Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 691/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Par. 9, 24, 44
journal: Dz.U. 2012 poz 1551
law: Ustawa z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą  działalność.
article: Art. 145  par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonywane, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 lutego 2014 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania W. W. (dalej: skarżący) od decyzji Starosty z [...] 2013 r., znak: [...] orzekającej z urzędu o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu S, gmina T utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.), art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 98, poz. 1287 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.).

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta decyzją z [...] 2013 r., orzekł z urzędu o aktualizacji operatu ewidencyjnego prowadzonego dla obrębu ewidencyjnego: S, jednostka ewidencyjna T, przyjętego do zasobu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 17.10.1990 r. pod numerem [...] w następujący sposób: w jednostce rejestrowej [...], w której zarejestrowani są A. W., Z. W., W. W., z działki nr [...] o pow. 3,39 ha wyodrębnia się działkę nr [...] o pow. 0,0753 ha odpowiadającą nieruchomości oznaczonej jako parcela gruntowa pgr. [...], która zgodnie ze stanem własnościowym ujawnionym w Liczbie Spisu II gminy katastralnej S prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego stanowi Dobro Tabularne, w wyniku czego działka nr [...] zmienia konfigurację i powierzchnię na 3,32 ha w oparciu o mapę z danymi do aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków przyjętą do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 13.08.2013 r. pod numerem [...], sporządzoną przez geodetę uprawnionego mgr inż. K. C.

W odwołaniu W. W. zarzucił, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podniósł, że parcela gruntowa l.kat. [...] jest własnością jego rodziny, na dowód tego przedłożył kserokopię "Uchwały", poświadczoną przez notariusza T. G.

Decyzja z dnia 27 lutego 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy organ odwoławczy powołał § 9 ust. 1, § 44 ust. 2, § 46 ust. 1 i ust. 2, § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, znowelizowanego rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r., oraz wskazał, że podstawę do wprowadzenia zmian aktualizujących w przedmiotowej sprawie stanowi "Operat pomiarowy z aktualizacji ewidencji gruntów dla działki [...]" przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 13 sierpnia 2013 r. za numerem [...]. Aktualnie w rejestrze gruntów obrębu S, jednostka ewidencyjna T, w jednostce rejestrowej [...] wykazana jest działka ewidencyjna nr [...] o pow. 3,39 ha, a jako współwładający na zasadach samoistnego posiadania są wpisani: A. W., W. W. i Z. W. Operat ewidencji gruntów i budynków dla obrębu S, jednostka ewidencyjna T został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 30.08.1990 r. za numerem [...]. Stał się obowiązujący na mocy Obwieszczenia Dyrektora Gospodarki Przestrzennej Urzędu Wojewódzkiego z 30 listopada 1990 r. i w całości zastąpił operat ewidencji gruntów założony na bazie mapy katastralnej w skali 1:2880 (operat numer [...]).

Od daty założenia operatu ewidencji gruntów numer [...] zapis dokonany w jednostce rejestrowej [...] obręb S w zakresie podmiotu jak i przedmiotu pozostał do chwili obecnej niezmieniony. Porównanie obowiązującej mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 obręb S, jednostka ewidencyjna T z archiwalną mapą katastralną w skali 1:2880 b.gm.kat. S pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że działkę ewidencyjną nr [...] utworzyły odrębne nieruchomości, a wśród nich pgr.l.kat. [...] objętą spisem II Gminy Katastralnej S, stanowiąca Dobro Tabularne. Analogicznych ustaleń dokonał geodeta uprawniony sporządzający opracowanie nr [...].

Zatem organ uznał, że działka ewidencyjna nr [...] obręb S narusza przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego - Wydział Ksiąg Wieczystych z 1 października 2013 r. znak: [...] "parcela gruntowa numer [...] położona - S, Gmina T, powiat [...], woj. [...], wpisana jest w liczbie spisu II Gminy Katastralnej S i stanowi Dobro Tabularne'". Synchronizacja danych ewidencyjnych w przedmiotowym zakresie ze stanem prawnym ujawnionym w spisie II Gminy Katastralnej S została przedstawiona w wykazie synchronizacyjnym na "Mapie z danymi do aktualizacji operatu ewidencji gruntów". I tak wyodrębnionej działce ewidencyjnej nr [...] odpowiada pgr. [...] objęta Spisem II Gminy Katastralnej S.

Zawarte w aktach sprawy zaświadczenie Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych z 1.10.2013 r. dowodzi, że parcela gruntowa numer [...] położona w S wpisana jest w liczbie spisu II Gminy Katastralnej S i stanowi Dobro Tabularne. Organ podkreślił, że zgodnie z przepisem § 6 ust 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych założonych przed dniem 1 stycznia 1947 r. oraz utraty mocy prawnej niektórych takich ksiąg. (Dz.U. z 1986. Nr 28 poz.141) księgi dawne, które utraciły moc prawną zachowują znaczenie dokumentów. Wyodrębnienie działki nr [...] odpowiadającej parceli pgr. [...] ma dopiero umożliwić jej regulację prawną.

"Z uwagi na powyższe organ pierwszej instancji orzekł jedynie o wydzieleniu parceli [...] objętej liczbą spisu II Gminy Katastralnej S z działki ewidencyjnej nr [...]. W związku z nieustalonym właścicielem ww. parceli nie orzekał natomiast w zakresie podmiotowym".

Organ odwoławczy wskazał, że opracowanie sporządzone przez geodetę uprawnionego mgr inż. K. C. zostało przyjęte do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 13 sierpnia 2013 r. pod numerem [...]. Na podstawie powyższego operatu dokonano wydzielenia z działki nr [...] działki nr [...] w drodze czynności ustalenia przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...]. Dodatkowo 5 lipca 2013 r. geodeta sporządził protokół ustalenia przebiegu granic do celów ewidencji gruntów o czym strony zostały skutecznie poinformowane. Protokół ten strony podpisały, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń, co zdaniem organu, oznacza ustalenie przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...], bez zastrzeżeń, na podstawie zgodnego oświadczenia stron. Do czynności ustalenia wykorzystano dawną mapę katastralną b.gm.kat. S w skali 1:2880, na której uwidoczniona była wydzielana parcela. Zgromadzona dokumentacja, a szczególności "Mapa z danymi do aktualizacji operatu ewidencji gruntów" stanowiąca integralną część operatu pomiarowego przyjętego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 13 sierpnia 2013 r. za numerem [...], w ocenie organu odwoławczego może stanowić podstawę do dokonania aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu S, jednostka ewidencyjna T.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ odwoławczy wskazał, że przedłożona przez skarżącego kserokopia "Uchwały", poświadczoną przez notariusza T. G. za zgodność z okazanym dokumentem (Rep. A nr [...]) nie zawiera pieczęci Sądu ani żadnej sygnatury akt, czy daty wydania. W żaden sposób nie wynika z tego dokumentu tytuł prawny dla skarżącego i jego rodziny do parceli gruntowej l.kat. [...]. Natomiast wiarygodnym dokumentem zawartym w aktach przedmiotowej sprawy jest natomiast zaświadczenie wydane w dniu 1 października 2013 r. przez Sąd Rejonowy - Wydział Ksiąg Wieczystych. Nadto w zbiorze dokumentów księgi wieczystej nr [...] znajduje się wyrys z mapy ewidencyjnej sporządzony, z którego wynika, iż pgr.l.kat. [...] objęta Spisem II - dobro tabularne zmieniła konfigurację i podzieliła się na: [...], [...], [...]. Według wykazu równoważników zamieszczonego na ww. wyrysie z mapy ewidencyjnej: działka nr [...] powstała z p.gr. [...], działka nr [...] powstała z p.gr. [...]. Natomiast parcela gruntowa l.kat. [...] pozostała w Spisie II Gminy Katastralnej S i stanowi Dobro Tabularne. Kopia ww. dokumentu została potwierdzona za zgodność z dokumentem złożonym do akt księgi wieczystej przez Sąd Rejonowy. Zatem zarzuty skarżącego o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonej dokumentacji. Zmiana przepisów wykonawczych (rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków) nie wpłynęła w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie W. W. zarzucił, że zaskarżana decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem w tej samej sprawie Starosta decyzja z dnia [...] 2012 r. umorzył postepowanie w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencyjnego dotyczącego przedmiotowej działki. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów jednoznacznie wynika, że stan prawny pgr. [...] nie jest ustalony. Dodatkowo wskazał, że jego zdaniem księga wieczysta dla tej parceli zaginęła. Opisał także jakie były dzieje pgr. [...] i [...]. Nadto wyraził zdziwienie "wyjątkową troską" Starosty w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego właśnie tej drogi, skoro większość dróg ma nieuregulowany stan prawny.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy, następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej ustawa, oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2013 r. poz. 1551), dalej rozporządzenie, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało przez Starostę z urzędu. Jego przedmiotem była aktualizacja operatu ewidencyjnego prowadzonego dla obrębu ewidencyjnego: S, jednostka ewidencyjna T, przyjętego do zasobu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 17.10.1990 r. pod numerem [...]. Jako podstawę zaskarżonej decyzji organy powołały przepisy art. 7d pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz przepisy § 36, 37, 44 pkt. 2, 45 ust. 1, 46 ust. 1, 47 ust. 3 i 61 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), zwanego dalej rozporządzeniem.

Z uwagi przedmiot kontrolowanego postępowania, podkreślenia wymaga na wstępie, że stosownie do art. 2 pkt. 8 ustawy przez ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - rozumie się system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt.1), oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter podmiotowy lub przedmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Informacje podmiotowe dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych lub samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Informacje powyższe zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów - art. 24 ust. 1 ustawy. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisu § 44 pkt. 2 rozporządzenia. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencji gruntów i budynków ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje wyłącznie poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1).

Nadto zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia prawa osób i jednostek organizacyjnych, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 4) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, 6) umów dzierżawy.

W myśl § 5 pkt. 3 rozporządzenia najmniejszą jednostką powierzchniową podziału kraju dla celów ewidencji jest działka ewidencyjna, której definicję zawiera § 9 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Obszar gruntu jednorodny pod względem prawnym to obszar gruntów stanowiących przedmiot prawa własności tej samej osoby, lub współwłasności tych samych osób. Zgodnie z § 9 ust. 2, sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw, oraz władania tych samych osób lub jednostek organizacyjnych, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne, jeżeli zachodzą ku temu podstawy wymienione w pkt. 1, 2 i 3 tego przepisu. Zasada jest więc w obowiązującym stanie prawnym wynikającym z przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, że grunt wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych i stanowiący przedmiot własności tej samej osoby lub tych samych osób, stanowi działkę ewidencyjna, z której nie podlegają wyodrębnieniu dalsze działki ewidencyjne, za wyjątkiem sytuacji określonych w przepisie § 9 ust. 2 pkt. 1. 2 i 3 rozporządzenia.

Zatem objęcie jedną działką ewidencyjną gruntu, który nie jest jednorodny pod względem prawnym, narusza przewidziane ustawą i rozporządzeniem zasady i cele, którym służyć ma ewidencja gruntów. W konsekwencji ustalenie, przez organ prowadzący ewidencję, że działka ewidencyjna obejmuje obszary gruntu niejednorodne pod względem prawnym, daje podstawę do wprowadzenia z urzędu lub na wniosek stron stosownych zmian w ewidencji, aktualizujących jej stan w sposób zgodny z aktualnym stanem prawnym.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego i prawnego sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, należy podkreślić, że organ nie wykazał, że działka nr [...] jest niejednorodna pod względem prawnym.

Z akt sprawy wynika, że dla działki [...] nie ma prowadzonej księgi wieczystej, a A. W., Z. W. i W. W., są jedynie osobami władającymi przedmiotową działką. Ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie wprowadza definicji władania. Nie budzi jednak wątpliwości, że pojęcie to jest tożsame z pojęciem posiadania w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego (por. wyroki :WSA w Warszawie z dnia 28 10. 2005 r. IV SA/Wa 1321/05, Lex nr 217393, WSA w Krakowie z dnia 16. 07. 2009 r. III SA/Kr 802/08, Lex nr 553354, WSA w Poznaniu z dnia 24. 09. 2010 r. II SA/Po 435/10, Lex nr 754415).

Co do pgr. [...] objętej liczbą spisu II Gminy Katastralnej S z działki ewidencyjnej nr [...] organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji sam stwierdził, że "w związku z nieustalonym właścicielem ww. parceli organ nie orzekał w zakresie podmiotowym". Organ powołał się jedynie na zaświadczeniem Sądu Rejonowego - Wydział Ksiąg Wieczystych z 1 października 2013 r. znak: [...], z którego wynika, że "parcela gruntowa numer [...] położona - S, Gmina T, powiat [...], woj. [...], wpisana jest w liczbie spisu II Gminy Katastralnej S i stanowi Dobro Tabularne'".

Słusznie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem § 5 ust 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych założonych przed dniem 1 stycznia 1947 r. oraz utraty mocy prawnej niektórych takich ksiąg. (Dz.U. z 1986. Nr 28 poz.141) z dniem 1 stycznia 1989 r. tracą moc prawną i podlegają zamknięciu z urzędu księgi dawne nie zawierające w działach odpowiadających działowi drugiemu, trzeciemu i czwartemu obecnej księgi wieczystej wpisów dokonanych po dniu 31 grudnia 1946 r. W myśl § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia, księgi dawne, które utraciły moc prawną, zachowują znaczenie dokumentów.

Z całą pewnością powyższe zaświadczenie, pomimo, że ma moc dokumentu, nie stanowi samo w sobie tytułu własności do przedmiotowej parceli. Do akt postępowania nie został dołączony żaden dokument wymieniony w § 12 rozporządzenia, potwierdzający stan prawny przedmiotowej działki, ani organ nie powołał się na żadne prowadzone postepowanie w celu uregulowania stanu prawnego przedmiotowej parceli. Wręcz przeciwnie organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazuje, że organ pierwszej instancji orzekł jedynie o wydzieleniu parceli [...] objętej liczbą spisu II Gminy Katastralnej S z działki ewidencyjnej nr [...], a w związku z nieustalonym właścicielem ww. parceli nie orzekał natomiast w zakresie podmiotowym". Jest to tym bardziej istotne, że skarżący kwestionuje fakt, że przedmiotowa parcela powinna być objęta jest liczbą spisu II Gminy Katastralnej S. Według niego i przedłożonej przez niego Uchwały poświadczonej przez notariusza T. G. parcela l.kat. [...] powinna być wpisana na karcie [...]. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżący konsekwentnie podnosi, że przedmiotowa parcela stanowi od lat własność jego rodziny.

Zdaniem Sądu nie jest istotne, że przedłożona przez skarżącego uchwała nie zawiera żadnej sygnatury akt, daty wydania czy pieczęci sądu. Kwestionowanie przez skarżącego przedmiotowego zaświadczenia sprowadza się bowiem w istocie, do kwestionowania stanu prawnego nieruchomości (parceli).

Organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu, nie może zaś takiego prawa ani ustanowić, ani wyinterpretować. Do rozstrzygania sporów dotyczących własności nieruchomości organy geodezyjne nie są uprawnione. Nie ulega wątpliwości, że w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości prowadzi się księgi wieczyste.

Zatem prowadzone z urzędu postępowanie w przedmiocie aktualizacji ewidencji poprzez, jak wskazuje organ: poprzez przeprowadzenie tzw. "rozdzielenia" zawartych w jednej działce, nieruchomości będących przedmiotem odrębnej własności jest absolutnie niczym nieuzasadnione. Sam organ wskazuje, że taka zmiana winna mieć charakter przedmiotowo-podmiotowy, gdyż z jej istoty wynika konieczność określenia podmiotów prawa własności, którym w świetle aktualnych wpisów w księgach wieczystych przysługuje to prawo względem nowo wydzielonych działek. Tymczasem, jak wskazano powyżej ani dla działki [...], ani dla parceli gruntowej [...] nie ma założonych ksiąg wieczystych. Zatem organ mnie ustalił więc wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych dla treści rozstrzygnięcia.

Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że została ona wydana z naruszeniem reguł wynikających z przepisów prawa procesowego, art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Wady te powodują konieczność jej uchylenia, ponieważ mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy z przyczyn niżej wskazanych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję, albowiem stwierdził istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art.152 powołanej ustawy orzeczono, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane.