Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 149/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II SA/Kr 149/14 POSTANOWIENIE Kraków, dnia 27 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 149/14

UZASADNIENIE

S. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 listopada 2013 r. znak [...], którą uchylono decyzję Starosty z dnia 5 lipca 2013 r. nr [...] o odmowie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska dla Firmy Handlowej "[...]" S. S..

Ponadto, w piśmie z dnia 13 lutego 2014 r. skarżący działający przez pełnomocnika wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podał, że w konsekwencji jej wydania organ l instancji prowadzi ponowne postępowanie dowodowe, które może wywołać po jego stronie niepowetowane szkody. Prowadzenie tego postępowania, polegającego na pomiarze natężenia hałasu oraz słuchaniu świadków, w sposób nadmierny angażuje czasowo kontrahentów skarżącego oraz pracowników tych kontrahentów. Powoduje to, iż kontrahenci skarżącego narażeni są na stratę czasu poświęcanego na udział w postępowaniu wyjaśniającym i odmawiają dalszej z nim współpracy. W efekcie powstaje ryzyko wyeliminowania przedsiębiorstwa skarżącego z rynku, na którym funkcjonuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało oddalić.

Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012, póz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Ustawodawca uregulował jednakże instytucję wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jako środek tymczasowej ochrony sądowej w sprawach administracyjnych. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody łub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakim mowa w ww. przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Podkreślenia wymaga, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, Sąd nie rozstrzyga skargi merytorycznie i nie ocenia zgodności zaskarżonego aktu z prawem, ani też stopnia prawdopodobieństwa jego uchylenia w wyniku przyszłego rozpoznania sprawy, a jedynie bada czy zachodzą wskazane przez ustawodawcę przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku.

Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

Jednakże w niniejszej sprawie nie można przyjąć, aby skarżący uprawdopodobnił istnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Nie spełnia tego wymogu powołanie się na potencjalne trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z faktu ponownego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie przez organ l instancji. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na związek przyczynowy między wykonywaniem czynności procesowych przez organ administracji a pogorszeniem się jego sytuacji finansowej wskutek utraty kontrahentów.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. np. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1273/12, z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt l GZ 106/12, z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12).

Ponadto wskazać należy - w ślad za ugruntowanym poglądem doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego - że wstrzymanie wykonania dotyczyć może sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 160-161, postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 190/07).

W ocenie Sądu, decyzja uchylająca rozstrzygnięcie organu l instancji, której skutkiem jest przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenie i powtórne prowadzenie postępowania wyjaśniającego, nie nadaje się do wstrzymania jej wykonania w sensie materialnoprawnym, gdyż nie generuje obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. Decyzja ta nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy.

Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 a contrario P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.