Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1283/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski/spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania I. s t w i e r d z a nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego z [...] r. II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zakładu Karnego przyznał J. K. równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania za okres od [...] r. do [...] r. w wysokości połowy diety określonej w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowych, zgodnie z § 3 ust.2 Zarządzenia nr 16/97/CZSW Ministra Sprawiedliwości z 16 kwietnia 1997r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania.

Następnie decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zakładu Karnego na podstawie art. 89 ust.1 ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61,poz. 283 z późn. zm.) oraz na podstawie § 1 i § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 czerwca 2001r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania przyznał J. K. równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania od [...] r.

Dnia [...] r. J. K. wystąpił z wnioskiem o wypłacenie wyrównania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania.

Jego zdaniem brak jest podstaw do różnicowania stawek ekwiwalentu i skoro przysługuje mu uprawnienie do otrzymania równoważnika to powinien go otrzymać w pełnej stawce tj. [...] zł, za dzień i [...] zł za okres od [...] r. do [...] r .

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zakładu Karnego na podstawie § 1 i § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 czerwca 2001r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania odmówił uwzględnienia wniosku dotyczącego zwiększenia stawki równoważnika za okres od [...] r. w tym od [...] r. do [...] r. do wysokości pełnej stawki i za okres od [...] r. do wysokości stawki podwyższonej o 100%.

Organ uznał, że decyzje o przyznaniu wypłaty równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania były zgodne z prawem.

W odwołaniu do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej J. K. ponownie stwierdził że zapisy zawarte w Zarządzeniu Nr 16/97/CZSW/M z 16 kwietnia 1997r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania są niezgodne z ustawą o Służbie Więziennej, która nie daje podstaw do różnicowania stawek.

Decyzją z [...] r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. i art. 89 ustawy z 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej /Dz.U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761/ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. J. K. spełniał ustawowe warunki umożliwiające przyznanie mu równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszania, a wydane decyzje określały jego wysokość zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu karnego.

Ponadto wskazał, że obowiązujące od 1 lipca 2001r. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości regulujące wysokość równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania dyskryminuje funkcjonariuszy samotnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje

Właściwość Sądu została ustalona na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ w myśl którego sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.

Sądowa kontrola prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności decyzji.

W ocenie Sądu wniosek z [...] r. skierowany do Dyrektora Zakładu Karnego o wypłacenie wyrównania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania za okres od [...] r. do [...] r. został nieprawidłowo zakwalifikowany.

W istocie był to wniosek o wszczęcie postępowania w ramach trybu nadzwyczajnego określonego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a dotyczącego ewentualnego wzruszenia opisanych wcześniej decyzji administracyjnych.

Sprawy, których dotyczą decyzje wydane [...] r. przez Dyrektora Zakładu Karnego i [...] r. przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej zostały już wcześniej rozstrzygnięte decyzjami ostatecznymi Dyrektora Zakładu Karnego. Stąd wszelkie zmiany mogą zostać dokonane wyłącznie przy uwzględnieniu instytucji trybu nadzwyczajnego opisanego w kpa.

Zaskarżone decyzje zostały więc wydane w sprawie, w której organy wydały /już poprzednio/ ostateczne decyzje w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji i orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.