Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 11/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 35 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Maria Zawadzka Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi S. N. na przewlekłość postępowania Starosty w przedmiocie wznowienia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

S. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Starostę w sprawie sprostowania wykazu zmian gruntowych.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Pismem z dnia 27 lipca 2009 r. J. N. – poprzednik prawny skarżącej S. N. – wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (WINGK) podanie "o zbadanie zgodności z prawem postanowienia Wójta Gminy, znak: [...], z dnia [...] 2003 r. w przedmiocie sprostowania wykazu zmian parcel poprzez wpisanie, że pgr. [...] dzieli się pgr. [...] – pow. 0,0100 ha i pgr. [...] – pow. 0,0270 ha.

Następnie pismem z dnia 17 listopada 2009 r. J. N. złożył do WINGK wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisanym postanowieniem Wójta Gminy, znak: [...], z dnia 16 maja 2003 r.

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2009 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przekazał wniosek o wznowienie postępowania Staroście.

Pismem z dnia 4 lutego 2010 r. Starosta zawiadomił, że rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r. nie może być załatwione w ustawowym terminie i nastąpi najpóźniej do dnia 15 marca 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] 2010 r., znak: [...], Starosta wznowił postępowanie w sprawie sprostowania wykazu zmian parcel PGR. [...] w KW [...] zakończone prawomocnym postanowieniem Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r., znak: [...].

Decyzją z dnia [...] 2010 r., znak: [...] Starosta umorzył wyżej wzmiankowane postępowanie, wskazując, że postępowanie ewidencyjne, zakończone prawomocnym postanowieniem Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r., znak: [...], było prawidłowe, bowiem brali w nim udział właściciele nieruchomości, którzy byli jedynymi stronami postępowania.

W dniu 2 czerwca 2010 r. J. N. wniósł od powyższej decyzji odwołanie do WINGK za pośrednictwem organu I instancji.

Pismem z dnia 13 lipca 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zawiadomił, że z uwagi na zawiły charakter sprawy, odwołanie nie może zostać rozpatrzone w ustawowym terminie i zostanie rozpatrzone do dnia 15 września 2010 r.

Decyzją z dnia [...] 2010 r., znak: [...],WINGK uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2010 r., znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ l instancji.

Dnia 20 października 2010 r. J. N. wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, mimo bowiem upływu ustawowego terminu na załatwienie sprawy, Starosta nie wydał w przedmiotowej sprawie decyzji, ani nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy.

Dnia 26 października 2010 r. WINGK przekazał akta sprawy Staroście, celem ich wykorzystania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Pismem z dnia 24 listopada 2010 r. Starosta zawiadomił, że z uwagi na konieczność ustalenia i zawiadomienia o toczącym się postępowaniu następców prawnych po zmarłej M. F., wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie nastąpi do dnia 14 stycznia 2011 r.

Następnie, postanowieniem z dnia [...] 2011 r., znak: [...], Starosta zawiesił postępowanie do czasu ustalenia następców prawnych po zmarłej M. F.

W dniu 29 sierpnia 2012 r. J. N. złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, przedkładając prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 16 lipca 2012 r. sygn. akt [...] w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej M. F.

W konsekwencji przedłożenia postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej M. F., w dniu 29 sierpnia 2012 r., Starosta postanowił podjąć z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie sprostowania wykazu zmian pgr. [...] w KW [...], zakończonej prawomocnym postanowieniem Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r., znak: [...].

Dnia 16 października 2012 r. J. N. zwrócił się do Starosty z wnioskiem o przyspieszenie rozpoznania sprawy oraz wyznaczenie terminu jej załatwienia.

Z uwagi na brak odpowiedzi na ww. pismo, J. N. złożył w dniu

3 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę. W efekcie, pismem z dnia 6 grudnia 2012 r., Starosta wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 31 stycznia 2013 r.

Po rozpoznaniu ww. zażalenia, postanowieniem z dnia [...] 2013 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał zażalenie z uzasadnione i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dnia 28 lutego 2013 r.

Pismem z dnia 7 marca 2013 r. Starosta wyznaczył nowy termin

do załatwienia sprawy, tj. dzień 20 kwietnia 2013 r.

W dniu [...] 2013 r. Starosta wydał decyzję, którą umorzył wznowione postanowieniem z dnia [...] 2010 r., znak: [...], postępowanie w sprawie sprostowania wykazu zmian parcel pgr. [...] w KW [...].

Odwołanie od ww. decyzji pismem z dnia 20 maja 2013 r. złożył J. N.

Pismem z dnia 8 lipca 2013 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wyznaczył termin rozpatrzenia odwołania do dnia 30 sierpnia 2013 r.

Aktem notarialnym z dnia 19 lipca 2013 r. J. N. darował żonie S. N. całą przysługującą mu 1/6 cześć spadku po A. N., w skład którego wchodzi nieruchomość, z którą związane jest przedmiotowe postępowanie administracyjne. W konsekwencji, S. N. pismem z dnia 23 lipca 2013 r. zgłosiła swój udział w sprawie jako strona postępowania, wstępując w miejsce J. N.

Pismem z dnia 25 lipca 2013 r. skarżąca wniosła zażalenie do Głównego Geodety Kraju na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania.

Postanowieniem z dnia 22 października 2012 r., Główny Geodeta Kraju, uznał zażalenie za nieuzasadnione.

W dniu 8 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wszczął z urzędu postępowanie, znak: [...], o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r., znak: [...].

Jednocześnie, postanowieniem z dnia [...] 2013 r., znak: [...], WINGK zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie z odwołania J. N. od decyzji Starosty z dnia [...] 2013 r., znak: [...], orzekającej o umorzeniu wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wójta Gminy z [...] 2003 r.

Następnie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] 2013 r., znak: [...], umorzył postępowanie wszczęte z urzędu w dniu 8 sierpnia 2013 r. w zakresie, w jakim odnosi się ono do skarżącej S. N. oraz stwierdził nieważność postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r. w zakresie, w jakim postępowanie odnosi się do pozostałych osób uznanych za strony.

Na wydane postanowienie, skarżąca wniosła do Głównego Geodety Kraju zażalenie pismem z dnia 4 listopada 2013 r., zaskarżając wydane postanowienie

w części, w jakiej umarza postępowanie.

Na skutek wniesionego zażalenia, Główny Geodeta Kraju, postanowieniem

z dnia 16 grudnia 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. N. podniosła, że dotychczasowe działania organu I instancji miały charakter wyłącznie formalny i w żaden sposób nie zmierzały do wyjaśnienia zaistniałych nieprawidłowości. Wszelkie działania Starosty ograniczały się tylko do poszukiwania formalnoprawnych przyczyn odmowy załatwienia sprawy. Organ prowadził kilkuletnie postępowanie, które za każdym razem zakończone było wskazaniem kolejnych formalnoprawnych przyczyn odmowy załatwienia sprawy. Ponadto, organ I instancji nie wskazał jakiejkolwiek racjonalnej przyczyny tak ogromnej przewłoki w rozpoznaniu sprawy. Zawity charakter sprawy nie może bowiem stanowić wyjaśnienia dla tak znacznych opóźnień w jej rozpoznaniu.

Starosta, będący organem l instancji w przedmiotowej sprawie, przez cały okres prowadzenia postępowania nie odniósł się do meritum sprawy i nie rozpoznał okoliczności, czy rzeczywiście ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny odpowiada stanowi prawnemu wynikającemu ze sprostowanego postanowienia Sądu Rejonowego o sygn. akt [...]. Okoliczności opisane powyżej wskazują na to, że Starosta unikał merytorycznego załatwienia sprawy.

W ocenie skarżącej, w przedmiotowej sprawie organ prowadził kilkuletnie postępowanie, niemniej jednak nie były to czynności zmierzające do końcowego załatwienia sprawy. Organ podejmował pewne działania, jednak były to działania błędne i nie były to działania konieczne dla wyjaśnienia okoliczności sprawy

i wydania stosownego merytorycznego rozstrzygnięcia. Czynności podejmowane przez organ w niniejszej sprawie odpowiadają tak rozumianemu pojęciu przewlekłego prowadzenia postępowania. W przedstawionych wyżej okolicznościach, zachodzi przewlekłość prowadzenia postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Występuje w niniejszej sprawie również element bezczynności organu, gdyż kilkakrotnie organ nie podjął wymaganych prawem czynności w ustawowym terminie i nie zawiadomił strony

o wyznaczeniu dodatkowego terminu na załatwienie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odniósł się merytorycznie do żądań wnioskodawcy J. N., inicjujących postępowanie administracyjne w sprawie.

Na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. Sąd dopuścił i przeprowadził dowód

z akt sprawy o sygn. III SAB/Kr 7/14, dotyczącej skargi S. N. na przewlekłość Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w postępowaniu administracyjnym, znak: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy

oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a

§ 2 art. 3 P.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi

oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a.

Skargę należało oddalić, bowiem w ocenie Sadu nie zawierała uzasadnionych podstaw.

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wójta Gminy , znak: [...] z dnia [...] 2003 r.

Możliwość złożenia skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ administracji została dodana nowelizacją ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzoną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r.

o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18).

Wraz z nowelizacją art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ustawodawca dokonał powiązanej z nią nowelizacji art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako k.p.a.), umożliwiając wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia również

od przewlekłego prowadzenia postępowania.

Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało jednakże zdefiniowane ustawowo. W doktrynie przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Stwierdzenie, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez Sąd, można zakwalifikować postępowanie organu, jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów

i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 11, Warszawa 2011, str. 238).

Sąd rozpatrując skargę na przewlekłość postępowania ogranicza się

do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. oraz czy można przypisać organowi niedochowanie należytej staranności w zorganizowaniu procesowania, które uniemożliwiło zakończenie go w rozsądnym terminie.

Ponadto Sąd zobowiązany jest zbadać, czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na przewlekłość postępowania strona wyczerpała tryb,

o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 k.p.a., co potwierdza zażalenie strony z dnia 3 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę, które postanowieniem z dnia [...] 2013 r. organ II instancji uznał za uzasadnione.

Bez wątpienia też skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a. i dlatego podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Dokonane przez Sąd ustalenia w oparciu o akta administracyjne uzasadniają przyjęcie wniosku, że prowadzone przez organ postępowanie i podejmowane czynności nie wypełniają wskazanego powyżej pojęcia przewlekłego prowadzenia postępowania.

Analiza okresów, w jakich organ zajmował się przedmiotową sprawą

i charakteru zdziałanych przez niego czynności, nie dają podstaw do przyjęcia,

że sprawa mogła być załatwiona w terminie znacząco krótszym, a działanie organu było opieszałe i nieskuteczne.

Inicjujące postępowanie w przedmiotowej sprawie pisma poprzednika prawnego skarżącej: z dnia 27 lipca i 17 listopada 2009 r. zostały skierowane

do organu II instancji, w związku z czym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] 2009 r. przekazał wniosek o wznowienie Staroście, co nastąpiło fizycznie w dniu 2 grudnia 2009 r.

Następnie, postanowieniem z dnia [...] 2010 r., znak: [...] Starosta wznowił postępowanie w sprawie sprostowania wykazu zmian parcel pgr. [...], zakończonej prawomocnym postanowieniem Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r. znak [...].

Decyzją z dnia [...] 2010 r., wydaną w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, organ umorzył wznowione postępowanie.

W związku z wniesieniem odwołania, sprawa została przekazana w toku instancji do organu wyższego, zatem okres rozpatrywania odwołania nie może zostać uwzględniony jako powodujący przewlekłość po stronie Starosty.

Decyzją z dnia [...] 2010 r. organ II instancji uchylił decyzję Starosty z dnia [...] 2010 r., zatem sprawa powróciła do organu I instancji. Zwrócone do wykorzystania przy ponownym rozpatrzeniu akta sprawy trafiły do organu I instancji w dniu 2 listopada 2010 r. i ta data może stanowić moment początkowy kolejnego okresu dla badania sprawności postępowania.

Pismem z dnia 24 listopada 2010 r. Starosta zawiadomił strony postępowania o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 14 stycznia 2011 r. Powodem powyższego była konieczność ustalenia i zawiadomienia o toczącym się postępowaniu następców prawnych zmarłej M. F. bądź ustalenia osób sprawujących zarząd nieruchomością objętą przedmiotowym postępowaniem.

Jednocześnie organ zobowiązał stronę postępowania do uzupełnienia akt postępowania o dokument wykazujący następców prawnych po ww. uczestniczce.

W dniu 26 stycznia 2011 r. Starosta – wobec niemożności ustalenia następców prawnych, których udział w postępowaniu stał się konieczny – zawiesił postępowanie.

W dniu 30 sierpnia 2012 r. wpłynął do organu wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania wraz z dokumentem wskazującym następców prawnych ww. zmarłej uczestniczki.

Postanowieniem datowanym na dzień 29 sierpnia 2012 r. (która to data w kontekście daty złożenia ww. wniosku jest oczywiście błędna), organ podjął zawieszone postępowanie. Jako wskazówkę dla ustalenia prawidłowej daty podjęcia postanowienia Sąd potraktował datę ekspediowania przesyłki z ww. postanowieniem, umieszczoną przez urząd pocztowy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru,

tj. 17 października 2012 r.

Następnie organ zawiadomił strony pismem z dnia 6 grudnia 2012 r.

o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

W dniu 19 lutego 2013 r. do organu wpłynęło pismo J. N., w którym strona uzupełniła i sprostowała okoliczności i dowody, przekazane przez nią w piśmie z dnia 27 sierpnia 2012 r., które organ otrzymał w dniu 30 sierpnia 2012 r.

W związku z uznaniem przez organ II instancji za uzasadnione zażalenia

na niezałatwienie przez Starostę sprawy w terminie, organ ten pismem z dnia 7 marca 2013 r. zawiadomił strony o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 20 kwietnia 2013 r.

Decyzją z dnia [...] 2013 r., znak: [...], Starosta umorzył postępowanie. Rozstrzygnięcie to zakończyło bieg sprawy administracyjnej przed powołanym organem.

Reasumując powyższe, sprawa pozostawała w gestii organu w następujących okresach:

1) od dnia 2 grudnia 2009 r. do dnia 7 maja 2010 r.,

2) od dnia 2 listopada 2010 r. do dnia 26 stycznia 2011 r.,

3) od dnia 30 sierpnia 2012 r. do dnia 15 kwietnia 2013 r.

W okresach tych Starosta podejmował czynności zmierzające

do załatwienia sprawy, przede wszystkim jej rozpatrzenia merytorycznego,

ale także w zakresie kwestii formalnych, w związku z koniecznością ustalenia następców prawnych zmarłej uczestniczki postępowania. Wreszcie, mieć

na względzie należy także i potrzebę uwzględnienia w ramach czasowego biegu sprawy kwestii doręczania korespondencji i zwrotnych potwierdzeń jej odbioru,

które mają istotne znaczenie z punktu widzenia prawidłowości postępowania.

Biorąc pod uwagę charakter sprawy i jej złożoność, Sąd uznał,

że przeprowadzenie w powyżej zakreślonych terminach postępowania przez Starostę Myślenickiego nie miało charakteru przewlekłego. Istotnie, wyrażone w przepisie art. 35 § 3 k.p.a. terminy załatwienia sprawy nie były przez organ każdorazowo respektowane, jednakże nie można przyjąć, aby Starosta podejmował czynności pozorne, nieprowadzące do zakończenia postępowania.

Ponadto, w ocenie Sądu, wpływ na przebieg postępowania miał szczególnie skomplikowany charakter sprawy. W doktrynie podkreśla się trudność

w zakwalifikowaniu sprawy jako szczególnie skomplikowanej i podnosi, że cecha szczególnego skomplikowania sprawy może wyniknąć z "zawiłości w ustaleniu stanu faktycznego lub stanu prawnego, konieczności dokonywania licznych czynności postępowania dowodowego, gromadzenia rozproszonych danych będących

w posiadaniu różnych organów administracyjnych przy braku prawnego obowiązku współdziałania z nimi" (A. Matan: Komentarz do art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2010). Szczególnie skomplikowany charakter sprawy administracyjnej może być uzasadniony ze względu na złożony stan faktyczny sprawy, wymagający przeprowadzenia starannego i wnikliwego postępowania wyjaśniającego, jak i ze względu na niejasny stan prawny, wymagający starannej wykładni przepisów prawa lub też z uwagi na precedensowy charakter rozstrzygnięcia (zob. A. Wróbel: Komentarz aktualizowany do art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2012). Zauważyć więc ponownie należy,

że przedmiotem wznowionego postępowania, zakończonego ostatecznym postanowieniem wydanym w trybie zwykłym, były kwestie związane z ewidencją gruntów i budynków, a więc koniecznością szerszej i wnikliwej analizy dokumentów geodezyjnych, zwłaszcza, że chodziło o podział dawnych parcel gruntowych,

co mogło uzasadniać szczegółowe prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tej sprawie w sytuacji nie tylko przekształceń dawnych parcel gruntowych

ale i również przekształceń podmiotowych.

W ocenie więc Sądu nie można uznać zatem zarzutów skargi – prowadzenia postępowania przez Starostę w sposób przewlekły – za zasadnych.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),

orzekł jak w sentencji wyroku.