Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 117/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2020-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 108 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 124 ust. 1 i ust.1a
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A S.A. w [...] na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 14 lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 listopada 2019 r., nr [...], Starosta Strzelecki - po rozpoznaniu wniosku A S.A. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: skarżąca lub Spółka) z dnia 16 listopada 2018 r. - ograniczył współwłaścicielom nieruchomości położonej w [...], oznaczonej numerem działki a o powierzchni 0,1186 ha, arkusz mapy [...], wpisanej w księdze wieczystej nr [...] jako współwłasność: C. i J. W., M. J., M. J. oraz E. i S. D., sposób korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie skarżącej na wykonanie na tej nieruchomości inwestycji służącej przesyłaniu energii elektrycznej, polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej dwutorowej 110 kV, która będzie zasilać planowaną stację elektroenergetyczną [...]. Organ określił też zakres ograniczenia i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 124 ust. 1, art. 113 ust. 6 i ust. 7 oraz art. 118a ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204; w dacie wydania zaskarżonej decyzji Wojewody - Dz. U. z 2020 r. poz. 65), zwanej dalej ustawą, oraz art. 104, art. 108 i art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), dalej w skrócie K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek o wydanie decyzji ograniczającej właścicielom sposób korzystania z nieruchomości w związku z budową napowietrznej linii służącej przesyłaniu energii elektrycznej został złożony przez uprawniony podmiot, tj. przez Spółkę. Planowana budowa jest inwestycją celu publicznego, o jakiej mowa w art. 6 ustawy, a inwestycja ma charakter inwestycji liniowej o długości 2118 m, co oznacza, że jest zlokalizowana na wielu nieruchomościach. Organ stwierdził również, że przebieg linii elektroenergetycznej, wskazany we wniosku inwestora oraz na załączonej do decyzji mapie, jest zgodny przebiegiem linii elektroenergetycznej zaznaczonym na rysunku obowiązującego planu miejscowego, obejmującym obszar działki nr a, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Strefy Aktywności Gospodarczej, obejmującego część wsi [...], [...] i [...]. Organ ustalił też, że brak jest zgody wszystkich współwłaścicieli na realizację inwestycji. W tych okolicznościach uznał, że wniosek skarżącej należało rozpatrzyć pozytywnie. Końcowo Starosta nadmienił, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, o co również wystąpiono we wniosku, nastąpi w odrębnej decyzji, zgodnie z art. 124 ust. 1a ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. J., kwestionując prawidłowość przeprowadzonego przez Starostę Strzeleckiego postępowania. Odwołujący stwierdził, że organ błędnie informował zainteresowanych o podejmowanych czynnościach w sprawie przez publiczne obwieszczenie, a nie przez wysyłanie korespondencji do osób wskazanych jako potencjalni spadkobiercy po J. W. Ponadto podniósł, że wbrew twierdzeniom przedstawiciela Spółki nie widział go ani nie miał z nim kontaktu telefonicznego. W związku z wątpliwościami co do prawidłowości przeprowadzonego przez Starostę Strzeleckiego postępowania, odwołujący wniósł o "przyjrzenie się sprawie".

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Opolski decyzją z dnia 14 lutego 2020 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Strzeleckiego w części dotyczącej nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tej części (pkt 1), zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję Starosty Strzeleckiego utrzymał w mocy (pkt 2). W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył oraz omówił mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy. Analizując ponownie przedmiotową sprawę, nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w zakresie doręczenia. W tej kwestii wskazał, że w przypadku nieuregulowanego stanu nieruchomości, stosownie do art. 118a ust. 2 ustawy, decyzja podlega ogłoszeniu w sposób określony w art. 49 K.p.a., tj. w formie publicznego obwieszczenia. Natomiast z akt sprawy wynika, że nieruchomość objęta postępowaniem w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest nieruchomością o nieuregulowanym stanie prawnym - jeden ze współwłaścicieli zmarł i nie została jeszcze przeprowadzona sprawa spadkowa po nim. Zdaniem Wojewody, Starosta Strzelecki prawidłowo zatem podał do publicznej wiadomości informację o prowadzonym postępowaniu w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz prawidłowo zawiadomił o wydaniu decyzji w tej formie. Z kolei oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji w kontekście art. 124 ust. 1 ustawy, Wojewoda podkreślił, że w sprawie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Dalej uznał, że Starosta prawidłowo określił w treści decyzji zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a w dołączonym do decyzji załączniku graficznym nr 1 przedstawiony został przebieg inwestycji, który jest zgodny z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Poza tym akta sprawy dowodzą, że przeprowadzono rokowania, które w przypadku M. J. i M. J. nie doprowadziły do zawarcia stosownej umowy, a więc osoby te nie wyraziły zgody na przeprowadzenie inwestycji. W dalszej części uzasadnienia, odnosząc się do kwestii nadania decyzji Starosty Strzeleckiego rygoru natychmiastowej wykonalności, Wojewoda podniósł, że przepisy ustawy wskazują wprost, jakiej decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ustawy nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Mianowicie rygor ten nadawany jest obligatoryjnie decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 124 ust. 1a ustawy. Decyzja wydana na podstawie ostatnio powołanego przepisu, tj. decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, posiada subsydiarny charakter wobec decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1 ustawy. Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie Starosta wydał w dniu 14 listopada 2019 r. decyzję nr [...] zezwalającą skarżącej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej numerem działki a, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej strony nie złożyły odwołania. Dodatkowo Wojewoda odnotował, że Starosta Strzelecki nie odniósł się w żaden sposób do kwestii spełnienia przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zwłaszcza w kontekście argumentacji Spółki w tym zakresie. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy oraz to, że inwestor dysponuje decyzją zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z nadaną jej klauzulą natychmiastowej wykonalności, Wojewoda Opolski stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki do nadania omawianego rygoru decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Spółka zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody w części obejmującej pkt 1 opisanego wyżej rozstrzygnięcia. W tym zakresie zarzuciła decyzji - mające istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenie następujących przepisów:

- art. 124 ust. 1 ustawy w zw. z art. 127 § 1 K.p.a. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię, zgodnie z którą brak jest podstaw prawnych do nadania decyzji wydanej w oparciu o treść art. 124 ust. 1 ustawy tzw. rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy decyzja ta jest rozstrzygnięciem, od którego służy odwołanie, a tym samym zgodnie z treścią art. 108 § 1 K.p.a. możliwe jest nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co spowodowało bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w zakresie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności;

- art. 108 § 1 K.p.a. polegające na przyjęciu, iż w sprawie nie występują przesłanki do nadania decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 ustawy rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy występowanie w przedmiotowym postępowaniu wskazanych przesłanek wynika już z samego faktu realizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy dwutorowej linii 110 kV zasilającej [...], a ponadto okoliczności wskazujące na nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynikają ze złożonego w przedmiotowej sprawie wniosku oraz jego załączników, co spowodowało bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w kwestionowanej przez Spółkę części;

- art. 77 § 1 K.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozpoznania całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z jednoczesnym pominięciem okoliczności niniejszej sprawy w postaci charakteru inwestycji będącej inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i przyjęcie, że w toku postępowania nie wystąpiły okoliczności uzasadniające opatrzenie decyzji pierwszoinstancyjnej rygorem natychmiastowej wykonalności z art. 108 § 1 K.p.a., m.in. dlatego, że inwestor dysponuje decyzją zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z nadaną jej klauzulą natychmiastowej wykonalności, podczas gdy występowanie w przedmiotowej sprawie okoliczności uzasadniających nadanie decyzji wydawanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. rygoru natychmiastowej wykonalności wynika tak z charakteru realizowanej inwestycji, jak i treści złożonego wniosku wraz z załącznikami, a wydanie przez organ ostatecznej decyzji z art. 124 ust. 1a ustawy jest niezależne od obowiązku opatrzenia decyzji z art. 124 ust. 1 ustawy w rygor natychmiastowej wykonalności, przy ziszczeniu się określonych w art. 108 § 1 K.p.a. przesłanek, co spowodowało bezpodstawne uchylenie decyzji Starosty Strzeleckiego w zakresie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności;

- art. 80 K.p.a. polegające na przyjęciu, iż w toku postępowania nie udowodniono okoliczności uzasadniających opatrzenie decyzji organu pierwszej instancji rygorem natychmiastowej wykonalności, podczas gdy wskazane okoliczności wynikają tak z charakteru planowej inwestycji, jak i treści złożonego przez wnioskodawcę wniosku wraz z załącznikami i pismem uzupełniającym, co spowodowało bezpodstawne uchylenie decyzji Starosty Strzeleckiego w zakresie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności;

- art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na nieuzasadnionym uchyleniu decyzji Starosty Strzeleckiego w zakresie nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzeniu we wskazanym zakresie postępowania organu pierwszej instancji.

W związku z tymi zarzutami Spółka wniosła o uchylenie w części zaskarżonej decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 14 lutego 2020 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka akcentowała, że z art. 108 § 1 K.p.a. wynika, iż każdej decyzji, od której służy odwołanie, a taką jest decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, o ile ziszczą się przesłanki określone w tym przepisie. Na tę ocenę nie ma wpływu okoliczność, że na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, czyli decyzji niezależnej od decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1 ustawy, nadawany jest omawiany rygor. Dalej Spółka dowodziła, że w postępowaniu wykazała istnienie przesłanek z art. 108 § 1 K.p.a. W tym zakresie powołała się na orzecznictwo sądowe, w którym w przypadku podobnych inwestycji przyjmowano wystąpienie interesu społecznego i gospodarczego państwa, a także wystąpienie wyjątkowo ważnego interesu inwestora. Zdaniem Spółki, organ był wręcz zobligowany do opatrzenia decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności. Natomiast w tym zakresie wystarczające jest samo oświadczenie inwestora. Końcowo Spółka zwróciła uwagę, że na fakt realności zagrożenia dla interesu gospodarczego samej strony, jak i zagrożenia realizacji interesu społecznego, spowodowanego ewentualnym brakiem nadania rygoru z art. 108 § 1 K.p.a., wskazuje chociażby termin realizacji i finansowania inwestycji. Brak nadania omawianego rygoru przedmiotowej decyzji może bowiem spowodować zagrożenie dla terminowości realizacji inwestycji oraz utratę środków finansowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Natomiast pełnomocnik organu powielił argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Wobec ograniczenia przez Spółkę skargi do pkt 1 decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 14 lutego 2020 r., przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja w części, w jakiej uchylono decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia 7 listopada 2019 r. co do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzono postępowanie organu pierwszej instancji w tej części.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że akt ten odpowiada przepisom prawa.

W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna dotyczyła możliwości nadania decyzji Starosty Strzeleckiego z dnia 7 listopada 2019 r. rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. Przypomnienia wymaga, że decyzją tą Starosta - po rozpoznaniu wniosku Spółki - ograniczył współwłaścicielom nieruchomości położonej w [...], oznaczonej numerem działki a, sposób korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie skarżącej na wykonanie na tej nieruchomości inwestycji służącej przesyłaniu energii elektrycznej, polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej dwutorowej 110 kV, która będzie zasilać planowaną stację elektroenergetyczną [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia Starosty Strzeleckiego z dnia 7 listopada 2019 r. stanowił przepis art. 124 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazać również trzeba, że zgodnie z art. 124 ust. 1a ustawy, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji w kontekście przytoczonych przepisów ustawy, w pierwszej kolejności należy uwzględnić okoliczność, że w dacie orzekania przez Wojewodę Opolskiego w obrocie prawnym istniała ostateczna decyzja Starosty Strzeleckiego z dnia 14 listopada 2019 r., nr [...], zezwalająca Spółce na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Spółka mogła więc bez żadnych przeszkód realizować uprawnienia wynikające z decyzji Starosty wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej, nie wystąpiło zagrożenie dla terminowości realizacji inwestycji, jak i potencjalnej utraty środków finansowych. W ocenie Sądu, w takim stanie faktycznym sprawy niewyeliminowanie przez Wojewodę Opolskiego decyzji Starosty Strzeleckiego z dnia 7 listopada 2019 r. w części dotyczącej rygoru natychmiastowej wykonalności pozbawiłoby doniosłości prawnej decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy.

W przekonaniu Sądu, rozstrzygając przedmiotową kwestię sporną należało uwzględnić treść całego przepisu art. 124 ustawy, a w szczególności dwóch pierwszych jego jednostek redakcyjnych. Odnotować też trzeba, że przepis art. 124 ust. 1a został wprowadzony do ustawy z dniem 7 stycznia 2010 r. nowelizacją ustawy dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1590). Celem tego przepisu jest natomiast zapewnienie inwestorowi możliwości sprawnego i szybkiego zrealizowania inwestycji, bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Temu właśnie służy przewidziany w tym przepisie obowiązek nadania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności. W orzecznictwie nie jest kwestionowany subsydiarny charakter tej decyzji w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności nieruchomości. Konstrukcja przepisu art. 124 ust. 1a ustawy wskazuje mianowicie, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest zależna od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Warunkiem jej wydania jest bowiem uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Zdaniem Sądu, z łącznego odczytania norm zawartych w art. 124 ust. 1 i ust. 1a ustawy wynika, że w przypadku postępowań dotyczących wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz zezwolenia na jej niezwłoczne zajęcie ustawodawca w sposób wyczerpujący uregulował nie tylko przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, ale także wyraźnie określił, która z kolejno wydawanych po sobie decyzji może zostać opatrzona takim rygorem.

Dodatkowo zauważyć przyjdzie, że również w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż organ w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nie rozstrzyga o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 388/17; wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 725/15; dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy - wbrew zarzutom skargi - prawidłowo wyłożył treść art. 124 ust. 1 ustawy przyjmując, że elementem decyzji wydanej w tym trybie nie może być rozstrzygnięcie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W efekcie nie było potrzeby badania charakteru inwestycji pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 108 § 1 K.p.a., czego oczekiwała Spółka. Dlatego należało uznać, że Wojewoda dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób właściwy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się przy tym do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Jednocześnie Sąd zgodził się z Wojewodą, że skoro w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy przepisy prawa dostarczyły podstaw do uchylenia decyzji Starosty Strzeleckiego w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, to postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie podlegało umorzeniu. Ponadto Sąd miał na uwadze i to, że ustalenia oraz ocena organu odwoławczego znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.