Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 144/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygn, akt VII SA/Wa 144/10

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] postanowieniem z dnia [...] września 2009r. ([...]), na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., wymierzył C. Sp. z o.o. w W. karę w wysokości 125000 zł za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego w S.

Podczas kontroli w dniu 10 sierpnia 2009r. organ ustalił, że ww. budynek jest użytkowany bez pozwolenia na użytkowanie, gdyż 14 regałów zapełniono towarami -tym samym rozpoczęto korzystanie z budynku polegające na przechowywaniu towarów, co potwierdza dokumentacja fotograficzna.

Organ powołał art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego wskazując, że ustalenie przystąpienia do użytkowania obiektu z naruszeniem art. 54, art. 55 ww. ustawy obliguje organ do wymierzenia kary, odpowiednio zgodnie z przepisami dotyczącymi kar wymienionych w art. 59 ust. 1 przy dziesięciokrotnym podwyższeniu stawki opłaty.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. ([...]), po rozpatrzeniu zażalenia Spółki C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego -utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ wyjaśnił, iż wprawdzie ustawodawca nie zdefiniował pojęcia użytkowanie obiektu budowlanego, to jednak w świetle art. 5 ust. 2, art. 71 czy art. 71 a ustawy przyjął, że jest to wykorzystywanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, które nie musi mieć charakteru trwałego.

Nie jest kwestionowane, że budynek magazynowy wypełniono towarem składowanym na regałach. Budynek został zatem wykorzystany zgodnie ze jego przeznaczeniem, co obligowało organ do nałożenia ww. kary.

Zarzuty zażalenia dotyczące sprawdzenia nośności regałów organ uznał za niezasadne, ponieważ każdy regał winien posiadać tabliczkę ewentualnie certyfikat informujący o maksymalnym obciążeniu.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła Spółka C., wnosząc o jego

uchylenie bądź stwierdzenie nieważności i zarzucając naruszenie:

1. art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię tj. uznanie, że

doszło do użytkowania obiektu oraz poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i

wymierzenie kary, w sytuacji gdy inwestor nie przystąpił do użytkowania;

2. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez

niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, co skutkowało niedokładnym

wyjaśnieniem stanu faktycznego i stwierdzeniem, że inwestor przystąpił do użytkowania

obiektu podczas gdy do rozpoczęcia użytkowania nie doszło;

3. art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się

organ przy załatwianiu sprawy,

4. art. 107 ust. 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie stanu

faktycznego i prawnego sprawy.

W skardze podkreślono, że obiekt ma służyć działalności handlowej polegającej na produkcji i sprzedaży. Nie można było więc przyjąć, że doszło do jego użytkowania, skoro nie było w nim sprzętu do wydawania, czy ewidencjonowania towaru. Nie można było również z góry przesądzić, że pozostawienie w magazynie rzeczy było jednoznaczne z przystąpieniem do użytkowania. Organ winien ustalić przyczyny tego stanu, tym bardziej, że w obiekcie nie stwierdzono obecności osób postronnych -personelu, robotników. Na terenie obiektu nie była prowadzona jakakolwiek działalność związana z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Nieznaczna ilość zapakowanych fabrycznie towarów umieszczono chwilowo, dla rotacyjnego sprawdzenia nośności i stateczności regałów magazynowych. Okoliczność ta wynikała z obowiązku spełnienia podstawowych wymagań dot. Konstrukcji, warunków i higieny pracy, co nie może świadczyć o użytkowaniu.

W dalszej części skargi obszernie opisano - z powołaniem na Polskie Normy -zasady korzystania, wymagania i badania dotyczące regałów magazynowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż wbrew jej zarzutom zaskarżone

postanowienie nie narusza prawa w stopniu skutkującym jego uchyleniem, czy stwierdzeniem nieważności, jak domagała się skarżąca.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, stanowiącym podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Stosownie do art. 55 pkt 1 ww. ustawy przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii enumeratywnie wyliczonych w tym przepisie.

Z przytoczonych wyżej regulacji wynika zatem jednoznacznie, że inwestor - pod rygorem sankcji nałożenia kary pieniężnej - może użytkować obiekt budowlany tylko i wyłącznie po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Słusznie wskazano zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i w skardze, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej użytkowania obiektu budowlanego. Tym niemniej, mając na uwadze treść art. 5 ust. 2, art. 71 czy art. 71 a tej ww. ustawy przyjąć należy, że pojęcie to oznacza korzystanie, używanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Tak rozumiany jest ten termin również na gruncie języka powszechnego, wskazującego na korzystanie z rzeczy, niezależnie od zakresu i długotrwałości. Jak podaje "Słownik języka polskiego" (tom III, red. M. Szymczak, s. 644), użytkować to "używać czegoś, korzystać z czegoś...".

Sąd miał przy tym na uwadze, że art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego zawiera normę prawną skierowaną do organu nadzoru budowlanego, nakazującą wymierzenie kary w sytuacji, gdy organ ten stwierdzi "przystąpienie" do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, to jest ustali, że rozpoczęto jego użytkowanie.

W tym miejscu wskazać trzeba, że istotą postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to ostatni etap procesu inwestycyjnego prowadzący do sprawdzenia w drodze stosownych kontroli, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ udzielił pozwolenia budowlanego. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest stwierdzenie przez organ, że proces budowlany został przeprowadzony zgodnie z udzielonym pozwoleniem i przepisami prawa, co oznacza, że obiekt nadaje się do bezpiecznego funkcjonowania.

W związku z powyższym - zdaniem Sądu - każdy przejaw korzystania z obiektu budowlanego w celach do jakich został przeznaczony należy traktować jako przystąpienie do jego użytkowania.

Jeśli zatem, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie tj. w trakcie kontroli prowadzonej w trybie art. 59 Prawa budowlanego organ powiatowy stwierdził, że skarżąca w obiekcie o charakterze magazynowym umieściła na 14 regałach do pionowego składowania określone towary, to nie można było podzielić stanowiska Spółki, że nie doszło do jego użytkowania tylko dlatego, że towar ułożono w celu sprawdzenia nośności i stateczności regałów magazynowych, czy obciążenia posadzki.

W świetle przedstawionej argumentacji, takie czynności skarżąca mogła podjąć dopiero po sprawdzeniu przez uprawniony organ w drodze obligatoryjnej kontroli, czy obiekt nadaje się do użytkowania, którego potwierdzeniem jest udzielenie pozwolenia na jego użytkowanie.

Tego faktu nie zmieniają podnoszone przez skarżącą okoliczności o nieprzystąpieniu do wykorzystania budynku zgodnie z przeznaczeniem, wobec niepodjęcia w nim działalności polegającej na produkcji i sprzedaży. Podkreślenia wymaga, że wprawdzie przedmiotowy obiekt miał być dobudowany i funkcjonalnie powiązany z innym istniejącym obiektem produkcyjno - magazynowym Spółki, tym niemniej jego funkcją miało być jedynie magazynowanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. (nr [...]) Starosta [...] zatwierdził bowiem projekt i udzielił pozwolenia na budowę budynku magazynowego. Dla stwierdzenia przystąpienia do użytkowania nie musiała być zatem w ww. obiekcie wykonywana działalność związana z produkcją, sprzedażą, obrotem gospodarczym. Wystarczy, że towar był rozmieszczony na regałach tj. magazynowany, co wskazywało, że inwestor przystąpił do jego użytkowania.

W związku z przedstawionym wyżej stanowiskiem, już tylko na marginesie wskazać trzeba, że sprawdzenie nośności regałów tego samego typu nie wymagało rozmieszczenia towarów, aż na 14 regałach, jak i użycia w tym celu konkretnych towarów.

Z tych przyczyn na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7 i 77, 107 § 3 kpa oraz art. 11 kpa. Ustalenia protokolarne oraz wykonana podczas kontroli dokumentacja fotograficzna stanowiły wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na

podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.