Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1268/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca) Protokolant: Dorota Zawiślińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Agencji A Oddziału A we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. w sprawie odroczenia terminu płatności IV, V i VI rat podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Agencji A w W. Oddziału A we W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...] w sprawie odroczenia terminu płatności IV, V i VI raty podatku od nieruchomości za 2003 r.

Agencja A w W. Oddział Terenowy we W. pismem z dnia [...] zwróciła się do Wójta Gminy K. z wnioskiem o odroczenie terminu płatności podatku od nieruchomości za 2003 r., wynikającego z deklaracji, za okres od IV-VI 2003 r. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt decyzją z dnia [...] odroczył zgodnie z wnioskiem termin płatności:

IV raty do dnia [...]

V i VI raty do [...]

Decyzja stała się ostateczna.

Pismem z dnia [...]. Agencja A wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...]. zarzucając:

- naruszenie przepisów o właściwości miejscowej – art. 247 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) bowiem odroczony decyzja podatek dotyczył nieruchomości położonej w terytorialnym zasięgu miasta K. a nie Gminy K. zatem właściwym do jej wydania był Burmistrz Miasta K. a nie Wójt Gminy K.,

- wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa materialnego art. 247 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej – tj. na podstawie uchylonych przepisów ustawy z dnia 30.06.2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (art.2-4), przepisami właściwymi były przepisy ustawy z dnia 27.07.2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, która weszła w życie w dniu 6.10.2002 r.

Wydanie decyzji utwierdziło podatnika o prawidłowym zadeklarowaniu podatku. Dopiero po upomnieniu otrzymanym od Miasta K. o należny podatek od nieruchomości dokonała strona stosownych korekt i zażądała zwrotu nienależnie zapłaconych kwot za okres od stycznia do [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. wskazało, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy, ale ustalenie czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 247 §1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem organu I instancji w sprawie nie wystąpiły przesłanki stwierdzenia nieważności wymienione w art.247 §1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej.

Agencja A jako osoba prawna zgodnie z art. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zobowiązana jest składać w terminie do 15 stycznia organowi podatkowemu właściwemu wg miejsca położenia przedmiotu opodatkowania deklaracje na podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy i wpłacać zadeklarowany podatek (art. 9 ust.2) na rachunek budżetu właściwej gminy w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminie do 15 każdego miesiąca. Realizując ten obowiązek Agencja A złożyła w dniu [...]. deklarację w podatku od nieruchomości Wójtowi Gminy K., wykazując do opodatkowania m in. grunty położone poza terenem właściwości Gminy. Gmina nie dokonywała weryfikacji złożonego zeznania podatkowego, a orzekając o odroczeniu terminu płatności IV-VI raty podatku od nieruchomości za 2003 r. zgodnie z przedmiotem orzekania badała jedynie okoliczności, o jakich mowa w art. 48 Ordynacji podatkowej. Z tych przyczyn odroczyła podatek w kwocie wyższej od faktycznie należnej z tytułu wymienionych rat. Nie oznacza to w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż Wójt Gminy był niewłaściwy do orzekania w sprawie odroczenia podatku od nieruchomości w zakresie wskazanym we wniosku. Jednocześnie organ I instancji przyznaje, iż Wójt Gminy K. powołał w decyzji przepisy ustawy nieobowiązującej już w dacie wszczęcia w sprawie postępowania, naruszenia przepisów prawa nie uznał jednak za rażące. Błędnie powołana ustawa nie była podstawą zarówno wniosku strony jak i rozstrzygnięcia sprawy. Organ oceniał, bowiem sytuację podatnika i wystąpienia przesłanek odroczenia terminu płatności podatku. Ponadto strona w odpowiedzi na wezwanie organu o przedstawienie informacji o udzielonej pomocy publicznej złożyła wymagane oświadczenie powołując przepisy ustawy obowiązującej. Z tych przyczyn uznano, iż organ naruszył obowiązujące przepisy, ale nie w sposób rażący, a naruszenie to nie wpłynęło na wynik sprawy.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji i zarzuciła naruszenie:

- art. 15 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, iż Wójt Gminy K. był właściwy do rozpoznania wniosku strony o odroczenie terminu płatności podatku od nieruchomości,

- przepisów procesowych art. 200 Ordynacji podatkowej przez pozbawienie strony prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego,

- art. 240 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji w wyniku postępowania w którym strona nie brała udziału,

- art. 145 Ordynacji podatkowej przez nie doręczenie pełnomocnikowi strony pism w postępowaniu,

- art. 247 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, iż zastosowanie w sprawie przepisów nieobowiązującej ustawy nie jest rażącym naruszeniem prawa.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając argumentacje organu I instancji.

W zakresie powołania przepisów ustawy nieobowiązującej podkreślił, iż uregulowania istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w obu ustawach były analogiczne, zatem nie spowodowały niewłaściwego rozstrzygnięcia. Nie doszło, zatem do rażącego naruszenia prawa, bowiem podstawa prawna do podjętych działań organu istniała, chociaż nie powołano jej w sposób prawidłowy w decyzji.

W zakresie naruszenia art. 145, art.200 i art. 240 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, przez pominięcie w sprawie pełnomocnika strony, a tym samym pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu, organ wyjaśnił, iż pisma kierowano na adres pełnomocnika wskazany we wniosku i następnych pismach składanych w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji tym samym uznając zarzut za bezpodstawny.

Zarzut podatnika dotyczący negatywnych konsekwencji, jakie wywołała decyzja Wójta organ uznał też za bezzasadny, gdyż na mocy tej decyzji odroczono termin płatności podatku od nieruchomości, przysparzając korzyści stronie. Zarzut, iż decyzja utwierdziła podatnika w przekonaniu o prawidłowości złożonej deklaracji nie jest uzasadniony z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Gdyż rozpoznanie wniosku o ulgę w spłacie zobowiązań nie jest poprzedzone weryfikacją złożonej przez podatnika deklaracji, z której wynika podatek należny do czasu aż deklaracja ta nie zostanie zakwestionowana przez samego podatnika lub organ podatkowy.

Naruszenia przepisu art. 15 Ordynacji podatkowej organ także się nie dopatrzył. Fakt poinformowania organu podatkowego pismem z dnia [...]., iż działka 1/3 jest położona na terenie właściwości Miasta K. nie ma w sprawie istotnego znaczenia, bowiem deklarację w podatku od nieruchomości strona złożyła w dniu [...] i zobligowana była wykazać w tej deklaracji powierzchnie nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, stawki podatki i należny podatek za 2003 r.

Organ odwoławczy uznał, iż zmiana kwestionowanej decyzji mogła nastąpić na podstawie art. 253a Ordynacji podatkowej, ale to wymagało złożenia przez podatnika wniosku. Stwierdzenie nieważności decyzji wywołałoby negatywne skutki dla strony, bowiem oznaczałoby, że podatek został zapłacony z opóźnieniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Agencja A w W. - Oddział A we W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K., zasądzenie kosztów postępowania. Strona zarzuciła:

- nie podjęcie w toku postępowania wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy (art.187 Ordynacji podatkowej), nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego (art.121 Ordynacji podatkowej), oraz brak oceny całości materiału dowodowego (art.191 Ordynacji podatkowej),

- brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w szczególności nie wskazanie przyczyn, dla których nie uznano wartości dowodowej niektórych dowodów (art. 210 §4 Ordynacji podatkowej),

- naruszenie także art. 2, art.3, art.15, art.179 §1 i §2, art. 123, art. 171, art. 200 i art. 240 Ordynacji podatkowej,

- naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie tj. ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców z dnia [...] przez błędne przyjęcie, że strona skarżąca ma status przedsiębiorcy.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i powtórzył argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona wskazała dwie przesłanki jej zdaniem skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta Gminy K. odraczającej termin płatności podatku od nieruchomości za 2003 r. tj. art. 247 §1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej.

W tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przeprowadziło postępowanie stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia wniosku.

W skardze strona zarzuciła

- naruszenie przepisów procesowych w szczególności w zakresie udziału strony w postępowaniu, przez nieprawidłowe adresowanie korespondencji kierowanej do pełnomocnik strony tj. bez wskazania nazwiska pełnomocnik, a także błędy w zakresie ustalenia stanu faktycznego i oceny zebranych dowodów bez szczegółowego wskazania na czym braki te polegały oraz brak uzasadnienia faktycznego decyzji,

- naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie w szczególności w zakresie przepisów o właściwości miejscowej jak i w zakresie powołanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisów ustawy nie obowiązującej.

Na wstępie należy odnieść się do zarzutów procesowych w zakresie doręczeń.

Wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. pełnomocnik wnioskodawcy złożył pełnomocnictwo. Ani z wniosku, ani z pełnomocnictwa (także z kolejnych pism składanych w toku postępowania) nie wynikało, iż do pełnomocnika należy kierować pisma pod innym adresem niż adres wnioskodawcy. Z oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu [...] przez pełnomocnika skarżącej wynika, iż w okresie objętym sporem pełnomocnik był pracownikiem strony skarżącej W tych okolicznościach nieprawidłowości w zakresie adresowania korespondencji do pełnomocnika strony polegając na pominięciu imienia i nazwiska pełnomocnika mogły jedynie spowodować opóźnienie w podejmowaniu czynności w toku postępowania, z uwagi na późniejsze przekazanie pism przez kancelarię strony skarżącej. W toku postępowania nie stwierdzono, aby strona z opóźnieniem przekazywała dokumenty czy występowała o przeprowadzenie czynności w terminie późniejszym z uwagi na późniejsze doręczenie przez kancelarię strony skarżącej kierowanych do pełnomocnika pism. Z tych przyczyn należy przyjąć, że nie wskazanie nazwiska pełnomocnika strony w prawidłowo zaadresowanej korespondencji (adres strony i jednocześnie pracodawcy pełnomocnika) nie jest równoznaczne z uniemożliwieniem stronie uczestniczenia w postępowaniu. Tym samym nie daje podstaw do przyjęcia, iż naruszenie w tym zakresie przepisów procesowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzucając rozpoznanie sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy strona nie wskazała, jakich dowodów organy podatkowe nie przeprowadziły i jakie okoliczności w wyniku przeprowadzenia tych dowodów organ mógł ustalić. Tak sformułowany zarzut nie pozwala na ustosunkowanie się do niego merytoryczne, co pozwala przyjąć, że strona nie miała podstaw do formułowania takiego zarzutu.

Naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej tj. przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów w rozpoznawanej sprawie Sąd także nie stwierdził. W toku postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji organ podatkowy ustalił, iż decyzję, której stwierdzenia nieważności strona się domaga organ wydał na wniosek strony i zgodnie z tym wnioskiem. Wysokość zobowiązania podatkowego za okres objęty wnioskiem o odroczenie terminu płatności została określona przez podatnika w złożonej w styczniu 2003 r. deklaracji podatkowej. Zgodnie z zasadą samoobliczenia podatku, wynikającą obowiązujących przepisów, na podatniku spoczywa obowiązek prawidłowego określenia podatku. To podatnik winien wykazać podatek właściwemu organowi i we właściwej wysokości. Organ podatkowy weryfikuje wysokość podatku w trybie postępowania wszczętego w tym zakresie. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy nie orzekał o wysokości zobowiązania podatkowego, ale na wniosek strony orzekał w zakresie ulg w spłacie należnego – wynikającego z deklaracji podatkowej podatku od nieruchomości. Badając swoją właściwość w sprawie o odroczenie terminu płatności podatku organ badał, czy podatek taki został zadeklarowany temu organowi. Po wydaniu decyzji odraczającej termin płatności podatku podatnik stwierdził, iż zawyżył wykazany w zeznaniu podatkowym podatek, bowiem wykazał do opodatkowania nieruchomość położoną nie na terenie Gminy K., ale na terenie Miasta K., które wystąpiło o należny podatek.

Jakkolwiek, zgodnie z art. 15 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy z urzędu bada swoją właściwość to jednak w zakresie ulg w spłacie należnego zobowiązania badanie tej właściwości dotyczy rozstrzygnięcia w danej sprawie. O ulgach w spłacie organ podatkowy orzeka wówczas, jeśli stwierdzi, że podatek objęty ulga jest podatkiem należnym. Ponieważ w dacie orzekania o odroczeniu terminu płatności podatek od nieruchomości był należny w kwocie wynikającej z deklaracji organ uznał, iż jest właściwy do orzekania w tym zakresie. Żaden przepis nie obliguje organu podatkowego do określania decyzją wysokości zobowiązania podatkowego wynikającego z deklaracji przed wydaniem decyzji w sprawie ulg w spłacie tego zobowiązania. Zasadnie, zatem organ podatkowy uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości miejscowej i można jedynie przejąć, po dokonaniu korekty deklaracji przez podatnika, że decyzją odraczającą płatność podatku objęto kwotę wyższą od należnej.

W decyzji odraczającej termin płatności podatku Wójt powołał przepisy nieobowiązującej ustawy z dnia [...] o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 60, poz.704 ze zm.) zamiast ustawy z dnia 27.07.2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz.1177). Na mocy, której przed udzieleniem ulgi podatnik winien udzielić organowi informacji o pomocy udzielonej mu w okresie 3 kolejnych lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy. W tym zakresie brzmienie obu ustaw jest zbieżne.

Skarżący twierdzi, iż odmiennie uregulowano w obu ustaw zakres podmiotowy uprawnionych do korzystania z pomocy. Różnica w tym zakresie dotyczy traktowania spółki cywilnej jako przedsiębiorcy. Nie miała, zatem wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Należy ponadto wskazać, iż stosowną informację skarżąca przedstawiła na podstawie przepisów ustawy obowiązującej, zatem w sprawie zastosowano przepis właściwy brak, zatem podstaw do twierdzenie, iż fakt powołania w decyzji niewłaściwego przepisu jest rażącym naruszeniem prawa.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.