Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 651/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza na rzecz adwokata A. K.-G. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) zł podwyższone o kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) zł stawki podatku od towarów i usług przewidzianej dla tego rodzaju czynności – łącznie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. P. Miasta P. na podstawie art. 7 ust. 1 i 5, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 art.. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 200Ir. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 200Ir. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm. – dalej Kpa ) przyznał S. P. dodatek mieszkaniowy w wysokości 130,67 zł miesięcznie, na okres 6 miesięcy, od dnia 1 kwietnia 2010 do 30 września 2010 na pokrycie opłat za zajmowany lokal przy ul. O. C. [...] w P..

Decyzję wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania doręczono skarżącemu skutecznie w dniu 21 kwietnia 2010 r.

Odwołanie od powyższej decyzji S. P. złożył za pośrednictwem poczty w dniu 6 maja 2010 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu rozpoznało sprawę merytorycznie i decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu administracyjnego wniósł S. P. wskazując, że wydana decyzja jest bezprawna i wydana przez pracowników nieznających zasad i przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak z innych niż podniesione w skardze przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procedurą administracyjną według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd przy tym rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną bądź poprawnością w przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 156 1270 ze zm. - dalej ppsa ).

Na skutek tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy orzekający w rozpoznawanej sprawie dopuścił się rażącego naruszenia prawa powodującego konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Z woli ustawodawcy od decyzji wydanej w I instancji stronie służy odwołanie, przy czym właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia W myśl art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin 14-dniowy liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie.

Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie wskazanego wyżej ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji pierwszoinstancyjnej.

Określony w art. 129 § 2 Kpa termin do wniesienia odwołania upływał skarżącemu w niniejszej sprawie z dniem 5 maja 2010r. ( w środę). Tymczasem odwołanie nadano w Urzędzie Pocztowym w O. k. P. w dniu 6 maja 2010 r. Z powyższych ustaleń wynika, że odwołanie zostało złożone z jednodniowym opóźnieniem.

Okoliczności i termin wniesienia tego środka odwoławczego wyjaśnione zostały w sposób niebudzący wątpliwości w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego.

Organ odwoławczy rozpoznający przedmiotową sprawę był obowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie S. P. złożono w przewidzianym przepisami terminie. Jeżeli natomiast odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu, decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2010 r. stała się ostateczna, a w takiej sytuacji organ II instancji winien był w oparciu o art. 134 Kpa wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu.

Uchybienie temu obowiązkowi i merytoryczne rozpatrzenie przez Prezydenta Miasta P. środka odwoławczego wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony (skarżący takiego wniosku nie złożył) stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Oznacza, bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a więc decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 Kpa).

Reasumując, w rozpoznanej sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka do prowadzenia postępowania odwoławczego w postaci złożenia przez stronę odwołania w zakreślonym przez ustawę terminie. Skarżący nie dochował w sprawie, terminu przewidzianego na złożenie odwołania, a więc w niniejszej sprawie niedopuszczalne było wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy.

W tej sytuacji Sąd nie mógł dokonywać merytorycznej oceny argumentów podniesionych przez zainteresowanego w skardze.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego jest uzasadnione treścią §18 ust.1 pkt c w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. W sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwo kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).