Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 67/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56  1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 marca 2016r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w T. prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...]. obejmującego zaległość z tytułu podatku akcyzowego w wysokości należności głównej [...] zł. Podstawę prawną egzekwowanej należności stanowi decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] W toku postępowania egzekucyjnego nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego. W wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 8 września 2015r. sygn. akt I SA/Bd 679/15 uchylił decyzję organu, w oparciu o którą wystawiono tytuł wykonawczy.

Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej w T., na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a." zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

W złożonym zażaleniu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie egzekucji, zarzucając: naruszenie przepisu art. 56 § 1 pkt 1, art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7 i 10 u.p.e.a. oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej jako: "p.p.s.a.".

Skarżący zarzucił organowi, że błędnie potraktował wyrok WSA w Bydgoszczy uchylający decyzję administracyjną jako tymczasowo wstrzymujący jej wykonanie. Zdaniem skarżącego, wobec nowej treści przepisu art. 152 p.p.s.a. decyzja taka nie wywołuje żadnych skutków prawnych, czyli powstaje stan taki jakby tej decyzji nie było. Zatem całkowicie traci moc tytuł wykonawczy, którego podstawą była decyzja i który z kolei stanowi podstawę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wobec tego postępowanie egzekucyjne należy umorzyć.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B.utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zdaniem organu, przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. wprowadza jako ustawową zasadę "zawieszenie" skutków uchylonego aktu lub czynności do dnia uprawomocnienia się wyroku. Niewywoływanie skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku oznacza bowiem zawieszenie skutków prawnych aktu lub czynności. W niniejszej sprawie, w związku z uchyleniem decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 8 września 2015r. sygn. akt I SA/Bd 679/15, decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku Sądu, co oznacza że doszło do zawieszenia jej skutków prawnych.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ egzekucyjny słusznie postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne dotyczące obowiązku, którego podstawę prawną stanowiła decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. uchylona wyrokiem Sądu. Wyrok ten jest bowiem nieprawomocny i Dyrektorowi Izby Celnej w T. przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w sytuacji uprawomocnienia się wyroku organ egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne i umorzy je na podstawie stosownych przepisów art. 59 u.p.e.a.

W złożonej do tut. Sądu skardze strona zarzuciła naruszenie:

- art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu wyroku WSA w Bydgoszczy uchylającego decyzję wymierzającą podatek akcyzowy, jako przesłanki powodującej jedynie wstrzymanie wykonania decyzji usuniętej z obiegu prawnego;

- art. 152 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie objawiające się nieuwzględnieniem skutków prawnych jakie przewiduje ta regulacja co do decyzji wymierzającej podatek akcyzowy uchylonej wyrokiem WSA, a będącej przed jej uchyleniem podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego;

- art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez błędne zinterpretowanie jego treści i w konsekwencji odmowę jego zastosowania w sprawie, pomimo tego, że w rozumieniu tego przepisu wskutek uchylenia wymiarowej decyzji podatkowej nastąpił brak wymagalności obowiązku podatkowego, a nie jedynie wstrzymanie wykonania obowiązku podatkowego, w związku z tym egzekucję należało umorzyć.

W związku z tak postawionymi zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. jako naruszającego przepisy prawa w rażącym stopniu, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. również o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Celnej w T., ewentualnie, w przypadku braku możliwości uwzględnienia tego wniosku, uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. i postanowienia Dyrektora Izby Celnej w T. oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. zobowiązanie organu do wydania w terminie 7 dni od wydania orzeczenia w tej sprawie, postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem skarżącego, organ egzekucyjny traktuje uchyloną przez sąd decyzję jako dalej obowiązującą i uważa jedynie, że WSA wstrzymał swoim wyrokiem wykonanie tej decyzji. Skarżący podkreślił, że WSA wręcz przeciwnie nie wstrzymał wykonania decyzji podatkowej lecz umorzył postępowanie z wniosku podatnika w tym zakresie i jednocześnie decyzję całkowicie uchylił. Strona wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji jest zupełnie inną instytucją prawną. Zastosować ją może organ wydający decyzję lub sąd administracyjny na wniosek skarżącego. W tej sprawie instytucja ta nigdy nie miała zastosowania i niesłusznie przypisano wyrokowi uchylającemu decyzję znacznie łagodniejszy skutek prawny w postaci wstrzymania wykonalności decyzji.

Ponadto zdaniem skarżącego stan zawieszenia egzekucji wywołuje, sprzecznie z art. 152 p.p.s.a., szereg negatywnych dla niego skutków prawnych, albowiem pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne. Utrzymywanie zajęć egzekucyjnych zdaniem skarżącego znacznie ogranicza jego uprawnienia jako właściciela. Tymczasem te uprawnienia właścicielskie chronione są przez przepisy prawne najwyższej rangi, jak Konstytucja RP oraz Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - Protokół pierwszy z 1952r.

Skarżący zauważa również, że Dyrektor Izby Skarbowej wcale nie rozważył zasadności zastosowania podstaw prawnych do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skupił się jedynie na wyjaśnieniu podstawy prawnej zawieszenia postępowania. Przy tym w bardzo enigmatyczny sposób ustosunkował się do zarzutu naruszenia przepisów wynikających z art. 59 § 1 u.p.e.a., co w tym zakresie znacznie utrudnia kontrolę legalności zapadłego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

I. Zasadniczą kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest ocena zasadności zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w sytuacji jego prowadzenia w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] r., obejmujący zaległy podatek akcyzowy w kwocie [...]zł należności głównej, którego podstawę wystawienia stanowiła decyzja Dyrektora Izby Celnej w T.z dnia [...] r., uchylona następnie wyrokiem tut. Sądu z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 679/15. Przepis ten stanowi, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Istotą zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie na pewien czas biegu tego postępowania, w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, które powstały w toku tego postępowania, przy czym, następuje ono na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Ujawnienie podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, skutkuje zatem jego obligatoryjnym zawieszeniem.

II. Z niespornego w tej sprawie stanu faktycznego sprawy wynika, że WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 679/15 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r., która stanowiła podstawę prowadzonego wobec skarżącego, w oparciu o tytuł wykonawczy z [...] r., postępowania egzekucyjnego. Do wyroku tego, ma zastosowanie art. 152 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., nadanym mu przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 poz. 658). Przepis ten obecnie stanowi, że w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.

W wyniku nowelizacji tego przepisu, dotychczasowy obowiązek sądu określania czy i w jakim zakresie uchylony akt lub czynność nie mogą być wykonywane, zastąpiono regułą ustawową, niewywoływania przez uchylone akty lub czynności żadnych skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że istotą tego przepisu jest zapewnienie tzw. ochrony tymczasowej, obowiązującej pomiędzy uwzględnieniem przez sąd skargi, a uprawomocnieniem się orzeczenia, ze względu na oczekiwanie na zaistnienie skutków związanych z prawomocnym orzeczeniem WSA, które znoszą potrzebę jej zastosowania ( por. R. Sawuła, Stosowanie art. 152, s. 73 ).

W tym kontekście komplementarny jest zapis art. 170 p.p.s.a., z którego wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem, dopiero prawomocne orzeczenie sądu wiąże zarówno organy państwowe, jak i inne sądy, co wyraża się w tym, że muszą one brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających.

III. Oceniając skutki jakie na etapie toczącego się postępowania egzekucyjnego wywołuje uchylenie decyzji przez sąd pierwszej instancji, w relacji do art. 152 § 1 p.p.s.a. warto wskazać na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r., II OSK 1319/09, w którym wyrażono pogląd, że stwierdzenie przez sąd administracyjny w wyroku, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 p.p.s.a. oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny. W orzeczeniu tym, NSA powiązał więc niewywoływanie skutków prawnych decyzji, z chwilą wydania wyroku. Od tego też momentu rozciąga się ochrona tymczasowa, która trwa do uprawomocnienia się wyroku sądu pierwszej instancji.

Należy zwrócić uwagę, że analogiczny pogląd zawiera przytoczony w skardze wyrok NSA z dnia 14 lipca 2014 r., II FSK 2031/14, w którym poza, umiejscowioną w szerszym kontekście tezą przytoczoną przez skarżącego, a którą skład orzekający podziela NSA wskazał również, m.in., że "W przypadku stosowania art. 152 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na decyzję chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu. Stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji, że decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że "decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny" (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 591/04, dostępny w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w art. 152 p.p.s.a. zwrot "w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane", należy traktować jako synonim określenia "czy i w jakim zakresie zawieszona jest moc (skutek prawny) aktu lub czynności".

W innym orzeczeniu, z 13 października 2015 r., I FSK 1602/15 NSA wskazał, że "skoro WSA w nieprawomocnym wyroku, na podstawie art. 152 P.p.s.a. określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu przyjąć należy, iż brak jest podstaw do egzekwowania obowiązku, którego ta decyzja dotyczy, a rozstrzygnięcie to wywiera taki sam skutek co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a. i zgodnie z art. 152 P.p.s.a. traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Oznacza to, że mimo, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej przynajmniej do czasu orzeczenia NSA będzie znajdowała się w obrocie prawnym, to jednak ze względu na jednoznaczną dyspozycję art. 152 P.p.s.a. nie będzie mogła ona być wykonana".

W podobnym tonie wypowiedział się NSA w wyroku z 11 czerwca 2014 r., II FSK 1713/12 stwierdzając, że ""Rozstrzygnięcie w trybie art. 152 p.p.s.a. wywołuje skutki analogiczne do skutków wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 p.p.s.a. [...]. Zarówno postanowienie wojewódzkiego sadu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji wydane na podstawie art. 61 p.p.s.a., jak również orzeczenie sądu wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. jest przesłanką zawieszenia postępowania egzekucyjnego w świetle art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.".

IV. W kontekście przytoczonych orzeczeń nie może być wątpliwości, że po pierwsze, uchylenie decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia egzekucji administracyjnej, ze skutkami jakie nieprawomocny wyrok wywołuje na gruncie przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a. nie oznacza, że decyzja taka przestaje istnieć w obrocie prawnym, a tym samym przestaje istnieć obowiązek nadający się do wykonania w drodze egzekucji administracyjnej, co powoduje, że powinno ono zostać umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Uchylenie decyzji powoduje jedynie, że od tego momentu nie wywołuje ona skutków procesowych i materialnych, a stan ten trwa do chwili uprawomocnienia się wyroku. Przyjęcie innego założenia, poza tym, że należałoby je uznać za niezgodne z literalnym brzmieniem przepisu, byłoby również nielogiczne. Czemu bowiem miałaby służyć limitowana czasem ochrona wynikająca z tego przepisu, skoro uchylona decyzja nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Niewątpliwie, przy takim rozumieniu skutków uchylenia decyzji przez sąd, norma wynikająca z tego przepisu byłaby zbędna.

Przedstawiona argumentacja znajduje potwierdzenie także w piśmiennictwie, czego wymownym przykładem może być np. pogląd, że sam wyrok uwzględniający skargę jest w określonym przedziale czasowym nieprawomocny, nie wywołuje zatem jeszcze skutku w odniesieniu do zaskarżonego aktu lub czynności (por. R. Hauser, Dodatkowe elementy wyroku, artykuł Rzeczpospolita 2004/3/22/LEX nr 42667/1). Nieprawomocny wyrok sądu administracyjnego nie wywiera jeszcze skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności (Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Wyd. Lexis Nexis, Wyd. 1, str. 487).

Po drugie, skoro konsekwencją zastosowania art. 152 § 1 p.p.s.a. jest zawieszenie w określonym w tym przepisie czasie skutków prawnych uchylonej decyzji, to norma ta wywołuje tożsame skutki, jakie wynikają z wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 2 i § 3 p.p.s.a., które tracą moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę ( § 6 ). W obu przypadkach zatem, mimo pozostawania decyzji w obrocie prawnym, nie mogą one być wykonane, co w postępowaniu egzekucyjnym przekłada się na konieczność jego zawieszenia, na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W takim wypadku, powstają skutki prawne opisane w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2013 r., I SA/Sz 540/13, którego tezy skarżący przytoczył w skardze.

Wobec tego, co należy podkreślić, w związku z tak ukształtowanymi konsekwencjami prawnymi wynikającymi z brzmienia art. 152 § 1 p.p.s.a., jego zastosowanie w sprawie nie powoduje, że zaistniała przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego, określona w art. 59 § 1 u.p.e.a.

Do tej sytuacji nie przystają zatem tezy wyrażone w powołanym w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2009 r., II FSK 653/08, w którym Sąd kasacyjny kontestował zasadność umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania zażaleniowego w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji jego podjęcia po wniesieniu zażalenia.

Ponieważ w tej sprawie postępowanie egzekucyjne wszczęto przed wydaniem wyroku z dnia 8 września 2015 r., to późniejsze uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. tym wyrokiem, uzasadniało konieczność zawieszenia, a nie jak skarżący wywodzi w skardze, umorzenia postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe (por. D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz, Wrocław 2005, s. 415).

W będącej przedmiotem kontroli Sądu sprawie, ze względów wcześniej omówionych, taka sytuacja nie wystąpiła. Stąd wszelkie rozważania i postulaty z tym związane zawarte w skardze pozostają niezasadne i nie mogły zostać uwzględnione. Ponieważ w tej sprawie zaistniała przesłanka obligująca do zawieszenia postępowania egzekucyjnego i w tym przedmiocie zostało wydane zaskarżone postanowienie, brak było podstaw do rozważania przesłanek umorzenia wskazanych w art. 59 § 1 u.p.e.a., tym bardziej, że skarżący sytuuje je w kontekście naruszenia przez organ art. 152 §1 p.p.s.a i poza prezentowaną, odmienną oceną skutków zastosowania w sprawie tego przepisu, nie podał innych okoliczności, których wystąpienie mogłoby stanowić podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jest przy tym oczywiste, że w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek określonych w art. 59 §1 u.p.e.a., obowiązkiem organu byłoby umorzenie postępowania egzekucyjnego, jednakże w rozważanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała.

Nieadekwatne dla oceny tej sprawy były również, przywołane w kontekście konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego, wyroki NSA z dnia 19 lutego 2015 r., II FSK 844/14 oraz WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r., III SA/Wa 1469/07. W orzeczeniach tych przedmiotem analizy były okoliczności związane z uchyleniem decyzją ostateczną rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego przez organ odwoławczy i związane z tym konsekwencje na gruncie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a zatem były to sytuacje odmienne, od będącego przedmiotem oceny w tej sprawie zagadnienia, związanego z uchyleniem przez Sąd nieprawomocnym wyrokiem decyzji organu odwoławczego i skutków jakie w związku z tym powoduje zastosowanie art. 152 § 1 p.p.s.a.

W konsekwencji, Sąd uznaje wydane w sprawie postanowienia za prawidłowe, a podane w skardze zarzuty naruszenia art. 56 §1 pkt 1 u.p.e.a. i art. 152 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez błędne zinterpretowanie jego treści i w konsekwencji odmowę jego zastosowania za niezasadne, co w sposób oczywisty wyklucza możliwość ich uchylenia, a tym bardziej stwierdzenia ich nieważności.

Z tych względów, uznając podniesione w skardze zarzuty za niezasadne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

E. Kruppik-Świetlicka M. Łent J. Szulc