Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 12/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r., sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny KURPIE DOBOROWE, nr [...] - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.- dalej także: p.w.p.) oraz art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 ze zm. – dalej także: u.z.t.) w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. - Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego, w związku z wniesionym przez spółkę B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. sprzeciwem z dnia [...] stycznia 2003 r. - oddalił wniosek skarżącej spółki o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego KURPIE DOBOROWE, nr [...].

Z akt sprawy wynika, iż Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] marca 2002 r., udzielił na rzecz spółki H. S.A. z siedzibą w K. (następnie działającą pod firmą F. S.A., a obecnie - działająca pod firmą M. S.A.) prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny KURPIE DOBOROWE, nr [...], przeznaczony do oznaczania towarów z klasy towarowej 32, z pierwszeństwem od daty zgłoszenia za numerem [...] z dnia [...] lutego 1999 r.

W dniu [...] stycznia 2003 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął złożony w trybie art. 246 p.w.p. sprzeciw spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. wobec w/w prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny KURPIE DOBOROWE, nr [...]. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca spółka podnosząc istnienie ścisłego związku zachodzącego pomiędzy uprawnionym z rejestracji a wnioskodawcą wskazała, iż około 1996 r. B. był przedmiotem negocjacji w zakresie ewentualnej sprzedaży na rzecz S., którego udziałowcami są te same osoby, co właściciele spornego znaku towarowego nr [...]. Zdaniem skarżącej całokształt działań uprawnionego z rejestracji w okresie od zamysłu do uzyskania prawa ochronnego na w/w znak towarowy jest nieuczciwy, a znak został zgłoszony w złej wierze. Skarżąca spółka wskazała, iż brak jest związku pomiędzy miejscem pochodzenia produktu uprawnionego mającego siedzibę w K., a miejscem wprowadzania do handlu na [...] i [...]. Zdaniem strony w rozpatrywanej sprawie zachodzi klasyczny przykład braku jakiegokolwiek związku identyfikacyjnego – łączącego produkt z producentem. Strona skarżąca podniosła, iż uprawniony dokonując zgłoszenia znaku towarowego celem uzyskania praw wyłącznych, z rozmysłem planował działanie na szkodę B. Sp. z o.o. W grafice zarejestrowanego znaku wykorzystano te same elementy kolorystyczne charakterystyczne dla ubiorów kurpiowskich, zaś w wyrazie Kurpie wykorzystano te same elementy graficzne, jak w etykietach i znakach towarowych wykorzystywanych przez B. Sp. z o.o., które uprawniony doskonale znał, gdyż bywał u skarżącego. W ocenie strony skarżącej z badań postrzegania regionalnego wynika, iż ponad 50% produktów (piwo) to produkt B., którego etykieta kojarzy się odbiorcom z wyrażeniem "kurpie". Etykieta ta jest używana przez wnioskodawcę na rynku krajowym i zagranicznym od ponad 5 lat, a elementy graficzne ponad 20 lat (od około 1976 r.). Ponadto skarżąca spółka podając przykłady innych zgłoszeń do Urzędu Patentowego RP wskazała, iż całokształt działań uprawnionego z rejestracji znaku towarowego nr [...] świadczy o tym, iż uprawniony działał w złej wierze, wykorzystując renomę innych oznaczeń. Do sprzeciwu strona skarżąca załączyła kopie etykiet używanych przez B. do oznaczania produkowanego przez siebie piwa.

W dniu [...] stycznia 2003 r. Urząd Patentowy RP – działając w oparciu o przepis art. 247 p.w.p. przesłał w/w sprzeciw dotyczący znaku towarowego nr [...] do uprawnionego z rejestracji, z zaleceniem ustosunkowania się przez ten podmiot zarzutów przedstawionych przez B. Sp. z o.o. w terminie dwóch miesięcy.

W dniu [...] kwietnia 2003 r. H. S.A. – jako spółka uprawniona z rejestracji spornego oznaczenia w odpowiedzi na sprzeciw podniosła, iż nie jest on prawidłowo umotywowany, albowiem strona przeciwna nie wykazała, że udzielone prawo ochronne na znak towarowy KURPIE DOBOROWE nr [...] nie spełnia ustawowych warunków wymaganych do jego uzyskania. W ocenie strony uprawnionej z rejestracji podstawą sprzeciwu winy być okoliczności merytoryczne uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, przewidziane w art. 8 i 9 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, które to przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 315 ust. 3 ustawy – Prawo własności przemysłowej. Ponadto uprawniona spółka podniosła, iż nie jest dla niej zrozumiałe, dlaczego strona przeciwna załączyła do sprzeciwu kolorowe rysunki nie figurujące jako znaki towarowe zgłoszone, ani też zarejestrowane w Urzędzie Patentowym RP. W ocenie strony załączone rysunki nie mają nic wspólnego ze sprawą.

W konsekwencji Departament Rejestrów Urzędu Patentowego RP – działając na podstawie art. 247 ust. 2 p.w.p., przekazał sprawę celem dalszego rozstrzygnięcia przez organ w trybie spornym.

Na rozprawie przeprowadzonej przed Urzędem Patentowym RP w dniu [...] listopada 2003 r., obie strony podtrzymały swoje stanowiska przedstawione w pismach procesowych, przy czym pełnomocnik skarżącej spółki sprecyzował podstawę prawną zarzutów merytorycznych wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy do art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

W wyniku przeprowadzonej rozprawy, Urząd Patentowy RP – działając w trybie postępowania spornego na podstawie art. 246 p.w.p. oraz art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. – wydał zaskarżoną decyzję nr [...], w wyniku której oddalił wniosek skarżącej spółki B. Sp. z o.o. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego KURPIE DOBOROWE, nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż skoro w przedmiotowej sprawie znak towarowy KURPIE DOBOROWE został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] lutego 1999 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy o znakach towarowych, to w świetle przepisu art. 315 ust. 3 p.w.p. podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy o unieważnienie prawa ze spornej rejestracji stanowi w/w ustawa z 1985 r. Odnosząc się do zarzutu, iż rejestracja spornego znaku towarowego nr [...] nastąpiła z naruszeniem przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t. z uwagi na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego, Urząd Patentowy RP uznał, że skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na sprzeczność zarejestrowanej postaci spornego znaku towarowego z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. W szczególności - zdaniem organu – sama obecność na rynku od wielu lat podobnych etykiet wnioskodawcy oraz to, że towar oznaczony przedmiotowym znakiem kojarzy się z piwem wnioskodawcy nie stanowi o tym, że przedmiot ochrony jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, zwłaszcza bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów na te okoliczności. W ocenie Urzędu Patentowego RP dowodów takich nie mogą stanowić załączone etykiety stosowane przez uprawnionego i wnioskodawcę, gdyż jedynie kontretykieta uprawnionego ze spornej rejestracji nosi datę [...].01.03 (przydatności do spożycia), a dwie etykiety nie pochodzące od uprawnionego nie wskazują ani wnioskodawcy, ani żadnej daty ich obecności na rynku.

W dniu [...] stycznia 2004 r. spółka B. Sp. z o.o. – działając za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...]. Wnosząc o uchylnie zaskarżonej decyzji pełnomocnik B. Sp. z o.o. zarzucił organowi błędną i niepełną ocenę art. 8 ustawy o znakach towarowych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż nie jest prawdą, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów na sprzeczność zarejestrowanej postaci spornego znaku towarowego z etykietą wnioskodawcy. Na dowód tego strona załączyła do skargi oświadczenie Zarządu spółki P. S.A. z siedzibą w L., w którym spółka ta zaświadcza, że etykieta [...] przedłożona w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP należy do skarżącej spółki B. Sp. z o.o. Z tej przyczyny – według P. S.A. - twierdzenie organu, że etykiety pn. [...] nie pochodzą od wnioskodawcy - jest nieprawdziwe. Ponadto skarżąca spółka podniosła w uzasadnieniu skargi, iż Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym winien z urzędu wziąć pod uwagę, że [...] nie leżą w [...]. W ocenie strony skarżącej pominięcie tej okoliczność jest sprzeczne z obowiązującym prawem procesowym, w tym z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., który nakazuje organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a w szczególności uwzględnić z urzędu (art. 77 § 4 k.p.a.), że fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi nie wymagają dowodu. Ponadto – zdaniem strony skarżącej – Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym winien z urzędu uwzględnić fakt powszechnie znany, że stroje ludowe postaci są strojami ludowymi chłopskimi z regionu [...] oraz, że nie spotyka się ich w żadnym innym regionie, tym bardziej w regionie [...]. Z tej przyczyny - w ocenie skarżącej spółki – doszło do naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., albowiem Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym nie stał na straży praworządności i nie podjął wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do odróżnienia stroju kurpiowskiego od stroju [...] (siedziba strony przeciwnej). Przez to organ lekceważąc i pomijając fakty znane z urzędu rozstrzygnął sprawę nie mając na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Ponadto – w ocenie skarżącej spółki – poprzez nieprzeprowadzenie w postępowaniu spornym oględzin i konfrontacji znaku uprawnionej z etykietą wnioskodawcy i stwierdzenia w wyniku tego ich identyczności – Urząd Patentowy RP zaniechał obowiązkowi poszukiwania dowodów, który ciąży na organie administracji. Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki Urząd Patentowy RP nie uwzględnił również, iż znak uprawnionego nie jest używany. Strona załączyła pismo z Muzeum P. w L. wraz z załączonym do tego pisma materiałami, w tym kopiami etykiet, z którego wynikać ma, iż identyczny znak używany był znacznie wcześniej przez B., tj. od ok. 1970 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki Urząd Patentowy RP nie uwzględnił w postępowaniu spornym związku przyczynowego pomiędzy towarem, a przedsiębiorstwem z oznaczeniem słownym KURPIE, co narusza przepis art. 8 pkt 3 ustawy o znakach towarowych. Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki organ nie dokonał subsumcji pomiędzy bezspornym, nie kwestionowanym przez stronę stanem faktycznym polegającym na braku związku pomiędzy oznaczeniem [...], a [...] – wobec znamion ustawowych art. 8 pkt 3 u.z.t.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP, wnosząc o jej oddalenie, podniósł, iż wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów na sprzeczność zarejestrowanej postaci spornego znaku towarowego z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego w dacie pierwszeństwa spornego znaku towarowego. Zdaniem organu skarga pełnomocnika strony skarżącej nie zawiera żadnego wskazania naruszenia przepisu art. 8 u.z.t., a więc nie zawiera żadnego określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, lecz stanowi jedynie krytykę oceny art. 8 u.z.t. przez Urząd Patentowy RP, przy czym naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 k.p.a. uzasadniono w sposób sprzeczny ze stanem faktycznym w sprawie lub poprzez okoliczności w sprawie bezprzedmiotowe. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej spółki w zakresie przedstawienia dowodów na sprzeczność zarejestrowanej postaci spornego znaku towarowego z etykietą wnioskodawcy Urząd Patentowy RP stwierdził, iż zarzut ten jest niezgodny z treścią zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wskazał, iż wnioskodawca w swym wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego zakreślił granice rozpatrywanej sprawy do art. 8 pkt 1 u.z.t. Urząd Patentowy RP uznał ponadto, iż niezrozumiały jest zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez organ z urzędu tego, iż [...] nie leżą w [...], gdyż – w ocenie organu – jest on bezprzedmiotowy dla stwierdzenia, czy sporny znak jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Odnośnie zarzutów dotyczących nieuwzględnienia przez organ zastrzeżeń strony skarżącej dotyczących strojów ludowych, Urząd Patentowy RP stwierdził, że w kontekście niniejszej sprawy zarzut ten jest również bezprzedmiotowy dla stwierdzenia, czy sporny znak jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Co do zarzutu nieprzeprowadzenia oględzin i konfrontacji znaku uprawnionego z etykietą skarżącej spółki, Urząd Patentowy RP uznał, iż zarzut ten jest niezgodny z okolicznościami faktycznymi sprawy, albowiem organ przeprowadził oględziny i konfrontację zarejestrowanego znaku i etykiet strony skarżącej, przy czym strona nie wskazała – zdaniem organu – swojej konkretnej etykiety sprzed daty zgłoszenia spornego znaku jako podobnej do tego znaku, ani też nie powołała przepisu art. 9 ustawy o znakach towarowych jako podstawy do unieważnienia spornej rejestracji. Zdaniem organu zarzut ten jest bezpodstawny również z tego powodu, iż Urząd w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że dokonał konfrontacji spornych oznaczeń i podał, dlaczego nie uznał etykiet skarżącej jako dowodu na naruszenie zasad współżycia społecznego. Ponadto organ uznał, iż fakt nieużywania spornego znaku towarowego przez uprawnionego z rejestracji jest bezprzedmiotowy dla stwierdzenia, czy sporny znak jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Z kolei ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 8 pkt 3 u.z.t. poprzez nieuwzględnienia związku przyczynowego pomiędzy towarem a przedsiębiorstwem z oznaczeniem KURPIE, Urząd Patentowy RP podkreślił w uzasadnieniu, iż zarzut ten jest niezrozumiały, albowiem nie wiadomo, co strona skarżąca rozumie przez wspomniany związek przyczynowy, a ponadto jest to bezprzedmiotowe dla stwierdzenia, czy sporny znak towarowy należy unieważnić dlatego, że jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Z tej przyczyny organ w konsekwencji uznał, iż skarżąca spółka nie podniosła w skardze żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na nieprawidłowość decyzji i spowodować zmianę zajętego przez Urząd Patentowy RP stanowiska.

W złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2004 r. pełnomocnik skarżącej spółki w uzupełnieniu skargi przedłożył nowe dowody, w tym wniosek T. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno graficzny KURPIE DOBOROWE, złożony w styczniu 2003 r. wspólnie z F. w O. i Z., w którym organizacje te wystąpiły do Prezesa Urzędu Patentowego RP z prośbą o wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie przedmiotowego znaku towarowego podnosząc, że oznaczenie to wprowadza w błąd odbiorców sugerując pochodzenie tak oznakowanych towarów z [...], zaś elementy graficzne parodiujące sylwetki [...] w strojach ludowych stanowią przykład nieuczciwości. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż jego wniosek o unieważnienie znaku towarowego KURPIE DOBOROWE nie dotyczy sporu z jego produktem i etykietą [...] używaną przez B., lecz stanowi wyraz woli zapewnienia sytuacji, w której każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą na [...] w zakresie produkcji napojów, w tym piwa, mógł swobodnie i bez przeszkód korzystać z oznaczenia [...] i sprzedawać rodzime produkty, np. "[...]". W ocenie pełnomocnika strony skarżącej parodiowanie [...] strojów ludowych jest obelgą, zagarnięciem i przywłaszczeniem nazwy regionu, co stanowi naruszenie przepisów Art. 31 i 32 Konstytucji RP. Ponadto zdaniem strony skarżącej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać, iż organ nie dążył w toku postępowania do ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego. Strona uzupełniając materiał dowodowy o używaną przez B. etykietę z datownikiem, którą strona używa od około 1994 r., stwierdził, iż organ niezasadnie ani nie dał wiary dowodom z Muzeum załączonym do skargi, ani też nie wezwał do usunięcia braków, co świadczy o tym, że nie zależało mu na dojściu do prawdy. Pełnomocnik strony skarżącej powołał się również na orzecznictwo Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP i zarzucił spornemu znakowi brak dostatecznych znamion odróżniających. Strona podniosła ponadto, iż podjęcie wadliwej rejestracji spornego znaku byłoby niemożliwe w świetle obecnie obowiązującego przepisu art. 131 ust. 4 ustawy – Prawo własności przemysłowej.

Ponadto na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnicy strony skarżącej wskazali, iż decyzja Urzędu Patentowego RP narusza zasady współżycia społecznego poprzez użycie w znaku innych, niż rzeczywiste strojów ludowych oraz innych barw, a ponadto poprzez samo sformułowanie "Kurpie doborowe", które sugeruje – ich zdaniem - że oprócz społeczności [...] jest jeszcze społeczność [...] doborowa. Ponadto - zdaniem pełnomocników skarżącej spółki – sporny znak wprowadza lub może wprowadzić w błąd odbiorców tego samego rodzaju towarów. W ocenie strony znak używany przez B. od wielu lat jest powszechnie znany, zaś znak zarejestrowany trudno powiązać ze spółką H. S.A., ponieważ nie produkowała ona produktu oznaczonego spornym znakiem. Pełnomocnicy skarżącej spółki podkreślili, iż rejestracja stanowi naruszenie przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o znakach towarowych, jednocześnie oświadczając do protokołu, że w postępowaniu spornym strona skarżąca podnosiła zarzut naruszenia przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Z tej przyczyny należy wyraźnie podkreślić, iż sąd administracyjny nie ocenia zaskarżonej decyzji administracyjnej z punktu widzenia jej słuszności oraz celowości.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego zgłoszonego do rejestracji w dniu [...] lutego 1999 r.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy (tzw. zdolność ochronną znaku towarowego) zarejestrowany lub zgłoszony do rejestracji przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed dniem 22 sierpnia 2001 r., ocenia się na podstawie przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym RP. W związku z tym należało uznać, iż przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności ochronnej znaku towarowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania są przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

W ocenie Sądu analizowana skarga spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...], nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Urzędu Patentowego RP nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a., czy też art. 80 k.p.a., jak również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Zgodnie z przepisem art. 29 ustawy o znakach towarowych, prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części, jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, 6-9 i 32 tej ustawy. Jak stanowi przepis art. 30 ust. 1 w/w ustawy z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Musi to być obiektywnie uzasadniony interes o charakterze materialnoprawnym. W ocenie Sądu należy przyjąć, iż skarżąca spółka legitymuje się w niniejszej sprawie wspomnianym interesem prawnym.

W ocenie pełnomocników skarżącej spółki, wyrażonej w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie, jak również przedstawionej na rozprawie przed Sądem, przedmiotowa rejestracja znaku towarowego słowno-graficznego KURPIE DOBOROWE na rzecz spółki H. S.A. z siedzibą w K. (obecnie M. S.A.) była niedopuszczalna, albowiem narusza przepisy Art. 31 i 32 Konstytucji RP, a ponadto przepisy art. 4 ust. 1 oraz art. 8 pkt 1 i 3 ustawy o znakach towarowych. W skardze pełnomocnik strony skarżącej zarzucił ponadto organowi, iż w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do wszystkich twierdzeń wnioskodawcy i nie rozpatrzył wnikliwie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego, a ponadto, że organ swym działaniem naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 i 4 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, a także poprzez nieuwzględnienie faktów powszechnie znanych organowi z urzędu, nie wymagających dowodów.

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd pragnie na wstępie zauważyć, iż działający w sprawie rzecznik patentowy - pełnomocnik skarżącej spółki we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego w wyniku rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego KURPIE DOBOROWE nr [...], a następnie w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP zarzucił przedmiotowej rejestracji, iż narusza ona postanowienia przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, wyraźnie wskazując na rozprawie przed organem w/w podstawę prawną jako podstawę merytoryczną swojego wniosku o unieważnienie kwestionowanego znaku towarowego. Z tej przyczyny organ administracji rozpatrzył sprawę w zakresie żądania wnioskodawcy wydając zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. Również pełnomocnik strony przeciwnej (spółki uprawnionej z rejestracji), ustosunkowując się do zgłoszonych w postępowaniu spornym zarzutów mających uzasadniać naruszenie art. 8 pkt 1 u.z.t., odniósł się wyłącznie do kwestii tej normy prawa materialnego. Tymczasem pełnomocnik skarżącej spółki B. Sp. z o.o., wykraczając de facto poza granice zarówno swego wcześniejszego wniosku o unieważnienie oraz powołanej w toku postępowania podstawy prawnej, jak również poza granice rozstrzygnięcia, zarzuca w skardze skierowanej do sądu administracyjnego naruszenie przez zaskarżoną decyzję przepisu art. 8 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 w/w ustawy z 1985 r., a także naruszenie powołanych wyżej norm Konstytucji RP.

Z tej przyczyny należy – zdaniem Sądu - podnieść, iż rygory procedury administracyjnej obowiązujące w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP oznaczają, iż organ ten orzekając w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego, które wszczynane jest tylko na wniosek (art. 30 ustawy o znakach towarowych), jest związany granicami wniosku, czyli orzeka w zakresie żądania wnioskodawcy. Zakres postępowania, które w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może być wszczęte tylko na wniosek, jest wyznaczony przez zakres żądania wnioskodawcy. Zasada ta w omawianym postępowaniu jest tym istotniejsza, że ma ono charakter sporny, a więc cechuje się kontradyktoryjnością. To strony toczą spór, przytaczając argumenty na poparcie swego stanowiska, a zakres żądania wnioskodawcy wyznacza zakres sprawy. Wykraczanie poza zakres żądania wnioskodawcy w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji narusza interes uprawnionego z rejestracji, albowiem rozszerzanie podstawy prawnej w toku postępowania powoduje, iż uprawniony z rejestracji zostaje pozbawiony możliwości wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. W przedmiotowym postępowaniu "opiekuńcza" ingerencja organów administracji publicznej nie może służyć realizacji interesu publicznego i nie powinna ona być stosowana w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego, w których z natury rzeczy taka "opieka" nie jest wnioskodawcy potrzebna (tak również: /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 3446/01, ONSA z 2003 r., nr 1, poz. 27).

Powyższe stanowisko NSA w Warszawie, które przyjęło się w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także znalazło zastosowanie w działalności Kolegiów orzekających Urzędu Patentowego RP, spotkało się z aprobatą przedstawicieli doktryny prawa. Znajduje ono również odzwierciedlenie w przepisach obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej, która w art. 255 ust. 4 stanowi, iż Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę, iż w szczególnym postępowaniu administracyjnym, jakim jest postępowanie sporne przez Urzędem Patentowym RP, ingerencja organu administracji, czy też pomoc jednej ze stron, winna być ograniczona do niezbędnego minimum. Jakkolwiek art. 9 k.p.a. obliguje organy administracji do "wyczerpującego informowania stron", jest pewna granica realizacji tego obowiązku (tak również: NSA w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 28 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA 1697/97). W niniejszej sprawie skarżąca jest osobą prawną, która korzystała w postępowaniu z pomocy prawnej fachowego pełnomocnika, tj. rzecznika patentowego (oraz radcy prawnego), a więc organ nie był zobowiązany ex officio do wskazywania stronie możliwych teoretycznie innych, niż np. art. 8 pkt 1 u.z.t., podstaw materialnoprawnych uzasadniających ewentualne unieważnienie spornego oznaczenia słowno-graficznego.

Mając powyższe na względzie należy – zdaniem Sądu – uznać, iż organ administracji, ograniczając się do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wyłącznie w świetle przesłanek wskazanych w powołanym przez stronę przepisie art. 8 pkt 1 u.z.t., nie dopuścił się obrazy zarówno przepisów cyt. ustawy z 1985 r., jak również norm procedury administracyjnej, regulujących postępowanie sporne w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując legalność zaskarżonej decyzji, wydanej w trybie postępowania spornego, również zobowiązany jest uwzględnić powyższą zasadę i ograniczyć się do zbadania, czy organ rozstrzygając sprawę nie uchybił normie art. 8 pkt 1 u.z.t., tym bardziej, iż także w postępowaniu sądowoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. pełnomocnicy strony skarżącej potwierdzili, że w toku postępowania spornego spółka podnosiła wyłącznie zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 w/w ustawy z 1985 r.

Jak stanowi przepis art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego.

Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd miał na względzie to, iż zasadą jest dopuszczalność rejestracji takiego samego oznaczenia, jak już zarejestrowane (art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.) lub powszechnie znane (art. 9 ust. 1 pkt 2 tej ustawy) dla towarów innego rodzaju. Niemniej powszechnie uznaje się, iż ze względu na zasady współżycia społecznego wyłączona jest rejestracja danego oznaczenia, gdy rejestracja ta zmierza do wykorzystania renomy cudzego znaku towarowego, bądź stanowi zagrożenie tej renomy (tak również: R. Skubisz /w:/ "Prawo znaków towarowych. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1997 r., s. 73).

Wyłączenie na podstawie art. 8 pkt 1 w/w ustawy od rejestracji znanych znaków towarowych innych podmiotów dla towarów innego rodzaju zakłada, że obok elementów treściowych należy uwzględnić cel rejestracji, jakim jest ewentualne wykorzystanie lub zagrożenie powszechnej znajomości, czy też renomy cudzego znaku. W takim dopiero przypadku można mówić, iż zgłoszenie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Zdaniem Sądu w toku niniejszego postępowania skarżący nie wykazał, aby rejestracja znaku towarowego słowno-graficznego KURPIE DOBOROWE [...] na rzecz spółki H. S.A. z siedzibą w K. mogła stanowić zagrożenie dla powszechnej znajomości, czy też renomy nie zarejestrowanego przez skarżącą, lecz jedynie używanego na etykietach butelek od piwa - oznaczenia zawierającego słowo "[...]".

Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, iż wnioskodawca w toku postępowania spornego nie przedstawił także jakichkolwiek dowodów na sprzeczność zarejestrowanej postaci znaku towarowego z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego.

Dobrym obyczajom (zasadom współżycia społecznego) sprzeciwia się znak, którego forma lub treść mogłaby naruszyć odczucia religijne, moralne lub przekonania polityczne, a także nie może być dopuszczony do rejestracji znak zawierający elementy (treści lub formy) obsceniczne, wulgarne bądź obraźliwie (tak: U. Promińska /w:/ "Ustawa o znakach towarowych. Komentarz" Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1998, s. 31).

W ocenie Sądu nie można uznać, iż skarżący wykazał w postępowaniu spornym przed organem, że zarejestrowane oznaczenie narusza dobre obyczaje handlowe (zasady współżycia społecznego).

Z całą pewnością należy uznać, iż Urząd Patentowy RP prawidłowo przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż sama obecność na rynku od wielu lat podobnych etykiet wnioskodawcy oraz to, że towar oznaczony przedmiotowym znakiem kojarzy się z piwem wnioskodawcy nie stanowi o tym, że przedmiot ochrony jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, tym bardziej, że strona skarżąca nie przedstawiła w postępowaniu spornym jakichkolwiek dowodów na podnoszone przez siebie okoliczności. W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, iż dowodów takich nie mogą stanowić załączone etykiety stosowane przez uprawnionego i wnioskodawcę, gdyż – jak słusznie zauważył Urząd - jedynie etykieta uprawnionego ze spornej rejestracji nosi datę ze stycznia 2003 r. (stanowiącą datę przydatności do spożycia), a dwie etykiety nie pochodzące od uprawnionego nie wskazują ani wnioskodawcy, ani żadnej daty ich obecności na rynku. Strona skarżąca dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego przedłożyła dodatkowe dowody na okoliczność używania w obrocie od lat etykiet podobnych do zarejestrowanego oznaczenia (vide: np. pismo z Muzeum P. w L.), a więc organ nie mógł zapoznać się z tym materiałem i dokonać jego oceny w postępowaniu spornym.

Brak jest jakichkolwiek przesłanek do uznania, iż okoliczności te winny być znane organowi ex officio, a więc w ocenie Sądu nie można zasadnie zarzucić Urzędowi Patentowemu RP naruszenia dyspozycji przepisu art. 77 § 4 k.p.a. Zdaniem Sądu niczym nie poparte jest twierdzenie skarżącego, iż powszechna znajomość znaku zawierającego wyrażenie "[...]" oraz postacie w strojach ludowych ([...]) jest jednoznacznie kojarzona z B.. Brak dowodów w postępowaniu administracyjnym nie pozwalał – zdaniem Sądu – na przyjęcie przez organ, iż w/w znajomość ugruntowana jest w świadomości odbiorców (nabywców piwa) , a więc że uprawnione jest uznanie jej za fakt powszechnie znany, nie wymagający dowodu. Bez znaczenia w tym zakresie są przywołane przez skarżącego wyniki rankingów regionalnych, skoro strona nawet nie załącza ich do akt sprawy. Z tej przyczyny Sąd uznał, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję przepisu art. 77 § 4 k.p.a., który stanowi, iż fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Za fakty powszechnie znane (fakty notoryczne) uznaje się okoliczności, zdarzenia, czynności lub stany, które powinny być znane każdemu rozsądnemu i posiadającemu doświadczenie życiowe mieszkańcowi miejscowości, w której jest siedziba organu administracji publicznej (tak B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 394 i cyt. tam lit.). Za fakt powszechnie znany może być uznany tylko taki fakt, który odpowiada rzeczywistości i którego istnienia nie można obalić dowodem przeciwnym. Za fakt notoryjny nie może być uznany fakt nie znany stronom, bowiem fakt taki jest sporny między stronami i powinien być udowodniony na zasadach ogólnych (tak np. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Zakamycze, 2000 r., teza 12 komentarza do art. 77 k.p.a.; tak również /w:/ uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2003 r., sygn. akt II SA 2741/02).

Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżący nie wykazał, aby doszło do naruszenia postanowień przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

W świetle zebranego w toku postępowania materiału dowodowego nie można, zdaniem Sądu, mówić w niniejszej sprawie o wykorzystaniu przez spółkę z K. renomy, czy też powszechnej znajomości oznaczenia używanego przez skarżący B., gdyż w postępowaniu zarówno przed Urzędem Patentowym RP, jak również w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący nie wykazał naruszenia przez uprawnionego z rejestracji znaku KURPIE DOBOROWE zasad uczciwej konkurencji, jak również nie uzasadnił, iż sposób użycia tego znaku w obrocie gospodarczym może wywołać przekonanie odbiorców, że dany towar pochodzi z przedsiębiorstwa uprawnionego do znaku powszechnie znanego lub z przedsiębiorstwa związanego z nim organizacyjnie, gospodarczo lub prawnie.

Brak jest również podstaw, aby uznać, że użycie w zarejestrowanym słowno-graficznym znaku towarowym [...] sformułowania "Kurpie doborowe" rzekomo sugeruje istnienie społeczności [...] lepszej (doborowej) i gorszej (zwyczajnej), albowiem zwrot "doborowe" odnosi się w tym przypadku raczej do podkreślenia jakości piwa, a nie wartościowania, czy też klasyfikowania mieszkańców regionu [...]. Praktyka oznaczania tego rodzaju produktów zwrotem "doborowe", "wyborne", "ekstra", itp. jest spotykana często wśród producentów napojów alkoholowych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnoszone w skardze zarzuty odnoszące się do kwestii ryzyka wprowadzania odbiorców towarów w błąd (przesłanka z art. 9 u.z.t.), braku dostatecznych znamion odróżniających (przesłanka z art. 4 ust. 1 u.z.t.), zawierania danych niezgodnych z prawdą (vide: art. 8 pkt 3 u.z.t.) są – jak zasadnie przyjął organ w odpowiedzi na skargę – całkowicie bezprzedmiotowe dla oceny naruszenia dyspozycji przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Również podnoszona przez pełnomocników skarżącej spółki kwestia nieprodukowania przez uprawnionego produktów oznaczanych zarejestrowanym znakiem, czy też nieużywania samego spornego oznaczenia, nie może stanowić podstawy prawnej do odmowy zarejestrowania znaku towarowego. Jeśli chodzi o zarzut nieużywania oznaczenia przez spółkę z K., to może być on podstawą ewentualnego wygaszenia prawa z rejestracji znaku towarowego (vide: art. 25 pkt 3 u.z.t.), a nie jego unieważnienia w trybie postępowania spornego.

Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące uzasadnienia zaskarżonej decyzji i naruszenia przepisów formalnoprawnych, to zdaniem Sądu należy uznać, iż organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a). Ponadto organ nie dopuścił się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale zebranym w toku postępowania, dokonując jego oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd nie dopatrzył się ponadto takiego stopnia naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisu art. 107 § 3 k.p.a., który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu administracji spełnia – zdaniem Sądu – swe podstawowe zadanie polegające na wyjaśnieniu rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji, korespondując z jego treścią. Organ ustrzegł się - w ocenie Sądu – jakichkolwiek uchybień i nieścisłości, które miałyby istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy.

Zdaniem Sądu należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wydając zaskarżoną decyzję Urząd Patentowy RP nie naruszył zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów formalnoprawnych regulujących administracyjne postępowanie sporne w zakresie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.