Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 511/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 30 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi T.S., G.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] ([...]) w przedmiocie uchylenia decyzji o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Łd 511 / 04

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie przepisu art. 138 par. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. i G. małżonków S. od decyzji Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. udzielającej A.L. pozwolenia na wznowienie wstrzymanych, postanowieniem tegoż organu Nr [...] z dnia [...] tego organu, robót budowlanych, realizowanych w budynku usługowym (lokal gastronomiczny) zlokalizowanym na działce o numerze ewidencyjnym 2 – 455, położonej w D. przy ulicy P. 23 C, według projektu budowlanego stanowiącego załącznik do tejże decyzji – uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temuż organowi.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. udzielił A.L. pozwolenia na wznowienie (wstrzymanych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...], z dnia [...]), robót budowlanych realizowanych w budynku usługowym (lokal gastronomiczny) zlokalizowanym na działce o numerze ewidencyjnym 2 – 455, położonej w D. przy ulicy P. 23 C, według projektu budowlanego stanowiącego załącznik do tej decyzji.

Od powyższej decyzji odwołali się T. i G. małżonkowie S. podnosząc, że realizowane na przedmiotowej działce roboty budowlane zmierzają do zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalno – handlowego na lokal gastronomiczny, co jest niezgodne z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., a nadto organy administracji powołują się na fakt, że obiekt powstał niezgodnie z decyzją Nr [...] wydaną poprzedniemu właścicielowi, która to decyzja nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Niezrozumiałym dla odwołujących się jest fakt, że organ nadzoru budowlanego mimo zmiany sposobu użytkowania obiektu, nie powołał w podstawie decyzji przepisu art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku.

Odwołujący się wskazali także, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany powykonawczy jest niezgodny ze stanem faktycznym i zawiera liczne nieprawidłowości. Zdaniem odwołujących się, na obecnym etapie postępowania organ nadzoru budowlanego powinien zażądać od inwestorów przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę podjazdu dla osób niepełnosprawnych, ponieważ chodnik znajdujący się przy budynku jest własnością Miasta D.

Rozpatrując wniesione odwołanie organ odwoławczy, po dokonanej analizie akt sprawy stwierdził, iż podnoszona przez odwołujących się kwestia zgodności obiektu budowlanego z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., nie wymaga rozważania w niniejszym postępowaniu, ponieważ została już rozstrzygnięta przez organ I instancji ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] nakazującą przedłożenie dokumentów niezbędnych do doprowadzenia robót budowlanych prowadzonych w pawilonie handlowo – usługowym, wzniesionym na przedmiotowej działce, do zgodności z przepisami, a więc decyzji rozpoczynającej procedurę legalizacyjną w stosunku do robót budowlanych prowadzonych z odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę i niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Wydając tę decyzję organ uznał tę funkcję obiektu jako zgodną z planem zagospodarowania przestrzennego gminy D. Od decyzji tej strony nie wniosły odwołania w związku z czym stała się ona ostateczną i wiążącą organy w dalszym postępowaniu.

Organ odwoławczy nie podzielił poglądu odwołujących się, że w sprawie ma miejsce zmiana sposobu użytkowania obiektu z handlowo – mieszkalnego na handlowo – usługowy. Jak bowiem wynika z aktu notarialnego z dnia [...] (Rep. [...]) w sprawie sprzedaży nieruchomości położonej przy ulicy P. 23 C w D., stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym 455, na terenie tej nieruchomości w dniu sprzedaży znajdował się budynek murowany, częściowo podpiwniczony, w którym na parterze mieścił się lokal użytkowy oddany już do użytkowania, a na piętrze znajdowały się dwa niewykończone pomieszczenia. Budynek został wybudowany na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] wydanej przez Naczelnika Gminy w D. w przedmiocie budowy budynku handlowo – usługowego.

Organ odwoławczy przyznał natomiast rację odwołującym się podnosząc, iż w sprawie nie można mówić o dokonanych przez inwestora odstępstwach od udzielonego pozwolenia na budowę, ponieważ w aktach sprawy nie istnieje dokument, z którego wynikałoby, że wymienione powyżej pozwolenie na budowę, udzielone poprzedniemu właścicielowi obiektu – J.S., zostało przeniesione na obecną właścicielkę nieruchomości, czyli na A.L. Nadto, jak już wyżej wskazano, obiekt w momencie nabycia go przez A.L. był już użytkowany.

Jednocześnie, nie zgadzając się z odwołującymi się, organ wyższego rzędu podniósł, iż nie może zaakceptować zarzutu, że dokumentacja projektowa będąca załącznikiem do decyzji Nr [...] jest projektem rozbudowy spornego obiektu, a nie inwentaryzacją powykonawczą i projektem zmian i przeróbek mających na celu doprowadzenie zrealizowanego obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Zdaniem organu takiemu zarzutowi przeczy materiał dowodowy sprawy, w którym znajduje się zarówno dokumentacja powykonawcza jak i projekt budowlany koniecznych i projektowanych zmian i przeróbek. Biorąc pod uwagę, że inwestor nie dysponuje projektem budowlanym, który wcześniej byłby przedmiotem oceny przez administrację architektoniczno – budowlaną, gdyż samowolnie rozpoczął roboty budowlane, to siłą rzeczy projekt dokończenia budowy musi obejmować już wszystkie zamierzone przez inwestora roboty budowlane niezbędne do wykonania dla uzyskania w późniejszym terminie pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Zdaniem organu odwoławczego osobną kwestią jest jednak fakt, że załączona do decyzji organu I instancji dokumentacja projektowa jest nadal niezgodna z obowiązującymi przepisami w tym z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140 poz. 906 ze zm.). Zgodnie bowiem z par. 6 ust l cytowanego wyżej rozporządzenia projekt budowlany należy sporządzić między innymi w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Tymczasem projekt zmian i przeróbek, a także projekt instalacji wodno – kanalizacyjnej, c.o. i elektrycznej w dalszym ciągu posiadają formę skoroszytu, a więc takiego warunku nie spełniają.

Zgodnie z przepisem art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.), projekt budowlany powinien zawierać projekt architektoniczno – budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych. Takiego opisu przedłożony przez inwestora projekt nie zawiera i nie można uznać, że realizacja powyższego wymagania jest spełniona poprzez zapis w dokumentacji wskazujący na potrzebę wykonania pochylni dla osób niepełnosprawnych prowadzącej do budynku. Dokumentacja nie zawiera projektu budowlanego pochylni.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisem § 86 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), w budynku, na kondygnacjach dostępnych dla osób niepełnosprawnych, co najmniej jedno z ogólnodostępnych pomieszczeń higieniczno – sanitarnych powinno być przystosowane dla tych osób poprzez zapewnienie przestrzeni manewrowej o wymiarach co najmniej 1,5 x l,5 metra, a także zamontowanie co najmniej jednej miski ustępowej i umywalki, odpowiednio przystosowanej. Takich rozwiązań przedłożony projekt również nie zawiera. Należy przy tym wspomnieć, że na parterze nie istnieje w ogóle pomieszczenie higieniczno – sanitarne dla gości, natomiast projektant nie przewidział rozwiązania umożliwiającego niepełnosprawnym dotarcie na wyższą kondygnację.

Organ odwoławczy wskazał nadto, iż plan zagospodarowania działki, z naniesionym rzutem podjazdu dla osób niepełnosprawnych został sporządzony na mapie, która nie może służyć do celów projektowych. Ponadto pochylnia dla niepełnosprawnych została usytuowana na terenie, co do którego inwestor nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane, a zatem nie spełnia warunku umożliwiającego udzielenie mu przez właściwy organ pozwolenia na wznowienie robót.

Organ odwoławczy wskazał nadto, iż organ I instancji nie dokonał sprawdzenia, czy autorzy projektów: instalacji wodno – kanalizacyjnej i elektrycznej posiadają zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, co w myśl art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane stanowi warunek konieczny dla wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, do których między innymi należy wykonywanie projektów. Organ odwoławczy podniósł również, iż projekt instalacji kanalizacyjnej nie rozwiązuje problemu usuwania ze ścieków technologicznych substancji tłustych powstających w obiekcie lokalu gastronomicznego.

W ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa materialnego, co powoduje, że decyzja ta nie może pozostać w obrocie prawnym.

W dniu 21 maja 2004 roku T. i G. małżonkowie S. wnieśli na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skarżący podali, iż zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. wydaną w sprawie pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych realizowanych w budynku usługowym (lokal gastronomiczny) zlokalizowanym na działce o numerze ewidencyjnym 2 – 454, położonej w D. przy ulicy P. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na szereg uchybień organu I instancji, które to uchybienia oraz naruszenia prawa materialnego powodują, że zaskarżona decyzja organu I instancji nie może pozostać w obrocie prawnym.

Zdaniem skarżących decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. także zawiera wady prawne. Zdaniem skarżących został naruszony przede wszystkim przepis art. 138 par. 2 k.p.a. wskazujący, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Skarżący podnieśli, iż składając odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. wskazali na szereg wad i nieprawidłowości w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do zaskarżonej decyzji. Nieprawidłowości te zostały przez skarżących wyszczególnione w punktach 1 – 23.

W ocenie skarżących [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. rozpoznając odwołanie (i w efekcie uchylając zaskarżoną decyzję) ustosunkował się jedynie do części (i to niewielkiej) wskazanych uchybień pomijając inne, równie istotne w całej sprawie i mające dla niej ogromne znaczenie. W całej gamie tychże uchybień wskazał w zasadzie jedynie na nieprawidłowości dotyczące braku dostosowania projektu dla osób niepełnosprawnych (pkt 11 wykazywanych przez skarżących uchybień) pomijając milczeniem pozostałe, szczegółowo wymienione i opisane w uzasadnieniu odwołania.

Zdaniem skarżących skoro organ odwoławczy wskazał na uchybienia projektu dotyczące osób niepełnosprawnych, to powinien również ustosunkować się do pozostałych wskazanych przez skarżących wad projektu, aby organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę nie powielił tych samych wad co poprzednio. W ocenie skarżących, skoro organ odwoławczy tego nie uczynił, to naraża to skarżących na negatywne skutki prawne przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Zdaniem skarżących zachodzi bowiem uzasadniona obawa, że popełnione zostaną te same błędy, co dotychczas. Narazi to skarżących na konieczność ponownego odwoływania się od decyzji wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w wyniku ponownego rozpatrywania niniejszej sprawy. Skarżący podnieśli także, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien ustosunkować się do pozostałych wytykanych uchybień, a skoro tego nie uczynił, to pozostawił duży margines niepewności.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).

Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji przywołał przepis art.138 par. 2 k.p.a. jako podstawę swego rozstrzygnięcia. Norma ta stanowi, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zasadą jest, iż organ odwoławczy rozpatrując odwołanie ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną w jej całokształcie wydając jedno z rozstrzygnięć, o jakich mowa w art. 138 par 1 pkt 1 – 3 k.p.a.. Zastosowanie przepisu art. 138 par. 2 k.p.a. jest wyjątkiem od tej zasady, który jest dopuszczalny wyłącznie w sytuacji konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. (vide: wyrok NSA z dnia 6 września 2001 roku w sprawie II SA/Gd 2235/99, opublikowany w LEX Nr 76091).

Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że przepis art.138 par. 2 w związku z art. 136 k.p.a. przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części". Sytuacja taka może zaistnieć tylko wówczas, gdyby organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził je z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, gdyż nie mieści się to w zakresie jego kompetencji. (vide: wyrok NSA z dnia 28 września 2001 roku w sprawie sygn. akt V SA 239/01, LEX Nr 50105, oraz wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2001 roku w sprawie sygn. akt IV SA 208/99, LEX Nr 54745).

W realiach niniejszej sprawy wypada zgodzić się z organem odwoławczym, iż postępowanie wyjaśniające zostało przez organ I instancji przeprowadzone w taki sposób, iż organ wyższego rzędu nie byłby w stanie wydać rozstrzygnięcia co do istoty sprawy bez przeprowadzenia tegoż postępowania w znacznej części. Ze stanowiskiem tym zgadzają się również skarżący, którzy nie kwestionują konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temuż organowi do ponownego rozpatrzenia. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny wywiązania się przez organ odwoławczy z obowiązku, o którym mówi przepis art. 138 par. 2 zdanie drugie, a mianowicie ze wskazania organowi niższego rzędu, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać wypada, iż skarżący bezzasadnie upatrują w powyższej regulacji prawnej podstawy do wzruszenia decyzji organu odwoławczego. Utrwalony w judykaturze administracyjnej jest pogląd, iż przepis art. 138 par. 2 zdanie drugie k.p.a. pozostawia uznaniu organu odwoławczego wskazanie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji. Co więcej organ I instancji nie jest związany poglądem prawnym wyrażonym w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej. Natomiast organ odwoławczy nie jest uprawniony do udzielania wskazówek odnośnie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przekazanej organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (vide: wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 roku w sprawie sygn. akt I SA/Gd 2508/98, LEX nr 53876, wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 1999 roku w sprawie sygn. akt SA/Rz 428/97, LEX nr 42726, wyrok NSA z dnia 26 marca 1999 roku w sprawie sygn. akt I SA/Gd 546/97, LEX nr 36829). Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy może jedynie udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego w I instancji (vide: wyrok NSA z dnia 27 października 1999 roku w sprawie sygn. akt I SA 2127/98, LEX nr 48721). Ponadto wskazać wypada, iż o treści rozstrzygnięcia sprawy przekazanej w trybie przepisu art. 138 par. 2 k.p.a. do ponownego rozpoznania, decyduje wyłącznie organ I instancji, który winien dokonać tego rozstrzygnięcia samodzielnie, bez jakiegokolwiek wpływu w tym zakresie organu odwoławczego. Tym samym nie można skutecznie zarzucać, iż nie ustosunkowanie się organu odwoławczego do wszystkich zarzutów odwołania, ogranicza prawa strony do obrony jej słusznych interesów przed organem I instancji. Trzeba podkreślić, iż w przypadku decyzji podjętych w trybie art. 138 par. 2 k.p.a. treść ich uzasadnienia nie ma wpływu na zakres, jak i prawa strony w ponownym rozpoznaniu sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 1999 roku w sprawie sygn. akt I SA/Gd 595/97, LEX nr 38166).

Konkludując wskazać wypada, iż skoro poprawnie organ odwoławczy rozstrzygnął uchylając zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazując sprawę temuż organowi do ponownego rozpatrzenia, to nawet nieodniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania nie może być poczytywane za naruszenie prawa wydaną decyzją kasacyjną. Ponadto skoro organ I instancji, w przypadku decyzji podjętych w trybie art. 138 par. 2 k.p.a., nie jest związany oceną prawną organu odwoławczego, to nawet brak takowej oceny w decyzji kasacyjnej nie może być poczytywany za naruszenie prawa.

Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając jej bezzasadność.

Z tych wszystkich względów należało orzec jak powyżej.