Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 992/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6350 Koncesja na prowadzenie działalności w zakresie sportu profesjonalnego, zezwolenia na utworzenie związku sportowego, lic
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 2 pkt 1-4, art. 1`2b ust. 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1263
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. ref. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi Z. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na utworzenie związku sportowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej: "k.p.a", oraz art. 11 ust. 3 i 7 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1263 dalej: "u.s."), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na skutek wniosku złożonego przez P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...], dotyczącą odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

P. z siedzibą w B., wpisana do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego pod nr: [...], złożyła w trybie art. 11 ustawy o sporcie wniosek do Ministra Sportu i Turystyki z dnia 23 kwietnia 2018 r. o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego.

Minister decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] odmówił wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie [...] pod nazwą P.. Decyzja została oparta na art. 11 ust. 3 i 7 w związku z art. 13 ust. 1 u.s.

Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy o sporcie minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli m.in. postanowienia projektu statutu przedłożonego przez wnioskodawcę są niezgodne z przepisami prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie.

Jak ustalono w postępowaniu zakończonym ww. decyzją, postanowienia przedłożonego przez Wnioskodawcę projektu statutu - w tym postanowienia § 4 ust. 1 lit a i ust. 2 lit. a, c i e - są niezgodne z prawem, tj. z art. 13 ust. 1 u.s., ponieważ według treści statutu P. zamierza prowadzić działalność jako polski związek sportowy w sporcie [...], podczas gdy w sporcie tym działa już polski związek sportowy, tj. P. (okoliczność znana Ministrowi z urzędu jako organowi nadzoru nad polskimi związkami sportowymi - art. 16 i inne u.s.).

Wnioskodawca złożył wniosek (pismo z datą 20 sierpnia 2018 r.) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji Ministra z dnia [...] lipca 2018 r.

W powyższym wniosku zarzucono, że Organ naruszył:

1) art. 11 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 3 u.s. poprzez ich - w opinii Wnioskodawcy - błędną wykładnię prowadzącą do konkluzji, że projekt statutu Wnioskodawcy jest niezgodny z przepisami prawa, podczas gdy z treści wniosku z dnia 23 kwietnia 2018 r. wynika, że "Wnioskodawca zamierza prowadzić działalność w dyscyplinie karate olimpijskie, w której to dyscyplinie nie działa polski związek sportowy",

2) art. 11 ust. 3 w związku z art. 13 ust. 1 u.s. poprzez jego niewłaściwe - zdaniem Wnioskodawcy - zastosowanie prowadzące do konkluzji, że wniosek złożony przez Wnioskodawcę dotyczy sportu karate objętego prawami istniejącego polskiego związku sportowego, podczas gdy z dokumentów przedłożonych przez Wnioskodawcę wynika, że Wnioskodawca "zamierza prowadzić działalność w sporcie karate w postaci karate olimpijskiego", czym Wnioskodawca, w swojej opinii, nie narusza art. 13 ust. 1 u.s., ponieważ, jak stara się wywieźć w swoim wniosku, "działalność w tymże sporcie w Polsce nie jest objęta wyłącznymi prawami jakiegokolwiek polskiego związku sportowego";

3) art. 11 ust. 4 u.s. poprzez - w opinii Wnioskodawcy - niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez brak wezwania Wnioskodawcy przez Organ "do wyjaśnienia lub sprecyzowania, jakiego konkretnie sportu dotyczy wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, złożony przez P. w dniu 23 kwietnia 2018 roku";

4) art. 13 ust. 1 u.s. poprzez jego niewłaściwe - jak uważa Wnioskodawca - zastosowanie, prowadzące do uznania, że działalność, którą Wnioskodawca zamierza prowadzić jako polski związek sportowy, jest objęta prawami wyłącznymi polskiego związku sportowego pod nazwą P.,

5) art. 7, art. 9, art. 77 ust. 1 oraz art. 80 k.p.a. polegającego na rzekomo dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że w sprawie występuje przesłanka do odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego przez Wnioskodawcę z uwagi na sprzeczność wskazanych w decyzji postanowień projektu statutu Wnioskodawcy z prawem, tj. z art. 13 ust. 1 u.s.

Ponadto, na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a., Wnioskodawca zwracał się o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w sprawie celem uzupełnienia dowodów i materiałów, poprzez uwzględnienie oraz przeprowadzenie dowodu ze zmienionego projektu statutu Wnioskodawcy - w projekcie statutu, tj. postanowienia m.in. § 3 i § 4 ust. 1 lit. a i ust. 2 lit. a, c i e statutu przedstawionego przez Wnioskodawcę, zostały uzupełnione o przymiotnik "olimpijski" w odniesieniu do słowa "[...]" opisującego sport, w którym ma działać utworzony pzs (tj. "[...] olimpijskie").

"Wnioskodawca załączył wydruki dotyczące sportu [...]: informacja prasowa ze strony W. (https:[...]); statut W.; opracowanie dostępne na stronie internetowej Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (https:[...]).

Mając na względzie przedstawione zarzuty, Wnioskodawca wniósł do Organu o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. odmawiającą wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego o nazwie P..

Po rozpoznaniu powyższego wniosku Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2018 r. dotyczącą odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego.

W uzasadnieniu decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ naczelny wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy stanowią przepisy ustawy o sporcie. Stosownie zaś do art. 11 ust. 1 u.s. "Wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składa się do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej". Zgodnie natomiast z treścią art. 11 ust. 2 pkt 1-4 u.s. do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, wnioskodawca dołącza:

1) projekt statutu polskiego związku sportowego;

2) szczegółowy opis sportu, w którym zamierza organizować i prowadzić współzawodnictwo, wraz z dokładną informacją o warunkach jego uprawiania oraz regułach i systemie współzawodnictwa w tym sporcie;

3) zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że Wnioskodawca przedłożył dokumenty nawiązujące do wymagań z art. 11 ust. 2 pkt 1-4 u.s.

Wnioskodawca przedłożył projekt statutu polskiego związku sportowego pod nazwą P., dzięki czemu spełnił wymóg art. 11 ust. 2 pkt 1 u.s.

Wnioskodawca przedłożył również szczegółowy opis sportu [...], w którym zamierza organizować i prowadzić współzawodnictwo sportowe, czym wypełnił dyspozycję art. 11 ust. 2 pkt 3 u.s. Wnioskodawca przedłożył także zaświadczenie o przynależności do "W. " ([...]), tj. do międzynarodowej federacji sportowej uznawanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl), czym wypełnił dyspozycję art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s.

Minister Sportu podkreślił, że w aktualnym stanie faktycznym (na dzień orzekania) w sporcie karate działa P. (dalej: "[...]") - podmiot posiadający status polskiego związku sportowego.

Ustosunkowując się do zarzutów z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ zauważył, że niezasadne jest stanowisko strony, jakoby Organ dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy o sporcie, czyli art. 11 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 3 oraz niewłaściwie odwołał się do art. 13 ust. 1 u.s., uznając, że projekt statutu Wnioskodawcy jest niezgodny z przepisami prawa, podczas gdy z treści wniosku miałoby wynikać, że "Wnioskodawca zamierza prowadzić działalność w dyscyplinie karate olimpijskie, w której to dyscyplinie nie działa polski związek sportowy''.

Stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym ma miejsce jakoby rozróżnienie na sport "[...]", w którym działa [...], oraz sport "[...] olimpijskie", w którym ma działać [...], nie jest zdaniem organu naczelnego zasadne.

Minister wskazał, że okolicznością bezsporną jest, że decyzją MKOL z sierpnia 2016 r. podjętą podczas 129 Sesji Plenarnej MKOL w Rio de Janeiro sport [...] został włączony do oficjalnego programu Letnich Igrzysk Olimpijskich, począwszy od Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020 w Tokio jako sport olimpijski.

Nie jest również kwestionowane przez Organ, że w kwietniu 2018 r. Komitet Wykonawczy W. (właściwa międzynarodowa federacja sportowa działająca w sporcie olimpijskim uznana przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s.) wykluczył/cofnął uznanie [...], natomiast podczas posiedzenia Kongresu [...] w dniu [...] listopada 2018 r. doszło do wykluczenia na stałe [...].

Minister Sportu podkreślił, że Okoliczności wykluczenia przez międzynarodową federację sportową, tj. WKF jednego podmiotu i przyjęcie jako członka Wnioskodawcę, nie ma wpływu na ustalenie, że na dzień wydawania decyzji PZK nadal działa w sporcie [...] jako polski związek sportowy w rozumieniu przepisów obowiązującej ustawy o sporcie.

Organ zauważył, że [...] był członkiem W. w 2016 r., gdy sport [...] został włączony do oficjalnego programu Letnich Igrzysk Olimpijskich, począwszy od Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020 w Tokio. [...] działał w tej międzynarodowej federacji sportowej jeszcze dwa lata. organizując i prowadząc współzawodnictwo sportowe w [...], tj. w tym samym sporcie [...], które zostało włączone do programu Igrzysk. Organ naczelny podkreślił, że powyższe ma znaczenie z tego względu, że niezasadne jest twierdzenie Wnioskodawcy, że sport, który reprezentuje [...], jest innym sportem niż ten, który został włączony do oficjalnego programu Igrzysk Olimpijskich.

Stwierdzono także, że sam Wnioskodawca nie kwestionował na etapie postępowania administracyjnego - zarówno w swoim wniosku inicjującym postępowanie, jak i w swoim kolejnym piśmie z dnia 19 czerwca 2018 r. składanym do Organu - że zamierza działać w tym samym sporcie, co już istniejący [...]. Wnioskodawca reprezentowany przez pełnomocnika pismem z 19 czerwca 2018 r. wskazywał, że istniejący polski związek sportowy w sporcie [...], tj. [...], utracił przynależność do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o której mowa w art. 12a ust. 1 u.s. Tym samym, w opinii Wnioskodawcy, [...] nie spełniał wymogu, o którym mowa w art. 12a ust. 1 u.s., co powinno w opinii Wnioskodawcy skutkować pozbawieniem [...] statusu polskiego związku sportowego.

Co więcej, Wnioskodawca podnosił konieczność zastosowanie względem [...] procedury określonej w art. 12b u.s., tj. stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski w drodze decyzji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, konsekwencją czego byłaby utrata przez [...] statusu polskiego związku sportowego.

Wnioskodawca informował (pismo z dnia 19 czerwca 2018 r.), że: "Od samego początku działalności P. jej głównym i nadrzędnym celem jest dynamiczny rozwój karate jako dyscypliny olimpijskiej, integracja środowiska, wzmocnienie pozycji [...] w świecie sztuk walki, odarte oraz transparentne prowadzenie polskiego [...] w kierunku igrzysk olimpijskich i dalszej profesjonalizacji tego sportu. Wnioskodawca czyni wszelkie starania, aby zapewnić zawodnikom [...] najwyższy poziom szkolenia, co odnosi się w szczególności do szkolenia dzieci i młodzieży, ponieważ w tych grupach zaobserwować można coraz większe zainteresowanie [...]".

W opisie sportu, złożonym przez Wnioskodawcę, poinformowano, że: "W.

([...]) to jedyna międzynarodowa federacja skupiona w ruchu olimpijskim w dyscyplinie [...]*'.

Organ zauważył, że twierdzenie strony, że [...] olimpijskie to osobny sport, znalazło się dopiero na etapie zarzutów z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z daty 20 sierpnia 2018 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Wnioskodawca przedłożył projekt statutu, w którym to projekcie na określenie sportu [...] zmieniono i dodano słowo "olimpijskie", tj. "[...] olimpijskie".

Wnioskodawca argumentuje (str. 7 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), że "nastąpiła zmiana charakteru [...] - sztuka walki stała się sportem, który - wskutek decyzji MKOL z dnia 3 sierpnia 2016 roku. włączony do oficjalnego programu Letnich Igrzysk Olimpijskich, począwszy od Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020 w Tokio jako dyscyplina olimpijska. Od tego momentu można mówić o »karate olimpijskim«, podkreślając przy tym sportowy charakter oraz pełna autonomię tej dyscypliny ".

Analizując ustalone okoliczności oraz treść przywołanej wyżej argumentacji Wnioskodawcy, Minister stwierdził, że określanie sportu [...] przymiotnikiem "olimpijski" nie jest związane z ingerencją w reguły organizacyjne i przebieg współzawodnictwa w sporcie [...]. Jak sam Wnioskodawca przyznaje, podkreśliło to sportowy charakter i autonomię tego sportu i związane było jedynie z faktem włączenia tego sportu do programu Letnich Igrzysk Olimpijskich.

Zdaniem organu, wnioskodawca nie wykazał żadnej, poza powołaniem się na umowne nazewnictwo, różnicy merytorycznej pomiędzy [...], w którym działała W. i P. przed i po decyzji MKOL o włączeniu do Igrzysk Olimpijskich. Wnioskodawca przedstawił jedynie różnice pomiędzy stylami karate tj. kyoukushin i shotokan, w których również działa P..

Zmiany w projekcie statutu przedłożonym przez Wnioskodawcę, który to projekt statutu stanowi o "[...] olimpijskim", a nie, jak uprzednio, o "[...]", mają co najwyżej charakter redakcyjny; nie mają wpływu na stan faktyczny, tj. odnoszą się do tego samego sportu.

Również w piśmie z daty 15 lutego 2019 r. [...] wskazuje (str. 4), że w statucie [...] sformułowanie "[...]" i "[...] olimpijskie" są równoznaczne (są synonimami) i używane są wymiennie.

Minister ponownie zaznaczył, że P. był członkiem W. w 2016 r., tj. w momencie włączenia [...] do oficjalnego programu Letnich Igrzysk Olimpijskich, i działał w tej organizacji jeszcze około dwa lata, organizując i prowadząc współzawodnictwo sportowe w [...]. Tym samym brak jest podstaw, żeby stwierdzić, że obecnie [...] jest innym sportem niż przed 2016 r.

Sport [...] nie zmienił się w ten sposób, żeby można było stwierdzić, że po umieszczeniu w programie Igrzysk jest to inny sport niż przed tą okolicznością. Sport karate nadal jest zarządzany przez tę samą międzynarodową federację sportową, tj. W.. Różnica polega na tym, że obecnie sport [...] znalazł się wśród sportów, które będą uprawiane na Igrzyskach Olimpijskich.

Ze względu na fakt, iż w obecnym stanie prawnym w sporcie karate działa P., który jest polskim związkiem sportowym w rozumieniu ustawy o sporcie (a status polskiego związku sportowego będzie utrzymany dopóki decyzja Organu w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej stanie się prawomocna - art. 12 b ust. 1 u.s.), to stosownie do art. 13 ust. 1 ma on wyłączne prawo do:

1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie;

2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie;

3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich. igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy;

4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych.

Organ naczelny zauważył także, że w poczynionym zabiegu redakcyjnym, polegającym na dodaniu przymiotnika "olimpijskie" do treści postanowień § 4 ust. 1 lit a i ust. 2 lit. a, c i e projektu statutu, Wnioskodawca jest niekonsekwentny ponieważ pomimo swoich twierdzeń o odrębności sportów, nadal działa pod nazwą "P. " a nie np. "P. ", co tylko potwierdza tożsamość znaczeniową używanych określeń "[...]" i "[...] olimpijskie".

Istnienie polskiego związku sportowego w danym sporcie powoduje, że w zakresie określonym w art. 13 u.s. sfera wolności uprawiania sportu (vide art. 68 ust. 5 Konstytucji RP) jest ograniczona wyłącznymi uprawnieniami już istniejącego polskiego związku sportowego.

Wskazano, że organ w pełni podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, zgodnie z którym pomimo, iż ustawodawca w obecnie obowiązującej ustawie o sporcie nie wskazał expressis verbis faktu uprzedniego utworzenia i funkcjonowania polskiego związku sportowego w danym sporcie za przesłankę odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jak uczynił to na gruncie poprzedniej ustawy (por. art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. Nr 155, Poz.1298 z późn. zm.) jednakże, ze względów celowościowych i systemowych należy przyjąć, że taka okoliczność w dalszym ciągu stanowi podstawę wydania decyzji odmownej.

Zwrócono ponownie uwagę, że realizacja uprawnień wyłącznych polskiego związku sportowego, przyznanych mu na mocy art. 13 ust. 1 u.s. byłaby niemożliwa w sytuacji, gdyby w jednym sporcie działało więcej polskich związków sportowych. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z dnia 24 stycznia 2014 r. VI SA/Wa 1775/13).

Wnioskodawca nie kwestionował na etapie postępowania w pierwszej instancji, że zamierza działać w tym samym sporcie, co już istniejący P., przeciwnie, podnosił konieczność zastosowania przez Organ względem P. procedury określonej w art. 12b u.s. Zgodnie z tym przepisem stwierdzenie braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski następuje w drodze decyzji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, konsekwencją czego byłaby utrata statusu polskiego związku sportowego.

Organ wskazał, że kwestie stwierdzenia braku przynależności P. nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania administracyjnego. Kwestie te stanowią przedmiot odrębnego postępowania Organu, wszczętego z urzędu i prowadzonego właśnie w oparciu o art. 12 b u.s.

Minister stwierdził, że powyższe prowadzi do wniosku, że na dzień wydawania decyzji, Wnioskodawca wnosił o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie, w którym już działa podmiot mający ten status. Postanowienia projektu statutu Wnioskodawcy, które przesądzają o tym, że działalność Wnioskodawcy jako polskiego związku sportowego będzie prowadzona w sporcie [...], bez względu na jedynie stylistyczne zmiany w określeniu tego sportu (zamiast "[...]" jest teraz w projekcie statutu "[...] olimpijskie"), naruszają w obecnym stanie faktycznym normę art. 13 ust. 1 u.s. Postanowienia projektu statutu Wnioskodawcy naruszają art. 13 u.s. z tego względu, że niewątpliwie podmiot o aktualnym statusie polskiego związku sportowego tj. P. powinien posiadać nie budzącą wątpliwości możliwość realizacji praw wyłącznych z tego art. 13 u.s.

Organ zaznaczył także, że nie znajdują podstaw również zarzuty Wnioskodawcy dotyczące naruszenia przez Organ, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji 9pierwszej z dnia 31 lipca 2018 r.), art. 7, art. 9, art. 77 ust. 1 czy art. 80 k.p.a. polegające na rzekomo dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego przez Ministra.

Zarówno na etapie postępowania w pierwszej instancji, jak i ponownie rozpatrując sprawę, której dotyczyła zaskarżona decyzja. Organ dokładnie analizował zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy, jak również na etapie drugoinstancyjnym uzasadnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przedstawiane stanowiska [...]. W świetle powyższego nie doszło, zdaniem Ministra, do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ Organ zbadał sprawę wnikliwie, przeprowadzając postępowanie dowodowe w sposób rzetelny i zgodnie z art. 7 k.p.a. podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Od powyższej decyzji z dnia [...] marca 2019 r. Z. z siedzibą w B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 11 ust. 2 pkt 1) w związku z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku (Dz. U. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.) o sporcie poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do konkluzji, że projekt statutu Wnioskodawcy jest niezgodny z przepisami prawa, podczas gdy z treści wniosku złożonego w dniu 23 kwietnia 2018 roku wynika, że Wnioskodawca zamierza prowadzić działalność w dyscyplinie [...] olimpijskie, w której to dyscyplinie nie działa polski związek sportowy;

2) art. 11 ust. 3 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do konkluzji, że wniosek złożony przez Wnioskodawcę dotyczy sportu [...] objętego prawami istniejącego polskiego związku sportowego, podczas gdy treść wniosku, w tym w szczególności załącznik w postaci zaświadczenia o przynależności P. do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim (tj. W.) przesądza o tym, że Wnioskodawca zamierza prowadzić działalność w sporcie [...] w postaci [...] olimpijskiego, czym nie narusza art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie, ponieważ działalność w tymże sporcie w Polsce nie jest objęta wyłącznymi prawami jakiegokolwiek polskiego związku sportowego;

3) art. 11 ust. 4 ustawy o sporcie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez brak wezwania Wnioskodawcy do wyjaśnienia lub sprecyzowania, jakiego konkretnie sportu dotyczy wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, złożony przez P. w dniu 23 kwietnia 2018 roku;

4) art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania, że działalność, którą P. zamierza prowadzić jako polski związek sportowy, objęta jest prawami wyłącznymi organizacji pod nazwą P., podczas gdy z okoliczności faktycznych spraw wynika, że P. nie jest podmiotem uprawnionym do prowadzenia działalności w ramach sportu [...] olimpijskie;

5) art. 7, art. 9, art. 77 ust. 1 oraz art. 80 k.p.a. polegającego na dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że w sprawie występuje przesłanka do odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego przez Wnioskodawcę z uwagi na sprzeczność wskazanych w decyzji postanowień projektu statutu Wnioskodawcy z prawem, tj. z art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie.

Biorąc pod uwagę wskazane zarzuty, strona skarżąca wniosła o :

1) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ,

3) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd

w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Ministra Sportu i Turystyki nie narusza prawa.

Istotą sporu w sprawie jest ocena czy możliwe jest utworzenie polskiego związku sportowego w dyscyplinie sportu, w której istnieje już polski związek sportowy.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy stanowiły przepisy ustawy o sporcie. Stosownie zaś do art. 11 ust. 1 u.s. "Wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składa się do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej".

Sąd stwierdza, że Wnioskodawca dołączył do wniosku wymagane dokumenty z art. 11 ust. 2 pkt 1-4 u.s. Wnioskodawca przedłożył projekt statutu polskiego związku sportowego pod nazwą P., dzięki czemu spełnił wymóg art. 11 ust. 2 pkt 1 u.s.

Wnioskodawca przedłożył również szczegółowy opis sportu [...], w którym zamierza organizować i prowadzić współzawodnictwo sportowe, czym wypełnił dyspozycję art. 11 ust. 2 pkt 3 u.s. Wnioskodawca przedłożył także zaświadczenie o przynależności do "W." ([...]), tj. do międzynarodowej federacji sportowej uznawanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl), czym wypełnił dyspozycję art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s.

Sąd pragnie podkreślić, że organ naczelny prawidłowo stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy (na dzień orzekania) w sporcie karate działał P. - podmiot posiadający status polskiego związku sportowego.

Stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym ma miejsce rozróżnienie na sport "[...]", w którym działa P., oraz sport "[...] olimpijskie", w którym ma działać [...], nie jest zdaniem Sądu zasadne.

Słusznie zdaniem Sądu, Minister wskazał, że okolicznością bezsporną jest, że decyzją MKOL z sierpnia 2016 r. podjętą podczas 129 Sesji Plenarnej MKOL w Rio de Janeiro sport [...] został włączony do oficjalnego programu Letnich Igrzysk Olimpijskich, począwszy od Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020 w Tokio jako sport olimpijski.

Nie jest również kwestionowane, że w kwietniu 2018 r. Komitet Wykonawczy W. (właściwa międzynarodowa federacja sportowa działająca w sporcie olimpijskim uznana przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s.) wykluczył/cofnął uznanie PZK, natomiast podczas posiedzenia Kongresu [...] w dniu 5 listopada 2018 r. doszło do wykluczenia na stałe P..

Minister Sportu słusznie jednak podkreślił, że okoliczność wykluczenia przez międzynarodową federację sportową, tj. W. jednego podmiotu i przyjęcie jako członka Wnioskodawcę, nie ma wpływu na fakt, że na dzień wydawania decyzji, P. nadal dział w sporcie karate jako polski związek sportowy w rozumieniu przepisów obowiązującej ustawy o sporcie.

Trzeba zauważyć, że P. był członkiem W. w 2016 r., gdy sport [...] został włączony do oficjalnego programu Letnich Igrzysk Olimpijskich, począwszy od Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020 w Tokio. P. działał w tej międzynarodowej federacji sportowej jeszcze dwa lata. organizując i prowadząc współzawodnictwo sportowe w [...], tj. w tym samym sporcie [...], które zostało włączone do programu Igrzysk.

Słusznie zdaniem Sądu, organ naczelny podkreślił, że powyższe ma znaczenie z tego względu, że niezasadne było twierdzenie Wnioskodawcy (obecnie skarżącego), że sport, który reprezentuje P., jest innym sportem niż ten, który został włączony do oficjalnego programu Igrzysk Olimpijskich.

Sam Wnioskodawca nie kwestionował na etapie postępowania administracyjnego - zarówno w swoim wniosku inicjującym postępowanie, jak i w swoim kolejnym piśmie z dnia 19 czerwca 2018 r. składanym do Organu - że zamierza działać w tym samym sporcie, co już istniejący P.. Wnioskodawca pismem z 19 czerwca 2018 r. wskazywał, że istniejący polski związek sportowy w sporcie [...], tj. P., utracił przynależność do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o której mowa w art. 12a ust. 1 u.s. Tym samym, w opinii Wnioskodawcy, P. nie spełniał wymogu, o którym mowa w art. 12a ust. 1 u.s., co powinno w opinii Wnioskodawcy skutkować pozbawieniem P. statusu polskiego związku sportowego.

Sąd zauważa, że podmiot skarżący podnosił konieczność zastosowanie względem P. procedury określonej w art. 12b ustawy o sporcie, tj. stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski w drodze decyzji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, konsekwencją czego byłaby utrata przez P. statusu polskiego związku sportowego.

Wnioskodawca informował (pismo z dnia 19 czerwca 2018 r.), że: "Od samego początku działalności P. jej głównym i nadrzędnym celem jest dynamiczny rozwój karate jako dyscypliny olimpijskiej, integracja środowiska, wzmocnienie pozycji [...] w świecie sztuk walki, odarte oraz transparentne prowadzenie polskiego [...] w kierunku igrzysk olimpijskich i dalszej profesjonalizacji tego sportu. Wnioskodawca czyni wszelkie starania, aby zapewnić zawodnikom [...] najwyższy poziom szkolenia, co odnosi się w szczególności do szkolenia dzieci i młodzieży, ponieważ w tych grupach zaobserwować można coraz większe zainteresowanie [...]".

W opisie sportu, złożonym przez Wnioskodawcę, poinformowano, że: "W. ([...]) to jedyna międzynarodowa federacja skupiona w ruchu olimpijskim w dyscyplinie [...]*'.

Sąd zauważa, że twierdzenie strony, że [...] olimpijskie to osobny sport, znalazło się dopiero na etapie zarzutów z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z daty 20 sierpnia 2018 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Wnioskodawca przedłożył projekt statutu, w którym to projekcie na określenie sportu [...] zmieniono i dodano słowo "olimpijskie", tj. "[...] olimpijskie".

Wnioskodawca argumentował (str. 7 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), że "nastąpiła zmiana charakteru [...] - sztuka walki stała się sportem, który - wskutek decyzji MKOL z dnia 3 sierpnia 2016 roku. włączony do oficjalnego programu Letnich Igrzysk Olimpijskich, począwszy od Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020 w Tokio jako dyscyplina olimpijska. Od tego momentu można mówić o »[...] olimpijskim«, podkreślając przy tym sportowy charakter oraz pełna autonomię tej dyscypliny ".

Analizując ustalone okoliczności oraz treść przywołanej wyżej argumentacji Wnioskodawcy, Sąd podziela stanowisko organu naczelnego, że określanie sportu karate przymiotnikiem "olimpijski" nie jest związane z ingerencją w reguły organizacyjne i przebieg współzawodnictwa w sporcie [...]. Zdaniem Sądu, wnioskodawca nie wykazał żadnej, poza powołaniem się na umowne nazewnictwo, różnicy merytorycznej pomiędzy karate, w którym działała W. i P. przed i po decyzji MKOL o włączeniu do Igrzysk Olimpijskich.

Zmiany w projekcie statutu przedłożonym przez Wnioskodawcę w toku postępowania administracyjnego, który to projekt statutu stanowi obecnie o "[...] olimpijskim", a nie, jak uprzednio, o "[...]", mają jedynie charakter redakcyjny; nie mają wpływu na stan faktyczny, tj. odnoszą się do tego samego sportu.

Trzeba w tym miejscu zauważyć, że P. był członkiem W. w 2016 r., tj. w momencie włączenia [...] do oficjalnego programu Letnich Igrzysk Olimpijskich, i działał w tej organizacji jeszcze około dwa lata, organizując i prowadząc współzawodnictwo sportowe w [...]. Tym samym nie można zdaniem Sądu twierdzić, że obecnie [...] jest innym sportem niż przed 2016 rokiem. Sport [...] nie zmienił się w ten sposób, żeby można było stwierdzić, że po umieszczeniu w programie Igrzysk jest to inny sport niż przed tą okolicznością. Sport [...] nadal jest zarządzany przez tę samą międzynarodową federację sportową, tj. W.. Różnica polega na tym, że obecnie sport [...] znalazł się wśród sportów, które będą uprawiane na Igrzyskach Olimpijskich.

Sąd pragnie z całą mocą podkreślić, że w obecnym stanie prawnym w Polsce w sporcie karate działa P., który jest polskim związkiem sportowym w rozumieniu ustawy o sporcie.

Status polskiego związku sportowego P. będzie utrzymany dopóki stosowną decyzja administracyjną nie zostanie prawomocnie stwierdzony brak przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej - art. 12 b ust. 1 ustawy o sporcie.

Istniejący obecnie związek P. stosownie do art. 13 ust. 1 ma wyłączne prawo np. do: organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie;

Dopóki zatem organ nie orzeknie na podstawie art. 12 b ustawy o sporcie odnośnie statusu P., nie jest zdaniem Sądu możliwe wyrażenia zgody na utworzenie innego polskiego związku sportowego w tej samej dyscyplinie sportu, w której formalnie działa nadal inny związek sportowy.

Zaznaczyć także wypada, że pomimo, iż ustawodawca w obecnie obowiązującej ustawie o sporcie nie wskazał expressis verbis faktu uprzedniego utworzenia i funkcjonowania polskiego związku sportowego w danym sporcie za przesłankę odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jak uczynił to na gruncie poprzedniej ustawy (por. art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. Nr 155, Poz.1298 z późn. zm.) jednakże, ze względów celowościowych i systemowych należy przyjąć, że taka okoliczność w dalszym ciągu stanowi podstawę wydania decyzji odmownej.

Zdaniem Sądu, realizacja uprawnień wyłącznych polskiego związku sportowego, przyznanych mu na mocy art. 13 ust. 1 u.s. byłaby niemożliwa w sytuacji, gdyby w jednym sporcie działało więcej polskich związków sportowych. (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z dnia 24 stycznia 2014 r. VI SA/Wa 1775/13).

Wnioskodawca nie kwestionował na etapie postępowania w pierwszej instancji, że zamierza działać w tym samym sporcie, co już istniejący P., przeciwnie, podnosił konieczność zastosowania przez Organ względem P. procedury określonej w art. 12b ustawy o sporcie.

Zgodnie z tym przepisem stwierdzenie braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski następuje w drodze decyzji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, konsekwencją czego byłaby utrata statusu polskiego związku sportowego i dopiero w takiej sytuacji możliwe byłoby wyrażenie zgody na utworzenie innego polskiego związku sportowego w określonej dyscyplinie sportu.

Stwierdzić należy, że wskazane powyżej okoliczności prowadzą do wniosku, że na dzień wydawania decyzji, Wnioskodawca wnosił o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego w sporcie, w którym działał podmiot mający ten status, co stanowiłoby naruszenie art. 13 ust. 1 u.s.

W tych okolicznościach zaskarżone rozstrzygnięcie Ministra Sportu i Turystyki należy uznać za zasadne.

Wbrew zarzutom skargi Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). W szczególności nie można uznać za zasadne zarzutów nieprawidłowości postępowania dowodowego, gdyż nie znajdują one oparcia w stanie faktycznym sprawy. Organ podejmując decyzję oparł się na prawidłowo zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Na tej podstawie dokonał merytorycznej oceny, a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało w sposób należyty uzasadnione.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z powyższych przyczyn Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.