Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1778/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 189
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w części kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] Rzecznik Praw Pacjenta (dalej: "organ", "Rzecznik") na podstawie art. 189k § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego,(Dz. U. z 2020r., poz. 256, dalej : "k.p.a."), w związku z art. 65 oraz art. 68 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, zwanej dalej "ustawą", po rozpatrzeniu wniosku R. S. (dalej: "Wnioskodawca" "Zobowiązany", "Skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "[...]" z dnia [...] grudnia 2019 r. uzupełnionego pismem z dnia [...] lutego 2020 r. oraz pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., odmówił umorzenia w części, tj. w kwocie [...] (słownie: czterdzieści tysięcy) złotych, administracyjnej kary pieniężnej nałożonej decyzją Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lutego 2019 r. (znak: [...]) w wysokości [...] (słownie: pięćdziesiąt dwa tysiące) złotych, płatnej do budżetu państwa, za niepodjęcie działań określonych w decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie uznania za naruszające zbiorowe prawa pacjentów stosowanych praktyk polegających na:

1) braku zapewnienia od dnia [...] maja 2014 r. odpowiednich warunków zabezpieczających część dokumentacji medycznej przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieupoważnionych, wytworzonej w czasie prowadzenia przez Stronę działalności leczniczej pod firmą; [...] w [...]oraz w [...], po zaprzestaniu działalności prowadzonej pod tą firmą, mające na celu ograniczenie prawa pacjentów do dokumentacji medycznej, o których mowa w art. 23 ust. 2 ustawy w związku z § 74 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania;

2) braku prowadzenia, przechowywania i udostępniania od dnia 5 maja 2014 r. części dokumentacji medycznej, wytworzonej w czasie prowadzenia przez Stronę działalności leczniczej pod firmą: [...] w [...]oraz w [...], po zaprzestaniu prowadzenia działalności pod tą firmą, mające na celu ograniczenie prawa pacjentów do dokumentacji medycznej, o których mowa w art. 24 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27 pkt 1 -5 i art. 29 ust. 1 ustawy.

Zaskarżona decyzja Rzecznika zapadła w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2019 r., który wystąpił o częściowe umorzenie kary w wysokości [...]zł nałożonej decyzją Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lutego 2019 r. (znak: [...]) lub rozłożenie nałożonej kary na raty.

W uzasadnieniu wniosku, skarżący podniósł, że nie jest w stanie jednorazowo zapłacić kary w wysokości [...]zł. Jej zapłata może się bowiem wiązać z koniecznością ograniczenia prowadzonej praktyki stomatologicznej, co byłoby niekorzystne dla pacjentów. Ponadto skarżący podniósł, że zaistniałe okoliczności faktyczne,w dużej mierze zostały wywołane działalnością osób trzecich.

Odpowiadając na powyższy wniosek, Rzecznik Praw Pacjenta pismem z dnia 10 stycznia 2020 r. poinformował skarżącego o wszczęciu na żądanie strony na podstawie art. 61 § 1 w związku z art, 189k kpa oraz w związku z art. 65 i art. 68 ustawy postępowania w sprawie udzielenia ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej i zobowiązał skarżącego do przekazania:

1) informacji w jakiej części Wnioskodawca wnosi o umorzenie administracyjnej kary pieniężnej (poproszono o podanie kwoty w złotych) oraz o wskazanie ilości i wysokości poszczególnych rat. Poproszono również o wskazanie czy ocena zasadności zastosowania obydwu tych rodzajów ulg ma nastąpić wobec całej nałożonej kary pieniężnej, czy też Wnioskodawca wnosi o umorzenie kary w części a w pozostałej o rozłożenie na raty

2) kopii złożonych do właściwego organu podatkowego wszystkich zeznań podatkowych o wysokości uzyskanego przez Wnioskodawcę dochodu (poniesionej straty) za 2018 r.;

3) informacji o wysokości uzyskanego przez Wnioskodawcę dochodu (poniesionej straty) za 2019 r.;

4) kopii wyciągu ze wszystkich rachunków bankowych będących w posiadaniu Wnioskodawcy wskazujących na stan środków pieniężnych na dzień udzielenia odpowiedzi na pismo;

5) informacji o rzeczowych aktywach trwałych będących w posiadaniu Wnioskodawcy, tj. nieruchomościach ze wskazaniem miejsca położenia wraz numeru księgi wieczystej 1 orientacyjnej wartości w złotych oraz ruchomościach o wartości powyżej [...]złotych;

6) informacji o wysokości zobowiązań (długi i wierzytelności) niewymagalnych wynikających z zawartych przez Wnioskodawcę umów z kontrahentami według stanu na dzień udzielenia odpowiedzi na pismo wraz ze wskazaniem terminów płatności;

7) informacji czy Lekarz odebrał wszystkie pozostałe kartony dokumentacji medycznej znajdujących się w lokalu w [...]przy ul. [...]i czy zostały one przewiezione do obecnego miejsca prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności leczniczej oraz czy dokumentacja ta została zabezpieczona przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieupoważnionych. Poproszono o przekazanie dowodów potwierdzających wykonanie ww. działań (np. protokół odbioru ww. dokumentacji, dowód nadania przesyłki);

8) informacji czy usunięto skutki naruszenia zbiorowych praw pacjentów, wskazanych w decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2016 r. przez poinformowanie osób, którym udzielał on świadczeń zdrowotnych w ramach prowadzonej działalności leczniczej pod firmą: [...]w [...]oraz w [...] o miejscu przechowywania wytworzonej przez niego dokumentacji medycznej, które znajdować się będzie w budynku zajmowanym przez Stronę wraz ze wskazaniem adresu tego budynku, poprzez wywieszenie powyższej informacji w budynku urzędu miasta [...](adres: ul. [...], [...]) i urzędu gminy [...] (adres: ul. [...], [...]) w miejscu ogólnodostępnym. Poproszono o przekazanie dowodów potwierdzających wykonanie ww. działań (np. dokumentacja fotograficzna, wniosek do urzędu miasta [...]i [...] o zamieszczenie ogłoszenia, potwierdzenie zamieszczenia ogłoszenia).

W odpowiedzi na pismo Rzecznika, skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. poinformował, że wnioskuje o: umorzenie nałożonej kary w wysokości [...]zł, "pozostałą część kwoty - [...]zł o rozłożenie na 12 miesięcznych rat po [...]zł każda". Następnie udzielił następujących odpowiedzi na żądane informacje:

"Ad. 2 i 3) Aktualnie nie jest możliwe przedstawienie dokumentów finansowych za 2018 r. co jest związane z przekazaniem dokumentów do Urzędu Skarbowego w związku z prowadzoną kontrolą. Dokumenty zostaną przekazane (powrócą z Urzędu Skarbowego) do dnia 10 lutego 2020 r. i wtedy zostanie możliwe ich przekazanie. W załączeniu przesyłam deklarację za rok 2019 r.

Ad 5) Na moje aktywa składa się nieruchomość gruntowna (pastwiska) o powierzchni 0,2161 ha położonej w miejscowości [...], gmina [...], dla której Sąd Rejonowy w T. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW [...], nie posiadam ruchomości o wartości powyższej 10 000,00 zł. Mieszkam u mojej partnerki życiowej w mieszkaniu, które do niej należy ( dowód: odpis KW w załączniku).

Ad 6) Wydatki: Aktualnie moje zadłużenie składa się z szeregu (czterech) kredytów zaciągniętych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na zadłużenie składają się następujące raty [...]miesięczna rata [...]zł obciążenie do 2022 r. (samochód, laser urządzenie do znieczulania wziewnego), [...]miesięczna rata [...]zł obciążenie do 2023 r" [...]miesięczna rata 800,00 zł obciążenie do 2022 r" [...] miesięczna rata 3 000,00 zł obciążenie do 2024 r. Łączne miesięczne obciążenie kredytowe wynosi [...]zł. Dodatkowe wydatki związane są z:

- czynszem najmu za gabinet około 1400.00 zł

- opłatami za media 100.00 zł

- opłatami za wywóz śmieci 200,00 zł

- zakupami stomatologicznymi około 2000.00 zł

- zatrudnienie asystentki około [...]zł

- technikiem dentystycznym około 8 000 zł

- kursami dokształcającymi około [...]zł/2 miesiące Łączne wydatki

miesięczne wynoszą około [...]zł

Należy zauważyć, że dodatkowo płacę miesięczne alimenty na rzecz syna w wysokości [...]zł przekazywane na konto jego matki J. M.. Oznacza to, że moje miesięczne wydatki wynoszą około [...]zł

Dochody: Moje aktualne dochody wynoszą około [...]zł. Na uzyskiwany dochód składa się kwota uzyskana z umowy podpisanej z Narodowym Funduszem Zdrowia w wysokości 18.000 zł miesięcznie oraz około [...]zł uzyskiwanych od pacjentów prywatnych. dowód w załączeniu historia rachunku bankowego Przyczyną powstania mojej sytuacji był także stan zdrowia w 2018 r. przeszedłem operację tarczycy oraz przeszedłem załamanie psychiczne. Obecnie pozostaję pod stałą kontrolą lekarza psychiatry. Aktualnie moja sytuacja jest stabilna. dowód: karta informacyjna ze szpitala w [...], zaświadczenie lekarskie

Ad 7) Pozostała część dokumentacji została odebrania w styczniu 2018 r. i została należycie zabezpieczona. Aktualnie pozostaje w moim władaniu i jest należycie przechowywana. dowód: [...]S.A. potwierdzające odebranie dokumentacji medycznej

Ad 8) W załączeniu przekazuję informację o wykonaniu obowiązków wynikających z decyzji przesłane przez adwokata [...]do Urzędu Gminy [...] oraz Urzędu Gminy [...]. Szczegółowych informacji dotyczący wykonania obowiązku może udzielić Pan adwokat."

Do powyższego pisma wnioskodawca załączył: wydruk dla księgi wieczystej [...], deklarację o wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej i odliczonej od karty podatkowej w poszczególnych miesiącach roku podatkowego 2019 (PIT-16A); wyciąg z rachunku bankowego prowadzonego w [...]S.A.; kopię karty informacyjnej ze Szpitala Powiatowego w [...]sp. z o.o., zaświadczenie lekarskie z dnia 31 października 2019 r.; pismo [...]S.A. z dnia 23 października 2019 r. wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym zdania nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]/ Umowa Dzierżawy Nieruchomości z dnia [...].06.2015 r. sporządzona w dniu [...] kwietnia 2017 r.; pismo Lekarza z dnia [...]października (rok nieczytelny) do Urzędu Gminy [...], pismo Lekarza z dnia [...]października 2017 r. skierowane do Urzędu Gminy [...].

Pismami z dnia [...]lutego 2020 r. Rzecznik zwrócił się do Burmistrza [...] oraz Wójta Gminy [...] z prośbą o wskazanie czy skarżący wykonał zobowiązanie wynikające z decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2016 r. o znaku [...]. tj. wywiesił wskazaną w decyzji informację odpowiednio w budynku Urzędu Miasta [...]oraz w budynku Urzędu Gminy [...] w miejscu ogólnodostępnym, na okres trzydziestu dni następujących po upływie pięciu dni od otrzymania decyzji. W przypadku potwierdzenia powyższego Rzecznik wniósł o wskazanie, kiedy informacja została opublikowana, jaka była jej treść oraz przez jaki okres znajdowała się w miejscu publicznie dostępnym.

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...]lutego 2020 r. Urząd Gminy w [...]wskazał, iż informacja została wywieszona w budynku urzędu na tablicy ogłoszeń w okresie od 7 listopada do 7 grudnia 2017 r. W załączeniu przekazano treść wywieszonej informacji. Pismem z dnia 11 marca 2020 r. Urząd Miejski w [...] poinformował, że informacja została podana do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń urzędu przez okres 30 dni – od 6 listopada do 6 grudnia 2017 r. W załączeniu przekazano treść wywieszonej informacji.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. wnioskodawca przekazał deklarację podatkową za

2018 r. (PIT-36L) oraz historię rachunku bankowego za styczeń i luty 2020 r.

Pismem z dnia [...]marca 2020 r. Rzecznik zwrócił się do wnioskodawcy o przedłożenie dowodów potwierdzających wysokość zobowiązań wskazanych w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. Powyższe spowodowane było faktem, że przekazane przez wnioskodawcę przy ww. piśmie, wyciągi z rachunku hakowego, nie potwierdzały wszystkich wskazanych we wniosku zobowiązań, nie były także opisane.

Pismem z dnia [...] kwietnia, wnioskodawca wniósł o przedłużenie terminu złożenia dokumentów "o 30 dni od otrzymania niniejszego wniosku". Jednocześnie Wnioskodawca przedłożył wyciąg z rachunku bankowego ze wskazaniem wydatków. Po rozmowie telefonicznej z pracownikiem Biura Rzecznika odbytej w dniu 6 maja 2020 r. ustalono, iż Wnioskodawca nie będzie przekazywał dodatkowych dokumentów.

Pismem z dnia [...]czerwca 2020 r. Rzecznik Praw Pacjenta poinformował Wnioskodawcę, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz że przysługuje mu możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Wobec rozbieżności w wysłanych przez wnioskodawcę wnioskach z dnia [...] grudnia 2019 r. i dnia [...] lutego 2020 r. Rzecznik poprosił o doprecyzowanie czy wnioskodawca domaga się udzielenia ulgi w postaci umorzenia części kary administracyjnej przy jednoczesnym rozłożeniu na raty pozostałej kwoty zobowiązania, tj. [...]tys. zł czy też, jak we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r., umorzenia części kary administracyjnej, a w przypadku nie przychylenia się Rzecznika do tegoż wniosku, tj. alternatywnie, o rozłożenie kwoty administracyjnej kary pieniężnej na raty.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 18 czerwca 2020 r. wnioskodawca

wskazał, iż wnosi o umorzenie nałożonej kary w wysokości [...]zł.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącego Rzecznik w dniu [...] lipca 2020 r., wydał zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Rzecznik Praw Pacjenta przypomniał, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: "[...]" pod adresami: ul. [...], [...]oraz ul. [...], [...] oraz jest wpisany do Rejestru Praktyk Zawodowych Lekarzy i Lekarzy Dentystów prowadzonego przez [...]Izbę Lekarską w T. i prowadzi indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską w dziedzinie chirurgii stomatologicznej (numer księgi: [...]).

Następnie organ wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. (znak: [...]) Rzecznik Praw Pacjenta:

1) uznał praktyki stosowane przez wnioskodawcę polegające na:

a. braku zapewnienia od dnia 5 maja 2014 r. odpowiednich warunków zabezpieczających część dokumentacji medycznej przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieupoważnionych, wytworzonej w czasie prowadzenia przez Lekarza działalności leczniczej pod firmą: [...]w [...]oraz w; [...], po zaprzestaniu działalności prowadzonej pod tą firmą, mające na celu ograniczenie prawa pacjentów do dokumentacji medycznej, o których mowa w art. 23 ust. 2 ustawy w związku z § 74 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania, za naruszające zbiorowe prawa pacjentów i nakazał jej zaniechanie,

b. braku prowadzenia, przechowywania i udostępniania od dnia 5 maja 2014 r. części dokumentacji medycznej, wytworzonej w czasie prowadzenia przez Lekarza działalności leczniczej pod firmą: [...] w [...]oraz w [...], po zaprzestaniu prowadzenia działalności 4 pod tą firmą, mające na celu ograniczenie prawa pacjentów do dokumentacji medycznej, o których mowa wart. 24 ust. 1, 26 ust. 1, 27 pkt 1-5 i art. 29 ust. 1 ustawy, za naruszające zbiorowe prawa pacjentów, i nakazał jej zaniechanie.

Ponadto w przedmiotowej decyzji Rzecznik zobowiązał skarżącego do:

1) usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów przez poinformowanie osób, którym udzielał on świadczeń zdrowotnych w ramach prowadzonej działalności leczniczej pod firmą: "[...]w [...]oraz w [...] o miejscu przechowywania wytworzonej przez niego dokumentacji medycznej, które znajdować się będzie w budynku zajmowanym przez Stronę wraz ze wskazaniem adresu tego budynku ([...], ul. [...]. [...]), poprzez wywieszenie powyższej informacji w budynku urzędu miasta [...]{adres: ul. [...], [...]) i urzędu gminy [...] (adres: ul. [...], [...]) w miejscu ogólnodostępnym, na okres trzydziestu dni następujących po upływie pięciu dni od otrzymania niniejszej decyzji,

2) złożenia Rzecznikowi Praw Pacjenta informacji o stopniu realizacji działań niezbędnych do zaniechania stosowania rzeczonej praktyki, która narusza zbiorowe prawa pacjentów oraz działań niezbędnych do usunięcia skutków naruszenia tych praw w nieprzekraczającym trzydziestodniowym terminie, licząc od dnia otrzymania decyzji.

Jak wskazał organ, powyższa decyzja jest ostateczna i prawomocna, co wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017 r. Następnie organ przypomniał, że decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. (znak: [...]) Rzecznik Praw Pacjenta nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] (słownie: pięćdziesiąt dwa tysiące) złotych, za niepodjęcie działań określonych w decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie uznania stosowanych praktyk za naruszające zbiorowe prawa pacjentów.

Rzecznik wskazał jednocześnie, że powyższa decyzja jest ostateczna i prawomocna, co wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2019, r., sygn. akt VII SA/Wa 837/19.

Odnosząc się do wniosku skarżącego, Rzecznik wskazał, że zgodnie z rachunkiem bankowym wnioskodawcy prowadzonym w [...]S.A w okresie 2 marca do dnia 31 marca 2020 r. suma jego wydatków wyniosła [...]zł, suma wpływów zaś [...]zł. W okresie od 2 stycznia 2020 r. do 28 lutego 2020 r. suma wpływów wyniosła [...]zł, a suma wydatków wynosiła [...]zł. Natomiast w okresie od 1 listopada do 30 listopada 2019 r. suma wydatków wyniosła [...]zł, zaś suma wpływów [...]zł. Saldo początkowe na dzień 1 listopada 2019 r. wynosiło [...]zł, a na dzień 30 listopada 2019 r. [...]zł. Jednocześnie organ wskazał, że w miesiącu marcu 2019 r. wnioskodawca osiągnął przychód w wysokości [...]zł w tym [...]zł od Narodowego Funduszu Zdrowia, co wynika z przedłożonej historii rachunku bankowego wnioskodawcy.

Z kolei w roku 2018 wnioskodawca osiągnął przychód w wysokości [...]zł. Zaś jego dochód wyniósł [...]zł, co wynika z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu

(PIT-36L).

Organ wskazał, że jak wynika z oświadczeń, wnioskodawca dysponuje aktywami trwałymi w postaci nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,2161 ha położonej w miejscowości [...] dla której Sąd Rejonowy w T. [...] Wydział Ksiąg wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze Kw [...], co wynika z Elektronicznej Przeglądarki Ksiąg Wieczystych.

Dalej organ przypomniał, że zgodnie z art. 189k § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez:

1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty;

2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty;

3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części;

4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części;

Następnie organ powołując się na orzecznictwo wyjaśnił, że ważny interes publiczny to pojęcie ocenne, którego wykładnia została pozostawiona organowi administracji publicznej. Nie dotyczy ono okoliczności dotyczących zobowiązanego, lecz powinno być utożsamiane raczej z interesem ogólnym (w świetle uwag do art. 189d k.p.a. nawet z interesem państwa jako takiego). Dalej organ wskazał, że z ważnym interesem strony będziemy mieli do czynienia, w sytuacji w której egzekucja kary, z uwagi na osobistą sytuację zobowiązanego oraz jego najbliższych i zależnych od niego osób, prowadziłaby do rezultatów niesprawiedliwych, trudnych do zaakceptowania z punktu widzenia systemu prawa. Przy ocenie zaistnienia tej przesłanki należy brać pod uwagę nie

tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, bowiem istotą kar administracyjnych jest ich dolegliwość i będąca konsekwencją tej dolegliwości represja i prewencja, więc nie każda trudna sytuacja strony będzie usprawiedliwiała brak zapłaty.

Organ wskazał, że art. 189k k.p.a. i stosowanie ulg w spłacie należności pieniężnych ma w związku z tym charakter uznaniowy (w zakresie uznania administracyjnego, nawet pomimo stwierdzenia przez organ zaistnienia materialnych przesłanek zastosowania ulgi).

Organ podkreślił, że wniosek skarżącego w zakresie umorzenia w części kary pieniężnej uniemożliwia mu dokonanie oceny w zakresie zasadności zastosowania innej ulgi w spłacie administracyjnej kary pieniężnej. Zastosowanie jednej z ulg wskazanej w art. 189k § 1 k.p.a. może bowiem nastąpić tylko na wniosek strony. Organ zauważył, że mimo, iż w swoim wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r., wnioskodawca zawnioskował o umorzenie całości administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty, to już w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków wniosku, swoje żądanie zmienił wnosząc o umorzenie kary w: części tj. w kwocie [...]zł i rozłożenie na 12 równych rat pozostałej kwoty tj. kwoty [...]zł. Organ wskazał na rozbieżność i w piśmie z dnia [...]czerwca 2020 r. poprosił stronę o ostateczne doprecyzowanie wniosku i wskazanie czy wnioskodawca domaga się udzielenia ulgi w postaci umorzenia części kary administracyjnej przy jednoczesnym rozłożeniu na raty pozostałej kwoty zobowiązania, tj. [...]zł czy też, jak we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. umorzenia części kary administracyjnej a w przypadku nie przychylenia się Rzecznika do tegoż wniosku, tj. alternatywnie, o rozłożenie kwoty administracyjnej kary pieniężnej na raty. Ponadto organ II instancji poinformował stronę, iż ulga w wykonywaniu administracyjnej kary pieniężnej jest udzielana w formie decyzji administracyjnej w postępowaniu wszczynanym na wniosek, którym organ jest związany. Organ podniósł, że co do zasady, nie jest dopuszczalne prowadzenie go przez organ z urzędu.

Organ przypomniał, że ostatecznie wnioskodawca w piśmie z dnia [...]czerwca 2020 r. zastrzegł, że wnosi o umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w części tj. w kwocie [...]zł.

Zdaniem Rzecznika, w niniejszej sprawie umorzenie nałożonej kary pieniężnej w części tj. w wysokości 40.000 zł należało uznać za nieuzasadnione. Po pierwsze organ wskazał, że kwota, o której umorzenie wniósł wnioskodawca, stanowi aż blisko 77% całości nałożonej administracyjnej kary pieniężnej. Jednocześnie organ podniósł, że decyzja Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2016 r. nakładała rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem wnioskodawca od razu (natychmiast) po otrzymaniu wyżej przytoczonej decyzji, powinien podjąć działania niezbędne do zaniechania stosowana praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, tj. wykonać nakaz zaniechania tych praktyk. Organ wskazał, że działania te powinny być skuteczne, tzn. prowadzić do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Tymczasem, jak podkreślił organ, wnioskodawca nie tylko nie podjął żadnych działań niezbędnych do zaniechania stosowania tych praktyk, lecz nie dokonał żadnej czynności mającej na celu podjęcie współpracy z organem w zakresie wykonania decyzji.

Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniami Urzędu Miejskiego w [...] i Urzędu Gminy [...], dopiero wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej skutkowało wykonaniem przez wnioskodawcę decyzji. Organ podniósł, że powyższe wypływa na to, że wskazane z punktu widzenia interesu publicznego jest dochodzenie ww. należności. Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej stanowi bowiem swoistą dolegliwość za popełniony delikt administracyjny, przez który należy rozumieć czyn polegający na bezprawnym działaniu lub bezprawnym zaniechaniu podjęcia nakazanego działania, skutkujący naruszeniem norm prawa administracyjnego.

Odnosząc się do sytuacji majątkowej skarżącego, Rzecznik wskazał na jego miesięczny przychód w wysokości około [...]zł. Dodał, że spośród wskazanych przez wnioskodawcę przy piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. wydatków w materiale dowodowym potwierdzenie znalazły raty kredytów wskazane przez wnioskodawcę, opłata za czynsz za najem gabinetu, koszty technika dentystycznego, opłata za media i wywóz śmieci (zawyżona w stosunku do tej podanej przez wnioskodawcę ) oraz alimenty. Organ nie znalazł natomiast potwierdzenia w materiale dowodowym wskazanej przez wnioskodawcę opłaty związanej z zatrudnieniem asystentki czy kursami doszkalającymi. Ponadto jak wynika z analizy rachunków przedłożonych przez wnioskodawcę, ponosi on miesięczne koszty w postaci składek na izbę lekarską w wysokości 240 zł, wynagrodzenia dla informatyka w wysokości 799 zł, opłat na rzecz ZUS w wysokości 1868,22 zł, a także wpłaca zaliczkę na podatek dochodowy w wysokości około 1450 zł.

Oceniając, czy za umorzeniem ww. kary pieniężnej przemawiał ważny interes stron, organ wziął pod uwagę sytuację finansową wnioskodawcy. Rzecznik wskazał, że w chwili obecnej miesięczny dochód skarżącego kształtuje się na poziomie [...]zł. Dodatkowo wnioskodawca posiada nieruchomość gruntową. Organ mając na uwadze powyższe, uznał, że spłata kary nie jest niemożliwa. Organ dodatkowo wziął pod uwagę szereg zobowiązań kredytowych wnioskodawcy, i tak: (np. raty w wysokości 5.100 zł kończą się w 2022 r., leasing w wysokości 800 zł kończy się w 2022 r., całość zobowiązań

kredytowych w zakresie ponad [...]zł kończy się w roku 2024). Nadto, organ podniósł, że wnioskodawca nie przedłożył kopii zeznania podatkowego za rok 2019 a jedynie deklarację o wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej i odliczonej od karty podatkowej w poszczególnych miesiącach roku podatkowego 2019 (PIT-16A), co również utrudniło Rzecznikowi ustalenie całości rocznych dochodów skarżącego.

Organ wskazał, że zostało już uprzednio w treści niniejszej decyzji, iż postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest postępowaniem prowadzonym na wniosek. W związku z powyższym obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Rzecznik zauważył również,, że inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania.

Jak wskazał organ, wobec powyższego trudno było uznać, że wnioskodawca nie ma jakichkolwiek środków, jakimi mógłby pokryć zobowiązanie wynikające z decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lutego 2019 r. (znak: [...]), co w kontekście całokształtu sprawy każe uznać, iż umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w części [...]zł nie jest zasadne.

Ponadto organ podniósł, że za brakiem przychylenia się do wniosku o umorzenie kary przemawia okoliczność, że wnioskodawca zrealizował decyzję dopiero po wszczęciu postępowania co do kary i nie odpowiedział w jego trakcie na ani jedno pismo Rzecznika. W szczególności nie poinformował on Rzecznika Praw Pacjenta o podjęciu działań niezbędnych do zaniechania stosowania ww. praktyk. W ocenie organu umorzenie kary pieniężnej w części sprzeciwi się celowi, jaki został określony w dyspozycji art. 68 ustawy.

Przepis ten przewiduje obligatoryjną podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Rzecznik podkreślił, że wymiar dyscyplinujący nałożonej kary pieniężnej ma doprowadzić do wykonania decyzji Rzecznika Praw Pacjenta, a więc do podjęcia działań niezbędnych do zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Nadto organ wskazał, że umorzenie nałożonej kary pieniężnej byłoby niecelowe z punktu widzenia właśnie celowości kary, a sam podmiot, gdyby nie nałożona kara, zapewne kontynuowałby swoją praktykę, która naruszała zbiorowe prawa pacjentów. Organ wskazał zatem na stan naruszenia prawa, który istniałby w dalszym ciągu, a decyzja Rzecznika Praw Pacjenta pozbawiona zostałaby doniosłości prawnej. W ocenie organu, nie można uznać, że interes skarżącego ma taki przymiot "ważności", który uzasadniałby umorzenie kary pieniężnej w części dotyczącej kwoty [...]zł. Ważny interes strony nie może być bowiem sprzeczny z interesem społecznym. Jednocześnie wnioskodawca mógł wnioskować, chociażby alternatywnie, o udzielenie innych ulg w spłacie administracyjnej kary pieniężnej, czego nie uczynił, postulując jedynie umorzenie kary. Organ wskazał, że instytucja umorzenia należności powinna być zaś stosowana w odniesieniu do administracyjnych kar pieniężnych w sposób powściągliwy. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie ochrona tak istotnego dobra, jakim jest zdrowie i życie pacjentów, powinna mieć prymat przed interesem podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, w tym również przed jego interesem finansowym. Wobec powyższego Rzecznik odmówił umorzenia w części, tj. w kwocie [...]złotych administracyjnej kary pieniężnej w przedmiocie uznania za naruszające zbiorowe prawa pacjentów stosowanych praktyk.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. S..

Skarżący wniósł, o "uchylenie zaskarżonych decyzji" w całości.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego polegającego na braku uwzględnienia materiału dowodowego w zakresie czynności związanych z realizacją obowiązków wynikających z decyzji związanej z niedopełnieniem obowiązków związanych z prawidłowym przechowywaniem dokumentacji medycznej oraz naprawienia stanu nieprawidłowości a także błędne ustalenie wydatków związanych z prowadzeniem gabinetu stomatologicznego.

W uzasadnieniu skargi, skarżący argumentował, że organ błędnie ustalił jego działania związane z wykonaniem nałożonego obowiązku, którego wynikiem było nałożenie kary. Skarżący wskazał, że po nałożeniu obowiązku podjął natychmiastowe czynności w celu wykonania nałożonych obowiązków, zatem według skarżącego decyzja organu jest niezrozumiała. Podniósł też, że dokumentacja medyczna została zabezpieczona i jest przechowywana zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu jej wniesienia po upływie terminu, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, o oddalenie skargi w całości z uwagi na jej bezzasadność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi Sąd uznał, że nie jest on uzasadniony. Skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Sądu. Wprawdzie skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.), niemniej jednak zgodnie z art. 53 § 4 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi uważa się za zachowany także wtedy gdy, tak jak w rozpoznawanej sprawie przed jego upływem, strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. Zatem nawet nadanie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego może być uznane za złożenie jej w terminie, o ile strona uczyni to w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, decyzja Rzecznika, została doręczona skarżącemu w dniu [...]lipca 2020 r., zatem termin na wniesienie skargi, upłynął w dniu [...]sierpnia 2020 r. Jak wynika natomiast z przekazanej organowi przez Sąd skargi wraz z kopertą, skarga nadana została w dniu [...]sierpnia 2020 r., a zatem skarżący zachował termin do jej wniesienia.

Nie są natomiast zasadne podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego polegającego na braku uwzględnienia materiału dowodowego w zakresie czynności związanych z realizacją obowiązków wynikających z decyzji związanej z niedopełnieniem obowiązków związanych z prawidłowym przechowywaniem dokumentacji medycznej oraz naprawienia stanu nieprawidłowości a także błędne ustalenie wydatków związanych z prowadzeniem gabinetu stomatologicznego.

Kwestie związane z realizacją obowiązków wynikających z pierwszej decyzji organu z dnia [...] listopada 2016 r. (znak: [...]), mogły być i były przez skarżącego podniesione w skardze na decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. (znak: [...]) nakładającą karę pieniężną. To właśnie w tym postępowaniu biorąc pod uwagę treść art. 189d k.p.a., uwzględnia się między innymi takie okoliczności jak działania podjęte przez stronę d[...]lnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa, a w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Z kolei okoliczności związane z przechowywaniem dokumentacji, były już przedmiotem oceny Sądu dokonanej w wyroku z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 361/17 rozpoznającego skargę na decyzję z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie uznania praktyk stosowanych przez skarżącego za naruszające zbiorowe prawa pacjentów Okoliczności te, nie mogą być ponownie przedmiotem rozpoznania Sądu, zwłaszcza w niniejszym postępowaniu. Dotyczy ono bowiem przewidzianego w art. 189k k.p.a. udzielenia ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, zaś przesłanką jej udzielenia jest stwierdzenie istnienia ważnego interesu publicznego lub ważnego interesu strony.

Wskazać w tym miejscu należy, że przepis art. 189k k.p.a. jest oparty na tzw. uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że decyzja negatywna wydana na podstawie tej regulacji nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy przypadki uzasadnione ważnym interesem strony lub ważnym interesem publicznym wystąpiły, jak i wtedy, gdy nie występują. Nawet w sytuacjach wystąpienia okoliczności wynikających z ważnego interesu strony lub z ważnego interesu publicznego organ nie jest bezwzględnie zobowiązany rozłożyć karę administracyjną na raty. Sądowa kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do stwierdzenia, czy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes strony oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Ogranicza się więc do zbadania, czy postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami proceduralnymi i czy rozważono w sposób przekonujący wszystkie zgłoszone przez stronę okoliczności.

Wyjaśniając pojęcie ważnego interesu dłużnika należy wskazać, że o istnieniu tej przesłanki nie decyduje subiektywne przekonanie dłużnika, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2012 r., V SA/Wa 2119/12, publ. CBOSA). Pojęcia ważnego interesu dłużnika nie można jednak ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną dłużnika, czy też wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków (por. wyroki NSA: z 10 marca 2010 r., I FSK 31/08, publ. CBOSA, z 24 kwietnia 2013 r., II GSK 170/12, publ. LEX nr 1337103, z 3 sierpnia 2016 r., II FSK 3507/14, publ. LEX nr 2082148, wyrok WSA w Łodzi z 4 września 2014 r., III SA/Łd 486/14, publ. Lex nr 1520729).

Interes publiczny z kolei, to dbałość o interes Skarbu Państwa rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa, a więc i możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. Potrzeba zapewnienia środków budżetowych wymaga jednoczesnego rozważenia ewentualnych wydatków, np. na zasiłki dla bezrobotnych czy pomoc społeczną (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r., III SA 830/00, publ. CBOSA). Nie może jednak powstać taka sytuacja, w której zapłata zaległych należności spowoduje konieczność uciekania się do pomocy społecznej przez zobowiązanego pozbawionego wskutek tego środków do zaspokojenia potrzeb materialnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 marca 2011 r., V SA/Wa 2273/10, publ. CBOSA).

Obydwie te przesłanki zostały szczegółowo przeanalizowane przez organ, który zasadnie nie znalazł podstaw do zastosowania ulgi w postaci umorzenia w części, tj. w kwocie 40.000,00 administracyjnej kary pieniężnej nałożonej decyzją Rzecznika. Organ zasadnie podkreślił, że kwota, o której umorzenie wnosi skarżący, stanowi aż blisko 77% całości nałożonej administracyjnej kary pieniężnej. Poza tym jak wskazał organ, decyzja Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2016 r. nakładała rygor natychmiastowej wykonalności, jednak skarżący nie tylko nie podjął żadnych działań niezbędnych do zaniechania stosowania tych praktyk, lecz nie dokonał żadnej czynności mającej na celu podjęcie współpracy z organem w zakresie wykonania decyzji. Okoliczności te ustalone zostały z postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej zakończonym ostateczną decyzją. Jak zasadnie wskazał organ, a co wynika z oświadczeń Urzędu Miejskiego w [...] i Urzędu Gminy [...], dopiero wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej skutkowało wykonaniem przez skarżącego decyzji. Niewątpliwie powyższe ustalenia przemawiają za stwierdzeniem, że dochodzenie wynikających z decyzji należności jest wskazane z punktu widzenia interesu publicznego. Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej stanowi swoistą dolegliwość za popełniony delikt administracyjny, przez który należy rozumieć czyn polegający na bezprawnym działaniu lub bezprawnym zaniechaniu podjęcia nakazanego działania, skutkujący naruszeniem norm prawa administracyjnego.

Organ dokonał także bardzo szczegółowej oceny sytuacji materialnej skarżącego. Ustalił, że osiąga on miesięczny przychód w wysokości około [...]zł, zaś miesięczny dochód kształtuje się na poziomie [...]zł. Jak wynika oświadczenia skarżącego, posiada on nieruchomość gruntową o powierzchni 0,2161 ha położoną w miejscowości [...], gmina [...]. Ponadto na co słusznie zwrócił uwagę organ, szereg zobowiązań kredytowych skarżącego kończy się w następnych latach (np. raty w wysokości [...]zł kończą się w 2022 r., leasing w wysokości 800 zł kończy się w 2022 r., całość zobowiązań kredytowych w zakresie ponad [...]zł kończy się w roku 2024). Jego sytuacja finansowa, będzie więc ulegać stopniowej poprawie. Ponadto skarżący nie przedłożył kopii

zeznania podatkowego za rok 2019 a jedynie deklarację o wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej i odliczonej od karty podatkowej w poszczególnych miesiącach roku podatkowego 2019 (PIT-16A), co uniemożliwiło organowi ustalenie całości rocznych dochodów skarżącego w tym roku. W tym zakresie inicjatywa dowodowa obciążą skarżącego, bowiem to na jego wniosek toczyło się postępowanie w przedmiocie ulgi. Nadto co istotne organ nie znalazł potwierdzenia w materiale dowodowym wskazanej przez wnioskodawcę opłaty związanej z zatrudnieniem asystentki czy kursami doszkalającymi Wydatki nie zostały zatem przez skarżącego wykazane, mimo że nie wiązało się to ze szczególnymi trudnościami. Brak tych wydatków w konfrontacji z przedłożonym prze skarżącego zestawieniem, daje łącznie kwotę [...]złotych w skali miesiąca. Podsumowując, organ dokonał należytej analizy sytuacji materialnej skarżącego i słusznie w ocenie Sądu uznał, że nie można przyjąć, że nie ma on środków, jakimi mógłby pokryć zobowiązanie wynikające z decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lutego 2019 r. co w kontekście całokształtu sprawy każe uznać, że umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w części [...]zł nie jest zasadne. Ponadto, jak podkreślono w decyzji, umorzenie kary pieniężnej w części sprzeciwia się celowi, jaki został określony w dyspozycji art. 68 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Przepis ten przewiduje obligatoryjną podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Należy też podkreślić wymiar dyscyplinujący kary pieniężnej. Ma ona doprowadzić do wykonania decyzji Rzecznika, a więc do podjęcia działań niezbędnych do zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. W niniejszej sprawie ochrona dobra, jakim jest zdrowie i życie pacjentów, powinna mieć prymat przed interesem podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, w tym również przed jego interesem finansowym. Słusznie zatem organ przyjął, że za umorzeniem kary pieniężnej w części, tj. w kwocie [...]nie przemawia także interes publiczny. Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący mógł wnioskować, chociażby alternatywnie, o udzielenie innych ulg w spłacie administracyjnej kary pieniężnej, czego nie uczynił, postulując jedynie umorzenie kary.

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.