Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 710/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego – J. S.-W. o uzupełnienie wyroku w zakresie wynagrodzenia za świadczoną pomoc prawną w sprawie ze skargi S. J. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. , nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku /-/ J. Szuma


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. S. J. złożył skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. , nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania (k. 2–5 akt sądowych).

W toku postępowania ustanowiono dla skarżącego pełnomocnika w ramach prawa pomocy. Okręgowa Izba Radców Prawnych w P. pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. wyznaczyła pełnomocnikiem radcę prawnego J. S.-W. (k. 37 akt sądowych).

W toku postępowania w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. radca prawny J. S.-W. zwróciła się o przyznanie jej, jako pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu, zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że nie zostały one opłacone nawet w części (k. 41 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] lutego 2022 r. oddalił skargę (k. 43 akt sądowych).

Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny J. S.-W., występując o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia [...] lutego 2022 r., wystąpiła także o jego uzupełnienie tego orzeczenia poprzez przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k. 53 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, między innymi, jeżeli nie zamieszczono w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy należało był zamieścić z urzędu.

Zgodnie zaś z art. 157 § 2 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów – a z takim mamy obecnie do czynienia – sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Na mocy § 3 tego artykułu, orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.

Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które Sąd powinien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. P.p.s.a. nie zobowiązuje bowiem Sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do takiego działania Sądu nie stanowi art. 250 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie na zasady, według których to ustala się wysokość wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika. W odniesieniu do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zastosowania nie znajduje również art. 209 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie jedynie do kosztów postępowania między stronami. Regulacje P.p.s.a. nie dają podstawy do obciążenia kosztami pomocy prawnej udzielonej z urzędu strony przeciwnej zamiast Skarbu Państwa (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. el., Warszawa 2019).

Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Sąd nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu w wyroku z dnia [...] lutego 2022 r. orzeczenia w przedmiocie wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Niezależnie od powyższego w tym miejscu wyjaśnić należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.

W świetle postanowień art. 258 § 1 P.p.s.a., czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., do czynności, o których mowa w § 1, należą w szczególności: wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.

Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy jest zasadniczo rozpoznawany przez referendarza sądowego odrębnym orzeczeniem, które – co szczególnie doniosłe w niniejszej sprawie – może zostać również wydane po rozstrzygnięciu sprawy.

Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy – a takowy został złożony w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. (k. 41 akt sądowych) – zostanie więc rozpoznany w odrębnym postanowieniu przez referendarza sądowego, a stosowne postanowienie zostanie pełnomocnikowi doręczone.

Wracając natomiast do przedmiotu niniejszego postanowienia, skonkludować należy, że wniosek z dnia [...] lutego 2022 r., (k. 53 akt sądowych) o uzupełnienie wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. Orzeczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika przyznawanego na podstawie art. 250 P.p.s.a. nie należy do obligatoryjnych elementów takiego orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

/-/ J. Szuma