Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1763/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko za nieprawidłowe
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2 i 3,
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 120,  art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części dotyczącej opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów, 2) stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być w wykonana w części, w której została uchylona, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] stycznia 2010 r. N. sp. z o.o. w W. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług.

Przedstawiając stan faktyczny Skarżąca podała, że jest firmą farmaceutyczną zajmującą się m. in. dystrybucją insuliny, igieł i wstrzykiwaczy do insuliny. W ramach działalności podejmuje liczne przedsięwzięcia mające na celu wsparcie sprzedaży produktów leczniczych oraz podniesienie świadomości marki, jak również kształtowanie dobrego wizerunku firmy. Jedną z ich form są nieodpłatne przekazania towarów na rzecz różnych podmiotów.

Skarżąca opisała poszczególne grupy przekazywanych towarów. Są nimi: 1) gadżety reklamowe opatrzone logo spółki lub danego produktu leczniczego, których odbiorcami są osoby uprawnione do wystawiania recept i osoby prowadzące obrót produktami leczniczymi; 2) igły do wstrzykiwaczy dołączane do opakowania insuliny lub analogu insuliny, których odbiorcami są pacjenci; 3) insulina przekazywana na rzecz szpitali w ramach umowy darowizny.

Skarżąca zaznaczyła, że wartość towarów jest zróżnicowana, również o wartości przekraczającej 10 zł. Dodała, że odlicza podatek naliczony przy zakupie wydawanych bezpłatnie towarów.

Na tle powyższych okoliczności faktycznych Skarżąca zwróciła się z zapytaniem, czy czynność nieodpłatnego przekazania opisanych towarów nie stanowi czynności zrównanej z dostawą towarów za wynagrodzeniem w rozumieniu art. 7 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535, z późn. zm.; dalej jako: "ustawa o VAT") i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu VAT. Skarżąca zapytała ponadto, czy jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem powyższych towarów.

Prezentując własne stanowisko Skarżąca stwierdziła, że bezpłatne przekazanie towarów na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika – a z takim właśnie działaniem mamy do czynienia w przypadku przekazań gadżetów reklamowych, igieł do wstrzykiwaczy i insuliny na rzecz szpitali – nie jest dostawą towarów w rozumieniu ustawy o VAT i nie podlega opodatkowaniu VAT. Stanowisko swoje Skarżąca obszernie uzasadniła odwołując się do poglądów wyrażonych w piśmiennictwie i orzecznictwie.

Skarżąca stanęła ponadto na stanowisku, że jest uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia wspomnianych towarów, bez względu na fakt uznania przekazań za czynność niepodlegającą opodatkowaniu VAT.

Minister Finansów wydał w dniu [...] marca 2010 r. interpretację podatkową, uznając stanowisko Skarżącej w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów za nieprawidłowe, zaś za prawidłowe w zakresie prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów. Wskazał, że opodatkowaniu podlega każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu tego towaru, z wyjątkiem przekazania towarów stanowiących drukowane materiały reklamowe i informacyjne, prezenty o małej wartości lub próbki.

Stanowisko swoje Minister Finansów oparł na wykładni art. 7 ust. 2 ustawy o VAT dokonanej w zestawieniu z ust. 3 tego artykułu. Wskazał mianowicie, że gdyby przyjąć, iż opodatkowaniu na mocy art. 7 ust. 2 podlegają wyłącznie czynności w ogóle niezwiązane z przedsiębiorstwem, zbędne byłoby wyłączanie z opodatkowania czynności które i tak nie podlegałyby opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek jest bowiem związane z prowadzonym przedsiębiorstwem.

W efekcie Minister Finansów stwierdził, że opisane we wniosku działania Skarżącej, podejmowane w ramach działalności promocyjnej, należy traktować jako dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu VAT.

Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, a gdy organ podtrzymał pogląd wyrażony w interpretacji, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Interpretację tę zaskarżyła w części dotyczącej opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów. Zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 i 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT;

- przepisów postępowania, tj. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.).

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego Skarżąca powtórzyła zasadniczo argumentację przedstawioną we wniosku o interpretację.

Z kolei do naruszenia przepisów postępowania miało dojść wskutek odrzucenia wykładni literalnej art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT na rzecz wykładni celowościowej, a także przez pominięcie orzecznictwa sądowego.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Dodał, że dokonana przez niego wykładnia art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT jest zgodna z prawem wspólnotowym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej zauważył, że powołane przez Skarżącą orzeczenia dotyczyły innych podatników oraz innych stanów faktycznych, a zatem nie można mówić o tożsamości spraw.

W piśmie procesowym z 1 października 2010 r. Skarżąca podtrzymała zaprezentowane wyżej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół wykładni art. 7 ust. 2 i 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Regulacje te w brzmieniu obowiązującym po 1 czerwca 2005 r., pozwalają - w ocenie Ministra Finansów - uznać, że nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów na cele związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako zrównane z odpłatną dostawą.

W punkcie wyjścia koniecznym jest wskazanie, że sporna materia stanowiła już przedmiot analizy sądów administracyjnych. W jej efekcie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów wyjaśnił w wyroku z 23 marca 2009 r. (sygn. akt I FPS 6/08), że "przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005 r., nie stanowi dostawy towarów, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów." (ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 61). Z kolei w wyroku z 24 marca 2009 r., (sygn. akt I FSK 1/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej w skrócie: "CBOSA") stwierdzono, że "z gramatycznej (...) wykładni przepisów art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT w ich brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005 r. wynika obecnie jedynie, że "przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem" (ust. 2), w postaci - "drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek" (ust. 3) - nie podlega opodatkowaniu VAT i to niezależnie od tego, czy przy nabyciu przekazywanych towarów podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, w całości lub części, czy też takie prawo nie przysługiwało. Czynienie w tej sytuacji wykładni celowościowej art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, prowadzącej do rozszerzenia zakresu przedmiotowego opodatkowania (obowiązku podatkowego) w oparciu o treść przepisu ustępu 3, poza zakres pomieszczony w normie ustępu 2, wynikający z zastosowania do niej wykładni gramatycznej - uznać należy za niedopuszczalne".

Zacytowane poglądy zostały w pełni zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego przykładem są wypowiedzi zawarte w wyrokach z 7 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 1418/08; z 27 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1578/09; z 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 492/09, z 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 1088/09; z 22 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1492/09 – CBOSA.

W tej sytuacji wykładnię art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005 r., zaprezentowaną w cytowanym wyżej wyroku z 23 marca 2009 r., (sygn. akt I FPS 6/08) należy uznać za ugruntowaną.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę również podziela tę wykładnię i argumentację przedstawioną na jej poparcie.

Dokonując tej wykładni w wyroku z 23 marca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w związku ze zmianą ust. 3 art. 7 ustawy o VAT uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2007 r., sygn. akt I FPS 5/06 (ONSAiWSA 2007, nr 5, poz. 108) podjęta na tle stanu prawnego sprzed 1 czerwca 2005 r. nie może odnosić się do stanu prawnego obowiązującego po tej dacie. Z dniem 1 czerwca 2005 r. usunięto bowiem z ust. 3 art. 7 ustawy o VAT końcowy fragment, który expressis verbis odwoływał się do bezpośredniego powiązania określonej czynności (przekazania wymienionych towarów) z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, czyli celami działalności gospodarczej podatnika. A właśnie to sformułowanie pozwoliło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w powołanej uchwale z 28 maja 2007 r. na przyjęcie takiej wykładni wymienionych przepisów art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, która z jednej strony pozostawała w zgodzie z prawem wspólnotowym (art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy, obecnie art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE), czyli była wykładnią prowspólnotową, a z drugiej – nie pozostawała w sprzeczności z gramatycznym brzmieniem tych przepisów, a więc nie prowadziła do rezultatów sprzecznych z efektami wykładni językowej, czyli do niedopuszczalnej wykładni contra legem.

Zmiana art. 7 ust. 3 ustawy o VAT w istotny sposób wpływa na wykładnię normy ust. 2 tego artykułu, której odczytywanie w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2005 r. następowało przez pryzmat art. 7 ust. 3 z uwzględnieniem prowspólnotowej wykładni tegoż unormowania. Nowelizacja ta, polegająca na pominięciu fragmentu wskazującego na opodatkowanie także czynności przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem – korelującego z końcową częścią art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy (art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE) – spowodowała odstąpienie od brzmienia tego przepisu wspólnotowego (w rozumieniu nadanym mu w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Kuwait Petroleum Ltd., C-48/97), co wskazuje na jego wadliwą implementację (transpozycję) do polskiej ustawy o VAT. Wadliwość ta ma wpływ na możliwość dokonywania wykładni normy prawa krajowego w zgodzie z wykładnią normy dyrektywy unijnej w sytuacji, gdy brzmienie normy prawa krajowego zdecydowanie odbiega od treści normy dyrektywy, która powinna być przedmiotem implementacji.

Z literalnego brzmienia części wstępnej art. 7 ust. 2 ustawy o VAT wynika wprost, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie poszerzonym, że odnosi się on do takiego przekazania towarów, które nastąpiło wyłącznie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Oznacza to, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Czynności wymienione w punktach 1 i 2 ust. 2 zostały podane jedynie jako przykłady (gdyż poprzedza je sformułowanie "w szczególności") wskazanego w części wstępnej tego ustępu przekazania towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. W konsekwencji również wymienione w pkt 2 omawianego ustępu "wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny" odnosi się tylko do takiego przekazania towarów, które zostało dokonane na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika.

Zakres przedmiotowy opodatkowania wskazany w ust. 2 art. 7 ustawy o VAT jest określony jedynie w jego części wstępnej (a nie także w ust. 3, jak to było przed nowelizacją, a co przyjął NSA w uchwale z 28 maja 2007 r.). Przepis ust. 3 tego artykułu określa obecnie tylko rodzaje towarów, których przekazanie - wskazane w ust. 2, czyli na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem - zostało wyłączone z zakresu przedmiotowego opodatkowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni takiej nie stoi na przeszkodzie to, że towary wymienione w art. 7 ust. 3 ustawy o VAT, a zwłaszcza próbki oraz drukowane materiały reklamowe i informacyjne ze swej istoty są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa podatnika. Podatnik może bowiem przekazać materiały reklamowe czy próbki innemu podatnikowi nieodpłatnie do wykorzystania w jego działalności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia gramatyczna art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT - wobec niepozostających w sprzeczności do siebie zapisów ust. 2 i 3 - jest na tyle jasna, że sięganie po inne metody wykładni należy uznać za niedopuszczalne.

Sąd porównując uregulowania krajowe i wspólnotowe w tym zakresie, stwierdził, że celem nakreślonym w art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy (obecnie art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE) było objęcie opodatkowaniem również tych nieodpłatnych przekazań towarów, które związane były z prowadzonym przedsiębiorstwem. Wobec tego, że sąd krajowy jest zobowiązany dokonywać wykładni prawa wspólnotowego tak dalece jak to możliwe w świetle brzmienia i celu dyrektywy, aby osiągnąć ten cel, a w ten sposób wypełnić art. 249 akapit 3 TWE, należało według Sądu rozważyć, czy jest możliwe dokonanie wykładni art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005 r. z uwzględnieniem wykładni prowspólnotowej tak, aby rozumienie tych przepisów odpowiadało wskazanym normom prawa wspólnotowego, które czynności przekazania towarów na cele związane z działalnością podatnika uznają za opodatkowane, jeżeli wiąże się z nimi prawo odliczenia podatku naliczonego.

Za oczywiste Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepisy prawa krajowego należy wykładać mając na uwadze stosowne regulacje prawa wspólnotowego. Jednak zasada ta nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, w szczególności w sytuacji, gdy regulacja unijna ma charakter dyrektywy (ze swej istoty skierowanej do państw członkowskich, mających obowiązek doprowadzenia prawa krajowego do stanu, realizującego zapisy zawarte w dyrektywach). Nie może być stosowana taka wykładnia prawa krajowego, która będzie prowadziła do nakładania na podatnika obowiązków niewyrażonych wprost w prawie krajowym.

Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jeżeli podatnik stosuje się do dyspozycji wadliwie transponowanej normy krajowej, uznając, że jest ona dla niego korzystniejsza, brak jest podstaw do dokonywania wykładni prowspólnotowej tej normy, prowadzącej do wykładni contra legem i nakładania na obywatela obowiązków wynikających tylko z samej dyrektywy.

Taka wykładnia godziłaby jednocześnie w wyrażoną w art. 217 Konstytucji zasadę wyłączności ustawowej w sprawach podatkowych, wymagającą jasnego i zrozumiałego dla adresatów określenia zakresu przedmiotowego opodatkowania w przepisie rangi ustawowej.

W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 czerwca 2005 r. wykładnia art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT pozwalająca w zgodzie z art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy (art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE) na opodatkowanie przekazywanych towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, musi zostać uznana za niedopuszczalną wykładnię contra legem, naruszającą przy tym art. 217 i art. 2 Konstytucji.

Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd powyższy w pełni podziela. W rezultacie przedstawione we wniosku o interpretację - takie samo jak zajęte w powyższym wyroku - stanowisko Skarżącej o braku opodatkowania dokonywanych przez nią nieodpłatnych przekazań towarów, Sąd uznał za prawidłowe.

Kwestionując to stanowisko Minister Finansów naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Trafny jest więc zarzut jego naruszenia.

Z tych względów nie można podzielić stanowiska organu, zgodnie z którym gramatyczna wykładnia art. 7 ust. 2 ustawy o VAT budzi wątpliwości, co ma uzasadniać zastosowanie wykładni systemowej (interpretacja w zestawieniu z ust. 3 tego artykułu). Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 września 2010 r. (sygn. akt I FSK 1536/09, CBOSA) proponowany przez organ sposób interpretacji spornego przepisu nie prowadzi do wyjaśnienia w drodze wykładni systemowej przepisu niejasnego w świetle wykładni językowej, lecz do wniosków całkowicie sprzecznych z literalnym brzmieniem art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Powoduje to, że wykładnia taka jest w istocie wykładnią contra legem.

Pogląd ten należy podzielić. Tym samym wbrew twierdzeniom Ministra Finansów art. 7 ust. 2 ustawy o VAT nie można interpretować w taki sposób, że dotyczy on każdego nieodpłatnego przekazania towarów przez przedsiębiorcę. Przeciwnie w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT ustawodawca wprowadził zasadę, w myśl której opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega jedynie nieodpłatne przekazanie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem każdego towaru należącego do tego przedsiębiorstwa (przy spełnieniu warunku możliwości odliczenia podatku naliczonego). Od tej zasady przewidziano wyjątek, który wprowadza właśnie regulacja umiejscowiona w art. 7 ust. 3 ustawy o VAT. Mianowicie nieodpłatne przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek, w warunkach określonych w ust. 2 art. 7 ustawy o VAT, nie podlega opodatkowaniu (por. wyrok NSA z 10 września 2010 r., I FSK 1325/09, CBOSA).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt I FSK 1183/09), w myśl którego wydając interpretację indywidualną organ podatkowy powinien uwzględnić orzeczenia sądów administracyjnych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w sprawach o analogicznym do rozpatrywanego stanie faktycznym. Wynika to przede wszystkim z samej istoty interpretacji podatkowych, których celem jest jednolite, a więc identyczne w takim samym stanie faktycznym i prawnym, stosowanie przepisów prawa. Nadto obowiązek ten wypływa pośrednio z art. 14e Ordynacji podatkowej.

Skarżąca miała zatem prawo oczekiwać, że przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji organ weźmie pod uwagę utrwaloną już linię orzeczniczą w kwestii opodatkowania nieodpłatnych przekazań towarów. Wbrew twierdzeniom Ministra Finansów wyroki te zapadły na tle analogicznego do rozpatrywanego stanu faktycznego i prawnego. Dla określenia przedmiotu opodatkowania w przypadku nieodpłatnego przekazania towarów istotny jest bowiem cel tego przekazania, nie zaś sposób w jaki do tego przekazania doszło.

Tym samym rację ma Skarżąca podnosząc, że wydanie zaskarżonej interpretacji nastąpiło z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, wskutek pominięcia przez Ministra Finansów przy dokonywaniu wykładni prawa orzecznictwa sądowego dotyczącego opodatkowania nieodpłatnych przekazań towarów.

Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszenia wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej zasady praworządności, nakładającej na organy podatkowe obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Minister Finansów stanowisko swoje wywiódł wyłącznie z przepisów prawa, aczkolwiek dokonał wadliwej ich wykładni. Wadliwość ta nie może być utożsamiana z naruszeniem omawianej zasady.

Na koniec Sąd zauważa, że zaskarżoną interpretacją organ udzielił odpowiedzi na dwa pytania. Wyraził to w części wstępnej, opisując w jakim zakresie uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, w jakim zaś za prawidłowe. Z wezwania do usunięcia naruszenia prawa wyraźnie wynika, że Skarżąca nie zgodziła się jedynie ze stanowiskiem dotyczącym opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów. Odpowiadając na to wezwanie organ stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji w tej właśnie kwestii. Także skargą Skarżąca objęła wyłącznie tę kwestię. Z tego względu uchylenie zaskarżonej interpretacji jedynie w części dotyczącej opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów oznacza uwzględnienie skargi w całości. Brak jest zatem podstaw do orzekania co do pozostałej (niezaskarżonej) części interpretacji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270; z późn. zm. – zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania, do których zalicza się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 240 zł orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).