Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1874/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 37a pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r.


UZASADNIENIE

Komendant Głównego Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania P. K. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Rozkazy te wydane zostały w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Wojewódzkiego Policji w [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 37 a pkt 1 w związku z art. 45 ust 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm.) zwolnił P. K. – [...] Wydziału [...] w 11 (jedenastej) grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2 50 (dwa pięćdziesiąt setnych) kwoty bazowej, tj. 3.810,- (trzy tysiące osiemset dziesięć) zł z dodatkiem funkcyjnym w kwocie 2.000- (dwa tysiące) zł miesięcznie- z dniem [...] czerwca 2018 roku z zajmowanego stanowiska, i z dniem [...] czerwca 2018 r. przeniósł do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]., bez zmiany wysokości składników uposażenia. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. rozkazowi temu organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że w związku z zaistniałą sytuacją mającą miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r w OSW CUL w [...], na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu [...] oraz towarzyszącym temu zdarzeniu wydźwiękiem medialnym, skutkującym utratą do P. K. zaufania przez przełożonych, zachodzi konieczność zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Organ podniósł, że P.K. pełniąc służbę na stanowisku kierowniczym [...] Wydziału [...] KWP w [...]. jako przełożony policjantów powinien powstrzymywać się od zachowań narażających Policję na utratę zaufania publicznego.

Od powyższego rozkazu personalnego P. K. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie:

- art. 61 § 4 K.p.a., poprzez niezawiadomienie go o wszczęciu postępowania administracyjnego;

- art. 77 § 1-3 K.p.a., poprzez wydanie decyzji przed zebraniem w sprawie dowodów;

- art. 80 K.p.a., poprzez uznanie, że udowodnione zostało, istnienie podstaw do zwolnienia go ze stanowiska, pomimo, iż nie został, na dzień wydania decyzji zebrany materiał dowodowy;

- art. 81 K.p.a., poprzez uznanie okoliczności za udowodnione pomimo, że nie mógł się on wypowiedzieć się w zakresie rzekomo przeprowadzonych dowodów;

- art. 10 § 1 K.p.a., poprzez niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do materiałów postępowania oraz uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych;

- art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 107 § 1 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego co do zwolnienia z zajmowanego stanowiska, w szczególności lakoniczne przedstawienie uzasadnienia faktycznego, nieodniesienie się do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego co do zwolnienia odwołującego się z zajmowanego stanowiska, w szczególności niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, nierozważenie interesu służby i słusznego interesu odwołującego się;

- art. 37a ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 107 § 1 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego co do przeniesienia odwołującego się do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w szczególności lakoniczne przedstawienie uzasadnienia faktycznego, nieodniesienie się do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- art. 37a ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego co do przeniesienia odwołującego się do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w szczególności niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, nierozważenie interesu służby i słusznego interesu odwołującego się;

- art. 37a ust. 1 pkt ustawy o Policji, poprzez niewskazanie powodów, dla których na chwilę wydania rozstrzygnięcia, w ocenie organu, nie jest możliwe mianowanie na inne stanowisko służbowe, a jedyną ewentualnością jest przeniesienie do dyspozycji przełożonego;

- art. 108 § 1 K.p.a., poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności, uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego - służby, który powodowałby konieczność nadania tego rygoru.

P. K. wniósł o przeprowadzenie dowodów w sprawie, tj. o przesłuchanie w charakterze świadka wszystkich uczestników szkolenia, na okoliczność jego przebiegu, odwołania szkolenia, niepoinformowania skarżącego

o obowiązku stawienia się w dniu [...] czerwca 2018 r. na godz. 9:00.

Komendant Główny Policji powołanym na wstępie rozkazem personalnym utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu Komendant Główny Policji podał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko P.K. o to, że w dniu [...] czerwca 2018 r. pełniąc służbę na stanowisku [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie odprawy służbowej (szkolenia) kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i jednostek podległych odbywającej się w Domu Wypoczynkowym "[...]" w [...] nie wykonał polecenia służbowego i nie stawił się do służby w dniu [...] czerwca 2018 r. zgodnie z "Harmonogramem Szkolenia [...] [...].06.2018 r." zatwierdzonym przez [...] J.J., ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Dalej Komendant Główny Policji wyjaśnił, że organ II instancji obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Kontrola organu odwoławczego jest więc kontrolą pełną, a organ odwoławczy obowiązany jest ponownie, merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. W związku z tym organ II instancji tym bardziej upoważniony jest do wprowadzenia nowych aspektów uzasadnienia do decyzji. Organ taki może bowiem zawrzeć w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia taką argumentację, jaka doprowadziła go do podjęcia konkretnego orzeczenia, nawet jeśli było ono odmienne od argumentacji zawartej w decyzji organu I instancji. "Rozszerzenie" argumentacji w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego w odniesieniu do argumentacji zawartej w decyzji organu I instancji, nie narusza przy tym art. 15 K.p.a.

Dalej organ podniósł, że zgodnie z art. 1 ust. i ustawy o Policji Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tych zadań jest niewątpliwie dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się zatem służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na określeniu przez niego miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. Przejawem natomiast podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Organ wskazał, że stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, że wskazanym w powyższych przepisach prawa przełożonym przyznano uprawnienia do kształtowania polityki kadrowej, przy czym powinni kreować ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Organ zauważył także, że ustawa nie określa żadnych warunków zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący tej czynności. W tej sytuacji przepisy omawianej ustawy pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta do dyspozycji. Decyzja podejmowana na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego, w szczególności nie musi określać, czy organ Policji zamierza dokonać powołania lub mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia go ze służby. Wskazany przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje bezpośredniego przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej.

Zdaniem organu powyższe prowadzi do wniosku, że przełożony właściwy w sprawach osobowych uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do jego dyspozycji bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa. Ramy tego uznania wyznacza art. 7 K.p.a.

Komendant Główny Policji stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne.

Organ podkreślił, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych od subiektywnego przekonania policjanta co do przydatności na dotychczas zajmowanym stanowisku. Policja jest organizacją posiadającą strukturę zhierarchizowaną, co wynika wprost z § 1 pkt 6 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP, poz. 99, z późn. zm.), zgodnie z którym jest to stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji. Organizacja hierarchiczna ma na celu zapewnienie jednolitości, sprawności, szybkości, ekonomiczności i efektywności czynności służbowych, zdolności struktur organizacyjnych Policji do działań uporządkowanych, ustalenia odpowiedzialności indywidualnej w przypadku naruszenia prawa, bezczynności pomimo obowiązku działania albo wykonania zadań służbowych w sposób wadliwy (§ 3 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r.). Wskazane cele, realizacji których służyć ma przyjęty kształt struktury tej formacji, wyraźnie eksponują konieczność właściwego i prawidłowego wykonywania zadań nałożonych na tę organizację przez ustawodawcę, o jakich mowa w treści art. 1 ustawy o Policji. Przyjęty model organizacyjny tej formacji wymusza ustanowienie odpowiednich mechanizmów umożliwiających elastyczne kształtowanie stanów kadrowych w poszczególnych jednostkach i komórkach organizacyjnych tych jednostek. Instrumentem służącym sprawnej realizacji tego zadania jest właśnie możliwość zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, o którym mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, po to by na to stanowisko mógł być mianowany inny funkcjonariusz, który w ocenie tego przełożonego w sposób najbardziej efektywny będzie realizował ustawowe zadania określonej komórki organizacyjnej, jednostki Policji, a w konsekwencji Policji.

Odpowiedzialnością za właściwy dobór i liczebność funkcjonariuszy w poszczególnych jednostkach Policji lub w komórkach organizacyjnych tych jednostek ustawodawca obciążył właściwych komendantów, którzy są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania (art. 6f ustawy o Policji). Są oni uprawnieni do wykonywania nałożonych na nich zadań przy pomocy podległych im komend, czy jednostek niższego szczebla podległych tym komendom (art. 6g ustawy o Policji). Oznacza to nie tylko kierowanie komendą jako urzędem, ale przede wszystkich zespołem osobowym tworzącym szeregi funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych im jednostkach Policji. Właściwy komendant występuje w podwójnej roli. Jest zarówno przełożonym, jak i kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji. W pierwszym przypadku jego czynności związane są stricte z pracą danego funkcjonariusza, któremu określa on zakres zadań. Musi on dostosować go do predyspozycji danego funkcjonariusza (jego doświadczenia, kwalifikacji zawodowych oraz innych cech czy jego przymiotów). Z drugiej jednak strony jako kierownik jednostki organizacyjnej Policji zobowiązany jest do podejmowania takich działań i decyzji, które leżąc w zakresie jego kompetencji, w sposób najbardziej pełny zapewnią realizację wytyczonych Policji ustawowo zadań. Zatem musi ważyć interes policjanta (słuszny interes strony) oraz interes społeczny, który w tym przypadku jest zbieżny z interesem służby. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że w tej konkretnej sytuacji, w przypadku kolizji pomiędzy tymi dwoma dobrami, interes policjanta musi ustąpić przed interesem służby. Gdyby dać prymat temu pierwszemu, osiągnięcie celu jakim jest realizacja ustawowych zadań Policji mogłoby okazać się nie tylko utrudnione, ale wręcz niemożliwe.

Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w sprawie konieczne było zatem zbadanie, czy zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych było prawnie dopuszczalne. Zdaniem organu przytoczona wyżej argumentacja wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że podjęta decyzja mieściła się w granicach przyznanych temu przełożonemu kompetencji. Ponadto konieczne było zweryfikowanie czy nie miała ona cech dowolności. Jak wskazano bowiem, decyzja merytoryczna nosi cechy uznaniowości. Zakres tego uznania wytycza treść art. 7 K.p.a. Zatem uznanie nie może przekroczyć tych granic. Wówczas bowiem decyzja taka ma charakter dowolny. Komendant Główny Policji nie zgodził się z podniesionymi w odwołaniu zarzutami wskazującymi na brak podstaw do zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Kompleksową wiedzę o potrzebach kadrowych jednostek i zasadności obsadzania poszczególnych stanowisk służbowych posiada bowiem wyłącznie kierownik danej jednostki organizacyjnej Policji, w tym przypadku Komendant Wojewódzki Policji w [...]. W ocenie organu odwoławczego decyzja przez niego podjęta została uargumentowana w sposób prawidłowy. Organ podniósł, że współpraca pomiędzy przełożonym, który jest kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji a podwładnym, który jest kierownikiem komórki organizacyjnej Policji musi opierać się na wzajemnym zaufaniu. Jest to niesformalizowana więź umożliwiająca prawidłowe funkcjonowanie kanału komunikacyjnego pomiędzy tymi podmiotami usytuowanymi na odpowiednich szczeblach struktury organizacyjnej tej formacji. Struktura ta ma niewątpliwie charakter hierarchiczny, co wynika wprost z powołanych wyżej przepisów pragmatyki służbowej oraz przepisów o charakterze wewnętrznym. Sprawne działanie organizacji jaką jest Policja uzależnione jest od wielu czynników. Jednym z nich jest szybkie i zdecydowane wykonanie rozkazów i poleceń przez podwładnych, wydanych im służbowo przez przełożonego. Dynamicznie zmieniające się okoliczności skutkują tym, iż większość z rozkazów i poleceń służbowych wydawana jest ustnie. Stąd tak istotne zaufanie przełożonego do swojego podwładnego. Wyeliminowanie tego czynnika jakim jest zaufanie, jako niezbędnego elementu umożliwiającego funkcjonowanie niezakłóconego kanału komunikacyjnego pomiędzy przełożonym i podwładnym, implikowałoby konieczność formalnego dokumentowania każdego działania przełożonego, tj. określenia podmiotu zobowiązanego, zakresu polecenia, terminu wykonania, skutków jego niewykonania, etc., a także sprawozdawczego udokumentowania prawidłowego wykonania tego polecenia przez podwładnego. To z kolei uniemożliwiałoby szybką i skuteczną reakcję na określone zjawiska lub zdarzenia, a tym samym utrudniałoby albo wręcz uniemożliwiałoby realizację ustawowych zadań Policji.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji utrata zaufania jest tym czynnikiem, który może determinować przełożonego właściwego w sprawach osobowych do podjęcia decyzji o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do jego dyspozycji. Istota zagadnienia zasadza się wyłącznie na ustaleniu przyczyny, która skutkowała jej utratą. Bezpośrednia przyczyna utraty zaufania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do skarżącego miała związek z sytuacją mającą miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w OS W CUL w [...] na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu lubuskiego oraz towarzyszącym temu zdarzeniu wydźwiękiem medialnym. Okoliczności tego zdarzenia, jak również ocena zachowania skarżącego znalazła swoje odzwierciedlenie w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym przeciwko odwołującemu

się w dniu 28 czerwca 2018 r., w którym zarzucono mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej. Stąd też, już sam udział policjanta w zdarzeniu uzasadniający wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi stanowi wystarczającą podstawę do podjęcia decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Zgodnie bowiem z art. 134i ust. 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Zatem podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie mogą być dowolne przypuszczenia. lecz tylko uzasadnione podejrzenie popełnienia przewinienia przez określonego policjanta.

Organ zaznaczył, że nie można postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji, sprowadzać do postępowania dyscyplinarnego, w ramach którego przełożony dyscyplinarny zobligowany jest do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Okoliczności te są istotne jako dowód w postępowaniu dyscyplinarnym, bowiem wpływają na kwalifikację danego czynu, a przede wszystkim na ustalenie czy w danych okolicznościach można w ogóle mówić o przewinieniu dyscyplinarnym. W postępowaniu w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych nie mają natomiast aż tak istotnego znaczenia. Kluczowy jest sam fakt uczestnictwa w zdarzeniu policjanta znajdującego się pod wpływem alkoholu, a także niejasne relacje skarżącego co do okoliczności istotnych z punktu widzenia postępowania dyscyplinarnego i ustalenia osoby mającej ponieść odpowiedzialność dyscyplinarną. Organ podniósł, że wersja odwołującego się budzi wątpliwości. Zdaniem organu w pełni zasadne jest twierdzenie, że może ona stanowić przykład podejmowanych przez skarżącego "podstępnych" zabiegów, mających na celu utrudnienie lub uniemożliwienie prawidłowej oceny całokształtu zdarzenia, w kontekście ustalenia prawdy materialnej, na potrzeby prowadzonego postępowania dyscyplinarnego.

Ponadto Komendant Główny Policji wskazał, że w postępowaniu w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych organ administracyjny, w przeciwieństwie do postępowania dyscyplinarnego, nie dąży do ustalenia czy w istocie przewinienie dyscyplinarne miało miejsce, nie dokonuje oceny prawno-karnej dowodów stanowiących podstawę do wydania orzeczenia o uniewinnieniu, odstąpieniu od ukarania, ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania, winy lub odpowiedzialności za popełniony czyn. Czynności te zastrzeżone są wyłącznie dla przełożonego dyscyplinarnego. Organ uznał, że porównywanie czynności wykonywanych w toku postępowania dyscyplinarnego lub decyzji tam zapadłych, albo polemika z dokonaną oceną faktów i dowodów, których zebranie jest konieczne w sprawie dyscyplinarnej, byłoby nieuprawnionym wkroczeniem w sferę kompetencji przełożonego dyscyplinarnego.

Organ dodał, że zasada prawdy materialnej panująca w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych zorientowana jest w odmiennym kierunku, niż ma to miejsce w postępowaniu dyscyplinarnym. Celem, w tym przypadku, jest bowiem wyłącznie ustalenie czy dane okoliczności, w których uczestniczył dany policjant albo które są z nim immanentnie związane, skutkują utratą do niego zaufania przez przełożonego, a tym samym zagrażają dobru jakim jest interes służby. Dobro służby stanowi bowiem granicę, w rozumieniu art. 7 K.p.a,. decyzji uznaniowych. Podjęte działania mające na celu ochronę tego dobra muszą mieć prymat przed partykularnym interesem policjanta. Okoliczności, o których mowa wyżej, nie muszą być dowiedzione na zasadach i w granicach określonych w postępowaniu dyscyplinarnym, bo nie powodują ukarania sprawcy, tj. nie skutkują wymierzeniem dla niego kary. Ustalenie prawdy materialnej w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 37a ustawy o Policji zmierza wyłącznie do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

Komendant Główny Policji zaznaczył, że poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego lub postępowania w sprawie o wykroczenie (a także dyscyplinarnego), w tym wynikające z treści art. 5 § 1 K.p.k. i art. 5 § 2 K.p.k. (art. 135g ustawy o Policji), nie mogą być a limine przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy o Policji). O ile bowiem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej czy winy mogą być rozstrzygane na korzyść obwinionego, o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Postępowanie karne, postępowanie w sprawie o wykroczenie i postępowanie dyscyplinarne są odrębnymi i niekonkurencyjnymi postępowaniami w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Wybór pomiędzy poszczególnymi instrumentami prawnymi zależny jest od różnych czynników, bo różne okoliczności warunkują byt tych postępowań. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na podstawie art. 37a ustawy o Policji, zależne jest natomiast od uznania przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

Organ wskazał także, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Istotną cechą stosunku służbowego policjanta jest zwiększona dyspozycyjność, zobowiązująca policjanta do pełnienia służby nie na stanowisku i w miejscu gdzie jest to dla niego najbardziej korzystne, ale na stanowisku i w miejscu gdzie wymaga tego dobro służby. Służba w Policji wymaga także umiejętności szybkiej adaptacji do nowych warunków, które zostaną mu określone. Dlatego też służba w Policji może dawać poczucie stabilizacji, rozumianej jako większa niż przeciętna gwarancja zatrudnienia, ale z całą pewnością stabilizacja ta nie może być kojarzona z pełnieniem służby w jednej, określonej jednostce lub komórce organizacyjnej, czy na danym stanowisku. Nie może być też mowy o automatycznym mianowaniu na inne stanowisko służbowe, w sytuacji zwolnienia z poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego. Zauważyć wszak należy, że skarżący piastował stanowisko kierownicze, a źródłem zwolnienia go z tego stanowiska był udział w zdarzeniu uzasadniający wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko niemu i związana z tym utrata zaufania do niego przez przełożonego. Zatem mianowanie na nowe stanowisko, w szczególności jeśli miałoby ono być stanowiskiem równorzędnym lub wyższym, byłoby równoznaczne z mianowaniem albo powołaniem na stanowisko kierownicze lub samodzielne. To z kolei przeczyłoby zasadności zwolnienia go z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego. Niezasadna byłaby teza, w świetle której skarżący pełniąc służbę na dotychczas zajmowanym stanowisku został z niego zwolniony wskutek utraty do niego zaufania przez przełożonego, a posiadałby to samo zaufanie na innym stanowisku. Stąd też jedyną ewentualnością było przeniesienie odwołującego się do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający mianowanie na inne stanowisko służbowe. Przeniesienie do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych ma umożliwić temu przełożonemu wnikliwą analizę dotychczasowego przebiegu służby, predyspozycji i doświadczenia zawodowego policjanta w taki sposób, aby wyznaczenie na nowe stanowisko umożliwiło efektywne wykonywanie przez niego nowych zadań odpowiadających posiadanym przez niego predyspozycjom i doświadczeniu zawodowemu.

Dalej organ stwierdził, że słuszny interes skarżącego nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz personalny, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Komendant Główny Policji zaznaczył przy tym, że zobowiązany był do zbadania wyłącznie czy w tym przypadku przełożony działał w granicach przyznanych mu kompetencji oraz czy podjęta przez niego decyzja nie miała cech dowolności. W obu przypadkach, zdaniem organu, wykazano zgodność z prawem podjętych działań. Zatem działanie w granicach uznania administracyjnego, o którym mowa wyżej, nie naruszyło treści normy zawartej w art. 7 Kpa.

Komendant Główny Policji podniósł, że nie można uwzględnić wniosku dowodowego skarżącego zawartego w odwołaniu, bowiem nie ma on znaczenia dla przedmiotu niniejszego postępowania.

Odnosząc się do treści odwołania organ wskazał, że zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1-3 K.p.a. , art. 80 K.p.a. i art. 81 K.p.a. jest całkowicie niezasadny. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Reguły te polegały na tym, że: oparto się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten został poddany ocenie i ocena ta odniesiona została do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Zgromadzona w sprawie dokumentacja jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia, nie zmieniłyby przyjętej oceny, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji i wykonywanie innych czynności (w tym wnioskowanych przez stronę), w sposób oczywisty, powodowałoby przedłużenie tego postępowania.

Niezasadne, zdaniem organu, jest także traktowanie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego jako swoistego rodzaju kary dla odwołującego się. Odpowiedzialność dyscyplinarna, a co za tym idzie postępowanie dotyczące przewinienia dyscyplinarnego i ewentualne wymierzenie kary dyscyplinarnej jest instrumentem odmiennym i niekonkurencyjnym z postępowaniem w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

Jako niezasadny organ ocenił zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Zdaniem Komendanta Głównego Policji ze zgromadzanych w sprawie materiałów wynika, że prawo to nie było ograniczone przez organ I instancji. P. K. ani w chwili doręczenia mu rozkazu personalnego o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, ani w postępowaniu odwoławczym nie skorzystał z uprawnienia do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Twierdzenia, iż decyzja merytoryczna nie została wydana w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, albo że jest on niekompletny, jest, w ocenie organu, pozbawiona jakichkolwiek merytorycznych podstaw.

Organ wskazał również, że dostrzega uchybienie proceduralne związane z naruszeniem art. 61 § 4 K.p.a.. jednak, w jego ocenie, nie miało ono żadnego wpływu na wynik sprawy. Zdarzenie w którym uczestniczył skarżący skutkowało utratą zaufania do niego przez przełożonego. Stąd też podjął on decyzję o zwolnieniu go z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji. Rozstrzygnięcia w tym zakresie nie zmieniłyby składane przez skarżącego wnioski dowodowe, bowiem, jak wykazano, nie miałyby one żadnego znaczenia dla podjętej w stosunku do niego decyzji merytorycznej. Organ zobowiązany był do natychmiastowej i skutecznej reakcji na zaistniałe zdarzenie, w celu ochrony dobra jakim jest interes służby. Nieuzasadnione wykonywanie czynności w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, jak chciałby tego skarżący, prowadziłoby do sytuacji niemożliwej do zaakceptowania z punktu widzenia interesu służby. Zobowiązywałoby to organ do pozostawienia funkcjonariusza na stanowisku kierowniczym do czasu wykonania wszystkich (nawet niezasadnych) czynności zawnioskowanych przez stronę, wskutek czego niemożliwe byłoby wydanie rozstrzygnięcia, pomimo braku zaufania do niego przez przełożonego.

W końcowej części uzasadnienia rozkazu personalnego organ przytoczył argumentację wskazującą na zasadność, w jego ocenie, nadania zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wskazać także należy, iż organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

P. K. wniósł na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżónemu rozkazowi zarzucił naruszenie:

1) prawa procesowego tj.:

- art. 61 § 4 K.p.a., poprzez niezawiadomienie odwołującego o wszczęciu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 77 § 1-3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a.. poprzez wydanie decyzji przed zebraniem w sprawie dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez uznanie, iż udowodnione zostało, że zachodzą podstawy do zwolnienia skarżącego ze stanowiska, pomimo, iż nie został zebrany materiał dowodowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 81 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez uznanie okoliczności za udowodnione pomimo, że skarżący nie mógł wypowiedzieć się w zakresie rzekomo przeprowadzonych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. przez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udział w postępowaniu, oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do materiałów postępowania oraz złożenia wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 78 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, mimo iż wnioski o przesłuchanie w charakterze świadków uczestników, dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj. brak obowiązku stawienia się w dniu [...] czerwca 2018 r, o godzinie 9.00 na szkoleniu, a okoliczność ta nie wynikała z innych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego co do zwolnienia odwołującego z zajmowanego stanowiska, w szczególności lakoniczne przedstawienie uzasadnienia faktycznego, nie odniesienie zarówno przez organ I, jak i II instancji do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego co do przeniesienia odwołującego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji, w szczególności lakoniczne przedstawienie uzasadnienia faktycznego, nie odniesienie się zarówno przez organ I jak i II instancji, co do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niezasadne zastosowanie przez organ II instancji tego przepisu i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie organu II instancji powinno polegać na zastosowaniu przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. na uchyleniu w całości rozkazu personalnego oraz decyzji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i orzeczeniu co do istoty sprawy o przywróceniu skarżącego na zajmowane stanowisko, ewentualnie na zastosowaniu przepisu art. 138 § 2 K.p.a. tj. na uchyleniu w całości rozkazu personalnego oraz decyzji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i przekazaniu organowi I instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia.

2) prawa materialnego tj.:

- art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego co do zwolnienia odwołującego z zajmowanego stanowiska, w szczególności niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, nie rozważenie interesu służby i słusznego interesu odwołującego;

- art. 37a pkt ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art 7 K.p.a. poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego co do przeniesienia odwołującego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji, w szczególności niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, nie rozważenie interesu służby i słusznego interesu odwołującego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwana P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Rozpoznawana skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], dotyczący zwolnienia [...]. P. K. – [...] Wydziału [...] w KWP W [...], z dniem [...] czerwca 2018 r., z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go z dniem [...] czerwca 2018 r., do własnej dyspozycji – bez zmiany uposażenia.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.),dalej ustawa o Policji, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 37a pkt 1.

Z art. 32 ust. 1 ustawy wynika, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Ust. 2 wskazanego przepisu stanowi natomiast, że od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. Z kolei zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Zdaniem Sądu, zaskarżony rozkaz personalny, a także poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji, podlegają uchyleniu, gdyż zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, które to naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazane przepisy oraz art. 8 k.p.a. nakazują organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W toku postępowania organy stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony – art. 7 k.p.a. Są też obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i na tej podstawie ocenić czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ponadto wszystkie powyższe elementy mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy dopuściły się takiego naruszenia. Analizując ustalony przez nie w obu rozkazach stan faktyczny zauważyć można, że jest on niepełny i nie odzwierciedla przebiegu zdarzeń, które legły u podstaw wydanych rozkazów, i szczególnie akcentowanej utraty zaufania.

Analiza powołanych przepisów ustawy o Policji prowadzi do wniosku, co zresztą zauważa organ w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, że rozkaz personalny w przypadku zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych jest podejmowany w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego.

Pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę w tym względzie. Innymi słowy mówiąc, właściwy przełożony wydając stosowny rozkaz personalny, jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Uwzględniając przedstawioną regulację prawną stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotowy rozkaz personalny został podjęty przez właściwego przełożonego, którym był Komendant Wojewódzki Policji w [...], ale z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, co oznacza, że miał on charakter dowolny.

Co do zasady Sąd zgadza się z Komendantem Głównym Policji, że na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji, bowiem funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje w dyspozycji przełożonych, którzy w zależności od potrzeb mogą kształtować warunki służby, z tym zastrzeżeniem, że w sprawie muszą wystąpić rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, a decyzji nie można przypisać cechy dowolności. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W bardzo obszernej decyzji, w której organ głównie dokonał analizy przesłanek jakimi należy się kierować przy zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji, zabrakło uzasadnienia rzeczywistych i konkretnych przesłanek w odniesieniu do osoby skarżącego. W decyzji organu I instancji podano jedynie, "że w związku z zaistniałą sytuacją mającą miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w OSW CUL w [...] na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu [...] oraz towarzyszącym temu zdarzeniu wydźwiękiem medialnym, skutkującym utratą do P. K. zaufania przez przełożonych, zachodzi konieczność zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji". Wskazano też, że skarżący pełniąc służbę na stanowisku kierowniczym powinien powstrzymywać się od zachowań narażających Policję na utratę zaufania publicznego.

W sprawie nie wykazano jaka sytuacja miała miejsce w trakcie przedmiotowego szkolenia, czy przywołany wydźwięk medialny spowodowany był zachowaniem bądź postawą skarżącego, a co najważniejsze od jakich zachowań P. K. powinien się powstrzymywać. Przedmiotowy rozkaz personalny w żaden sposób nie wskazuje dlaczego nastąpiła utrata zaufania przełożonych wobec skarżącego. Nie została wskazana ani jedna rzeczywista i konkretna przyczyna ją powodująca.

Natomiast Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2018 r., utrzymującej w mocy rozkaz personalny wydany na podstawie art. 32 ust. 1 w zw. z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji wskazał, że [...] czerwca 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne o to, że [...] czerwca 2018 r. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie odprawy służbowej (szkolenia) kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i jednostek podległych odbywającej się w Domu Wypoczynkowym "[...]" w [...] nie wykonał polecenia służbowego i nie stawił się do służby w dniu [...] czerwca 2018 r. zgodnie z "Harmonogramem Szkolenia [...] [...].06.2018 r." zatwierdzonym przez insp. J. J., ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Wskazana została zatem inna przyczyna utraty zaufania przełożonych wobec skarżącego niż w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], bowiem w dacie jej wydania postępowanie dyscyplinarne nie było wszczęte. Przyjmując nawet za prawidłowe stanowisko organu II instancji, że uprawniony był do rozszerzenia argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji, to w uzasadnieniu brak jest wykazania realnej i konkretnej przyczyny akcentowanej utraty zaufania.

Zdaniem Sądu instytucja określona w przepisie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji służy rozwiązaniu sytuacji, w której brak podstaw, by policjanta przenieść na niższe stanowisko służbowe, brak jest stanowisk równorzędnych, a dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska. Dyspozycja wskazanej normy nie zawiera przesłanki "utraty zaufania". Jednakże jeżeli organ uznaje, że taka sytuacja zachodzi w przypadku skarżącego, to musi to jasno wynikać z ustalonego przez organ stanu faktycznego i znaleźć konkretyzację w uzasadnieniu decyzji wydanej w tym postępowaniu. Nie może ona sprowadzać się do faktu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, które co do zasady zmierza dopiero do wykazania, że zarzucane policjantowi przewinienie dyscyplinarne rzeczywiście miało miejsce.

Takiej argumentacji zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera. Nie do zaakceptowania jest stanowisko Komendanta Głównego Policji, że "bezpośrednia przyczyna utraty zaufania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] miała związek z sytuacją mającą miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w OSW CUL w [...], a okoliczności tego zdarzenia, jak również ocena zachowania skarżącego znalazła swoje odzwierciedlenie w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym przeciwko odwołującemu w dniu [...] czerwca 2028 r. Stąd też, już sam udział policjanta w zdarzeniu uzasadniającym wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko policjantowi stanowi wystarczającą podstawę do podjęcia decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych."

Sąd stwierdza, że dyspozycja art. 37a ust. 1 ustawy o Policji nie zawiera przesłanki wszczęcie postępowania dyscyplinarnego do zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Postępowania dyscyplinarne jest odrębnym postępowaniem i nie ma ono wpływu na postępowanie wszczęte z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. W przeciwnym przypadku każde wszczęcie postępowania dyscyplinarnego mogłoby powodować konieczność zwolnienia policjanta z zajmowanego dotychczas stanowiska i przeniesienia do dyspozycji.

Analizując ustalony przez organy w obu rozkazach stan faktyczny Sąd stwierdza, że jest on niepełny i nie odzwierciedla przebiegu zdarzeń, które legły u podstaw wydanych rozkazów. Organy w ogóle nie odniosły się do sytuacji jaka miała miejsce w dniach [...] czerwca 2018 r. na szkoleniu w [...] (co się tam wydarzyło), jaki udział miał w niej skarżący oraz jak jego zachowanie lub postawa przyczyniły się do utraty zaufania przez przełożonego, zatem do meritum sprawy. Co więcej orzeczeniem (nieostatecznym) Komendant Główny Policji z dnia [...] stycznia 2019 nr [...], na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, umorzył postępowanie dyscyplinarne wszczęte [...] czerwca 2018 r. wobec P. K. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, bowiem zachowanie obwinionego nie nosiło znamion przewinienia dyscyplinarnego.

W ocenie Sądu skarżący trafnie podnosił zarówno w odwołaniu jak i skardze, że decyzje wydane zostały przed zebraniem dowodów w sprawie, na co wskazuje data decyzji organu I instancji i uznały, że zachodzą powody do zwolnienia z zajmowanego dotychczas stanowiska oraz, że uzasadnienia decyzji nie odpowiadają wymogom przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza, że organy muszą pamiętać, że pomimo iż w ich wyłącznej gestii pozostaje ocena przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i jeżeli zdaniem przełożonego dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z konkretnego stanowiska w celu zapewnienia realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska, organ może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1952/15), to jednak wskazane przyczyny zwolnienia muszą mieć przymiot obiektywnie istniejących i muszą być prawidłowo uzasadnione. I chociaż decyzja o zwolnieniu ma charakter uznaniowy, to nie może przybierać postaci dowolności, a w szczególności, jak w sprawie niniejszej, odrywać się od rzeczywistego stanu faktycznego. Oznacza to, że sprawa wymaga rozpoznania od początku i w pełnym zakresie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy stosując się do argumentów zawartych w niniejszym uzasadnieniu, zobowiązane są do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w szczególności w zakresie wykazania realnych i rzeczywistych podstaw utraty zaufania przez przełożonych wobec skarżącego przez pryzmat sytuacji zaistniałej na szkoleniu w dniach [...] czerwca 2018 r. w [...].

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem skarżący zgłosił wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a organ w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie żądał przeprowadzenia rozprawy.