Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1682/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem wniesionym przez S. N. (zwany dalej "skarżącym") od decyzji Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa we [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. umarzającej postępowanie wyjaśniające w sprawie odpowiedzialności zawodowej przeciwko Pani E. B.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem skierowanym do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa skarżący obwinił E. B. o wykonanie opinii technicznej w sposób wadliwy, nieobiektywny i nierzetelny. Zdaniem skarżącego, zarzuty te zostały potwierdzone opinią biegłego rzeczoznawcy budowlanego M. M., która wskazuje na błędy w przedmiotowej opinii oraz w sposób rzetelny zdaniem skarżącego, wylicza nakłady poniesione przez niego na nieruchomości, które nie zostały wykazane przez E. B. Ponadto skarżący podniósł fakt, iż E. B. wykonała przedmiotową opinię będąc w zmowie z pracownikami Urzędu Miejskiego, którzy wyselekcjonowali materiał konieczny do przygotowania opinii, np. zdjęcia obiektu i na to zgodziła się wymieniona Pani inżynier. Stąd materiał będący podstawą opinii jest nierzetelny i zafałszowany.

Mając na uwadze niniejsze pismo organ I instancji decyzją z dnia

[...] czerwca 2011 r. umorzył prowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie E. B. Organ podkreślił, że analiza materiału dowodowego wskazuje na prawidłowe sporządzenie opinii technicznej, zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej art. 12 ust. 6 Prawa budowlanego. Zdaniem organu, E. B. dokonała oceny technicznej budynku w sposób rzetelny, staranny, tym samym zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do potwierdzenia zarzutów stawianych tej osobie. Niniejsza decyzja nie została doręczona skarżącemu, bowiem organ uznał, że nie jest on stroną niniejszego postępowania.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do organu II instancji. Skarżący wskazał, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem sprawy i nie uznaje stanowiska organu w kwestii braku statusu strony postępowania. Podniósł, iż zaprzecza stanowisku organu jakoby nie posiadał przymiotu strony, skoro była prowadzona z nim korespondencja, oraz podniósł fakt utajenia wszystkich szczegółów toczącego się postępowania. Tym samym wniósł o zmianę wskazanej decyzji i rozstrzygnięcia pozytywnego jego sprawy.

W wyniku rozpoznania odwołania Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa umorzył decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. postępowanie odwoławcze. Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie wskazał na brzmienie przepisów Prawa budowlanego. Zdaniem organu, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, działalność polegająca na sporządzeniu opinii technicznej jest pełnieniem samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, podlega reżimowi odpowiedzialności zawodowej, ujętej w treści art. 95 ustawy Prawo Budowlane. Jednakże decydujące w sprawie niniejszej jest rozstrzygnięcie, w ocenie organu, czy skarżący mieści się w zakresie kręgu podmiotów posiadających legitymację do występowania w sprawie w charakterze strony. Organ powołując się na brzmienie art. 28 k.p.a. wskazał, że skarżący nie posiada interesu prawnego, bowiem rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji ani organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie dotyczy ani nie mogłoby dotyczyć żadnego z praw, czy obowiązków chronionych przepisami prawa. Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej dotyczy jedynie interesu prawnego oraz obowiązków obwinionego członka izby a co za tym idzie jedynie członek izby ma prawo skutecznego wniesienia środków zaskarżenia od orzeczeń wydanych przez organ pierwszej instancji. Z tego też powodu organ umorzył postępowanie odwoławcze.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił decyzji organu II instancji stronniczość i arbitralność. Uzasadniając swoją skargę wskazał na straty jakie poniósł na skutek błędnej wyceny biegłej E. B. oraz jej niewiedzę merytoryczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o :

1. odrzucenie skargi złożonej po przewidzianym terminie 30 dniowym do jej złożenia zgodnie z art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

2. odrzucenie skargi złożonej przez osobę, która nie posiada legitymacji procesowej zgodnie z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do jej złożenia, bowiem zgodnie z art. 28 k.p.a. osoba ta nie jest stroną toczącego się postępowania administracyjnego przed Krajowym Rzecznikiem Odpowiedzialności Zawodowej.

W przypadku przyjęcia skargi organ wniósł o: nieuwzględnienie wniesionej przez S. N. skargi i jej oddalenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej "p.p.s.a.").

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa powołując się na art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że skarżący S. N. nie posiada przymiotu strony w sprawie dotyczącej odpowiedzialności zawodowej biegłej E. B.

Rozpatrując skargę na powyższą decyzję Sąd nie podzielił argumentu, iż powinna być ona odrzucona jako złożona po terminie względnie jako pochodząca od osoby, która nie posiada interesu prawnego.

Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że skarżący zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. posiada interes prawny we wniesieniu skargi, albowiem zaskarżoną decyzją umorzono postępowanie zainicjowane wniesieniem przez niego odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący ma więc prawo zakwestionować niekorzystną dla niego decyzję na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. konstruuje bowiem pojęcie legitymacji skargowej o charakterze uniwersalnym w odniesieniu do wszystkich aktów i czynności, w stosunku do których skarga jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 i 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym nie może np. odwoływać się do pojęcia strony, które występuje tylko w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym a więc jednym z wielu obszarów działalności organów administracji publicznej, których mogą dotyczyć poszczególne skargi przewidziane w tych przepisach (patrz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Tadeusz Woś, Hanna Krysiak- Molczyk, Marta Romańska , Wydanie II, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2008 s. 241).

Skoro skarżący posiada interes skargowy to zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. powinna być mu doręczona. Organ zaniechał dokonania doręczenia, dlatego też termin 30 dni na złożenie skargi do sądu administracyjnego nie rozpoczął swojego biegu. W myśl bowiem art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skutki nieprawidłowego działania organu nie mogą obciążać strony, dlatego też Sąd uznał, że skarga S. N. została wniesiona w terminie i przyjął ją do rozpoznania.

Z powyższych względów wnioski organu o odrzuceniu skargi w obu przypadkach nie mogły zostać uwzględnione.

Ustosunkowując się zaś do samej legalności umorzenia postępowania odwoławczego na mocy art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. należy stwierdzić, iż decyzja organu w powyższym przedmiocie jest prawidłowa. Postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzenie postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1). Będzie to miało miejsce m.in. wtedy, gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organ II instancji prawidłowo ustalił, że skarżący nie ma interesu prawnego, aby uczestniczyć w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej biegłej E. B. Zgodnie bowiem z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W doktrynie prawa administracyjnego utrwalony został pogląd, że interes w rozumieniu art. 28 k.p.a. musi być osobisty, własny, indywidualny. Poza tym interes musi być konkretny: dający się obiektywnie stwierdzić, posiadać cechy aktualności a także znajdować oparcie w konkretnym przepisie prawa materialnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że skarżący nie legitymuje się do występowania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu. Wynik bowiem postępowania o pociągnięcie do odpowiedzialności zawodowej E. B. nie dotyczy bezpośrednio jego praw i obowiązków. Jest to interes faktyczny, skarżący bowiem dąży do ukarania biegłej z powodu rzekomego wydania przez nią niekorzystnej dla niego opinii z pogwałceniem przepisów prawa.

Rozstrzygniecie organu II instancji znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które zostało przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Są to wyroki z dnia 8 września

1999 r., IV SA 1/44/97 LEX nr 47829 oraz z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 672/06 niepublik. W myśl tych orzeczeń "odpowiedzialność zawodowa rodzi stosunek prawny między osobą mającą uprawnienie a organem kontroli sposobu wykonywania zawodu i tylko na tej linii można mówić o interesie i obowiązku prawnym". A zatem inne podmioty takie jak inwestor, właściciel nieruchomości nie mają przymiotu strony w takim postępowaniu.

Z tych wszystkich względów uznając, że skarga jest niezasadna Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.