Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 437/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3310 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1870
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 437/18

Uzasadnienie

Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) w zw. z art. 3310 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870), utrzymał w mocy uchwałę Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w B. w sprawie ustalenia wyniku M. M. zwanego dalej "stroną", "skarżącym" z egzaminu wstępnego na aplikację radcowską.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w B. (zwana dalej "komisją kwalifikacyjną") ustaliła negatywny wynik egzaminu wstępnego na aplikację radcowską M. M. Z uzasadnienia uchwały wynika, że uzyskał on z testu 98 punktów. Komisja kwalifikacyjna podniosła, że zgodnie z treścią art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, pozytywny wynik z egzaminu wstępnego uzyskuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 100 punktów, a zatem uzyskana przez M. M. liczba punktów przesądza o negatywnym wyniku egzaminu.

M. M. złożył odwołanie od wyżej wymienionej uchwały, które wpłynęło do Ministra Sprawiedliwości w dniu 24 listopada 2017 r. M. M. zakwestionował prawidłowość pytań nr 1, nr 20, nr 39, nr 104 i nr 126, a w "Podsumowaniu" odwołania wskazał także na pytania nr 85 i nr 128, wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w kwestionowanej części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy.

Minister Sprawiedliwości uznał, że odwołanie M. M. nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił zasady przeprowadzania egzaminu wstępnego na aplikację radcowską i stwierdził, że egzamin, w którym uczestniczył zdający, został przeprowadzony zgodnie z wymogami ustawy o radcach prawnych oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz przeprowadzania egzaminu wstępnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1898). Minister Sprawiedliwości podkreślił także, że z protokołu przebiegu egzaminu nie wynika, aby w jego trakcie doszło do nieprawidłowości mogących mieć wpływ na wynik egzaminu. W ocenie Ministra Sprawiedliwości wszystkie pytania testowe zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu. Pytania testowe nie dotyczyły kwestii spornych w orzecznictwie i doktrynie. Minister Sprawiedliwości zaznaczył, że w wyniku ponownego sprawdzania karty odpowiedzi zdającego i przeliczenia uzyskanych punktów stwierdzono, że odpowiedziała ona prawidłowo na 98 pytań, uzyskując z egzaminu 98 punktów.

Zakwestionowane przez skarżącego pytanie nr 1 brzmiało:

"Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli ten sam czyn zabroniony wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd wymierza karę na podstawie:

A. wszystkich zbiegających się przepisów,

B. przepisu przewidującego karę najłagodniejszą,

C. przepisu przewidującego karę najsurowszą".

Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "C", oparta na treści art. 11 § 3

k.k. Organ wskazując na brzmienie art. 11 § 3 k.k. stwierdził, że zaznaczona przez skarżącego odpowiedź "A" jest nieprawidłowa. Zdaniem organu, wskazana w kluczu odpowiedzi jako prawidłowa odpowiedź "C" tworzy wraz z treścią pytania zdanie prawdziwe. Odpowiedź ta wynika wprost z przepisu art. 11 § 3 k.k. Tym samym pytanie zostało sformułowane w sposób jasny, czytelny i precyzyjny. Istotą pytania nr 1 było wskazanie, w oparciu o jaki przepis sąd wymierza karę, jeżeli ten sam czyn zabroniony wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, z którego wynika, że odpowiedź "A" jest odpowiedzią prawidłową, organ wskazał, iż odpowiedź "A", w formie w jakiej została skonstruowana, w żadnym wypadku nie może zostać uznana za prawidłową. Odnosi się ona bowiem do regulacji zawartej w art. 11 § 2 k.k. Przepis ten ma służyć zakwalifikowaniu zachowania sprawcy w sytuacji, kiedy jeden czyn wyczerpuje znamiona więcej niż jednego przepisu ustawy karnej i jest wykorzystywany w tych momentach procesowych, kiedy dochodzi do opisu jego zachowania i wskazania, jakie przepisy naruszył. W takiej sytuacji dochodzi do skazania na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, co oznacza, że przepis ten zawiera normę, która nakazuje sądowi, aby w razie ustalenia, że sprawca jednym zachowaniem wyczerpał znamiona dwóch lub więcej typów czynów zabronionych, skazał go za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Dochodzi do tzw. kumulatywnej kwalifikacji czynu, która w pełni odzwierciedla rozmiar i charakter kryminalnego bezprawia, którego dopuścił się sprawca.

Zakwestionowane przez skarżącego pytanie nr 20 brzmiało:

"Zgodnie z Kodeksem postępowania karnego, posiedzenie sądu odbywa się:

A. jawnie, chyba że ustawa stanowi inaczej,

B. jawnie, chyba że prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej,

C. z wyłączeniem jawności, chyba że ustawa stanowi inaczej albo prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej".

Organ wyjaśnił, że prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "C", oparta na treści art. 95b § 1 k.p.k. Natomiast skarżący udzielił odpowiedzi "A", a jego zarzuty organ uznał za niezasadne. Zdaniem organu, pytanie nr 20 zawiera tylko jedną prawidłową odpowiedź, którą jest odpowiedź "C". Odpowiedź ta wprost wynika z przepisu art. 95b § 1 k.p.k., zgodnie z którym posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności, chyba że ustawa stanowi inaczej albo prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej. Zdaniem organu stanowisko skarżącego, z którego wynika, że pytanie nr 20 jest wadliwie skonstruowane, gdyż zawiera trzy poprawne odpowiedzi, oparte jest na błędnej interpretacji art. 95b § 1 k.p.k. Z przywołanego przepisu wynika, że posiedzenie sądu odbywa się z wyłączeniem jawności, chyba że ustawa stanowi inaczej albo prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej. Przepis ten wskazuje wprost na zasadę, zgodnie z którą posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności. Nie jest to jednak zasada niewzruszalna, bowiem w dalszej części przepisu ustawodawca dopuszcza jawność posiedzeń, lecz tylko wówczas, jeśli ustawa stanowi inaczej albo prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej. Oznacza to, że posiedzenie sądu jest jawne, gdy ustawa tak stanowi albo, gdy prezes sądu lub sąd tak zarządzą, co znajduje chociażby odzwierciedlenie w przytoczonym przez stronę w odwołaniu art. 95b § 2 k.p.k. i wymienionych w tym przepisie sytuacji, gdy posiedzenia są jawne. Jawność posiedzeń, o których mowa w art. 339 § 3 pkt 1, 2 i 5, art. 340, art. 341, art. 343 § 5, art. 343a, art. 603, art. 607s § 3, art. 611c § 4 i art. 611ti § 1 k.p.k., która wynika z art. 95b § 2 k.p.k., nie wzrusza prawidłowości pytania nr 20, gdyż sytuacje te stanowią odzwierciedlenie brzmienia art. 95b § 1 k.p.k. i tej jego części, która stanowi, że posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności, chyba że ustawa stanowi inaczej. Pytanie nr 20 było zatem prawidłowo sformułowane i wobec udzielenia przez skarżącego odpowiedzi błędnej ("A"), brak jest podstaw do przyznania punktu za to pytanie.

Zakwestionowane przez skarżącego pytanie nr 39 brzmiało:

"Zgodnie z Kodeksem cywilnym, kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten:

A. nie jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu tej czynności; za szkodę odpowiada wyłącznie ta osoba,

B. jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu

powierzonej jej czynności,

C. jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności, ale tylko wówczas, gdy osoba ta zastosowała się do jego wskazówek przy wykonywaniu powierzonej czynności".

Zdaniem organu prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B", oparta na treści art. 430 k.c. Organ powołując brzmienie tego przepisu wyjaśnił, że istotą pytania nr 39 było wskazanie, czy ten kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności (tj. czy zwierzchnik ponosi odpowiedzialność za zawinione zachowanie podwładnego). Wskazana w kluczu odpowiedzi jako prawidłowa odpowiedź "B" tworzy wraz z treścią pytania zdanie prawdziwe. Odpowiedź ta wprost wynika z przepisu art. 430 k.c., zgodnie z którym kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności. Natomiast połączenie treści pytania z treścią odpowiedzi "C", wybranej przez skarżącego, jak również z treścią odpowiedzi "A", prowadzi do powstania zdań fałszywych, nie znajdujących oparcia w obowiązujących przepisach.

Sama znajomość treści art. 430 k.c. była wystarczająca i konieczna do udzielenia jedynej poprawnej odpowiedzi na to pytanie - "B".

Zakwestionowane przez skarżącego pytanie nr 104 brzmiało:

"Zgodnie z Kodeksem spółek handlowych, jeżeli egzekucja przeciwko spółce z ograniczoną odpowiedzialnością okaże się bezskuteczna, członkowie zarządu tej spółki:

A. odpowiadają solidarnie za jej zobowiązania,

B. nie odpowiadają za jej zobowiązania,

C. odpowiadają za jej zobowiązania proporcjonalnie do wysokości przysługujących im udziałów w spółce".

Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "A", oparta na treści art. 299 § 1 k.s.h., natomiast skarżący udzielił odpowiedzi "B". Zdaniem organu pytanie nr 104 zostało sformułowane jasno i precyzyjnie. Dotyczyło odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zobowiązania w przypadku bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce, tj. wskazania, czy członkowie zarządu odpowiadają za zobowiązania spółki i czy jest to odpowiedzialność solidarna, czy stosowna do wielkości udziałów.

Wskazana w kluczu odpowiedzi jako prawidłowa odpowiedź "A" tworzy wraz z treścią pytania zdanie prawdziwe. Odpowiedź ta wynika wprost z treści przepisu art. 299 § 1 k.s.h. Natomiast połączenie treści pytania z treścią odpowiedzi "B", wybranej przez skarżącego, jak również z treścią odpowiedzi "C", prowadzi do powstania zdań fałszywych, nieznajdujących oparcia w obowiązujących przepisach. Wyjaśniono, że Pytanie nr 104 zostało zadane w sposób ogólny i tak należało na nie odpowiedzieć.

Skarżący, przyjmując, że w pytaniu nr 104 zachodzą przesłanki z art. 299 § 2 k.s.h., dokonał dodatkowego założenia, wykraczającego poza treść tego pytania.

Zakwestionowane przez skarżącego pytanie nr 126 brzmiało:

"Zgodnie z ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli:

A. jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości,

B. przyczyni się to do przyspieszenia ich rozpoznania,

C. mogły być objęte jedną skargą".

Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "C", oparta na treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący udzielił odpowiedzi "B" i zarzucił naruszenie przepisu art. 111 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne przyjęcie komisji egzaminacyjnej, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia wyłącznie jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Zdaniem organu zarzuty skarżącego były niezasadne, a pytanie nr 126 zostało sformułowane prawidłowo. Istotą pytania było wskazanie przesłanki, której zaistnienie jest niezbędne do zarządzenia przez sąd połączenia kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, na gruncie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zdaniem organu, treść pytania wraz z treścią prawidłowej odpowiedzi "C" stanowi w istocie cytat art. 111 § 1 p.p.s.a., w oparciu o który powstało pytanie. Dlatego też do udzielenia prawidłowej odpowiedzi "C" na ww. pytanie wystarczająca, a zarazem niezbędna była zatem znajomość art. 111 § 1 p.p.s.a. Z treści ww. przepisu wprost wynikało, że celem tej regulacji jest zapobieganie wydawaniu odmiennych rozstrzygnięć wobec każdego z podmiotów postępowania w sytuacji tożsamości przedmiotu postępowania.

Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego pytania nr 85, które brzmiało:

"Zgodnie z ustawą o Krajowym Rejestrze Sądowym, wpis dłużnika będącego osobą fizyczną do rejestru dłużników niewypłacalnych dokonywany na wniosek wierzyciela posiadającego tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko tej osobie fizycznej następuje:

A. z chwilą wydania postanowienia w przedmiocie wpisu przez sąd rejestrowy,

B. po uprawomocnieniu się postanowienia w przedmiocie wpisu,

C. z chwilą doręczenia dłużnikowi postanowienia w przedmiocie wpisu".

Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B", oparta na treści art. 20 ust. 2a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. Zarzuty skarżącego są niezasadne, a samo pytanie zostało sformułowane prawidłowo. Organ wskazując na brzmienie art. 20 ust. 2a ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, podniósł, że wpisy, o których mowa w art. 24 ust. 3 i 4, art. 41 pkt 1, 2 i 3 oraz w art. 56, następują po uprawomocnieniu się postanowienia w przedmiocie wpisu. Przedmiotem pytania nr 85 było rozstrzygnięcie, z jakim momentem następuje wpis dłużnika będącego osobą fizyczną do rejestru dłużników niewypłacalnych dokonywany na wniosek wierzyciela posiadającego tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko tej osobie fizycznej. Wpis tego rodzaju jest unormowany w treści przepisu art. 56 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.

Odnosząc się przy tym do zarzutu skarżącego, z którego wynika, że odpowiedzi na niektóre pytania były zróżnicowane nieznacznie, a szczegółowość niektórych przepisów powodowała, że udzielenie prawidłowej odpowiedzi na pytania było niezwykle trudne (np. pytanie nr 85), organ wyjaśnił, że ustawa o radcach prawnych nie reguluje kwestii dotyczących zróżnicowania odpowiedzi na pytania i stopnia szczegółowości przepisów, stanowiących podstawę prawną prawidłowych odpowiedzi, a określa jedynie zakres przedmiotowy testu, co oznacza, że takie ocenne okoliczność nie mogą być przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem. Poziom zróżnicowania odpowiedzi na pytania oraz szczegółowość przepisów, stanowiących podstawę prawną prawidłowych odpowiedzi pozostają bez wpływu na ustalony wynik egzaminu skarżącego. Przepisy ustawy o radcach prawnych nie uzależniają bowiem w żaden sposób wyniku egzaminu od poziomu zróżnicowania odpowiedzi na pytania oraz szczegółowości przepisów, stanowiących podstawę prawną prawidłowych odpowiedzi, które są równe dla wszystkich zdających, a jedynie ustanawiają konieczne minimum uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu, poprzez uzyskanie wyniku w wysokości co najmniej 100 punktów, co natomiast uprawnia do ubiegania się o status aplikanta radcowskiego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego pytania nr 128, które brzmiało:

"Zgodnie z ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem między innymi jest:

A. umorzenie postępowania,

B. odmowa zawieszenia postępowania,

C. odrzucenie wniosku o wyłączenie sądu".

Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "A", oparta na treści art. 194 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Reasumując Minister Sprawiedliwości stwierdził, że wszystkie 150 pytań testu, w tym także zakwestionowane przez skarżącego, zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu. Każda z prawidłowych odpowiedzi w połączeniu z treścią pytań tworzy zdanie prawdziwe. Zagadnienia będące przedmiotem pytań są bezsporne w judykaturze sądów oraz doktrynie. Pytania nie zawierają błędów logicznych, nie wymagają też czynienia dodatkowych założeń, wykraczających poza ich treść. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na pytania testowe wymagało jedynie znajomości aktów prawnych opublikowanych w wykazie, o którym mowa w art. 75b ust. 6 ustawy - Prawo o adwokaturze (który dotyczy również testu na aplikację radcowską). Tym samym, pytania testowe odpowiadały w pełni wytycznym zawartym w ustawie o radcach prawnych oraz w instrukcji zawartej na pierwszej stronie zestawu pytań testowych, a także postulatom sądów administracyjnych co do prawidłowości konstruowania pytań egzaminacyjnych.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie: przepisu art. 339 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1870 t.j., dalej "uRP") poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż udzielenie przez skarżącego, na egzaminie:

a) odpowiedzi "A" na pytanie nr 1;

b) odpowiedzi "A" na pytanie nr 20;

c) odpowiedzi "C" na pytanie nr 39;

d) odpowiedzi "B" na pytanie nr 104;

e) odpowiedzi "B" na pytanie nr 126;

- nie tworzy wraz z pytaniem zdania prawdziwego.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a), art. 152 oraz art. 200 PPSA skarżący wniósł o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,

2) zasądzenie od Ministra, na rzecz skarżącego, kosztów postępowania, według norm przepisanych,

Skarżący wskazał jednocześnie, że decyzję Ministra Sprawiedliwości zaskarża w części dotyczącej jej uzasadnienia na jego odwołanie, w zakresie pytań na egzaminie nr 1, 20, 39,104 oraz 126.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2017 r. p. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tegoż artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy zaskarżona decyzja, postanowienie, akty i czynności z zakresu administracji publicznej są zgodne z prawem materialnym i czy nie naruszają przepisów postępowania natomiast przy orzekaniu nie bierze pod uwagę zasad słuszności czy też zasad współżycia społecznego.

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 §1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r. p 1369 ze zm. dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym, jej uchylenie.

Z ustaleń organów wynika, że skarżący w dniu 30 września 2017 roku przystąpił do egzaminu wstępnego na aplikację radcowską przed Komisją Egzaminacyjną do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w B. Uchwałą nr [...] tejże komisji został ustalony negatywny wynik z tego egzaminu. Skarżący uzyskał bowiem z testu 98 punktów natomiast zgodnie z art. 339 ust 3 ustawy o radcach prawnych pozytywny wynik z egzaminu wstępnego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 punktów. Na skutek odwołania strony od uchwały komisji egzaminacyjnej Ministra Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] grudnia 2017 roku orzekł o utrzymaniu jej w mocy.

Zgodnie z art. 339 ust 1 ustawy o radcach prawnych egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. W myśl art. 339 ust 1a ustawy wybór odpowiedzi polega na zakreśleniu na kartce odpowiedzi jednej z trzech propozycji odpowiedzi (A albo B albo C). Zmiana zakreślonej odpowiedzi jest niedozwolona, jak wynika z art. 339 ust 1b ustawy zaś zgodnie z art. 339 ust 1c ustawy wyłączną postawą ustalenia wyniku kandydata stanowią odpowiedzi zakreślone na karcie odpowiedzi. W myśl art. 339 ust 1d ustawy prawidłowość odpowiedzi ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w dniu egzaminu. Warunkiem złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym jest uzyskanie co najmniej 100 punktów, a więc udzielenie prawidłowej odpowiedzi na co najmniej 100 pytań (art. 339 ust 3 ustawy o radcach prawnych).

W świetle wyżej wymienionych przepisów ustawy o radcach prawnych słusznie komisja egzaminacyjna jak i Minister Sprawiedliwości uznał, że skarżący uzyskał negatywny wynik z egzaminu wstępnego na aplikacje radcowską, albowiem prawidłowych odpowiedzi na pytania egzaminacyjne było 98 za co strona uzyskała 98 punktów natomiast minimum wynosi 100 punktów. Należy podkreślić, że decyzja organu II instancji jak i uchwała Komisji egzaminacyjnej nie są rozstrzygnięciami uznaniowymi lecz organy te są związane treścią art. 339 ustawy o radcach prawnych.

Sąd stwierdza, że wszystkie 150 pytań testu w tym także zakwestionowane przez skarżącego zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu. Pytania nie dotyczyły zagadnień spornych w doktrynie ani nie wymagały znajomości orzecznictwa sądowego.

Celem egzaminu wstępnego na aplikację radcowską jest potwierdzenie wiedzy, którą zdający uzyskał w okresie odbywania studiów prawniczych. Ustawa o radcach pranych w art. 331 ust 3 podaje zakres aktów pranych, których znajomość jest wymagana na egzaminie. Pytania zawarte w teście nie wykraczały poza w/w tematykę. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na pytania oznacza zdaniem Sądu wybranie tego wariantu pytania, który był zgodny z przepisem prawa. Minister Sprawiedliwości zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 przeprowadził wszechstronną ocenę zakwestionowanych przez skarżącego pytań i dał temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom strony zakreślonych przez skarżącego odpowiedzi na pytania 1, 20, 39, 104, 126 nie można uznać za prawidłowe. Sąd w całości popiera stanowisko Ministra Sprawiedliwości obszernie przedstawione w zaskarżonej decyzji. W pytaniu 1 jedyną prawidłową odpowiedzią była odpowiedź C która oparta jest na treści art. 11 § 3 kk. W pytaniu 20 należało zakreślić odpowiedź C wynikającą z treści art 95b § 1 kpk. W pytaniu 39 należało wybrać odpowiedź B, opartą na treści art. 430 kc. W pytaniu 104 jedyną prawidłową odpowiedzią była odpowiedź A, wynikająca z art. 299 § 1ksh natomiast w pytaniu 126 odpowiedź C oparta na art 111 § 1 ppsa. Wystarczyło znać wskazane wyżej wymienione akty prawne aby na zakwestionowane pytania udzielić prawidłowej tzn. zgodnej z prawem odpowiedzi.

Z tych względów zaskarżona decyzja nie narusza prawa, stąd skargę jako nieuzasadnioną Sąd oddalił na podstawie art. 151 ppsa.