Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 220/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Zarządu [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej D. M. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2013 r. nr [...] orzekającą o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] w prawo własności z udzieleniem bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności

tej nieruchomości.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Użytkownik wieczysty wynajmuje część tego budynku

a więc wykorzystuje go na cele prowadzenia działalności dochodowej. Zdaniem organu wynajmowanie osobie trzeciej całości lub części nieruchomości objętej przekształceniem nawet na cele mieszkaniowe jest działalnością gospodarczą

i powoduje konieczność stosowania przepisów o pomocy publicznej. W uchwale Rady [...] nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody

na udzielenie bonifikaty osobom fizycznym od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przewidziano możliwość bonifikaty od opłaty za przekształcenie dla nieruchomości zabudowanych

ale wykorzystywanych wyłączenie na cel mieszkaniowy. Intencją uchwałodawcy było przyznanie takich uprawnień tym użytkownikom wieczystym, którzy na nieruchomości objętej przekształceniem zaspokajają jedynie własne potrzeby mieszkaniowe.

Ponieważ nieruchomość przy ul. [...] jest częściowo wynajmowana to organ nie ma prawa udzielić bonifikaty w związku z niewypełnieniem warunków wynikających z uchwały.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego D. M. zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 7 pkt 2 lit. b i art. 4 ust. 11a ustawy z dnia

29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz naruszenie interesu prawnego skarżącej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona gdyż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W sprawie jest bezsporne, że zostały spełnione przesłanki przewidziane przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83)

do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej

w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]

w obrębie [...], w prawo własności tej nieruchomości. Natomiast odmowa tego przekształcenia zaskarżoną decyzją związana jest z tym, że skarżąca D. M., która jest użytkownikiem wieczystym domaga się przekształcenia

z zastosowaniem bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia przewidzianej w uchwale Rady [...] nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty osobom fizycznym od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Natomiast organ odmawia zastosowania tej bonifikaty uznając, że skarżąca nie spełnia warunku do jej zastosowania jakim jest wykorzystywanie przekształconej nieruchomości wyłącznie

na cel mieszkaniowy.

Wyliczona przez organ opłata za przekształcenie, bez bonifikaty, wynosiłaby [...]zł. Skarżąca takich warunków przekształcenia nie akceptuje.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,

w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, organ może udzielić bonifikaty od opłaty za przekształcenie w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego – na podstawie uchwały właściwej rady lub sejmiku. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 11a w uchwale określa się w szczególności warunki udzielania bonifikaty i wysokość stawek procentowych. W rozpoznawanej sprawie organ zastosował się do uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2008 r.

w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty osobom fizycznym od opłaty

za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. § 1 ust. 1 uchwały stanowi, że wyraża się zgodę na udzielenie osobom fizycznym 60% bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanych i wykorzystywanych wyłącznie na cel mieszkaniowy.

W sprawie jest bezsporne, że nieruchomość przy ul. [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Mieszka w niej skarżąca wraz z rodziną. Część domu jest przez nią wynajmowana osobom trzecim na cel mieszkaniowy. Skarżąca sytuację najmu wyjaśnia tym, że najem jest czasowy gdyż jej dzieci są małe i obecnie nie ma potrzeby wykorzystywania całego domu na mieszkanie dla siebie i swojej rodziny.

W tak ustalonym, bezspornym, stanie faktycznym stanowisko organów obu instancji

w zakresie wykładni § 1 ust. 1 uchwały należy uznać za błędne. Wymogiem przewidzianym w tym przepisie uchwały dla udzielenia przewidzianej w nim bonifikaty jest to by przekształcona nieruchomość była zabudowana i wykorzystywana wyłącznie na cel mieszkaniowy. Warunek ten w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości jest spełniony – nieruchomość jest zabudowana i wykorzystywana wyłącznie na cel mieszkaniowy. Jest bowiem bezsporne, że mieszka tam skarżąca z rodziną,

a więc nieruchomość spełnia podstawową funkcję jaką jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych użytkownika wieczystego. Część budynku mieszkalnego jest wynajmowana czasowo osobom trzecim ale także wyłącznie na cel mieszkaniowy.

Tak więc nieruchomość nie jest wykorzystywana na inny cel niż mieszkaniowy. Sąd

nie podziela stanowiska organu, że wynajmowanie części budynku mieszkalnego

przez skarżącą oznacza, że prowadzi ona tam działalność gospodarczą co świadczy

o wykorzystywaniu tej nieruchomości na inne cele niż wyłącznie mieszkaniowe. Błędne jest tu posługiwanie się przez organ definicją działalności gospodarczej zawartej

w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zakres pojęcia działalności gospodarczej zdefiniowany w tym przepisie jest przewidziany

dla potrzeb opodatkowania podatkiem VAT. Natomiast skarżąca z tytułu najmu takiego podatku nie uiszcza, co oświadczyła na rozprawie w dniu 20.05.2015 r. Bezzasadnie więc organy przypisują skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej

na przekształconej nieruchomości czego konsekwencją jest odmowa zastosowania bonifikaty przewidzianej w § 1 uchwały. Ponieważ, co już wcześniej zostało wywiedzione, przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana wyłącznie na cel mieszkaniowy to w sytuacji gdy spełnione są przez skarżącą pozostałe warunki przewidziane w tej uchwale bonifikata powinna być udzielona.

Zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem art. 4 ust. 7 ustawy przekształceniowej i § 1 ust. 1 uchwały Rady [...] z [...] maja 2008 r.

co uzasadnia ich uchylenie.

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią stanowisko zaprezentowane

przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152

i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł

jak w sentencji wyroku.