Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 107/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy orzeczenie nakładające na skarżącą spółkę karę pieniężną w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł.

W skardze strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu przedstawiła argumenty podważające prawidłowość decyzji o nałożeniu kary. Podniosła nadto, że jej sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Strona zwróciła też uwagę, że wszczęto wobec niej kilkanaście postępowań w przedmiocie nałożenia kary za eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry i podała 25 sygnatur spraw wszczętych w pierwszej instancji.

Z dokumentów załączonych przez spółkę wynika, że w 2014 r. osiągnęła przychód w kwocie nieco ponad 20.000.000 zł i zysk netto w kwocie ponad 770.000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.

W ocenie Sądu, wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody w możliwości, na skutek zapłaty orzeczonej wobec niej kary, spowodowania utraty płynności finansowej. Wskazuje przy tym na wielość wszczętych w tym przedmiocie wobec niej postępowań administracyjnych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w tut. Sądzie zarejestrowano 5 spraw ze skargi strony na decyzje w przedmiocie nałożenia kry w związku z eksploatacją automatów do gier poza kasynem. W ocenie Sądu, wniosek strony należy rozpoznać mając na uwadze, że strona jest zobowiązana uiścić kary wynikające z ostatecznych decyzji zaskarżonych w tych sprawach, w kwotach po 12.000 zł, a więc łącznie 60.000 zł.

W ocenie Sądu, z przedłożonych przez stronę dokumentów nie wynika, że dobrowolne lub przymusowe uiszczenie przez skarżącą orzeczonych wobec niej kar będzie miało znaczący wpływ na prowadzoną działalność gospodarczą. Także przy hipotetycznym założeniu, że wskazane we wniosku postępowania administracyjne zakończą się dla strony w przyszłości niekorzystnie. Zakładając, że w 25 sprawach zostaną nałożone na stronę kary po 12.000 zł, suma tych (nowych) kar wyniesie 300.000 zł. Wskazana suma ma charakter tylko hipotetyczny (kary nie zostały wobec strony orzeczone). Zasadniczo więc nie powinna być brana pod uwagę przy ocenie wniosku. Jak wcześniej bowiem wskazano, podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może być jedynie niebezpieczeństwo realne. To zaś może wynikać z konieczności zapłaty już nałożonych kar. W zestawieniu z osiąganym przychodem (20.000.000 zł na koniec 2014 r.), jednak nawet ta hipotetyczna kwota nie jawi się jako niemożliwa do uiszczenia przez stronę bez niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej. Wskazać należy, że w przypadku przedsiębiorców miarodajną dla oceny zdolności płatniczych podmiotu jest właśnie przychód, gdyż istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, by w końcowym rozliczeniu minimalizować bądź w ogóle eliminować obciążenia podatkowe (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1630/13 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 września 2013 r., sygn. akt II OZ 707/13, dotyczące wniosków o przyznanie prawa pomocy, opubl. w CBOSA).

W niniejszej sprawie strona przy bardzo dużym przychodzie, wykazuje także relatywnie znaczny dochód (770.000 zł). Zauważyć też można, że po stronie kosztów uzyskania przychodów w przedłożonych dokumentach znajdują się m.in. odpisy amortyzacyjne (w kwocie [...] zł), będące jedynie pozycjami księgowymi, które wpływają na ostateczny wynik finansowy. Wskazane wielkości, w ocenie Sądu, świadczą o dobrej sytuacji gospodarczej i znacznych możliwościach finansowych skarżącej spółki.

Reasumując, w ocenie Sądu, zestawienie osiąganego przez skarżącą przychodu (ponad 20.000.000 zł) z wysokością nałożonych kar, wynikających z zaskarżonych do tut. Sądu decyzji (60.000 zł) lub nawet sumą kar, które są obecnie i mogą być jeszcze w przyszłości na skarżącą hipotetycznie nałożone (360.000 zł), prowadzić musi do konstatacji, iż kary te w relacji do środków, którymi skarżąca dysponuje, nie są znaczące. Jako takie są możliwe do uiszczenia z posiadanych środków (osiąganego przychodu) lub w drodze uzyskania finansowania w odpowiedniej instytucji pożyczkowej. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie może więc zakłócić prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a tym samym wywołać negatywnych skutków, przedstawionych we wniosku.

Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.