Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 564/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 368 poz 74 art. 16 ust. 2
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)  nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów  wiejskich.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 50 ust. 3
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2011r. sprawy ze skargi E.B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania E. B. utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] z dnia [...] o odmowie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Wnioski o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) oraz o przyznanie płatności do gruntów rolnych zawarte są na jednym formularzu, sprawy te jednak rozpatrywane są oddzielnie, zgodnie z odrębnymi przepisami prawa określającymi warunki i tryb przyznawania tych płatności. Decyzje o przyznaniu bądź odmowie przyznania płatności wydawane są odrębnie dla każdego rodzaju płatności.

Dnia 10 maja 2010r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek E. B. o przyznanie płatności na rok 2010. W przedmiotowym wniosku producent ubiegał się o przyznanie płatności ONW do dwóch działek rolnych oznaczonych we wniosku literami A i B o łącznej powierzchni 1,39 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębie S., w gminie P. (powiat [...], województwo [...]). Przedmiotową powierzchnię stanowiły trwałe użytki zielone (TUZ). Wraz z wnioskiem złożył dwa załączniki graficzne.

Kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego w dniu 5 października 2010r. wykazała nieprawidłowości. Dla działki rolnej A o powierzchni deklarowanej 1,03 ha stwierdzono powierzchnię 0,73 ha. Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony Raport z czynności kontrolnych, do którego dołączono szkice kontrolowanych powierzchni oraz zdjęcia dokumentujące stan zagospodarowania powierzchni zgłoszonej do płatności. Producent nie został powiadomiony o kontroli. Raport został przekazany skarżącemu przesyłką poleconą w dniu 2 grudnia 2010r. na adres "ul. P.".

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił przyznania E. B. płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010. Od przedmiotowej decyzji E. B. złożył odwołanie do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR (odwołanie wpłynęło w terminie prawem przypisanym). Z uwagi na zarzuty w odwołaniu Dyrektor Oddziału Regionalnego poinformował producenta o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. E. B. w odpowiedzi na powyższe zawiadomienie zgłosił się do Biura Powiatowego ARiMR, gdzie zapoznał się z kopią akt sprawy w dniu 27 maja 2011r. Pismem z dnia 30 maja 2011r. E. B. poinformował organ odwoławczy, że w dniu 27 maja 2011r. zgłosił się do Biura Powiatowego ARiMR celem zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ale przedstawiono mu do wglądu kopię raportu z kontroli i brak było mapek, szkiców, opisów oraz powierzchni nieuwzględnionej, więc nie mógł on złożyć wyjaśnień do nieprawidłowości.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007r. Nr 64, poz. 427, ze zm.) szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (zwanych obszarami ONW) oraz przestrzenny zasięg wdrażania tego działania określają przepisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 40, poz. 329, ze zm.) oraz przepisy unijne, między innymi Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 74, z późn. zm.), Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, ze zm.) i Rozporządzenie Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30, z 31.01.2009 r., str. 16).

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, pomoc finansowa z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach. Określenie "na wniosek" oznacza, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR jest bezpośrednio związany zakresem wniosku. W myśl § 5 ust. 2 Rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. wniosek o przyznanie płatności ONW składa się co roku do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwanej dalej "Agencją", właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę rolnika, w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z § 5 ust. 3a do wniosku o przyznanie płatności ONW rolnik dołącza materiał geograficzny, o którym mowa w art. 12 ust. 3 Rozporządzenia Nr 1122/2009, chyba że równocześnie ubiega się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, o której mowa w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a do wniosku o przyznanie tej płatności dołączył wymagany tymi przepisami materiał graficzny (materiał geograficzny).

W myśl § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., płatność ONW przysługuje rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., zwanych dalej "działkami rolnymi" lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c Rozporządzenia Nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha.

Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. płatność ONW jest przyznawana rolnikowi do działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, użytkowanych jako wykorzystywane użytki rolne, o których mowa wart. 37 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1698/2005. Zgodnie z § 3 pkt. 5 w/w Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r., wykaz obszarów ONW zaliczonych do poszczególnych typów jest określony w załączniku do rozporządzenia. W myśl § 3 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r., powierzchnia działki rolnej lub jej części deklarowana we wniosku o przyznanie płatności ONW nie może być mniejsza niż 0,1 ha.

Zgodnie z art. 17 w/w Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego doskonałość, co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. W przypadku stwierdzenia zawyżenia deklaracji powierzchni użytkowanej rolniczo stosowane są zmniejszenia lub wykluczenia zgodnie z przepisami prawa, to jest art. 16 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. w przypadku płatności ONW.

Stosownie do art. 26 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. (w związku z art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006) państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 przeprowadza się kontrole administracyjne wszystkich wniosków o wsparcie i wniosków o płatność; kontrole te obejmują wszystkie elementy, których kontrola za pomocą działań administracyjnych jest możliwa i stosowna. Procedury zapewniają rejestrację podjętych działań kontrolnych, wyników weryfikacji i działań podjętych w odniesieniu do rozbieżności. W oparciu o art. 11 ust. 2 kontrole administracyjne obejmują kontrole krzyżowe tam, gdzie jest to możliwe i stosowne, m.in. względem danych z ZSZiK. Kontrole krzyżowe odnoszą się przynajmniej do działek i zwierząt gospodarskich objętych danym działaniem wsparcia w celu zapobieżenia wszelkim nienależnym wypłatom pomocy finansowej.

W myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. Agencja przeprowadza kontrole na miejscu, określone w przepisach. W oparciu o art. 30 ust. 2 Agencja płatnicza oraz podmioty wdrażające mogą powierzyć przeprowadzenie kontroli na miejscu lub wizytacji w miejscu innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi. Zgodnie z art. 31 ust. 8 ustawy z dnia 7 marca 2007r. w przypadku gdy podmiot kontrolowany nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia co do tych ustaleń osobie, która sporządziła raport.

Zgodnie z art. 16 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach danej grupy upraw przewyższa obszar stwierdzony o więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej.

Po rozpatrzeniu całości materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że w 2010r. E. B. deklarował do płatności ONW powierzchnię 1,39 ha. Na podstawie raportu z kontroli na miejscu, przeprowadzonej w dniu 5 października 2010r. stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do przedmiotowej płatności wynosi 1,09 ha. Wobec powyższego różnica między powierzchnią stwierdzoną i deklarowaną wynosi 0,30 ha i stanowi 27,52 % powierzchni zatwierdzonej (1,09 ha). Zatem płatność ONW stronie nie przysługuje.

W odwołaniu E. B., że nie zgadza się z wynikami kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 5 października 2010r., argumentując jednocześnie, iż czynności nie mogły być przeprowadzone we wskazanej dacie, ponieważ przebywał w tym czasie w gospodarstwie i nie zauważył kontrolujących. Ponadto podkreślił, że przesyłka z raportem z kontroli nie została mu skutecznie doręczona oraz organ ARiMR nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu. Wniósł również zastrzeżenia do uzasadnienia decyzji, zarzucił naruszenie zasad postępowania, brak udokumentowania wykluczenia części powierzchni działki rolnej A.

E. B. zarzucił także w odwołaniu, że w grudniu 2010r. otrzymał kopię raportu z kontroli przeprowadzonej w dniu 5 października 2010r. i stwierdził, że została ona wysłana na niewłaściwy adres, ponadto kontrola nie mogła się odbyć w dniu 5 października 2011r. ponieważ był w gospodarstwie i nie widział kontrolujących, dane zawarte w kolumnie 62 protokołu są dla niego niezrozumiałe, a w przypadku działki ewidencyjnej nr 480/2 absurdalne, brak jest uzasadnienia dla kontroli działki rolnej A i brak kontrolowania działki rolnej B, chociaż obie były mierzone, powierzchnia (kol. 74 protokołu) działki rolnej B kwalifikowana większa od powierzchni całkowitej, brak kodu nieprawidłowości DR13- dla działki rolnej B i na stronie 3A raportu stwierdzono, że grunt powierzchni 0,30 ha nie jest wykorzystywany pod uprawę i nie jest ugorowany bez podania sposobu jego zagospodarowania. Według strony powyższe stanowi, iż raport zawiera wady, które go dyskwalifikują jako dowód w sprawie. Podniósł również, że ze względu na tolerancję w pomiarze rzeczywista powierzchnia działki rolnej A może wynosić 0,84 ha i w konsekwencji całkowite zawyżenie powierzchni może wynosić 13,6 %. W piśmie z dnia 27 maja 2011r. E. B. podał, że przekazana mu kopia raportu nie została zatwierdzona przez ARiMR, a jak próbował wnieść uwagi do wyników kontroli to został zignorowany przez pracownika Biura Powiatowego ARiMR. Ponadto w dniu 27 maja 2011r. tenże organ nie wysłuchał jego ustnych wyjaśnień. Producent podkreślał, że organ I instancji winien go zapoznać z raportem z kontroli na miejscu, a użytkowany przez niego areał rolny i leśny wynosi 1,84 ha. Zarzucił również organowi I instancji celowe działanie polegające na uniemożliwieniu jej prawa żądania ustalenia "prawdy" i brak przeprowadzenia kontroli administracyjnej w przedmiotowej sprawie.

W postępowaniu odwoławczym Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR zweryfikował ustalenia organu pierwszej instancji i stwierdził, że inspektorzy terenowi przekazali stronie raport z czynności kontrolnych przesyłką poleconą w dniu 2 grudnia 2010r. na adres: ul. P. [...], bez uwzględnienia złożonej przez E. B. w dniu 17 listopada 2010 r. zmiany do wniosku o wpis do ewidencji producentów, w której wpisał adres do korespondencji: S. [...]. Powyższe ustalenia wskazują, że w przedmiotowej sprawie raport z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 5 października 2010r. nie został doręczony pod wskazany przez E. B. adres. Jednak E. B. stwierdził, że mimo to otrzymał raport z kontroli w grudniu 2010r. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego uznać należy, że mimo przekazania pod niewłaściwy adres Raport został skutecznie doręczony.

Organ odwoławczy uznał, że argumenty producenta, iż czynności kontrolne nie mogły być przeprowadzone we wskazanej w raporcie dacie - 5 października 2010 r., ponieważ przebywał w tym czasie w gospodarstwie i nie zauważył kontrolujących, nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ kontrola trwała godzinę czasu i E. B. mógł jej nie zauważyć. W odniesieniu do zarzutu, że organ ARiMR nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu stwierdzić należy, że w myśl art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 marca 2007r. w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Z dowodów wynika, że do dnia wydania decyzji Nr [...] E. B. nie złożył żądania czynnego udziału w postępowaniu i umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Natomiast żądanie zgłoszone w odwołaniu od decyzji zostało uwzględnione przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR ale E. B. nie skorzystał z możliwości zapoznania się z oryginałem akt sprawy w siedzibie organu odwoławczego (zgodnie z zawiadomieniem Nr [...] z dnia 18 maja 2011r.), tylko poprzestał na zapoznaniu się z kopią akt w siedzibie organu pierwszej instancji.

W odniesieniu do uwag E. B. w stosunku do uzasadnienia decyzji, której zarzuca naruszenie zasad postępowania, brak udokumentowania wykluczenia części powierzchni działki rolnej A organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, ponieważ Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zawarł w decyzji Nr [...] z dnia [...] uzasadnienie prawne i uzasadnienie faktyczne, podając, że powierzchnia stwierdzona działki rolnej A jest mniejsza od deklarowanej na podstawie raportu z kontroli na miejscu.

W przedmiocie danych w kolumnie 62 raportu z kontroli przeprowadzonej w dniu 5 października 2010r. organ odwoławczy stwierdził, że stanowią one powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą zawartą w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa art. 17 Rozporządzenia (WE) Nr 73/2009, który zgodnie z art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. stosowany jest na poziomie działek referencyjnych, takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności wymagają złożenia pojedynczego wniosku zawierającego szczegółowe dane lub wraz z określonymi przez właściwe organy dokumentami, umożliwiającymi lokalizację oraz pomiar każdej działki rolnej. Zgodnie z art. 26 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (w związku z art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r.), kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności.

W odpowiedzi na zarzuty, że powierzchnia ewidencyjno gospodarcza działki ewidencyjnej nr 480/2 jest dla producenta absurdalna organ stwierdził, że nie musi się ona pokrywać z powierzchnią zapisaną w ewidencji gruntów i budynków, a rozbieżność tych danych nie wpływa na to, że została ona wyznaczona nieprawidłowo.

Odnosząc się do twierdzenia, że brak jest uzasadnienia dla kontroli działki rolnej A i brak skontrolowania działki rolnej B, a obie były mierzone, powierzchnia (kol. 74) działki rolnej B kwalifikowana większa od powierzchni całkowitej organ stwierdził, że gospodarstwo E. B. zostało wytypowane do kontroli metodą analizy ryzyka. Inspektorzy terenowi skontrolowali (zmierzyli) obie działki rolne (powierzchnia zmierzona - kolumna 80 raportu), natomiast kolumna 74 raportu zawiera dane o wyżej opisanej powierzchni ewidencyjno - gospodarczej. Ze względu na nieprawidłowości w powierzchni zadeklarowanej działki rolnej A zastosowano kod nieprawidłowości DR13+, dla działki rolnej B, natomiast zmierzono powierzchnię 0,40 ha i ze względu na to, że różnica między powierzchnię deklarowaną a zmierzoną wynosi 0,04 ha i mieści się w wyliczonej tolerancji pomiaru działki (0,06 ha) stwierdzono, że deklaracja strony dla tej działki rolnej, zawarta we wniosku (0,36 ha) jest prawidłowa. Powyższe skutkuje tym, że podczas kontroli na miejscu dla działki rolnej B nie stwierdzono nieprawidłowości.

Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (w związku z art. 15 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r.), powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha.

Na stronie 3A raportu brak jest zapisu, że grunt o powierzchni 0,30 ha nie jest wykorzystywany pod uprawę i nie jest ugorowany bez podania sposobu jego zagospodarowania ale zdjęcie nr 2 wykonane podczas kontroli na część północnowschodnią działki ewidencyjnej nr 385 (przed lasem) wyraźnie przedstawia, iż wykluczona powierzchnia jest wieloletnim odłogiem porośniętym samosiejkami i wieloletnimi chwastami (zdrewniałe łodygi). Analiza pomiaru działki rolnej A wskazuje, że inspektorzy terenowi wykonali pomiar trwałych użytków zielonych (TUZ) zgłoszonych przez stroną do płatności na działce ewidencyjnej nr 385.

Organ podkreślił, że niezrozumienie przez E. B. danych zawartych w raporcie z kontroli nie powoduje jego wadliwości, a odnosząc się do kwestii tolerancji w pomiarze zaznaczył, że wyznaczona tolerancja oznacza, że jeżeli pomiar odbiega od powierzchni deklarowanej, ale mieści się w wyznaczonej tolerancji to uznaje się, że powierzchnia deklarowana jest prawidłowa. W przypadku, gdy różnica przekracza wartość tolerancji, to za powierzchnię stwierdzoną przyjmuje się powierzchnię zmierzoną. Przekładając powyższe rozważania na pomiar działki rolnej A organ stwierdził, że różnica między powierzchnią zmierzoną (0,73 ha) i deklarowaną (1,03 ha) jest równa 0,30 ha i przekracza wyliczoną tolerancję pomiaru (0,11 ha) co oznacza, że jako powierzchnię stwierdzoną inspektorzy terenowi przyjęli powierzchnię zmierzoną, do której nie można dodać wartości wyznaczonej tolerancji.

Odnosząc się do uwag zawartych w piśmie z dnia 27 maja 2011r. E. B., że przekazana mu kopia raportu nie została zatwierdzona przez ARiMR, a jak próbował wnieść uwagi do wyników kontroli, to został zignorowany przez pracownika Biura Powiatowego ARiMR oraz w dniu 27 maja 2011r. tenże organ nie wysłuchał jego ustnych wyjaśnień, organ stwierdził, że w myśl art. 31 ust 8 ustawy z dnia 7 marca 2007r. w przypadku, gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, osobie, która sporządziła raport. Powyższe oznacza, że bez względu na to, czy ARiMR zatwierdziła raport z kontroli strona mogła wnieść zastrzeżenia do wyników kontroli, jeżeli się z nimi nie zgadzała, czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniła do dnia złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Natomiast zarzuty dotyczące prób wniesienia uwag do wyników kontroli nie znajdują potwierdzenia w dokumentach. W stanowisku w sprawie odwołania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wyjaśnił, iż Pan E. B. nie zgłosił się do Biura Powiatowego w celu wyjaśnienia wyników z kontroli na miejscu.

Zarzut strony dotyczący uniemożliwienia jej skorzystania z prawa ustalenia "prawdy" i brak przeprowadzenia kontroli administracyjnej w przedmiotowej sprawie należy uznać za bezzasadny. Z materiału dowodowego wynika, że E. B. do dnia wydania rozstrzygnięcie przez organ pierwszej instancji nie zgłaszał organowi żądań i wniosków, a wnoszone w odwołaniu z dnia 11 marca 2011r. żądanie zostało uwzględnione. Ponadto podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie została przeprowadzona kontrola na miejscu oraz dwukrotnie wykonana kontrola administracyjna (raporty z kontroli administracyjnej nr dokumentu: [...]).

W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że argumenty E. B. nie zasługują na uwzględnienie. Strona do dnia otrzymania decyzji w przedmiotowej sprawie nie zgłaszała zastrzeżeń do wyników kontroli na miejscu oraz nie informowała organu pierwszej instancji o jakichkolwiek zmianach w uprawach na gruncie. Ze względu na wskazane wyżej przepisy prawa krajowego i unijnego nie jest możliwe przyznanie stronie płatności ONW do powierzchni stwierdzonej 1,09 ha, ponieważ stanowiłoby to rażące naruszenie prawa. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania płatności do gruntów rolnych. Uznaniowość prowadziłaby do nierównego traktowania producentów spełniających takie same warunki, co stałoby w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami, ale również z jedną z naczelnych zasad Unii Europejskiej, zasadą konkurencyjności. Płatności do gruntów rolnych stanowią jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej i mogą być przyznawane producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne tylko w takiej wysokości, w jakiej zostały one konkretnie określone przez Unię Europejską. Wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść jak i niekorzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa będące przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Ponadto organ poinformował, że obowiązkiem rolnika jest wypełnienie wniosku przy dołożeniu należytej staranności. To wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo oraz decyduje o treści wniosku, który podpisuje i składa w ARiMR. Rolnik zaznacza powierzchnie działek rolnych zgodnie z ich użytkowaniem. W niniejszej sprawie E. B. własnoręcznym podpisem na formularzu wniosku oświadczył, iż zna zasady przyznawania płatności ONW na rok 2010, w związku z powyższym należy stwierdzić, iż odpowiedzialność za treść znajdującą się we wniosku ponosi wnioskujący. Ponadto ubiegający się o pomoc finansową producent rolny, już w dacie składania wniosku, powinien wskazywać tylko te grunty rolne, które spełniają warunki do przyznania płatności. Stwierdzona powierzchnia "użytków rolnych" jest to faktyczna powierzchnia, na której stwierdzono obszary kwalifikujące się do przyznania płatności.

Ocena Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR jest, co do istoty taka sama, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, tzn. że w przedmiotowej sprawie odmowa przyznania Panu E. B. płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 jest uzasadniona w świetle ustalonych okoliczności faktycznych i prawnych.

Skargę na decyzję z dnia [...] Nr [...] do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł E. B., zarzucając

1. naruszenie zasad postępowania, które miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia – m.in. przez pozbawienie możliwości czynnego działania w sprawie i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy,

2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów prawa oraz sprzeczność istotnych ustaleń Dyrektora z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zgodnie z treścią wniosku o przyznanie płatności lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi E. B. podał, że kopię raportu z czynności kontrolnych otrzymał w styczniu 2011r., z dowodem nadania 29 grudnia 2010r., który odebrał w S., dokąd mylnie był wysłany. Raport zawierał sprawozdanie z pomiarów bez załączników w postaci zdjęć, map, szkiców. Gdy zgłosił się do Biura Terenowego ARiMR, poinformowano go, że "raport jest w Warszawie" i dopiero po zatwierdzeniu będzie mógł się z nim zapoznać. Podczas dwukrotnych pobytów w Biurze Terenowym w styczniu i w maju 2011r. nie sporządzono notatki z ich pobytu, a w maju przedstawiono im taką samą kopię raportu i stwierdzono, że są to wszystkie dowody, na podstawie których organ wydał decyzję.

Skarżący zarzucił, że po wydaniu raportu, a przed wydaniem decyzji organ winien zapoznać go z zebranym materiałem i dać możliwość skorzystania z prawem przewidzianych uprawnień, m.in. do składania wniosków dowodowych i ustosunkowania się do dowodów. Podstawowy jego wniosek dowodowy dotyczyłby wizji na miejscu z udziałem producenta i przedstawicieli organu wydającego decyzję. Wskazał, że było dla niego oczywiste, że zapoznanie się z materiałem dowodowym powinno odbyć się w Biurze Terenowym, a nie w odległych o 40 km K.. W sprawie narażony był na dodatkowe koszty dojazdu do S. – po odbiór korespondencji skierowanej pod niewłaściwy adres i do K. – w celu zapoznania się z dowodami, które winien był przedstawić Kierownik organu I instancji.

Skarżący podkreślił, że wniosek o przyznanie płatności wypełnił rzetelnie, zgodnie ze stanem faktycznym, z uwzględnieniem Instrukcji wypełniania spersonalizowanego wniosku o przyznanie płatności i materiału graficznego na rok 2010.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację w niej zawartą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej może nastąpić jedynie wówczas, gdy narusza ona prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art.134 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Zarzuty przedstawione w skardze i w jej uzupełnieniu dotyczyły w przeważającej mierze kontroli na miejscu oraz jej wyników utrwalonych przez kontrolujących, nie oddających rzeczywistej powierzchni zadeklarowanych we wniosku działek. Oznacza to, że skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji ustalenie go niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

Skarżący wniosek o przyznanie płatności na rok 2010 złożył w Biurze Powiatowym ARiMR dnia 10 maja 2010r., na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące płatności obszarowych i odrębne postępowanie administracyjne w sprawie płatności ONW.

"Raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa" Nr [...](nr zlecenia [...], przeprowadzonych w dniu 5 października 2010r. w godzinach od 16.00 do 17.00 przez dwóch Inspektorów terenowych, zawierający "Dane o położeniu ewidencyjnym działek rolnych", "Wyniki kontroli działek rolnych", "Kontrolę przestrzegania normy N.01 dla działek rolnych dla których zastosowano kod DR 18", "Kontrolę przestrzegania normy N01 dla gospodarstwa", kody dotyczące gospodarstwa i działek rolnych oraz pouczenie o możliwości "zgłoszenia po otrzymaniu raportu umotywowanych zastrzeżeń na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę złożenia wniosku w terminie 14 od dnia doręczenia raportu" - został przesłany do skarżącego w dniu 2 grudnia 2010r. na niewłaściwy (nieaktualny) adres, ale faktem przyznanym przez skarżącego jest, że mimo tego Raport ten otrzymał i się z nim zapoznał - według oświadczenia zawartego w odwołaniu od decyzji - "w grudniu 2010r.", w skardze - "w styczniu 2011r.". Mógł zatem zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia otrzymania raportu. Bez znaczenia było dla dokonania tej czynności, czy ARiMR zatwierdziła raport z kontroli. Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący złożył na piśmie, jak tego wymagało pouczenie, zastrzeżenia do Raportu z kontroli. Nie zakwestionował faktu przeprowadzenia kontroli, ani jej wyników.

Decyzja organu I instancji Nr [...], odmawiająca przyznania pomocy finansowej z tytułu wsparcia gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, została wydana w dniu [...] i doręczona skarżącemu dnia 3 marca 2011r.

Z dowodów w sprawie nie wynika, aby do dnia wydania tej decyzji E. B. złożył żądanie czynnego udziału w postępowaniu i umożliwienie mu wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów w sprawie. Zgłosił je dopiero w odwołaniu od decyzji, złożonym w dniu 11 marca 2011r. Zostało to uwzględnione przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, który w piśmie z dnia 18 maja 2011r. wyznaczył m.in. 7-dniowy termin (od daty doręczenia) do zapoznania się z materiałem dowodowym, składania wyjaśnień pisemnie i ustnie. Tymczasem skarżący zgłosił się nie do organu odwoławczego, lecz do organu I instancji – w dniu 27 maja 2011r. - z prośbą o udostępnienie mu do wglądu akt sprawy. Udostępniono mu kopie akt i Raportu, informując, że oryginały zostały przekazane już do organu odwoławczego wraz z jego odwołaniem, tj. do Oddziału Regionalnego ARiMR. Bezspornym jest, że E. B. nie skorzystał z możliwości zapoznania się z oryginałem akt sprawy w siedzibie organu odwoławczego, tylko poprzestał na zapoznaniu się z kopią akt w siedzibie organu I instancji. Złożył natomiast pismo w dniu 31 maja 2011r. do organu odwoławczego, zarzucając, że w okazanym w organie I instancji materiale dowodowym brak jest szkiców, opisów mapek terenu, które potwierdziłyby fakt i rzetelność sporządzenia raportu i stanowiły materiał pozwalający rolnikowi na złożenie wyjaśnień. Decyzja organu odwoławczego wydana została w dniu [...].

Odnosząc się do zarzutu braku powiadomienia i obecności skarżącego w czasie przeprowadzonej w sprawie kontroli na miejscu, należy podzielić pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mający bowiem w sprawie zastosowanie przepis art. 25 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r., jako zasadę przewiduje przeprowadzanie kontroli bez uprzedzenia rolnika, skarżący zatem nie może skutecznie zarzucać braku powiadomienia go o kontroli w dniu 5 października 2010r. Skarżący nie wykazał także, aby kontrola ta faktycznie nie miała miejsca, a Raport zawierał nieprawdziwe dane.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia przez pozbawienie możliwości czynnego działania w sprawie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Takie zarzuty nie mogły spowodować odmiennej oceny stanu faktycznego, dotyczącego powierzchni zadeklarowanej do płatności, niż ocena wynikająca ze zgromadzonych w aktach sprawy wiarygodnych dowodów, tj. zdjęć fotograficznych działek z zaznaczeniem miejsc, z których zdjęcia wykonano, pomiarów uwidocznionych w Raporcie. Skoro bowiem skarżący mając możliwość zweryfikowania raportu z kontroli, nie zachował staranności, aby w terminie i we właściwym urzędzie się z nią zapoznać i sformułować zarzuty, a także wnioski dowodowe, to nie można uznać takich zarzutów skargi za zasadne. Istotne też jest, że E. B. miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, otrzymał Raport z kontroli. Miał więc możliwość wcześniejszego zgłoszenia konkretnych zastrzeżeń, co do faktu rolniczego użytkowania całej powierzchni działek, zgłoszonej do płatności.

Nie można także postawić zarzutu, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego, wszystkich okoliczności koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy.

We wniosku z 30 maja 2010r. E. B., ubiegając się o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych o niekorzystnych warunkach gospodarowania do dwóch działek rolnych, oznaczonych we wniosku literami A i B, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębie S., w gminie P. (powiat [...], województwo [...]) wskazał powierzchnię łączną 1,39 ha, którą stanowiły trwałe użytki zielone (TUZ), załączył dwa załączniki graficzne. Przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego w dniu 5 października 2010r. kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni wykazała nieprawidłowości, polegające na tym, że dla działki rolnej A o powierzchni zadeklarowanej 1,03 ha stwierdzono powierzchnię 0,73 ha. Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych, do którego dołączono szkice kontrolowanych powierzchni oraz zdjęcia, dokumentujące stan zagospodarowania powierzchni zgłoszonej do płatności. Inspektorzy terenowi skontrolowali (zmierzyli) obie działki rolne (powierzchnia zmierzona wykazana w kolumnie 80 Raportu). Podczas kontroli na miejscu dla działki rolnej B nie stwierdzono nieprawidłowości. Należy podzielić stanowisko organu, że wprawdzie w Raporcie, na stronie 3A raportu brak jest zapisu, że grunt o powierzchni 0,30 ha nie jest wykorzystywany pod uprawę i nie jest ugorowany bez podania sposobu jego zagospodarowania, ale zdjęcie nr 2 wykonane podczas kontroli na części północno-wschodniej działki ewidencyjnej nr 385 (przed lasem) wskazuje, że wykluczona powierzchnia jest wieloletnim odłogiem porośniętym samosiejkami i wieloletnimi chwastami (zdrewniałe łodygi). Analiza pomiaru działki rolnej A wskazuje, że inspektorzy terenowi wykonali pomiar trwałych użytków zielonych (TUZ) zgłoszonych przez stronę, do płatności na działce ewidencyjnej nr 385.

Należy także podzielić stanowisko organu, że odpowiedzialność za treść wniosku, w tym zgłaszanych do płatności powierzchni działek ponosi E. B., który własnoręcznym podpisem na formularzu wniosku oświadczył, iż zna zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem na rok 2010. Ponadto ubiegający się o pomoc finansową producent rolny powinien wskazywać we wniosku tylko te grunty rolne, które spełniają warunki do przyznania płatności (pomijając odłogi i grunty leśne). Stwierdzona powierzchnia "użytków rolnych" jest to faktyczna powierzchnia, na której stwierdzono obszary kwalifikujące się do przyznania płatności.

Wskazane przez skarżącego "niezrozumienie danych" zawartych w raporcie z kontroli nie świadczy o jego wadliwości. Odnosząc się natomiast do kwestii tolerancji w pomiarze organ prawidłowo wyjaśnił, że jeżeli pomiar odbiega od powierzchni deklarowanej, ale mieści się w wyznaczonej tolerancji to uznaje się, że powierzchnia deklarowana jest prawidłowa. W przypadku, gdy różnica przekracza wartość tolerancji, to za powierzchnię stwierdzoną należy przyjąć powierzchnię zmierzoną. W sprawie niniejszej pomiar działki rolnej A wykazał, że różnica między powierzchnią zmierzoną (0,73 ha) i deklarowaną (1,03 ha) jest równa 0,30 ha i przekracza wyliczoną tolerancję pomiaru (0,11 ha), co oznacza, że jako powierzchnię stwierdzoną inspektorzy terenowi przyjęli powierzchnię zmierzoną, do której nie można dodać wartości wyznaczonej tolerancji. Ponieważ skarżący deklarował do płatności ONW powierzchnię 1,39 ha, zaś stwierdzona powierzchnia kwalifikująca się do przedmiotowej płatności wynosi 1,09 ha, to różnica powierzchni wynosząca 0,30 ha stanowi 27,52% powierzchni stwierdzonej. Zgodnie z art. 16 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. (Dz.Urz. UE L 368 z 23.12.2006r.) "jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach środka związanego z obszarem przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 796/2004, pomoc oblicza się w oparciu o zatwierdzony obszar pomniejszony o dwukrotną różnicę, jeżeli stwierdzona różnica wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeżeli różnica wynosi więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru, dla danego środka związanego z obszarem nie przyznaje się pomocy". Uznać zatem należy, że organ w sprawie niniejszej prawidłowo odmówił przyznania skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010. Nie zmieniają tego wyliczenia powierzchni dokonane w skardze przez skarżącego.

Nie jest możliwe przyznanie stronie płatności do powierzchni stwierdzonej 1,09 ha, ponieważ stanowiłoby to rażące naruszenie prawa. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania płatności do gruntów rolnych.

Nie jest także zasadny zarzut skargi, dotyczący "naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów prawa oraz sprzeczność istotnych ustaleń Dyrektora z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego". W skardze nie wskazano o wykładnię jakiego przepisu chodzi. W ocenie Sądu przedstawiona przez organ odwoławczy wykładnia wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisów jest prawidłowa.

Przedstawione zarzuty nie mogły spowodować odmiennej oceny niż ocena wynikająca ze zgromadzonych w aktach sprawy wiarygodnych dowodów, tj. zdjęć fotograficznych i szkiców kontrolowanych działek z zaznaczeniem miejsc, z których zdjęcia wykonano. Uznać należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy, który ma obowiązek uwzględniać stan faktyczny i prawny z daty rozstrzygania sprawy, miał podstawy do utrzymania w mocy decyzji odmawiającej E. B. przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy stwierdzić, że ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.