Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 804/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29  ust.  2
journal: Dz.U. 2017 poz 1789
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) w zw. z art. 187 ust. 1 Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm.) oraz w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789), po rozpatrzeniu odwołania K. M. od uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] nr[...] z dnia [...] stycznia 2019 r. uchylającą uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2017r. oraz odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie [...], postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Rada Wydziału [...] im. [...] o w [...] uchwałą nr [...]

z dnia [...] stycznia 2019 r., działając na podstawie art. 187 ust. 1. ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z dnia 30 sierpnia 2018 r., poz. 1669), i postanowienia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów o wznowieniu postępowania habilitacyjnego K. M., w związku z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, z póżn. zm.), art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, z późn. zm.), art. 145 § 1, art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), po zapoznaniu się z dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym z recenzjami osiągnięć naukowych oraz z zarzutami będącymi przesłankami wznowienia postępowania, a także z uchwałą komisji habilitacyjnej, zawierającą opinię w sprawie zasadności zarzutów i opinię w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego wraz z uzasadnieniem, postanowiła uchylić uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2017 r. o nadaniu doktor K. M. stopnia doktora habilitowanego i odmówić nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie [...] doktor K. M. .

Rada Wydziału wskazała, że treść podjętej uchwały jest zbieżna z konkluzjami zawartymi w recenzjach dorobku naukowego i aktywności naukowej, sporządzonymi przez trzech Recenzentów oraz z negatywną opinią zawartą w uchwale Komisji Habilitacyjnej. Ujawnione okoliczności, w tym powtórne zgłoszenie negatywnie ocenionego w pierwszym postępowaniu habilitacyjnym ([...]) głównego osiągnięcia naukowego w kolejnym postępowaniu w innej niepokrewnej dziedzinie nauki i dyscyplinie ([...].) pod zmienionym tytułem z dołączeniem trzech nowych publikacji oraz zmienionym w stosunku do pierwotnie deklarowanego udziału habilitantki w ich powstaniu, bez ustawowo wymaganego wyodrębnienia wkładu własnego habilitantki w prace zespołowe, a także uchybienia proceduralne w postępowaniu habilitacyjnym prowadzonym przez Radę Wydziału [...] Politechniki [...], wskazują jednoznacznie, że stopień doktora habilitowanego został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa oraz dobrych obyczajów w nauce.

Ponadto Rada Wydziału stwierdziła, że osiągnięcie naukowe zatytułowane "[...]", którego poziom merytoryczny, jako decydujące ustawowe kryterium istotności dorobku naukowego, został w ocenie jakościowej uznany za nieakceptowalny oraz pozostałe elementy dorobku naukowego, w tym: opublikowanie (poza pracami włączonymi do osiągnięcia habilitacyjnego) 8 artykułów (z tego 6 po obronie rozprawy doktorskiej) w czasopismach z listy JCR, autorstwo lub współautorstwo 12 referatów wygłoszonych na konferencjach krajowych i zagranicznych, współautorstwo 2 patentów krajowych, wskaźniki biblio metryczne według Web of Science (sumaryczny impact factor IF = 28, indeks Hirsha 8; liczba cytowań 209), nie wnoszą znacznego wkładu w rozwój dyscypliny [...].

Dodatkowo aktywność Habilitantki w zakresie współpracy z instytucjami, organizacjami i towarzystwami naukowymi w obszarze inżynierii materiałowej w kraju i za granicą, także w zakresie działalności popularyzującej naukę w tym obszarze jest na poziomie niższym od oczekiwanego od kandydata do stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych i w dyscyplinie [...].

Następnie Sekcja Nauk Technicznych Centralnej Komisji, po zapoznaniu się

z odwołaniem K. M. od uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. uchylającą uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2017 r. oraz odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania; za uchyleniem zaskarżonej uchwały 0 - głosów, przeciw - 28 głosów, wstrzymujących się - 2 głosy).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji

w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania

i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw -11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Centralna Komisja nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania od uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W ocenie rzeczoznawców Centralnej Komisji prof. zw. dr. hab. G. G. oraz prof. dr. hab. E. M. uchwała ww. Rady Wydziału była w pełni zasadna i merytorycznie trafna. Recenzenci jednomyślnie uznali, iż osiągnięcia naukowe Odwołującej są niewystarczające do nadania stopnia doktora habilitowanego. Postępowanie opiniodawcze wykazało, że zarzuty Odwołującej nie są zasadne w stopniu pozwalającym na uchylenie uchwały Rady Wydziału Nauk [...] im. [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia tej samej radzie lub innej jednostce organizacyjnej. Recenzenci powołani przez Centralną Komisję szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów Odwołującej jednomyślnie twierdząc, że osiągnięcia naukowe K. M. nie spełniają wymagań określonych w art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Komisja wskazała, że zgodnie z powyższym przepisem do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa powyżej może stanowić: 1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; 2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną informacji niejawnych.

Organ uznał za niezasadny zarzut niezapewnienia odwołującej czynnego udziału na każdym etapie postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono wypowiedzenia się wobec zebranych materiałów i dowodów oraz zgłaszanych żądań. Wskazał na przepis art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym dotyczy to w szczególności art. 7, 8, 75 § 1, 80 i 81 k.p.a. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 K.p.a. Powyższy, szczególny charakter postępowania dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją.

Centralna Komisja odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującej w przedmiocie umożliwiania prof. W. P. udziału we wszystkich etapach postępowania, stwierdziła, że zarzut ten nie jest zasadny. Z dokumentacji akt sprawy jednoznacznie wynika, iż prof. W. P. nie uczestniczył w żadnym etapie wznowionego postępowania habilitacyjnego, nie brał także udziału w pracach komisji habilitacyjnej oraz nie brał udziału w posiedzeniu Rady Wydziału, na której podjęto w/w uchwałę. Jednocześnie z dostarczonej dokumentacji jednoznacznie wynika, że wniosek prof. W. P., o przeprowadzenie przez Centralną Komisję oceny prawidłowości realizacji postępowania habilitacyjnego przez Radę Wydziału [...] Politechniki [...] pod kątem zasadności wydanej przez nią pozytywnej decyzji w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego odwołującej wpłynął do Centralnej Komisji w dniu [...] marca 2017 r. Natomiast dopiero [...]czerwca 2018 r. do Sądu Okręgowego w [...] został złożony pozew przeciwko prof. W. P. o ochronę dóbr osobistych dr K. M.. W tej sytuacji nie istniały żadne przesłanki o konflikcie interesów.

Za niezasadny uznał organ także zarzut odnoszący się do pominięcia Habilitantki przy wyborze jednostki organizacyjnej posiadającej uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego, gdyż przywołany art. 18a ustawy o stopniach i tytułach naukowych nie dotyczy wznowionego postępowania habilitacyjnego tego samego wniosku, który został przeprowadzony na Politechnice [...]. W pierwotnym postępowaniu zostały zachowane przepisy art. 18a ww. ustawy. Okoliczności oceny prawidłowości realizacji pierwotnego postępowania doprowadziły do wznowienia tego samego postępowania. W związku z powyższym Odwołująca brała udział w wyborze jednostki organizacyjnej uprawnionej do przeprowadzenia swojego postępowania habilitacyjnego na Politechnice [...].

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołującej w sprawie braku kompetencji Wydziału [...] i wyznaczonych recenzentów, zgodnie z opiniami rzeczoznawców Centralnej Komisji prof. zw. dr. hab. G. G. oraz prof. dr. hab. E. M. wszystkie recenzje napisane zostały na najwyższym merytorycznym poziomie przy zachowaniu wysokich standardów recenzji w postępowaniu habilitacyjnym, a na Radzie Wydziału są zatrudnieni wysokiej klasy naukowcy specjaliści w dziedzinie nauki techniczne i chemiczne, z ogromną wiedzą nabytą w okresie studiów i w czasie wieloletniej pracy na Wydziale [...]. Za bezpodstawne Centralna Komisja uznała zastrzeżenia odnośnie do kompetencji Rady Wydziału [...], gdyż to właśnie na tym Wydziale prowadzone są od kilkudziesięciu lat prace dotyczące otrzymywania i badania różnych postaci [...], w tym [...], a aktualnie takimi materiałami zajmują się zespoły badawcze skupione wokół kilku profesorów.

Ponadto organ wskazał, że zarzut odwołującej się, a odnoszący się do uniemożliwienia wglądu do dokumentacji postępowania nie znajduje uzasadnienia. Podał, że z recenzjami odwołująca mogła się zapoznać, wnioskując do Dziekana Wydziału [...] o ich udostępnienie. Z dokumentacji akt sprawy wynika, iż na wniosek dr K. M. zawarty w piśmie z dnia 28 lutego 2019 r. do Rady Wydziału [...] dotyczący prośby o udostępnienie dokumentów, w tym recenzji dorobku naukowego, związanych z podjęciem Uchwały nr [...], Dziekan Wydziału przesłał kopie dokumentów wytworzonych podczas wznowionego postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego (z dnia 01 marca 2019) na adres domowy odwołującej (podany w piśmie z dn. 28 lutego 2019 r.). Ponadto odwołująca w swoim odwołaniu powołuje się na treści pochodzące z recenzji jej osiągnięcia naukowego i dorobku zawodowego wykonanej przez prof. [...], a w szczególności dotyczące podważania przez recenzenta jej osiągnięć zawodowych i naukowych, w zakresie wykształcenia technicznego.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uznała także pozostałe zarzuty podnoszone przez odwołującą się za bezzasadne oraz niemające wpływu na wynik postępowania, a odnoszące się do umorzenia postępowania na [...] Akademii Medycznej oraz zmiany udziału procentowego w poszczególnych publikacjach. W toku postępowania wznowieniowego ujawniono okoliczności, w tym powtórne zgłoszenie negatywnie ocenione w pierwszym postępowaniu habilitacyjnym ([...]) głównego osiągnięcia w kolejnym postępowaniu w innej niepokrewnej dziedzinie i dyscyplinie ([...]) pod zmienionym tytułem z dołączeniem trzech nowych publikacji oraz zmienionym w stosunku do pierwotnego deklarowanego udziału Habilitantki w ich powstaniu, bez ustawowego wymaganego wyodrębnionego wkładu własnego Habilitantki w prace zespołowe, a także uchybienia proceduralne w postępowaniu habilitacyjnym prowadzonym przez Radę Wydziału [...] Politechniki [...] wskazują jednoznacznie, iż stopień doktora habilitowanego został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa oraz dobrych obyczajów w nauce.

Niezasadny w ocenie organu jest zarzut odnoszący się do braku rzetelności uzasadnienia zawartego w Uchwale Rady Nauk [...] im. [...] nr [...] z dn. [...] stycznia 2019. Uzasadnienia Uchwały Rady Wydziału zawarte w punktach 3 i 4 pozostają w zgodzie z dokumentacją dr K. M. oraz z ustawą z dn. 14 marca 2003 r (Dz. U. Nr 65, poz. 595, zpóźn. zm.) i Rozporządzeniem Ministra Nauk i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. są rzetelnie opracowane na podstawie Protokołu z posiedzenia Komisji Habilitacyjnej i Uchwały tejże Komisji (z dn. [...] stycznia 2019 r.) i dokumentów uzasadniających precyzyjnie decyzję Komisji Habilitacyjnej.

W ocenie Centralnej Komisji odwołanie nie zawiera istotnych argumentów, ani formalnych ani merytorycznych, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej uchwały. Recenzenci i Członkowie Komisji Habilitacyjnej podnoszą braki koncepcyjne i warsztatowe pracy. Rzeczoznawcy Centralnej Komisji, po wnikliwym przeanalizowaniu sprawy stwierdzili, iż odwołanie Habilitantki nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczoznawcy Centralnej Komisji nie stwierdzili uchybień w prowadzonym postępowaniu przez Radę Wydziału oraz uznali odwołanie dr K. M.za nietrafne i niesłuszne. Ponadto zarówno w postępowaniu Komisji Habilitacyjnej, jak i Rady Wydziału nie stwierdzono żadnych uchybień formalnych. Stanowisko Komisji Habilitacyjnej zostało wypracowane z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi procedurami, wszystkie zarzuty sformułowane w Odwołaniu względem Komisji Habilitacyjnej i prac jej członków należy zaś uznać za bezzasadne.

Po zbadaniu argumentów Odwołującej Centralna Komisja nie znalazła podstaw uzasadniających przyjęcie odwołania od uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego. W tej sytuacji Centralna Komisja postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie.

W dniu 12 marca 2020 r. do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wpłynęła skarga dr K. M. z dnia 9 marca 2020 r., skierowana do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie utrzymania w mocy uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2017 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie [...].

K. M. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. naruszenie przez Przewodniczącego Sekcji [...] Centralnej Komisji § 19 ust. 1 i 4 oraz § 20 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów zatwierdzonego przez Prezesa Rady Ministrów zarządzeniem z dnia 4 czerwca 2012 r. (dalej jako Statut), oraz art. 7, 8 § 1 k.p.a. w związku art. 29 ust. 1 i 35 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez powołanie jako recenzentów Prof. zw. dr hab. G. G. oraz Prof. dr hab. E. M. pod wpływem Prof. dr hab. W. P. oraz Prof. dr hab. J. S., jako osób zainteresowanych wynikiem postępowania odwoławczego dr K. M.,

2. Naruszenie przez Prof dr hab. W. P. oraz Prof dr hab. J. S. jako członków Sekcji [...] Centralnej Komisji jako

osób zainteresowanych wynikiem postępowania odwoławczego dr K. M., art. 7, 8 § 1 k.p.a., poprzez wpływanie na Przewodniczącego Sekcji [...] Centralnej Komisji w zakresie wyboru recenzentów właściwych do oceny odwołania dr K. M.,

3. Naruszenie przez Przewodniczącego Centralnej Komisji oraz Przewodniczącego Sekcji [...] Centralnej Komisji art. 34b u.s.n. oraz 24 § 1 i 3 k.p.a. oraz 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. oraz 33 ust. Ib u.s.n. poprzez nie wyłączenie z prac Sekcji [...] Centralnej Komisji rozpatrującej odwołanie dr K. M., Prof. dr hab. W. P., członka Sekcji [...], jako osoby zainteresowanej wynikiem postępowania odwoławczego dr K. M. oraz Prof. Dr hab. J. S. członka Sekcji [...], który był Przewodniczącym Komisji Habilitacyjnej która w wyniku wznowionego postępowania odmówiła dr K. M. stopnia doktora habilitowanego,

4. Naruszenie przez Prof. zw. dr hab. G. G. oraz Prof. dr hab. E. M. § 21 ust. 1 Statutu oraz art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i 35 ust. 5 u.s.n. poprzez sporządzenie niemiarodajnych, wadliwych recenzji nie zawierających wiadomości specjalnych,

5. Naruszenie przez Sekcję [...] Centralnej Komisji § 9 ust. i pkt 2 Statutu poprzez nie podjęcie uchwały w przedmiocie odwołania dr K. M. od uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.,

6. Naruszenie przez Prezydium Centralnej Komisji § 8 pkt 2 lit a) Statutu poprzez nie podjęcie uchwały w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Sekcji w przedmiocie odwołania dr K. M. od uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.,

7. Naruszenie przez Prezydium Centralnej Komisji oraz Sekcję [...] Centralnej Komisji art. 67 § ł-2 i 68 § 1-2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez nie sporządzenie protokołów posiedzeń Sekcji w przedmiocie rozpoznania odwołania dr K. M. od uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., oraz posiedzeń Prezydium CK w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Sekcji [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania dr K. M. od uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.,

8. Naruszenie przez Centralną Komisję, w tym jej organy tj. Prezydium CK i Sekcję [...] art 7, 8 § 1, 15, 77 § 1, 80, 140 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w postaci recenzji Prof. zw. dr hab. G. G. oraz Prof. dr hab. E. M., odwołania dr K. M., recenzji sporządzonych w toku postępowania habilitacyjnego prowadzonego przez Radą Wydziału, uchwały Komisji Habilitacyjnej i uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., dorobku habilitacyjnego skarżącej oraz przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych w postępowaniu dowodów.

Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. Naruszenie art. 21 ust. 2 u.s.n. poprzez jego nie zastosowanie i utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uwzględnienie wnoszonej skargi i uchylenie w całości skarżonej decyzji Centralnej Komisji oraz poprzedzającej jej uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz przekazanie sprawy do innej jednostki organizacyjnej niż Rada Wydziału [...] w celu ponownego rozpoznania, a także o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie. Ponadto w przypadku uwzględnienia skargi, skarżąca wniosła aby Sąd uznał, że skarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku.

W obszernej skardze skarżąca przytoczyła stan faktyczny sprawy oraz rozszerzyła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc

to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym,

z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżoną decyzję, poruszał się w granicach zakreślonych przez przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...).

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, w świetle realiów sprawy a

w szczególności w świetle zarzutów skargi, miał przepis art.29 w/w ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora,

i doktora habilitowanego, albo tytułu profesora, oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a.

Kwestia rozumienia sformułowania "stosuje się odpowiednio", była wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądów administracyjnych na kanwie spraw rozpoznawanych w oparciu o przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...), i tak m.in. w uzasadnieniu wyroku z 7 września 2011 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1078/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: " ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 K.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego".

W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 30 maja 2008 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 212/08 stwierdzając, że: "postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów K.p.a. z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...). Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli Sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata, stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sad nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki".

Odnośnie problematyki postępowania dowodowego prowadzonego

w sprawach uregulowanych omawianą ustawą o stopniach naukowych (...) wypowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 192/06 wskazując, że: "artykuł 75 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadaniu stopnia naukowego.

W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji".

Dla lepszego uwypuklenia specyfiki postępowania w sprawach dotyczących decyzji Centralnej Komisji, warto również przywołać tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1411/08 – "okoliczność, ze strona skarżąca uważa, iż recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść,

a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych

w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące".

Wyżej przywołane stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którymi tut. Sąd w pełni się zgadza i traktuje jak własne, w pełni obrazują odrębności postępowania przy badaniu trafności rozstrzygnięć Centralnej Komisji. Wynika z nich, że zakres badania przedmiotowych decyzji Centralnej Komisji przez Sąd administracyjny, jest niezwykle zawężony. Badanie to nie może dotyczyć kwestii natury merytorycznej. Sąd nie może bowiem dokonywać oceny w zakresie, w jakim zawarowane to jest dla recenzentów. Również fakt, że Centralna Komisja podejmuje decyzje w drodze tajnego głosowania świadczy o tym, że wolą ustawodawcy tworzącego omawiane przepisy prawa, było zarówno ograniczenie zakresu przedmiotowego uzasadnień sporządzanych przez Centralną Komisję, jak też ograniczenie przedmiotowe sprawy, jaka ma zostać poddana badaniu przez Sąd administracyjny.

Przechodząc do materii niniejszej sprawy uznać należało, że skarżona decyzja odpowiada prawu. Została bowiem podjęta po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania opisanego w Rozdziale 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...). Prezydium Centralnej Komisji bazując na stanowisku wyrażonym przez Sekcję [...] (właściwą w niniejszej sprawie), przeprowadziło głosowanie tajne, ustalając własne rozstrzygnięcie.

Uzasadnienie skarżonej decyzji także należy ocenić jako sporządzone stosownie do wymagań odpowiednio stosowanego przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Nie mogło ono zawierać szerszych motywów, jakimi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy. Stała temu bowiem na przeszkodzie specyfika postępowania w omawianej sprawie i fakt, że stanowisko członków organu kolegialnego, jakim jest Centralna Komisja, wyrażane jest w głosowaniu tajnym. Nie zachodziła więc możliwość jeszcze dokładniejszego wyjaśnienia powodów, dla których odwołanie strony zostało ocenione w taki a nie inny sposób. Uzasadnienie to zawierało także odniesienie do zarzutów odwołania w zakresie, jaki wynika z podnoszonej wyżej specyfiki niniejszego postępowania.

Rozpoznając sprawę tut. Sąd nie podzielił także argumentów sformułowanych w skardze.

Odnosząc się do zarzutów nr. 1 i 2 wskazać należało, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza fakt, iż recenzenci powołani przez organ zostali dobrani w sposób właściwy. Okolicznością niekwestionowaną było bowiem to, że są oni fachowcami w dziedzinie nauki prezentowanej przez skarżącą.

Pamiętać też należy o tym, że powołanie recenzentów należy do wyłącznej kompetencji Przewodniczącego stosownej Sekcji. Z obowiązku tego Przewodniczący Sekcji [...]wywiązał się zaś poprawnie. Powoływana zaś w skardze okoliczność prowadzenia przez Przewodniczącego Sekcji [...] korespondencji mailowej dotyczącej doboru recenzentów, nie świadczy per se o tym, by decyzja dotycząca powołania recenzentów nie była nie tylko niezależna, ale że na decyzję ową wpłynął Prof. P. czy S.. Przepisy prawa nie zakazują bowiem członkom sekcji dzielenia się z jej przewodniczącym wiedzą o predyspozycjach osób mogących sporządzić recenzje.

Nie znajduje też uzasadnienia zarzut nr. 3 skargi - naruszenia art.24 K.p.a. Całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie świadczy o tym, że Prof. P. i S. nie brali formalnego udziału w postępowaniu odwoławczym, a w szczególności nie rozpoznawali odwołania, nie dokonywali jego oceny ani nie głosowali w niniejszej sprawie. Nadto, co słusznie podniesiono

w skarżonej decyzji, wniosek Prof. Pr. inicjujący postępowanie dotyczące oceny prawidłowości postępowania habilitacyjnego skarżącej, został sformułowany przeszło rok przed wytoczeniem mu przez skarżącą powództwa o ochronę dóbr osobistych. Na dzień składania wniosku inicjującego postępowanie nie sposób więc dopatrzeć się po stronie Prof. P. przesłanek, powodujących konieczność wyłączenia się przez niego od działania w sprawie.

Co się tyczy zarzutu nr. 4, to jak to już wyjaśniono na wstępie niniejszego uzasadnienia Sąd administracyjny nie ma możliwości badania merytorycznej poprawności recenzji. Ustawodawca nie wyposażył bowiem Sądu w stosowne instrumentarium procesowe.

Odnosząc się do zarzutów nr. 5 i 6 skargi wyjaśnić należało, iż podnoszone okoliczności nie rzutują na poprawność rozstrzygnięcia. Oceny rozstrzygnięć podjętych w Prezydium i Sekcji nie trzeba dokonywać w sposób nadmiernie kazuistyczny. Oceny tych rozstrzygnięć należy dokonywać przez pryzmat użytych w nich sformułowań i sensu, nie ograniczając się wyłącznie do literalnego brzmienia. Taka ocena nie budzi zaś żadnych wątpliwości tut. Sądu co do tego, jaki był przedmiot powyższych rozstrzygnięć.

Zawartość akt administracyjnych nie potwierdza również zasadności zarzutu nr. 7 skargi. Zawierają one bowiem rzeczone protokoły.

Co natomiast tyczy się zarzutu nr.8 skargi, to stosowna argumentacja została już przez tut. Sąd przywołana we wstępnej części niniejszych rozważań.

W tym stanie sprawy, w świetle powyższego, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze i uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy nie naruszając przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz.2325 z późn. zm.).