Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2137/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 52 w zw. z art. 51 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust 7 w zw. z art. 52, art. 29 ust 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2428/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 października 2020 r. nr 1184/2020 w przedmiocie nakazu demontażu nośnika reklamowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2021 r., VII SA/Wa 2428/20, oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia 12 października 2020 r. w przedmiocie nakazu demontażu nośnika reklamowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej PINB) decyzją z dnia 27 lipca 2020 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2019.1186 ze zm.; dalej p.b) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2020.256 ze zm.; dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu sprawy nośnika reklamowego w postaci płachty winylowej z nadrukiem, podświetlanej od góry dwiema lampami, zamontowanego na południowej elewacji budynku przy [...] w Warszawie – nakazał A. Spółce z o.o. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie demontażu nośnika reklamowego podświetlanego od góry dwiema lampami na wysięgnikach, w postaci płachty winylowej z nadrukiem, wraz z konstrukcją wsporczą, zamontowanych na południowej elewacji budynku przy [...] w Warszawie.

Zaskarżoną decyzją MWINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. od ww. decyzji, utrzymał ją w mocy.

A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Sąd wskazał, że skoro dokonano montażu urządzenia reklamowego bez zgłoszenia, to organy nadzoru budowlanego słusznie prowadziły postępowanie w trybie art. 50-51 p.b. Przepisy te mają zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b p.b. Niezgodność inwestycji z obowiązującym planem miejscowym uniemożliwiała jej legalizację. Jak prawidłowo ustalił organ, inwestycja jest sprzeczna z uchwałą nr XCIV/2805/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Parku Moczydło. Powyższy plan na obszarze m.in. [...] ogranicza wielkość nośników reklamowych oraz elementów informacji wizualnej poprzez stosowanie na budynkach i budowlach reklam formatu nie większego niż format mały (powierzchnia ekspozycyjna do 3m²) lub reklam o formie ażurowej świetlnej (art. 5 ust. 2 pkt 7 lit b ppkt 4). Nośnik powyższy ma konstrukcję o rozmiarach 8,4m x 2,9m. Wobec braku możliwości legalizacji przedmiotowych robót budowlanych, organ nadzoru budowlanego zobligowany był zastosować przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., nakazując doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez demontaż ww. nośnika reklamowego. Fakt, że budynek jako obiekt budowlany ma zostać przywrócony do stanu poprzedniego, poprzez demontaż znajdującego się na nim nośnika reklamowego nie oznacza, że adresat decyzji został nieprawidłowo określony. Przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest bowiem częścią składową budynku i nie jest własnością właściciela tej nieruchomości. Skarżąca ma umowę z właścicielem budynku oraz odrębne prawo własności do urządzenia reklamowego. To stanowi o słuszności skierowania nakazu demontażu nośnika reklamowego do skarżącej spółki. Za prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – art. 3 pkt 11 p.b. – uznaje również tytuł prawny wynikający ze stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Wybór adresata decyzji z art. 52 p.b., uzależniony jest od możliwości realizacji przez dany podmiot nałożonych na niego obowiązków, a więc wykonalności decyzji w okolicznościach danej sprawy. Nie ma więc znaczenia twierdzenie, że skarżąca nie była inwestorem i nie montowała urządzenia reklamowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 52 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez uznanie skarżącego za stronę niniejszego postępowania, podczas gdy brak jest podstaw do uznania A. Sp. z o.o. za podmiot zobowiązany do doprowadzenia budynku przy [...] w Warszawie do stanu poprzedniego oraz poprzez błędną wykładnię ww. przepisu skutkującą uznaniem, że obowiązek może być nałożony również na podmiot nie będący inwestorem, właścicielem lub zarządcą obiektu budowlanego;

2) art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 w zw. z art. 52 p.b., poprzez nakazanie skarżącemu doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego w sytuacji gdy nie jest on podmiotem do tego zobowiązanym;

3) art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy brak było podstaw do stwierdzenia niezgodności montażu nośnika reklamowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

4) art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez uznanie obowiązku uprzedniego zgłoszenia montażu nośnika reklamowego, w sytuacji gdy z przywołanych przepisów nie wynika ten obowiązek, oraz poprzez uznanie, że skarżący wykonywał roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, które wymagają zgłoszenia, podczas gdy skarżący nie wykonywał żadnych robót budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane;

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 1, art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 52 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 51 ust. 7 i art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo tego, że skarżący nie jest podmiotem zobowiązanym do doprowadzenia budynku przy [...] w Warszawie do stanu poprzedniego albowiem nie jest ani inwestorem, ani właścicielem ani zarządcą obiektu budowlanego, a nadto, w sytuacji gdy nie wykazano niezgodności montażu nośnika reklamowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz konieczności zgłoszenia wykonywania robót;

2) art. 1, art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegające na niewłaściwej ocenie przesłanek naruszenia prawa wskazanych przepisów i nie uwzględnienie przez WSA, że sporządzono wadliwe uzasadnienie rozstrzygnięcia i nie wyjaśniono jednoznacznie, z jakich powodów należało uznać skarżącego za podmiot odpowiedzialny za umieszczenie płachty reklamowej w kontekście art. 52 p.b., w szczególności wobec zarzutów skarżącego że nie jest on ani inwestorem, ani właścicielem ani zarządcą obiektu budowlanego, a nadto - poprzez brak wskazania za który podmiot (w świetle art. 52 p.b.) został uznany skarżący jako podmiot zobowiązany do dokonania czynności nakazanych w decyzji, a także poprzez pominięcie, że na etapie postępowania odwoławczego do zarzutów skarżącego odniesiono się w sposób ogólnikowy i nieprecyzyjny oraz powołano się na art. 30 § 4 k.p.a. bez jakiegokolwiek związku z niniejszą sprawą, która to podstawa miała uzasadniać uznanie skarżącego za stronę postępowania;

3) art. 1, art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 .pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające na niewłaściwej ocenie przesłanek naruszenia prawa wskazanych przepisów i nieuwzględnienie przez WSA, że nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego organy administracji publicznej były zobowiązane na podstawie art. 77 § 1 k.p.a. (w szczególności nie ustalono prawidłowo strony niniejszego postępowania, nie wyjaśniono dlaczego skarżący nie będący właścicielem, inwestorem lub zarządcą budynku przy [...] w Warszawie jest zobowiązany do doprowadzenia tego budynku do stanu poprzedniego, co skutkowało skierowaniem decyzji do niewłaściwego podmiotu oraz błędnie uznano, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 30 § 4 k.p.a. w sytuacji gdy w toku niniejszego postępowania nie doszło do jakiegokolwiek zbycia praw) oraz nie uwzględniono okoliczności mających wpływ na ocenę legalności umieszczenia nośnika reklamowego, przez co nie wykazano należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy jak tego wymaga art. 7 k.p.a., co ostatecznie skutkowało uznaniem, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkujący oddaleniem skargi na decyzję MWINB z 12 października 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB z 27 lipca 2020 r. na skutek błędnego przyjęcia przez WSA, że organy administracji publicznej wyczerpująco uzasadniły swoje stanowisko oraz to dlaczego skarżący został uznany za stronę postępowania i podmiot odpowiedzialny za przywrócenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, a także w sytuacji gdy WSA nie odniósł się w sposób wyczerpujący do zarzutów skargi;

5) art. 1, art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., polegające na niewłaściwej ocenie przesłanek naruszenia prawa wskazanych przepisów i nieuwzględnienie przez WSA, iż działano w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i wydano rozstrzygnięcie bez odniesienia się do wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności bez odniesienia się do daty montażu nośnika reklamowego w kontekście przepisów, które winny mieć zastosowanie do oceny legalności posadowienia nośnika reklamowego i jego zgodności z przepisami prawa miejscowego oraz bez odniesienia się do rodzaju i wyglądu płachty reklamowej oraz sposobu jej umieszczenia na budynku, jak również podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie tej płachty reklamowej (gdyby przyjąć obowiązek zgłoszenia jej umieszczenia na budynku), a także bez odniesienia się do podmiotów wskazanych w art. 52 p.b. w kontekście nałożonego na skarżącego na tej podstawie obowiązku przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego;

6) art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku bez wystarczającego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli, a także poprzez nienależyte wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz zaniechanie w istocie rozpoznania zarzutów skarżącego i sporządzenie niekompletnego uzasadnienia (gdyż WSA nie wskazał, z jakich przyczyn i w oparciu o jakie okoliczności można było uznać skarżącego za podmiot odpowiedzialny za przywrócenie obiektu - budynku do stanu poprzedniego w kontekście art. 52 ustawy Prawo budowlane) a nadto - poprzez brak wskazania za który podmiot (w świetle art. 52 ustawy Prawo budowlane) został uznany Skarżący jako podmiot zobowiązany do dokonania czynności nakazanych w decyzji;

7) art. 1 p.p.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne oddalenie przez WSA skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. i nieuwzględnienie przez WSA, iż organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dn. 27 lipca 2020 r., w sytuacji, gdy z powodu uchybień przepisów (wskazanych w skardze) Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien był uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.;

8) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję MWINB z dn. 12 października 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dn. 27 lipca 2020 r., w sytuacji gdy z uwagi na naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania (wskazane w skardze), skarga powinna zostać uwzględniona a zaskarżona decyzja uchylona w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Istota wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do tego, czy skarżąca kasacyjnie Spółka prawidłowo został uznana za adresata decyzji nakazującej demontaż nośnika reklamowego.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji należycie uzasadnił, dlaczego uznał stanowisko organów nadzoru budowlanego o uznaniu Spółki za adresata powyższej decyzji za prawidłowe. Wskazał bowiem, że skarżąca kasacyjnie Spółka jest właścicielem przedmiotowego nośnika reklamowego i następcą prawnym inwestora. Skoro decyzja wydana w trybie art. 50-51 p.b., stosownie do art. 52 ust. 1 p.b. może być nałożona na inwestora, to tym samem może być nałożona na następcę prawnego inwestora, jakim w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. jest strona skarżąca kasacyjnie. To, że skarżąca Spółka jest takim następcą inwestora wynika jednoznacznie w szczególności z pisma Dyrektora O. S.A. z dnia 18 października 2019 r., jako właściciel samowolnie zainstalowanego nośnika reklamowego.

Nie są zatem zasadne zarzuty naruszenia art. 52 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 w zw. z art. 52 p.b.

Nie są też uzasadnione zarzuty kwestionujące stanowisko Sądu I instancji oraz organów nadzoru budowlanego o niezgodności montażu nośnika reklamowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Problematyka ta została szeroko rozważona w motywach zaskarżonego wyroku, a podniesione w tym zakresie w skardze kasacyjnej zarzuty stanowią jedynie nieuprawnioną polemikę z prawidłowym w tej kwestii stanowiskiem WSA i organów administracyjnych. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, obowiązujący plan miejscowy na obszarze m.in. [...] ogranicza wielkość nośników reklamowych oraz elementów informacji wizualnej, a przedmiotowy nośnik reklamowy dopuszczalną przez plan wielkość przekracza.

W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. nie jest trafny.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. zauważyć należy, że niniejsza sprawa została wszczęta po przeprowadzeniu kontroli przedmiotowego nośnika reklamowego w dniu 30 października 2018 r. Zastosowanie w tej sprawie mają zatem powyższe przepisy w brzmieniu obowiązującym w tamtym czasie.

Stosownie do obowiązującej wówczas treści art. 29 ust. 1 pkt 6 p.b., pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

W myśl zaś art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. (w ówczesnym brzmieniu), zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b, 6, 9 oraz 11-12a.

Z treści tych przepisów wynika, że w obowiązującym w październiku 2018 r. stanie prawnym instalacja nośnika (a więc urządzenia) reklamowego wymagała zgłoszenia. Obowiązek taki istniał od wejścia w życie Prawa budowlanego z 1994 r., chociaż wcześniej wynikał on z innych unormowań (w dniu 1 stycznia 1995 r. – art. 29 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 p.b.). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że instalacja przedmiotowego nośnika reklamowego nie została poprzedzona zgłoszeniem, a zatem słusznie została ona uznana za dokonaną samowolnie. Nie ma przy tym znaczenia, że skarżąca Spółka nie wykonywała żadnych robót budowlanych związanych z instalacją tego nośnika, skoro roboty te zostały wykonane przez jej poprzednika prawnego.

W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. nie ma uzasadnionych podstaw.

W konsekwencji powyższego nie są też zasadne zarzuty naruszenia art. 1, art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 52 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 51 ust. 7 i art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b.; art. 1, art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.; art. 1, art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 .pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a.; art. 1, art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie nie naruszono też art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Uwzględniając bowiem normatywną treść przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W rozpatrywanej sprawie Sąd wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił również zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Stwierdzić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1511/08).

Z uwagi na powyższe Sąd I instancji nie miał podstaw do uwzględnienia skargi, a zatem prawidłowo ją oddalił. Nie są więc zasadne zarzuty naruszenia art. 1 p.p.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.