Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 103/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6230 System oceny zgodności, certyfikacja
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2, art. 40h ust. 1 i 2, art. 40j ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2087
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności - tekst jedn.
article: art. 10
journal: Dz.U. 2012 poz 404
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - tekst jednolity
article: art. 264 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi "I." Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty dotyczącej badania maszyny oddala skargę


UZASADNIENIE

Okręgowy Inspektor Pracy w O. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 40j ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 ze zm.), art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), ustalił opłatę związaną z badaniem "prasy z otwartym tyłem i nieruchomym stołem dociskowym – 400 kN", model [...], nr [...], rok budowy 2007, w wysokości 9.840 zł i obciążył nią "I." Sp. z o.o. z siedzibą w G.

W motywach postanowienia organ podał, że w wyniku kontroli wyrobów wprowadzonych do obrotu po dniu [...] maja 2004 r., w ramach nadzoru rynku, inspektorzy pracy ustalili, że firma "I." Sp. z o.o. z siedzibą w G. jest importerem i jednocześnie użytkownikiem "prasy z otwartym tyłem i nieruchomym stołem dociskowym – 400 kN", model [...], nr [...], rok budowy 2007. Kontrola przedmiotowej maszyny wykazała, że nie spełnia ona wymagań zasadniczych. Z uwagi na konieczność wykonania dodatkowych badań, Okręgowy Inspektor Pracy w O. zlecił wykonanie badań maszyny pod kątem zgodności z zasadniczymi wymaganiami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/37/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn (Dz. Urz. WE L 207 z dnia 23.07.1998 r.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 349). Ocenę w tym względzie przeprowadził Z. w K., który w swym sprawozdaniu stwierdził, że przedmiotowa prasa nie spełnia szeregu zasadniczych wymagań ww. dyrektywy i za wykonanie badania wystawił fakturę VAT na kwotę 9.840 zł. Organ wskazał, że w przypadku stwierdzenia, iż wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań, opłaty związane z badaniami ponosi osoba, która wprowadziła wyrób do obrotu lub oddała go do użytku. Stąd też – zdaniem organu – uzasadnionym jest wydanie incydentalnego postanowienia ustalającego wysokość kosztów i obciążenie nimi strony postępowania.

Powyższe postanowienie "I." Sp. z o.o. z siedzibą w G. uczyniła przedmiotem zażalenia do Głównego Inspektora Pracy, wnosząc o jego uchylenie. Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 126 kpa, poprzez nieustalenie stanu faktycznego i prawnego w sprawie, a w konsekwencji dowolne przyjęcie, że maszyna nie spełnia wymagań zasadniczych, a uzasadnione koszty badań wynoszą 9.840 zł. Wskazano ponadto, że organ dokonał błędnej wykładni art. 40j ust. 1 ww. ustawy o systemie oceny zgodności, poprzez przyjęcie, że wystarczającym uzasadnieniem dla wysokości kosztów badań, którymi organ obciążył stronę, jest powołanie się na fakturę. Zarzucono także zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i elementów bezpieczeństwa (Dz. U. Nr 259, poz. 2170), które utraciło moc z dniem 29 grudnia 2008 r.

Główny Inspektor Pracy postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie ustalił opłatę związaną z badaniem "prasy z otwartym tyłem i nieruchomym stołem dociskowym – 400 kN", model [...], nr [...], rok budowy 2007 r., w wysokości 9.840 zł i obciążył nią "I." Sp. z o.o. z siedzibą w G., wyznaczając jednocześnie czternastodniowy termin na uiszczenie opłaty, liczony od dnia doręczenia postanowienia, i stwierdzając przy tym, że opłatę należy uiścić na rachunek Okręgowego Inspektoratu Pracy w O. NBP Oddział Okręgowy w O. nr 16 1010 1397 0061 5822 3100 0000.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że maszyna nie posiada oznakowania CE, brak napisów ostrzegawczych w języku polskim, pulpit sterowania oburęcznego wykonany jest w sposób umożliwiający uruchomienie prasy za pomocą łokcia i palców tej samej ręki, średnica przycisku sterowniczego do sterowania oburęcznego wynosi 60 mm, rozstaw przycisków sterowania, licząc od środka, wynosi 340 mm, nie dołączono do wyrobu instrukcji użytkowania w języku polskim ani deklaracji zgodności, przestawne oburęczne urządzenie sterujące nie posiada konstrukcji umożliwiającej zachowanie minimalnej odległości bezpieczeństwa 640 mm. Wprawdzie "I." Sp. z o.o. z siedzibą w G. jest w posiadaniu załącznika do świadectwa badania typu WE nr [...], wydanego przez jednostkę notyfikowaną I., oraz świadectwa zgodności z dyrektywą niskonapięciową [...] nr [...], jednak wymienione dokumenty wystawiono z datą [...] listopada 2007 r., podczas gdy prasa została zakupiona w czerwcu 2007 r. i zgłoszona do oclenia we wrześniu 2007 r. Przeprowadzone czynności kontrolne potwierdziły, że badana maszyna nie spełnia wymagań zasadniczych, określonych w punktach 1.1.2, 1.1.3, 1.2.1, 1.2.2, 1.2.4, 1.2.5, 1.3.7, 1.4.1, 1.4.2.1, 1.4.3, 1.5.1, 1.5.3, 1.6.3, 1.7.0, 1.7.2, 1.7.3, i 1.7.4 ww. dyrektywy maszynowej [...]. Główny Inspektor Pracy zaznaczył, że w sprawie kosztów związanych z badaniem maszyny, jako kosztów postępowania, organ orzeka odrębnie, w formie postanowienia, które dotyczy kwestii incydentalnej, stosownie do art. 264 § 2 kpa. Ponieważ przedmiotowa maszyna nie spełnia wymagań zasadniczych, Okręgowy Inspektor Pracy w O. prawidłowo postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. obciążył stronę kosztami sporządzonego sprawozdania z oceny, ustalając opłatę związaną z badaniem prasy przez Z. w K. Jednakże organ I instancji nie podał ani terminu, ani numeru rachunku bankowego, na który opłata miałaby zostać uiszczona, dlatego też – zdaniem organu II instancji – konieczne było uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Pracy "I." Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła o jego uchylenie, a także o stwierdzenie, że nie podlega ono wykonaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 kpa, poprzez nieustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz dowolne przyjęcie, że podlegająca badaniu maszyna nie spełnia wymagań zasadniczych i w konsekwencji obciążenie strony kosztami badań w wysokości 9.840 zł, bo tak wynika z wystawionej faktury; art. 40j ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935 ze zm.), poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że wystarczającym przy ustalaniu wysokości kosztów badań maszyny jest faktura, co świadczy o braku wyjaśnienia faktu obciążenia strony kosztami badań, wszak nie wykazano, że przedstawione koszty są uzasadnione i uwzględniają rodzaj badanych wyrobów, stopień skomplikowania i zakres przeprowadzanych badań; zastosowanie przepisów ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i elementów bezpieczeństwa, które utraciło moc z dniem 29 grudnia 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację zaprezentowaną w motywach zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

W art. 10 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 404 ze zm.) określono zadania Państwowej Inspekcji Pracy, które wiążą się zasadniczo z nadzorem i kontrolą przestrzegania przepisów prawa pracy, w tym m.in. przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Ta sfera zadań organów Państwowej Inspekcji Pracy obejmuje nie tylko warunki wykonywania pracy na określonym stanowisku w relacji pracodawca – pracownik, lecz dotyczy całego środowiska pracy. Przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) regulują zarówno kwestie związane ze stosunkiem pracy, jak i obejmują swym zakresem problematykę bezpieczeństwa i higieny pracy w odniesieniu do obiektów budowlanych, pomieszczeń i ich wyposażenia, maszyn oraz urządzeń technicznych, substancji chemicznych, etc. Do zadań Państwowej Inspekcji Pacy należy również kontrola wyrobów wprowadzanych do obrotu pod względem spełniania przez nie wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, określonych w odrębnych przepisach ( art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy).

Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 138 poz. 935 ze zm.), system kontroli wyrobów tworzą organy wymienione w ust. 2 i 3, zwane w ustawie "organami wyspecjalizowanymi", m.in. inspektorzy pracy (art. 38 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy), zaś postępowania prowadzą okręgowi inspektorzy pracy (art. 38 ust. 3 pkt 2).

Z przywołanych przepisów wynika zatem, że organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione w ramach przyznanych im kompetencji ustawowych do realizowania zadań z zakresu kontroli wyrobów w ramach nadzoru nad przestrzeganiem przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.

W rozpoznawanej sprawie przeprowadzona w powyższym trybie kontrola "prasy z otwartym tyłem i nieruchomym stołem dociskowym – 400 kN", model [...], nr [...], rok budowy 2007 wykazała, że nie spełnia ona wymagań zasadniczych, m.in.: nie posiada oznakowania CE, brak napisów ostrzegawczych w języku polskim, pulpit sterowania oburęcznego wykonany jest w sposób umożliwiający uruchomienie prasy za pomocą łokcia i palców tej samej ręki, średnica przycisku sterowniczego do sterowania oburęcznego wynosi 60 mm, rozstaw przycisków sterowania licząc od środka wynosi 340 mm, nie dołączono do wyrobu instrukcji użytkowania w języku polskim, ani deklaracji zgodności, przestawne oburęczne urządzenie sterujące nie posiada konstrukcji umożliwiającej zachowanie minimalnej odległości bezpieczeństwa 640 mm.

Istotne przy tym jest, że Spółka "I." nie kwestionowała dokonanych w powyższym zakresie ustaleń faktycznych. Co więcej, w trakcie kontroli okazało się, że skarżąca jest w posiadaniu załącznika do świadectwa badania typu WE nr [...], wydanego przez jednostkę notyfikowaną I., oraz świadectwa zgodności z dyrektywą niskonapięciową [...] nr [...], wydanego również przez ww. jednostkę, jednakże wymienione dokumenty wystawiono z datą [...] listopada 2007 r., podczas gdy prasa została zakupiona w czerwcu 2007 r. i zgłoszona do oclenia we wrześniu 2007 r.

Powyższe okoliczności uprawniały zatem Okręgowego Inspektora Pracy w O. do zlecenia przeprowadzenia badań maszyny, celem ustalenia, czy spełnia ona zasadnicze lub szczegółowe wymagania, zważywszy że stwierdzone na tym etapie postępowania naruszenia w zakresie niespełniania przez nią wymagań rodziły dalsze wątpliwości, które dla ich usunięcia wymagały opinii profesjonalnego laboratorium. Zgodnie z art. 40h ust. 1 i 2 ww. ustawy o systemie oceny zgodności, w przypadku, gdy osoba zobowiązana do przechowywania dokumentów związanych z oceną zgodności nie przedstawi tych dokumentów osobie kontrolującej lub z przedstawionych dokumentów nie wynika, że wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania, organ wyspecjalizowany może poddać wyrób badaniom lub zlecić ich przeprowadzenie akredytowanemu laboratorium w celu ustalenia, czy wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania. Ponadto, w celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia zasadnicze lub szczegółowe wymagania, organ wyspecjalizowany może również poddać wyrób badaniom z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych z oceną zgodności.

W związku z powyższymi wątpliwościami, Okręgowy Inspektor Pracy w O. w pełni zasadnie zlecił przeprowadzenie badań maszyny Z. w K., który jest jednostką autoryzowaną przez Ministerstwo Gospodarki i Infrastruktury w zakresie dyrektyw nowego podejścia Unii Europejskiej, nadto jest także jednostką notyfikowaną przez Komisję Europejską i akredytowaną również przez Polskie Centrum Akredytacji w W. Jednostka ta dokonuje oceny zgodności wyrobów w zakresie akredytacji oraz zgodnie z uzyskaną notyfikacją. Instytut ten posiada akredytowane laboratorium, które wykonuje badania m.in. na rzecz certyfikacji i oceny zgodności.

Istotne przy tym jest, że stronie wyznaczono termin na usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami, w zakresie określonym w postanowieniu z dnia [...] listopada 2011 r., zatem twierdzenia Spółki, że organ zaniechał dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego w sprawie, są bezzasadne.

Ze sprawozdania, jakie Z. w K. przedstawił z oceny badania zgodności "prasy z otwartym tyłem i nieruchomym stołem dociskowym – 400 kN", model [...], nr [...], rok budowy 2007, wynika, że nie spełnia ona wymagań zasadniczych, określonych w punktach 1.1.2, 1.1.3, 1.2.1, 1.2.2, 1.2.4, 1.2.5, 1.3.7, 1.4.1, 1.4.2.1, 1.4.3, 1.5.1, 1.5.3, 1.6.3, 1.7.0, 1.7.2, 1.7.3, i 1.7.4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/37/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn (Dz. Urz. WE L 207 z dnia 23.07.1998 r.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 349). W myśl art. 40j ust. 1 i 2 ww. ustawy o systemie oceny zgodności, w przypadku stwierdzenia, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub szczegółowych wymagań, opłaty związane z badaniami ponosi osoba, która wprowadziła wyrób do obrotu lub oddała go do użytku. Opłaty, o których mowa w ust. 1, organ wyspecjalizowany ustala na podstawie uzasadnionych kosztów badań, z uwzględnieniem rodzaju badanego wyrobu oraz stopnia skomplikowania i zakresu przeprowadzonych badań.

Organ I instancji prawidłowo przyjął, że z uwagi na to, iż przedmiotowa maszyna (prasa) nie spełnia wymagań zasadniczych ww. dyrektywy maszynowej [...], zaistniała podstawa do obciążenia strony opłatą za wykonane badania. Koszt przeprowadzonego badania wyniósł 9.840 zł, co wynika z faktury wystawionej przez jednostkę certyfikowaną, która przeprowadziła badanie (faktura VAT o nr [...] z dnia [...] października 2011 r.). W zaistniałych w sprawie okolicznościach przeprowadzone badanie maszyny należy uznać za konieczne, natomiast koszty z tym związane – za uzasadnione, jako że uwzględniają one zarówno rodzaj badanego wyrobu oraz stopień skomplikowania i zakres przeprowadzonych badań.

Wskazać bowiem należy, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie sposobu ustalania opłat za czynności związane z oceną zgodności oraz akredytacją jednostek oceniających zgodność (Dz. U. z 2012 r., poz. 711), opłaty za czynności związane z certyfikacją i oceną zgodności publikowane są w cennikach stanowiących ofertę jednostki notyfikowanej. Wymienione rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobu ustalania opłat za czynności związane z systemem oceny zgodności oraz akredytacją jednostek certyfikujących, kontrolujących i laboratoriów (Dz. U. Nr 70, poz. 636). Omawiane zagadnienie regulował wówczas § 2.

Zgodnie z § 2 ust. 2 i 3 przywołanego rozporządzenia, przy ustalaniu opłat za czynności, o których mowa w § 1 pkt 1-4, uwzględnia się koszty poszczególnych etapów tych czynności. Na sumę kosztów czynności związanych z oceną zgodności oraz akredytacją jednostek oceniających zgodność mogą składać się koszty: 1) formalnego rozpatrzenia wniosku, przeprowadzenia analizy jego kompletności, dokonania identyfikacji wyrobu i wnioskodawcy oraz rejestracji wniosku (opłata wstępna); 2) przeprowadzenia kontroli warunków techniczno-organizacyjnych; 3) przeprowadzenia szczegółowej analizy dokumentacji oraz dokonania oceny zgodnie z procedurą jednostki notyfikowanej lub kompetentnej jednostki; 4) oceny wyników przez właściwy komitet techniczny, grupę lub osobę w jednostce notyfikowanej lub w kompetentnej jednostce; 5) wystawienia certyfikatu lub sprawozdania z badań; 6) sprawowania nadzoru w zakresie wykonanych czynności jeżeli wynika to z stosowanej procedury oceny zgodności.

Z. w K. publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej cennik stanowiący ofertę tej jednostki w omawianym zakresie. Ponadto, z oferty ww. jednostki, przedstawionej Okręgowemu Inspektorowi Pracy w O., wynika, że na łączną kwotę 9.840 zł składały się: koszty realizacji, tj. sporządzenia sprawozdania z oceny zgodności w wysokości 4.000 zł, koszty delegacji w kwocie 4.000 zł oraz podatek VAT. Wymienione wartości kwotowe są zgodne z obowiązującym cennikiem jednostki i przepisami ww. rozporządzenia.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że obciążenie strony powyższymi kosztami postępowania jest zasadne. W sprawie kosztów postępowania organ orzeka odrębnie, nie łącząc tego z załatwieniem sprawy w drodze wydania decyzji. W sprawie kosztów wydaje się bowiem odrębne postanowienie, które ma samodzielny byt, ponieważ dotyczy kwestii incydentalnej. Postanowienie takie, stosownie do art. 264 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), wydawane jest w sprawie kosztów postępowania, zarówno wtedy, gdy organ ustala takie koszty, jak i wtedy, gdy odmawia ich przyznania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. o sygn. akt II OSK 880/09, publ. LEX nr 597932).

Nie można pominąć przy tym faktu, że strona na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, występując jedynie z wnioskiem o zmianę terminu usunięcia niezgodności wyrobu. Strona nie kwestionowała zasadności realizacji postanowienia o usunięciu niezgodności wyrobu, wskazując tylko, że procedura usuwania niezgodności wyrobu jest kosztowna i czasochłonna.

Okręgowy Inspektor Pracy w O. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. ustalił stronie opłatę związaną z badaniem prasy. Z uwagi jednak na to, że ustalając opłatę w niniejszej sprawie, organ nie wskazał ani terminu, ani numeru rachunku bankowego, koniecznym było uchylenie postanowienia organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, ponieważ przepis art. 264 § 1 kpa wymaga, by w postanowieniu orzekającym o kosztach postępowania, oprócz wskazania podmiotu zobowiązanego do ich poniesienia, określono także termin i sposób ich uiszczenia. Główny Inspektor Pracy prawidłowo przyjął, że choć opłata za badanie z wynikiem negatywnym wyrobu stanowi należność związaną z kosztami całego prowadzonego postępowania kontrolnego w sprawie spełnienia przez wyroby zasadniczych oraz innych wymagań, organ nie obciążył strony żadnymi innymi kosztami postępowania, jak tylko tymi, które zobowiązany był uiścić na rzecz jednostki notyfikowanej.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie, że strona była przez organ I instancji informowana w sposób szczegółowy zarówno o zakresie niezgodności prasy z wymaganiami zasadniczymi, jak również o okolicznościach faktycznych, które stanowiły przesłankę poddania maszyny (prasy) badaniu przez jednostkę certyfikowaną na zgodność z zasadniczymi wymaganiami dyrektywy maszynowej. Strona nie kwestionowała wcześniejszych ustaleń (w szczególności ustaleń z kontroli) w zakresie niezgodności maszyny z wymaganiami zasadniczymi. Strona nie kwestionowała również opinii jednostki notyfikowanej, wyrażonej w jej sprawozdaniu z oceny zgodności, gdzie stwierdzono, że przedmiotowa prasa nie spełnia wymagań zasadniczych. Zatem argumenty strony wskazujące na to, że kwestionuje ona w całości poczynione przez organ ustalenia i oceny nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie kosztów postępowania.

Nie zasługuje również na uwzględnienie argument dotyczący zastosowania w sprawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i elementów bezpieczeństwa (Dz. U. Nr 259, poz. 2170), które utraciło moc z dniem 29 grudnia 2008 r. Wskazać bowiem należy, że w przedmiotowym postanowieniu organ powołał także obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn (Dz. U. Nr 199, poz. 1228). Ponadto, istotne jest, że uchylenie rozporządzenia z 2005 r. aktualnym rozporządzeniem z 2008 r. nie zmienia faktu, iż dyrektywa maszynowa nr [...] została wdrożona poprzednim rozporządzeniem.

W takim stanie rzeczy, zaskarżone postanowienie należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.