Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1652/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.145 §1 pkt 1 lit. c, art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.156 §2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia [...] 2011 r. nr [...] II. Zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz T. K. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2011 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2011 r., mocą której stwierdzona została nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z [...] listopada 2009 r. w sprawie przyznania T. K. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno-środowiskowych w pomniejszonej wysokości.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] maja 2009 r. w Biurze Powiatowym w Ł. T. K. złożył wniosek o płatność z tytułu realizacji programu rolno-środowiskowego. Wniosek dotyczył realizacji pakietu utrzymanie łąk ekstensywnych (wariant półnaturalne łąki dwukośne) o pow. [...] ha, pakietu utrzymanie pastwisk ekstensywnych (wariant pastwiska nizinne z wypasem tradycyjnym) działka rolna I o pow. [...] ha, pakietu ochrona gleb i wód (wariant międzyplon ozimy) działki o pow. [...] ha. Po korekcie wniosku pakiet łąki ekstensywne dotyczył działek rolnych o pow. [...] ha.

Decyzją z [...] listopada 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. przyznał wnioskodawcy płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno- środowiskowych w kwocie [...] zł, w tym w zakresie pakietu utrzymanie pastwisk ekstensywnych w wysokości [...] zł do powierzchni [...] ha.

Po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] listopada 2009 r.

Od decyzji tej T. K. złożył odwołanie, w którym zakwestionował prawidłowość przyjęcia wskazanej w decyzji podstawy nieważności.

Prezes ARiMR decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prezes uznał za prawidłowy stan faktyczny ustalony w sprawie i przyjął, że organ I instancji trafnie przyjął też, że wydając decyzję z [...] listopada 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego rażąco naruszył prawo a więc, że istnieje podstawa stwierdzenia nieważności w postaci art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Prezes uznał, że rażąco naruszone zostały przepisy procedury w postaci art. 6, 7, 75 § 1, i 77 kpa, które polegały na braku uwzględnienia całości materiału dowodowego tj. braku uwzględnienia środka dowodowego w postaci ortofotomapy. Ortofotomapa zgodnie z przepisami wspólnotowymi, w tym przepisami rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. oraz rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. powinna być stosowana w toku kontroli administracyjnej wniosków o płatności, tymczasem pominięcie zawartych w niej danych doprowadziło do przyznania płatności w zawyżonej kwocie w odniesieniu do pakietu pastwiska ekstensywne. Kierownik przyznał dopłaty do działki rolnej I przyjmując jej powierzchnię jako [...] ha, zawyżył jednak tę wielkość w zakresie odnoszącym się do jej części o powierzchni [...] ha, w sytuacji gdy w istocie wielkość tej części, która położona jest na działce [...] wynosi [...] ha. W rezultacie w decyzji o przyznaniu płatności rolno-środowiskowych w pomniejszonej wysokości na rok 2009 doszło do naruszenia art. 17 rozporządzenia Rady(WE) nr 73/2009 w zw. z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

Od decyzji tej T. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej.

W skardze zarzucił naruszenie treści art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego zastosowanie mimo, ze decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa, art. 11, 15, 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów odwołania.

W uzasadnieniu skargi T. K. podał, że Kierownik Biura Powiatowego w Ł. wydając decyzję z [...] listopada 2009 r. brał pod uwagę ortofotomapę i dysponował nią. Jeśli więc istotnie doszło do błędnego ustalenia powierzchni jednej z działek i to tylko w odniesieniu do niewielkiej powierzchni [...] ha to brak jest podstaw ażeby w trybie postępowania nadzwyczajnego korygować taki błąd. Jest to bowiem błąd w ustaleniach faktycznych co powoduje, że pewne zawyżenie kwoty płatności, nie może być uznane za wynik rażącego naruszenia prawa przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest uzasadniona a jej zarzuty są trafne.

Z treści decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] listopada 2009 r. wynika, że orzekając o przyznaniu płatności za realizację programu rolno-środowiskowego miał on na uwadze dane zawarte w ortofotomapie, mimo, że w decyzji określenie to wprost nie zostało użyte. Jest jednak bezsporne, że podstawą stwierdzenia powierzchni działek rolnych, były dane ustalone w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006..... Jak wyjaśniono we wspomnianej decyzji ustalenia dotyczącego powierzchni działek rolnych dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne, których dotyczy wniosek o płatność.

Zdaniem Sądu jeśli więc doszło do być może błędnej interpretacji danych informatycznych, co zostało ujawnione w późniejszym czasie, to brak jest podstaw ażeby błąd ten, który miał wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do wielkości powierzchni i wysokości płatności traktować jako rażące naruszenie prawa. Można okoliczność taką uznać za naruszenie prawa ale zwykłe, które nie może prowadzić do wzruszenia ostatecznej decyzji. W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że naruszenie prawa materialnego ( poprzez zawyżenie dopłaty ), było w ocenie organów wynikiem naruszenia przepisów proceduralnych stanowiących o gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego. WSA nie podziela tego poglądu co wyjaśniono już wyżej ponieważ w istocie ewentualny błąd powstał w wyniku nieprawidłowego odczytania (interpretacji) ortofotomapy. W tym stanie rzeczy należy uznać, że wydając decyzje stwierdzające nieważność decyzji z [...] listopada 2009 r. w oparciu o treść art. 156 § 2 kpa, organy naruszyły wspomniany przepis, co musiało skutkować uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Ponadto stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji odnosząc się do argumentów odwołania skwitowano je w sposób zbyt lakoniczny, co nie może zostać uznane za prawidłowe.

Mając na względzie powyższe okoliczności i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 200 ustawy p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.