Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 13/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78 § 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie oprocentowania nadpłaty podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] czerwca 2020 r. odmawiającą A. S.A. w W. oprocentowania części nadpłaty w kwocie 20.234,00 zł z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 roku, stwierdzającą oprocentowanie w wysokości 269,00 zł przysługujące od pozostałej kwoty nadpłaty w wysokości 13.479,00 zł z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 rok oraz odmawiającą oprocentowania od nadpłaty w kwocie 17,00 zł wynikającej z błędnych wpłat A. S.A. na podatek od nieruchomości dokonanych w 2018 roku.

Z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że Burmistrz Miasta O. decyzją z dnia [...] lipca 2015 roku określił A. S.A. z siedzibą w W., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 89.548,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] października 2015 roku uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 37.704,00 zł i w tej części umorzyło postępowanie, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 51.844,00 zł.

Spółka w roku 2010 wpłaciła podatek wynikający ze złożonych deklaracji w łącznej kwocie 30.227,00 zł. Dnia 25 listopada 2015 roku Spółka dopłaciła pozostałą część podatku wynikającą z decyzji SKO w kwocie 21.617,00 zł wraz z odsetkami w wysokości 12.079,00 zł.

Podatnik wniósł skargę na ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 92/16, uchylił decyzję Kolegium wskazując w szczególności, iż brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie części budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 roku, o sygn. akt II FSK 3328/16, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Wskazując na wyroki zapadłe w analogicznych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd (odmienny od poglądu sądu pierwszej instancji), że podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel części budowli, jaką stanowią kable ułożone w kanalizacji kablowej, należącej do innego podmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2019 roku o sygn. akt I SA/Łd 181/19, uchylił decyzję z dnia [...] października 2015 roku.

W toku ponownego postępowania SKO w Ł. zwróciło się do Burmistrza Miasta O. z pytaniem czy w przedmiocie opisanego wyżej zobowiązania podatkowego toczyło się postępowanie zabezpieczające lub egzekucyjne w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a jeżeli toczyło się takowe postępowanie to o wskazanie ponadto daty wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu lub daty zakończenia postępowania zabezpieczającego lub egzekucyjnego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Burmistrz Miasta O. pismem z dnia 18 września 2019 roku udzielił wyjaśnień w sprawie, zgodnie z którymi w przedmiocie zobowiązania podatkowego określonego decyzją Burmistrza Miasta O. z dnia [...] lipca 2015 roku, nie toczyło się postępowanie zabezpieczające ani egzekucyjne w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia[...] września 2019 roku uchyliło zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji w całości i umorzyło postępowanie w sprawie, z uwagi na upływ terminu przedawnienia.

Burmistrz Miasta O. postanowieniem z dnia [...] października 2019 roku zaliczył w dniu 1 października 2019 roku z urzędu kwotę 20.234,00 zł na poczet bieżących zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2019 rok rata 10, 11 i 12. Pismem nadanym w dniu 19 listopada 2019 roku Spółka wniosła o uzupełnienie postanowienia w zakresie rozstrzygnięcia o oprocentowaniu. W piśmie z dnia 22 listopada 2019 roku Spółka wskazała, że uwzględni nadpłatę w racie podatku od nieruchomości za grudzień 2019 roku oraz wskazała, że pozostałą kwotę nadpłaty, proszę o zaliczenie na poczet przyszłych zobowiązań w podatku od nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 roku organ pierwszej instancji uzupełnił postanowienie z dnia [...] października 2019 roku stwierdzając brak przesłanek do wypłaty oprocentowania od nadpłaty w kwocie 20.234,00 zł zaliczonej na poczet bieżących zobowiązań podatkowych dnia 1 października 2019 roku, stwierdzając brak przesłanek do wypłaty oprocentowania od nadpłaty w kwocie 17,00 zł wynikającej z błędnych wpłat podatnika i uznając za zasadne oprocentowanie pozostałej kwoty nadpłaty 13.479,00 zł liczone od dnia uchylenia decyzji organu pierwszej instancji tj. od 24 września 2019 roku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem [...] kwietnia 2020 roku uchyliło postanowienie z dnia [...] grudnia 2019 roku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ wskazał, że procentowanie nadpłaty jest sprawą merytoryczną, wymagającą rozstrzygnięcia w drodze decyzji, jeśli strona nie zgadza, się z wysokością zwróconych jej kwot i domaga się oprocentowania. Rozstrzygnięcie w przedmiocie oprocentowania nie jest więc elementem rozstrzygnięcia postanowienia z art. 76a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: o.p.), stąd też organ pierwszej instancji powinien był odmówić uzupełnienia postanowienia, a sprawę oprocentowania rozstrzygnąć w odrębnym postępowaniu kończąc je decyzją podatkową.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 roku, organ pierwszej instancji:

1. odmówił A. S.A. oprocentowania części nadpłaty w kwocie 20.234,00 zł z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 roku,

2. stwierdził oprocentowanie w wysokości 269,00 zł przysługujące od pozostałej kwoty nadpłaty w wysokości 13.479,00 zł. z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 rok,

3. odmówił oprocentowania od nadpłaty w kwocie 17,00 zł wynikającej z błędnych wpłat spółki na podatek od nieruchomości dokonanych w 2018 roku.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona podniosła, iż decyzja tego organu podatkowego narusza art. 77 § 1 pkt 1 oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 o.p. poprzez brak określenia i zwrotu oprocentowania za okres od dnia powstania nadpłaty do dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań i zaliczenia części nadpłaty na poczet bieżącego zobowiązania podatkowego.

Skarżąca Spółka podkreśliła, że oprocentowanie ma niwelować negatywne skutki ekonomiczne związane z brakiem możliwości dysponowania przez podatnika nienależnie wpłaconymi kwotami. Oprocentowanie to w tym zakresie pełni funkcje odszkodowawczą - stanowi niewątpliwie naprawienie szkody w zakresie utraconych korzyści (lucrum cessans). Utrata korzyści związana jest w tym przypadku bezpośrednio z pozbawieniem podatnika możliwości korzystania ze środków pieniężnych, które musiały zostać przez niego wpłacone na poczet nienależnego podatku. A zatem, w przedmiotowej sprawie, w ocenie strony, doszło do naruszenia art. 77 § 1 pkt 1 oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 o.p.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony i, po ponownym przeanalizowaniu stanu przedmiotowej sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem sformułowanych przez Spółkę zarzutów i argumentacji zawartych w odwołaniu, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, że w świetle art. 78 § 3 pkt 1 i 2 o.p., co do zasady, oprocentowanie związane jest z zakwestionowaniem wadliwej decyzji organu podatkowego, tzn. z sytuacją, gdy błędnie nałożono na podatnika zobowiązanie w wysokości wyższej niż wynikająca z prawa podatkowego, a następnie decyzja taka (w tym decyzja określająca zobowiązanie podatkowe) została uchylona lub zmieniona, art. 78 § 3 pkt 1 i 2 o.p. wiąże oprocentowanie nadpłaty z uchyleniem (zmianą) decyzji wadliwej, a więc innymi słowy z wadą tkwiącą w samej decyzji. Przesłanki sformułowane w art. 78 § 3 pkt l i 2 o.p. nie mają żadnego związku z przewlekłością postępowania podatkowego (nie można powoływać się na tę okoliczność w zakresie sporu dotyczącego wysokości oprocentowania nadpłaty). Przesłanki te są związane z wadami decyzji podatkowej, z której wynikała nadpłata, a nie z czasem trwania postępowania. Jeżeli przyczyną uchylenia decyzji organu podatkowego przez organ odwoławczy było przedawnienie zobowiązania podatkowego, do którego doszło już po wydaniu (i doręczeniu) rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, to nie ma jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy działaniem organu pierwszej instancji a podstawą uchylenia decyzji wymiarowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. za właściwy uznało utrwalony i zdecydowanie dominujący tak w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie prawa podatkowego pogląd, iż o przyczynieniu się organu podatkowego do zmiany lub uchylenia decyzji można mówić tylko w przypadkach wykazanej wadliwości zmienianej lub uchylanej decyzji. Stąd, jeżeli podstawą uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. jest upływ terminu przedawnienia po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, to nie może to przesądzać o uznaniu takiej decyzji za wadliwą. Nawet wydając decyzję krótko przed upływem terminu przedawnienia, organ podatkowy nie narusza żadnych przepisów prawa, a jego działanie nie może zostać uznane za wadliwe. Prowadzi to do wniosku, że upływ terminu przedawnienia już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji jest sytuacją obiektywną, niezależną od tegoż organu. W konsekwencji, uchylenie decyzji z tej przyczyny, że rozstrzygnięta sprawa stała się bezprzedmiotowa w następstwie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez jego przedawnienie, nie może być postrzegane jako sytuacja, w której do przesłanki uchylenia decyzji przyczynił się organ podatkowy. Nadpłata powstała w sytuacji, w której na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. organ odwoławczy uchyla decyzję i umarza postępowanie ze względu na upływ terminu przedawnienia, który nastąpił po wydaniu takiej decyzji, nie podlega oprocentowaniu, o ile została zwrócona w terminie wynikającym z art. 77 § 1 pkt 1 o.p.

Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie określania zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok Spółki postępowanie podatkowe zostało wszczęte w dniu 20 listopada 2014 roku, następnie w dniu [...] lipca 2015 roku organ pierwszej instancji wydał w sprawie decyzję wymiarową. Decyzja ostateczna organu drugiej instancji, wydana w dniu l października 2015 roku w związku z odwołaniem Spółki, została doręczona Spółce przed upływem terminu przedawnienia. W następstwie złożenia skargi na tą decyzję do sądu administracyjnego zawieszeniu uległ bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że pozostała część nadpłaty w wysokości 13.479,00 zł (33.730,00 - 20.234,00 — 17,00), na podstawie art. 77 § l pkt 3 o.p. winna zostać zwrócona w terminie 30 dni od dnia uchylenia decyzji wymiarowej ([...] września 2019 roku), tj. do dnia [...] października 2019 roku. W powyższym terminie zwrot nie został dokonany. W związku z powyższym, zgodnie z powołanym art. 78 § 3 pkt 2 o.p., stojąc na stanowisku, że organ pierwszej instancji nie przyczynił się do powstania nadpłaty, biorąc jednak pod uwagę, że pozostała kwota nadpłaty w wysokości 13.479,00 zł nie została zwrócona w terminie, oprocentowanie przysługuje od dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji wymiarowej ([...] września 2019 roku). W dniu [...] grudnia 2019 roku do organ pierwszej instancji wpłynął wniosek Spółki o zaliczenie pozostałej (po wydaniu postanowienia o zaliczeniu z dnia [...] października 2019 roku, nr [...]) kwoty nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań w podatku od nieruchomości. Biorąc pod uwagę treść art. 78 § 4 o.p., zgodnie z którym oprocentowanie z tytuł nadpłaty przysługuje do dnia (...) złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, Podatnikowi należne są odsetki w kwocie 269,00 zł od niezwróconej w terminie kwoty nadpłaty w wysokości 13.479,00 zł liczone od dnia [...] września 2019 roku (uchylenie decyzji wymiarowej) do dnia [...] grudnia 2019 roku (złożenie wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań). Pozostała kwota nadpłaty w wysokości 17,00 zł wynikająca z błędnej wpłaty podatnika, podlega zaliczeniu na poczet zobowiązań podatkowych i jest jedynie czynnością materialno-techniczną.

Ponieważ strona nadal nie zgadzała się z treścią rozstrzygnięcia, zaskarżyła decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co powoduje, że decyzja nie poddaje się kontroli instancyjnej;

2) art. 77 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez odmowę naliczenia oprocentowania od dnia powstania nadpłaty do dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań i zaliczenia części nadpłaty na poczet bieżącego zobowiązania podatkowego, w sytuacji, w której nie można przyjąć, iż do powstania przesłanki uchylenia decyzji określającej wydanej w I instancji nie przyczynił się organ podatkowy;

3) art. 78 § 3 pkt 1 i 2 o.p., przez błędną wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu, że organ podatkowy nie może przyczynić się do uchylenia decyzji w sytuacji, w której przesłanką uchylenia jest przedawnienie, podczas gdy organ może przyczynić się do przesłanki uchylenia decyzji w sytuacji stwierdzenia przedawnienia, bowiem decyzja może być obarczona również innymi wadami, które i tak skutkowałyby uchyleniem i umorzeniem postępowania, nawet w sytuacji, gdyby organ wydał i doręczył decyzję przed przedawnieniem i te okoliczności powinny podlegać badaniu w postępowaniu w przedmiocie oprocentowania nadpłaty;

Z uwagi na charakter i zakres wskazanych naruszeń, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż jest bezzasadna i nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawnych.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Kwestia nadmiernego zagrożenia życia i zdrowia osób uczestniczących w rozprawie jest bezdyskusyjna, nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległości z powodów technicznych.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy powstała po stronie Spółki nadpłata (w związku z uchyleniem przez Kolegium decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. i umorzeniem postępowania w sprawie z uwagi na przedawnienie) winna być oprocentowana za cały okres istnienia nadpłaty, tj. od dnia jej wpłaty do złożenia wniosku o jej zaliczenie na poczet przyszłych zobowiązań i zaliczenia części nadpłaty na poczet bieżącego zobowiązania podatkowego, jak tego domaga się strona, czy też nie powinna być oprocentowana, bowiem jak twierdzi organ podatkowy, brak jest przyczynienia się organu do uchylenia decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r.

Zgodnie z treścią art. 72 § 1 pkt 1 o.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę (art. 72 § 2 pkt 1 o.p.).

Stosownie do art. 77 § 1 pkt 3 o.p. nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji - jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji.

Z kolei zgodnie z art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 o.p. nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 cytowanej regulacji, pobieranych od zaległości podatkowych. Oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej - od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji.

W rozpatrywanej sprawie kwestię podlegającą rozważeniu stanowi okoliczność czy organ "nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji". W przedmiotowej sprawie przyczyną uchylenia decyzji wymiarowej stało się przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010.

Przedawnienie zobowiązania podatkowego jest przesłanką obiektywną, uwzględnianą z mocy prawa zarówno przez organy jak i sąd, na każdym etapie postępowania, niezależnie od woli stron postępowania. Zatem przedawnienie zobowiązania podatkowego, będące w niniejszym postępowaniu podstawą uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy, jest przesłanką obiektywną, która musi być uwzględniona przez organ podatkowy z mocy prawa. Z tych względów nieuzasadnione jest stanowisko, że organ podatkowy mógł przyczynić się do powstania przesłanki obiektywnej, która powstaje z mocy ustawy. Dlatego uwzględnienie upływu terminu przedawnienia, jako podstawy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jest przesłanką obiektywną i nie może być uznane za "przyczynienie" się organu do powstania przesłanki uchylenia decyzji.

Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ podatkowy pierwszej instancji nie miał żadnego wpływu na moment, w którym nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. O tym, kiedy dochodzi do przedawnienia zobowiązania podatkowego rozstrzyga bowiem przede wszystkim sam upływ czasu w kontekście uregulowania zawartego w art. 70 § 1 o.p. Póki nie upłynie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy jest nie tylko uprawniony (art. 120 o.p.) do wszczynania i prowadzenia postępowań podatkowych w celu określania prawidłowej, w jego ocenie, wysokości zobowiązań podatkowych. Zatem upływ czasu, w wyniku którego dochodzi do przedawnienia zobowiązania podatkowego jest okolicznością o charakterze obiektywnym, a co za tym idzie organ podatkowy w żadnej mierze nie przyczynił się do uchylenia decyzji, gdyż wydanie orzeczenia kasatoryjnego i umorzenie postępowania podatkowego nastąpiło z powodu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W omawianym przypadku, wydanie decyzji uchylającej nie jest związane z wadliwością decyzji organu pierwszej instancji. Przesłanki określone w art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 o.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. nie mają żadnego związku z przewlekłością postępowania podatkowego i w związku z tym bezzasadne jest powoływanie się na tę okoliczność w zakresie sporu dotyczącego wysokości oprocentowania nadpłaty, (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 425/08 i II FSK 614/08). Istota wskazanych przesłanek wiąże oprocentowanie nadpłaty z uchyleniem (zmianą) decyzji wadliwej, a zatem z wadą tkwiącą w samej decyzji, z której wynikała nadpłata, a nie z czasem trwania postępowania w tym przedmiocie.

Z powyższego wynika, w sposób oczywisty, że przez przyczynienie się, o którym mowa w przywołanych przepisach należy rozumieć sytuację, w której działanie lub zaniechanie organu podatkowego pozostawało w bezpośrednim związku z wadą decyzji, które może przejawiać się naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego. Oznacza, że nie w każdym przypadku, gdy decyzja zostaje uchylona lub zmieniona występuje przyczynienie się organu, jako przesłanka oprocentowania nadpłaty (por. R. Dowgier, Przyczynienie się organu podatkowego do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji jako warunek oprocentowania nadpłaty, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, 2015, nr 4, s. 15 i n.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, podziela pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 sierpnia 2019 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II FSK 3665/17. Dotyczy on sytuacji zbliżonej do zaistniałej w niniejszej sprawie i zapadł po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej A. S.A. w W. od wyroku tutejszego sądu (z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 353/17), którym oddalona została skarga Spółki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie odmowy oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok. NSA oddalił skargę kasacyjną, wskazując, że podstawą uchylenia decyzji wymiarowej był upływ terminu przedawnienia (w wyniku czego powstała nadpłata), co jest okolicznością obiektywną, wynikającą z przepisów prawa podatkowego, a co za tym idzie - niezależną od organów podatkowych. Organ winien uwzględnić omawianą przesłankę z mocy prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, jednoznacznie i kategorycznie, wskazał, iż stwierdzenie upływu terminu przedawnienia "nie wymaga żadnego dalszego badania i przeprowadzania jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie "przyczynienia się" ".

Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze, postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, zgodnie z zasadami praworządności i prawdy obiektywnej. Organ podatkowy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą, tak aby w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami doprowadzić do stworzenia rzeczywistego obrazu sprawy i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisów prawa.

Mając na uwadze przytoczone powyżej okoliczności, sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Wobec braku podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił rozpatrywaną skargę, stwierdzając, że uchylenie decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości za rok 2010 nie stanowi przyczynienia się organu do powstania przesłanki uchylenia tej decyzji, gdyż nie miał on żadnego wpływu na moment, w którym nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego.

AKE.