Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 386/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 92 a ust. 2, 4, i 8, art. 92c ust. 1 a
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: Art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: Art. 107  par. 3   w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art 11
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdzejko WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 stycznia 2022 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. D. kwotę 120 (słownie sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez R. D., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 18 stycznia 2022 r. nr BP.501.2276.2021.2152.WA7.160651 Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej w skrócie - "k.p.a."), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. 2019 r. poz. 2141 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. t, art. 39a ust. 3-4, art. 39j ust. 1-3, art. 39k ust. 1-2, art. 391 ust. 1, art. 92a ust. 2, 4 i 8, art. 92c ust. 1, art. 92c ust. 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz Ip. 1.7, 4.2., 4.3. i 15.2. zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2021 r. nr WP.8140.8.426.2020 o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł (słownie: trzy tysiące złotych).

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 6 grudnia 2019 r. w W na terenie Lotniska [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Ww. pojazdem kierował V. T. (obywatel [...]). W toku kontroli kierowca okazał prawo jazdy nr [...] oraz paszport [...]. W momencie zatrzymania do kontroli pojazdem przewożono dwóch pasażerów, którzy oświadczyli, że zamówili przewóz z Lotniska [...] w W na ul. [...] w W z pomocą aplikacji [...]. Zapłaty dokonano poprzez wskazaną aplikację w wysokości 15,59 zł. W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd posiadał nadmiernie zużyty bieżnik opony prawej osi przedniej. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...].

Pismem z dnia 4 grudnia 2020 r. organ zawiadomił skarżącego, jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie E Sp. z o. o. w W o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszeń określonych w Ip. 1.2, 4.2, 4.3, 15.2 zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Na podstawie pisma z organu licencyjnego z dnia 24 stycznia 2020 r. ustalono bowiem, że to skarżący był osobą zarządzającą transportem na dzień 6 grudnia 2019 r. we wskazanym przedsiębiorstwie.

W piśmie z dnia 12 grudnia 2020 r. skarżący oświadczył, że w okresie po 31 października 2018 r. nie był już osobą zarządzającą transportem w E Sp. z o. o. w W Jednak mimo kilkukrotnych wezwań organu, skarżący nie przedłożył oryginału lub uwierzytelnionej notarialnie kopii rezygnacji z pełnienia funkcji osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie E Sp. z o.o. w W ani oryginału lub uwierzytelnionej notarialnie kopii umowy o pracę z dnia 1 sierpnia 2018 r. zawartej pomiędzy przedsiębiorcą, a skarżącym.

Pismem z dnia 29 października 2021 r. organ poinformował skarżącego o uzupełnieniu zawiadomienia o naruszenie z Ip. 1.7 zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Decyzją z dnia 15 listopada 2021 r. nr WP.8140.8.426.2020 Mazowiecki Wojewódzki Inspektor transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr 1649 z dnia 6 grudnia 2019 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną wysokości 3000 zł (słownie: trzy tysiące złotych), tytułem stwierdzonych naruszeń, tj. lp. 1.7, 4.2, 4.3, 15.2. złącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Wyjaśnił, że nie może uzyskać od E Sp. z o. o. w W potwierdzonej umowy o pracę na czas określony w okresie od 1 sierpnia 2018 r. do 31 października 2018 r., która mogłaby stanowić dowód na okoliczność braku jego zatrudnienia przez ww. przedsiębiorcę w dniu kontroli. Dodał, że wystąpił do sądu z pozwem wobec E Sp. z o. o. w W o wydanie potwierdzonej umowy o pracę i świadectwa pracy oraz do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o wyjaśnienie dlaczego i na jakiej podstawie skarżący nadal figuruje jako osoba zarządzająca transportem w okresie po dniu 31 października 2018 r. Nadto podniósł, że wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji MWITD z dnia 15 listopada 2021 r. o nr [...], w dniu kontroli nie był w jakikolwiek sposób związany z E Sp. z o. o. w W, a przedsiębiorca ten, jak twierdzi, posługiwał się jego uprawnieniami w sposób nieuprawniony.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o "wstrzymanie się z wydawaniem decyzji do momentu uzyskania wyroku Sądu Rejonowego, gdzie toczy się postępowanie" oraz o "przeprowadzenie przez GITD niezależnej kontroli w E" celem ustalenia na jakiej podstawie skarżący figuruje jako zarządzający transportem w okresie po 31 października 2018 r.

Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a.

Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. ust. 2, 4 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do ustawy o transporcie drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Jak podał organ, zastosowania nie znajdą również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Wskazał dalej organ, że zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.

Stosownie do art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych.

Zgodnie z art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Ponadto, stosownie do art. 92c ust. 1a ustawy o transporcie drogowym przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 ww. ustawy.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie toczy się wobec skarżącego na podstawie art. 92a ust. 2 jako osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie E Sp. z o. o., w W, co ustalono na podstawie pisma z organu licencyjnego z dnia 24 stycznia 2020 r.

Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wydawania decyzji do momentu uzyskania wyroku sądu, organ podał, że w przedmiotowym postępowaniu nie występuje zagadnienie wstępne, z uwagi, na które należałoby, zgodnie z art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić postępowanie do czasu jego rozstrzygnięcia. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że na dzień kontroli, skarżący sprawował funkcję zarządzającego transportem w E Sp. z o. o. w W. Toczące się przed sądem postępowanie, którego celem jest uzyskanie przez stronę dokumentów od ww. spółki, pozostaje bez związku z niniejszą sprawą i nie stanowi uniemożliwiającego wydanie decyzji zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 94 § 1 k.p.a. 4 k.p.a.

Organ przyjął za własne ustalenia organu pierwszej instancji dokonane na podstawie kontroli z dnia 6 grudnia 2019 r.

Wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Niewyposażenie kierowcy w: inny dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, wymagany w związku z realizowanym przewozem - za każdy dokument sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł (Ip. 1.7 zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym).

Stosownie do art. 39a ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Według art. 39j ust. 1-3 ustawy o transporcie drogowym kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania lekarskie, o których mowa w ust. , są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Zgodnie z art. 39k ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1 są wykonywane z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.o kierujących pojazdami.

Stosownie do art. 391 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do: kierowania kierowców na:

a) szkolenia okresowe,

b) badania lekarskie i psychologiczne;

pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych; przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii:

a) świadectw kwalifikacji zawodowej,

b) orzeczeń lekarskich i psychologicznych; prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych; przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3.

Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 zł (jeden tysiąc złotych), a także Ip. 4.3 zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest również karą pieniężną w wysokości 1000 zł (jeden tysiąc złotych).

Powołane przepisy art. 39a ust. 1 pkt 3 i pkt 4, art. 39f ust. 1 i 2, art. 39j ust. 1-3, art. 39k ust. 1-2, art. 391 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wskazują, że przewóz drogowy może wykonywać tylko kierowca, który nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Natomiast zakres badań psychologicznych i zasady ich przeprowadzenia normują przepisy rozdziału 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Stosownie do art. 39a ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. 1a.

W niniejszej sprawie w trakcie kontroli funkcjonariusz Policji, jako legitymowany podmiot do prowadzenia kontroli przewozu drogowego, w stosunku do pojazdu marki [...] o nr rej. [...] stwierdził nadmierne zużycie bieżnika opony w prawej osi przedniej. Powyższe potwierdza protokół kontroli z dnia 6 grudnia 2019 r. nr [...].

Wykaz usterek oraz ich przypisanie do odpowiedniej grupy określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. 2019 r. poz. 2141 ze zm.) wdrażające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE.L Nr 127, str.134 ze zm.). Zgodnie z zał. nr 1, pozycją 5.2.3., lit. e usterka polegająca na niezgodnej z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia głębokości bieżnika opony została zakwalifikowana, jako niebezpieczna.

Konsekwencją powyższego jest naruszenie określone w Ip. 15.2 zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, zgodne z którym wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem: posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł (pięćset złotych).

W niniejszej sprawie ustalono, że dniu 6 grudnia 2019 r. wykonywany był przewóz drogowy przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisk kierowcy, nie został wyposażony w wypis z licencji, a ponadto przewóz wykonywany był pojazdem posiadającym usterkę w postaci nadmiernie zużytego bieżnika opony w prawej przedniej osi. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, kara pieniężna z tytułu naruszeń: Ip. 1.7, 4.2, 4.3 i 15.2 zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, stosownie do art. 92a ust. 2 oraz 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, została prawidłowo nałożona.

Nadto w ocenie organu odwoławczego, postępowanie administracyjne w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wykonawcę przedmiotowego przewozu i w konsekwencji stronę niniejszego postępowania. Powyższe ustalono na podstawie pisma z organu licencyjnego z dnia 24 stycznia 2020 r., zgodnie z którym na dzień 6 grudnia 2019 r. osobą pełniącą funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie E Sp. z o. o. w W był skarżący. Jednocześnie skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów, które potwierdzałyby okoliczność dotyczącą zakończenia współpracy z firmą E Sp. z o. o. w W przed dniem kontroli z dnia 6 grudnia 2019 r. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, skarżący poinformował organ licencyjny o zaprzestaniu wykonywania funkcji osoby zarządzające transportem w E Sp. z o. o. dopiero w piśmie z dnia 14 grudnia 2020 r. - ponad rok po kontroli drogowej. Zdaniem organu przeprowadzenie wnioskowanej kontroli w E Sp. z o. o. w W nie miałoby wpływu na niniejsze postępowanie, w związku z czym wniosek uznano za niezasadny. Ponadto to skarżący winien sam zadbać o to, aby ww. przedsiębiorca po zakończeniu współpracy nie posługiwał się dalej jego uprawnieniami.

Według organu odwoławczego bezpodstawny jest również zarzut dotyczącym zaniechania podjęcia czynności oraz braku zainteresowania rzetelnym wyjaśnieniem sprawy przez organ odwoławczy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jasno wskazuje bowiem zaistniały stan faktyczny, który wymaga dalszego badania. Co więcej, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Do naruszenia przepisów tej ustawy doszło w wyniku działań skarżącego, ponieważ kierowca wykonujący przewóz drogowy nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, nie został wyposażony w wypis z licencji oraz prowadził pojazd posiadający usterkę dotyczącą nadmiernie zużytego bieżnika opony w prawej przedniej osi. Gdyby skarżący przestrzegał obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło. Nadto to skarżący powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.

Organ wyjaśnił, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.

Jednocześnie organ poinformował, że strona może wystąpić z wnioskiem o umorzenie kary w całości lub w części, rozłożenie kary pieniężnej na raty lub odroczenie terminu jej płatności do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 20 marca 2020 r., poz. 491) od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszony został stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Stosownie do art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Na obszarze kraju stan epidemii obowiązywał od dnia 20 marca 2020 r. na podstawie Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491), jednak wskazany wyżej przepis ustawy wszedł w życie w dniu 31 marca 2020 r. Na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) art. 15 zzr został uchylony. Zmiana ta weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. Zgodnie z art. 68 ust. 2 ww. ustawy terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tzn. ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminu nastąpiło dnia 23 maja 2020 r.).

Przedmiotowa kontrola drogowa miała miejsce w dniu 6 grudnia 2019 r., czyli przed wprowadzeniem stanu pandemii. Jednocześnie nie została zakończona w momencie wprowadzenia stanu epidemii. Z uwagi na powyższe dwuletni termin przedawnienia określony w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym został zawieszony od dnia 31 marca 2020 r. i biegł następnie od 24 maja 2020 r. Okres zawieszenia terminów trwał 54 dni. W rozpatrywanej sprawie okres przedawnienia nastąpił, zatem w dniu 29 stycznia 2022 r.

Na powyższą decyzje skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W jej treści powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz zarzucił organowi odwoławczemu zaniechanie wykonania obowiązku kontroli E Sp. z o. o. w W.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd dokonując bowiem kontroli według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, że przy ich wydawaniu orzekające organy naruszyły przepisy postępowania w stopniu skutkującym uchyleniem wydanych w sprawie decyzji.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 4 pkt 22 lit. t, art. 92a ust. 2, 4 i 8, art. 92c ust. 1, art. 92c ust. 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 180, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym).

Ustawa o transporcie drogowym określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów ( art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym).

Wobec powyższego, zgodnie z 4 pkt 22 lit. t ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów m.in. " ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 i 1997).

Według art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł. do 2000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 zł (ust. 4).

Zgodnie z art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Stosownie do Ip. 1.7 zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym Niewyposażenie kierowcy w: inny dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, wymagany w związku z realizowanym przewozem - za każdy dokument sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł.

Zgodnie bowiem ze wskazanym art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Wykonywanie natomiast przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 zł (jeden tysiąc złotych; lp. 4.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym), a także Ip. 4.3 zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest również karą pieniężną w wysokości 1000 zł (jeden tysiąc złotych).

Według zaś Ip. 15.2 zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem: posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł (pięćset złotych). Wykaz usterek oraz ich przypisanie do odpowiedniej grupy określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. 2019 r. poz. 2141 ze zm.) wdrażające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE.L Nr 127, str.134 ze zm.). Zgodnie z zał. nr 1, pozycją 5.2.3., lit. e usterka polegająca na niezgodnej z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia głębokości bieżnika opony została zakwalifikowana, jako niebezpieczna.

Stosownie jednakże do postanowień art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26 WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, s. 51 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem nr 1071/2009) zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d i która:

a. w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b. ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c. posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Stosownie do art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że:

a. przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy;

b. umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a, precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem;

c. w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a, może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz

d. osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.

Stosownie do art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 1071/2009 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c (ust. 3) Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 4).

Z definicji osoby "zarządzającej transportem", określonej w przywoływanym art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 wynika zatem, że może nią być osoba, o której mowa w art. 4 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, jak i osoba określona w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia.

Jeżeli chodzi o osobę w rozumieniu art. 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, to jest nią osoba, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorstwa przy czym ma ona faktyczny związek z tą firmą polegający na tym, że jest jej pracownikiem, dyrektorem, właścicielem czy udziałowcem. Istotne jest to aby z opisanego stanowiska pracy tej osoby lub powierzonego jej zakresu obowiązków wynikało, że pełni ona obowiązki przypisane do zarządzającego transportem, tj. w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi w firmie.

W przypadku osoby wymienionej w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 to jest ona uprawniona do wykonywania zadań zarządzającego transportem na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z przewoźnikiem przy czym zadania te są wykonywane w imieniu tego przewoźnika. W zawartej umowie sprecyzowane są zadania, które ma wykonywać ta osoba w sposób rzeczywisty i ciągły oraz określony jest zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem.

Wymienione rozważania wskazują, że osoba o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 nie jest tożsama z osobą o jakiej mowa w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia.

Zadania zatem osoby zarządzającej transportem, winny jasno wynikać z zakresu obowiązków, powierzonych jej bądź w ramach umowy regulującej zatrudnienie bądź umowy cywilnoprawnej.

W rozpoznawanej sprawie tymczasem organy w ogóle tych kwestii bez cienia wątpliwości nie ustaliły.

Orzekające organy, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji powołały się w tym względzie na pismo organu licencyjnego z dnia 24 stycznia 2020 r. z którego wynika, że to skarżący był osobą zarządzającą transportem na dzień kontroli - 6 grudnia 2019 r. - we wskazanym przedsiębiorstwie.

Istotnie, Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego zwany dalej "KREPTD" jest publicznie dostępną i jawną bazą danych prowadzoną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego udostępnioną pod adresem: https://kreptd.gitd.gov.pl. Obowiązuje od dnia 30 listopada 2017 r., a został utworzony ustawą z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1935). Rejestr ten składa się z trzech ewidencji:

1) przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

2) poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

3) osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy do czasu przywrócenia dobrej reputacji, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Wyznaczenie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie transportu drogowego ma więc na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami, zarówno unijnymi jak i krajowymi z zakresu transportu drogowego.

W obliczu jednakże podniesionych przez skarżącego okoliczności w piśmie z dnia 12 grudnia 2020 r. (k. 38 akt administracyjnych), piśmie z dnia 9 lipca 2021 r. (k. 72 akt administracyjnych), argumentów skarżącego, podniesionych w odwołaniu z dnia 28 listopada 2021 r., a następnie w skardze i w piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2022 r., z których to wynika, jak twierdzi skarżący, że w okresie po 31 października 2018 r. nie był on już zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie E Sp. z o.o. w We, powołanie się przez orzekające w sprawie organy na treść pisma organu licencyjnego jest niewystarczające. Wadliwym działaniem organu odwoławczego było, w ocenie Sądu, również nie podjęcie czynności weryfikacji twierdzeń skarżącego w tym zakresie. Zauważyć należy, że skarżący konsekwentnie podnosił o trudnościach w uzyskaniu odpowiednich dokumentów od przedsiębiorcy i przedstawiał na te okoliczności dowody. Nawet jeżeli by uznać te działania jako pewną linię obrony skarżącego przed obarczeniem go prawnymi konsekwencjami, jako zarządzającego transportem z powodu stwierdzonych naruszeń ustawy o transporcie drogowym, to z powodu tego, że kwestie te mają doniosłość prawną, bo związane są z obarczeniem decyzji ewentualną kwalifikowaną wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, zwanej dalej "k.p.a."), organ odwoławczy zobowiązany był niezależnie od uprzednich wezwań skarżącego do zweryfikowania jego twierdzeń z urzędu.

Ponadto treść wskazanego pisma organu licencyjnego tez nie jest wystarczająca. W poczet materiału dowodowego powinien być włączony wydruku z systemu potwierdzającego widniejący w nim zapis. Konieczne jest również ustalenie zakresu obowiązków skarżącego w przedsiębiorstwie dla stwierdzenia, że w sposób rzeczywisty i ciągły pełnił on zarówno w dacie kontroli, jak i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, funkcję zarządzającego transportem we wskazanej spółce.

W tej sytuacji istnienia trudności w uzyskaniu stosownej dokumentacji organy zobowiązane były do wyjaśnienia tych kwestii, bądź w drodze skierowanego do spółki jasno sformułowanego wezwania w trybie art. 50 k.p.a. (w tym zażądania przedłożenia ewentualnych dokumentów potwierdzających kto w spółce pełnił funkcję zarządzającego transportem i na jakich zasadach i jakie były jego obowiązki), bądź poprzez wezwanie, w trybie art. 51 k.p.a. do osobistego stawienia się skarżącego, osób z zarządu spółki (i przesłuchania ich w charakterze świadka). Te też czynności organ pierwszej instancji zobligowany będzie przeprowadzić w toku ponownego rozpatrzenia sprawy celem ustalenia, czy skarżący istotnie w dniu kontroli pełnił we wskazanej spółce funkcję osoby zarządzającej transportem, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie (np. umowa) i jaki był zakres jego obowiązków. Winny także ustalić, czy nie doszło, a jeżeli tak, to kiedy, do zmiany osoby zarządzającego w spółce.

W ocenie Sądu, organy tym samym dopuściły się naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tylko i wyłącznie uzasadnienie decyzji spełniające powyższe kryteria gwarantuje zachowanie podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym, w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na sytuację prawną strony (art. 9 k.p.a.) oraz przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.). Naruszenie powyższe ma poważne implikacje co do oceny możności przypisania skarżącemu odpowiedzialności na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł, na podstawie 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.