Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 406/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie datowanym na 10 maja 2016 r. skarżąca A. S. sformułowała zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przeciwko niej przez Prezydenta Miasta K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., nr [...] obejmującego opłatę dodatkową za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania w K..

Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta K. (występujący zarazem jako wierzyciel i organ egzekucyjny):

1) uznał, że zarzuty w zakresie postoju objętego wezwaniami nr [...] oraz [...] są zasadne i w tym zakresie umorzył postępowanie egzekucyjne;

2) uznał, że zarzuty dotyczące postoju objętego pozostałymi wezwaniami są bezzasadne;

3) zwrócił nienależnie pobrane koszty egzekucyjne w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od daty pobrania, to jest od dnia [...] r.

Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] (postanowieniem zaskarżonym w niniejszej sprawie).

W dniu 28 marca 2017 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 4 kwietnia 2017 r.

Kwota należna tytułem wpisu od skargi została uiszczona w dniu 13 kwietnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu wskutek uchybienia terminowi do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od tego pisma.

Należy bowiem mieć na względzie, że zgodnie z art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Natomiast na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Odniesienie powyższego do rozpatrywanego przypadku prowadzi do konkluzji, że skoro wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżąca odebrała w dniu 4 kwietnia 2017 r., to kwotę należną tym tytułem powinna była zapłacić najpóźniej we wtorek 11 kwietnia 2017 r., czego wszak nie uczyniła.

Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało więc skutkować odrzuceniem skargi, a kwalifikacji tej nie mógł zmienić fakt, że wymagana kwota została uiszczona w dniu 13 kwietnia 2016 r. Podkreślić bowiem należy, że termin do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi został określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. i wynosi siedem dni. Oznacza to, że jako termin ustawowy nie może podlegać przedłużeniu ani skróceniu, a jego bezskuteczny upływ determinuje konieczność zastosowania rygoru, jakim wezwanie zostało opatrzone. Negatywne dla wezwanego konsekwencje niewykonania wezwania należy zatem wyciągnąć także wówczas, gdy – tak, jak w rozpatrywanym przypadku – dokona on wymaganej czynności procesowej, lecz już po terminie, w którym powinien był to uczynić.

Konkludując, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić, ponieważ w przepisanym terminie skarżąca nie uiściła wpisu od tego pisma.

Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.

Dla porządku wymaga jedynie dodanie, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a.