Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1388/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 2 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r., nr [...], którą nadłożono na M. B. karę pieniężną w kwocie 5000 zł w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano m. in. art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik M. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Ustosunkowując się do tego wniosku organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę na regulację art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Co prawda wniosek pełnomocnika skarżącego dotyczy zarówno decyzji organu pierwszej instancji, jak i decyzji organu odwoławczego to jednakże z uwagi na charakter rozstrzygnięcia organu drugiej instancji Sąd rozpatrywał ten wniosek w odniesieniu do zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K.

W świetle powyższego wskazać wymaga, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 Ppsa, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z przedstawionej regulacji prawnej wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji są wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, przy czym to skarżący w swym wniosku winien wykazać istnienie takich okoliczności.

Należy jednakże zwrócić uwagę, że rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek skarżącego dotyczy decyzji wydanej m.in. w oparciu o regulację art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, decyzja ostateczna, mocą której nałożona została kara pieniężna, o której mowa w art. 92 a ust. 1 tej ustawy, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.

Złożenie przez pełnomocnika M. B. skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r., nr [...], oznacza zatem, że decyzja ta nie podlega wykonaniu z mocy samego prawa.

Przywołane okoliczności czynią bezcelowym merytoryczne rozpatrywanie wniosku pełnomocnika skarżącego przez Sąd. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.