Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 239/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 108 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 19 ust. 2; § 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 644
law: Rozporzadzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby  policjantów
article: art. 32 ust. 1 i 2; art. 36 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie WSA Robert Hałabis, WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia 7 lutego 2018 r. Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania S. K., utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu organ odwoławczy wskazał następujące okoliczności stanu faktycznego sprawy.

Rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2017 r. Komendant Miejski Policji w L., na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm.) z dniem 15 stycznia 2018 r. zwolnił starszego sierżanta S. K. ze stanowiska referenta Referatu [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L., przeniósł z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie [...] Policji w L. i z dniem [...] stycznia 2018 r. mianował na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji tego komisariatu, bez zmiany wysokości pobieranego uposażenia zasadniczego oraz kwoty dodatku służbowego. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

S. K. wniósł odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L..

Rozpatrując sprawę na skutek odwołania Komendant Policji podniósł, że decyzja o przeniesieniu policjanta na równorzędne stanowisko służbowe podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych zobowiązanego do prowadzenia polityki kadrowej. Stanowisko równorzędne oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego oraz takim samym stopniem etatowym. Komendant Policji podkreślił, że decyzja o przeniesieniu st. sierż. S. K. spowodowana była przede wszystkim koniecznością zapewnienia ciągłości służby oraz prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji określonych dla służb patrolowych w Komisariacie Policji [...] w L.. Przeniesienie i mianowanie st. sierż. S. K. na równorzędne stanowisko służbowe uwarunkowane było trudną sytuacją kadrową w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu Policji [...] w L.. Niewłaściwa, czy też niepełna obsada stanowisk policyjnych w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu Policji [...] w L. niewątpliwie mogłaby spowodować komplikacje w funkcjonowaniu zespołu i negatywnie wpłynąć na skuteczność wykonywanych czynności. Zatem obowiązkiem Komendanta Miejskiego Policji w L. była taka dyslokacja służb, by zminimalizować wpływ braków personalnych w podległych jednostkach i komórkach organizacyjnych na jakość realizowanych zadań służbowych. Skarżący został mianowany na stanowisko równorzędne, o identycznej nazwie, grupie zaszeregowania i stopniu etatowym. Zmiana stanowiska nastąpiła w obrębie tej samej miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, zatem w związku z mianowaniem na nowe stanowisko służbowe nie powstały dla skarżącego żadne dodatkowe utrudnienia, chociażby w kwestii drogi do miejsca pełnienia służby. Ponadto z analizy zadań zawartych w kartach opisu stanowisk pracy wynika, że na nowym stanowisku skarżący będzie realizował rodzajowo te same zadania, które wykonywał w ramach obowiązków służbowych w dotychczasowej służbie, przy czym nowe stanowisko odpowiada jego kwalifikacjom i doświadczeniu w pracy w pionie prewencyjnym. Decyzja o przeniesieniu skarżącego uzasadniona jest przede wszystkim potrzebami służby. Pod uwagę wzięty został zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i interes strony. W nowym miejscu pełnienia służby zapewniono stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego, tj. stanowisko o takiej samej grupie uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że warunki pełnienia służby policjanta nie ulegną pogorszeniu. Przeszkody przeniesienia wskazane przez policjanta w odwołaniu, związane z innym niż dotychczas zakresem zadań i obowiązków służbowych, nie mogą być równoważone z potrzebami służby. Decyzja o przeniesieniu stanowi wypadkową indywidualnego interesu strony oraz dobra służby. Ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej komórki organizacyjnej od dotychczasowego zakresu zadań, jego kwalifikacji zawodowych, czy też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku.

W odniesieniu do wykazania celowości i zasadności przeniesienia organ odwoławczy zauważył ponadto, że nie ma uzasadnionych podstaw, by w przypadku przesunięcia funkcjonariusza Policji na stanowisko służbowe równorzędne, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ był zobligowany do wykazywania dlaczego konkretnego, a nie innego funkcjonariusza zamierza przesunąć na inne, równorzędne stanowisko służbowe. Zdaniem organu odwoławczego dyspozycyjność oraz konieczność podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej skutkują potrzebą pełnienia przez policjanta służby w tej komórce, w której w ocenie przełożonych jego umiejętności i osiągnięcia zawodowe zostaną najlepiej wykorzystane dla pełnienia tej służby.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku oceny możliwości awansowania skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że dotychczas zdobyte przez policjanta doświadczenie oraz kwalifikacje będą również wykorzystane na stanowisku referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu [...] Policji w L., gdzie skarżący będzie mógł rozwijać swoje umiejętności zawodowe, a od właściwej realizacji zadań służbowych oraz wykazywanej inicjatywy zależeć będzie dalszy rozwój jego kariery zawodowej oraz możliwości awansów w strukturach jednostek organizacyjnych Policji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie S. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2017 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L., mimo że rozkaz ten wydany został z rażącym naruszeniem przepisów:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności niniejszej sprawy oraz brak należytego rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także całkowite pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu skarżącego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego przyjętego z podstawę wydanej decyzji, przede wszystkim w zakresie warunków pracy funkcjonariusza na dotychczasowym i nowym stanowisku, a w konsekwencji równorzędności stanowiska nowego z dotychczas zajmowanym;

2. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dostatecznego uzasadnienia stanowiska organu pierwszej instancji, zasadności i celowości podjętej decyzji oraz niewykazanie przez ten organ równorzędności nowego stanowiska z dotychczas zajmowanym przez skarżącego, rozumianej również jako takie same warunki pracy;

3. art. 108 § 1 k.p.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie i nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie jest to niezbędne ani ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego ani dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami ani też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony;

II. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak należytego rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie warunków służby, a także całkowite pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Z art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm.) oraz przepisu § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 z późn. zm.), wynika, że rozkazy personalne w sprawie przeniesienia policjantów są decyzjami administracyjnymi, czego konsekwencją jest obowiązek stosowania przy ich wydawaniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i które to decyzje mogą być zaskarżane do sądów administracyjnych.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego pod względem jego legalności stwierdzić należy, że rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia 7 lutego 2018 r. nr [...] wydany został w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i bez naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, skarżący pełnił służbę na stanowisku referenta Referatu [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L.. W związku z wnioskiem personalnym Komendanta Komisariatu Policji [...] w L. o powierzenie S. K. obowiązków na stanowisku referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji, Komendant Miejski Policji w L. rozkazem personalnym zwolnił skarżącego z dniem 15 stycznia 2018 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniósł go z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji [...] w L., mianując skarżącego z dniem 16 stycznia 2018 r. na stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji tegoż komisariatu z uposażeniem zasadniczym i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości. Na skutek odwołania Komendant Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny wydany w pierwszej instancji.

Podstawą prawną o charakterze kompetencyjnym przeniesienia skarżącego jest art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W przepisie tym nie wskazano kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Jednocześnie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Także w zatem w przypadku przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji brak bardziej szczegółowej regulacji. W konsekwencji i w kontekście art. 38 ust. 1-4 ustawy o Policji uznaje się, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym przeniesieniem do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej i mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Skoro bowiem przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków przewidzianych w art. 38 ust. 1-4 ustawy o Policji, to w pozostałych przypadkach przeniesienie winno nastąpić na stanowisko równorzędne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., I OSK 692/17, LEX nr 2445334).

Z wykładni logicznej, systemowej i celowościowej powołanych przepisów wynika, że właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko służbowe w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu). Użyte w treści art. 36 ust. 1 ustawy o Policji sformułowanie "może być przeniesiony" oznacza, że decyzja w tym względzie ma charakter uznaniowy, to jest należy do sfery uznania administracyjnego, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., czyli interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2002 r., II SA 3411/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2011 r., II SA/Wa 2154/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Niekwestionowanym prawem organu Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określenie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy o Policji konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeżeli z tego względu konieczne jest przeniesienie policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość.

Sądy administracyjne w ramach oceny legalności aktów administracyjnych nie są władne oceniać celowości zmian w materii struktury organizacyjnej jednostek Policji czy też obsady kadrowej, wreszcie zakresu zadań poszczególnych stanowisk czy funkcjonariuszy. Zatem ograniczają się do badania pewnych tylko parametrów stanowisk służbowych w aspekcie ich równorzędności oraz do właściwego uzasadnienia decyzji w tym przedmiocie, mając na względzie ich uznaniowość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., I OSK 692/17).

Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, lecz zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, lecz nie wnika w jego słuszność czy celowość. Z tego względu kontrola sądu w tego typu sprawach ogranicza się do zbadania, czy właściwie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych i czy z ustaleń faktycznych wyciągnięto prawidłowe wnioski.

W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada powyższym kryteriom. Organy Policji obu instancji, realizując zasadę określoną w art. 7 k.p.a., wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego w sposób odpowiadający wymogom art. 77 k.p.a., oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do zasad wynikających z art. 80 k.p.a., a także wbrew twierdzeniu skarżącego uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów nieprawidłowości w sferze ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

W świetle wskazanych wyżej przepisów ustawy o Policji, właściwy przełożony skarżącego był uprawniony do przekształcenia jego stosunku służbowego w ten sposób, iż zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] w L.. Była to decyzja uznaniowa, uzasadniona okolicznościami podanymi przez organy Policji we wniosku o przeniesienie. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Miejski Policji w L. wskazał, że przeniesienie i mianowanie st. sierż. S. K. na równorzędne stanowisko służbowe uwarunkowane było trudną sytuacją kadrową w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu Policji [...] w L., a rozkaz personalny stanowi realizację wniosku personalnego Komendanta Komisariatu Policji [...] w L.. Organ wyjaśnił, że w Zespole Patrolowo–Interwencyjnym na dzień 31 grudnia 2017 r. pozostawały nieobsadzone 2 stanowiska służbowe, 2 policjantów przebywało na szkoleniu zawodowym podstawowym, a 3 policjantów miało powierzone obowiązki służbowe w innej komórce organizacyjnej Komisariatu Policji [...] w L..

Powyższe uprawniało zatem Komendanta Miejskiego Policji w L. do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska referenta Referatu [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L. z dniem 15 stycznia 2018 r. oraz przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] w L. i z dniem 16 stycznia 2018 r. mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa do spraw Prewencji tego komisariatu.

Należy mieć na uwadze, że przeniesienie skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w Komisariacie Policji [...] w L. było podyktowane koniecznością wzmocnienia obsady tej jednostki policji w związku z jej trudną sytuacją kadrową. Jak zauważył organ w zaskarżonym rozkazie personalnym, decyzja o przeniesieniu skarżącego podyktowana była przede wszystkim koniecznością zapewnienia ciągłości służby oraz prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji określonych dla służb patrolowych w Komisariacie Policji [...] w L.. Niewłaściwa, czy też niepełna obsada stanowisk policyjnych w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu Policji [...] w L. mogłaby spowodować komplikacje w funkcjonowaniu zespołu i negatywnie wpłynąć na skuteczność wykonywanych czynności. Zatem obowiązkiem Komendanta Miejskiego Policji w L. była dyslokacja służb mająca na celu zminimalizowanie wpływu braków personalnych na jakość realizowanych zadań służbowych.

Jak wskazano już wyżej, na podstawie przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Stosownie zaś do treści ust. 2 tego artykułu, do przenoszenia lub delegowania policjanta na obszarze właściwego powiatu (miasta) właściwy jest komendant powiatowy (miejski) Policji. Szczegółowe warunki formalne rozkazu personalnego określa przepis § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów i w ocenie Sądu zostały one zachowane.

W rozpoznawanej sprawie zagadnieniem o podstawowym znaczeniu była ocena "równorzędności" stanowiska dotychczasowego i nowego. Ustawa o Policji nie definiuje tego pojęcia, jednakże kryteria oceny równorzędności stanowisk wypracowane zostały w orzecznictwie. Na tym tle ukształtował się pogląd, zgodnie z którym pojęcie "stanowiska równorzędnego" w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., I OSK 692/17). Organy obu instancji dokładnie omówiły te kryteria. Skarżący został przeniesiony ze stanowiska referenta Referatu [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komedy Miejskiej Policji na stanowisko referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu Policji [...] w L.. Uposażenie zasadnicze oraz dodatek służbowy nie uległy zmianie. Zachowana została tożsamość stanowiska służbowego, tj. referenta, oraz stopień etatowy, czyli stopień sierżanta sztabowego na dotychczasowym i na nowym stanowisku służbowym, a to zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 z późn. zm.).

Wymaga podkreślenia, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze dokonana przez organy obu instancji ocena równorzędności stanowisk nie została oparta wyłącznie o kryterium tożsamości nazwy stanowiska, uposażenia i stopnia etatowego, a organy miały na względzie także warunki służby na dotychczasowym i nowym stanowisku.

Trafnie podniesionym przez organ pierwszej instancji argumentem przemawiającym za równorzędnością stanowisk jest okoliczność, że warunki służby na stanowisku referenta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L. i referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu [...] w L. są takie same pod względem rozkładu czasu pracy (zmianowego, ośmiogodzinnego czasu służby), jak i formy pełnienia służby, odbywającej się w patrolach zmotoryzowanych, jak również pieszych. Również waga zadań realizowanych na stanowisku referenta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L. i referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu Policji [...] w L. jest taka sama. Komendant Miejski Policji w L. wyczerpująco wyjaśnił, powołując się na zapis tabeli nr [...] stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 z późn. zm.), że referent winien posiadać co najmniej: wykształcenie średnie cywilne, kwalifikacje zawodowe podstawowe oraz minimum dwuletni staż służby w Policji. A zatem trafnie przyjął organ, że niezależnie od tego czy policjant będzie pełnić służbę na stanowisku referenta w komórkach patrolowo - interwencyjnych czy też u komórkach ruchu drogowego, wymagania są takie same pod względem: wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, a skarżący te wymagania spełnia. Uwzględniono ponadto, że skarżący posiada odpowiednie doświadczenie zawodowe i umiejętności związane z czynnościami wykonywanymi przez policjantów pełniących służbę w komórkach patrolowo–interwencyjnych z uwagi na to, że wcześniej pełnił już służbę w takiej komórce.

Podzielając ocenę organu pierwszej instancji co do równorzędności stanowisk Komendant Policji zasadnie ponadto zwrócił uwagę, że zmiana stanowiska nastąpiła w obrębie tej samej miejscowości, w której skarżący dotychczas pełnił służbę, w związku z czym zmiana stanowiska nie wiąże się z dodatkowymi utrudnieniami w zakresie drogi do miejsca pełnienia służby. Treść zawartych w aktach administracyjnych kart opisu dotychczasowego i nowego stanowiska pracy potwierdza też prawidłowość oceny organu, iż na nowym stanowisku pracy skarżący będzie wykonywał rodzajowo te same zadania, jakie wykonywał na poprzednim stanowisku.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że organy dokonały pełnej analizy, prawidłowo w konsekwencji stwierdzając, iż warunki pełnienia służby policjanta nie ulegają pogorszeniu, co oznacza, że stanowiska są sobie równorzędne. W ocenie Sądu weryfikacja warunków zatrudnienia na dotychczasowym i nowym stanowisku, w świetle omówionych wyżej kryteriów, daje pozytywny wynik zachowania "równorzędności" stanowiska, na które skarżący został przeniesiony. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ odwoławczy trafnie odniósł się także do kwestii możliwości dalszych awansów skarżącego wyjaśniając, że na nowym stanowisku skarżący będzie mógł rozwijać zdobyte dotychczas umiejętności zawodowe, a dalszy rozwój jego kariery zawodowej oraz możliwości awansów zależeć będzie od właściwej realizacji zadań służbowych oraz wykazywanej inicjatywy. Skarżący nie powołał jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważać tę argumentację.

Wszystkie podane wyżej okoliczności, wbrew zarzutom skargi, prowadzą do wniosku o uwzględnieniu przez organy Policji indywidualnego interesu funkcjonariusza, który został przeniesiony do pełnienia służby w obrębie tej samej miejscowości, z zachowaniem dotychczasowej formy pełnienia służby, charakteru wykonywanych zadań, a także z uwzględnieniem posiadanego doświadczenia i umiejętności zawodowych. Tym samym sformułowane w skardze zarzuty pominięcia w rozstrzygnięciu słusznego interesu skarżącego funkcjonariusza Policji, jak również dowolności i arbitralności podjętego rozstrzygnięcia, należy uznać za nieuprawnione.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a., gdyż nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o powołaną podstawę prawną było uzasadnione.

Przepis art. 108 § 1 k.p.a. przewiduje, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołanie do pojęcia "niezbędności" może nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ, nadając wydanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes służby, który jest tożsamy w tym przypadku z interesem społecznym, a mający na celu zapewnienie prawidłowej realizacji zadań przez wskazaną jednostkę organizacyjną Policji. Podkreślić należy, że specyfika formacji, jaką jest Policja, służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania porządku publicznego wymaga, aby istotne decyzje kadrowe były realizowane niezwłocznie. Przeciwne w tym względzie stanowisko mogłoby negatywnie wpłynąć na sposób funkcjonowania całej formacji, a w rezultacie na stan bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga kwestionująca zgodność z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego jest niezasadna. W konsekwencji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) orzeczono jak w sentencji.