Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1931/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258  par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 grudnia 2009r. po rozpoznaniu wniosku D.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D D. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2008r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: przyznać D.D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

D. D. wniósł do Sądu formularz wniosku PPF o przyznania prawa pomocy w którym zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego.

Pismem z dnia 6 października 2009r. wezwano wnioskodawcę do nadesłania dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśnienia zostały nadesłane do Sądu w dniu 24 grudnia 2009r.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy).

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów sądowych spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu oraz nadesłanych wyjaśnieniach uznano, iż wnioskodawca wykazał w nich, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.

Z nadesłanych danych wynika, że skarżący jest osobą bezrobotną, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wnioskodawca wskazał, że jedynym jego źródłem miesięcznego utrzymania jest kwota 200,00 złotych, jaką w formie pożyczki otrzymuje od matki.

Ponadto oświadczył we wniosku, iż nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro.

Skarżący w piśmie wyjaśniającym z dnia 16 grudnia 2009r. oświadczył, że niskie środki jakimi dysponuje wystarczają mu jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych. Wnioskodawca dodał, że nie jest w stanie regulować opłat najmu, dlatego też wynajmujący dochodzi od niego należności na drodze sądowej.

Mając na względzie powyższe uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Stwierdzono bowiem, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.