Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 433/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-09-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu 9 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. -T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do sądu administracyjnego rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w C. nr [...] z [...] marca 2020 r. o zwolnieniu E. B. (dalej skarżąca) ze służby w Policji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i w tym zakresie określił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 28 marca 2020 r. W pozostałym zakresie zaskarżone rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy.

W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na fakt, iż jego wykonanie doprowadzi do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi ją do niepowetowanej szkody materialnej i osobistej w postaci utraty źródła zarobkowania i uniemożliwi jej zaspokojenie podstawowych potrzeb – własnych oraz swojej rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, należy przede wszystkim mieć na uwadze, że rozkazowi personalnemu Komendanta Miejskiego Policji z dnia z [...] marca 2020 r. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności i rozkaz został już wykonany z dniem 28 marca 2020 r. Warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego jest w takim przypadku bezprzedmiotowe. Wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania rozkazu personalnego już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Skutki kwestionowanego rozkazu personalnego mogą być zniwelowane jedynie wówczas, gdy skarga zostanie uwzględniona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 i z 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 882/20 – orzeczenia nsa.gov.pl - CBOSA).

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji na tle okoliczności faktycznych danej sprawy. Powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2018 r., sygn. akt III FZ 638/18, i z 14 listopada 2018 r., I FSK 1223/17 - CBOSA). W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego nie zawiera szczegółowego uzasadnienia, mogącego mieć wpływ na wstrzymanie jego wykonania. Samo subiektywne przekonanie skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić jej niepowetowalną szkodę materialną i osobistą w postaci utraty źródła zarobkowania i uniemożliwi jej zaspokojenie podstawowych potrzeb – własnych oraz swojej rodziny bez poparcia tych twierdzeń szczegółowym uzasadnieniem oraz dowodami wskazującymi chociażby na źródła dochodu i utrzymania skarżącej i jej rodziny a także na stan rodzinny i majątkowy, uniemożliwia Sądowi jego ocenę. Skarżąca nie podała żadnych argumentów, odnoszących się do jej indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Ponadto zauważyć należy, że utrata źródła dotychczas uzyskiwanego dochodu jest konsekwencją każdego rozkazu o zwolnieniu ze służby, a pogorszenie sytuacji finansowej nie jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanek uzasadniających ochronę tymczasową.

Niezależnie również od powyższego przy założeniu braku nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu o zwolnieniu ze służby w Policji, należy zauważyć, że zwolnienie wiąże się w istocie z utratą uposażenia wynikającego ze stosunku służbowego, jednakże wykonanie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji ma skutek odwracalny. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc (art. 42 ust. 5 ustawy). Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Oznacza to, jak wyżej wskazano, że wykonanie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji ma skutek odwracalny.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.