Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 987/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 78 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 145 par. 1 pkt 8, art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2035/11 w sprawie ze skargi B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...][ z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2035/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu.

Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy:

Prezydent W. decyzją z [...] marca 2011 r, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 k.p.a., w związku z art. 72 ust. 1 oraz 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną, uchylił decyzję z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie rejestracji samochodu marki AUDI ALLROAD na nazwisko B.P. oraz odmówił zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na podstawie dokumentów przedłożonych przy wniosku z dnia 18 sierpnia 2008 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 18 sierpnia 2008 r., na wniosek B.P., zarejestrowano pod numerem [...] pojazd marki AUDI ALLROAD. Rejestracji dokonano na podstawie umowy sprzedaży z dnia 1 sierpnia 2008 r., zawartej pomiędzy sprzedającym T.M. a kupującym B.P., dowodu rejestracyjnego do numeru [...] , wydanego przez Prezydenta Miasta S., karty pojazdu i upoważnienia z 18 sierpnia 2008 r.. Po okresie rejestracji czasowej i uzyskaniu potwierdzenia danych pojazdu z organu rejestrującego w S. w dniu [...] września 2008 r. wydano decyzję o rejestracji stałej oraz dowód rejestracyjny serii [...].

W dniu 31 grudnia 2010 r. do organu wpłynęło postanowienie Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2010 r. o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji pojazdu marki AUDI ALLROAD o numerze rejestracyjnym [...]. Z uzasadnienia wynikało, że dokumenty, na podstawie których dokonano pierwszej w Polsce rejestracji tego samochodu zostały podrobione. W konsekwencji fałszerstwa dokumentów dotyczących importu samochodu, wprowadzenia na polski rynek oraz sfałszowania podpisów podczas pierwszej rejestracji samochodu, a także przy dalszej sprzedaży pojazdu, kolejne rejestracje pojazdu w Starostwie Powiatowym Z. i w Urzędzie Miejskim w S. nastąpiły w oparciu o nierzetelne dokumenty.

Po wznowieniu [...] stycznia 2011 r. postępowania w sprawie rejestracji pojazdu, w toku postępowania administracyjnego organ otrzymał kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w R. z [...] września 2009 r., sygn. akt [...], który były podstawą uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu pod numerem [...] przez organ rejestrujący w R. Wpłynęła także kserokopia decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Starostwa Powiatowego w Z. w sprawie uchylenia rejestracji pojazdu pod numerem [...] oraz decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezydenta Miasta S. o uchyleniu decyzji o stałej rejestracji samochodu marki AUDI ALLROAD pod numerem [...]. Z powyższych decyzji wynikało, że przedmiotowy samochód został wprowadzony na polski rynek w wyniku przestępstwa.

Organ stwierdził, że wprowadzenie do obrotu prawnego sfałszowanych dokumentów spowodowało, że nie zostały spełnione warunki wymagane przy rejestracji pojazdu, wynikające z art. 72 i 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w wyniku czego decyzje o rejestracji przedmiotowego samochodu w powyższych organach rejestrujących zostały uchylone. Zgodnie z tymi przepisami rejestracji dokonuje się na wniosek właściciela, w oparciu o dokument własności, w przypadku pojazdu wcześniej zarejestrowanego wymagany jest także dowód rejestracyjny. Do rejestracji przedłożona została umowa sprzedaży z 1 sierpnia 2008 r., która nie spowodowała skutecznego przeniesienia prawa własności na rzecz B.P.. Dowód rejestracyjny serii [...], będący potwierdzeniem decyzji o stałej rejestracji pojazdu, został bowiem przez organ rejestrujący w S. uchylony decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r..

Wobec powyższego organ uznał za konieczne uchylenie decyzji o stałej rejestracji przedmiotowego samochodu pod numerem [...] oraz odmowę rejestracji pojazdu na podstawie dokumentów przedłożonych przy wniosku z dnia 18 sierpnia 2008 r., gdyż nie zostały spełnione warunki wymagane przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł B.P. Wskazał, że samochód kupił w sierpniu 2008 r. i posiada go nadal. Podniósł, że książka serwisowa nie jest dokumentem wymaganym przy rejestracji samochodu, więc jej sfałszowanie nie może być przyczyną unieważnienia dokonanej w 2007 r. rejestracji. W ocenie skarżącego, potwierdzeniem tezy legalnego nabycia samochodu przez pierwszego właściciela krajowego jest okoliczność, że rejestracji pierwotnej w 2007 r. dokonano na podstawie zagranicznego dowodu rejestracyjnego, którego autentyczności i ważności nikt nie kwestionował, ponadto w toku postępowania o unieważnienie rejestracji nie przedstawiono skarżącemu żadnych dokumentów dotyczących roszczeń osób trzecich odnośnie przedmiotowego samochodu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne. Rejestracji dokonuje się, zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 ustawy, na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 oraz dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel przekazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana (art. 78 ust. 1). Stosownie zaś do § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2007r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.) w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem art. 72 ust. 1a-4 ustawy oraz ust. 2-13 i § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza:

1) dowód własności pojazdu;

2) kartę pojazdu, jeżeli była wydana;

3) dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany, oraz

4) tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic rejestracyjnych dołącza stosowne oświadczenie.

W razie nieprzedłożenia wymaganych dokumentów nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Z uwagi na okoliczność, że rejestracja pojazdu odbywa się wyłącznie na podstawie dokumentów, organ administracji nie ma podstaw do zarejestrowania pojazdu, jeżeli dokumenty te okażą się nieprawdziwe.

Organ odwoławczy wskazał, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania, w większości przypadków także z urzędu (art. 147 k.p.a.), w razie ujawnienia którejkolwiek z okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 i w art. 145a k.p.a. Jedna z tych okoliczności, określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., dotyczy sytuacji, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W przekonaniu organu taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, decyzje rejestrujące przedmiotowy pojazd na rzecz wcześniejszych właścicieli zostały bowiem uchylone przez organy rejestrujące we wznowionych postępowaniach. Podstawę uchylenia wszystkich decyzji stanowił prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w R. [...] z dnia [...] września 2009 r., sygn. akt [...], wskazujący, że dokumenty dotyczące rejestracji oraz sprzedaży pojazdu okazały się fałszywe. Skoro zatem upadła rejestracja pojazdu, dokonana na rzecz poprzedniego właściciela, zasadna była odmowa zarejestrowania samochodu na rzecz odwołującego się.

W postępowaniu o rejestrację pojazdu organy administracji publicznej nie są właściwe do ustalenia prawa własności pojazdu nabytego od osoby nieuprawnionej, jak również nie zajmują się oceną istnienia, bądź nieistnienia po stronie rejestrującego dobrej wiary. Pojęcie dobrej wiary jest pojęciem z zakresu prawa cywilnego i jej ocena należy do sądów powszechnych. Rejestracja pojazdu uzależniona jest od obiektywnego istnienia niezbędnych do tego celu dokumentów, prawdziwych zarówno w sensie formalnym, jak i materialnym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł B.P., zarzucając błędne zrozumienie natury prawnej "dowodu rejestracyjnego" mającego dwojakie znaczenie, decyzji administracyjnej i środka dowodowego w rozumieniu art. 75 k.p.a. Zdaniem skarżącego, nierozróżnienie przez organ tych znaczeń spowodowało, że decyzja nie odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a..

Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 2 k.p.a. w związku z art. 147 k.p.a. poprzez przyjęcie, że istniał szczególnie ważny interes społeczny, aby wszcząć w przedmiotowej sprawie postępowanie "z urzędu". W ocenie skarżącego, organ błędnie uznał, że k.p.a. umożliwia wznowienie postępowania, dotyczącego wyłączenia z obrotu "starych" dowodów rejestracyjnych, a więc dokumentów pozbawionych doniosłości prawnej i na tej podstawie "odebranie" dowodu rejestracyjnego aktualnemu właścicielowi pojazdu. Stwierdził, że w obrocie prawnym nie istnieją poprzednie dowody rejestracyjne, ponieważ z chwilą przerejestrowana samochodu przez właściciela dowód rejestracyjny traci walor decyzji i staje się dokumentem mającym status dowodu w rozumieniu k.p.a.. W ocenie skarżącego, "ciąg" postępowań wszczynanych z urzędu w stosunku do nieistniejących w obrocie prawnym dowodów rejestracyjnych nie może wywoływać żadnych skutków prawnych.

Skarżący podniósł, że organ nie wykazał w sposób jednoznaczny, że w przedmiotowej sprawie dowody okazały się fałszywe. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, że istnieje możliwość prowadzenia postępowania wznowieniowego w odniesieniu do takich decyzji (dowodów rejestracyjnych), które już utraciły doniosłość prawną. Dowód rejestracyjny zawsze wiąże się z wykonywaniem prawa własności konkretnego pojazdu, a więc nie ma możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego dokumentu ilustrującego nieaktualny stan stosunków majątkowych.

Skarżący zarzucił, że organ działał bez podstawy prawnej, co stanowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Zauważył, że nabył samochód w dobrej wierze, wypełnił wszystkie przesłanki rejestracji pojazdu oraz nie powołał się na fałszywy dowód rejestracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.

Zauważył Sąd I instancji, że zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym ocena prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] stycznia 2011 r. nie była możliwa, gdyż pozostaje to poza granicami rozpoznawanej sprawy. Dlatego Sądu I ocenił wyłącznie kwestię możliwości wznowienia postępowania rejestracyjnego wobec właściciela pojazdu aktualnie zarejestrowanego i użytkującego pojazd na tej podstawie, że poprzednikowi prawnemu skarżącego organ odmówił wydania dowodu rejestracyjnego po wznowieniu postępowania.

Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują wznowienie postępowania administracyjnego - w większości przypadków także z urzędu (art. 147 k.p.a.) - w razie ujawnienia okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 i w art. 145a k.p.a.. Jedna z tych okoliczności, określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., dotyczy sytuacji, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzją lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zdaniem Sądu I instancji taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Decyzje rejestrujące przedmiotowy pojazd na rzecz wcześniejszych właścicieli zostały bowiem uchylone przez organy rejestrujące we wznowionych postępowaniach.

Wobec wydania przez Prezydenta Miasta S. decyzji z [...] stycznia 2011 r. zaistniała podstawa do wznowienia postępowania co do ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r. o rejestracji samochodu marki AUDI ALLROAD na B.P., wymieniona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a..

Decyzja ta została wydana w określonym stanie faktycznym, w oparciu o złożone wtedy dokumenty. Skoro zatem Prezydent Miasta S. decyzją z [...] stycznia 2011 r. uchylił w trybie wznowienia swoje rozstrzygnięcie o rejestracji przedmiotowego samochodu, a rozstrzygnięcie to stanowiło podstawę do wydania decyzji Prezydenta W. z [...] września 2008 r., to tym samym odpadła przesłanka do rejestracji pojazdu na rzecz B.P..

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd I instancji nie podzielił poglądu organu I instancji, jakoby po wznowieniu postępowania brak było podstaw do zarejestrowania pojazdu w oparciu o przedłożoną przez skarżącego umowę sprzedaży z dnia 1 sierpnia 2008 r.. W ocenie Sądu I instancji, w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do stwierdzenia, że w wyniku sfałszowania pierwszych dokumentów wprowadzających pojazd do obrotu w Polsce przedmiotowa umowa nie spowodowała skutecznego przeniesienia prawa własności na rzecz B.P.. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 1998 r. o sygn. akt II SA 1093/98 (publ. LEX nr 41322) stwierdził, że ustalenia w przedmiocie istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych. Organy administracji dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Nie mogą natomiast ani kreować, ani korygować tych stosunków. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu obowiązane są odmówić zarejestrowania.

Skoro jednak potwierdziła się podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., która stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona, to należało uchylić decyzję o rejestracji pojazdu na rzecz skarżącego w związku z brakiem podstaw do jego rejestracji, a w zaistniałych w sprawie okolicznościach także odmówić mocą nowej decyzji rejestracji przedmiotowego samochodu na rzecz strony. Organ we wznowionym postępowaniu administracyjnym prawidłowo zastosował dyspozycję art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a..

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył B.P., wnosząc o jego uchylenie i uchylenie decyzji Prezydenta Miasta W. z [...] marca 2011 r. w przedmiocie odmowy zarejestrowania przedmiotowego samochodu.

Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I Instancji zaniechanie kontroli i nieustalenie, że SKO dokonało niewłaściwej wykładni art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. in fine poprzez błędne odczytanie dyrektywy "wydana w oparciu", a mianowicie nie odróżniono tej dyrektywy od innej zawartej w art. 145 § 1 k.p.a., brzmiącej "na których podstawie". W rezultacie nie odróżniono oczywiście innych celów, jakie ustawodawca zawarł w tych normach i potraktowano "inną decyzję" w taki sam sposób, jakby chodziło o "dowody na podstawie których" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.. Zdaniem skarżącego kasacyjnie zwrot "w oparciu" nie znaczy to samo, co "na podstawie których" i nie można tych pojęć, jak uczynił Sąd I instancji, utożsamiać. Zarzucił autor skargi kasacyjnej, że Sąd I Instancji błędnie przyjął, iż po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] września 2008 r. w przedmiocie rejestracji samochodu marki AUDI ALLROAD pod numerem [...] na nazwisko B.P., organ zasadnie odmówił zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na podstawie dokumentów przedłożonych przy wniosku z 18 sierpnia 2008 r..

Ponadto autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd I Instancji oceniając legalność decyzji odmawiającej rejestracji samochodu nie skontrolował, czy organ rozpoznał istotę sprawy. Sąd I instancji nie sprawdził, czy organ odmawiając rejestracji prawidłowo porównał dwa interesy: publiczny i słuszny interes obywatela. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że tego rodzaju porównanie było konieczne w świetle art. 169 § 1 k.c. w związku z art. 341 k.c. i w związku art. 140 k.c. Sąd I instancji nie uwzględnił normy prawnej realizującej zasadę prymatu pewności obrotu i ochrony nabywcy w dobrej wierze nad poszanowaniem prawa własności nieznanego właściciela, a nadto nie porównał słusznego interesu obywatela z oczywiście błędnie dokonaną wykładnią przepisów ustawowych, ustalających dokumenty konieczne do zarejestrowania samochodu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarte zostało rozwinięcie powyższych zarzutów i argumentacja o ich zasadności.

W piśmie datowanym na 3 września 2013 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie złożył wniosek o odrzucenie skargi wniesionej do WSA i umorzenie postępowania w całości z uwagi na możliwość rozpoznania sprawy jedynie przez sąd powszechny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem sprawa podlegała rozpoznaniu w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

Granice te sprowadzały się do zarzutów dotyczących zarówno obrazy prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia).

Precyzując zarzut naruszenia prawa procesowego wskazano w skardze kasacyjnej na naruszenie art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. in fine.

Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy zauważyć wadliwe ich sformułowanie, albowiem sąd administracyjny nie stosuje bezpośrednio przepisów procedury administracyjnej, natomiast skarżący kasacyjnie nie wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając jednak na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten Sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 762/09, CBOSA). Jeżeli zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji nie został wyraźnie powiązany w skardze kasacyjnej z zarzutem naruszenia przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet nie ma przeszkód, dla których Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez Sąd I instancji i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie. Biorąc powyższe pod uwagę NSA przyjął, że zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. w istocie zawiera zarzut uznania przez Sąd I instancji za prawidłowe postępowania przeprowadzonego z naruszeniem tych przepisów.

Tak odczytany zarzut jest bezzasadny. Przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz określonej osoby i związany z tym dowód rejestracyjny ma istotne znaczenie prawne dla osób, które nabywają zarejestrowany już pojazd. Wynika to w sposób nie budzący wątpliwości z przepisów art. 78 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm.). Podstawę kolejnej rejestracji pojazdu stanowi bowiem wykazanie przejścia własności pojazdu, a także przedstawienie dowodu rejestracyjnego pojazdu wydanego na podstawie decyzji o zarejestrowaniu tego pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela.

Uchylenie w wyniku wznowienia postępowania decyzji administracyjnej, na mocy której pojazd został zarejestrowany pociąga za sobą anulowanie dowodu rejestracyjnego, który stanowił potwierdzenie wydania decyzji o zarejestrowaniu. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest zatem konieczność wznowienia także postępowania, w którym podmiot ubiegający się o kolejną rejestrację pojazdu przedłożył unieważniony później dowód rejestracyjny.

Zatem, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, decyzja o ponownym zarejestrowaniu pojazdu wydawana jest "w oparciu" o decyzję o zarejestrowaniu na rzecz poprzedniego właściciela. (por. wyrok NSA z 10 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 802/04).

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów kodeksu cywilnego (art. 169 § 1, w zw. z 341, w zw. z 140 k.c.), ponieważ sąd administracyjny tych przepisów nie stosował.

Wychodząc z powyższych założeń, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.