Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 499/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 18 ust. 1 pkt 3, ust. 6 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
article: art. 63 par. 2 i 3, art. 64 par. 2, art. 130 par. 1 i 2, art. 145 par. 1 pkt 5, art. 149 par. 1 i 2, art. 151 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 195, art. 199, art. 201, art. 202
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2012 r. sprawy ze skargi "A" K.S. s.c. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] uchylającą decyzję ostateczną Prezydenta Miasta P. z dnia [...]2011 r. w sprawie zezwolenia Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

W dniu 12 kwietnia 2011 r. pełnomocnik K. S. i K. S. – wspólników Spółki cywilnej "[...]" K. S. złożył w Wydziale Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta P. wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% alkoholu w sklepie zlokalizowanym w budynku przy Placu B. [...] w P.. We wniosku wskazano, iż budynek ten jest budynkiem wielorodzinnym. Do wniosku dołączono między innymi umowę najmu lokalu użytkowego zajmowanego przez sklep z dnia 26 kwietnia 2004 r. wraz z aneksem z 2 kwietnia 2007 r. zawartą pomiędzy K. S. i K. S. jako najemcami i Miastem P. reprezentowanym przez Dyrektora Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych w P. jako wynajmującym oraz datowaną na 5 kwietnia 2011 r. pisemną zgodę Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych w P. na prowadzenie przez Spółkę cywilną "[...]" K. S. w lokalu użytkowym znajdującym się przy Placu B. [...] sprzedaży napojów alkoholowych.

Decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...] (B-Z) Prezydent Miasta P. udzielił K. S. oraz K. S. - wspólnikom Spółki cywilnej "[...]" K. S. [...] P., Osiedle L. [...] zezwolenia nr I/168/B/142/2011 na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) w sklepie typu "Sklep spożywczy" pod adresem Plac B. [...],[...] P.. Decyzja powyższa doręczona została pełnomocnikowi wnioskodawczyń w dniu 28 kwietnia 2011 r. i wobec niezaskarżenia jej przez adresata stała się ostateczna.

W dniu 3 listopada 2011 r. do Urzędu Miasta P. wpłynęło pismo "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. adresowane do Prokuratury Okręgowej w P., w którym Spółka ta zwróciła się o zbadanie legalności zgody współwłaściciela nieruchomości na sprzedaż alkoholu w nieruchomości przy Placu B. [...] w P.. Spółka wskazała, iż jest współwłaścicielem 50% udziałów w tej nieruchomości i obawia się, że ktoś sfałszował zgodę Spółki na sprzedaż alkoholu.

Następnie w dniu 13 listopada 2011 r. do Urzędu Miasta P. wpłynęło pismo "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. adresowane do Centralnego Biura Śledczego zawierające wniosek o wszczęcie postępowania w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa w sprawie udzielenia zezwolenia na sprzedaż alkoholu w nieruchomości przy Placu B. [...] w P. W piśmie tym wskazano, iż spółka jako współwłaściciel tej nieruchomości nie wyraziła zgody na sprzedaż alkoholu i zezwolenie mogło zostać uzyskane poprzez działania niegodne z prawem.

Oba wskazane powyżej pisma przesłane zostały przez "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. – niezależnie od skierowania ich do adresatów – do wiadomości Prezydenta Miasta P..

Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. przesłała do Urzędu Miasta P. kserokopię odpisu zwykłego księgi wieczystej KW nr [...] według stanu z dnia 5 grudnia 2011 r. wykazującą, iż Spółka ta jest od 1 kwietnia 2010 r. współwłaścicielem nieruchomości przy Placu B. [...] w P. oraz, iż ustanowionym przez sąd zarządcą tej nieruchomości jest K.G.-S., przy czym postanowienie o ustanowieniu zarządcy wydane zostało 6 maja 2011 r.

Pismem z dnia 6 grudnia 2012 r. Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych w P. poinformował Wydział Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta P., iż pismem z dnia 5 kwietnia 2011 r. działając w imieniu Miasta P. jako współwłaściciela nieruchomości przy Placu B. [...] w P., wyraził zgodę na sprzedaż alkoholu w lokalu znajdującym się w tym budynku.

W tym samym piśmie Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych w P. poinformował Wydział Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta P., iż wniosek "[...]" K. S. s.c. o wyrażenie zgody na sprzedaż alkoholu został przekazany drugiemu współwłaścicielowi nieruchomości – to jest "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. w celu udzielania odpowiedzi spółce "[...]" oraz, iż wcześniejsze zgody na sprzedaż alkoholu były udzielane przez zarządców powyższej nieruchomości, jednak w momencie złożenia przedmiotowego wniosku przez "[...]" K. S. Spółka cywilna budynek nie posiadał żadnego zarządcy, trwało natomiast w tym czasie postępowanie sądowe o ustanowienie zarządcy sądowego nieruchomości, a aktualnie zarządcą ustanowionym przez Sąd Rejonowy w P. jest K. G.-S.

Postanowieniem z dnia [...] 2011 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 k.p.a. Prezydent Miasta P. wznowił z urzędu postępowania w sprawach zakończonych decyzjami Prezydenta Miasta P. z dnia 27 kwietnia 2011 r. dotyczącymi zezwoleń nr [...], nr [...] i nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczym pod adresem P., ul. Plac B. [...], udzielonych "[...]" K. S. s.c. K. S. i K. S.

Decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz w zw. z art. 18 ust 1 i 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Prezydent Miasta P. uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] 2011 r. w sprawie zezwolenia nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie przy Placu B. [...] w P., oraz odmówił "[...]" K. S. s.c. wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczym przy Placu B. [...] w P.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy, a następnie wyjaśnił, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania organ wydaje decyzję, w której uchyla decyzje dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Prezydent Miasta stwierdził, że "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. jako współwłaściciel nieruchomości nie wyraziła zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu usytuowanym w budynku przy Placu B. [...] w P. Tym samym nie został spełniony wymóg ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wyrażony w art. 18 ust. 6 pkt. 3, który stanowi, iż do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Należało zatem orzec o odmowie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dla wspólników "[...]" K. S. s.c. w wyżej wskazanym lokalu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik K. S. i K. S. - wspólników "[...]" K. S. s.c. podnosząc, iż spełnione zostały wszystkie wymogi zawarte w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi na dzień uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Strona podniosła, iż przedmiotowy lokal przy Placu B. [...] w P. użytkuje od 11 lat i do chwili obecnej wynajmujący w żaden sposób nie utrudniał prowadzenia działalności gospodarczej w tym miejscu. Cofnięcie zgody na sprzedaż alkoholu stanowi "zmianę reguł" trakcie realizacji umowy najmu lokalu i ograniczenie możliwości uzyskiwania dochodu.

Decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r. udzielono wspólnikom spółki cywilnej "[...]" zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie w P. przy PIacu B. [...], po uprzednim przedłożeniu przez przedsiębiorcę wymaganych ustawowo dokumentów, a w szczególności zgody Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych w P.. Organ wydający zezwolenie, w swojej decyzji stwierdził, że nie posiadał informacji o istnieniu współwłaściciela nieruchomości. Ponieważ jednak w związku z pismami "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P., wyszły na jaw nowe, istotne dla sprawy zakończonej decyzją ostateczną, okoliczności, organ I instancji wydający zezwolenie na sprzedaż alkoholu, słusznie na podstawie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie, a następnie wydał decyzję, którą uchylił dotychczasową decyzję i wydał nową rozstrzygającą co do istoty sprawy. Skoro współwłaściciel nieruchomości przy Placu B. [...] w P. - "A " Sp. z o.o. i Spółka sp. k w P. nie wyraził zgody na sprzedaż alkoholu w lokalu znajdującym się w tym budynku, to tym samym ustawowy wymóg określony w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie został spełniony. W tej sytuacji należało orzec o odmowie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł T. S. jako pełnomocnik K. S. i K. S. - wspólników "[...]" K. S. spółka cywilna podnosząc, iż strona skarżąca od 11 lat prowadzi przy Placu B. [...] w P. działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Rozpoczęciu działalności w tym zakresie towarzyszyło udzielenie zgody przez Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych w P. na sprzedaż napojów alkoholowych. Przez 11 lat prowadzonej działalności gospodarczej nie zaistniała sytuacja podważająca zasadność udzielonego zezwolenia.

Dalej strona wskazała, iż złożony sprzeciw w sprawie sprzedaży alkoholu przez "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. nie jest popierany przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, ale przez współwłaścicieli reprezentujących 50% udziałów w nieruchomości wspólnej. Zdaniem strony skuteczny sprzeciw powinien pochodzić od większości właścicieli. Ponadto wcześniejsze udzielenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych nie powinno być dowolnie odwoływane w każdym czasie. Podmiot gospodarczy prowadzący działalność powinien być chroniony pewnością uzyskanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, nie zaś narażony na niepewność związaną z niespodziewanym cofnięciem zgody i zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem strony skarżącej skoro sprzeciwiający się współwłaściciel, nie mając większości udziałów w nieruchomości wspólnej, bez żadnego uzasadnienia i podstaw do tego, wyraził sprzeciw wobec sprzedaży napojów alkoholowych, to interesy obu stron winny być jednakowo chronione - zarówno właściciela, jak i przedsiębiorcy, a tym samym powinna być respektowana wcześniejsza decyzja zezwalająca na sprzedaż napojów alkoholowych.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 10 lipca 2012 r. "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. wniosła o oddalenie skargi popierając stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę.

Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżących wyjaśnił, iż od czasu pojawienia się nowego współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości nie posiada nowej pisemnej umowy najmu lokalu w którym znajduje się sklep, a czynsz jest płacony do rąk administratora wyznaczonego przez sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego, ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu między innymi wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podkreślić nadto trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt I SA 2027/02 i z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2819/02, dostępne w Systemie Aktów Prawnych Lex).

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych.

Zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały bowiem podjęte z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez pełnomocnika skarżących zarówno w samej skardze, jak i podczas wystąpienia na rozprawie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2007, Nr 70, poz. 473 ze zm.), do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Ponadto w myśl art. 18 ust. 6 pkt 2 tej samej ustawy wnioskodawca winien przedłożyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych.

Ustawodawca w przywołanym powyżej przepisie określił jednoznacznie wymogi jakie są stawiane podmiotowi ubiegającemu się o udzielenie zezwolenia.

Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. II GSK 1060/08 i z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. II GSK 274/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), przywołany powyżej przepis ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wskazuje w sposób wyraźny podmioty uprawnione do wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych, jeżeli punkt sprzedaży ma być zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Katalog tych podmiotów jest katalogiem zamkniętym.

Ponadto należy podkreślić, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z objęciem reglamentacją prawną działalności gospodarczej, polegającej na detalicznej sprzedaży alkoholu. Ustawodawca uzależnił wydanie zezwolenia na prowadzenie tej specyficznej działalności od warunku wstępnego w postaci pisemnej zgody (bezwarunkowej akceptacji) uprawnionych podmiotów wymienionych w przywołanym przepisie, w kolejności odzwierciedlającej stopień prawnego powiązania z wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym. W tej mierze nie można (jak trafnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 września 2011 r., sygn. II OSK 854/10) pomijać funkcji ochronnej wskazanej regulacji. Potencjalne ryzyka związane z negatywnymi zjawiskami towarzyszącymi prowadzeniu działalności polegającej na sprzedaży alkoholu, w zestawieniu z miejscem, w którym działalność ma być prowadzona - wielorodzinny budynek mieszkalny - muszą być konfrontowane z prawnie chronionym dobrem jakim jest mir domowy. Stąd też właśnie, oświadczenie woli uprawnionych podmiotów, o których mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy ma charakter podstawowego warunku wstępnego, a jego wyrażenie musi przybrać formę pisemnej zgody na sprzedaż alkoholu. W związku z reglamentowaną działalnością jaką jest sprzedaż napojów alkoholowych obowiązkiem organów administracyjnych jest dokonując pewnych ocen ze sfery prawa cywilnego, rozstrzygnąć w oparciu o przedłożone dokumenty i materiał dowodowy zgromadzony w sprawie czy podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia legitymuje się zarówno skutecznym tytułem prawnym do lokalu, jak i wymaganą zgodą uprawnionego podmiotu. Zwłaszcza w sytuacji, gdy podmiot ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wywodzi tytuł prawny ze stosunku zobowiązaniowego najmu, to istotnym dla oceny skuteczności tego tytułu jest okoliczność odnosząca się do tego jak kształtują się stosunki własnościowe nieruchomości, w której lokal jest położony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II GKS 371/0, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku z dnia 15 września 2011 r. - "weryfikowanie warunku zgody, o której mowa w realizującym funkcję ochronną przepisie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wyraża się w przeprowadzeniu ustaleń dotyczących tego, czy złożona została ona w formie pisemnej, ma charakter bezwarunkowy, pochodzi od uprawnionego do jej wyrażenia podmiotu".

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z 1964 r. ze zm., dalej k.c.) własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom jako współwłasność, przy czym może być ona współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

Stosownie do art. 199 k.c. do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Natomiast art. 201 k.c. stanowi, że do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. W braku takiej zgody każdy ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności. Wreszcie zgodnie z art. 202 k.c. jeżeli większość współwłaścicieli postanawia dokonać czynności rażąco sprzecznej z zasadami prawidłowego zarządu rzeczą wspólną, każdy z pozostałych współwłaścicieli może żądać rozstrzygnięcia przez sąd.

Kodeks cywilny nie definiuje pojęć "czynności zwykłego zarządu" i "czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu". W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że ocena, czy dana czynność należy do czynności zwykłego zarządu, czy też przekracza te granice powinna być dokonywana w konkretnych okolicznościach faktycznych, nie jest bowiem możliwe przyjęcie jednolitego kryterium ich rozgraniczenia. Przy czym wskazuje się również, że przez czynność zwykłego zarządu należy rozumieć załatwianie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją rzeczy i utrzymaniem jej w stanie nie pogorszonym w ramach jej aktualnego przeznaczenia, a wszystko co nie mieści się w tak zakreślonych granicach należy do spraw przekraczających zakres zwykłego zarządu.

Należy zatem uznać, że wyrażenie zgody na sprzedaż alkoholu jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Dokonując takowej oceny trzeba mieć na uwadze rodzaj prowadzonej działalności, jaką jest sprzedaż napojów alkoholowych. Zwłaszcza, gdy jest ona prowadzona w budynku wielorodzinnym, w którym są zarówno lokale mieszkalne, jak i wynajmowany przez skarżące lokal użytkowy. Działalność polegająca na sprzedaży alkoholu ma zaś reglamentowany i specyficzny charakter i niewątpliwie może wpływać na wartość i użyteczność zarówno całej nieruchomości, jak i poszczególnych zlokalizowanych w niej lokali mieszkalnych w stopniu wykraczającym poza skutki wywoływane przez czynności zwykłego zarządu nieruchomością objętą współwłasnością (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2011 r., sygn. II OSK 854/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2012 r., sygn. III SA/Gd 508/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W świetle powyższych regulacji za prawidłowe uznać należy działanie organu I instancji, który po uzyskaniu informacji, iż budynek wielorodzinny położony w P. przy Placu B. 4 nie stanowił - na dzień wydawania decyzji o udzieleniu pozwolenia sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) w sklepie zlokalizowanym w tym budynku - wyłącznej własności Miasta P., lecz pozostawał współwłasnością tej jednostki samorządu terytorialnego i spółki prawa handlowego, której pisemnej zgody podmiot ubiegający się o udzielenie zezwolenia nie przedłożył, z urzędu wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia 27 kwietnia 2011 r.

Nie budzi bowiem wątpliwości, iż w sytuacji takowej wymagana była zgoda wszystkich współwłaścicieli budynku wielorodzinnego na udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w tym budynku, a brak pisemnego dokumentu potwierdzającego taką zgodę, stanowił negatywną przesłankę do wydania zezwolenia wnioskodawcy.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w dacie złożenia wniosku, organ nie wiedział o tym, iż budynek wielorodzinny przy Placu B. [...] ma innych właścicieli niż Miasto P., a co za tym idzie w dacie udzielania zezwolenia okoliczność braku oświadczenia współwłaściciela budynku wielorodzinnego o wyrażeniu zgody nie była organowi znana.

W sprawie zaistniała zatem przesłanka wznowienia postępowania o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to jest wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy nie miały przy tym okoliczności podnoszone przez pełnomocnika skarżących, w tym w szczególności, iż strona skarżąca od 11 lat prowadzi przy Placu B. [...] w P. działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, rozpoczęcie tej działalności związane było z udzielenie zgody przez Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych w P., a "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. posiada jedynie 50% udziałów w nieruchomości wspólnej.

Jak wykazano bowiem powyżej czynność udzielenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólna i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli niezależnie od wielkości ich udziałów.

Podkreślić należy, iż uwzględniając rolę jaką ma pełnić zgoda uregulowana w przepisie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, stwierdzić trzeba, że znaczenie może mieć wyłącznie tego rodzaju wypowiedź, która pochodzi od podmiotu będącego "właścicielem, użytkownikiem, zarządcą lub administratorem budynku" w czasie rozpatrywania złożonego właściwemu organowi administracji publicznej wniosku. Jest ona (wraz z wykazaniem posiadania tytułu prawnego do lokalu) warunkiem "wstępnym" jaki musi spełnić występujący o zezwolenie dążąc do jego otrzymania.

Sugerowana przez stronę skarżącą koncepcja, że wystarczy zgoda osoby, która w przeszłości była jedynym podmiotem spośród uprawnionych do wyrażenia zgody ujętych w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r., z pominięciem natomiast stanowiska podmiotu należącego do tego kręgu według aktualnego stanu rzeczy, byłaby całkowicie nieracjonalna wobec funkcji, jaką ma pełnić analizowane uregulowanie. Pominięcie stanowiska podmiotu należącego do kręgu określonego w cytowanym przepisie w czasie rozpatrywania wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia nie byłoby zrozumiałe, skoro to on właśnie w sposób najbardziej adekwatny do istniejącej sytuacji może ocenić potencjalne skutki rozpoczęcia sprzedaży alkoholu w budynku związanym z jego uprawnieniami i obowiązkami.

Nie sposób również mówić o podnoszonym przez pełnomocnika skarżących "cofnięciu zgody: na sprzedaż alkoholu, skoro "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. nigdy takowej zgody nie udzielała, a w aktach sprawy brak dowodów, by skarżące o udzielenie takowej zgody w ogóle do podmiotu tego występowały. Co za tym idzie nie sposób mówić o jakimkolwiek narażaniu podmiotu gospodarczego na niepewność związaną z niespodziewanym cofnięciem zgody i zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, skoro to w następstwie zaniechań tegoż podmiotu doszło do sytuacji w której do wniosku o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dołączył on jedynie pisemną zgodę jednego z współwłaścicieli budynku wielorodzinnego, w którym sprzedaż ma być realizowana.

Okoliczność, że przed jedenastu laty przedmiotowy budynek stanowił własność wyłącznie jednostki samorządu terytorialnego, która co za tym idzie była podmiotem wyłącznie właściwym do wyrażenia zgody o jakiej mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, pozostaje bez znaczenia dla sprawy w sytuacji, gdy jak wynika z materiałów zgromadzonych w aktach administracyjnych, w tym w szczególności z odpisu zwykłego księgi wieczystej KW nr [...] od 1 kwietnia 2010 r. współwłaścicielem nieruchomości przy Placu B. [...] w P. była "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P.. Do zmian w strukturze właścicielskiej nieruchomości zabudowanej położonej przy Placu B. [...] doszło zatem ponad rok przed złożeniem przez skarżące wniosku o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i udzieleniem im stosownego zezwolenia decyzja z dnia [...] 2011 r.

Podkreślić należy, iż to na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą, w szczególności reglamentowaną, ciąży obowiązek dochowania staranności wymaganej od profesjonalisty, w którym zawiera się obowiązek monitorowania stanu prawnego cudzej nieruchomości, w której prowadzi on działalność i zamierza prowadzić ja nadal.

Podkreślić wreszcie należy, iż żaden przepis nie wymaga od podmiotu realizującego swoje uprawnienia właścicielskie względem rzeczy (w tym nieruchomości) obowiązku uzasadniania swoich decyzji wobec osoby zamierzającej korzystać z jego nieruchomości, w tym w szczególności prowadzić na tej nieruchomości działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży napojów alkoholowych.

Nie sposób również w tej sytuacji domagać się - jak czyni to pełnomocnik skarżących - ochrony interesów podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży napojów alkoholowych, względem współwłaściciela budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym działalność ta jest prowadzona, a który to współwłaściciel wbrew jednoznacznej regulacji wynikającej z art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi został bez swojej winy pominięty w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w należącym do niego budynku. Podkreślić bowiem należy, iż to na podmiocie zamierzającym prowadzić tego rodzaju działalność w budynku wielorodzinnym ciąży obowiązek uzyskania uprzedniej pisemnej zgody od właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku. Co za tym idzie w przypadku gdyby zwrócił się on o takową zgodę przed wystąpieniem o udzielenie zezwolenia i jej nie uzyskał, to nie poniósłby jakichkolwiek strat związanych z koniecznością przerwania działalności polegającej na sprzedaży alkoholu, albowiem w ogóle działalności takiej nie mógłby – wobec nieudzielenia mu zezwolenia – podjąć.

Niezależnie od powyższych rozważań wskazujących, iż organ administracji orzekający w sprawie dokonał prawidłowego wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 27 kwietnia 2011 r., a argumenty podnoszone przez stronę skarżąca są niezasadne zauważyć jednak należy, iż procedując w niniejszej sprawie Prezydent Miasta P. dopuścił się obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze wadliwość tą zaakceptowało, inkorporując ją tym samym do własnego rozstrzygnięcia.

Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, przy czym w myśl § 2 tego samego artykułu postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Jednocześnie art. 151 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W świetle przywołanych powyżej regulacji oczywistym jawi się, iż istotą wznowionego postępowania jest powrót do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się tak, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wyd. CH Beck, wydanie 11 s. 579 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 1984 r., sygn. I SA 86/84 i z dnia 26 maja 2007 r., sygn. I GSK 1614/06, dostępne w Systemie Aktów Prawnych Lex).

Wznowienie postępowania rodzi zatem po stronie organu obowiązek rozpoznania podania o udzielnie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, tak jak gdyby decyzja w tej sprawie nigdy nie zapadła, czyli zbadania i zweryfikowania przedłożonych przez wnioskodawczynie dokumentów oraz poczynienia niezbędnych ustaleń, w tym odnośnie podmiotu uprawnionego do wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu wielorodzinnym oraz uprawnionego do zawarcia umowy najmu użytkowego, w którym sprzedaż ta ma być realizowana.

Weryfikacja wad postępowania zakończonego decyzją ostateczna powinna zatem być dokonywana we wznowionym postępowaniu w tym samym trybie, w jakim toczy się postępowanie zwykłe, bowiem specyfiką tego postępowania jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania administracyjnego.

Przy prowadzeniu tego postępowania zastosowanie znajdą aktualnie obowiązujące przepisy prawa materialnego i procedury administracyjnej.

Jednym z tych przepisów jest art. 64 § 2 k.p.a. stanowiący, iż jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa innym niż określone w § 1 tego przepisu, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

W realiach niniejszej sprawy powyższe oznacza, iż w następstwie wznowienia postępowania organ I instancji winien procedować w taki sposób, jak gdyby rozpoznawał wniosek skarżących z 12 kwietnia 2011 r. posiadając jednakże wiedzę, iż Miasto P. nie jest jedynym właścicielem budynku wielorodzinnego przy Placu B. [...].

Co za tym idzie organ po wznowieniu postępowania winien ustalić jak kształtują się aktualnie kwestie związane własnością nieruchomości położonej przy Placu B. [...] w P. oraz z administrowaniem tą nieruchomością, a następnie wezwać stronę do uzupełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych poprzez przedłożenie zarówno dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, jak i pisemnej zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, a następnie ocenić przedłożone przez stronę dokumenty i w oparciu o nie wydać decyzję merytoryczną kończącą postępowanie w sprawie.

Wymogom powyższym nie sprostał Prezydent Miasta P., który po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania bez wykonania jakiejkolwiek czynności procesowej, w tym w szczególności bez skierowania do strony wezwania o jakim mowa w art. 64 § 2 k.p.a. wydał decyzję z dnia [...] 2012 r. o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] 2011 r., nr [...] oraz odmówił "[...]" K. S. s.c. wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczym przy Placu B. [...] w P.

Przy wydawaniu tej decyzji organ zupełnie pominął także okoliczność, iż jak wynika zarówno z informacji przekazanej przez Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych w P. jak i z odpisu księgi wieczystej, dla przedmiotowej nieruchomości ustanowiony został przez Sąd Rejonowy w P. zarządca. Interpretując zaś art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi należy zwrócić uwagę na wymowę poszczególnych użytych w nim zapisów. W omawianej regulacji mowa jest o stanowisku uprawnionego do wypowiedzenia się podmiotu, mającym formę pisemną ("pisma"). Treścią tego dokumentu musi być wyrażenie "zgody", a więc bezwarunkowej akceptacji zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej przez określoną osobę, w przedmiocie zgodnym z wnioskowanym w sprawie zezwoleniem - ze strony podmiotów wskazanych w dalszej części przepisu. Ustawodawca wskazał te podmioty, używając techniczno-prawnych terminów: właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku. Wymienienie tych podmiotów nastąpiło według kolejności odzwierciedlającej stopień prawnego powiązania z budynkiem, ale z drugiej strony tylko słowa: "zarządca" "administrator budynku" zostały oddzielone spójnikiem "lub". Poza tym przypadkiem przy przedstawianiu katalogu podmiotów uprawnionych do wyrażenia zgody zastosowano zaś przecinek.

Oceny tych zupełnie pominiętych przez organy administracji okoliczności faktycznych sprawy związanych z ustanowieniem zarządcy przedmiotowego budynku wielorodzinnego nie może przy tym dokonać orzekający w niniejszej sprawie Sąd, albowiem na obecnym etapie sprawy byłoby to przedwczesne i prowadziłoby do zastąpienia organu administracji przez Sąd w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Rolą sądów administracyjnych jest zaś wyłącznie kontrola organów administracji publicznej, polegająca - między innymi - na stwierdzeniu, czy wydawane przez te organy decyzje lub inne akty są zgodne z prawem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09, z dnia 13 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 12/06 i z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt I FSK 259/06 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Warunkiem umożliwiającym taką kontrolę jest zebranie przez organ administracji kompletnego materiału dowodowego oraz prawidłowe uzasadnienie decyzji zawierające odniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy, gdyż tylko ono wskazuje na przesłanki, jakimi kierował się organ przy jej wydaniu, którym to wymogom nie sprostało uzasadnienie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta P..

Podkreślić w tym miejscu należy, iż z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, by Spółka "A" Sp. z o.o. i Spółka Spółka komandytowa w P. definitywnie nie wyrażała zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowym budynku wielorodzinnym, a jedynie, że informowała organy ochrony prawnej o nieprawidłowościach związanych z wydaniem pozwoleń na sprzedaż alkoholu w lokalu użytkowym przy Placu B. 4 w P. pomimo, iż będąc współwłaścicielem tej nieruchomości zgody ówcześnie nie wyraziła.

Inaczej rzecz ujmując z akt nie wynika by decyzja ostateczna z dnia 27 kwietnia 2011 r. o udzieleniu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) wydana została wbrew negatywnemu stanowisku współwłaściciela nieruchomości – co niewątpliwie uzasadniałoby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, a jedynie, iż została wydana bez uzyskania takowego stanowiska, co uzasadnia podjęcie próby konwalidowania tego niewątpliwego braku podania strony w trybie określonym w art. 64 § 2 k.p.a.

Stąd też zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu I instancji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. uchylić jako zapadłą z naruszeniem przepisów postępowania – art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zarówno decyzji zaskarżonej skargą, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej uzasadnione jest potrzebą przeprowadzenia przy ponownym rozpoznaniu sprawy postępowania dowodowego co do istoty sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić wykładnię przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu.

Gwoli wszechstronnego wyjaśnienia sprawy zauważyć w tym miejscu należy, iż podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, gdy zawiera braki inne niż niewskazanie adresu wnoszącego. Pojęcia "przepisów prawa", ustalających inne wymagania, ustawodawca użył wyłącznie na oznaczenie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie chodzi jedynie o przepisy k.p.a. i wynikające z nich wymagania (zwłaszcza art. 63 § 2 i 3), ale także o przepisy szczególne. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż powołanie się przez organ administracyjny na treść art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1996 r., sygn. II SA 1473/94, OSP 1997, z. 7-8, poz. 136 i z dnia 30 września 1999 r., sygn. I SAB 89/99, niepubl., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 maja 2012 r., sygn. II SAB/Po 10/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Co za tym idzie o ile w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków podania wnioskodawca zajmie stanowisko, iż przedłożone przez niego dokumenty potwierdzają posiadanie tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych oraz uzyskanie pisemnej zgody podmiotów o jakich mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, to ocena tego stanowiska strony winna przybrać formę decyzji wynikającej z merytorycznej oceny treści żądania strony i przedstawionych przez nią załączników do podania o udzielenie zezwolenia. Taki sposób załatwienia sprawy będzie bowiem zgodny z ustrojową zasadą prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 16 września 2009 r., sygn. II SA/Go 467/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Uwzględnienie skargi czyniło koniecznym orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Nadto przepis ten stanowi, iż rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Podkreślić przy tym trzeba, iż w przypadku stosowania art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na decyzję chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu, podobnie jak szerokie znaczenie ma "wykonanie decyzji" w rozumieniu art. 130 § 1 i 2 k.p.a. Stąd stwierdzenie przez Sąd, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. OSK 591/04, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Inaczej rzecz ujmując zawieszona jest moc (skutek prawny) uchylonej decyzji i to pomimo faktu, iż uchylający ja wyrok Sądu nie jest jeszcze prawomocny.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.