Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 250/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8f ust. 3 pkt 3.
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.
article: par. 10 ust. 1 pkt 1, par. 14 pkt 2 lit. a.
journal: Dz.U. 2005 nr 74 poz 653
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej  kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia typu przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2011 r. Nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar (Prezes GUM) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] odmawiającą zatwierdzenia typu przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym - przyrządu radarowego o oznaczeniu fabrycznym [...], produkowanego przez "S." Sp. z o. o., [...] S., ul. [...] , Rosja.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 6 sierpnia 2010 r. wpłynął do Głównego Urzędu Miar wniosek o zatwierdzenie typu przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym -przyrządu radarowego o oznaczeniu fabrycznym [...], produkowanego przez "S." Sp. z o. o., [...] S., ul. [...], Rosja, zwanego dalej "przyrządem".

Wniosek został złożony przez upoważnionego przedstawiciela producenta -"V." Sp. z o. o., ul. [...],[...] P., zwanego dalej "Wnioskodawcą" lub "Stroną". Do wniosku zostało dołączone stosowne upoważnienie do działania w imieniu producenta w sprawach związanych z zatwierdzeniem typu.

W toku postępowania prowadzonego przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, wniosek o zatwierdzenie typu został uznany za kompletny, wobec czego, zgodnie z art. 8f ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", przeprowadzono badanie typu przyrządu radarowego w celu ustalenia, czy spełnia on wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 listopada 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 225, poz. 1663), zwanym dalej "rozporządzeniem". Badanie typu objęło analizę dokumentów oraz badanie charakterystyk technicznych i metrologicznych dołączonych do wniosku egzemplarzy przyrządu radarowego, którego typ miał być zatwierdzony. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że konstrukcja i wykonanie przyrządów radarowego nie zapewnia identyfikacji pojazdu, którego prędkość jest kontrolowana oraz nie umożliwia blokowania pomiaru prędkości, jeżeli dwa pojazdy przejeżdżają jednocześnie przez strefę wiązki promieniowania elektromagnetycznego z różnymi prędkościami, a więc ustalono, że przyrząd radarowy nie spełnia wymagań określonych w § 10 ust. 1 pkt 1 i § 14 pkt 2 lit. a rozporządzenia.

W związku z powyższym, w dniu [...] sierpnia 2011 r. Prezes Głównego Urzędu Miar na podstawie art. 8f ust. 3 pkt 3 ustawy wydał decyzję nr [...] odmawiającą zatwierdzenia typu przyrządu radarowego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Wnioskodawca wskazał, iż z uzasadnienia decyzji odmawiającej zatwierdzenia typu wynika, że nie uwzględniono wszystkich wyjaśnień przedstawionych w piśmie z dnia 4 sierpnia 2011 r. i wniósł o ich ponowne rozpatrzenie. Jednocześnie wniósł o uwzględnienie ekspertyzy wykonanej przez Okręgowy Urząd Miar w L. na okoliczność badań drogowych oraz wskazał, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości wnosi o powołanie niezależnych ekspertów.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy Prezes Głównego Urzędu Miar wskazał, że w związku z wnioskiem "V." Sp. z o. o. o uwzględnienie ekspertyzy wykonanej przez Okręgowy Urząd Miar w L. oraz zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzeniem, że "gdyby były zastrzeżenia co do identyfikacji, zostały by takie uwzględnione w wynikach badań podczas wykonywania 500 pomiarów", zwrócono się do Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w L. o przedstawienie wyjaśnień w sprawie warunków drogowych, w jakich były przeprowadzone pomiary prędkości pojazdów stanowiące podstawę do wydania świadectwa ekspertyzy. Podniósł, że z wyjaśnień Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w L., przedstawionych w piśmie z dnia [...] września 2011 r. (Nr [...]), wynika, że pomiary prędkości pojazdów, stanowiące podstawę wydania świadectwa ekspertyzy nr [...] były wykonane wyłącznie w sytuacji, gdy przez strefę wiązki promieniowania elektromagnetycznego przejeżdżał jeden pojazd. Pomiarów nie dokonywano w sytuacji, kiedy w strefie wiązki promieniowania znajdowały się co najmniej dwa pojazdy jadące z różnymi prędkościami. Oznacza to więc, że w badaniach przeprowadzanych przez Okręgowy Urząd Miar w L. podnoszony przez Stronę problem identyfikacji w ogóle nie występował, bowiem w sytuacji, w której w strefie wiązki promieniowania znajdowały się co najmniej dwa pojazdy jadące z różnymi prędkościami, pomiary nie były wykonywane.

W świetle powyższego nie jest możliwe przyjęcie przywołanego wyżej stanowiska "V." Sp. z o. o., że "gdyby były zastrzeżenia co do identyfikacji, zostały by takie uwzględnione w wynikach badań podczas wykonywania 500 pomiarów". Dodatkowo organ zaakcentował, że zakres ekspertyzy wydanej przez Okręgowy Urząd Miar w L. nie obejmował stwierdzenia spełniania przez przyrząd wymagań określonych w § 10 ust. 1 pkt 1 i § 14 pkt 2 lit. a rozporządzenia, których to brak spełnienia był podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Z tego powodu przedmiotowa ekspertyza nie mogła mieć i nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia, czy przyrząd spełnia wymagania określone w § 10 ust. 1 pkt 1 i § 14 pkt 2 lit. a rozporządzenia.

Ponadto dowód z ekspertyzy wykonanej przez Okręgowy Urząd Miar w L. został już przyjęty w postępowaniu, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji wyraźnie stwierdzono, że "w badaniu typu przyrządu uwzględniono dołączone przez Wnioskodawcę w trybie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 oraz z 2010 r. Nr 110, poz. 728), protokoły z wynikami badań przeprowadzonych przez Państwowy Instytut. Badawczy Instytut Łączności w W. i Okręgowy Urząd Miar w L." (str. 2 decyzji). W "Świadectwie Ekspertyzy" z dnia 8 października 2009 r. wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w L. stwierdzono, że przyrząd spełnia wymagania określone w § 23 pkt 2 i § 24, z wyłączeniem ust. 3, rozporządzenia, czyli, że spełnia wymagania w zakresie wartości błędów granicznych dopuszczalnych i wartości średniej błędów wskazań prędkości przyrządu. W trakcie czynności wyjaśniających jednoznacznie potwierdzono, że zakres ekspertyzy wydanej przez Okręgowy Urząd Miar w L. obejmował wyłącznie określenie parametrów metrologicznych w celu stwierdzenia, czy przyrząd spełnia wymagania zawarte w § 23 pkt 2 i § 24, z wyłączeniem ust. 3 rozporządzenia.

W związku z wnioskiem Strony o powołanie niezależnych ekspertów Prezes GUM podniósł, że w toku ponownie prowadzonego postępowania nie stwierdzono istnienia jakichkolwiek wątpliwości dotyczących faktów istotnych do rozstrzygnięcia sprawy. Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony i nie ma żadnych wątpliwości w tym zakresie.

Badanie zostało przeprowadzone przez osoby posiadające niezbędną wiedzę i doświadczenie zawodowe, w szczególności posiadające wymaganą w sprawie wiedzę specjalistyczną w zakresie przyrządów do pomiarów prędkości pojazdów w ruchu drogowym.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, na podstawie instrukcji obsługi przyrządu i wyjaśnień Strony, ustalono, że w sytuacji gdy dwa pojazdy przejeżdżają jednocześnie przez strefę wiązki promieniowania elektromagnetycznego z różnymi prędkościami, przyrząd o oznaczeniu fabrycznym [...] nie wskazuje żadnego pojazdu. Przyrząd ten jedynie wyświetla na urządzeniu wskazującym wynik pomiaru prędkości jednego z pojazdów znajdujących się w chwili pomiaru w strefie wiązki promieniowania elektromagnetycznego. Wskazanie prędkości pojazdu dokonywane jest bez zapewnienia przypisania zmierzonej prędkości właściwemu pojazdowi, czyli bez zapewnienia identyfikacji pojazdu, którego prędkość jest kontrolowana. Zgodnie z wyjaśnieniami Strony, w powyższej sytuacji decyzję, któremu z pojazdów przejeżdżających jednocześnie przez strefę wiązki promieniowania elektromagnetycznego, w chwili pomiaru przypisać zmierzoną prędkość, podejmuje użytkownik przyrządu pomiarowego. Przy czym zasięg pomiaru uzależniony jest od ustawianej czułości przyrządu i może dochodzić do 800 m.

Z dotychczas dokonanych ustaleń wynika również, że w sytuacji, w której dwa pojazdy przejeżdżają jednocześnie przez strefę wiązki promieniowania elektromagnetycznego z różnymi prędkościami, nie następuje blokowanie pomiaru prędkości.

Powyższe okoliczności faktyczne wskazują więc jednoznacznie, że przyrząd nie spełnia wymagań określonych w § 10 ust. 1 pkt 1 i § 14 pkt 2 lit. a rozporządzenia.

W skardze do Sądu V. sp. z o.o. z siedzibą w P. ponowiła zarzuty podnoszone w toku postępowania administracyjnego.

W skardze Strona domaga się uchylenia decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] listopada 2011 r., przekazania sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia i zobowiązanie organu do przeprowadzenia w toku postępowania dowodu z opinii biegłego z dziedziny pomiaru prędkości techniką radarową. Strona zarzuciła decyzji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię § 10 ust. 1 i § 14 ust. 2 rozporządzenia, stanowiących podstawę odmowy zatwierdzania typu przyrządu przez błędne uznanie, że przyrząd nie spełnia wymagań wskazanych w tych przepisach. Ponadto Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 8, art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieuwzględnienie wniosku w zakresie przeprowadzenia dowodu z opinii w sytuacji, gdy do rozpoznania sprawy niezbędne były wiadomości specjalne oraz naruszenie art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niedokonanie wyjaśnienia stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony, nie podanie podstawy prawnej argumentów z powodu których odmówiono wiarygodności Stronie, wydanie decyzji wbrew powszechnie stosowanej przez organ praktyce.

W odpowiedzi na skargę, organ wnosi o jej oddalenie.

W ocenie Prezesa Głównego Urzędu Miar zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, konstrukcja i wykonanie przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym powinny zapewniać identyfikację pojazdu, którego prędkość jest kontrolowana.

W myśl § 14 pkt 2 lit. a rozporządzenia, konstrukcja i wykonanie przyrządu radarowego powinny umożliwiać blokowanie pomiaru prędkości, jeżeli dwa pojazdy przejeżdżają jednocześnie przez strefę wiązki promieniowania elektromagnetycznego z różnymi prędkościami, chyba że konstrukcja przyrządu zapewni w sposób jednoznaczny wskazanie pojazdu jadącego z większą prędkością.

Tymczasem konstrukcja zgłoszonego przyrządu nie zapewnia w sposób jednoznaczny wskazania pojazdu jadącego z większą prędkością ani też nie następuje blokowanie pomiaru prędkości w sytuacji, gdy dwa pojazdy przejeżdżają jednocześnie przez strefę wiązki promieniowania elektromagnetycznego z różnymi prędkościami. Przyrząd ten nie wskazuje w takiej sytuacji żadnego pojazdu a jedynie wyświetla wynik pomiaru jednego z pojazdów znajdujących się w strefie wiązki. Nie następuje też blokowanie pomiaru prędkości. Wyłącznie od operatora uzależnione jest wskazanie, któremu pojazdowi zostanie przypisana zmierzona prędkość.

Innymi słowy to operator wskazuje, który z obydwu pojazdów jechał szybciej.

Powyższe jest sprzeczne z wymogiem § 14 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Gospodarki z 27 listopada 2007 r. w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 tego aktu.

Zdaniem Sądu, działania organu w postępowaniu były w pełni zgodne z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1 i art. 84 § 1 Kpa. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu nie zostało uwzględnione, dlatego, że przedmiotem dowodu miała być okoliczność, która została udowodniona innymi dowodami. Ponadto wiedza pracowników Głównego Urzędu Miar prowadzących postępowanie w sprawie zatwierdzenia typu przyrządu była wystarczająca do przeprowadzenia niezbędnych badań, a następnie do oceny uzyskanych wyników. Osoby te posiadały niezbędną specjalistyczną wiedzę zatem organ prawidłowo uznał, że nie zachodziła konieczność zwrócenia się do biegłych o wydanie opinii w trybie art. 84 § 1 kpa.

W myśl art. 8f ust. 3 pkt 3 ustawy z 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 243, poz. 2441 z 2004 r. ze zm.) Prezes Głównego Urzędu Miar, w wyniku przeprowadzonego badania typu, może wydać decyzję odmawiającą zatwierdzenia typu, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań.

Wobec stwierdzenia przez organ, że zgłoszony przyrząd nie spełnia wymagań określonych w w/w przepisach rozporządzenia zasadnym było wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia typu.

Mając na względzie powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa, jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw.