Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 159/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 42 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

.Sygn. akt II SA/Bk 159/18 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. T. i T. T. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (dalej: PINB) odmówił B. T. wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego wydania pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego na działce nr [...] będącej współwłasnością T. i B. T. oraz na działce nr [...] będącej własnością B. T., tj. działkach położonych na terenie wsi O. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) w związku z art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm., dalej: P.b. z 1974 r.) oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej: P.b. z 1994 r.).

Organ pierwszej instancji ustalił następujące okoliczności:

- w stosunku do domku letniskowego na działce nr [...] funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] kwietnia 1995 r. nakazująca jego rozbiórkę na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Ł. w dniu [...] czerwca 1995 r., zaś od decyzji Wojewody Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białystoku oddalił skargę wyrokiem z dnia 4 kwietnia 1996 r. w sprawie SA/Bk 828/95. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że obiekt powstał bez pozwolenia na budowę, w okresie obowiązywania bezwzględnego zakazu budowy obiektów kubaturowych według obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy G. (uchwała z dnia [...] stycznia 1993 r. nr [...]);

- w stosunku do domku letniskowego na działce nr [...] funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] kwietnia 1995 r. nakazująca jego rozbiórkę poprzedniemu właścicielowi działki, która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Ł. z dnia [...] czerwca 1995 r. Od decyzji Wojewody skargę oddalił Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 4 kwietnia 1996 r. w sprawie SA/Bk 829/95.

Jak wskazał PINB, domki letniskowe na działkach nr [...] są zbliźniaczone i traktowane jak jeden obiekt, zaś termin wykonania rozbiórki był przez kolejne lata odraczany. W ostatnim czasie jednak decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. PINB odmówił uwzględnienia kolejnego wniosku o odroczenie, którą to decyzję P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Postępowanie wywołane wniesieniem skargi na tę decyzję zostało umorzone prawomocnym postanowieniem tutejszego sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie II SA/Bk 689/15 z uwagi na cofnięcie skargi (postanowienie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

PINB także ustalił, że w międzyczasie toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi B. T. na bezczynność PINB w zakresie nierozpoznania wniosku z dnia 6 czerwca 1994 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu. W tym postępowaniu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie II SAB/Bk 71/15 sąd pierwszej instancji skargę oddalił, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie II OSK 578/16 oddalił skargę kasacyjną.

Zdaniem PINB, w ww. postępowaniach sądowoadministracyjnych skontrolowano wszystkie czynności i bezczynność organów nadzoru budowlanego w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie oraz w sprawie odroczenia rozbiórki spornych budynków letniskowych. Obecnie rozpoznawany wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, z dnia 24 października 2017 r., jest nadto wnioskiem złożonym po raz kolejny w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją, tj. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiającą odroczenia terminu dokonania rozbiórki. Istnieją zatem, w ocenie organu, uzasadnione podstawy do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Organ podkreślił, że w stosunku do spornych obiektów funkcjonują w obrocie prawnym prawomocne decyzje rozbiórkowe.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B. T. i T. T., którzy zarzucili naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie przesłanek do wydania pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, gdy usytuowanie obiektu nie zagraża bezpieczeństwu osób i mienia oraz nie zakłóca ładu architektonicznego; art. 61a § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że brak jest przesłanek do wydania pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, gdy złożony wniosek odpowiada obowiązującemu prawu, a strona ma prawo zalegalizować użytkowanie wzniesionego kilkanaście lat temu obiektu, który nie zagraża bezpieczeństwu osób i mienia i nie zakłóca ładu architektonicznego, przy czym każdorazowo działania organu administracji powinny odpowiadać zasadzie proporcjonalności. Zdaniem żalących się, rozbiórka wiąże się dla stron ze szkodą w wielkich rozmiarach, niewspółmierną do niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego z 2011 r., zwłaszcza że zabudowa obecnie spełnia wymagania wynikające z art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. z 1994 r. Wskazali, że wykonano prace przy spornych obiektach zgodnie z dokonanym zgłoszeniem.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...], PWINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie pierwszoinstancyjne. Zdaniem organu odwoławczego, wnioskodawca domaga się wydania pozwolenia na użytkowanie w stosunku do obiektu objętego ostatecznymi i prawomocnymi decyzjami nakazującymi jego rozbiórkę jako samowoli budowlanej. W takiej sytuacji wystąpiła "inna uzasadniona przyczyna" odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Ustosunkowując się do zarzutów zażalenia PWINB wskazał, że stan faktyczny sprawy nie wymagał wyjaśnienia, bowiem wynikał z akt sprawy. Czynności legalizacyjne są wykluczone przez prawomocne i ostateczne decyzje rozbiórkowe. Nie zachodzi również w sprawie naruszenie zasady proporcjonalności, bowiem ingerencja w sprawę już prawomocnie zakończoną stanowiłaby rażące naruszenie zasady praworządności, tj. art. 6 i 7 K.p.a. Odnośnie wskazanych przez żalących się wyroków sądów administracyjnych organ wskazał, że zostały one wydane wiele lat po wejściu do obiegu prawnego nakazów rozbiórki dotyczących spornych obiektów.

Skargę na postanowienie organu drugiej instancji z dnia [...] stycznia 2018 r. złożyli T. T. i B. T., którzy zarzucili naruszenie przepisów procesowych, tj.:

- art. 7 w związku z art. 7a w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sytuacji, gdy istnieją przesłanki do zalegalizowania użytkowania spornych obiektów (domków letniskowych), których usytuowanie nie zagraża bezpieczeństwu osób i mienia oraz nie zakłóca ładu architektonicznego, przy czym organ administracji niejednokrotnie wydawał decyzję odraczającą rozbiórkę domków i pozwalał na jego czasowe wykorzystywanie, co potwierdza bezzasadność podjętej decyzji o rozbiórce;

- art. 61a § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że nie zachodzą podstawy do procedowania w przedmiocie legalizacji użytkowania w sytuacji, gdy strona ma prawo zalegalizować użytkowanie wzniesionych przed kilkunastoma laty budynków letniskowych, które nie zagrażają bezpieczeństwu osób czy mienia oraz nie zakłócają ładu architektonicznego; zdaniem skarżących, odmowa wszczęcia postępowania jest niezgodna z zasadą proporcjonalności, jak też organ nie jest w stanie jednoznacznie wskazać, dlaczego rozbiórka jest konieczna i uzasadniona.

W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że rozbiórka jest dla skarżących niezwykle uciążliwa, naraża ich na szkodę wielkich rozmiarów, niewspółmierną do niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XII/94/11 z dnia 30 maja 2011 r.). Nadto, w ich ocenie, zabudowa spełnia wymagania z art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. z 1994 r. Skarżący podkreślili, że roboty budowlane były prowadzone "finalnie" na podstawie zgłoszenia. Zaakcentowali, że wątpliwości co do treści normy prawnej powinny być rozstrzygane na korzyść strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W sprawie niniejszej przesłanką odmowy wszczęcia postępowania na wskazanej podstawie była "inna uzasadniona przyczyna", którą w ocenie organu stanowi funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznych i prawomocnych decyzji o nakazaniu rozbiórki zbliźniaczonego domku letniskowego na działkach nr [...] w miejscowości O.

Użyty w redakcji przepisu art. 61a § 1 K.p.a. zwrot "inne uzasadnione przyczyny" jest niewątpliwie zwrotem nieostrym, nieskonkretyzowanym w ustawie. W orzecznictwie wskazuje się, że chodzi w nim o przyczyny dotyczące przedmiotu sprawy. Wymienia się pośród nich przykładowo: tożsamość stosunku administracyjnego rozstrzygniętego sprawą już prawomocnie zakończoną oraz sprawą, w której złożono kolejny wniosek o wszczęcie postępowania dotyczącego tego samego przedmiotu; gdy sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ w drodze decyzji administracyjnej - ma charakter cywilnoprawny, czy też gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (vide np. wyrok z dnia 14 listopada 2017 r., II OSK 2821/16, CBOSA).

Zdaniem sądu, "inne uzasadnione przyczyny" to również takie przyczyny przedmiotowe, które wykluczają możliwość prowadzenia postępowania w określonym trybie (na określonej podstawie prawnej) z uwagi na uprzednie zakończenie postępowania w innym, konkurencyjnym trybie (podstawie prawnej) w sytuacji, gdy te dwa tryby (podstawy prawne) wzajemnie się wykluczają, tzn. nie mogą jednocześnie funkcjonować w obrocie prawnym rozstrzygnięcia kończące obydwa te postępowania administracyjne. Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Spór dotyczy dwóch zbliźniaczonych obiektów traktowanych jako domek letniskowy, co do których decyzjami z dnia [...] kwietnia 1995 r. (utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy w dniu [...] czerwca 1995 r.) oraz z dnia [...] kwietnia 1995 r. (utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy w dniu [...] czerwca 1995 r.) orzeczono nakazy rozbiórki. Podstawą prawną nakazów rozbiórki był w obydwu przypadkach przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. Obydwa te nakazy rozbiórki zostały utrzymane w obrocie prawnym jako zgodne z prawem wyrokami z dnia 4 kwietnia 1996 r. w sprawie SA/Bk 828/95 (w stosunku do obiektu na działce nr [...]) oraz z dnia 4 kwietnia 1996 r. w sprawie SA/Bk 829/95 (w stosunku do obiektu na działce nr [...]). Moc prawna ww. wyroków nie jest przy tym bez znaczenia, bowiem zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

W powyższych okolicznościach prawidłowo organ wskazał, że prowadzenie postępowania o pozwolenie na użytkowanie byłoby niedopuszczalnym obejściem prawomocnych, bo skontrolowanych przez sąd i pozostających w obrocie prawnym nakazów rozbiórki. Te wnioski są trafne i zobowiązywały organ do odmowy wszczęcia postępowania o pozwolenie na użytkowanie z powołaniem się na art. 42 P.b. z 1974 r.

Kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy wywieść, że skutki samowoli budowlanej powstałej przed 1 stycznia 1995 r. (w sprawie bezspornie ustalono w postępowaniach o rozbiórkę, że obiekty powstały w 1993 r.) należy likwidować w oparciu o przepisy P.b. z 1974 r., tj. art. 37 – 42 tej ustawy. Wynika to z treści art. 103 ust. 1 i ust. 2 P.b. z 1994 r., zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1), zaś przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 2). Wynika to również z orzecznictwa sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2011 r., II OSK 930/10, CBOSA).

Przepisy art. 37 – 42 P.b. z 1974 r. przewidują zaś, że jeśli nie zachodzą przesłanki z art. 37 i art. 40 tej ustawy, to sprawa może być zakończona decyzją orzekającą o legalności inwestycji, co oznacza objęcie jej gwarancją bezpieczeństwa prawnego, którą daje pozwolenie na użytkowanie wydane na podstawie art. 42 ust. 1 tej ustawy. Pozwolenie na użytkowanie wydane na podstawie art. 42 ust. 1 P.b. z 1974 r. jest stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania, a także formą jego legalizacji, jednakże wyłącznie wówczas, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego, w tym nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o rozbiórce na podstawie art. 37 i art. 40 P.b. z 1974 r.

Zgodnie z art. 37 P.b. z 1974 r. organ był zobowiązany orzec rozbiórkę, gdy obiekt wybudowano niezgodnie z przepisami (np. bez uzyskania pozwolenia na budowę) oraz znajdował się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony był pod innego rodzaju zabudowę (ust. 1 pkt 1), lub też gdy powodował bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowanych dla otoczenia (ust. 1 pkt 2).

Z kolei zgodnie z art. 40 P.b. z 1974 r., w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

W sprawie niniejszej organ nie mógł w ogóle badać wystąpienia okoliczności z art. 42 P.b. z 1974 r., bowiem – jak już wyżej wskazano i co należy podkreślić – w obrocie prawnym funkcjonują prawomocne decyzje rozbiórkowe wydane na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. (z uwagi na niezgodność obiektu z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego). Tym samym skoro przeprowadzono postępowanie na podstawie 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. i zakończyło się ono negatywnie dla inwestora, to niedopuszczalne byłoby nieuwzględnienie tego faktu i poszukiwanie możliwości legalizacji na podstawie innych przepisów tej ustawy. Byłoby to, zdaniem sądu, niedopuszczalnym obejściem przepisów prawa i treści prawomocnych decyzji o rozbiórce. Zauważył tę okoliczność sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie II SAB/Bk 71/15 ze skargi B. T. na bezczynność PINB w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu. Wskazał bowiem, że "nie toczyło się jednocześnie tzn. wraz z postępowaniem w sprawie samowoli budowlanej ale jako odrębna sprawa, jakiekolwiek postępowanie o pozwolenie na użytkowanie spornego domku letniskowego. Nadto byłoby to niedopuszczalne, bowiem rozbiórka wyklucza jednoczesne uzyskanie pozwolenia na użytkowanie".

Skarżący powołują się na brak naruszenia ładu architektonicznego istniejącym zbliźniaczonym budynkiem oraz na to, że nie powoduje on zagrożenia i niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. Te okoliczności nie mogą być jednak uwzględnione w sprawie niniejszej, póki w obrocie prawnym funkcjonują prawomocne decyzje nakazujące rozbiórkę, które wyznaczają status prawny tego obiektu jako niezgodnego z prawem, niezależnie od jego wkomponowania w otoczenie oraz niezależnie od jego zdatności do użytkowania. Tych ostatnio wskazanych okoliczności sąd w sprawie niniejszej nie miał prawa oceniać.

Zgodzić się należy ze skarżącymi, że właściciel powinien mieć prawo zalegalizowania użytkowania należącego do niego obiektu. Jednak – co sąd pragnie podkreślić – może się to odbywać wyłącznie w granicach wyznaczonych przez ustawodawcę. W sprawie niniejszej zaś prowadzenie postępowania o pozwolenie na użytkowanie jest niedopuszczalne, co wyżej wyjaśniono.

Istotnie też, wielokrotnie odraczano skarżącym termin wykonania rozbiórki na podstawie art. 39 P.b. z 1974 r., jednakże nie może to dezaktualizować funkcjonujących w obrocie prawnym nakazów rozbiórki. Odroczenie na wskazanej podstawie powinno następować "na oznaczony czas", a zatem nie powinno być sposobem na uniknięcie (obejście) orzeczonego nakazu rozbiórki, ale wyłącznie sposobem na jej tymczasowe niewykonanie. Dodać przy tym należy, że w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja odraczająca wykonanie nakazu rozbiórki (z dnia [...] sierpnia 2015 r.), od której skargę skarżący cofnął w postępowaniu w sprawie II SA/Bk 689/15 i postępowanie to prawomocnie umorzono. Również kolejna decyzja w przedmiocie odroczenia wykonania nakazu rozbiórki była odmowna (decyzja z dnia [...] sierpnia 2017 r., k. 465 akt adm.).

Nie może również odnieść skutku wskazanie, że sporna zabudowa nie pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała z dnia 30 maja 2011 r., nr XII/94/11). Co prawda Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 wskazał, że "Przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy", to jednak uchwała nie ma zastosowania w sprawie niniejszej. Dotyczy ona sposobu rozumienia sformułowania "przepisy o planowaniu przestrzennym", o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r., jednakże przepis ten nie miał zastosowania, bowiem zastosowano go już w decyzjach nakazujących rozbiórkę, skontrolowanych przez sąd w sprawach SA/Bk 828/95 i SA/Bk 829/95. Stwierdzono wówczas, że sporna zabudowa nie była zgodna z ówcześnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym i te orzeczenia, jak wyżej wskazano, wiążą skład obecnie rozpoznający sprawę. Niedopuszczalne jest badanie zgodności spornej zabudowy z obecnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym, skoro niniejsze postępowanie nie dotyczy legalności zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r.

Nieuzasadnione jest także wskazywanie, że inwestor dokonał zgłoszenia budowlanego przesądzającego o legalności robót, bowiem kwestia legalności spornych obiektów została przesądzona wyrokami sądu administracyjnego z 1995 r. Przepisy zaś i wyroki wskazane przez skarżących nie dotyczą sytuacji jak w sprawie niniejszej, bowiem odnośnie spornych obiektów nie toczy się postępowanie legalizacyjne.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7a § 1 K.p.a., bowiem skarżący nie wskazują, który przepis, w ich ocenie, budzi wątpliwości mające być rozstrzygnięte na korzyść strony. Sąd również nie stwierdził naruszenia w tym zakresie odnośnie przepisów mających w sprawie zastosowanie.

Nie było również potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, zatem nie mogło dojść do naruszenia art. 7 i 77 1 K.p.a. Ustalenie, na podstawie dostępnych organowi z urzędu dokumentów, istnienia prawomocnych decyzji rozbiórkowych oraz analiza przepisów prawa nie stanowi o prowadzeniu postępowania wyjaśniającego wymagającego formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.