Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 39/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dziekan Wydziału
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
journal: Dz.U. 2011 nr 34 poz 173
law: Ustawa z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa
article: art. 58 par. 1 pkt 4 i par. 3 P.p.s.a., art. 232 par. 1 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I odrzucić skargę II zwrócić skarżącemu kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 marca 2017 r. K.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Dziekana Wydziału Prawa i Administracji US, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) poprzez nieudzielenie informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku o dostęp do informacji publicznej, to jest w postaci przesłania załączników do protokołu Rady Wydziału z dnia [...] r. na adres K.G., ulica [...].

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Dziekana Wydziału Prawa i Administracji do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt Organowi,

2) orzeczenie na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

3) wymierzenie Organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a,

4) przeprowadzenie dowodu z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w postaci wyroku z dnia 3 listopada 2016 (sygn. akt II SAB/Sz 112/16) na okoliczność bezczynności Organu, rażącego naruszania prawa przez Organ,

5) przeprowadzenie dowodu z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w postaci wyroku z dnia 21 maja 2015 r. w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Sz 42/15 na okoliczność rażącego naruszania prawa przez Organ,

4) zasądzenie od Organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podał, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2016 r. (sygn. akt II SAB/Sz 112/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Dziekana WP i A US do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] r. w zakresie udostępnienia protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Jeszcze przed zakończeniem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Organ przesłał pocztą protokół posiedzenia Rady Wydziału PiAUS z dnia [...] r., jednocześnie informując, że załączniki zostały przesłane pocztą na adres e-mailowy (pismo z dnia r.). Mailem z dnia 7 grudnia 2016 r. przesłał do Organu ponowne żądanie udostępnienia protokołu obrad Rady Wydziału z dnia [...]r. ze wszystkimi załącznikami poprzez przesłanie go pocztą na Jego adres (wydruk e-maila z dnia 7 grudnia 2016 r.). W odpowiedzi na maila z dnia 7 grudnia 2016 r. Organ poinformował, że żądanie dotyczące przesłania protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia 4 marca 2016 r. powiela się z żądaniem stanowiącym przedmiot orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt [..]) i informacja zostanie udostępniona po uprawomocnieniu się orzeczenia (pismo z dnia 16 grudnia 2016 r.). Pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. poinformowano Go, że protokół z dnia [...] r. oraz załączniki zostaną mi przesłane na adres mailowy (Pismo z dnia 9 stycznia 2017 r.). Mailem z dnia 12 stycznia 2017 r. poinformował Organ, że nigdy nie wnosił o przesłanie tych dokumentów na adres mailowy, ale wnosił o przesłanie ich na adres pocztowy. W odpowiedzi na tego maila otrzymał pismo z dnia 19 stycznia 2017 r., w którym poinformowano Go, że żądana informacja została przesłana na adres poczty elektronicznej (pismo z dnia 19 stycznia 2017 r.).

Skarżący podkreślił dalej, że Organ z jego pism wiedział, że wniosek o dostęp do informacji publicznej obejmuje żądanie przesłania pocztą protokołu obrad Rady Wydziału z dnia [...] r. z załącznikami na adres pocztowy. W piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. Organ wskazał, że żądanie przesłania protokołu z załącznikami na adres pocztowy jest tożsame z poprzednim wnioskiem, który został objęty wyżej wskazanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tym samym zakres żądanej informacji publicznej oraz sposób jej udostępnienia był Organowi znany. Organ więc nie mógł mieć żadnej wątpliwości odnośnie zakresu żądania oraz sposobu udostępnienia żądanej informacji. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że Organ nie udostępnił Mu informacji publicznej w terminie.

Nie budzi też wątpliwości, zdaniem Skarżącego, że bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ był zobowiązany wyrokiem WSA do udostępnienia informacji publicznej. Dziekan znał treść żądania ( zarówno zakres, jak i żądany sposób udostępnienia). Wiedział też z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II SAB/SZ 112/16), że udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób wskazany we wniosku oraz, "że w ramach trybu udostępniania informacji publicznej niedopuszczane jest domniemywanie woli wnioskodawcy i dowolna modyfikacja przez organ żądania wnioskodawcy zawartego we wniosku o udostępnienie konkretnej informacji publicznej". Tylko bardzo wysoka grzywna i orzeczenie rażącego naruszenia prawa spowoduje, że Organ będzie przestrzegał przepisów. Poprzedni wyrok, w którym orzeczono jedynie bezczynność (mimo, że Organ przez ponad 4 miesiące nie udostępniał informacji publicznej) nie spowodował poprawy w zakresie dostępu do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Organ wyjaśnił, że pismem datowanym na dzień 14 marca 2017 r., które wpłynęło w dniu 17 marca 2017 r. K.G. wniósł skargę na bezczynność Dziekana WPiA US, polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej "w postaci przesłania protokołów posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] r. (...) na podany w piśmie adres". Jednocześnie w nagłówku pisma Wnioskodawca podał dwa adresy, tj. adres korespondencyjny oraz adres poczty elektronicznej. WSA wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. [..], uwzględnił skargę K. G. i zobowiązał Dziekana WPiA US do rozpatrzenia wniosku Skarżącego z dnia 15 marca 2016 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Przed uprawomocnieniem się wyroku z dnia 3 listopada 2016 r. K.G., drogą mailową w dniu 7 grudnia 2016 r. ponownie wniósł o ww. udostępnienie informacji. Zdaniem Organu, w związku z okolicznością, że wniosek z dnia 7 grudnia 2016 r. stanowił kontynuację wniosku z dnia 15 marca 2016 r., na co wyraźnie w złożonej skardze wskazuje także K.G., to sprawa udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej co do jej zakresu przedmiotowego pokrywa się ze sprawą stanowiącą przedmiot wyroku WSA z dnia 3 listopada 2016 r. Organ wyjaśnił również, że udzielił K. G. informacji w dniu [..] r. na adres ul.. (potwierdzenie odbioru z dnia r.), natomiast załączniki do protokołu za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres k.gajtupen.kancelaria@gmail.com zostały skutecznie dostarczone w dniu 7 września, pomimo że wskazany w wyroku z dnia 3 listopada 2016 r. termin na udostępnienie informacji nie upłynął, wobec faktu, że ww. wyrok nie posiadał jeszcze przymiotu prawomocności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie podkreślić, przed merytorycznym badaniem zasadności skargi sąd zobowiązany jest do oceny, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi zachodzi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Wyłączona jest zatem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii, z czym związana jest niemożność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (postanowienie WSA z dnia 27 marca 2013r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Go 6/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istotą ww. zasad z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest to, że w tej samej sprawie miedzy tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Sąd dokonuje badania istnienia ww. przesłanek, a więc stanu sprawy w toku lub stanu powagi rzeczy osądzonej z daty wniesienia skargi (por. postanowienia WSA z dnia 21 września 2010r., sygn. akt IV SA/Wr 457/10 oraz z dnia 13 lutego 2013r., sygn. akt III SAB/Wr 17/12, postanowienie WSA z dnia 21 listopada 2005r., sygn. akt III SA/Wa 2274/05).

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym została już prawomocnie zakończona sprawa ze skargi K. G. na bezczynność Dziekana Wydziału Prawa i Administracji US w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 15 marca 2015 r., obejmującej swym zakresem żądanie udostępnienia protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [..] r.

Prawomocnym z dniem 31 grudnia 2016 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2016 r. (sygn. akt II SAB/Sz 112/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Dziekana Wydziału Prawa i Administracji US do rozpatrzenia wniosku Skarżącego z dnia 15 marca 2015 r. w zakresie udostępnienia protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [..] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.

Jak wskazał Organ w odpowiedzi na skargę, przed uprawomocnieniem się wyroku z dnia 3 listopada 2016 r. udzielił K. G. informacji w dniu 6 września 2016 r. przesyłając Mu protokół z [...] r. na adres [...]., natomiast załączniki do protokołu przesłał za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres [...] zostały skutecznie dostarczone w dniu 7 września 2016 r.

Natomiast Skarżący, w rozpoznawanej skardze, kwestionuje sposób udostępnienia pozostałej, integralnej z protokołem, części dokumentów w postaci załączników. Jego zdaniem przesłanie załączników do protokołu drogą mailową nastąpiło niezgodnie z wnioskiem z dnia 15 marca 2016 r., a więc pomimo zobowiązania Sądu Organ nie rozpoznał właściwe Jego wniosku.

Analiza akt sprawy bezsprzecznie dowodzi, że przedmiotem orzeczenia z dnia 3 listopada 2016 r. była zarzucana obecnie Organowi bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 15 marca 2016 r. w zakresie udostępnienia protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] r.

Obie sprawy są zatem tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w przypadku, gdy w ocenie Skarżącego, po zwrocie akt Organ nie wykonał prawomocnego wyroku tutejszego Sądu zobowiązującego do załatwienia wniosku Skarżącego z dnia 15 marca 2016 r., po uprzednim wezwaniu Organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu Organowi grzywny. Stanowi o tym 154 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga z dnia 14 marca 2017 r. jest niedopuszczalna, i na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w pkt I postanowienia. O zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.