Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 879/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 17
journal: Dz.U. 2004 nr 93 poz 896
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych.
article: art. 121 par. 2, art. 122
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędzia NSA Jan Bała Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M." Spółki z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 191/10 w sprawie ze skargi "M." Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 191/10 oddalił skargę "M." Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

"M." Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., zgłoszeniem celnym z [...] czerwca 2009 r., nr [...], zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towar opisany jako "wózki inwalidzkie z napędem elektrycznym CT 128". Dla sprowadzonego towaru skarżąca zadeklarowała kod CN 87139000 wraz z kodem dodatkowym V038 dla wyrobów medycznych.

Naczelnik Urzędu Celnego w G. decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak [...], dokonał sprostowania powyższego zgłoszenia celnego, m.in. poprzez zmianę zapisu w polu 31 - z "wózki inwalidzkie z napędem elektrycznym CT 128" na "pojazd elektryczny tupu skuter CT 54", zmianę kodu CN z 87139000 na 8703101800, zmianę stawki cła z "0%" na "10%".

W uzasadnieniu decyzji, organ pierwszej instancji wskazał, że zgłoszeniem celnym objęto poza wózkami inwalidzkimi także pojazdy typu skuter o nazwie "C. XL". Z dokumentów przedstawionych przez stronę wynikało, że są to czterokołowe pojazdy z silnikiem elektrycznym zasilanym dwoma akumulatorami V12 wyposażone w platformę łączącą część przednią i tylną, małe koła niewymagające pompowania, regulowane siedzenie bez podłokietników i uchwytów oraz składaną kolumnę kierownicy z panelem sterowania, przeznaczone do używania w domu, na chodnikach i miejscach publicznych.

Zdaniem organu, klasyfikacja tych pojazdów do kodu CN 8713 wskazanego przez importera była wykluczona, gdyż są to pojazdy uniwersalne z możliwością wykorzystania w hipermarketach i na polach golfowych. Pojazdy te nie zostały specjalnie zaprojektowane do przewozu osób niepełnosprawnych i nie posiadają żadnych specjalnych urządzeń do ulżenia niepełnosprawności. Z uwagi na to towar winien być zaklasyfikowany do kodu CN 870310800. Brzmienie pozycji 8703 obejmuje bowiem "pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób".

Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia [..] marca 2010 r., nr [...], [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając argumentację w niej zawartą, dodatkowo uzupełniając ją o informacje zawarte w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich. Odpowiadając na zarzuty Spółki wskazał także, że uznanie spornych towarów na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 93, poz. 896 ze zm.), za wyroby medyczne nie oznacza, że na gruncie prawa celnego towary te winny zostać zaliczone do wózków inwalidzkich. Zasadnicze znaczenie dla klasyfikacji ma bowiem stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia celnego, a ten nie budził wątpliwości. Późniejsze wykorzystanie (zastosowanie) wyrobu przez nabywcę nie stanowi zaś elementu stanu towaru. Wykorzystywanie spornych towarów przez osoby z dysfunkcjami ruchu nie czyni z nich automatycznie wózków inwalidzkich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że istotą sporu jest kwestia, czy importowany przez skarżącą Spółkę towar w postaci "pojazdów elektrycznych typu skuter, model C. XL" ma być klasyfikowany do kodu CN 8713, czy do kodu CN 8703.

Oba wymienione kody CN znajdują się dziale 87 w Sekcji XVII załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE z 1987 roku, L 256, str. 1 ze zm.) obejmującym pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria. Kod CN 8703 obejmuje "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo- towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi", zaś kod CN 8713 – "wózki dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie w inny sposób".

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że klasyfikacji towaru do odpowiedniego kodu Taryfy Celnej dokonuje się mając na uwadze stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Przedmiotem importu w rozpoznawanej sprawie były skutery elektryczne, o nazwie C. XL, co wynika z dokumentów dołączonych do dokumentu SAD. Z instrukcji obsługi tych pojazdów, przedstawionej w toku postępowania przez skarżącą Spółkę wynika, że są to czterokołowe pojazdy z silnikiem elektrycznym zasilanym dwoma 12 V akumulatorami, mające poziomą platformę łączącą część przednią i tylną, małe koła z oponami, kółka przeciwwywrotne, obracane siedzenie (fotel) z możliwością regulowania wysokości i regulacją wzdłużną, kolumnę kierownicy, która jest regulowana i pochylana. Na konsoli sterowniczej zgromadzone są kontrolki i przełączniki do kierowania skuterem – m.in. regulator prędkości, dźwignia napędowa, stacyjka, włączniki kierunkowskazu, sygnału dźwiękowego, świateł, hamulca. Prędkość maksymalna wynosi do 10 km/h, a zasięg do ok. 40 km . Skuter rozkłada się na części – sekcję przednią, tylną, fotel, obudowę , akumulatory i koszyk.

Sąd podzielił stanowisko organów celnych, że sporne pojazdy należy klasyfikować do kodu CN 8703, przy czym w ocenie Sądu wynika to z brzmienia samych pozycji – 8703 i 8713, jak przyjął organ pierwszej instancji, nie zaś dopiero z treści Not Wyjaśniających, jak przyjął organ odwoławczy.

Zdaniem WSA, aby można było zaklasyfikować przedmiotowy towar do kodu CN 8713, należałoby uznać, że towar ten jest tylko i wyłącznie wózkiem dla osób niepełnosprawnych. Tymczasem z danych dotyczących towaru nie wynika, by był on przeznaczony tylko i wyłącznie dla osób niepełnosprawnych. Nie chodzi przy tym o sposób sformułowania instrukcji obsługi, która kierowana jest do takich osób, lecz o dane obiektywnie decydujące o klasyfikacji towaru. Aby można było mówić o tym , że pojazdy przeznaczone są dla niepełnosprawnych, musiałyby mieć one specjalne elementy, świadczące o tym, że są dla takich osób przeznaczone. Pojazdy C. XL takich elementów nie posiadają. Skarżąca w toku postępowania stała na stanowisku, że takimi elementami są np. regulacja wysokości fotela, odchylane podłokietniki, profilowany zagłówek, pas bezpieczeństwa, regulowany kąt nachylenia oparcia, obracany fotel, kierownica w kształcie pętli, podwójnie regulowana kolumna kierownicy. W istocie są to elementy świadczące o zapewnieniu komfortu każdemu użytkownikowi, możliwości indywidualnego przystosowania pojazdu do każdego użytkownika, nie zaś elementy świadczące o przeznaczeniu towaru dla osoby niepełnosprawnej. Kształt kierownicy, który skarżąca wskazała jako ułatwiający osobie niepełnosprawnej kierowanie pojazdem, w instrukcji obsługi przedmiotowego towaru określony jest jedynie mianem "ergonomiczny" , innymi słowy - "poręczny". Z instrukcji obsługi pojazdu nie wynika, by miał on uchwyt na kule inwalidzkie, jak twierdzi skarżąca. Wskazano w niej tylko na możliwość wyposażenia skutera w pas bezpieczeństwa, lusterko i fotel elektryczny (elektryczne unoszenie i opuszczanie siedziska). Przedmiotowy pojazd nie ma stabilizatorów nóg, ma natomiast poziomą platformę. W instrukcji obsługi stwierdzono, że "wsiadanie na skuter i zsiadanie z niego wymaga dobrego poczucia równowagi".

Sąd pierwszej instancji ocenił, że wszystko to przemawia za twierdzeniem, iż pojazd nie jest "wózkiem dla osób niepełnosprawnych" i że należy klasyfikować go do pozycji "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób", czyli kodu CN 8703, jak uczyniły to organy celne. Fakt, iż towar został zakwalifikowany jako wyrób medyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 93, poz. 896 ze zm.), nie ma wpływu na jego klasyfikację taryfową, która polega na przypisaniu towarowi odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej.

Sąd pierwszej instancji stwierdził także, że zarzut nieodniesienia się przez organ odwoławczy do treści wyroku Sądu Apelacyjnego w A. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem WSA orzeczenia sądów poszczególnych państw członkowskich nie mają skutku wiążącego inne państwa, a ponadto brak jest pewności, czy wyrok ten dotyczył takiego samego towaru jak ten, który był przedmiotem importu w rozpoznawanej sprawie.

"M." Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

- na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że organy celne dokonały obrazy art. 233 § 1 pkt. 1 w związku z art. 121 § 2 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez: błędną ocenę materiału dowodowego, który - wbrew twierdzeniom WSA w G. - nie przesądza o tym, że pojazd elektryczny typu skuter, model C. XL, należy klasyfikować do pozycji "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu osób", czyli do kodu CN 8703, jak uczyniły to organy celne, ponieważ - inaczej niż przyjął to Wojewódzki Sąd Administracyjny - towar ma cechy przesądzające o jego przeznaczeniu dla osób niepełnosprawnych, a więc należy klasyfikować do kodu CN 8713, czyli jako "wózek dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem lub napędzany mechanicznie w inny sposób" oraz nieuwzględnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w A., mimo uznania go za zasadny;

- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w związku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo że skarga była zasadna i zaakceptowanie błędnej wykładni prawa materialnego, tj, sekcji VII załącznika I do rozporządzenia Rady EWG z dnia 23 lipca 1987 roku nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE z 1987 roku, L 256, str. 1 ze zm.), polegające na tym, że organ pierwszej instancji niezasadnie przyjął, iż właściwym kodem WTC dla pojazdów elektrycznych typu skuter, model C. XL, jest kod CN 8703 10 18 00, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego rozporządzenia powinna prowadzić do wniosku, iż prawidłowym kodem dla pojazdów elektrycznych typu skuter, model C. XL, jest kod CN 8713 90 00.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła swoje rozważania w kwestii klasyfikacji taryfowej i cech skutera C. XL, wskazując że organy celne i Sąd błędnie zaklasyfikowały sprowadzony towar do pozycji 8703.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W rozpatrywanej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zauważyć wypada, że przepis ten nakłada na sąd rozpoznający skargę na decyzję lub postanowienie obowiązek uchylenia rozstrzygnięcia administracyjnego wówczas, gdy stwierdzi inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszeń przepisów postępowania, bądź dostrzegając je mylnie ocenił ich wpływ na wynik postępowania administracyjnego, przy czym błąd ten musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że brak potencjalnego związku naruszenia przepisu procedury z wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej powoduje, że zarzut taki nie jest uprawniony.

Obrazę powyższego przepisu autor skargi kasacyjnej upatruje w naruszeniu przez organ przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 121 § 2 i art. 122 Ordynacji podatkowej i zaakceptowaniu tego naruszenia przez Sąd. W związku z tym przytoczenia wymaga treść przywołanych przepisów. Zgodnie z art. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z kolei art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Natomiast w art. 122 Ordynacji podatkowej, ustanowiono zasadę, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Ustosunkowując się do opisanych zarzutów stwierdzić należy, że skarżąca nie przedstawiła w sposób prawidłowy ich uzasadnienia. Przede wszystkim, skarżąca starając się zaprezentować tezy w celu poparcia postawionych zarzutów procesowych skupiła się wyłącznie na niepopartej żadnymi argumentami polemice ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczącym klasyfikacji spornego towaru. Taka metoda uzasadniania zarzutów w postępowaniu kasacyjnym jest nieuprawniona, bowiem w sytuacji gdy postępowanie celne i sądowoadministracyjne zakończyło się wynikiem innym od oczekiwanego przez stronę nie oznacza, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania wyczerpujące przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Jeśli natomiast chodzi o powołane w związku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przepisy Ordynacji podatkowej, to w tym zakresie skarżąca nie przestawiła uzasadnienia. Po pierwsze skarżąca nie wskazała na czym polegało naruszenie w stosunku do niej ogólnej zasady postępowania celnego, a mianowicie zasady udzielania informacji prawnej, o której mowa w art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżąca nie podała także jak w jej ocenie naruszono zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej. Natomiast zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, określającego jedno z możliwych rozstrzygnięć, które może podjąć organ odwoławczy w postępowaniu celnym, uchyla się spod oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem w skardze kasacyjnej nie podjęto próby wykazania w jaki sposób przepis ten miałby zostać naruszony, a także jaki wpływ na wynik sprawy miało jego naruszenie.

Ponadto wskazać należy, że stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że w ocenie skarżącej naruszenie cytowanych wyżej przepisów spowodowane było błędną oceną materiału dowodowego jest niezrozumiałe. Aby skutecznie zakwestionować ocenę dowodów dokonaną w sprawie przez organy i uznaną za prawidłową przez Sąd pierwszej instancji zarzut taki należy oprzeć na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W związku z powyższym, brak zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej powoduje nieskutecznymi twierdzenia skargi kasacyjnej, że dokonano błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia w postępowaniu celnym wyroku Sądu Apelacyjnego w A. o sygn. akt 06/79 DK, to stwierdzić należy za Sądem pierwszej instancji, że ocena prawna wyrażona w powołanym wyroku nie wiąże w tym postępowaniu, bowiem wyrok ten nie dotyczył rozpoznawanej sprawy oraz produktu o nazwie C. XL.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że skarżąca zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. zmierza do podważenia stanowiska Sądu w kwestii przyjętej przez organy celne klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Ten zarzut skarżąca oparła, na jej zdaniem błędnej wykładni poszczególnych pozycji, omyłkowo przez nią zacytowanej Sekcji VII załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 23 lipca 1987 r. nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy - zamiast Sekcji XVII tego aktu prawnego. Fakt ten jednak nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Skarżąca uważa bowiem, że organy celne niezasadnie przyjęły, że właściwym kodem CN dla pojazdów elektrycznych typu skuter, model C. XL, jest kod CN 8703 10 18 00, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego rozporządzenia powinna prowadzić do wniosku, iż prawidłowym kodem dla tego typu pojazdów jest kod CN 8713 90 00. W związku z tak skonstruowanym zarzutem przypomnieć należy, że zastosowanie przepisu prawa materialnego jest pojęciem odmiennym od jego wykładni. Błędna wykładnia określonej normy prawnej to nic innego jak mylne zrozumienie jej treści. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to tak zwany błąd subsumpcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Zastosowanie określonego przepisu prawa nie może zatem polegać na błędnej wykładni innego przepisu prawa. Wobec tego zarzut skarżącej należało potraktować jako zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. prawidłowo zastosował w sprawie kod CN 8703 10 18 00 dokonując klasyfikacji taryfowej spornego towaru. Przede wszystkim Sąd pierwszej instancji szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, które nie zostało skutecznie podważone przez skarżącą w skardze kasacyjnej.

Przypomnieć należy, że niesporne w sprawie jest, iż przedmiotem importu, były m.in. skutery elektryczne o nazwie C. XL. Jak prawidłowo przytoczono w zaskarżonym wyroku, z instrukcji obsługi tych pojazdów, przedstawionej w toku postępowania przez skarżącą Spółkę wynikało, że są to "czterokołowe pojazdy z silnikiem elektrycznym zasilanym dwoma 12 V akumulatorami, mające poziomą platformę łączącą część przednią i tylną, małe koła z oponami, kółka przeciwwywrotne, obracane siedzenie z możliwością regulowania wysokości i regulacją wzdłużną, kolumnę kierownicy, która jest regulowana i pochylana. Na konsoli sterowniczej zgromadzone są kontrolki i przełączniki do kierowania skuterem – m.in. regulator prędkości, dźwignia napędowa, stacyjka, włączniki kierunkowskazu, sygnału dźwiękowego, świateł, hamulca. Prędkość maksymalna wynosi do 10 km/h, zaś zasięg do ok. 40 km. Skuter rozkłada się na części – sekcję przednią, tylną, fotel, obudowę, akumulatory i koszyk."

W kontekście powyższego, wskazać należy, że kod CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Natomiast kod CN 8713 obejmuje wózki dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie w inny sposób.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji. Powyższe prowadzi do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie dokonanie klasyfikacji taryfowej możliwe było w oparciu o brzmienie pozycji, bowiem aby można było zaklasyfikować importowany towar do kodu CN 8713 należałoby stwierdzić, że towar ten jest tylko i wyłącznie wózkiem dla osób niepełnosprawnych. Z kolei aby można było uznać sprowadzone pojazdy za wózki inwalidzki to musiałyby one posiadać specjalne elementy, świadczące o tym, że są przeznaczone wyłącznie dla inwalidów. Pojazdy C. XL takich elementów nie posiadają, a ponadto z danych dotyczących omawianego towaru nie wynika, aby były one przeznaczone tylko i wyłącznie dla osób niepełnosprawnych. Opisane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej elementy tych pojazdów dotyczące sposobu sterowania, wsiadania, limitowanej prędkości, kształtu uchwytu kierowniczego czy też wyposażania w uchwyt na kule ortopedyczne niewątpliwie ułatwiają osobom niepełnosprawnym korzystanie z będących przedmiotem importu skuterów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie oznacza to jednak – jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji – że te elementy pojazdów mogłyby decydować o uznaniu skuterów C. XL za pojazdy przeznaczone tylko dla osób niepełnosprawnych.

W związku z przytoczonymi argumentami, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że pojazd C. XL nie jest wózkiem dla osób niepełnosprawnych, o którym mowa pozycji CN 8713, i że należy klasyfikować go do kodu CN 8703 obejmującego pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób - tak jak uczyniły to organy celne. Tym samym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. okazał się niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.