Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 617/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i ust. 5-6, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 3 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: par. 4 ust. 3, par. 21 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 18
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 16 lutego 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2023 roku sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr SKO.4150.184.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat P. K., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy A., kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. MR


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2022 r., nr SKO.4150.184.2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000) – dalej: k.p.a.; art. 59, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 3 marca 2022 r., nr DPRG-UA-IX.296.2022 odmawiającą ustalenia, na wniosek Z.S., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie do czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z uzbrojeniem terenu i urządzeniami budowlanymi, przewidzianymi do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce o nr ew. [...], obręb [...].

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji skarżący wystąpił wnioskiem z dnia 7 września 2021 r. Z wskazanych we wniosku parametrów planowanej inwestycji wynika, że inwestor na objętej wnioskiem działce ewidencyjnej zamierza wybudować do czterech nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwukondygnacyjnych z poddaszem wraz z urządzeniami budowlanymi. Dla każdego z projektowanych budynków powierzchnia zabudowy określona została w przedziale 400 - 800 m2, wysokość okapu w przedziale 2,5-35 m, szerokość elewacji frontowej w przedziale 10-15 m, dach dwu lub wielospadowy o kącie nachylenia do 300, wysokość kalenicy w przedziale 6-9 m. Zgodnie z oświadczeniem inwestora na objętej wnioskiem działce znajduje się budynek przeznaczony do rozbiórki.

Wobec stwierdzonych braków wniosku, wezwaniem z dnia 4 października 2021 r. skarżący zobowiązany został do przedłożenia stosownego pisma (promesy, umowy lub warunków technicznych) gestora sieci energetycznej, gwarantującego zaopatrzenie inwestycji w energię elektryczną oraz gestora sieci wodociągowej i kanalizacyjnej dotyczącej możliwości zaopatrzenia inwestycji w wodę z sieci miejskiej i odprowadzenie ścieków sanitarnych do kanalizacji miejskiej w zgodnie z zapotrzebowaniem, w terminie 60 dni pod rygorem rozpatrzenia wniosku o przedłożoną dokumentację. W zakreślonym przez organ terminie skarżący przedłożył pismo Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Łodzi z dnia 6 października 2021 r. w sprawie możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Storna nie uzupełniła natomiast braku w zakresie możliwości przyłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej, wskazując w tym zakresie na problemy z rejestracją wniosku on-line, na stronie gestora tej sieci.

Decyzją z dnia 3 marca 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało analizą urbanistyczną planowanego przedsięwzięcia, której wyniki zarówno w części opisowej, jak i w części graficznej sporządzonej na mapie w skali 1:1000, stanowiły załączniki do w/w decyzji. Jak przyczynę negatywnego rozpatrzenia żądania wnioskodawcy organ wskazał na brak łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., gdyż z przedłożonej wraz z wnioskiem inwestora dokumentacji nie wynika możliwość przyłączenia planowanego. Tym samym w sprawie nie spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy - istnienia wystarczającego dla zamierzenia budowlanego uzbrojenia terenu.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z.S. podnosił, iż jedyną przyczyną negatywnego rozpatrzenia jego wniosku było nieprzedłożenie do akt sprawy zaświadczenia gestora sieci elektroenergetycznej o możliwości podłączenia planowanej inwestycji do sieci. Strona podnosiła, że w tym zakresie informowała organ planistyczny o istniejących trudnościach ze złożeniem wniosku o wydanie stosownego zaświadczenia za pośrednictwem strony internetowej P. S.A. Dopiero po przybyciu do Ł., w siedzibie gestora sieci udało się złożyć stosowny wniosek, na którego rozpatrzenie oczekuje. Skarżący podkreślił, że mieszka na stałe w C., jest osoba starszą, cierpiąca na chorobę nowotworową, posiada orzeczony stopień niepełnosprawności w stopniu znacznym. Z uwagi na ograniczoną mobilność wnosi o przedłużenie terminu do złożenia brakującego dokumentu.

Utrzymując w mocy kwestionowane odwołaniem rozstrzygnięcie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wskazało na charakter decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji oraz podstawy prawne jej wydania. Organ podkreślił, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy stanowi ze swej istoty żądanie określenia warunków dla planowanego rozstrzygnięcia, które prowadzić będzie zmiany sposobu zagospodarowania terenu, a postępowanie w tej sprawie jest wszczynane jedynie na wniosek, co wprost wynika z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Wniosek ten powinien spełniać wymogi przewidziane w art. 63 k.p.a. oraz w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, w tym między innymi charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p.). Kwestia zapewnienia stosownego uzbrojenia terenu, pokrywającego zapotrzebowanie danej inwestycji – w tym przypadku zapotrzebowania na prąd – ma znaczenie dla merytorycznej oceny wniosku, w kontekście spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Kolegium wskazało, że złożony w dniu 7 września 2021 r. wniosek skarżącego zawierał braki, do których uzupełnienia storna wezwana została pismem z dnia 4 października 2021 r., obejmujące między innymi brak pisma gestora sieci elektroenergetycznej, z którego wynikałaby możliwość przyłączenia planowanej inwestycji do sieci i zapewnienia energii elektrycznej, zgodnie z zapotrzebowaniem. Zdaniem organu bezspornym pozostaje, że pomimo wezwania do dnia podjęcia decyzji organu I instancji inwestor nie uzupełnił powyższego braku wniosku, argumentując to, jak już wcześniej wskazano problemami technicznymi złożenia stosownego wniosku na stronie internetowej gestora sieci. Dopiero wraz z odwołaniem skarżący przedłożył dowód osobistego złożenia, w siedzibie gestora sieci, stosownego wniosku, który oczekuje na rozpatrzenie. Przy czym w ocenie organu odwoławczego podnoszona argumentacja nie znajduje uzasadnienia, gdyż jak wynika z wyjaśnień skarżącego awaria ta miała miejsce w dniach 31 grudnia 2021r. oraz 3 stycznia 2022 r., natomiast o w/w braku inwestor wiedział już od dnia 28 września 2021 r., o czym został informowany telefonicznie. Nieuzupełnienia przedmiotowego braku nie uzasadnia także akcentowany stan zdrowia strony oraz jej niepełnosprawność, gdyż strona w takiej sytuacji mogła działać przez pełnomocnika.

Reasumując Kolegium uznało, iż brak wykazania spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. czyni zasadnym stwierdzenie, że w sprawie nie zostały łącznie spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., co warunkowało pozytywne rozpatrzenie żądania skarżącego.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z.S. ponowił argumentacje przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazał dodatkowo, że uzyskał odpowiednie pisemne zapewnienie gestora sieci elektroenergetycznej, datowane na dzień 25 kwietnia 2022 r., o możliwości podłączenia planowanej inwestycji do sieci, które to pismo przedłożył do akt sprawy, wnosząc jednocześnie o ponownej jej rozpatrzenie. Skarżący wnosił jednocześnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym argumentując powyższe złym stanem zdrowia i niskimi dochodami.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 30 grudnia 2022 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego popierał skargę argumentując powyższe spełnieniem przez skarżącego wszystkich ustawowych przesłanek do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w tym odpowiedniego uzbrojenia terenu w sieć elektroenergetyczną zapewniającą możliwość dostaw energii elektrycznej zgodnie z zapotrzebowaniem, o czy świadczy przedłożone do akt sprawy pismo gestora sieci datowane na dzień 25 kwietnia 2022 r. Tym samym w ocenie pełnomocnika, uwzględnienie wniosku skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji o przedłużenie terminu do uzupełnienia przedmiotowego braku wniosku, pozwoliłoby na zapoznanie się przez organ odwoławczy z treścią powyższego pisma. Tym bardziej, że w toku postępowania skarżący informował o problemach z uzyskaniem przedmiotowego dokumentu, jak również o swoim stanie zdrowia i faktem zamieszkania w innym mieście. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zobowiązanie organu administracji do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem skarżącego zawartym we wniosku z dnia 7 września 2021 r. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniosło o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga Z.S. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 12 grudnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi, że nie wszystkie strony postępowania złożyły w zakreślonym terminie oświadczenia o posiadanych możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 17 stycznia 2023 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi Z.S. uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 3 marca 2022 r o odmowie ustalenia, na wniosek skarżącego, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie do czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z uzbrojeniem terenu i urządzeniami budowlanymi, przewidzianymi do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce o nr ew. [...], obręb [...].

Podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) – dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986) o spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.

W przedmiotowej sprawie bezspornym pozostaje, że postępowanie administracyjne z wniosku skarżącego z dnia 7 września 2021 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie znowelizowanych przepisów, co miało miejsce w dniu 3 stycznia 2022 r.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że działka o nr ew. [...], na której skarżący zamierza zrealizować przedmiotową inwestycję nie jest objęta aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia wymagało wydania decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 5, jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Ponadto zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d-5f, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy zostały zdefiniowane w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) – dalej: rozporządzenie, w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2399) do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Przy czym przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). Wskazać także należy, że przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wymaga, by była to kopia mapy zasadniczej, lub w przypadku jej braku, kopia mapy katastralnej, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmująca teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000.

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania przez Wydział Urbanistyki i Architektury w Departamencie Planowania i Rozwoju Gospodarczego Urzędu Miasta Łodzi analiza urbanistyczna odpowiada powyższym wymogom. Granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, na kopii mapy zasadniczej w skali 1:000, zgodnej z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., wokół granic działki ewidencyjnej, na której wnioskodawca planuje realizację przedmiotowej inwestycji, w odległości 81 m stanowiącej trzykrotności szerokości frontu działki objętej wnioskiem z dnia 7 września 2021 r., to jest części działki przylegającej do działki drogowej ul. [...] (droga gminna). W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, że w granicach obszaru analizowanego występuje zabudowa mieszkaniowa, na którą składają się domy jednorodzinne wolno stojące z towarzyszącą im zabudowa gospodarczą, zabudowa zagrodowa oraz usługowa. Tym samym planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, zaś parametry urbanistyczne zostały ustalone prawidłowo, na podstawie weryfikacji istniejącego stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. Określone w sporządzonej analizie wymagania nowej zabudowy dotyczące linii zabudowy; wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokości elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) pozostają w zgodzie z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., co zresztą nie jest kwestionowane przez skarżącego. Ponadto planowane przedsięwzięcie spełnia pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2, 4-6 u.p.z.p., gdyż jak wynika z załączonych do skargi akt sprawy: teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej; teren, na którym planowana jest inwestycja określony jest w ewidencji jako B (tereny mieszkaniowe) oraz R IVb (grunt orny), a co za tym idzie nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nie rolne i nie leśne; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w pkt 6 analizowanego przepisu.

Nie spełniona została natomiast przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Jak wynika bowiem z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p.. który to przepis stosownie do powołanego wyżej art. 64 ust. 1 ustawy znajduje zastosowanie w sprawie, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą między innymi określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury. Kwestia zagwarantowania stosownego uzbrojenia terenu, jak słusznie podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, ma znaczenie dla merytorycznej oceny wniosku w kontekście spełnienia przesłanek określonych w powołanym wyżej art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p, który co należy przypomnieć przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przepis art. 61 ust. 5 u.p.z.p. stanowi zaś, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym pomiędzy stronami pozostaje, że złożony przez skarżącego wniosek z dnia 7 września 2021 r. obarczonym był brakami, między innymi w zakresie przedłożenia dokumentu zawierającego zapewnienie gestora sieci elektroenergetycznej P. S.A. o możliwości podłączenia planowanej inwestycji do sieci oraz możliwości zapewnienia dostaw energii elektrycznej zgodnie z zapotrzebowaniem. Nie jest również kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, że do dnia podjęcia zaskarżonej decyzji Z.S. pomimo wezwania, nie uzupełnił braku wniosku w powyższym zakresie.

Wobec powyższego procedujące w sprawie organy administracji zasadnie uznały, że niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie żądania skarżącego, gdyż nie doszło do łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 -6 u.p.z.p., co jak wyżej wskazano jest warunkiem koniecznym dla ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w drodze decyzji administracyjnej.

Bez wpływu na zasadność powyższego stwierdzenia pozostają podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności, co do stanu zdrowia wnioskodawcy, faktu zamieszkania w innym mieście i wynikających z powyższego ograniczeń w "mobilności" strony, czy też wskazywanych problemów technicznych ze złożeniem odpowiedniego wniosku za pośrednictwem strony internetowej gestora sieci. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji udokumentowane przez stronę problemy techniczne miały miejsce w dniach 31 grudnia 2021 r. oraz 3 stycznia 2022 r., natomiast o stwierdzonych barkach wniosku, między innymi w zakresie braku dokumentu potwierdzającego możliwość przyłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej, skarżący został powiadomiony już we wrześniu 2021 r. telefonicznie, a następnie pismem z dnia 4 października 2021 r. zawierającym wezwanie do uzupełnienia braku w zakreślonym 60 dniowym terminie. Tym samym uznać należy, iż strona skarżąca miała zapewnioną wystarczającą ilość czasu, w którym mogła zadośćuczynić nałożonemu na nią obowiązku. Jeżeli natomiast złożenie wniosku "on-line" z jakichkolwiek przyczyn nie było możliwe, to skarżący winien podjąć działania osobiście, a jeżeli stan zdrowia mu na to nie pozwalał, przez ustanowionego pełnomocnika, które to działania doprowadziłyby do uzupełnienia wniosku we wskazanym wyżej zakresie. Podnoszone przez organ argumenty nie mogły zatem stanowić bezpodstawnego przedłużania terminów rozpatrzenia sprawy, przewidzianych przepisami k.p.a. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także okoliczność, co do faktu uzyskania przez skarżącego pisma gestora sieci elektroenergetycznej, datowanego na dzień 25 kwietnia 2022 r. zapewniającego o możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powyższy dokument został przedłożony do akt sprawy już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Tym samym nie można zarzucać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Łodzi, że rozpatrując odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji nie uwzględniło zmiany stanu faktycznego sprawy. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgromadzenie kompletnej dokumentacji uprawnia skarżącego do wystąpienia z nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co jak wskazuje argumentacja skargi, skarżący uczynił.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. W przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: DZ.U. z 2019 r. poz. 18).

k.ż.