Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1779/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 5 pkt 1, art. 26 ust. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2014 poz 1099
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2016 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. R. (dalej zwanym też "skarżącym", "wnioskodawcą") złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] odmawiająca R. R. wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Jako podstawę prawna rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkl 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23) – dalej jako "K.p.a." oraz art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw, z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 20l4r.. poz. 1099 ze zm.) – dalej zwana "ustawą o ochronie osób i mienia".

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Wnioskiem z [...] marca 2016r. R. R. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wniosku dotyczył, m. in. świadectwo ukończenia w 1990r. [...] potwierdzające jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, wydane na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia.

Oceniając powyższe dokumenty Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Stwierdził, że strona nie potwierdziła posiadania specjalistycznych kwalifikacji niezbędnych do uzyskania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, tj. przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.

Od decyzji tej wnioskodawca wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zarzucił, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia. W ustalonych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy spełnione zostały materialno-prawne podstawy do wpisu wnioskodawcy na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Mocą art. 149 ust. 1 ustawy o Policji funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej stali się policjantami, dlatego też trudno znaleźć racjonalne uzasadnienie dla poglądu, że ustawodawca poprzez regulację zawartą w art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia uznał, że ci sami funkcjonariusze MO, którzy uzyskali określoną wiedzę i umiejętności, poprzez ukończenie szkół, szkoleń i kursów organizowanych w ramach poprzedniej formacji, jak i poprzez wykonywanie obowiązków służbowych w ramach tej formacji, nie posiadają wystarczających kwalifikacji do wykonywania zawodu kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej. W ocenie wnioskodawcy, czytając literalnie art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia 'w odniesieniu do art. 153 ustawy o Policji należy stwierdzić, że świadectwo lub zaświadczenie o ukończeniu kursu podoficerskiego Milicji Obywatelskiej jest równoważne świadectwu ukończenia kursu podoficerskiego Policji. Także uwzględniając wykładnię celowościową ustawy z dnia 13 czerwca 2013r. o Zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów, wskazał, że celem zmian dokonanych przez ustawodawcę było umożliwienie jak największej ilości osób dostępu do zawodu pracownika ochrony, a nie jego ograniczanie. Odmowa zatem wpisania jej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowi dyskryminację w obliczu konstytucyjnego wymogu równego traktowania obywateli przez organy Państwa.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie jej uchylenie i orzeczenie w przedmiocie wpisania wnioskodawcy na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wskazał, że art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2014r. stanowi, ze odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, co ma miejsce m. in. w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.

Uznał, że posiadanie zaś przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają, zgodnie z art. 26 ust. 7 ww. ustawy:

dyplomy potwierdzające kwalifikacje zawodowe w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia lub świadectwa potwierdzające kwalifikacje w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia;

dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej;

świadectwo szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na pierwszy stopień podoficerski, chorążego lub oficerski Służby Więziennej wraz ze świadectwem szkolenia specjalistycznego w zakresie specjalizacji ochronnej w Służbie Więziennej;

zaświadczenia o ukończeniu kursów organizowanych przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu, o ile kursy te spełniają wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 9;

zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu umiejętności zawodowych, potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, realizowanych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 199lr. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., nr 256, poz. 2572 z późn. zm.);

zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych przez publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 07 września 1991r. o systemie oświaty.

świadectwa ukończenia szkoleń lub kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia prowadzonych przez uczelnie.

W myśl art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013r., poz. 829) spełnienie omawianego wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 prawa materialnego potwierdzają także zaświadczenia o ukończeniu kursów lub kursów zawodowych prowadzonych przez placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego i organizatorów kształcenia zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68c ust.

ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.).

Ocenił, że wnioskodawca na potwierdzenie swych kwalifikacji w zakresie ochrony fizycznej przedstawił świadectwo ukończenia w 1990r. szkoły [...].

Uznał, że zaświadczenie to nie spełnia jednak wymogów niezbędnych do wpisania wymienionego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, bowiem nie jest zaświadczeniem o ukończeniu kursu organizowanego przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu. Nie jest także dyplomem lub świadectwem uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej oraz zaświadczeniem o ukończeniu innych kursów wskazanych w art. 26 ust. 7 pkt 1, 3, 5- 7 ustawy o ochronie osób i mienia czy też w art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013r. o zmiianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.

Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność ukończenia przez stronę ,szkoły podoficerskiej MO, jak również jej praca w Policji na etacie dyżurnego w latach 2001 2006r. nie może wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia jej sprawy. To bowiem ustawodawca wprowadził wymóg, aby przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzały dokumenty ukończenia szkół Policji, a nie Milicji Obywatelskiej. Niewątpliwie, gdyby wolą ustawodawcy było przyznanie uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia absolwentom uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich resortu spraw wewnętrznych, to zapis laki znalazłby się w treści ustawy. Tym samym zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 26 ust. 3 pkt N ustawy o ochronie osób i mienia jest bezzasadny. Nie zmienia tego fakt, że przepisy ustawy o Policji funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej uznały za policjantów. Okoliczność ta dotyczy bowiem wyłącznie uprawnień kadrowych - milicjant pozostający w służbie stawał się z mocy listu wy funkcjonariuszem Policji w związku z rozwiązaniem Milicji Obywatelskiej. Nie zmienia to jednak faktu, że ukończył szkołę Milicji Obywatelskiej, a nie Policji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11.03.2015r., sygn. akt VI SA/Wa 3823/14 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się zaś do twierdzenia strony, która powołując się na art. 65 Konstytucji RP, wskazał, że istnieją zawody, które z różnych uzasadnionych względów ustawodawca postanowił objąć administracyjną reglamentacją, a więc nie można ich wykonywać bez przyznania przez właściwy organ Państwa stosownego uprawnienia. Czynności podejmowane przez kwalifikowanych pracowników ochrony dotyczą sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego w objętych ochroną miejscach, a więc swobodny dostęp do tego zawodu, bez wymagań w zakresie kwalifikacji, nie byłby uzasadniony. Omawiany argument strony nie ma wpływu na rodzaj decyzji w jej sprawie.

Organ odwoławczy ocenił, że argumenty strony zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie tworzą podstaw ani do wpisania jej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, ani do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wskazał, że jeśli strona uzupełni swoje kwalifikacje zawodowe, to nie występują przeszkody formalno-prawne, aby złożyła ponownie wniosek o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, który spowoduje wszczęcie nowego postępowania administracyjnego w sprawie wpisu na tę listę. Przedłożone bowiem orzeczenia lekarskie i psychologiczne (potwierdzają posiadanie przez nią zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej) zachowują ważność do 4.02.2019r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższa decyzję, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 26 ust. 3 pkt 8 w zw. z art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wniósł o uchylenie decyzji i ich zmianę poprzez uznanie, iż spełnia przesłanki warunkujące uzyskanie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę KGP, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Uznał, ze spór w niniejszej sprawie, sprowadza się do kwestii, czy przedłożone przez skarżącego wraz wnioskiem dokumenty – w szczególności świadectwo ukończenia szkoły podoficerskiej w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia Milicji Obywatelskiej w.W. - potwierdzają posiadanie przygotowania praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia wrozumieniu art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. |2014 r. poz. 1099). Zgodnie bowiem z treścią art. 26 ust. 7 pkt 2 tej ustawy, posiadanie przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają m.in. dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub

raży Granicznej.

W ocenie strony skarżącej w toku postępowania pominięto to, że przy dokonywaniu wykładni art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, niezbędne było odwołanie do przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 późn. zm.), w tym do postanowień art. 149 i art. 153. Zgodnie z postanowieniami powołanych rzepisów z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami (art.

149 ust. 1). Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeństwa, którzy podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia (art. 150 ust. 1). Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o Milicji Obywatelskiej i funkcjonariuszach Milicji Obywatelskiej, należy przez to rozumieć Policję i policjantów (art. 153].

W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, bez znaczenia w sprawie pozostaje kwestia, że ustawa o ochronie osób i mienia nie odwołuje się do ustawy o Policji. W mojej ocenie z uwagi na fakt, że w ustawie o ochronie osób i mienia brak definicji legalnej pojęcia "policja", w celu prawidłowej Interpretacji przepisów ustawy o ochronie osób i mienia niezbędne jest sięgnięcie do zapisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Za powyższym rozumieniem normy wynikającej z art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób I mienia, przemawiają zarówno względy systemowe, jak i celowościowe.

Organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2016 roku, poz. 718, z późn. zm.; zwaną dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygniecie i utrzymane nim w mocy rozstrzygniecie organu I instancji naruszają zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Istota niniejszego sporu sprowadza się do kwestii, czy organy policji prawidłowo oceniły dokumentację przedstawioną w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego, w szczególności świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w.W. uznając, że nie jest to dokument, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, a zatem dokument potwierdzający posiadanie przez skarżącego kwalifikacji uprawniających do wpisania Go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W ocenie Sądu, organy policji dokonały oceny powyższych dokumentów, opierając się na nieustalonym w sposób wyczerpujący stanie faktycznym, co wynikało z błędnej interpretacji art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia, na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Przepis art. 26 ust. 7 pkt 2 tej ustawy, stanowi natomiast, że spełnienie wymogu określonego w ust. 3 pkt 8 potwierdzają dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej.

Organy policji obu instancji, opierając się na literalnej interpretacji art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia uznały, że świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w.W. nie jest dyplomem lub świadectwem uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji.

W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie tej kwestii nie może opierać się jedynie na analizie terminologii użytej w przywołanym przepisie i występującej na przedstawionym przez skarżącego świadectwie. Powyższa kwestia zdecydowanie wymaga dokonania ustaleń faktycznych i prawnych, czy szkoła ukończona przez skarżącego nie jest w istocie rzeczy szkołą, która obecnie funkcjonuje w W., jako szkoła Policji.

Zgodnie z art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 2990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355), z chwilą utworzenia Policji Milicja Obywatelska zostaje rozwiązana. Z dniem zatem wejścia w życie ustawy o Policji została rozwiązana Milicja Obywatelska, a mocą art. 1 ust. 1 tej ustawy, została utworzona nowa umundurowana i uzbrojona formacja Policji.

Jak wynika z art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, w skład Policji wchodzą również: Wyższa Szkoła Policji, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne. Przepisy ustawy o Policji, nie zawierają jednak przepisów przejściowych regulujących status prawny dotychczasowych szkół Milicji Obywatelskiej. Sam fakt rozwiązania Milicji Obywatelskiej i utworzenie w jej miejsce Policji, nie oznacza zakończenia bytu prawnego szkół Milicji Obywatelskiej.

W ocenie Sądu, w decyzjach obu instancji, brak jest analizy prawnej w tym względzie, co w ocenie Sądu, ma kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. Okoliczności przedmiotowej sprawy bowiem, z racji na przedstawione przez skarżącego świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w.W., wymagają dokonania ustaleń, czy funkcjonująca Szkoła Policji w.W. nie jest pod względem organizacyjnym i prawnym kontynuacją dawnej szkoły Milicji Obywatelskiej, co by oznaczało, że skarżący ukończył szkołę, która mimo, że powstała przed utworzeniem Policji, w obowiązującym stanie prawnym wchodzi w skład szeroko ujętej w art. art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, struktury Policji.

Dopiero ustalenie powyższej kwestii po ponownym rozpatrzeniu wniosku pozwoli na prawidłowe, oparte na prawdzie materialnej, a nie na pobieżnej analizie terminologicznej, rozstrzygnięcie problemu, czy przedstawione przez skarżącego świadectwo, spełnia wymogi dokumentu wymienionego w art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, potwierdzającego kwalifikacje uprawniające do wpisania skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W ocenie Sądu, za powyższym rozumieniem normy wynikającej z art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, przemawiają względy systemowe, jak i celowościowe. Nie można pominąć faktu, że stosownie do art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, ustawodawca zdecydował, że z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami. Ustawodawca zatem uznał, że funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej, posiadają wystarczające kwalifikacje, uzyskane poprzez ukończenie szkół, szkoleń i kursów organizowanych w ramach dotychczasowej formacji, jak i poprzez wykonywanie obowiązków służbowych w ramach tej formacji, do wcielenia ich do nowopowstałej struktury Policji.

W świetle powyższego, trudno jest znaleźć racjonalne uzasadnienie dla poglądu, że ustawodawca, poprzez regulację zawartą w art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia uznał, że ci sami funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej, którzy uzyskali określoną wiedzę i umiejętności, poprzez ukończenie szkół, szkoleń i kursów organizowanych w ramach dotychczasowej formacji, jak i poprzez wykonywanie obowiązków służbowych w ramach tej formacji, nie posiadają wystarczających kwalifikacji do wykonywania zawodu kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

Dodać należy, że organy obu instancji całkowicie pominęły istotę regulacji zawartej w ustawie z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829), wyrażoną w uzasadnieniu do projektu (Nr druku: 2331), zgodnie z którym zmiany miały na celu zmniejszenie liczby zawodów regulowanych. Wskazano, że zagadnienie regulacji zasad podejmowania i wykonywania zawodu nie jest obojętne z perspektywy konstytucyjnej, albowiem zgodnie z treścią art. 65 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 33/98 podkreślono, że realizacja pełnej wolności do pracy to nie tylko brak przymusu, ale również brak ograniczeń polegających na uniemożliwieniu wykonywania określonego zawodu czy zatrudnienia.

W świetle powyższego, przyjęta przez organy obu instancji interpretacja art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, w ocenie Sądu, stoi w sprzeczności z ratio legis przyświecającym ustawodawcy uchwalającemu ustawę z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów.

Innymi słowy, nowelizacja art. 26 ustawy o ochronie osób i mienia, w ujęciu zaprezentowanym przez organy policji rozstrzygające w niniejszej sprawie, oznaczałaby nieuzasadnione zaostrzenie sytuacji skarżącego.

Tymczasem w świetle dotychczasowego brzmienia art. 26 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, potwierdzają one uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich, składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz. U. z 2010 r., Nr 149, poz. 999 z późn. zm.), spełniałby wymóg specjalistycznego wykształcenia. Powyższe stanowisko WSA w Warszawie zajmował w wyrokach o sygn. akt VI SA/Wa 2393/14 z dnia 25 marca 2015r., VI SA/Wa 2553/14 z dnia 30 marca 2015r., VI SA/Wa 2738/14 z dnia 27 marca 2015r. VI SA/Wa 4087/14 z dnia 26 listopada 2015r., czy VI SA/Wa 3823/14 z 11 marca 2015r. (nieprawomocne).

W ocenie Sądu, powyższe oznacza, że zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji naruszyły art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez jego błędną interpretację, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego co skutkowało niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego i w następstwie rozstrzygnięciem naruszającym zasadę swobodnej oceny dowodów, a także niewłaściwym uzasadnieniem faktycznym oraz prawnym decyzji obu instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę, organy uwzględnią zaprezentowaną przez Sąd interpretację art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz prawidłowo ustalą okoliczności stanu faktycznego sprawy.

Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit "c" p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

W punkcie drugim orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, tytułem zwrotu kosztów postępowania.