Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 12/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art.54 par.2, art.55 par.1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. N. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi A w C. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2020 r. K. N. (dalej: strona, skarżący lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Dyrektorowi A w C. (dalej: Dyrektor lub organ) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę.

Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, że w dniu 8 marca 2020 r., wobec nieudzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wniósł skargę na bezczynność organu, którą ten zobligowany był przekazać do sądu administracyjnego, czego jednak nie zrobił. Dlatego też żądanie wymierzenia mu grzywny z tego tytułu jest konieczne i celowe, zwłaszcza że jest to kolejny przypadek nieprzekazania skargi w terminie przez ten organ do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi Dyrektor przedstawił przebieg podjętych prze siebie czynności oraz wskazał, że wniesiona przez stronę skarga została przekazana wraz z odpowiedzią pismem z dnia 30 marca 2020 r., wysłanym do tutejszego Sądu w dniu 6 kwietnia 2020 r. W związku z tym organ wniósł o oddalenie żądania wymierzenia mu grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.

Z akt sprawy o sygnaturze IV SAB/Wr 173/20 wynika, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została nadana przez skarżącego w dniu 8 marca 2020 r. Z informacji operatora pocztowego w ramach usługi śledzenia przesyłek wynika, że powyższa korespondencja została doręczona organowi w dniu 10 marca 2020 r. Skarga wraz z aktami i odpowiedzią została z kolei przesłana do tutejszego Sądu przez organ w dniu 6 kwietnia 2020 r. i wpłynęła w dniu 8 kwietnia 2020 r.

Wskazane okoliczności świadczą zatem, że organ nie dochował obowiązku przekazania skargi w ustawowym terminie, którego bieg zakończył się z dniem 25 marca 2020 r. Należy jednak zauważyć, że winy za powstałe uchybienie procesowe nie można tak kategorycznie przypisać organowi, jak domaga się tego skarżący, nawet jeśli nie zdarzyło się to pierwszy raz. Wniesienie skargi na bezczynność, rodzące po stronie organu określone obowiązki procesowe, nastąpiło bowiem w czasie pojawienia się, a następnie rozprzestrzeniania na terenie całego kraju przypadków zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z tej przyczyny z dniem 14 marca 2020 r. Minister Zdrowia wprowadził na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan zagrożenia epidemicznego, zaś z dniem 20 marca 2020 r. stan epidemii. W tym okresie, co jest faktem notoryjnym, wiele podmiotów i instytucji, zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego, ograniczyło swoje funkcjonowanie, dostosowując warunki pracy do nowej rzeczywistości. Wiązało się to z nieobecnością wielu pracowników korzystających z przysługujących im uprawnień opiekuńczych, przebywających na zwolnieniach lekarskich, czy przechodzących w tryb pracy zdalnej. Niekiedy realizacja zadań bieżących ustępowała wówczas miejsca staraniom o organizację bezpiecznych i zdecydowanie bardziej niż dotychczas higienicznych warunków pracy w obliczu nie w pełni jeszcze znanego zagrożenia. Nie było to oczywiście zjawisko pożądane z punktu widzenia przestrzegania terminów procesowych, jednakże wyjątkowość całej sytuacji i jej niespotykana dotychczas skala, usprawiedliwiała niejako niemożliwość normalnego działania, zgodnego z dotychczas obowiązującymi standardami.

Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszym postępowaniu, gdyż jak wynika z wyjaśnień organu udzielonych w przywołanej już sprawie IV SAB/Wr 173/20, w czasie, w którym miała zostać sporządzona odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. do dnia 7 marca 2020 r., nieobecnych było wielu pracowników, a realizacja zadań statutowych wymagała niezwykle dużego nakładu pracy. Z pewnością przełożyło się to również na terminowość w przekazaniu skargi. Stąd też w ocenie Sądu, przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy należy wziąć pod uwagę tę nadzwyczajną sytuację, utrudniającą bieżące funkcjonowanie nie tylko zaskarżonego organu, ale także wielu innych podmiotów i instytucji, jak chociażby operatora pocztowego, z którego usług należało skorzystać, aby wniesioną skargę w ogóle można było wysłać.

Ponadto trzeba dostrzec także i to, że organ w stosunkowo krótkim okresie po otrzymaniu skargi i – co istotne – jeszcze przed złożeniem przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny za jej nieprzekazanie w terminie dopełnił spoczywającego na nim obowiązku. Należy również zwrócić uwagę, że choć grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), jej zasadniczym celem jest jednak ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych, jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do wniosku, że wymierzenie grzywny w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było zasadne. Stąd też żądanie skarżącego podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 151 w zw. z art. 166, art. 64 § 3 i art. 55 § 1 p.p.s.a.