Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1837/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 174
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1554/14 w sprawie ze skargi M. K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [..] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. K. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II GSK 1837/15

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 2 marca 2015r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę M. K. (dalej: Skarżący), na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Agencja), z dnia [...] marca 2014r., wydane w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

W dniu 9 listopada 2012 r. Skarżący zwrócił się do Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, o dofinansowanie realizacji projektu, w [...]. Do wniosku dołączył m.in. poświadczenie zameldowania na pobyt czasowy pod adresem: H. 7, [...] S. od 14 maja 2009 r. do 15 maja 2014r.

Zaskarżonym pismem z dnia [...] marca 2014 r., Agencja odmówiła Skarżącemu przyznania pomocy w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" dla operacji, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".

Agencja uznała, że Skarżący nie spełnienia warunku zamieszkania określonego w § 4 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania, "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2008 r. nr 139, poz. 883, ze zm., dalej: rozporządzenie z 17 lipca 2008r.), w zw. § 34 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania, "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1163, ze zm., dalej: rozporządzenie z 8 lipca 2008r.).

W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący dostarczył jedynie 1 fakturę VAT za energię elektryczną z dnia 28 lutego 2013 r. i dodatkowo dołączył dokumentację związaną z: prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednakże dostarczone dokumenty dotyczyły głównie miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie miejsca zamieszkania Skarżącego

Agencja wskazała, że w trakcie weryfikacji wniosku dostarczono zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w którym jako adres Skarżącego wskazano: [...] W. ul. P. 130. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynika, iż miejscem zamieszkania Skarżącego jest ul. P. 130, [...] W. Dodatkowo, także w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli, jako adres zamieszkania, Skarżący zadeklarował W. Agencja podkreśliła, iż w trakcie weryfikacji wniosku, żadne z pism, które wysłano do wiadomości Skarżącego, na zadeklarowany we wniosku adres zamieszkania, tj. H. 7, nie zostało odebrane przez niego osobiście. Cała korespondencja w toku procedowania wysyłana była z Suwałk i podpisywana przez pełnomocnika Skarżącego, z wyjątkiem jednego listu nadanego z W. i podpisanego przez Skarżącego. Wskazała ponadto, że w zaświadczeniu z ZUS widnieje informacja, iż Skarżący jest pracownikiem firmy H. Sp. z o.o., mającej siedzibę w W. Wyjaśniając tę okoliczność Skarżący stwierdził, że świadczone przez siebie usługi doradcze wykonuje "na odległość". Nie znalazło to potwierdzenia w zgromadzonej w trakcie weryfikacji wniosku, dokumentacji. Skarżący poinformował również Agencję w oświadczeniu z dnia 14 października 2013 r, iż nie ma on obowiązku przemeldowania się na pobyt stały, w miejsce prowadzenia działalności gospodarczej To oświadczenie zdaniem Agencji potwierdzało, że H. 7 jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, a nie miejscem zamieszkania Skarżącego. W oświadczeniu z dnia 6 lutego 2014 r., oświadczył również, że adres w W. jest jego adresem zameldowania, a "powodem tego są korzyści podatkowe".

Agencja uznała, więc, że dokumenty przedłożone w trakcie weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy, nie dają podstawy do twierdzenia, iż miejscem zamieszkania Skarżącego jest H 7. Zdaniem Agencji Skarżący nie udowodnił, iż adres zamieszkania wskazany we wniosku o przyznanie pomocy jest jego faktycznym miejscem zamieszkania.

Skarżący pismem z 2 kwietnia 2014r. wezwał do usunięcia naruszeń prawa spowodowanego, nieznajdującą uzasadnienia w przepisach, odmową przyznania pomocy w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" dla operacji, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".

Prezes ARiMR po przeprowadzeniu analizy zebranych w sprawie materiałów, pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, na informację zawarta w piśmie Agencji z dnia [...] marca 2014 r., zarzucił naruszenie:

- art. 6 k.p.a. przez naruszenie unormowań dotyczących pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw",

- art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie przy rozpatrywaniu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

- art. 8 k.p.a. przez "formalistyczne" rozpatrzenie sprawy, bez uwzględnienia faktycznych okoliczności sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2015r. oddalił powyższa skargę.

Wskazał, iż zgodnie z § 4 pkt 1 lit. f rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r., o pomoc może się ubiegać osoba fizyczna, która w przypadku podmiotów innych, niż podmioty podejmujące lub wykonujące działalność gospodarczą obejmującą świadczenie usług dla gospodarstw rolnych lub leśnictwa, ma miejsce zamieszkania w miejscowości należącej do gminy wiejskiej lub miejsko-wiejskiej, z wyłączeniem miast liczących powyżej 5 tys. mieszkańców, lub miejskiej, z wyłączeniem miejscowości liczących powyżej 5 tys. mieszkańców. Kryterium zamieszkania winno być spełnione w sposób ciągły, od dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy do dnia zawarcia umowy. Regulacja ta uzależnia możliwość przyznania pomocy, od posiadania przez wnioskodawcę zamieszkania w określonego rodzaju miejscowości. W przypadku braku spełnienia wskazanego warunku, zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz.. nr 64 poz. 427 ze zm., dalej ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy z podaniem przyczyn odmowy.

Wskazał również, iż pojęcie miejsca zamieszkania zostało zdefiniowane w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U., nr 16, poz. 93 ze zm., dalej: k.c.), zgodnie, z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa, z zamiarem stałego pobytu.

Podkreślił, iż stosownie do art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, pomoc jest przyznawana na podstawie umowy, a do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy, prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków.

Wskazał, że to na osobie ubiegającej się o dofinansowanie na realizację przedsięwzięcia w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" spoczywa obowiązek udowodnienia wszystkich okoliczności uzasadniających przyznanie wnioskowanego dofinansowania, w tym faktu zamieszkiwania w miejscowości liczącej nie więcej niż 5 tys. mieszkańców (art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich).

Natomiast Agencja, podejmując czynności procesowe mające na celu ustalenie rzeczywistego miejsca zamieszkania Skarżącego dochowała obowiązku działania w sposób określony w art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.

Podkreślił, iż zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku, o przyznanie pomocy w ramach działania 4.13 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" dla operacji, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania 3.12 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", w przypadku potwierdzania adresu zamieszkania zaświadczeniem z właściwej ewidencji ludności, dokonywana jest weryfikacja prawdziwości zadeklarowanego adresu zamieszkiwania, poprzez porównanie z innymi przedstawionymi przez wnioskodawcę dokumentami.

W ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął, iż Skarżący nie udowodnił (na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności), że od daty złożenia wniosku o przyznanie pomocy jego miejscem zamieszkania była miejscowość H. Skarżący, bowiem, w toku procedowania wniosku, legitymował się jedynie czasowym zameldowaniem w tej miejscowości.

Rachunki i dokumenty złożone przez Skarżącego w czasie rozpatrywania wniosku, jak i na kolejnych etapach postępowania, dotyczą opłat za media (internet, telefonia komórkowa, ochronę mienia, telewizję z platformy cyfrowej), związanej z prowadzoną przez Skarżącego, na terenie miejscowości H., działalnością gospodarczą (prowadzonym pensjonatem). Fakt prowadzenia przez Skarżącego działalności gospodarczej, na terenie miejscowości H., nie był kwestionowany przez Agencję. Miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie zawsze musi się jednak pokrywać z jej miejscem zamieszkania.

Fakt, iż Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonych w miejscowości H., również nie przesądza o rzeczywistym miejscu jego zamieszkania. Nie ma, bowiem przeszkód do tego, by być właścicielem nieruchomości w różnych miejscach (i w kraju, i za granicą). Samo ich położenie nie determinuje jednak tego, gdzie znajduje się miejsce zamieszkania ich właściciela.

Uwzględniając natomiast miejsce zameldowania Skarżącego na pobyt stały, wskazane miejsce zamieszkania organom podatkowym, czy ZUS (determinującym właściwość miejscową tych organów), informację z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), informację ze Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (aplikacja ARiMR), jak również informację ze strony internetowej pracodawcy Skarżącego (firma H.), z której wynika, iż biuro Skarżącego znajduje się w W., Agencja była, zdaniem Sądu I instancji uprawniona do ustalenia, że miejscowość H. nie stanowi centrum życiowego Skarżącego i nie jest miejscem jego zamieszkania. Natomiast, fakt prowadzenia przez Skarżącego w miejscowości H. działalności gospodarczej nie przesądza o jego miejscu zamieszkania.

Również przyznanie Skarżącemu pomocy, na podstawie umowy z 3 grudnia 2010 r., po pozytywnym rozpoznaniu innego wniosku o pomoc, w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, nie świadczy, zdaniem Sądu I instancji, o wadliwości kontrolowanego rozstrzygnięcia. W ówcześnie prowadzonym postępowaniu, występowały, bowiem albo inne okoliczności faktyczne, albo kwestia miejsca zamieszkania Skarżącego nie została zweryfikowana w tak dogłębny sposób, jak w obecnie rozpoznawanej sprawie.

Sąd nie stwierdził także w rozstrzygnięciu Agencji naruszenia prawa materialnego.

Od powyższego wyroku Skarżący złożył skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm. dalej: p.p.s.a.), naruszenie prawa materialnego, poprzez:

1. niewłaściwe zastosowanie § 4 pkt 1 lit. f rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008r. i uznanie, że Skarżący nie spełnił wymogów przewidzianych w treści tego przepisu, to jest posiadania miejsca zamieszkania, w miejscowości należącej do gmin wymienionych w treści tego przepisu, podczas gdy Skarżący posiada czasowe zameldowanie w miejscowości H., w której zamieszkuje i prowadzi działalność gospodarczą, związane ze złożeniem wniosku o dofinansowanie i tym samym jest uprawniony do ubiegania się o pomoc finansową, w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikro przedsiębiorstw".

2. niewłaściwe zastosowanie art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm., dalej: k.c.), poprzez uznanie, iż H. nie jest miejscem zamieszkania Skarżącego, podczas gdy obiektywne przesłanki potwierdzają, iż w tej miejscowości skupione jest i było centrum życiowe Skarżącego, w oparciu o przesłankę faktycznego przebywania w tej miejscowości przez Skarżącego, jak też przesłankę zamiaru stałego pobytu w tej miejscowości.

W ramach podstawy określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., a więc naruszenia przepisów postępowania Skarżący zarzucił, naruszenie art. 135 p.p.s.a., poprzez nie zastosowanie wszelkich środków przewidzianych ustawą, w celu usunięcia naruszenia prawa, w szczególności nie przeprowadzenia i przeanalizowania kompletnego materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Formułując powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz orzeczenie o zwrocie poniesionych kosztów postępowania.

Pełnomocnik Agencji, na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz Agencji kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.

Skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

W ramach podstawy określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., a więc naruszenia przepisów postępowania Skarżący zarzucił naruszenie art. 135 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie wszelkich środków przewidzianych ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa, nie przeprowadzenia i przeanalizowania materiału dowodowego zebranego w sprawie.

W myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 135 p.p.s.a. ma zastosowanie w razie uwzględnienia skargi, tj. w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2015 r., str. 574; wyroki NSA z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2784/13, wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12; wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 91/10, wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 1424/07, (w:) CBOSA). Przepis ten, bowiem nie dotyczy uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny, kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi. (wyrok NSA z dnia 4 października 2016r., II OSK 3240/14).

Przepis ten nie może być, więc przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, bowiem Sąd I instancji oddalił skargę. Skarżący natomiast zamierzając podważyć wyrok Sądu I instancji, winien wskazać przepisy, które naruszył Sąd I instancji akceptując wydane rozstrzygnięcie, wiążąc wskazane naruszenie z odpowiednimi przepisami postępowania naruszonymi przez organ. Skarżący natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podnosząc powyższy zarzut tego nie uczynił. W konsekwencji zarzut powyższy uznać należało za nie skuteczny.

Skarżący zarzucił również, w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 4 pkt 1 lit. f rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008r. i uznanie, że Skarżący nie posiada miejsca zamieszkania w miejscowości należącej do gmin wymienionych w treści tego przepisu, podczas gdy Skarżący posiada czasowe zameldowanie w miejscowości H., w której zamieszkuje i prowadzi działalność gospodarczą., jak również niewłaściwe zastosowanie art. 25 k.c., poprzez uznanie, iż H. nie jest miejscem zamieszkania Skarżącego, podczas gdy obiektywne przesłanki potwierdzają, iż w tej miejscowości skupione jest centrum życiowe Skarżącego.

Wobec tak sformułowanych zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy zauważyć, że Skarżący, w istocie, w drodze powyższych zarzutów, zmierza do podważenia ustaleń stanu faktycznego sprawy.

Natomiast, uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, nie może zmierzać do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, albowiem tego rodzaju rezultat może być ewentualnie osiągnięty wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 13 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 246/04; wyrok NSA z 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 291/04)

Nadto, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych pozostaje, bowiem w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie, brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie ( wyrok z dnia 06.04.2005 r., FSK 692/04 (niepubl.), wyrok z dnia 13.10. 2004 r., sygn., FSK 548/04 (niepubl.,wyrok NSA z dnia 14.10.2004 r., sygn. FSK 568/04 - niepubl.).

Tak, więc wobec braku skutecznego podważenia ustaleń stanu faktycznego, a także wobec błędnego sformułowania zarzutów, zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się nieskuteczne.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił, o kosztach orzekając na podstawie art. 204 pkt. 1 p.p.s.a., oraz § 14 ust. 2 punkt 2 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( t.j. Dz.U.2013.490 ze zm.), zasądzając na rzecz ARiMR kwotę 180 złotych, za udział pełnomocnika w rozprawie.