Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1381/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29  1 art. 33  1 pkt 1-10
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 681/20 w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 kwietnia 2020 r. nr 274/2020 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 15 grudnia 2020 r., II SA/Kr 681/20 oddalił skargę K. G. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) z 10 kwietnia 2020 r. nr 274/2020 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu (dalej: PINB) z 31 grudnia 2014 r. nr 736/2014, utrzymaną w mocy decyzją MWINB z 30 grudnia 2015 r. nr 1336/2015, został nałożony na K. G. nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej i wymiarach w rzucie poziomym 3,40 m x 5,50 m, zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 25 maja 2016 r., II SA/Kr 293/16 oddalił skargę wniesioną przez skarżącego na ww. decyzję MWINB, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 grudnia 2018 r., II OSK 2585/16 oddalił skargę kasacyjną złożoną przez skarżącego od tego wyroku.

W związku z wynikiem czynności kontrolnych przeprowadzonych 24 maja 2019 r. stwierdzających niewykonanie powyższego obowiązku rozbiórki PINB skierował do skarżącego upomnienie z 29 maja 2019 r. nr 12/19, a następnie 3 października 2019 r. wystawił tytuł wykonawczy nr 17/19 wszczynający postępowanie egzekucyjne, który został zobowiązanemu doręczony 8 października 2019 r.

W piśmie z 14 października 2019 r., uzupełnionym pismami z 7 listopada 2019 r. i 3 stycznia 2020 r., zobowiązany zgłosił zarzuty oparte o podstawy wymienione w 33 § 1 pkt 5 i 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2019 r. poz. 1438 ze zm.), dalej: u.p.e.a., występując o wstrzymanie prowadzenia egzekucji administracyjnej i umorzenie postępowania.

PINB postanowieniem z 5 lutego 2020 r. nr 57/2020, działając na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 5 i 8 oraz art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a., nie uwzględnił zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 3 października 2019 r. nr 17/19. PINB wyjaśnił, że potwierdzeniem niewykonalności obowiązku nie mogą być wskazywane przez zobowiązanego nieprawidłowości dotyczące postępowania sądowego prowadzonego w związku z wniesioną na decyzję MWINB z 30 grudnia 2015 r. skargą, wynikające z działania pełnomocnika, podawany zły stan zdrowia rodziny, czy też brak środków finansowych pozwalających sfinansować zadanie. Organ wskazał również, że na obecnym etapie postępowania, gdy organ egzekucyjny nie zastosował żadnego środka egzekucyjnego wobec zobowiązanego, nie istnieje podstawa do wniesienia zarzutu posłużenia się zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym.

Nie uwzględniając złożonego przez zobowiązanego zażalenia, MWINB postanowieniem z 10 kwietnia 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, MWINB zauważył, że egzekwowany w sprawie obowiązek wynika z prawomocnej decyzji PINB, którą nakazano zobowiązanemu wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Przeprowadzone czynności kontrolne wykazały, że zobowiązany wezwany do dobrowolnego wykonania obowiązku i pouczony o konsekwencjach jego niewykonania, tj. o skierowaniu sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, do tego wezwania nie zastosował się. Organ zażaleniowy wyjaśnił, że wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzuty wyznaczają granice, w jakich organ egzekucyjny w sprawie orzeka. Kierując się wyjaśnieniem zobowiązanego, PINB pismo z 14 października 2019 r. zasadnie potraktował jako zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, czyniąc przedmiotem rozpatrzenia kwestię niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 p.e.a.) i zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 p.e.a.). Zdaniem MWINB, powyższe zarzuty zostały zgłoszone w sposób nieuzasadniony, ponieważ w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr 17/19 organ egzekucyjny, tj. PINB nie zastosował jeszcze żadnego środka egzekucyjnego, natomiast stan zdrowia uniemożliwiający we własnym zakresie dokonanie rozbiórki, sytuacja finansowa nie pozwalająca na sfinansowanie tego zadania, jak też trudne warunki mieszkaniowe w sąsiadującym z budynkiem gospodarczym budynku mieszkalnym powodujące, że budynek objęty nakazem rozbiórki jest wykorzystywany do przechowywania rzeczy czy noclegu gości nie świadczą o niewykonalności spornego obowiązku. Organ podkreślił, że uwagi zobowiązanego zamieszczone w piśmie z 14 października 2019 r., uzupełnionym pismami z 7 listopada 2019 r. i 3 stycznia 2020 r., oraz w zażaleniu z 18 lutego 2020 r. zmierzają do zakwestionowania przebiegu i wyniku postępowania administracyjnego zakończonego egzekwowaną decyzją organu nadzoru budowlanego. Organy egzekucyjne działające na etapie wykonania decyzji w ramach wyznaczonych przez przepisy u.p.e.a. nie mogą oceniać zasadności egzekwowanego obowiązku ani prawidłowości toku postępowania administracyjnego, w którym obowiązek ten został orzeczony, ani toku postępowania sądowoadministracyjnego w tejże sprawie.

K. G. złożył skargę na powyższe postanowienie MWINB, zarzucając organowi podjęcie wadliwego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał, że w toku postępowania organy nie ustosunkowały się do podniesionych przez niego zarzutów dotyczących przeszkód prawnych, które powstały przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i które decydowały o tym, że postępowania tego nie należało w ogóle wszczynać. W tym zakresie skarżący powtórzył zastrzeżenia, jakie zgłosił w stosunku do nałożonego obowiązku rozbiórki i działań Sądów podjętych w toku kontroli legalności decyzji MWINB, związanych z niedostrzeżeniem uchybień popełnionych przez ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. W piśmie z 10 grudnia 2020 r. powyższe zarzuty skargi zostały rozwinięte. Wskazano w nim m.in. na wątpliwości, jakie w sprawie zachodzą co do prawidłowości określenia przedmiotu egzekucji. Skarżący wystąpił o uchylenie postanowień organów obu instancji wraz z zobowiązaniem organu egzekucyjnego do umorzenia prowadzonego przed nim postępowania.

W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uzasadniając oddalenie skargi, wskazał, że nie stwierdził wad i uchybień przy rozpatrywaniu przez organ egzekucyjny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. W zaskarżonym postanowieniu orzeczono o nieuwzględnieniu zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Powyższe podstawy zgłoszenia zarzutów w sprawie nie wystąpiły, co

zostało szczegółowo wyjaśnione i uzasadnione przez MWINB. Organ prawidłowo wskazał, jak należy rozumieć kwestię niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., ponadto trafnie uznał za bezzasadny zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, skoro w niniejszej sprawie jeszcze żaden środek egzekucyjny nie został zastosowany. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, a następnie rozwiniętych w piśmie sporządzonym przez pełnomocnika skarżącego, Sąd I instancji stwierdził, że nie mogą one odnieść skutku. Zarzuty podniesione w skardze dotyczą w istocie przebiegu postępowania sądowego prowadzonego w zakresie kontroli decyzji rozbiórkowej i nie mieszczą się w granicach tej sprawy, zatem Sąd w ogóle nie mógł ich analizować. Z kolei argumentacja wynikająca z pisma pełnomocnika skarżącego skierowana jest w istocie przeciwko wykonywanej decyzji, której treść również nie podlega badaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji zauważył, że nie ulega wątpliwości, iż podczas kontroli 24 maja 2019 r. i 27 września 2019 r. stwierdzono istnienie obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki, z czego wynika, że nakaz ten nie został wykonany. Na etapie postępowania egzekucyjnego nie ma miejsca na analizę kwalifikacji obiektu budowlanego, w szczególności na badanie, czy jest on trwale związany z gruntem, czy też nie. Decyzja rozbiórkowa była przedmiotem kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym, a także kontroli sądowej w dwóch instancjach. W wyrokach tych rozważano również kwestie podmiotowe tj. określenie prawidłowego kręgu stron postępowania wobec braku przeprowadzenia postępowań spadkowych. Na etapie egzekucji kwestia ta nie może być przedmiotem kontroli, skoro nie budzi wątpliwości, że to skarżący jest osobą, na którą obowiązek rozbiórki został nałożony.

K. G. pismem z 9 kwietnia 2021 r., uzupełnionym pismem z 12 kwietnia 2022 r. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: p.p.s.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia poprzez niewykazanie błędów w argumentacji skarżącego, następnie rozwiniętych w piśmie pełnomocnika, która to argumentacja została sformułowana już w skardze na postanowienie, co w rezultacie doprowadziło do nieuchylenia decyzji, mimo że istniały po temu przesłanki;

2) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. polegające na niewłaściwym ustaleniu stanu sprawy poprzez przyjęcie, że nie zachodzi przypadek niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, podczas gdy szereg okoliczności wskazywał, iż obowiązek orzeczony tytułem wykonawczym jest niewykonalny, w szczególności obiekt, którego rozbiórkę nakazano, nie występował jako taki w obiektywnej rzeczywistości, a przy tym miały miejsce obciążenia prawami innych osób, zatem nie była możliwa jego rozbiórka, co w rezultacie doprowadziło do nieuchylenia decyzji, mimo że istniały po temu przesłanki;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji i organy niewłaściwej wykładni polegającej na uznaniu, że okoliczności wskazane w niniejszej sprawie nie uzasadniają niewykonalności obowiązku o charakterze pieniężnym, podczas gdy istniał szereg okoliczności przemawiających za taką niewykonalnością, a to w szczególności brak możliwości dokonania samodzielnej rozbiórki obiektu, niesprzeczność przedmiotowego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy sytuacja osobista skarżącego, co w rezultacie doprowadziło do nieuchylenia decyzji, mimo że istniały po temu przesłanki.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów wynagrodzenia wedle norm przepisanych. Oświadczył równocześnie, że zrzeka się rozprawy.

Skarżący złożył w skardze kasacyjnej wniosek o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: oświadczenia skarżącego z 25 marca 2021 r. na wykazanie faktów - jego trudnej sytuacji materialnej, właściciela materiałów, z których wykonano obiekt, braku świadomości potrzeby zgłoszenia obiektu, pouczania skarżącego przez podmiot profesjonalny o braku potrzeby zgłaszania obiektu, spadkobierców po zmarłej matce skarżącego; kopii postanowienia o stwierdzeniu nabycie spadku z 10 października 2016 r., VII Ns 60/16 na wykazanie faktu nabycia spadku po zmarłej S. G. przez osoby wskazane w powyższym postanowieniu; wydruków fotografii przedstawiających przedmiotowy budynek na wykazanie faktów połączenia budynku z gruntem i fundamentami, jak również istnienia przyłączy elektrycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na uzasadnionych podstawach.

Kontrolą Sądu I instancji w niniejszej sprawie zostało objęte postanowienie z 15 grudnia 2020 r., którym MWINB, jako organ wyższego stopnia nad PINB działającym jako organ egzekucyjny, a zarazem wierzyciel, uznał zarzuty wniesione przez skarżącego za nieuzasadnione. Przypomnieć w tym kontekście należy, że art. 33 § 1 u.p.e.a. przyznał zobowiązanemu prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym uznaje się za podstawowy środek ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna (por. E. Komorowski, Zarzuty w egzekucji administracyjnej [w:] System egzekucji administracyjnej, red. J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, Warszawa 2004, s. 509). Zobowiązany może zgłosić zarzuty inicjujące postępowanie, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie o ich dopuszczalności, a następnie zasadności bądź bezzasadności, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzucanych postępowaniu egzekucyjnemu uchybień w trybie rozpoznania ich jako zarzutów (por. wyrok NSA z 20 lutego 2014 r., II OSK 2258/12; wyrok NSA z 12 grudnia 2013 r., II OSK 1737/12; wyrok NSA z 14 września 2007 r., I OSK 522/07). Zasada powyższa, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi być również rozumiana jako uznanie, że konsekwencją przyjęcia przez ustawodawcę, iż podstawą zarzutu mogą być wyłącznie ściśle wyliczone w przepisach prawa okoliczności, jest niedopuszczalność poddawania tychże okoliczności wykładni rozszerzającej, która prowadziłaby do nadawania poszczególnym zarzutom znaczenia niekorespondującego z funkcjami, jakie w założeniu powinny być im przypisane na gruncie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Stosowanie tego wymagania jest konieczne w celu zabezpieczenia, by zarzuty nie były wykorzystywane jako środek służący przedłużaniu postępowania, w tym kontestowaniu obowiązku w związku z podnoszeniem okoliczności mających wykazać jego niezasadność. Zapewnienie zobowiązanemu należnej ochrony jego praw w toku postępowania egzekucyjnego jest podstawowym obowiązkiem organu egzekucyjnego, jednakże nie może to prowadzić do podważenia istoty obowiązku administracyjnoprawnego dochodzonego w drodze stosowania egzekucji administracyjnej.

Jeżeli powyższe wyjaśnienia potraktować w niniejszej sprawie jako kryterium oceny poprawności oceny prawnej przyjętej przez Sąd I instancji, to nie może budzić wątpliwości, że Sąd nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu sprawy, co zdaniem skarżącego miałoby wynikać z błędnego przyjęcia, że nie zachodzi w kontrolowanym postępowaniu przypadek niewykonalności nałożonego na zobowiązanego obowiązku rozbiórki budynku.

W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, do którego zasadnie MWINB odwołał się, jednolicie wskazuje się, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym powinna oznaczać, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego, przyczyny, o charakterze prawnym lub faktycznym, uniemożliwiające w sposób nieusuwalny jego wykonanie (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., II OSK 714/18; wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., II OSK 3125/17; wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r., II OSK 1082/17). Niewykonalność obowiązku powinna mieć charakter zobiektywizowany, wobec czego nie powinno się jej odnosić do przypadków, w których formułowane przez zobowiązanego problemy z wykonaniem obowiązku mają charakter pozorny, albowiem ich podłożem jest dostrzegalne zainteresowanie utrzymaniem przez zobowiązanego dotychczasowego stanu rzeczy wraz z powołaniem się na swoją własną ocenę możliwości zrealizowania obowiązku. Tymczasem tak właśnie kwalifikować należy zgłoszone w toku postępowania przez skarżącego uciążliwości, jakie wywoływać będzie rozebranie spornego budynku gospodarczego. Nie ma powodów, by zaprzeczać temu, że mają one realny wymiar, niemniej organy egzekucyjne zasadnie przyjęły, że sytuacja, do której odwołał się skarżący, nie stanowi potwierdzenia niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją organu nadzoru budowlanego, przez co zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. zarzut nie mógł zostać uwzględniony.

Podjęta w skardze kasacyjnej polemika z stanowiskiem Sądu I instancji oparta na twierdzeniu, że brak możliwości dokonania przez skarżącego samodzielnej rozbiórki obiektu powinna prowadzić do umorzenia postępowania, pozostaje w całości nieskuteczna, jako że odwołuje się do okoliczności, które w świetle treści przepisów rozdziału 3 działu III u.p.e.a., nie mogą być traktowane jako przeszkoda w doprowadzeniu do wykonania obowiązku. Sporny obowiązek polegający na rozebraniu niewielkiego obiektu budowlanego o nieskomplikowanej konstrukcji nie ma charakteru osobistego, konieczne czynności wykonawcze mogą być zlecone innej osobie samodzielnie przez zobowiązanego lub w trybie zarządzenia wykonania zastępczego przez organ egzekucyjny.

Również płaszczyzna prawna oceny możliwości samodzielnego wykonania rozbiórki budynku nie mogła prowadzić do podzielenia wniosków sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej. Kwestionowany obowiązek został nałożony na skarżącego jako inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej. Sposób zastosowania w sprawie art. 52 w zw. z art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze. zm.) podlegał kontroli sądowej w związku z zaskarżeniem przez skarżącego decyzji MWINB z 30 grudnia 2015 r., a następnie zaskarżeniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 maja 2016 r., II SA/Kr 293/16 oddalającego skargę skarżącego. W sprawie tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2018 r., II OSK 2585/16 oddalającym skargę kasacyjną skarżącego. Prawomocny charakter decyzji rozbiórkowej sprzeciwia się możliwości dowodzenia, że wynikający z niej obowiązek nie powinien obciążać skarżącego, ale inne osoby. Czynienie rozważań, w których przypisanie obiektowi charakteru ruchomości powinno prowadzić do odnalezienia osób będących właścicielami materiałów, z których budynek powstał, a traktowanie go jako części składowej nieruchomości skutkować powinno powiązaniem wykonania obowiązku z zobowiązaniem ciążącym na wszystkich współwłaścicielach działki nr ew. [...] pozostaje w tych warunkach w całości bezprzedmiotowe.

Podobnie ocenić należy pozostałą argumentację skargi kasacyjnej, w tym tę, w ramach której skarżący podjął próbę wykazania, że zachodzi sprzeczność pomiędzy przyjętym przez organy nadzoru budowlanego opisem obiektu a stanem faktycznym, którym powinny się kierować organy egzekucyjne i sprzeczność ta skutkuje nakazem uznania, że "przedmiot obowiązku określony w decyzji nie istnieje" (s. 9 skargi kasacyjnej). W pełni zasadnie w odniesieniu do tejże argumentacji Sąd I instancji stanowczo wskazał, że na etapie postępowania egzekucyjnego nie ma miejsca na dokonywanie ustaleń odpowiadających merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy administracyjnej przez organ nadzoru budowlanego, które ma miejsce w toku postępowania legalizacyjnego.

Tego rodzaju ocena prawna, wbrew odmiennemu poglądowi autora skargi kasacyjnej, nie uchybia art. 141 § 4 p.p.s.a. Została ona rzeczowo uzasadniona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przez co postawiony Sądowi I instancji zarzut niedostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia wskutek "niewykazania błędów w argumentacji skarżącego", pozostaje w całości nieuprawniony. Oczekiwanie przez skarżącego, że organ egzekucyjny w postępowaniu zainicjowanym zgłoszonym zarzutem niewykonalności obowiązku podda merytorycznej kontroli materiał dowodowy celem zweryfikowania, czy organy nadzoru budowlanego zasadnie uznały obiekt objęty nakazem rozbiórki za budynek (trwale związany z gruntem) i zastosowały w toku postępowania legalizacyjnego właściwe przepisy p.b. nie tylko pomija zakres przedmiotowy zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., nie zauważa normy art. 29 § 1 u.p.e.a., nie respektuje domniemania zgodności z prawem prawomocnej decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.) i związania oceną prawną wynikającą z prawomocnego orzeczenia sądowego (art. 170 p.p.s.a.), ale również musi być postrzegane jako podważanie podstawowych założeń postępowania egzekucyjnego, w tym miejsca tejże procedury w systemie zadań realizowanych przez organy administracji publicznej.

Powołanie się przez skarżącego na potrzebę oceny działania organów egzekucyjnych z punktu widzenia regulacji konstytucyjnej powinno nakierowywać uwagę przede wszystkim na rozważenie postępowania tych organów w zgodzie z zasadą praworządności. W tym kontekście wymaga zaś przypomnienia, że postępowanie egzekucyjne nie jest etapem postępowania administracyjnego, w toku którego dochodzi do ukształtowania zgodnie z dyspozycją przepisów prawa administracyjnego materialnego, w tym przepisów p.b. normujących postępowanie legalizacyjne, praw i obowiązków określonego podmiotu, lecz jest postępowaniem następczym służącym wyłącznie realizacji (wykonaniu) obowiązków ustalonych w decyzji załatwiającej sprawę administracyjną. Zakres przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli legalności postanowienia MWINB wynikał z granic sprawy, w której zostało wydane przez organ egzekucyjny zaskarżone postanowienie z 10 kwietnia 2020 r. i kierowanie się przez Sąd w ścisły sposób tą regułą w żaden sposób nie może być poczytywane za wadliwość obciążającą zaskarżony wyrok.

Powyższe względy nakazywały uznać zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione, czyniły one równocześnie całkowicie niezasadnym wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. dowodu z wymienionych w skardze kasacyjnej dokumentów przedstawionych przez skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, albowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w związku ze złożeniem przez pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną oświadczenia o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy, po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a.