Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 790/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 16, art. 150 par. 1, art. 149 par. 1 i par. 2, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 145 a par. 1, art. 145b par. 1, art. 147, art. 148 par. 2, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowa w Kielcach na postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 5 września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 września 2019 r. znak: [...] Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu zażalenia spółki [...] Spółka z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w Kielcach (dalej Spółka), utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Kielce z dnia 15 lipca 2019 r. znak: [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce nr 78/2018 z dnia 13 lutego 2018 r. znak: [...] zmieniającą własną decyzję nr 410/2017 z dnia 24 sierpnia 2017 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla spółki "Z." Spółka z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w Pińczowie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wbudowanymi garażami podziemnymi, na działce [...] przy ulicy Zagnańskiej w Kielcach.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że w dniu 30 maja 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Spółki o wznowienie postępowań w sprawach zakończonych ww. decyzjami Prezydenta Miasta Kielce z dnia 13 lutego 2018 r. oraz z dnia 14 marca 2019 r., zawierający także wniosek o wstrzymanie wykonania tych decyzji. Wnioskująca Spółka wskazała dwie podstawy wznowienia postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Jak wskazał organ odwoławczy, zdaniem Spółki, organ I instancji z niezrozumiałych powodów pominął Spółkę w postępowaniach administracyjnych zakończonych ww. decyzjami. Spółka podniosła, że organ pierwszej instancji uznał ją za stronę postępowań zakończonych wydaniem powyższych decyzji, ponieważ działki stanowiące własność Spółki znalazły się w obszarze oddziaływania inwestycji "Z.". Natomiast mimo, że w projekcie zagospodarowania terenu z grudnia 2018 r. stanowiącym część projektu budowlanego zmieniającego inwestor "Z." wskazał, że projektowane zmiany nie wpłyną na obszar oddziaływania obiektu, który określony był w projekcie zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 24 sierpnia 2017 r. (nr 410/2017) oraz w projekcie zmieniającym decyzją z dnia 13 lutego 2018 r. (nr 78/2018). Spółka nie została uznana za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją z 13 lutego 2018 r.

Spółka wskazała, że o decyzjach z dnia 13 lutego 2018 r. nr 78/2018 oraz nr 130/2019 dowiedziała się w dniu 30 kwietnia 2019 r., podczas zapoznawania się z aktami sprawy dotyczącymi decyzji tego organu z 24 sierpnia 2017 r. nr 410/2017. Zdaniem Spółki, miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowań zakończonych tymi decyzjami, określony w przepisach k.p.a. został zachowany. Pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że o ww. decyzjach poinformował zarząd spółki [...] w dniu 22 maja 2019 r.

W celu wykazania podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Spółka powołała wydanie decyzje Prezydenta Miasta Kielce, tj.:

1) decyzję z dnia 9 lutego 2018 r. nr 78/2018 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i z garażem podziemnym na działkach nr 46/66, 46/69, w obrębie 0010 przy ulicy Zagnańskiej w Kielcach;

2) decyzję z dnia 11 czerwca 2018 r. nr 301/2018 zmieniającą własną decyzję nr 78/2018;

3) decyzję nr 57/2019 zmieniającą własną decyzję nr 78/2018 zmienioną własną decyzją nr 301/2018.

Analizując powyższe decyzje oraz decyzje wydane przez ten sam organ dla inwestora "Z.", których dotyczy niniejsze postępowanie, pod kątem wprowadzanych zmian w projektach budowlanych każdej z inwestycji oraz skutków, jakie te zmiany wnosiły dla obu inwestorów wzajemnie skarżąca Spółka wskazała, że organ I instancji w dniu 14 marca 2019 r. wydał dla inwestora "Z.", decyzję zatwierdzającą zmianę projektu budowlanego w zakresie odnoszącym się do lokali niespełniających norm nasłonecznienia, mimo, że już 4 marca 2019 r. złożył on wniosek o wznowienie postępowania, w którym brak odpowiedniego nasłonecznienia w lokalach, które następnie na jej wniosek zostały objęte zmianą. Spółka zarzuciła, że w tej sytuacji organ I instancji rażąco naruszył prawo procesowe oraz w efekcie prawo materialne. Organ ten nie zażądał analizy nasłonecznienia lokali mieszkalnych w projektowanym budynku na działkach 46/80 i 46/81 pomimo, że ten sam organ wznowił w dniu 15 marca 2019 r. postępowanie administracyjne zakończone decyzją nr 57/2019 wydaną dla Spółki, w oparciu o zarzut, że lokale na działkach 46/80 i 46/81 nie spełniają norm nasłonecznienia. W związku z powyższym, wyszły na jaw nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nr 130/2019, nieznane organowi, który ją wydał. Prezydent Miasta Kielce nie zażądał analizy nasłonecznienia lokali mieszkalnych w projektowanym budynku na działce 46/46 (aktualnie działki 46/80 i 46/81), gdy poddał ocenie projekt zmieniający z grudnia 2017 r. Zmianie uległa wówczas liczba mieszkań na poszczególnych kondygnacjach. Pomimo braku dokonania oceny spełnienia norm nasłonecznienia zarówno w projektowanym budynku na działce 46/46, jak i w budynku sąsiednim na działkach Spółki, organ ten decyzją z dnia 13 lutego 2018 r. nr 78/18 zaakceptował zmianę pozwolenia na budowę udzielonego inwestorowi "Z." w zakresie projektu budowlanego i zagospodarowania terenu. Zdaniem Spółki, istnieje zatem podstawa do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakończonych sprawach.

Wojewoda wskazał, że organ I instancji rozpatrzył wniosek odrębnie dla każdej z decyzji w nim wskazanych i wydał w tej sprawie dwa postanowienia.

Niniejsze postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego dotyczy postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z dnia 15 lipca 2019 r. znak: [...], wydanego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją nr 78/2018 z dnia 13 lutego 2018 r. znak: [...].

Wojewoda wskazał, że organ I instancji odmówił Spółce wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją, na podstawie art. 149 § 3 i § 4 k.p.a. w zw. z art 147 k.p.a. i art. 148 k.p.a., stwierdzając, że Spółka nie zachowała terminu do wniesienia wniosku. Dokumentem, na którym oparł się organ I instancji oceniając termin powzięcia przez skarżącą wiadomości o przedmiotowej decyzji jest wniosek złożony przez Spółkę o udostępnienie w trybie informacji publicznej "Projektu budowlanego - zamiennego w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzją nr 410/2017".

W złożonym w dniu 23 lipca 2019 r. zażaleniu Spółka zarzuciła, iż organ I instancji ustalił stan faktyczny, to jest datę powzięcia wiadomości o przedmiotowej decyzji, na podstawie jednego dokumentu i adnotacji, która została złożona na nim przez prezesa Spółki, na prośbę pracownika Urzędu Miasta Kielce, który wezwał go telefonicznie do złożenia podpisu, co wezwany zinterpretował jako wymóg potwierdzenia zapoznania się z dokumentami, które miało miejsce w dniu 1 marca 2019 r. dotyczące decyzji nr 410/2017, ale nie potwierdził tego faktu, bo nikt o to nie prosił. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, w tym pracownika Urzędu Miasta Kielce oraz prezesa Spółki.

Rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce Nr 78/2018 organ odwoławczy powołał generalną zasadę stabilności decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. oraz wyjaśnił podstawy wznownienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz zasady szczegółowo opisane w rozdziale 12 k.p.a., w art. 145 – 152 k.p.a.

Wojewoda podniósł, że w okolicznościach sprawy niniejszej z wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego w Urzędzie Miasta Kielce przez [...] Spółka z o. o. Spółka k., opisanego wyżej, jednoznacznie wynika, że prezes Spółki składając wniosek w dniu 4 kwietnia 2019 r., już w tym dniu wiedział, że istnieje więcej niż jedna decyzja zmieniająca decyzję nr 410/2017. Z pokwitowania, jakie zainteresowany złożył na wniosku jednoznacznie wynika, że w dniu 18 kwietnia 2019 r. otrzymał dokumenty, o jakie wnioskował, a więc najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2019 r. zapoznał się z decyzjami zmieniającymi Prezydenta Miasta Kielce Nr 78/2018 i Nr 130/2019.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji działając na wniosek z dnia 1 marca 2019 r. inwestora "Z." postanowieniem z dnia 15 marca 2019 r. wszczął postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją Nr 57/2019 z dnia 29 stycznia 2019 r., zmieniającą własną ostateczną decyzję Nr 72/2018 z dnia 9 lutego 2018 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi oraz z garażem podziemnym, z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji, c.o., elektrycznej i wentylacji mechanicznej, na działkach Nr [...] w obrębie geodezyjnym 0010, przy ulicy Zagnańskiej w Kielcach, zmienioną własną decyzją [...] z dnia 11 czerwca 2018 r. Postanowienie to Spółka otrzymała.

W trakcie postępowania wszczętego w dniu 15 marca 2019 r. Prezydent Miasta Kielce, postanowieniem z dnia 28 marca 2019 r. nałożył na skarżącą Spółkę obowiązek przedłożenia analizy przesłaniania, nasłonecznienia i zacieniania w odniesieniu do pokoi mieszkalnych znajdujących się w dwóch budynkach mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych na działkach nr 46/80 i nr 46/81 w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia. Decyzja nr [...] (pierwotna) została wydana dla działki Nr [...] w obrębie 0010. Zaś numery działek po podziale działki Nr [...], to jest działki Nr [...] pojawiają się w decyzji zmieniającej Nr [...].

Spółka w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2019 r. (odebranym w dniu 17 kwietnia 2019 r.), otrzymała informację o istnieniu dwóch działek i o inwestycji na dwóch działkach.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przywołany dokument, to jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest wystarczający, aby stwierdzić, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został dotrzymany.

Podnoszona przez Spółkę okoliczność, że oświadczenie o otrzymaniu dokumentów zostało złożone na prośbę urzędnika nie wnosi do sprawy żadnych nowych okoliczności, świadczy jedynie o prawidłowym załatwieniu sprawy.

Zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest okolicznością faktyczną, która winna być w sposób obiektywny ustalona w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Decyzja administracyjna jest w swej istocie ostateczna, a wzruszenie decyzji może nastąpić w okolicznościach nadzwyczajnych. Z uwagi na szczególny charakter instytucji wznowienia postępowania, ustalenia organu administracji publicznej dotyczące zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania muszą być przeprowadzone bardzo starannie, a termin ustalony w sposób nie budzący wątpliwości.

Wniosek Spółki dnia 27 maja 2019 r. o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta Kielce Nr [...] z dnia 13 lutego 2018 r. i z dnia [...] z dnia 14 marca 2019 r. wpłynął do Prezydenta Miasta Kielce w dniu 30 maja 2019 r.

Oceniając materiał dowodowy, to jest zestawiając ze sobą wskazane wyżej fakty i okoliczności, oraz osadzając je w czasie, organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy - nie ma podstaw, aby przyjąć, że został zachowany termin wynikający z przepisu art. 148 k.p.a. W tym stanie rzeczy nie ma również podstaw, aby dopuścić i przeprowadzić dowód z zeznań świadków wskazanych przez skarżąca Spółkę we wniesionym zażaleniu.

Końcowo Wojewoda wskazał, że w związku z niezachowaniem przez Spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ nie ocenia zaistnienia przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ponieważ postępowanie wznowieniowe nie mogło zostać wszczęte. Organ wyjaśnił, że skutki ewentualnego naruszenia prawa formalnego i materialnego przez organ wydający decyzję administracyjną, nie są przesłanką, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Dodał, że ze względu na charakter sprawy w przedmiotowym postępowaniu nie może być prowadzona mediacja stosownie do art. 96a § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie Wojewody wywiodła Spółka, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z dnia 15 lipca 2019 r. znak: [...] bez przeprowadzenia postępowania dowodowego;

- art. 10 § 1 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. przez pozbawienie skarżącej prawa czynnego udziału w postępowaniu i prowadzenie postępowania zgodnie z nieznaną k.p.a. zasadą inkwizycyjności.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii niedochowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Uznał, że Prezydent Miasta Kielce zasadnie przyjął, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, złożony przez skarżącą do Urzędu Miasta Kielce, jest wystarczającym dowodem, by stwierdzić, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został dotrzymany.

Zdaniem Spółki, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika jednoznacznie, jaki termin organ drugiej instancji przyjmuje za miarodajny dla ustawowej przesłanki "dowiedzenia się o decyzji". Z jednej strony przywołuje fakt, że prezes zarządu Spółki potwierdził na wniosku o udostępnienie informacji publicznej odebranie wymaganych dokumentów w dniu 18 kwietnia 2019 r., z drugiej zaś strony wskazuje na postanowienie Prezydenta Miasta Kielce z dnia 28 marca 2019 r., odebrane przez Spółkę w dniu 17 kwietnia 2019 r., nakładające na nią obowiązek przedstawienia analizy przesłaniania, nasłonecznienia i zacieniania w odniesieniu do pokoi mieszkalnych znajdujących się w dwóch budynkach mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych na działkach nr [...] w obrębie 0010, w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia. Organ zauważa następnie, że tym postanowieniem Spółka otrzymał informację o istnieniu dwóch działek i o inwestycji na dwóch działkach.

Z wydanym postanowieniem Spółka się nie zgadza. Zostało ono wydane z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz zasady prawdy obiektywnej, obligującej organ administracji do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Pominięcie wniosków dowodowych Spółki było niezgodne z art. 78 § 1 i § 2 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wskazała, że wnioski dowodowe dotyczyły wprawdzie okoliczności już stwierdzonej innym dowodem, jednakże miały one znaczenie dla sprawy i dlatego należało je uwzględnić. Ich pominięcie pozbawiło skarżącą prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz w istocie prawa do obrony jej interesu prawnego. K.p.a. nie zna prymatu jednego dowodu nad innymi, wszystkie środki dowodowe mają równą moc dowodową. Organ drugiej instancji oparł swoje postanowienie wyłącznie na dowodzie z dokumentu uznając, że wynikające z jego treści okoliczności nie mogą być wzruszone na podstawie innych środków dowodowych. W ten sposób pozbawił skarżącą możliwości wykazania działania pod wpływem błędu (prezes zarządu Spółki był przekonany, że potwierdza zapoznanie się z decyzją pierwotną nr 410/2017), która to okoliczność miała istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy naruszył więc art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 136 §1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a., a także art. 10 §1 k.p.a. i art. 8 §1 k.p.a.

Odnosząc się zaś do twierdzenia, że postanowieniem, odebranym w dniu 17 kwietnia 2019 r., skarżąca otrzymała informację o istnieniu dwóch działek i o inwestycji na dwóch działkach, należy zauważyć, że organ nie wykazał, jakie to ma znaczenie dla "dowiedzenia się o decyzji". Postanowienie to nie powoływało bowiem w swej treści decyzji nr 78/2018. Z kolei złożenie wniosku o informację publiczną wcale nie oznacza, że w dniu jego złożenia skarżącej znany był fakt wydania decyzji nr 78/2018. Postanowieniem, odebranym w dniu 17 kwietnia 2019 r., skarżąca otrzymała jedynie informację o istnieniu dwóch działek i o inwestycji na dwóch działkach. Zgodnie z orzecznictwem NSA zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z dnia 8 lutego 2018 r., II OSK 1661/17, LEX nr 2481414; wyrok NSA z 25 maja 2017 r., OSK 2449/15, LEX nr 2314783). Bezzasadne jest w związku z tym twierdzenie, że składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej skarżąca posiadała informacje pozwalające zidentyfikować decyzje, które nie zostały jej doręczone.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w powyżej zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Kielce odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce nr [...] z dnia 13 lutego 2018 r. zmieniającą własną decyzję nr [...] z dnia 24 sierpnia 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla spółki "Z." Spółka z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w Pińczowie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wbudowanymi garażami podziemnymi, na działce nr [...] w obrębie 0010 przy ulicy Zagnańskiej w Kielcach.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy zatem kwestii procesowej, a mianowicie odmowy wznowienia postępowania. Tryb wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Może się ono toczyć dopiero po wydaniu przez właściwy organ (art. 150 § 1 k.p.a.) postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), który to akt stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

Wznowienie postępowania stwarza więc możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie można wznowić bądź z urzędu bądź też na wniosek strony, z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.).

Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie powoduje automatycznie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania organ ten dokonuje jego analizy pod kątem tego, czy wniosek ten opiera się na ustawowej przesłance, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin do jego wniesienia. Brak pozytywnych ustaleń w tym zakresie skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Jak zgodnie wskazuje się w orzecznictwie sądowym i doktrynie, podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom k.p.a., dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania.

Dopiero wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, obliguje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Natomiast w przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 k.p.a., jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a.

W świetle art. 148 § 2 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania, które jako przyczynę wznowienia podaje przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podstawowe znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia tego rodzaju podania ma zatem ustalenie daty powzięcia wiadomości o tym, kiedy strona dowiedziała się o decyzji i daty wystąpienia przez nią z podaniem. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnej, wprawdzie to strona winna wykazać, że termin ten zachowała, jednakże nie może to jednocześnie zwalniać organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (por. wyrok NSA z 21 marca 2012 r. I OSK 463/11). Wszczęcie bowiem postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi o rażącym naruszeniu przez organ prawa, godzącym we wspomnianą wyżej zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.).

Jak wynika z treści art. 148 § 2 k.p.a., bieg terminu rozpoczyna się więc w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest zatem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 10 marca 2006 r. II OSK 622/05, z 15 maja 2008 r. II OSK 547/07, Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Opubl.: WK 2019). Chodzi zatem o to, by strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji, a informacja ta nie musi pochodzić od organu, który ją podjął, ale także z innego źródła, byleby wskazywało ono na treść rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie.

Przechodząc na grunt okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, że wbrew zrzutom skargi, zaskarżone postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego odpowiada prawu. Jak już wskazano wyżej, to na wnioskującym o wznowienie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Natomiast obowiązkiem organu administracji jest zweryfikowanie przedmiotowej informacji na podstawie dokumentów w sprawie. Tak więc strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA we Wrocławiu z 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97).

W kontrolowanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organ zweryfikował twierdzenia skarżącej co do daty dowiedzenia się o przedmiotowej decyzji. Za prawidłowe należy uznać ustalenie przez organy obu instancji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, z wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego przez Spółkę w Urzędzie Miasta Kielce, a opisanego na wstępie, jednoznacznie wynika, że prezes Spółki składając wniosek w dniu 4 kwietnia 2019 r., już w tym dniu wiedział, że istnieje więcej niż jedna decyzja zmieniająca decyzję nr 410/2017. Z pokwitowania, jakie złożył na wniosku jednoznacznie wynika, że w dniu 18 kwietnia 2019 r. otrzymał dokumenty, o jakie wnioskował. W konsekwencji słusznie organ uznał, że najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2019 r. zapoznał się z decyzją zmieniającą Prezydenta Miasta Kielce Nr 78/2018.

W ocenie Sądu, dowód w postaci wniosku o udostepnienie informacji publicznej i pokwitowanie otrzymania wnioskowanych dokumentów (K-I-2) jest wystarczający do stwierdzenia, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został dotrzymany.

Tym samym, słusznie stwierdziły organy obu instancji, że skarżąca Spółka składając wniosek o wznowienie postępowania z dnia 27 maja 2019 r. nie zachowała jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organ zajął nie naruszając przy tym art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 136 §1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a., a także art. 10 §1 k.p.a. i art. 8 §1 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia wykazała, że odpowiadają one wymogom prawa. W sprawie nie doszło wbrew zarzutom skargi do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.