Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 556/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

|Dnia 22 sierpnia 2006r | Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący s. NSA Gabriela Gorzan (spr.), Sędziowie s. NSA. Sylwia Zapalska, as.sąd. WSA Maciej Jaśniewicz, Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006r sprawy ze skargi M.D. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za lipiec 2002r 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] , Nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego M.D. kwotę 5.466 zł (pięć tysięcy czterysta sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. wstrzymuje wykonanie decyzji wymienionych w punkcie 1 do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku /-/ M. Jaśniewicz /-/ G.Gorzan /-/ S.Zapalska


UZASADNIENIE

I SA/Po 556/06

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia16. 05.2005r. sygn. akt I SA/Po 1336/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2002r.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej podatnika Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24. 02.2006r. sygn. I FSK 1089/05 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na wstępie przytoczony i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że o ile trafne jest stanowiska sądu I instancji o dopuszczalności stosowania art.21 ust.5 pkt 1 ustawy z dnia 8.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm.) w przypadku, gdy wysokość zwrotu różnicy podatku uzasadniona jest nabyciem towaru, który na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zaliczany jest przez podatnika do środków trwałych podlegających amortyzacji (ust.3 art.21 ustawy VAT) o tyle nie uwzględniono, iż o tym jakie składniki majątku, nabyte lub wytworzone przez podatnika mogą być przez niego zaliczone do środków trwałych podlegających amortyzacji decyduje treść art.22a, z wyłączeniem zawartym w art.22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ten przepis powinien mieć w sprawie zastosowanie w związku z art.21 ust.3 i w związku z ust.5 pkt 1 ustawy VAT. Niewłaściwie zastosowano w sprawie przepis art.22 "d" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś ocena prawidłowości zaliczenia przez podatnika nabytego składnika majątku do środków trwałych mogła być dokonana pod kątem warunków, jakie ten składnik spełnia z punktu widzenia uznania go za środek trwały (art.22 "a" ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym w lipcu 2002r. z art.21 ust.2 ustawy o VAT wynika zasada, iż podatnikom dokonującym sprzedaży towarów opodatkowanych w całości lub w części stawką niższą niż 22% przysługiwało prawo do zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy. Zgodnie z zawartym w tym przepisie zastrzeżeniem odsyłającym do treści ust.4 tego artykułu, kwota zwrotu różnicy podatku ograniczona została do wysokości kwoty wynoszącej 22% całości obrotu opodatkowanego stawkami niższymi niż 22%. Równocześnie w art.21 ust.5 pkt 1 ustawy VAT ustawodawca unormował sytuację, zaistnienie której powoduje, iż nie stosuje się ust.4 tego artykułu, czyli ograniczenia kwoty zwrotu różnicy podatku do wskazanej w tym przepisie wysokości. Wyłączenie ograniczenia wysokości kwoty zwrotu oznacza powrót do wyrażonej w art.21 ust.2 ustawy VAT zasady nieograniczonego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, bowiem wówczas nie stosuje się zawartego w nim zastrzeżenia odsyłającego do ust.4 tego artykułu.

Wykładnia art.21 ust.5 pkt 1 ustawy VAT przez interpretację treści zawartego w tym przepisie odesłania do ust.3 dopuszcza jedynie określenie towarów i usług, których nabycie ma wpływ na wysokość zwrotu różnicy podatku, nie może natomiast prowadzić do nieuprawnionego ograniczenia zwrotu różnicy w podatku, gdy wysokość tego zwrotu uzasadniona jest nabyciem towarów i usług zaliczanych przez podatnika do środków trwałych podlegających amortyzacji. Zwrot różnicy podatku, o którym mowa w ust.2 art.21 ustawy VAT może być ograniczony jedynie na podstawie ust.4 tego artykułu. W sytuacji, gdy na wysokość tego zwrotu ma wpływ również podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług, o których mowa w ust.3, a więc, gdy wysokość zwrotu jest uzasadniona nabyciem tych towarów, ograniczenia zawartego w ust.4 nie stosuje się, co oznacza, że podatnik ma prawo do nieograniczonego zwrotu różnicy podatku na podstawie art.21 ust.2 ustawy VAT.

Zważywszy na treść art.190 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz1270 ze zm.) w myśl którego ocena prawna wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże w tej sprawie Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, skoro ocena ta wyraża odmienną wykładnię prawa materialnego od zastosowanej w sprawie przez organy podatkowe, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 pkt "a" powołanej wyżej ustawy oraz jej art.152 i art.200 należało orzec, jak w sentencji wyroku.

/-/ M. Jaśniewicz /-/ G.Gorzan /-/ S.Zapalska

L.Sz.