Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3038/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 7 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005 roku sprawy ze skargi K.K. i Z.K. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowanie administracyjnego w sprawie realizacji nadbudowy budynku mieszkalnego: 1) uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2) zasądza od Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących kwotę [...] zł ( [...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. decyzją z dnia [...], nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie nadbudowy budynku mieszkalnego, usytuowanego w zachodniej granicy posesji przy ul. R. w C., realizowanej przez K.J.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że nadbudowa budynku jest realizowana na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody Ś. z dnia [...], nr [...], a w trakcie przeprowadzonych oględzin w dniu [...] stwierdzono jedynie drobne odstępstwa od zatwierdzonego projektu. Zdaniem organu ujawnione odstępstwa nie zmieniają układu dachu, jego spadku oraz nie wpływają ujemnie na konstrukcję dachu sąsiedniej posesji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli państwo K., właściciele budynku przy ul. R., który jest budynkiem zbliźniaczonym z budynkiem inwestora to znaczy oba budynki posiadają wspólną ścianę. Podnieśli oni, że odstępstwa od projektu przy realizacji nadbudowy na budynku przy ul. R. wpływają negatywnie na ich budynek. Dach nadbudowy został bowiem wykonany niezgodnie z projektem, co spowodowało zakłócenie ciągu spalin w kominie, znajdującym się w kalenicy ich budynku. Stwierdzenie to zostało wsparte opinią C.D., posiadającego uprawnienia kierownika budowy oraz informacją W.L., mistrza kominiarskiego. Wskazując na te dowody odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji bowiem dokonane odstępstwa mają negatywny wpływ na ich budynek, a w związku z tym postępowanie w zakresie tych odstępstw nie jest bezprzedmiotowe.

Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzupełnił postępowanie dowodowe przez dokonanie oględzin, a następnie decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchylił decyzję pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nowowybudowana ściana zewnętrzna wychodzi w górę ponad kalenicę dachu istniejącego (pozostawionego w projekcie bez zmian ) o około 25 – 30 cm. Dokonanie tej zmiany mogło się przyczynić do zmiany kąta nachylenia dachu, a tym samym nie zachowania minimalnej odległości przeszkody od komina oraz wskazanego w projekcie kąta 12º. W tym aspekcie sprawa wymaga ponownego wyjaśnienia i rozpoznania.

Powyższa decyzja zaskarżona została przez M. i K.J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 21 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 672/00 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd zauważył, iż wcześniejszym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2001 r. uchylił pozwolenie na budowę, dotyczące spornej nadbudowy udzielone decyzją Wojewody Ś. z dnia [...], co oznacza, że w sprawie o badanie odstępstw od zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego odpadła baza tego badania jakim była decyzja o pozwoleniu na budowę. Zatem, w ocenie składu orzekającego dalsze postępowanie należy prowadzić w oparciu o przepisy regulujące zezwolenie na użytkowanie obiektu.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie realizacji nadbudowy budynku mieszkalnego przez M. i K.J.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...], nr [...] sprostował z urzędu oczywisty błąd pisarski, ustalając datę wydania decyzji [...] zamiast błędnie wpisanej [...].

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] dokonano niezbędnych pomiarów nadbudowanego budynku w stosunku do wylotu komina na budynku państwa K. Na podstawie tych pomiarów ustalono, że wartość kąta wylotu spalin w stosunku do elementu stanowiącego przeszkodę wynosi 11,87º. Wartość ta jest zgodna z przepisami i nie narusza warunków określonych w normie PN-89/B-10425 "Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły – wymagania techniczne i badania przy odbiorze". Z.K., biorący udział w tych oględzinach odmówił jednak uczestnictwa przy pomiarach, wnosząc do protokołu oświadczenie, że sprawdzi pomiary we własnym zakresie i przekaże ich wyniki do Inspektoratu. Dokonane przez niego pomiary odbiegają od ustalonych podczas oględzin, a wartość przedmiotowego kąta wyliczona na ich podstawie wynosi 13,12º. Dając wiarę tym pomiarom, komin na budynku Z..K., należałoby podwyższyć o 10 cm. Podczas kolejnych oględzin w dniu [...] K.J. wyraził gotowość podwyższenia na własny koszt komina na sąsiednim dachu, na co Z.K. nie wyraził zgody, bowiem oczekuje załatwienia sprawy na drodze postępowania administracyjnego, a ponadto w jego ocenie podniesienie komina o 10 cm nie rozwiąże problemów związanych z zakłóceniem ciągu.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. wskazał, że nie mógł wcześniej zająć stanowiska co do istoty odstępstw od projektu dokonanych w trakcie realizacji nadbudowy, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę nie funkcjonowała w obrocie prawnym, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt II SA/Ka 1624/99 wstrzymał jej wykonanie, wobec czego postanowieniem z dnia 17 lipca 2000 r. zawiesił postępowanie. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia z dnia 5 czerwca 2001 uchylił tylko decyzję Wojewody Ś. w sprawie pozwolenia na budowę, który po tym wyroku decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie odwoławcze, a zatem uznano, że w obrocie prawnym nadal pozostaje pierwszoinstancyjna decyzja o pozwoleniu na budowę. W tych okolicznościach w dniu [...] podjęte zostało zawieszone postępowanie.

Mając na względzie, iż dokonane pomiary nie wskazywały na złe funkcjonowanie komina państwa K. wezwano ich dwukrotnie (pisma z dnia [...] i [...]) do dostarczenia aktualnego protokołu kominiarskiego z badania sprawności przewodów kominowych. Żądanego protokołu nie dostarczono, zatem postanowiono wezwać W.L., mistrza kominiarskiego, który sporządził wcześniejsze opinie w zakresie prawidłowości funkcjonowania komina państwa K. W.L. w dniu [...] oświadczył, że nie wykonywał takich pomiarów, które mogłyby stanowić podstawę do porównania istniejącego stanu nadbudowy z wymogami zawartymi w normie PN-89/B-10425. Nadto wyraził pogląd, że od [...], kiedy to ostatnio dokonywał kontroli przewodów kominowych państwa K. nie otrzymał od nich żadnych sygnałów o nieprawidłowym jego funkcjonowaniu i potrzebie jego interwencji, co świadczy o ich prawidłowym funkcjonowaniu przez ostanie sezony grzewcze.

Na koniec podsumowano, że ustalone wartości kąta wylotu spalin 11,87º i 12,13º mieszczą się w granicach błędu pomiaru, co pozwala stwierdzić, iż warunki normy zostały zachowane. Nadto wskazano, że odległości ustalone w trakcie pomiarów – komina w stosunku do ściany zewnętrznej nowowybudowanej i lica tej ściany do lica ściany zachodniej, zgodnie z projektem pozostawionej bez zmian – potwierdzają, że odstępstwa od odległości wynikających z zatwierdzonego projektu budowlanego wynoszą kilka centymetrów, a więc są nieistotne.

W odwołaniu od tej decyzji K. i Z.K. podnieśli szereg zarzutów, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu obszernego odwołania w pierwszej kolejności zakwestionowano zasadność przyjętego przez organ pierwszej instancji poglądu, iż w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja o pozwoleniu na budowę, gdyż takie twierdzenie jest niezgodne z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2001 r.. Następnie przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego związanego z nadbudową spornego budynku, począwszy od etapu ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu formułując zasadniczy zarzut, iż inwestycja została zrealizowana niezgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego. Podkreślono, że nadbudowa spowodowała pogorszenie warunków użytkowania budynku odwołujących się, bowiem doszło do zakłócenia ciągu kominowego, a w okresie zimowym na dach ich budynku osuwa się śnieg, blokując wylot przewodu kominowego. Nadto nie wykonano przewidzianego w projekcie ogniomuru, a wnioski wysnute z oświadczenia mistrza kominiarskiego, z dnia [...], są nieuprawnione i naruszają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym zauważono, iż decyzja nosi datę wcześniejszą, od daty złożenia oświadczenia, tj. [...]. Podniesiono również, że roboty budowlane były prowadzone po wstrzymaniu wykonania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę.

Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy nawiązał do pomiarów dokonanych w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...], które wskazują, iż wartość kąta wylotu spalin w stosunku do elementu stanowiącego przeszkodę wynosi 11,87 º. Zachowane zatem zostały wymogi wynikające z normy PN-89/B-10425. Zauważono, że nie wiadomo z jakich przyczyn Z.K. odmówił uczestnictwa w tych pomiarach. Powołując się na art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przyjęto, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż kąt wylotu spalin wynosi 11,87º, co wskazuje, że odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę były nieistotne. Powołano się także na oświadczenie W.L., które wskazuje, iż zrealizowana nadbudowa nie wpływa negatywnie na przewody kominowe w budynku Z.K.

Wyjaśniono, że kwestia prawidłowości udzielonego pozwolenia na budowę nie była i nie jest przedmiotem postępowania prowadzonego w organach nadzoru budowlanego, a w sprawie przystąpienia do użytkowania zrealizowanej nadbudowy toczy się odrębne postępowanie przed organem administracji architektoniczno-budowlanej.

Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez K. i Z.K. W jej uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego, związanego z nadbudową, począwszy od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, formułując zasadniczy zarzut, iż nadbudowa została zrealizowana wbrew obowiązującym przepisom Prawa budowlanego, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. W szczególności podniesiono, że :

- w postępowaniu pominięto brak zgody skarżących na zrealizowanie nadbudowy,

- spadek dachu nadbudowy skierowano w kierunku dachu skarżących, co powoduje zawirowania ciągu spalin, a osuwający się śnieg blokuje wylot ich komina,

- nie zachowano wymogów architektonicznych dla obu zbliźniaczonych budynków,

- przez nadbudowę budynek skarżących został wyeliminowany z toku normalnego funkcjonowania, ponadto został oszpecony, co pomniejsza jego wartość finansową,

- oświadczenia mistrza kominiarskiego zostało przyjęte z naruszeniem postanowień wynikających z art. 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego,

- naruszono zasady postępowania administracyjnego,

- organy nadzoru budowlanego nie respektowały ocen zawartych w postanowieniach i wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w szczególności przez przyjęcie, iż w obrocie prawnym pozostaje decyzja o pozwoleniu na budowę.

Na koniec skarżący powołali sygnatury akt spraw zawisłych przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach, pozostających w związku z zaskarżoną decyzją.

W odpowiedzi na skargę Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Zaakcentowano, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykluczyło naruszenie warunków wynikających z normy PN-89/B-10425. Ponadto zaskarżona decyzja została podjęta w czasie, gdy zmieniony został stan faktyczny sprawy, tj. nadbudowa została zakończona, o czym w dniu [...] powiadomiony został organ wydający pozwolenie na budowę.

Na rozprawie w dniu [...] stawili się tylko skarżący, którzy oświadczyli, iż podtrzymują skargę oraz wnoszą o zwrot kosztów postępowania

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze . zm.). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Dodatkowo wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, które w ocenianej sprawie wyznacza jej przedmiot, tj. zgodność zrealizowanej nadbudowy budynku mieszkalnego z udzielonym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. Sąd nie może zatem badać zgodności z prawem decyzji Wojewody Ś. z dnia [...], nr [...], wydanej po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 1624/99. Rozstrzygnięcie Wojewody Ś. z dnia [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego, bez uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji wywołuje taki skutek, że twierdzenie organów nadzoru budowlanego, iż w obrocie prawnym pozostaje nadal decyzja pierwszoinstancyjna o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, jest prawidłowe. Nadto organ odwoławczy trafnie zauważył, iż kwestie związane z udzieleniem pozwolenia na budowę nie należały do kompetencji organów nadzoru budowlanego, lecz do organów administracji architektoniczno-budowlanej. Przedstawione zatem spostrzeżenia wskazują, iż rozważania Sądu mogą dotyczyć jedynie prawidłowości ustaleń organów nadzoru budowlanego, czy stwierdzone odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, do których bezspornie doszło w trakcie realizacji nadbudowy, mogą być uznane za nieistotne.

Na podstawie pomiarów dokonanych w dniu [...] przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w C. wyliczono, iż wartość kąta wylotu spalin w stosunku do elementu stanowiącego przeszkodę (linia kalenicy) wynosi 11,87º, natomiast zgodnie z normą PN-89/B-10425 jego graniczna wartość wynosi 12 º.

Przypomnieć jednak trzeba, że skarżący w dniu [...], podpisując protokół zastrzegł, iż we własnym zakresie dokonana pomiarów wysokości kalenicy zrealizowanej nadbudowy w stosunku do wylotu komina na jego budynku, co uczynił, a następnie przekazał ich wyniki do organu pierwszej instancji (pismo z dnia [...] oraz [...]). Na podstawie pomiarów dokonanych przez skarżącego obliczono, że kąt wylotu spalin wynosi 13,12 º. Organ pierwszej instancji przyjął, że wykazane pomiary kąta mieszczą się w granicach błędu, co pozwala sądzić, że warunki normy są zachowane, a organ odwoławczy, powołując się na zasadę swobodnej oceny dowodów, dał wiarę wynikom pomiarów dokonanych w dniu [...] przez pracowników nadzoru budowlanego.

W ocenie Sądu zasadnicza kwestia, czy w związku ze stwierdzonymi odstępstwami zrealizowanej nadbudowy budynku mieszkalnego od projektu budowlanego, zachowane zostały warunki wynikające z normy PN-89/B-10425 "Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły – wymagania techniczne i badania przy odbiorze", nie została należycie wyjaśniona. Jako nieuprawniony należy odrzucić pogląd organu pierwszej instancji, iż wartość kąta 11,87º i 13,12º mieści się w granicach błędów pomiarów, co pozwala stwierdzić, iż warunki normy zostały zachowane. W tym miejscu wtrącić trzeba, że w decyzji pierwszoinstancyjnej, formułując ten końcowy pogląd prawdopodobnie przez pomyłkę wskazano, że wartość kąta obliczona na podstawie pomiarów dokonanych przez skarżącego wynosi 12,13º zamiast 13,12º. Skoro istniały rozbieżności w kwestii odległości ustalonych na podstawie pomiarów organu pierwszej instancji i skarżącego, przy czym te ostatnie wskazywały, iż przy realizacji nadbudowy doszło do istotnego odstępstwa od projektu budowlanego przez przekroczenie granicznej wartości kąta wylotu spalin ( 12º), to należało te rozbieżności wyjaśnić przez dokonanie ponownych pomiarów z udziałem zainteresowanych stron lub rozważyć zlecenie ich wykonania biegłemu.

Z kolei organ odwoławczy nie przestawił przekonywującej argumentacji dlaczego dał wiarę wynikom pomiarów dokonanych przez organ pierwszej instancji, choć skarżący wskazał, że jego pomiary odzwierciedlają rzeczywiste odległości, bowiem zostały dokonane z wykorzystaniem poziomnicy wodnej i laserowego miernika odległości.

Przedstawione dotychczas rozważania w pełni potwierdzają, że nie wyjaśniono dostatecznie, że nie doszło do naruszenia warunków wynikających z normy PN-89/B-10425, a ocena zebranego materiału dowodowego została dokonana w sposób dowolny. Sąd zatem uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Nadto naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażona w art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem jako dowód w sprawie wykorzystano oświadczenie W.L., mistrza kominiarskiego złożone w dniu [...], z którym skarżących nie zapoznano, a zatem uniemożliwiono im ustosunkowanie się do jego treści. Zdaniem Sądu, jeżeli organ pierwszej instancji uznał za celowe wyjaśnienie wątpliwości związanych z treścią jego informacji z dnia [...] i opinii z dnia [...], to powinien to uczynić z zachowaniem wymogów określonych w art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. przesłuchać go w charakterze świadka lub biegłego, powiadamiając skarżących o miejscu i terminie przesłuchania.

Zaskarżona decyzja narusza również postanowienia wynikające z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organ drugiej instancji nie ustosunkował się do podniesionych w odwołaniu kwestii nie wykonania przez inwestora wymaganego zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym ogniomuru oraz zasypywania przez osuwający się śnieg wylotu komina skarżących. Odnosząc się do dych zarzutów organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę stanowisko skarżących świadczące o braku ich zgody na wybudowanie ogniomuru.

Na koniec wytknąć trzeba Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w C., że chociaż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt II SA/Ka 1624/99 wstrzymał wykonanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, to nie podjął on żadnych działań po stwierdzeniu w dniu [...] ( protokół z wizji), że prace budowlane są nadal prowadzone.

W sumie zatem wszystkie poczynione uwagi w pełni potwierdzają sformułowaną już wyżej ocenę, że zaskarżona decyzja nie mogła się ostać w obrocie prawnym i dlatego należało ją uchylić, bowiem zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż naruszenie przepisów art. 10 § 1 i 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi przesłankę do wznowienia postępowania oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy, ponieważ naruszono przepisy postępowania ( art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego) w sposób, mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 152 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270), uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając zarazem, iż nie podlega ona wykonaniu w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ostatnio powołanej ustawy.