Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1958/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną uchwałę
Powołane przepisy: article: art. 12
journal: Dz.U. 1997 nr 28 poz 152
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza.
article: art. 77,  art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Izby Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie powołania komisji lekarskiej dla oceny zdolności lekarza do wykonywania zawodu I. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Prezydium Naczelnej Izby Lekarskiej na rzecz skarżącego J. S. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą nr [...] wydaną dnia [...] czerwca 2012r. na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009r. o izbach lekarskich i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy uchwałę nr [...][...] Rady Lekarskiej we [...] w sprawie powołania komisji lekarskiej dla oceny zdolności lekarza J. S. do wykonywania zawodu. W uzasadnieniu organ podał, że z wnioskiem o powołanie komisji złożonej z lekarzy psychiatrów zwrócił się do [...] Izby Lekarskiej we [...] – Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej. Rzecznik podał, że postępowanie wyjaśniające prowadzone w sprawie wzbudziło uzasadnione wątpliwości co do poczytalności lekarza J. S. Ponadto, postępowanie dowodowe potwierdziło w sposób nie budzący wątpliwości, że lekarz J. S. prowadził eksperymenty medyczne bez zgody pacjentów oraz właściwej komisji biotycznej, co stało się przyczyną postawienia mu szeregu zarzutów opartych na naruszeniu art. 1 i 2 ust. 1 Kodeksu Etyki Lekarskiej, art. 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz art. 37 ustawy Prawo farmaceutyczne. Z tych względów Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności wyraził obawę, że dalsze prowadzenie działalności przez lekarza J. S. sprzecznej z kanonami sztuki lekarskiej może doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia leczonych przez niego pacjentów.

Zdaniem organu II instancji, nie ulega wątpliwości, że powyższe okoliczności uzasadniają podejrzenie niezdolności lekarza J. S. do wykonywania zawodu. W każdym zaś przypadku uzasadnionego podejrzenia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu należy kierować się przede wszystkim dobrem pacjentów.

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. S.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały i poprzedzającej ją uchwały organu I instancji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie:

1. prawa materialnego, a w szczególności art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu lekarza ze względu na stan zdrowia, uniemożliwiający wykonywanie zawodu i powołanie w związku z tym komisji w celu wydania orzeczenia w przedmiocie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu, pomimo braku przesłanek do takiego ustalenia oraz niewskazanie okoliczności i dowodów uzasadniających podejrzenie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu,

2. prawa procesowego, a to:

a) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. przez niezastosowanie dyrektyw w nich zawartych,

b) art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie uchwały, której uzasadnienie faktyczne nie zawiera wskazania faktów, które Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uznało za udowodnione i dowodów, na których się oparło oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiło wiarygodności i mocy dowodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołana podstawą prawną.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich

(Dz. u. Nr 30 poz. 158 ze zm.) do uchwał samorządu lekarzy w sprawach stwierdzenia prawa wykonywania wykonywania zawodu – stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Oznacza to, że określony organ państwowy bądź inny podmiot powołany jest z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, a tym samym jest uprawniony do stosowania prawa administracyjnego materialnego i procesowego,

przy czym uchwała samorządu podjęta w tym przedmiocie musi spełniać wszystkie wymogi określone w art. 107 k.p.a. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej uchwały powołującą komisję lekarską do wydania orzeczenia w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu jest art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5.12.1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję lekarską złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny, która wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu.

Podstawową zatem przesłanką umożliwiającą podjęcie uchwały o powołaniu komisji jest uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu czynności, co musi być wykazane w uzasadnieniu uchwały. Uchwała taka bowiem winna spełniać kryteria jakim ma odpowiadać decyzja administracyjna.

Podjęcie uchwały o powołaniu komisji niejako wszczyna postępowanie w sprawie dotyczącej prawa wykonywania zawodu przez lekarza, a zadaniem powołanej komisji jest wydanie orzeczenia w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu.

W rozpoznawanej sprawie organy nie uzasadniły wydanych rozstrzygnięć przytaczając jedynie fragmenty pisma Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej. Nie wykazały zaistnienia przesłanki z w/w art. 12 § 1 ustawy - zaistnienie której jest konieczne dla powołania komisji, podjęte uchwały nie zawierają uzasadnienia, z którego wynikałoby, że powołanie komisji było dopuszczalne.

Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.