątpienia dają świadectwo kompetencji. Organ stwierdził ponadto, że okoliczność, iż KGPSP nie wyrażał woli dalszego korzystania w realizacji ustawowych zadań z doświadczenia strażaka, wykracza poza merytoryczne ramy przedmiotowej sprawy i jako takie nie podlegają ocenie w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 K.p.a.

T.G. zaskarżył decyzję MSWiA z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 7 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

b. art. 78 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów będących w dyspozycji organu;

c. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji nr [...] z naruszeniem warunków przewidzianych, tj. w szczególności poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, niewskazanie dowodów, na których się oparł, oraz niepodanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skarżący stwierdził, że wszystkie następnie wydane decyzje, postanowienia i wyroki dotknięte są wadą pierwotną wynikającą z nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia decyzji nr [...];

2. naruszenie norm określonych w art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi T.G. podniósł, że nie wnioskował o uchylenie decyzji KGPSP z [...] maja 2016 r. nr [...], tylko o zmianę jej uzasadnienia na odpowiadające prawdzie. Dalej powołał opisaną wyżej argumentację zawartą we wniosku z 19 stycznia 2021 r. oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przywołał obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16 października 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 266/08, wykazując w ten sposób wymagany zakres kontroli przez sądy administracyjne tzw. decyzji uznaniowych. Zaznaczył, że prawo do arbitralnego decydowania o treści uzasadnienia decyzji administracyjnej bez jej weryfikacji zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez sąd, jest nie do pogodzenia z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym. Stwierdził, że od chwili doręczenia mu decyzji z maja 2016 r. problem dotyczył wyłącznie zgodności z prawem uzasadnienia decyzji, czyli spełnienia przez organ wymogów zawartych w art. 107 § 6 K.p.a. Niestety nikt nigdy nie zgłębił tego tematu, nie zadał sobie trudu skonfrontowania treści uzasadnienia z dokumentami i zweryfikowania konfabulacji z rzeczywistością. Zdaniem T.G., organ drugiej instancji mógł zmienić zakwestionowane uzasadnienie już w maju 2016 r. na etapie rozpatrywania odwołania od decyzji KGPSP. Skarżący zaznaczył, że nie istnieją dokumenty, które potwierdzałyby, że nie ma on predyspozycji do wykonywania zadań w Państwowej Straży Pożarnej. Jako "ciekawe" ocenił zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko MSWiA, który nie kwestionuje kwalifikacji, wykształcenia i umiejętności T.G., a zarazem dopuszcza ich kwestionowanie przez organ pierwszej instancji. Skarżący ponownie poddał krytyce wydane w jego sprawie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący powtórzył też, że nie ma zamiaru wracać do służby w Państwowej Straży Pożarnej i nigdy o to nie wnioskował.

MSWiA wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

T.G. w piśmie z 27 stycznia 2022 r. podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Zaznaczył, że w sprawie nie budzi wątpliwości podstawa prawna decyzji KGPSP z [...] maja 2016 r., lecz uzasadnienie faktyczne tej decyzji, które nie opiera się na żadnych dokumentach. Ponownie zaznaczył, że nie wnosił o uchylenie decyzji, jak to błędnie przedstawia organ, ale o zmianę uzasadnienia w części dotyczącej motywów organu, a w zasadzie oceniającej bezpodstawnie jego osobę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na podstawie powołanego przepisu, z uwagi na aktualny stan epidemiczny i brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, Przewodniczący Wydziału II, który jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy, zarządzeniem z 25 stycznia 2022 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Po zarządzeniu skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w powołanym wyżej piśmie z 27 stycznia 2022 r. skarżący podtrzymał i uzupełnił stanowisko w sprawie.

Skarga jest niezasadna.

1.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte na żądanie T.G. zawarte w podaniu z 19 stycznia 2021 r.

Zgodnie z art. 63 § 2 K.p.a., podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Na podstawie treści zawartego w podaniu żądania organ administracji określa, czy jest właściwy w sprawie oraz ustala, jakie przepisy znajdują zastosowanie w sprawie, by następnie podporządkować im sposób prowadzenia postępowania. Jeśli treść wniosku nie budzi wątpliwości, organ otrzymujący żądanie nie ma możliwości jego modyfikacji w drodze interpretacji zamiaru strony. Jest nim związany (zob. też np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 3990/18 – niepublikowany; dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na względzie, należy zauważyć, że w piśmie z 19 stycznia 2021 r. T.G. sformułował jednoznaczny wniosek o zmianę w trybie art. 155 K.p.a. uzasadnienia decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] maja 2016 r. nr [...]. Skarżący konsekwentnie podtrzymuje, zarówno w toku postepowania przed MSWiA, jak i w skardze do Sądu oraz w piśmie z 27 stycznia 2021 r., że zawarte w rzeczonej decyzji uzasadnienie faktyczne nie znajduje oparcia w dokumentach i jest niezgodne z prawdą.

Skarżący zażądał więc, by organ, stosując tryb zamiany lub uchylenia decyzji przewidziany w art. 155 K.p.a., dokonał zmiany uzasadnienia decyzji KGPSP z [...] maja 2016 r. Minister prawidłowo zatem rozpatrzył wniosek z 19 stycznia 2021 r. na podstawie art. 155 K.p.a.

2.

Zgodnie z art. 155 K.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

W świetle art. 16 § 1 K.p.a., ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Są to zatem decyzje, od których nie wniesiono odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bądź decyzje wydane po rozpatrzeniu odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (zob. też np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 198/18, z 11 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 129/14 – niepublikowane, dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie ostateczną decyzją, mogącą podlegać uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 K.p.a., była zatem wyłącznie decyzja z [...] czerwca 2016 r. nr [...], którą organ odwoławczy - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 K.p.a. w zw. z art. 43 ust. 3 pkt 3 i art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 603 stan prawny na 16 czerwca 2016 r.; dalej powoływana jako ustawa o PSP) - uchylił decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] maja 2016 r. nr [...] w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, rozstrzygając, że zwolnienie ze służby w Państwowej Straży Pożarnej nastąpi z dniem [...] lipca 2016 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jakkolwiek zatem we wniosku z 19 stycznia 2021 r. T.G. zażądał

– na podstawie art. 155 K.p.a. - zmiany uzasadnienia decyzji KGPSP z [...] maja 2016 r., to właściwy do załatwienia sprawy w trybie wskazanego przepisu był MSWiA, który prawidłowo rozstrzygał o własnej decyzji z [...] czerwca 2016 r. nr [...].

3.

Powołanie podstawy prawnej (art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a.), rozstrzygnięcie (art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a.) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § pkt 6 K.p.a.) są obligatoryjnymi elementami decyzji administracyjnej. Treść art. 107 § 1 K.p.a. prowadzi do wniosku, że decyzja administracyjna stanowi całość, w której poszczególne jej elementy, a zwłaszcza podstawa prawna, przesłanki faktyczne i rozstrzygnięcie są ze sobą nierozerwalnie związane i powinny być oceniane łącznie (zob. też np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 2436/15

– niepublikowany; dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. oznacza więc w szczególności uchylenie lub zmianę jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. To w rozstrzygnięciu decyzji, nie zaś w jej innych częściach, dokonuje się konkretyzacja prawa.

Nie jest więc dopuszczalne uchylenie lub zmiana na podstawie art. 155 K.p.a. tylko jednego z obligatoryjnych elementów decyzji w postaci jej uzasadnienia. Należy odróżnić tę sytuację (niedopuszczalność zmiany lub uchylenia samego uzasadnienia decyzji) od przypadku, gdy zawarte w decyzji administracyjnej rozstrzygnięcie daje się podzielić pod względem podmiotowym lub przedmiotowym, co powoduje, że uchylenie lub zmiana pewnej - tej dającej się wyodrębnić - części decyzji są dopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że nie znajduje oparcia w przepisach prawa żądanie T.G., by organ administracji dokonał w trybie art. 155 K.p.a. zmiany uzasadnienia decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej.

4.

Rozstrzygając sprawę w graniach wyznaczonych wnioskiem z 19 stycznia 2021 r., w którym skarżący jednoznacznie oparł żądanie na art. 155 K.p.a., MSWiA prawidłowo ocenił natomiast przesłanki, których spełnienie mogłoby skutkować uchyleniem decyzji MSWiA z [...] czerwca 2016 r. Przede wszystkim trafnie organ ustalił, że jest to decyzja, na mocy której strona nabyła prawo. Uwzględniając, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącego, Minister zasadnie stwierdził też, że strona wyraziła zgodę na wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 155 K.p.a.

Organ administracji wyjaśnił jednak również, dlaczego za uchyleniem decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej nie przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. MSWiA odwołał się w tym zakresie do obowiązku KGPSP kształtowania polityki kadrowej (w tym również dotyczącej stanowisk kierowniczych) w taki sposób, aby Państwowa Straż Pożarna sprawnie realizowała nałożone na nią zadania. Należy natomiast zauważyć, że realizując ten obowiązek, KGPSP może stosować regulacje prawne, jak stanowiący materialnoprawną podstawę wydania decyzji MSWiA z [...] czerwca 2016 r. art. 43 ust. 3 pkt 3 ustawy o PSP, które zapewniają możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby, po osiągnięciu pewnego stażu pracy, jeśli jest to podyktowane zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania tej formacji.

Minister trafnie zauważył też w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ustawodawca dopuszcza sytuację, w której część funkcjonariuszy posiadających trzydziestoletnią wysługę emerytalną będzie nadal pozostawać w służbie, natomiast inni zostaną z niej zwolnieni i przejdą na emeryturę. To przełożony funkcjonariusza może zadecydować, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy funkcjonariusza, pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę pozostawić funkcjonariusza w służbie. Fakt natomiast, że KGPSP nie wyrażał woli dalszego korzystania w realizacji ustawowych zadań z doświadczenia strażaka, jak trafnie skonstatował MSWiA, wykraczał poza granice przedmiotowej sprawy i nie podlegał w niej ocenie.

Należy także zaznaczyć, że Minister stwierdził, iż nie kwestionuje kwalifikacji w tym m.in. wykształcenia, doświadczenia i umiejętności skarżącego, niemniej – jak trafnie skonstatował - same w sobie nie chronią one przed zwolnieniem ze służby.

MSWiA, odwoławszy się do polityki kadrowej prowadzonej przez KGPSP, właściwie umotywował zatem, dlaczego interes T.G. (który zresztą wprost deklaruje, że nie zamierza wracać do służby w Państwowej Straży Pożarnej) lub interes społeczny (utożsamiany z zagwarantowaniem sprawnego funkcjonowania Państwowej Straży Pożarnej jako zawodowej, umundurowanej i wyposażonej w specjalistyczny sprzęt formacji, przeznaczonej do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami) nie uzasadnia uchylenia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby.

5.

Mając na uwadze, że skarżący (1) konsekwentnie utrzymuje, że uzasadnienie decyzji KGPSP z [...] maja 2016 r. jest wadliwe, bowiem – jak twierdzi – jest w dużej mierze niezgodne z prawdą i nie odzwierciedla stanu faktycznego sprawy, a ponadto (2) poddaje krytyce wydane w sprawie zwolnienia go ze służby wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1283/16 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1573/17, Sąd uznał za zasadne nadmienić, że zgodnie z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej powoływana jako "P.p.s.a."), wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09, to analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, tj. ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub ją oddalając. Z uzasadnienia wyroku z 15 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1283/16 jednoznacznie natomiast wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie, rozpoznając sprawę ze skargi T.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2016 r. nr [...], ocenił zarówno tę decyzję, jak i decyzję KGPSP z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] pod względem zgodności z art. 107 § 3 K.p.a. Sąd wprost stwierdził, że organy "uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.".

W świetle powyższego, wynikająca z art. 171 P.p.s.a. powaga rzeczy osądzonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1283/16 obejmuje swym zakresem m.in. zgodność decyzji KGPSP z [...] maja 2016 r. z art. 107 § 3 K.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kwestia ta objęta została oceną prawną Sądu. W konsekwencji, ani MSWiA, ani KGPSP, ani Sąd nie są na obecnym etapie postępowania uprawnione do zakwestionowania poprawności uzasadnienia rzeczonej decyzji.

6.

Reasumując, kontrola zaskarżonej decyzji MSWiA z [...] kwietnia 2021 r. nie dała podstaw do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wszczętej wnioskiem T.G. z 19 stycznia 2021 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.