Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 308/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-01-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. i J.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych na skutek wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zwolnił skarżących od wpisu sądowego od skargi w części przekraczającej 100 zł, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że skarżący wnioskowali wówczas o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. w zakresie kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Wypada też zaakcentować, że w treści skargi z dnia 4 marca 2009 r. skarżący deklarowali możliwość poniesienia kosztów tego postępowania do kwoty 100 zł. Orzeczenie referendarza nie zostało przez skarżących oprotestowane.

W dniu 27 listopada 2009 r. wpłynęło do Sądu zażalenie skarżących na postanowienie odmawiające skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienie Sądu z dnia 4 listopada 2009 r.). W tych ramach pełnomocnik skarżących zwrócił się także o zwolnienie ich od opłaty sądowej od zażalenia. Rzeczony wniosek uzupełniono następnie urzędowymi formularzami.

W ramach druków PPF z dnia 27 grudnia 2009 r., skarżący ponownie w tej sprawie zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych. W motywach wniosku oświadczyli, że postępowanie w tej sprawie toczy się już od 9 lat. Od czerwca br. skarżący są obciążeni należnościami podatkowymi wynikającymi z ugody zawartej z organem skarbowym. W drukach PPF zawarto oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach tożsame z tymi, które złożono w ramach urzędowych formularzy z dnia 17 czerwca 2009 r.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

W punkcie wyjścia należy zaznaczyć, że wniosek skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych został już w tej sprawie prawomocnie rozstrzygnięty. W poprzednim postanowieniu udzielono skarżącym tylko częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie wpisu sądowego od skargi. W pozostałym zakresie wniosek ten został oddalony, co oznacza, że skarżący są zobowiązani do ponoszenia dalszych m.in. opłat sądowych w ich wysokościach określonych stosownymi przepisami.

Trzeba w tym miejscu podkreślić, że obecnie nie dostrzeżono nowych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę uprzednio zajętego stanowiska. Skarżący zadeklarowali aktualnie wysokość dochodów, która już uprzednio była analizowana w ramach postępowania w przedmiocie prawa pomocy. Jednocześnie nie zaakcentowano żadnych nowych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę możliwości płatniczych skarżących.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego braku zmiany okoliczności (art. 165 P.p.s.a.), referendarz sądowy oddalił obecnie złożony wniosek, co w praktyce oznacza, że w mocy pozostaje poprzednie rozstrzygnięcie, przyjęte w pkt 1 i 2 sentencji postanowienia z dnia 13 sierpnia 2009 r. W dalszym ciągu, w ocenie referendarza sądowego, skarżący będą w stanie uiścić należne opłaty sądowe limitowane stosownymi przepisami. Już poprzednio ustalono, że skarżący mają możliwość uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 100 zł bez uszczerbku ich koniecznego utrzymania. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że rzeczona kwota jest najwyższą z opłat sądowych, do której skarżący mogliby być zobowiązani do uiszczenia w tym postępowaniu.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 165 P.p.s.a., działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.