Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 122/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
659
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 h ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
article: art. 36, art. 37
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 13 października 2020 r. R.C. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji zawiadomienie o występowaniu okoliczności uzasadniających rozważenie cofnięcia A.G. pozwolenia na broń palną, wskazując na pogarszający się stan zdrowia posiadacza pozwolenia.

Pismem z dnia 6 listopada 2020 r. organ, na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 955) - dalej również jako: "u.b.a.", wezwał A.G. do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych na tej podstawie orzeczeń.

W odpowiedzi A.G. w piśmie z dnia 12 listopada 2020 r. wskazał m. in., że przedstawione w zawiadomieniu R.C. okoliczności nie uzasadniają dostatecznie podejrzenia, że jest on osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. W piśmie zawarto również wniosek o przedłużenie terminu do złożenia badań lekarskich i psychologicznych o 21 dni, tj. do dnia 7 grudnia 2020 r.

W kolejnym piśmie z dnia 2 grudnia 2020 r. A.G. wskazał, że w dniu 27 listopada 2020 r. stawił się w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w G. , gdzie poddał się badaniom lekarskim w zakresie badania wzroku, badania słuchu, badania psychiatrycznego i częściowego badania lekarza orzecznika; dalsza część badań, która miała się odbyć w dniu 30 listopada 2020 r. nie została przeprowadzona ze względu na konieczność osobistej opieki A.G. nad obłożnie chorą małżonką, a kontynuowanie badań możliwe jest po okresie świąteczno-noworocznym, w związku z czym realnym terminem dostarczenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego jest 15 stycznia 2021 r.

Dnia 21 stycznia 2021 r. Komendant Wojewódzki Pracy w G. wszczął wobec A.G. postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich z uwagi na nie przedłożenie organowi Policji aktualnych orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego.

Postanowieniem z dnia 4 marca 2021 r. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 10 kwietnia 2021 r. z uwagi na oczekiwanie na opinię środowiskową właściwej terytorialnie jednostki Policji.

W piśmie z dnia 11 marca 2021 r. A.G. wskazał, że brak jest podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Do pisma dołączył uwierzytelnione odpisy orzeczeń: lekarskiego z dnia 9 marca 2021 r. i psychologicznego z dnia 8 marca 2021 r., pochodzące z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. , zgodnie z którymi nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 u.b.a. i może dysponować bronią.

W dniu 8 kwietnia 2021 r., na podstawie art. 15 h u.b.a., Komendant Wojewódzki Pracy w G. wniósł do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. odwołania od orzeczenia lekarskiego z dnia 9 marca 2021 r. oraz od orzeczenia psychologicznego z dnia 8 marca 2021 r.

Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2021 r. Komendant Wojewódzki Pracy w G. postanowił wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz broni palnej gazowej do celów ochrony osobistej do dnia 10 maja 2021 r. wskazując, że sprawa nie została załatwiona w terminie z uwagi na trwające postępowanie w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego o informację dotyczącą sposobu rozstrzygnięcia postępowań odwoławczych w sprawie złożonych przez organ Policji odwołań od w/w orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wezwał A.G. do stawienia się na badanie psychologiczne w dniu 27 kwietnia 2021 r., natomiast pismem z dnia 15 kwietnia 2021 r. przesłał dokumentację pacjenta do Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. celem ponownego badania i wydania orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. A.G. wniósł o cofnięcie odwołań z dnia 8 kwietnia 2021 r. oraz o udostępnienie informacji publicznej obejmującej liczbę orzeczeń lekarskich określonych w przepisie art. 15f u.b.a. i orzeczeń psychologicznych określonych w art. 15g u.b.a. wydanych przez lekarzy oraz psychologów Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. w postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń oraz postępowań w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń prowadzonych przez KWP w G. w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 9 marca 2021 r.; sygnatury spraw, w których zostały wydane orzeczenia o jakich mowa wyżej oraz liczbę odwołań organu I instancji od orzeczeń, o której mowa wyżej.

Postanowieniem, odebranym przez pełnomocnika A.G. dnia 10 maja 2021 r., wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy do dnia 10 czerwca 2021 r. z uwagi na trwające postępowanie w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego o informację dotyczącą sposobu rozstrzygnięcia postępowań odwoławczych w sprawie złożonych przez organ Policji odwołań od orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego.

Kolejnymi postanowieniami z dnia 7 czerwca 2021 r. i z dnia 3 sierpnia 2021 r. Komendant Wojewódzki Pracy w G. wyznaczył nowe terminy załatwienia sprawy na dzień 10 sierpnia 2021 r. oraz 10 października 2021 r.

Pismem z dnia 18 sierpnia 2021 r. A.G. wniósł do organu ponaglenie wobec prowadzenia w sposób przewlekły przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich oraz broni gazowej do celów ochrony osobistej.

Postanowieniem z dnia 9 września 2021 roku Komendant Główny Policji stwierdził, że Komendant Wojewódzki Pracy w G. nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania.

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. pismem z dnia 30 września 2021 r. poinformował organ, że termin badania psychologicznego A.G. w trybie odwołania został wyznaczony na 26 października 2021 r.

Postanowieniem z dnia 5 października 2021 r. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 10 grudnia 2021 r.

W dniu 5 października 2021 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich wskutek podjęcia zbędnych wobec zakresu zebranego do dnia 11 marca 2021 r. materiału dowodowego, niewyjaśnionych stronie oraz nadmiernie przedłużających postępowanie czynności, których prowadzenie dodatkowo stanowi nadmierną uciążliwość dla skarżącego.

Skarżący wniósł o:

1. stwierdzenie, że postępowanie organu jest prowadzone w sposób przewlekły;

2. stwierdzenie, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania przez organ I instancji ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązanie organu do załatwienia sprawy z pominięciem czynności powodujących przewlekłość postępowania (odwołań z dnia 8 kwietnia 2021 roku) - w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy;

3. nałożenie na organ grzywny w wysokości 3.000 zł.

Skarżący wskazał, że zbędne, nieumotywowane i nieadekwatne do stanu faktycznego postępowania było wniesienie odwołań organu od orzeczeń Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. z dnia 8 i 9 marca 2021 roku, w których po przeprowadzeniu dogłębnych i czasochłonnych badań lekarskich i psychologicznych lekarz i psycholog stwierdzili, iż skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2-4 u.b.a. Wniesienie odwołań winno skutkować uznaniem przewlekłości postępowania organu, gdyż nie prowadziło do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności; w uzasadnieniu odwołań organ nie przytoczył żadnych konkretnych powodów uzasadniających zakwestionowanie orzeczeń wydanych przez uznany ośrodek medycyny pracy. Wniesienie odwołań w postępowaniu objętym skargą prowadzi jedynie do powtórzenia uciążliwych dla skarżącego badań.

Zdaniem skarżącego w dacie sporządzenia powyższych odwołań organ dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do zakończenie postępowania. W aktach sprawy znajdowały się: protokół ze sprawdzenia warunków przechowywania broni z dnia 28 lutego 2021 r., opinia środowiskowa z dnia 28 lutego 2021 r. złożone przez stronę orzeczenia WOMP w G. z dnia 8 i 9 marca 2021 r. Wskazany materiał dowodowy umożliwiał, z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", ustalenie, czy zachodzą określone w art. 18 u.b.a. przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń. Co więcej, w powszechnej praktyce organu, w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń przytoczone dowody są podstawą do wydania decyzji kończących postępowanie.

Zdaniem skarżącego status prawny (w rozumieniu art. 15h ust. 3 u.b.a.) Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy ma o tyle istotne znaczenie i konsekwencje praktyczne, że jego orzeczenia wydane w postępowaniu odwoławczym są wiążące dla organu. W związku z tym badania psychologiczne i lekarskie wykonywane przez lekarzy i psychologów WOMP charakteryzują się najwyższym profesjonalizmem i wnikliwością. Brak jest jednocześnie podstaw do uznania, że profesjonalizm i wszechstronność badań przeprowadzonych w WOMP różni się w zależności od tego, czy są wykonywane przez WOMP jako organ pierwszoinstancyjny, czy też jako organ odwoławczy. Założenie takie jest nieracjonalne, gdyż badania są prowadzone przez ten sam personel i przy użyciu tej samej aparatury diagnostycznej. Z założenia, że profesjonalizm badań przeprowadzonych przez WOMP nie będzie budził wątpliwości organu, wychodził sam skarżący, dla którego ze względów osobistych i rodzinnych dwukrotne prowadzenie badań jest szczególnie uciążliwe. Przytaczane okoliczności wskazujące na wysoką moc dowodową orzeczeń WOMP nie zostały jednak wzięte pod uwagę przez organ, nie zostały też odniesione do realiów prowadzonego postępowania. Organ uzasadniając odwołania nie wskazał też żadnych konkretnych motywów kwestionowania orzeczeń renomowanego ośrodka medycyny pracy, poprzestając na ogólnikowych lub nieaktualnych stwierdzeniach. W związku z tym wniesienie odwołań trudno uznać za realizację obowiązku dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ale jedynie (uciążliwe dla strony) powtórzenie badań, które zostały już uprzednio w sposób wnikliwy i rzetelny wykonane i to przez podmiot, który w innych postępowaniach pełni funkcję organu odwoławczego. W tych konkretnych okolicznościach działanie organu wyczerpuje znamiona przewlekłości.

Okoliczności poddające w wątpliwość prawidłowość kwestionowanych orzeczeń zostały zweryfikowane w toku badań odbytych przez stronę w WOMP. W toku przeprowadzonych przez lekarzy WOMP badań przedłożona została wszelka żądana dokumentacja medyczna, wskazująca brak występowania następstw po mającym miejsce u skarżącego ponad 5 lat temu urazie kręgosłupa szyjnego, który to uraz nie miał ani trwałego, ani intensywnego charakteru. Wydanie kwestionowanych przez organ orzeczeń na podstawie pełnych danych i kompleksowej dokumentacji precyzyjnie opisującej uraz jakiego doznała strona zostało pominięta przez organ i nie znalazło żadnego odzwierciedlenia w uzasadnieniu odwołania. Jeszcze bardziej ogólnikowe stwierdzenia zostały wskazane w odwołaniu od decyzji lekarza psychologa WOMP. W takiej sytuacji zmuszanie skarżącego, dla którego poważną uciążliwość stanowiło wygospodarowanie czasu na badania w G., do dojazdu na badania do Instytutu w W. nie znajduje żadnego uzasadnienia.

W ocenie skarżącego wniesienie odwołań w takiej sytuacji procesowej jak w zawisłej sprawie jest rzadkością, bądź nie było do tej pory praktykowane, skoro organ wniósł odwołania do niewłaściwego rzeczowo organu, czyli do WOMP za pośrednictwem lekarza/psychologa WOMP wydającego orzeczenie, a nie do instytutu badawczego w dziedzinie medycyny pracy za pośrednictwem lekarza/psychologa WOMP wydającego orzeczenie, co stanowi rażące naruszenie art. 15h ust. 3 pkt 1 u.b.a. Spowodowało to dalsze uchybienia, w wyniku których strona została wezwana na badania psychologiczne w postępowaniu odwoławczym przed WOMP, zamiast instytutem badawczym w dziedzinie medycyny pracy, a w odniesieniu do badań lekarskich akta sprawy zostały przekazane do właściwego rzeczowo organu (WiML), ale przez niewłaściwy podmiot (WOMP, zamiast wydającego orzeczenie lekarza WOMP).

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Pracy w G. wniósł o jej oddalenie.

Wskazując na treść art. art. 15 ust. 1 i 5 u.b.a. organ wyjaśnił, że wobec osób posiadających pozwolenia na broń palną, w sytuacji uzyskania informacji o negatywnych przesłankach mogących stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń, organ Policji z urzędu podejmuje niezbędne czynności mogące mieć wpływ na ocenę dopuszczalności posiadania pozwolenia na broń.

Po analizie wniesionego zawiadomienia dotyczącego A.G. organ dopełnił obowiązku ustawowego i wezwał skarżącego do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych na podstawie przeprowadzonych badań orzeczeń. Jednak kolejnymi pismami, powołując się na "sytuację epidemiczną, ograniczenia w funkcjonowaniu placówek ochrony zdrowia, a także konieczność łączenia pracy zawodowej z opieką nad obłożnie chorym członkiem rodziny" skarżący wnosił o przedłużenie terminu do złożenia wymaganych orzeczeń, ostatecznie do dnia 15 stycznia 2021 r., zaś odpis orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. z dnia 9 marca 2021 r. przedłożył wraz z pismem z dnia 11 marca 2021 r.

Zgodnie z art. 15h ust. 1 u.b.a. od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Kierując się obowiązkiem wszechstronnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie organ postanowił skorzystać z uprawnienia określonego w w/w przepisie. Organ wskazał, że z uwagi na istotne niebezpieczeństwo związane z nieprawidłowym użytkowaniem broni oraz możliwe stworzenie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, zasada wyjaśnienia przez organ wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie postępowania ma tym bardziej doniosłe znaczenie. Skorzystanie przez organ z uprawnienia wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego nie może zostać w niniejszej sprawie potraktowane za zbędne, pozorne lub mające na celu bezzasadne przedłużenie postępowania. Żadna z podjętych czynności nie prowadziła do bezzasadnego przedłużenia postępowania. Organ dopełnił też wszystkich obowiązków proceduralnych związanych z zawiadamianiem strony o przebiegu postępowania, jego aktualnym etapie oraz nowym terminie załatwienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej.

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawy ze skarg w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym – co też miało miejsce w niniejszej sprawie.

Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący spełnił ten wymóg formalny.

Pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie to obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Potwierdza to definicja legalna przewlekłości wprowadzona do Kodeksu postępowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Mając na uwadze stan faktyczny sprawy i przedstawione powyżej rozumienie pojęcia "przewlekłe prowadzenie postępowania" Sąd uznał skargę za bezzasadną.

Zasady wydawania i cofania pozwolenia na broń unormowane są przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz.U. z 2020r. , poz. 955 ze zm.), dalej jako "u.b.a.".

Niesporne w sprawie było , że skarżącemu wydano dwa rodzaje pozwoleń na broń: pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, którego dotyczy niniejsza sprawa i pozwolenie na broń palną gazową do celów ochrony osobistej.

Pismem z dnia 6 listopada 2020 r. Komendant Wojewódzki Pracy w G. wezwał skarżącego, na podstawie art. 15 ust. 5 u.b.a. , do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych na podstawie przeprowadzonych badań orzeczeń w terminie 14 dni od otrzymania pisma wskazując, że ich nieprzedłożenie spowoduje cofnięcie pozwoleń na broń. W zakreślonym terminie skarżący, pismem z dnia 12 listopada 2020 r., wniósł m.in. o przedłużenie terminu do przedłożenia orzeczeń do dnia 7 grudnia 2020 r. z uwagi na sytuację epidemiczną, ograniczenia w funkcjonowaniu placówek ochrony zdrowia , pracę zawodową i opiekę nad obłożnie chorym członkiem rodziny.

Pismem z dnia 2 grudnia 2020 r. skarżący poinformował organ o przeprowadzeniu części badań i przyczynach niewykonania pozostałej ich części, wnosząc o przedłużenie terminu do złożenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego do 15 stycznia 2021 r.

W dniu 21 stycznia 2021 r. Komendant Wojewódzki Pracy w G. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowań administracyjnych w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz na broń palną gazową do celów ochrony osobistej.

Skarżący odebrał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w dniu 10 lutego 2021 r.

Postanowieniem z dnia 4 marca 2021 r. organ zawiadomił skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy – do dnia 10 kwietnia 2021 r. z uwagi na oczekiwanie na opinię środowiskową we właściwej terytorialnie jednostki Policji.

Skarżący przedłożył organowi orzeczenie psychologiczne nr (...) z dnia 8 marca 2021 r. oraz orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia 9 marca 2021 r. Z obu orzeczeń wynika, że skarżący może dysponować bronią.

W dniu 8 kwietnia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. , korzystając z uprawnienia określonego w art. 15h u.b.a., wniósł odwołania od obu orzeczeń , kierując je do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Policji w G. .

Jednocześnie tego samego dnia organ wydał postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 10 maja 2021 r., wobec konieczności uzyskania informacji o sposobie rozstrzygnięcia wniesionych środków odwoławczych.

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. pismem z dnia 13 kwietnia 2021 r. zawiadomił skarżącego o wyznaczeniu terminu badania psychologicznego na dzień 27 kwietnia 2021 r.

W dniu 15 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy przesłał wniesione odwołanie wraz z całością dokumentacji Wojskowemu Instytutowi Medycyny Lotniczej w W. celem ponownego badania i wydania orzeczenia w trybie odwoławczym.

Kolejnym postanowieniem , wysłanym skarżącemu w dniu 7 maja 2021 r. , organ zawiadomił skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 10 czerwca 2021 r., wobec konieczności uzyskania informacji o sposobie rozstrzygnięcia wniesionych środków odwoławczych.

Organ wydał następnie postanowienia o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na konieczność uzyskania informacji o sposobie rozstrzygnięcia wniesionych środków odwoławczych – w dniu 7 czerwca 2021 r. – wyznaczono termin do dnia 10 sierpnia 2021 r. , w dniu 3 sierpnia 2021 r. – wyznaczono termin do 10 października 2021 r.

Skarżący w dniu 18 sierpnia 2021 r. wniósł ponaglenie do Komendanta Głównego Policji w W. wobec prowadzenia postępowania w sposób przewlekły.

Komendant Główny Policji w W. postanowieniem z dnia 9 września 2021 r. stwierdził, że Komendant Wojewódzki Pracy w G. nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 30 września 2021 r. wynika, że termin badania wyznaczony został skarżącemu na dzień 26 października 2021 r.

Postanowieniem z dnia 5 października 2021 r. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 10 grudnia 2021 r. z uwagi na konieczność wydania orzeczeń w trybie odwoławczym.

Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wpłynęła do organu w dniu 5 października 2021 r., a przekazana do sądu wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w dniu 29 października 2021 r.

Mając na uwadze przedstawiony przebieg postępowania należy zauważyć, że skarżący przedłożył wymagane orzeczenia lekarskie i psychologiczne na początku marca 2021 r., w czasie oczekiwania na opinię dotyczącą skarżącego.

Po przedłożeniu przez skarżącego orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego organ skorzystał w przewidzianej przepisem art. 15 h ust.2 u.b.a. możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Prawo wniesienia odwołania przysługuje na mocy tego przepisu nie tylko osobie poddanej badaniu, ale i komendantowi wojewódzkiemu Policji.

Skarżący niezasadnie upatruje we wniesieniu przez organ odwołań od orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego - źródła przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania. Skorzystania z uprawnień przewidzianych przepisami ustawy nie można traktować jako zdarzenia powodującego przewlekłość postępowania z winy organu. Z przepisów u.b.a. nie wynikają jakieś szczególne okoliczności czy wymagania związane z możliwością wniesienia przez organ odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Przepis art. 15h ust. 3 u.b.a. mówi jedynie o konieczności sporządzenia uzasadnienia odwołania, określa termin na wniesienie odwołania oraz wskazuje podmioty odwoławcze.

Przedłożone orzeczenia- lekarskie i psychologiczne dotyczące skarżącego zawierają właściwie jedynie wniosek końcowy z przeprowadzonych wobec skarżącego badań – że może on dysponować bronią. Organ , działając w niniejszej sprawie z urzędu, ma natomiast, w ocenie Sądu, obowiązek skorzystania z wszelkich możliwości przewidzianych przepisami prawa w celu wyjaśnienia, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Takim sposobem jest m.in. poddanie przedłożonych orzeczeń ponownej weryfikacji. Organ podejmując decyzję o wniesieniu odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego prawidłowo miał na uwadze treść art. 7 k.p.a. ( w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli), art. 75 § 1 k.p.a. ( jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny) oraz art. 77 § 1 k.p.a. ( organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy).

Zarzuty skarżącego dotyczące bezzasadnego wniesienia przez organ odwołań nie mogą wobec tego przynieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Nie ma przy tym znaczenia, że skarżący udał się do WOMP w G. w celu uzyskania obu orzeczeń mając na uwadze profesjonalizm jego lekarzy i psychologów. Niezależnie od oceny rzetelności i fachowości lekarzy i psychologów tej placówki, prezentowanej przez skarżącego, w zamyśle ustawodawcy – uogólniając - WOMP może być zarówno jednostką orzeczniczą "pierwszej instancji", jak i podmiotem odwoławczym. W myśl bowiem art. 15h ust. 3 u.b.a. odwołanie wraz z uzasadnieniem wnosi się za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są:

1) wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy;

2) jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3) podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.

Tak więc z woli ustawodawcy , o ile strona wybiera w celu sporządzenia opinii lekarskiej i psychologicznej WOMP , organem właściwym do wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w trybie odwoławczym jest podmiot odwoławczy, nie będący WOMP.

Komendant Wojewódzki Pracy w G. nie narzucił skarżącemu wyboru lekarza czy psychologa, a jedynie w piśmie z dnia 6 listopada 2020 r. , w którym wezwał skarżącego do przedłożenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wskazał adres strony internetowej , na której dostępny jest wykaz lekarzy i psychologów uprawnionych do wydawania tego rodzaju orzeczeń.

Wniesienie przez organ odwołania, za pośrednictwem lekarza i psychologa, do WOMP, nie zaś do podmiotu odwoławczego nie przyczyniło się, w ocenie Sądu do przedłużenia postępowania z winy organu. Jak wynika z art. 15h u.b.a., to na lekarzu lub psychologu spoczywa obowiązek przekazania odwołania do podmiotu odwoławczego. Między wniesieniem przez organ odwołania ( 8.04.2021 r. ) a przekazaniem go do podmiotu odwoławczego ( 15.04.2021 r.) minęło 7 dni , czyli tyle, ile przewiduje na przekazanie odwołania do podmiotu odwoławczego przepis art. 15h ust.4 u.b.a. Z kolei odwołanie od orzeczenia psychologicznego do właściwego podmiotu odwoławczego przekazane przez WOMP nie zostało – jak należy wnioskować z zawiadomienia skarżącego przez WOMP z dnia 30 września 2021 r. o wyznaczonym terminie badania psychologicznego na dzień 26 października 2021 r.

Dla oceny prawidłowości postępowania organu nie ma też znaczenia , czy skarżony organ korzysta czy też nie korzysta w innych sprawach z możliwości wnoszenia odwołań od orzeczeń psychologicznych i lekarskich. Każda sprawa administracyjna jest sprawą indywidualną, odrębną. Organ nie jest zobowiązany do podejmowania w każdej sprawie takiego samego sposobu działania w kwestii wniesienia przedmiotowych odwołań. Także sąd ocenia sposób działania lub zaniechania organu w konkretnej , zaskarżonej skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania sprawie , nie kierując się – i nie mogąc w istocie kierować się przy tej ocenie - sposobem prowadzenia postępowań przez tej sam organ w innych, indywidualnych sprawach.

Podkreślić też należy, że organ podejmował czynności bez zwłoki , jak też prawidłowo i terminowo wykonywał obowiązek nałożony przepisem art. 36 k.p.a. , który stanowi :

§ 1. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.

§ 2. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Brak metryki sprawy , wymaganej przepisem art. 66a k.p.a., nie mógł mieć jakiegokolwiek wpływu na czas trwania postępowania.

Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie przyczyną długiego trwania postępowania nie jest sposób działania organu czy też jego zaniechania. Przyczyna ta leży po stronie podmiotów wykonujących badania i sporządzających orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Jest to wobec tego przyczyna niezależna od organu.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że organ nie prowadził postępowania przewlekle, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.