Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 43/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2015 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant referent-stażysta Renata Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. r.t.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...), nr (...) Wojewoda (...) na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 388 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia (...).,nr (...) w przedmiocie wymeldowania A.K. z pobytu stałego w lokalu nr 9 przy ul. A 8 w K.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 7 stycznia 2015r. (data wpływu wniosku do organu meldunkowego) wpłynął wniosek Z.W. reprezentującego współwłaścicieli nieruchomości położonej w K. przy ul. A 8 o wymeldowanie z pobytu stałego w lokalu nr 10 A.K. Wnioskodawca wskazał, że A.K. faktycznie nigdy nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, udostępnia lokal osobom trzecim, według posiadanej wiedzy zamieszkuje w Z., tj. przy ul. B 12 m 20.

Decyzją z dnia 10 sierpnia 2015r. Prezydent Miasta K. orzekł o wymeldowaniu A.K. z pobytu stałego w lokalu nr 9 przy ul. A 8 w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ meldunkowy wskazał, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 1 ustawy, obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. W niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w oparciu o zeznania A.K. i jego żony – G.K. nie potwierdzono, że strona koncentruje swoje sprawy życiowe w miejscu zameldowania żony, tj. w Z. przy ul. B 12, ustalono natomiast, że nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania, tj. w lokalu nr 9 przy ul. A 8 w K.. Organ meldunkowy stwierdził, że A.K. nie zamieszkuje w spornym lokalu, a charakter wykonywanej pracy nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej nieobecność w przedmiotowym lokalu. Strona opuściła lokal mieszkalny, w lokalu przebywa jego brat – Z.K.. A.K. utrzymuje lokal umożliwiając bezrobotnemu bratu przebywanie w nim, sam natomiast posiada bardzo okazjonalny kontakt z lokalem i nie jest kojarzony, po okazaniu wizerunku zarówno jego, jak i brata przez przesłuchanych w charakterze świadków - współwłaścicieli nieruchomości położonej w K. przy ul. A 8, pracownika Poczty Polskiej – A.M. i pracownika Zakładu Energetycznego – D.G., jako osoba zamieszkująca w spornym lokalu.

Od powyższej decyzji A.K. złożył odwołanie, w którym zarzucając błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez uznanie, że swoim działaniem wypełnił dyspozycję ww. przepisu, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, które wskazują na brak definitywnego zerwania więzi z miejscem zameldowania oraz na stronniczym i pozbawionym obiektywizmu prowadzeniu przez organ meldunkowy postępowania, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podkreślił, że często przebywa poza miejscem zameldowania, a okoliczność powyższa spowodowana jest charakterem pracy, którą wykonuje. Odwołujący podał, że od 2007r. jest (...) Krajowego Związku Rewizyjnego Spółdzielni Spożywców "S" z siedzibą w W., swoje obowiązki służbowe wykonuje wyłącznie poza siedzibą pracodawcy i miejscem zamieszkania, tj. w spółdzielniach spożywców "S" na terenie całego kraju. Lustracje w poszczególnych ośrodkach na terenie kraju trwają od jednego do trzech tygodni przez pięć dni w tygodniu, z wyłączeniem sobót i niedziel. Powyższe oznacza, że większość czasu przebywa w delegacji, poza miejscem zamieszkania. Strona podkreśliła, że organ I instancji dał wiarę zeznaniom świadków, tj. Z.W., M.W., E.K. i B.K., którzy jako inicjatorzy niniejszego postępowania byli zainteresowani korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem. Nadmienił, że podczas przeprowadzonych kontroli meldunkowych dzielnicowy nie zastał go w domu, ponieważ w dniach 23 lutego, 5 marca, 12 marca i 18 marca przebywał na delegacji służbowej w Z.-W. (tj. od 16 do 27 marca 2015r.), o czym organ administracji został zawiadomiony.

Podkreślił również, że nieuprawnione jest twierdzenie organu, że zamieszkuje w innym lokalu mieszkalnym, tj. w lokalu należącym do B.S. mieszącym się w K. przy ul. C, a lokal przy ul. A 8 w K. traktuje jako "lokum na wszelki wypadek". Podał, że w lokalu mieszkalnym przy ul. C był widziany tylko przez jednego z sąsiadów – P. R. i tylko w soboty i niedziele, inni sąsiedzi nie widzieli go w przedmiotowym lokalu. Wskazał, że zawsze, kiedy nie pracuje, tj. nie wykonuje obowiązków służbowych przebywa w lokalu nr 9 przy ul. A 8. W lokalu znajdują się należącego do niego rzeczy osobiste, ubrania i pod tym adresem odbiera kierowaną do niego korespondencję. Nigdy nie miał zamiaru opuszczenia przedmiotowego lokalu na stałe i przeniesienia swojego centrum życiowego w inne miejsce. W załączeniu do odwołania przedstawił m.in. statystykę przeprowadzonych lustracji spółdzielni na terenie kraju w latach 2012-2015.

W dniu 29 września 2015r. organ odwoławczy w ramach pomocy prawnej, wystąpił do organu pierwszej instancji o przeprowadzenie dodatkowego dowodu w postaci oględzin lokalu w obecności stron postępowania, przedstawienie umowy najmu lokalu zawartej z A.K. oraz dokumentu z którego wynika, że działka o nr 493 przyporządkowana jest do ul. A 8. Ponadto organ wskazał, że wniosek o wymeldowanie dotyczy lokalu nr 10, natomiast wszystkie przeprowadzone dotychczas czynności i podjęta decyzja dotyczy lokalu nr 9.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, Wojewoda (...) decyzją z dnia (...). utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 35 ustawy o ewidencji ludności i jedyną przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne, nie kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. Tym samym celem postępowania w sprawach o wymeldowanie jest ustalenie przez organy administracji publicznej, w oparciu o wszelki dostępny materiał dowodowy, czy zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne wskazują na trwałość i dobrowolność opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu.

Organ stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że A.K. nie przebywa i nie zamieszkuje w lokalu nr 9 przy ul. A 8 w K.. Powyższe okoliczności potwierdzają zeznania świadków oraz współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości (tj. wniosek o wymeldowanie, pismo z dnia 17 września 2015r. i oświadczenie Z.W. z dnia 5 listopada 2015r.). Współwłaściciele nieruchomości prowadzą w budynku działalność gospodarczą, przebywają na co dzień, stąd też posiadają wiedzę, co do osób przebywających w budynku. Ustalono, że B.K. prowadzi pracownię projektowo-architektoniczną naprzeciwko lokalu, w którym zameldowany jest A.K., natomiast M.W. prowadzi aptekę na parterze budynku. Przesłuchani w sprawie świadkowie zgodnie potwierdzili, że w spornym lokalu zamieszkuje brat skarżącego – Z.K.. Natomiast przesłuchani w charakterze świadków - B.L., H.K., D.G.- pracownik elektrowni i A.M. - listonosz - protokół z dnia 27 maja 2015r. - nie potwierdzili pobytu A.K. w spornym lokalu.

E.M. - siostra Z. i A. K. zeznała, że w lokalu przebywa brat – Z.K., natomiast drugi brat – A.K. jest nieobecny ze względu na charakter wykonywanej pracy, ponosi jednak koszty utrzymania mieszkania, ponieważ Z.K. korzysta z pomocy opieki socjalnej (protokół z dnia 19 maja 2015r.).

Przesłuchany w charakterze strony A.K. zaprzeczył, że opuścił sporny lokal i w nim nie przebywa. Potwierdził, że w czasie jego nieobecności w lokalu przebywa brat – Z.K., który także w okresie zimowym zajmuje się ogrzewaniem mieszkania (pali w piecu). Klucze do lokalu posiada skarżący i jego brat, natomiast opłaty za lokal ponosi skarżący. Skarżący zeznał, że charakter wykonywanej przez niego pracy powoduje, że przebywa w delegacjach 1-2 tygodniowych poza miejscem zamieszkania (protokół z dnia 18 lutego 2015r.).

Odnosząc się do przedstawionych powyżej okoliczności, organ odwoławczy podkreślił, że nie kwestionuje charakteru wykonywanej przez skarżącego pracy, niemniej po dokonaniu analizy przedstawionej statystyki przeprowadzonych lustracji i zestawieniu jej z przeprowadzonymi czynnościami administracyjnymi, tj. zeznaniami świadków stwierdził, iż zgromadzony materiał w sprawie nie potwierdza w sposób jednoznaczny stanu faktycznego, na który powołuje się A.K., tj. że poza prowadzonymi lustracjami spółdzielni na terenie kraju przebywał w spornym lokalu. W dniu 12 lutego 2015r. organ meldunkowy przeprowadził kontrolę meldunkową podczas której stwierdził, że sporny lokal jest zamknięty. Sytuacja powyższa powtórzyła się w dniu 15 lutego 2015r. W tym okresie A.K. nie przeprowadzał lustracji w żadnej spółdzielni. Ponadto z treści pisma Policji z dnia 20 marca 2015r. wynika, że dzielnicowy w dniu 23 lutego 2015r. oraz w dniu 5 marca 2015 r. zastał w lokalu A.K., ponieważ przebywał na zwolnieniu lekarskim. Natomiast w dniu 12 marca 2015 r. i w dniu 18 marca 2015 r. dzielnicowy zastał lokal zamknięty. Z rozmowy dzielnicowego przeprowadzonej z sąsiadem A.L. wynika, że rzadko widuje skarżącego. Ponadto dzielnicowy oświadczył, że w przeszłości podejmował interwencję w spornym mieszkaniu, w którym zamieszkiwali Z.K. i jego matka K.M. Podczas prowadzonych interwencji nie kojarzy, aby z matką i bratem zamieszkiwał A.K., stwierdził, że "nigdy go nie widział" (oświadczenie z dnia 18 lutego 2015r.).

W toku prowadzonych w dniu 30 października 2015r. oględzin lokalu, organ meldunkowy stwierdził, że pokój wskazany przez A.K. jako miejsce pobytu, jest nieogrzewany od ponad trzech lat. W pokoju znajdowała się pusta witryna, a przed segmentem ustawionych było siedem kartonowych pudeł średniej wielkości, w których od października 2014r. przechowywane są rzeczy przygotowane do przeprowadzki w związku z propozycją przydziału lokalu socjalnego przez gminę. Na podłodze pokoju leżała walizka, a na biurku dokumenty. Z.K. zeznał, że spala w piecu w swoim pokoju niepotrzebną i nieaktualną dokumentację.

W ocenie organu odwoławczego pokój wskazany przez A.K., jako miejsce pobytu, jest nieużywany na co dzień, a pewne objawy jego użytkowania (rozłożona wersalka z pościelą), były efektem przygotowania do mających się odbyć oględzin lokalu. Organ podkreślił, że niewiarygodne są twierdzenia skarżącego co do ogrzewania pokoju piecykiem gazowym, posiadaniem trudności w dostępie do komórki i niemożnością składowania w niej opału, ponieważ z treści protokołu oględzin lokalu nie wynika, by A.K. wypowiadał się w tym zakresie, a poprzez złożenie podpisu na protokole przyjął jego treść bez uwag. Organ meldunkowy dokonując oględzin pokoju brata – Z.K. stwierdził, że pokój jest zagospodarowany, ogrzewany i użytkowany i brat nie ma żadnych trudności w zgromadzeniu opału i ogrzewania swojego pokoju.

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że ustalono podczas oględzin lokalu stan pokoju, w którym zamieszkuje skarżący, tj. rzeczy i wyposażenie świadczą o tym, że lokal ten jest miejscem magazynowania rzeczy osobistych i sprzętu, a nie miejscem gdzie skarżący skupia trwale swoje życie osobiste.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że A.K. co najmniej od połowy 2014r., tj. od chwili wydania przez Sąd Rejonowy w K. postanowienia o zniesieniu współwłasności nieruchomości przy ul. A 8 w K. (sygn. akt (...)) nie przebywa oraz nie zamieszkuje w lokalu nr 9. Natomiast pobyt skarżącego w lokalu, w okresie zwolnienia lekarskiego był pobytem okazjonalnym, związanym przede wszystkim z prowadzonym już postępowaniem o wymeldowanie. Poza usprawiedliwioną nieobecnością związaną z wykonywaniem pracy zawodowej poza miejscem zameldowania, skarżący nie zamieszkuje w lokalu na stałe, co potwierdzili wymienieni powyżej świadkowie oraz współwłaściciele nieruchomości. Zdaniem organu praca zawodowa skarżącego i związane z nią nieobecności nie mogą świadczyć na jego korzyść oraz stanowić usprawiedliwienia dla okresu nieobecności w lokalu, kiedy nie wykonuje pracy zawodowej.

Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że A.K. opuścił lokal dobrowolnie, a ponoszenie opłat związanych z utrzymaniem lokalu ma na celu jedynie zachowanie prawa do mieszkania i utrzymanie w nim zameldowania, umożliwia także korzystanie z lokalu przez brata – Z.K..

W dniu 14 marca 2011r. A.K. wystąpił do Zarządu Nieruchomości Miejskich w K. o zmianę głównego lokatora lokalu ze względu na konieczność sprawowania opieki nad matką, która z uwagi na podeszły wiek i częściowy paraliż wymagała stałej opieki. Z uwagi jednak na fakt, że faktyczną opiekę nad chorą matką sprawowała córka organ stwierdził, że intencją A.K., który wystąpił o zmianę głównego lokatora w lokalu nie była na pewno chęć sprawowania opieki nad matką, tylko zamiar opuszczenia lokalu po przekazaniu nieruchomości przez miasto nowym właścicielom. Świadczą o tym, w ocenie organu spakowane pudła w pokoju oraz wykazanie otwartości na propozycje przydziału lokalu socjalnego przez Urząd Miasta K. (pismo urzędu z dnia 9 września 2014r., odpowiedź A.K. z dnia 22 września 2014r.).

Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że zgromadzone w postępowaniu administracyjnym dowody świadczą, że organ pierwszej instancji dołożył należytej staranności, aby wnikliwie, z zachowaniem obiektywizmu, wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Organ odwoławczy podzielił pogląd pełnomocnika skarżącego, że osoba zameldowana na pobyt stały nie posiada obowiązku przebywania w lokalu bez przerwy. W niniejszej jednak sprawie A. K., sam podnosi zameldowany i przebywający w lokalu od kilku lat, powinien być znany najbliższym sąsiadom i właścicielom zamieszkującym w nieruchomości oraz prowadzącym w niej działalność gospodarczą, chociażby z widzenia, powinien być także kojarzony przez listonosza i przedstawiciela elektrowni, którzy od wielu lat posiadają kontakt z lokalem, a bez wątpliwości kojarzony i rozpoznawany jest jedynie brat – Z.K.. Okoliczność, że skarżący posiada w lokalu swoje rzeczy osobiste i czasami odbiera korespondencję nie przesądza o tym, że przebywa w lokalu z zamiarem pobytu stałego. Opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem z rzeczy należących do opuszczającego lokal. Pozostawienie rzeczy nie świadczy zatem o skoncentrowaniu spraw życiowych w miejscu zameldowania, tym bardziej, że lokalem opiekuje się przebywający w nim brat – Z.K..

Reasumując organ podkreślił, że ewidencja ludności służy jedynie rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Posiada charakter wyłącznie porządkowy i nie stanowi formy kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Zameldowanie na pobyt stały służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała (art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności). Okoliczności sprawy wskazują, że A.K. nie przebywa w lokalu, a jedynie zamierza zachować prawo do dysponowania lokalem oraz utrzymać zameldowanie w lokalu na pobyt stały.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.;

- art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, polegające na niedokonaniu wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności na pominięciu okoliczności, które wskazują na brak definitywnego zerwania więzi z miejscem zameldowania i przeniesienia życiowych interesów do innego miejsca oraz na stronniczym i pozbawionym obiektywizmu prowadzeniu przez organ meldunkowy postępowania,

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.;

- art. 35 ustawy o ewidencji ludności, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że skarżący dobrowolnie i trwale opuścił lokal mieszkalny nr 9 położony w K., przy ul. A 8, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, iż skarżący dobrowolnie opuścił miejsce pobytu stałego z zamiarem zmiany ośrodka życiowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu podkreślił, że organ odwoławczy, podobnie jak organ l Instancji zupełnie pominął istotną, w ocenie skarżącego okoliczność w niniejszej sprawie, a mianowicie fakt, iż skarżący nie ma innego miejsca - centrum życiowego, w którym koncertują się jego codzienne życiowe potrzeby. Odwołując się poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazał, że "nawet długotrwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego, w związku z wyjazdem za granicę Polski w celach zarobkowych, nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego, jeżeli okoliczności faktyczne związane z opuszczeniem miejsca pobytu stałego w sposób nie budzący wątpliwości nie potwierdzają, że wyjazdowi towarzyszył zamiar zmiany centrum życiowego. Zaakcentować trzeba, że przepisy meldunkowe nie mogą służyć do usuwania z mieszkań osób, które wyjechały zagranicę" (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2011r. sygn. kat II OSK 756/10). Tym bardziej nawet krótkotrwałe (tygodniowe lub kilku tygodniowe) opuszczenie miejsca pobytu stałego przez skarżącego, w związku z wykonywaną przez niego pracą w celach zarobkowych na terenie Polski, nie może stanowić przeszkody do utrzymania dotychczasowego miejsca pobytu stałego.

W aktach sprawy brak jest dowodu, z którego wynikałoby, że skarżący zlokalizował całość swoich spraw życiowych trwale w innym miejscu, wyzbywając się zamiaru pobytu stałego w lokalu nr 9 przy ul. A 8. Nie ma dowodów zwłaszcza na to, by skarżący mieszkał w innym miejscu, koncentrował tam swoje codzienne życie, by, np. zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego. Co więcej, w świetle ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organ l Instancji, wynika, iż miejscem, w którym skarżący zlokalizował całość swoich spraw życiowych nie jest miejsce zamieszkania jego przyjaciółki – B.Sz. w K. na ul. C. Skarżący podkreślił, że ma możliwość korzystania z lokalu, w którym jest zameldowany i czyni z tego użytek. Nie sposób natomiast zgodzić się z argumentacją organów administracyjnych, że o opuszczeniu przez skarżącego lokalu mieszkalnego nr 9 przy ul. A 8 świadczy nieogrzewanie pokoju piecem kaflowym oraz znajdujące się w pokoju pudła kartonowe. Analiza statystyk lustracyjnych wskazuje, że skoro skarżący nie przebywa w przedmiotowym lokalu mieszkalnym przez tydzień - dwa z powodu wyjazdów służbowych, to jaki jest sens ogrzewać w tym czasie lokal piecem kaflowym, skoro prościej, szybciej i efektywniej jest ogrzać pokój piecykiem gazowym. Skarżący podkreślił, że dla wymeldowania z określonego miejsca pobytu nie wystarcza jedynie fizyczne przebywanie w innym miejscu, ale towarzyszyć musi mu zamiar. Wyjazdy i powroty do miejsca stałego pobytu są normalnym zjawiskiem i nie można wyprowadzać z tego powodu pochopnych wniosków o trwałym opuszczeniu miejsca zameldowania. Wymeldowanie musi być zawsze konsekwencją definitywnego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem stałego pobytu. Bezspornym jest, że osoba zameldowana na pobyt stały nie ma obowiązku przebywania w mieszkaniu bez przerwy. Każdy ma prawo do swobodnego poruszania się i przebywania poza miejscem pobytu stałego, nawet przez dłuższy okres czasu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...), podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 7 stycznia 2015 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 12 stycznia 2015 roku nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993, z późn. zm.). Natomiast podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 1337). Zgodnie bowiem z przepisem przejściowym tej ostatniej ustawy, tj. art. 69 pkt 1 postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993, z późn. zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w sprawach indywidualnych o zameldowanie, uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania oraz wymeldowanie, udostępnienie danych ze zbioru PESEL i gminnych zbiorów meldunkowych - prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy.

Powyższy przepis zawiera skutki prawne określonych czynności dokonanych przed dniem wejścia w życie analizowanej ustawy.

Stosownie zaś do treści art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jedyną zatem przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania.

Pobytem stałym, jak wynika z treści art. 25 ust. 1 ustawy, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczony adresem z zamiarem stałego przebywania.

Zatem miejscem pobytu stałego osoby, jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega zaś na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Analizując przesłankę opuszczenie miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 35 ww. ustawy wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania, należy wskazać, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, mających jednak zastosowanie także w aktualnym stanie prawnym utrwalony został pogląd, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizyczne nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. Zamiar, wola osoby ma więc także istotne znaczenie, przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim.

Zatem organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są ocenić czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się to miejsce (fizycznie w nim nie przebywa) i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały.

Zdaniem sądu, w rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, w świetle wskazanych wyżej kryteriów oceny spełnienia przesłanki wymeldowania osoby fizycznej z miejsca pobytu stałego, że organy administracyjne prawidłowo przyjęły, iż w sprawie spełniona została przesłanka wymeldowania skarżącego z dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt stały w lokalu nr 9 przy ul. A 8 w K., a rozstrzygnięcie ich oparte zostało na właściwie zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w postanowieniu z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I Ns 87/14, dotyczącym częściowego zniesienia współwłasności nieruchomości położonej przy ul. A 8 w K., Sąd Rejonowy w K. I Wydział Cywilny w pkt 4 lit. a), dd) zobowiązał Gminę Miasto K. do wydania M.W., Z.J.W., E.M.K. i B.J.K., w stanie wolnym od zobowiązań z tytułu umowy najmu zawartej przez Gminę Miasto K. i od faktycznego zajęcia lokalu przez najemcę, lokalu nr 9 w terminie do 31 grudnia 2015 r.

Z akt sprawy wynika też, że skarżący jest najemcą przedmiotowego lokalu. Skarżący zameldowany jest w przedmiotowym lokalu od 5 stycznia 2005 r. Wcześniej skarżący zameldowany był od dnia 7 września 1979 r. do dnia 16 lipca 1999 r. w lokalu nr 20 przy ul. B 12 w Z., gdzie mieszkał z żoną G.K., a następnie od dnia 19 lipca 1999 r. do 5 stycznia 2005 r. w lokalu nr 71 przy ul. C 46 w K., w którym mieszka B.Sz..

Organy ustaliły, na podstawie zeznań świadków, tj. B.K., M.W. – współwłaścicieli nieruchomości oraz zeznań pracownika elektrowni, pracownika poczty, a także zeznań B.L., H.K., że skarżący nie zamieszkuje w lokalu nr 9 przy ul. A 8 w K., natomiast zamieszkuje w nim jego brat Z.K..

Z zeznań zaś skarżącego wynika, że nie opuścił spornego lokalu, a jego nieobecność w nim wynika z charakteru wykonywanej pracy, bowiem swoje obowiązki służbowe wykonuje na terenie całej Polski, jest bowiem zatrudniony w Krajowym Związku Rewizyjnym Spółdzielni Spożywców "S" z siedzibą w W. na stanowisku lustratora. Powyższe potwierdzone zostało zaświadczeniem z dnia 2 września 2015 r.

Pod wskazanym adresem zostały przeprowadzone kontrole meldunkowe w dniach: 12 lutego 2015 r., w dniu 15 lutego 2015 r. (w lokalu nikogo nie zastano). Przy czym jak wynika z załączonej statystyki lustracyjnej w tym czasie skarżący nie przeprowadzał żadnej kontroli. Skarżącego nie zastano również w lokalu w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 17 kwietnia 2015 r., jednakże w tym dniu skarżący przebywał na kontroli w Ł..

Dodatkowo kontrole zostały przeprowadzone przez dzielnicowego Komendy Powiatowej Policji w K., który zastał skarżącego w lokalu w dniu 23 lutego oraz 5 marca 2015 r. Skarżący poinformował dzielnicowego, że przebywa na zwolnieniu lekarskim do 16 marca 2015 r. Natomiast w dniu 12 marca 2015 r., a więc w czasie przebywania przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim, dzielnicowy nie został wpuszczony do lokalu, pomimo że w oknie paliło się światło, a na klatce schodowej słychać było odgłos grającego telewizora. Z załączonej zaś statystyki lustracyjnej wynika, że w tym czasie skarżący nie przeprowadzał żadnej kontroli.

Dzielnicowy ustalił też na podstawie rozmowy przeprowadzonej z sąsiadem A.L., że rzadko widuje skarżącego w lokalu przy ul. A. Ponadto dzielnicowy oświadczył, że podejmował w przedmiotowym lokalu wielokrotne interwencje w stosunku do Z.K. i nie pamięta, aby w lokalu zamieszkiwał A.K..

Z przeprowadzonych oględzin mieszkania wynika, że pokój wskazany przez skarżącego nie jest zamieszkały, czego potwierdzeniem jest pusta witryna, a pod segmentem stojące kartonowe pudła, w których przechowywane są rzeczy. Natomiast pokój brata Z.K., w ocenie kontrolujących, wyglądał na zagospodarowany i użytkowany.

Zdaniem sądu, prawidłowo organy przyjęły na podstawie ww. materiału dowodowego, że pobyt skarżącego w lokalu jest rzadki i nie jest związany z zamieszkiwaniem w tym lokalu. W lokalu zamieszkuje brat skarżącego Z.K., co jest bezsporne w sprawie.

W przedstawionych okolicznościach faktycznych, w tym mając na uwadze postanowienie Sądu Rejonowego w K. I Wydziału Cywilnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt (...), dotyczące częściowego zniesienia współwłasności nieruchomości położonej przy ul. A 8 w K. i woli skarżącego przyjęcia lokalu socjalnego od Gminy Miasta K. (pismo z dnia 22 września 2014 r.) - nie sposób było uznać, że występują przesłanki świadczące o łączącej skarżącego więzi z tym mieszkaniem, dające podstawę do przyjęcia zamiaru stałego przebywania w nim.

Wprawdzie analiza statystyki lustracyjnej A.K. w latach 2012 -2015, wskazująca na charakter pracy skarżącego związany z częstymi delegacjami, potwierdza, że przebywa on często poza K., ale w ocenie sądu nie potwierdza, że w czasie pomiędzy delegacjami koncentruje on swoje sprawy życiowe w lokalu nr 9 przy ul. A 8 w K.. Gdyby skarżący spędzał czas wolny w spornym lokalu, pomiędzy kolejnymi delegacjami, to widywany byłby przez sąsiadów i inne osoby przebywające na terenie nieruchomości.

Podkreślić należy, że ewidencja ludności służy do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywateli. Wynika to wprost z art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Mechanizm wymeldowania polega natomiast na usuwaniu informacji o wymeldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy. Do takiej sytuacji w niniejszej sprawie doszło. Skarżący nie mieszka i nie koncentruje wszystkich swoich spraw życiowych w miejscu, w którym do tej pory był zameldowany, zatem uzasadnione było jego wymeldowanie z tego miejsca. Powyższe potwierdza prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy sprawy.

Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził zatem, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji słusznie uznały, że spełniona została przesłanka wymeldowania skarżącego z pobytu stałego.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddalił.

e.c.