Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 547/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2, art.83 ust.6 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity
article: art.3
journal: Dz.U. 2005 nr 45 poz 435
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.
article: art.7 ,art.77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi H. P. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wycięcie drzew - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. i R. P., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na wycinkę drzew na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w obrębie [...]- Rejon "B.".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji nie zezwolił na usunięcie 218 sztuk drzew rosnących na działkach o nr ew. [...] i [...], w części dotyczącej powierzchni 0,4484 ha, położonych w O. - Rejon "B.", stanowiących własność H. i R. P.. Działki te zgodnie z wypisem z rejestru gruntów i budynków określone są w części jako lasy - Ls / 0.2210 ha/ oraz grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz / 0,4484 ha/.

H. i R. P. odwołali się od tej decyzji, podnosząc, iż nie mieli świadomości, że w planie zagospodarowania przestrzennego dla ich działek ustalono przeznaczenie leśne.

Organ odwoławczy po przytoczeniu treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) wskazał, iż organ pierwszej instancji decyzję na podstawie tego przepisu wydaje w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że może ale nie musi wyrazić zgodę na wycinkę drzew. Rola organu odwoławczego w takim przypadku sprowadza się do badania, czy w toku postępowania organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego, na co wskazują skarżący.

Według wypisu z rejestru ewidencji gruntów i budynków działki nr ew. [...] i [...] w części dotyczącej pow. 0,4484 ha określone są jako grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz. Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Rejonu "B." w [...], przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] listopada 2004 r. ( opubl. Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] ) wymienione działki należą do obszaru funkcjonalnego, oznaczonego symbolem ZL - tereny leśne.

We wniosku z dnia [...] marca 2010 r. R. i H. P. wystąpili o zezwolenie na wycięcie 20 szt. drzew gatunku sosna i brzoza z powierzchni o około 4000 m2, w celu pozyskania terenu pod uprawy rolne. Z przedłożonej przez wnioskodawców w dniu [...] maja 2010 r. inwentaryzacji wynika, iż planują oni wycięcie 218 sztuk sosen i brzóz, z tego 184 drzew o obwodach od 50 do 110 cm pni mierzonych na wysokości 130 cm i 34 drzewa o obwodach 50 do 75 cm. Strony wycięcie tych drzew motywują przyszłymi potrzebami i planowanym przywróceniem uprawny rolnej.

W trakcie postępowania ustalono, iż wnioskodawcy w dniu [...] lipca 2003 r. zostali pisemnie poinformowani o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, nie składali zarzutów ani protestów do ustaleń planu. Ich pismo z dnia [...] sierpnia 2010 r. został przyjęty jako wniosek o zmianę planu.

Organ odwoławczy stwierdził, iż podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż przy rozpatrywaniu wniosku skarżących o zezwolenie na wycięcie 218 szt drzew należało wziąć pod uwagę ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, jako aktu stanowiącego przepisy prawa miejscowego. Pominięcie jego ustaleń stanowiłoby naruszenie prawa. Konstytucja RP akty prawa miejscowego zalicza do źródeł powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które to prawo ustanowiły. Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają znaczenie zarówno dla gminy, właścicieli nieruchomości i inwestorów. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny leśnie - oznaczonym symbolem 11ZL, dla których plan ustala: 1) przeznaczenie terenu: tereny leśne jako podstawowe przeznaczenie oraz zakaz wprowadzania innego przeznaczenia na ten teren; 2) warunki zabudowy i zagospodarowania: adaptacja istniejącego zagospodarowania z obowiązkiem maksymalnego utrzymywania i należytej konserwacji zieleni istniejącej, zakaz wznoszenia wszelkich obiektów kubaturowych oraz nakaz prowadzenia zabiegów pielęgnacyjnych i uzupełniających nasadzeń. Kolegium stwierdziło, iż plan miejscowy upoważnia organ do takiego rozstrzygnięcia jaki wyraźnie wynika z jego części tekstowej i graficznej. Zatem do chwili wprowadzenia zmian do planu zgodnie z wnioskiem strony z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie sprawy wycinki 218 drzew z terenu nieruchomości.

Kolegium stwierdziło, iż brew zarzutom odwołania organ pierwszej instancji zapewnił im czynny udział w postępowaniu, informując ich pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przeprowadził wizję na gruncie oraz zlecił opracowanie opinii przez biegłego ds. leśnictwa w celu ustalenia faktycznego wykorzystania nieruchomości. Ustalenia potwierdziły fakt, że zapisy w ewidencji decydują o użytku, mimo iż, faktycznie na nieruchomości znajduje się las. Organ odwoławczy wskazał, iż w świetle powyższego podziela stanowisko zwarte w skarżonej decyzji, iż ustalenia planu miejscowego uniemożliwiają zmianę wykorzystania przedmiotowej nieruchomości na uprawy rolne i związaną z tym planowaną przez właścicieli wycinkę drzew. Organ wyważył słuszny interes strony, która chce zmiany wykorzystania terenu z interesem społecznym polegającym na ochronie istniejącego na terenie miasta drzewostanu.

Organ odwoławczy podkreślił, iż art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie jakimi przesłankami ma się kierować organ w sprawach zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów, jednak przesłanek te należy wyprowadzić z art. 74 ust.1 i 2 Konstytucji RP oraz z przepisów ogólnych powołanej, ustawy, w tym z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1. Wynikająca z tych przepisów racjonalizacja winna łączyć się z okolicznościami jakie organ pierwszej instancji przywołał wydając decyzję negatywną dla strony. Zdaniem Kolegium takie względy jak zgodność wykorzystania przedmiotowej nieruchomości z miejscowym planem, wykluczającym wykorzystanie tej nieruchomości pod uprawy rolne, czynią rozstrzygnięcie w sprawie wycinki drzew usprawiedliwionym. Uzasadnienie decyzji odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego. W uzasadnienia decyzji oraz z materiału dowodowego można wywieźć na jakiej podstawie organ ten oparł swoje rozstrzygnięcie. Z akt sprawy wynika też, że właściciele nieruchomości mogli zapoznać się projektem decyzji oraz materiałem dowodowym, wnieść uwagi i zastrzeżenia.

W konkluzji Kolegium stwierdziło, iż wbrew skarżącym nie można zarzucić organowi pierwszej instancji naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. i R. P. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego

a) art 83 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, który winien stanowić podstawę wydania decyzji,

b) art. 3 ustawy z dnia 28 kwietnia 1991 r. o lasach

2. przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 § 1 kpa.

W motywach skargi podniesiono, że decyzja dotycząca wycięcia drzew wydawana jest na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a nie w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową przesłanką powinien być słuszny interes wnioskodawcy oraz ocena, czy wycinka drzew nie stoi w sprzeczności z przepisami ustawy o ochronie przyrody, np. w odniesieniu do drzew objętych ochroną. W ustawie stanowiącej podstawę prawną do wydania decyzji nie zawarto zapisów pozwalających uzależnić rozstrzygnięcie decyzji od zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. O kwalifikacji gruntu przesądzają przepisy zawarte w ewidencji gruntów prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dopóki w ewidencji dany grunt będzie zakwalifikowany jako Lz - rolny zadrzewiony, usuwanie drzew będzie odbywać się w trybie ustawy o ochronie przyrody, a nie w oparciu o ustawę o lasach. Skarżący podnieśli, iż decyzja w sprawie wycinki drzew zależy od uznania organu, którego obowiązkiem jest szeroko rozumiana dbałość o przyrodę, jednakże uznanie to nie jest bezgraniczne. Organ obowiązany jest do poszukiwania rozwiązań korzystnych zarówno dla interesu publicznego, jak i dla właścicieli nieruchomości. Na poparcie tych wywodów skarżący powołali wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000 r., IV SA/Wa 2421 ,lex 77625).

Zdaniem skarżących stwierdzenie organu, że istnieje inne przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym musi być poparte zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym wskazującym na niepodważalną pozostawienia drzew na nieruchomości. Niewystarczające jest dokonanie oględzin i stwierdzenie, że drzewa są w dobrym stanie zdrowotnym. Ustawa nie wyklucza wycinki nawet zdrowego drzewostanu w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla realizacji celów właściciela nieruchomości w szczególnych przypadkach. Organ pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do woli skarżących, którzy poinformowali organ, że po dokonaniu wycinki wymienionych 228 drzew, na nieruchomości zostanie zachowana jej funkcja przyrodnicza,, niewykluczone, że dokonają nowych nasadzeń.

Nieprawidłowa jest zdaniem skarżących wykładnia przepisów Konstytucji RP i stwierdzenie, że wycięcie przedmiotowych drzew jest działaniem szkodzącym przyrodzie. Organ nie przedstawił skarżącemu dowodu wskazującego na bezwzględną potrzebę pozostawienia obecnych drzew, a jako jedyną podstawę utrzymania decyzji w mocy, wskazano zapisy planu miejscowego.

Według przyjętej przez organ pierwszej instancji " Inwentaryzacji stanu lasu", działki [...] i [...], na których znajdują się przedmiotowe drzewa, nie są przeznaczone do produkcji leśnej o nie należy do nich stosować bezwzględnie zapisy miejscowego planu. Wycięcie drzew bądź ich nasadzenie na terenach innych niż leśne, nie skutkuje obowiązkiem dokonywania zmian w p.z.p. Przyjęcie za zgodne z prawem, odmowy zezwolenia na wycięcie drzew z terenów posiadających w planach przeznaczenie leśne, jedynie z powody niezgodności z planem, oznaczałoby bezwzględny zakaz wycięcia nawet jednego drzewa, np. z terenów rolnych (R), również w przypadkach, gdy wycinka jest uzasadniona naturalnymi uwarunkowaniami środowiskowymi lub utrudnieniami z użytkowaniem gruntu zgodnie z przyjętą klasyfikacją.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm, - dalej w skrócie: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), zwanej dalej "ustawą I tak zgodnie z art. 83 ust. 1 tej ustawy - usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, na wniosek posiadacza nieruchomości. Z treści tego przepisu wynika, że decyzja w sprawie zezwolenia wydana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, bowiem organ administracji może wydać zgodę na wycięcie drzew wskazanych we wniosku strony, lecz nie ma takiego obowiązku. Organ rozpatrując taki wniosek obowiązany jest w toku postępowania wyjaśniającego ustalić rzeczywisty stan faktycznego sprawy, jak też zbadać czy okoliczności na które powołuje się we wniosku strona uzasadniają wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia z punktu widzenia celów ochrony przyrody, o których mowa w art. 2 ustawy o ochronie przyrody.

Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy trafnie wskazał, iż przepis art. 83 ust. 1 ustawy nie precyzuje przesłanek jakimi powinien kierować się organ przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew. W takim przypadku należy odwołać się do przepisów ogólnych ustawy o ochronie przyrody, które znajdują wyraźne umocowanie w odpowiednich przepisach Konstytucji RP. Ustawa o ochronie przyrody w art. 1 stanowi, że ochronę przyrody realizuje się przez ochronę przyrody żywej i nieożywionej oraz krajobrazu. W art. 2 ust. 2 ustawa wskazuje wprost na cele ochrony przyrody. Jednym z nich jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Dodać należy, iż przedstawione w tym przepisie cele ochrony przyrody powinny być realizowane przez różne podmioty: organy administracji publicznej, osoby prawne, instytucje naukowe i oświatowe oraz osoby fizyczne ( art. 4 ust.1).

Analiza akt administracyjnych przedmiotowej przeczy zarzutom skargi, iż organy naruszyły art. 7 i 77 § 1 kpa. Wręcz przeciwnie znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ramach tego postępowania zlecono wykonanie opinii przez biegłego sądowego z zakresu leśnictwa, drzewnictwa i łowiectwa mgr inż. T. Z., przeprowadzono wizję w terenie w dniu [...] maja 2010 r. z udziałem strony, jak też zapewniono wnioskodawcom czynny udział w postępowaniu, zawiadamiając ich pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się odnoście dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie.

W oparciu o zgromadzony materiał dokumentacyjny organ pierwszej instancji ustalił stany faktyczny, który przyjął organ odwoławczy. Z ustaleń tych wynika, że działki nr [...] i [...] w części dotyczącej pow. 0.4484 ha objęte wnioskiem skarżących według danych z ewidencji gruntów i budynków oznaczone są symbolem Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione. Natomiast w planie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Rejonu "B." przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] listopada 2004 r. wskazane działki położone są na obszarze oznaczonym symbolem 11 ZL- tereny leśne. Organ pierwszej instancji uznał, że przeznaczenie w planie miejscowym przedmiotowych działek pod tereny leśne stanowi przeszkodę do wydania zgody na wycięcie 218 drzew wskazanych we wniosku, gdyż tym ustaleniem planu jako przepisem prawa miejscowego jest związany. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy, stwierdzając że zgodność wykorzystania przedmiotowej nieruchomości z miejscowym planem, wyklucza wykorzystywanie nieruchomości pod uprawy, to zaś czyni wydanie negatywnego rozstrzygnięcia za usprawiedliwione.

Z tym stanowiskiem organów obu instancji w okolicznościach faktycznych sprawy należy się w zasadzie zgodzić. Wymaga jednak w tym miejscu podkreślenia, iż przepis art. 83 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że przepisów ust.1 i 2 nie stosuje się do drzew lub krzewów w lasach.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do kwestii, czy przedmiotowe działki, będące własnością skarżących są lasem, co wykazał organ pierwszej instancji, z czym skarżący się nie zgadzają. Wskazać należy, że pozytywna odpowiedź na to pytanie powoduje wyłączenie zastosowania art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, tym samym wyłączenie możliwości uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew w trybie tej ustawy.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.), "lasem" w rozumieniu ustawy jest grunt:

1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia

turystyczne.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 stycznia 2009r., sygn. akt IV CSK 353/08 /publ. LEX nr 527250/, zawarł pogląd, w myśl którego za las należy także uznać grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi), drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a, b i c ustawy o lasach (nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków). Dodatkowe kryteria dotyczą gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej. Zatem więc za "las" może być uznany każdy grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną, drzewami i krzewami oraz runem leśnym, bez koniczności spełnienia któregokolwiek z kryteriów wymienionych pod literą a, b lub c art.3 pkt. 1 ustawy o lasach . Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela.

Wskazać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się opinia biegłego sądowego z zakresu leśnictwa, drzewnictwa i łowiectwa mgr inż. T. Z. wykonana na zlecenie organu pierwszej instancji, w której wyraźnie biegły stwierdził, iż na powierzchni całych działek nr [...] i [...] znajduje się fizycznie las sosnowy z niewielkim udziałem brzozy powstały z samosiewu. Nie można również pominąć, iż ze sporządzonej " Inwentaryzacji stanu lasu miasta O.' ważnej do [...] grudnia 2010 r. wynika, że obie przedmiotowe działki zostały ujęte w rejestrze działek leśnych i gruntów do zalesienia, a z opisu lasu wynika, że na nich znajduje się las sosnowy, powierzchnia zalesiona w przypadku działki [...] wynosi 0,09 ha, zaś działki [...] wynosi 0,13 ha. W aktach sprawy znajduje się też opinia biegłego sądowego z zakresu leśnictwa sporządzona przez mgr inż. leśnika S. B. na zlecenie skarżących, z której wynika że na przedmiotowych działkach na skutek zaprzestania uprawy roli przez właścicieli występuje samosiew drzew sosny i brzozy, tj. gatunków drzew wchodzących w skład drzewostanów na działkach przylegających bezpośrednio do tych działek. W opinii tego biegłego nie można uznać Lz wchodzących w skład działek za lasy ze względu na fakt, że nie wyróżniają się wybitnym ilościowym udziałem drzew rosnących w zwarciu co jest podstawą uznania powierzchni za las. W ocenie Sądu, opinii tej nie można uznać za wiarygodną, ponieważ biegły nie wskazał konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby kryteria w oparciu o które uznał, że zadrzewienie znajdujące się na przedmiotowych działkach nie jest lasem.

Z uwagi na zarzut skargi, iż decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów i budynków, według których przedmiotowe działki mają oznaczenia Lz- rolny

zadrzewiony koniecznym jest odnieść się do kwestii, jakie znaczenie mają dane z ewidencji gruntów i budynków, w szczególności co do określenia rodzaju użytków gruntowych. Sprawę ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa z dnia 17 maja 1999 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005, Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 453). Wprawdzie generalnie przyjmuje się, że ewidencja gruntów i budynków jest podstawą krajowego rejestru informacji o terenie, skoro sporządzona jest dla całego kraju i bieżąco aktualizowana, nie mniej jednak zapisy w ewidencji nie zawsze są na bieżąco aktualizowane.

W myśl art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.

W orzecznictwie przyjęte zostało, że ewidencja jest więc zbiorem (rejestrem) informacji o określonych okolicznościach faktycznych i prawnych, zwanych danymi ewidencyjnymi. W tym znaczeniu ewidencja gruntu ma znaczenie jedynie informacyjno-techniczne, odzwierciedlające określony bezspornie stan faktyczny i prawny (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 1999 r., sygn. akt II SA 17/99, publ. LEX nr 46214).

Powyższe pozwala na przyjęcie stwierdzenia, że brak oznaczenia w ewidencji, że dany użytek gruntowy jest lasem, nie zmienia jego faktycznego charakteru. Skąd zdaniem Sądu, w sprawie o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew - zapis ewidencji ma charakter pomocniczy (informacyjny) dla ustalenia oznaczenia użytku. Wprawdzie w większości przypadków będzie to miarodajny dowód dla ustalenia jego charakteru, jednakże w przypadku rozbieżności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, decyduje rzeczywisty stan gruntu.

W ocenie Sądu skoro przedmiotowe działki faktycznie stanowią las, a nadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały przeznaczone pod tereny leśne, to zasadnie organy obu instancji uznały, że brak jest podstaw do wydania zezwolenia na wycięcie 218 szt. drzew z terenu tych działek na podstawie art. 83 ust.1 ustawy o ochronie przyrody.

Z tych wszystkich podanych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a.

oddalił skargę.