Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1408/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 145 § 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i art. 105
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi I. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej I. J. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W wyniku pisma, które złożyła [...], zwana dalej "skarżącą", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził w dniu 27 października 2015 r. kontrolę wykonania rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...], obręb [...], zlokalizowanego przy ul. [...] w [...]. W wyniku kontroli organ ustalił, że na przedmiotowej działce istnieje budynek mieszkalny dwu- i pół kondygnacyjny. Do budynku od strony ul. [...] dobudowano ganek o wymiarach 2,10 x 3,30 m, o wysokości ok. 3,3 m z oknem w ścianie południowej w odległości 25 cm od zachodniej granicy działki (okno usytuowane prostopadle do tej granicy). Ganek został orynnowany, nad nim znajduje się też balkon. W dniu kontroli roboty budowlane były już zakończone.

Właściciele kontrolowanej nieruchomości, tj. [...], zwani dalej "inwestorami", w dniu 24 kwietnia 2012 r. dokonali zgłoszenia do Starosty [...] budowy ogrodu zimowego, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu. Z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia wynikało, że projektowany ogród zimowy miał posiadać powierzchnię 9,8 m2. W granicy z działką sąsiednią została zaprojektowana ściana z cegły klinkierowej. Konstrukcję ogrodu zimowego (ganku) miały stanowić dwa słupy o wymiarach 25 x 38 cm, a pozostałe elementy konstrukcji to: ściany, podciąg stalowy, płyta żelbetowa, szlichta ze spadkiem oraz podwójna papa na lepiku. Na dachu ogrodu zimowego została zaprojektowana balustrada o wysokości 110 cm, a w elewacji budynku mieszkalnego widoczne są drzwi balkonowe prowadzące z budynku na dach ogrodu zimowego zamkniętego z dwóch stron balustradą.

W związku z wynikami przeprowadzonej kontroli, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie w zakresie objętym właściwością organów nadzoru budowlanego.

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2013 r. , poz. 1409), zwanej dalej "pr.bud.".

Po dokonaniu oceny stanu faktycznego organ stwierdził, że inwestor wykonał ogród zimowy zgodnie ze zgłoszeniem, a dokonane modyfikacje stanowią zmiany technologiczne i nie mogą prowadzić do wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 50 i 51 pr.bud. Skoro inwestorzy dysponują skutecznym zgłoszeniem budowy ogrodu zimowego, nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w tej sprawie.

Odwołania od powyższej decyzji złożyły w dniach 8 marca 2016 r. i 16 marca 2016 r. odpowiednio: [...] oraz [...], współwłaścicielki budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżanej decyzji odwołujące się zarzuciły zgodnie naruszenie:

art. 50 ust. 1 pkt. 1, 3 i 4 pr.bud. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy:

obiekt budowlany (ganek) wprawdzie został wybudowany na podstawie dokonanego zgłoszenia, lecz samo zgłoszenie nie było prawidłowe – organ architektoniczno-budowlany przyjął na zgłoszenie budowę obiektu, który w istocie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę oraz

wybudowany obiekt narusza przepisy prawa budowlanego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

art. 35 § 1 i 3 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie terminu na załatwienie sprawy oraz naruszenie zasady szybkości postępowania;

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez odwołujące się i w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej;

art. 6 k.p.a. i 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej.

Po rozpatrzeniu powyższych odwołań [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] kwietnia 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud., wydał decyzję, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie wszczęto na wniosek skarżącej [...] z dnia 15 września 2015 r., a zatem po nowelizacji ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie w dniu 28 czerwca 2015 r. (ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015 r., poz. 443). Z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 znowelizowanego pr.bud. wynika, że co do zasady budowa przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2 wymaga zgłoszenia, przy czym w wersji sprzed nowelizacji maksymalna powierzchnia ww. obiektów mogła wynosić 25 m2. W związku z tym organ drugiej instancji uznał, że – wbrew argumentacji zawartej w odwołaniach – inwestor mógł dobudować na podstawie zgłoszenia nie tylko ogród zimowy, ale także i ganek do przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że dokonanie w niniejszej sprawie zgłoszenia z dnia 26 kwietnia 2012 r. i brak sprzeciwu ze strony organu administracji architektoniczno-budowlanej przesądziły o jego skuteczności. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ upoważnia inwestora do rozpoczęcia planowanej inwestycji. W takim wypadku nie można mu zarzucać działania w warunkach naruszenia prawa. Organ zgodził się również z ustaleniami organu pierwszej instancji, że roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z powyższym zgłoszeniem.

W ocenie organu drugiej instancji organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do obiektu, który powstał legalnie, tj. na podstawie skutecznego zgłoszenia. Istnienie skutecznego zgłoszenia zamiaru budowy, wobec którego nie wniesiono sprzeciwu, stanowi potwierdzenie legalności obiektu budowlanego. Nie można zatem prowadzić postępowania naprawczego w stosunku do obiektu, którego zgodność z prawem potwierdza inny akt administracyjny, bowiem taka sytuacja byłaby sprzeczna z regułami porządku prawnego, zasadami legalności i praworządności – art. 6 i 7 k.p.a. – i podważałaby zaufanie obywatela do organów państwa.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że brak było podstaw do podejmowania dalszych działań z zakresu nadzoru budowlanego. Przesłanka umorzenia postępowania może powstać w każdym czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym. Zdaniem organu wojewódzkiego na wskazanym etapie postępowania nie wystąpiła przesłanka przedmiotowa do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazano powyżej zaistnienie takiej sytuacji obliguje organ do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem [...] pismem z dnia 15 maja 2016 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie powyższej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Skarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 48 ust. 1 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy inwestorzy wybudowali taras bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz niezgodnie z przepisami prawa;

b) art. 50 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 pr.bud. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy ganek został wybudowany na podstawie dokonanego zgłoszenia, lecz samo zgłoszenie nie było prawidłowe, gdyż tego typu obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę oraz wybudowany obiekt narusza przepisy prawa budowlanego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2. przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a. i 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że na dachu nad projektowanym ogrodem zimowym wybudowano taras. Uczyniono to poprzez ułożenie na dachu terakoty i całkowitym przystosowaniu go do przebywania na nim ludzi. W konsekwencji, inwestorzy swobodnie mogą spędzać czas i wypoczywać na tarasie, który jest w ostrej granicy z działką skarżącej (bliźniakiem). Taras zacienia także jej budynek.

Zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych", taras należy sytuować nie bliżej niż 1,5 m od granicy działki z sąsiednią działką budowlaną.

Ponadto, dobudowana część budynku została wykonana przy ścianie południowej budynku mieszkalnego, w której znajdują się drzwi wejściowe do tego budynku, będące jedynymi drzwiami do budynku. Wybudowany obiekt to niewielkie nieogrzewane pomieszczenie, którego ewidentnym celem jest ochrona wnętrza domu przed bezpośrednim napływem zimnego powietrza po otwarciu drzwi zewnętrznych oraz pełnienie funkcji przedsionka. W obiekcie nie znajdują się żadne rośliny – zresztą obiekt ten nie jest ogrzewany, więc nie spełnia warunków ogrodu zimowego. Wykonany obiekt pełni więc funkcję wiatrołapu, zaś wraz z budynkiem mieszkalnym tworzy całość pod względem funkcjonalnym i użytkowym.

Inwestorzy dokonali zgłoszenia i wybudowali obiekt w 2012 r., czyli przed zmianą przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z obowiązującym ówcześnie stanem prawnym, na podstawie zgłoszenia nie można było wybudować ganku. Tym samym, twierdzenie organów nadzoru budowlanego, że "inwestor mógł dobudować na podstawie zgłoszenia nie tylko ogród zimowy, ale także i ganek" jest błędne.

Ponadto, wybudowanie ganku przez inwestorów powinno się traktować jako rozbudowę budynku mieszkalnego, która jest niedopuszczalna w pasie o szerokości 3 m w przypadku domów w zabudowie bliźniaczej.

W ocenie skarżącej wybudowany obiekt narusza także przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującym w 2012 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] i terenu Szpitala [...] w [...] (uchwała Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2006 r.), nieprzekraczalna linia zabudowy na działce inwestorów wynosiła 5 m od strony drogi, przy czym ustalenia zawarte w § 40 uchwały nie przewidywały możliwości przekroczenia linii zabudowy. Tymczasem obiekt został wybudowany 2,25 m od strony drogi. Tym samym, po dokonanych pracach budowlanych rozbudowany budynek mieszkalny inwestorów przekracza wskazaną wyżej linię zabudowy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi z dnia 16 czerwca 2016 r. na powyższą skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że argumenty podnoszone przez stronę skarżącą w skardze są takie same jak w odwołaniu i zostały już przeanalizowane przez organ odwoławczy. Organ drugiej instancji wskazał też, że podnoszone zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty i argumenty skarżącej są trafne.

Sąd zdecydował się uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] przede wszystkim ze względu na przyjęcie przez organ pierwszej instancji, a następnie podtrzymanie przez organ odwoławczy twierdzenia o bezprzedmiotowości postępowania nadzorczego w odniesieniu do rozbudowy budynku mieszkalnego na działce o numerze ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. Zdaniem Sądu postępowanie prowadzone przez powiatowy organ nadzoru budowlanego nie mogło być uznane za bezprzedmiotowe. Art. 105 § 1 k.p.a. należy stosować, gdy chociażby jeden z elementów stosunku prawnego będącego źródłem toczącego się postępowania nie istnieje bądź jest ukształtowany w taki sposób, że postępowanie administracyjne nie może doprowadzić do załatwienia sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (vide: J. Borkowski, Komentarz do art. 105, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 13. wydanie, Warszawa 2014, str. 437).

Zdaniem skarżącej samowola budowlana polegała na niezgodnej z prawem rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, poprzez dobudowanie ganku, na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. Organ powiatowy stwierdził jednak, że roboty budowlane prowadzone przez inwestorów stanowiły konsekwencję zgłoszenia odpowiedniego zamiaru i projektu do organu administracji architektoniczno – budowlanej i jednoczesnego braku sprzeciwu organu wobec zamiarów inwestorów. Jednocześnie rozbudowa budynku mieszkalnego była zdaniem organu zasadniczo zgodna z przedłożonym projektem. Z tych dwóch powodów organ nie stwierdził, że nie doszło do samowoli budowlanej, a zatem prowadzenie postępowania byłoby bezprzedmiotowe. Organ drugiej instancji uznał stanowisko organu powiatowego za zasadne i z tego względu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Sąd nie podziela poglądu organów administracji w przedmiotowej sprawie. Skarżąca podniosła bowiem zarzuty, które niewątpliwie wymagały zbadania przez organy nadzoru budowlanego. W szczególności wskazała, że przedmiotem i celem prac budowlanych prowadzonych przez inwestorów nie było zbudowanie ogrodu zimowego, lecz przydomowego ganka w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego znowelizowanego w 2015 r. Ganek ów służy ograniczeniu napływu zimnego powietrza do budynku, a nie ochronie roślin ciepłolubnych. Należy przy tym dodać, że przepisy prawa budowlanego obowiązujące w 2012 r. nie regulowały warunków budowy przydomowych ganków, więc dobudowa takiej części budynku mieszkalnego byłaby traktowana jako rozbudowa budynku (porównaj: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 916/15)

Ze szczegółowego opisu rozbudowy i dokonywanych w związku z nią czynności wynika, że dokonanie zgłoszenia zamiaru budowy ogrodu zimowego, a nie po prostu rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, mogło mieć charakter obejścia prawa, chociaż pojęcie to nie zostało użyte ani w pismach skarżącej, ani również obu decyzjach administracyjnych. W takim przypadku działania inwestorów mające na celu osiągnięcie określonego rezultatu prac budowlanych bez jednoczesnego spełnienia wymogów (obowiązków prawnych) przewidzianych przez przepisy prawa budowlanego, nie zasługiwałyby na ochronę prawną.

Ponadto, skarżąca sformułowała następujące zarzuty odnoszące się do przeprowadzonych przez inwestorów prac budowlanych:

(1) naruszenie miejscowego planu zabudowy, poprzez przekroczenie ustalonej przez ów plan linii zabudowy i odległości ścian rozbudowanego budynku od granic działki inwestycyjnej;

(2) naruszenie przepisów o warunkach technicznych budynków, poprzez zmniejszenie odległości ścian rozbudowanego budynku od granic działki inwestycyjnej;

(3) przekształcenie dachu projektowanego ogrodu zimowego w taras wykorzystywany inwestorów wbrew przepisom regulującym taką konstrukcję, a wreszcie

(4) spowodowanie przez inwestora zaciemnienia okien w budynku skarżącej. Jest to o tyle istotne, że budynek inwestorów i budynek skarżącej mają charakter tzw. bliźniaka.

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie dokonały zbadania okoliczności istotnych dla głównego zarzutu i w zaskarżonej decyzji, a także w decyzji organu pierwszej instancji, odniosły się do kwestii funkcji rozbudowanego ganku – ogrodu zimowego.

Sąd uznaje argumentację organu pierwszej instancji, że w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane obowiązujących w czasie prowadzenia prac budowlanych zbudowanie ganku w obecnym jego kształcie nie stanowiło odstępstwa od projektu, które powinno być przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego, jako stanowiące naruszenie prawa. Organy nadzoru budowlanego nie rozstrzygają bowiem o prawidłowości wykorzystywania zbudowanego pomieszczenia w tak szczegółowym stopniu, jaki jest podnoszony przez skarżącą. Brak roślin, zwłaszcza ciepłolubnych, w przedmiotowym ganku nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że zgłoszenie zamiaru budowy ogrodu zimowego stanowiło intencjonalne obejście prawa lub naruszenie przepisów prawa.

Natomiast wskazane wyżej cztery zarzuty skarżącej nie stały się, zdaniem Sądu, przedmiotem wnikliwego zbadania i odniesienia się w treści wydanych decyzji. Organy nie rozstrzygnęły bowiem, czy rzeczywiście rozbudowa części budynku – bliźniaka przez inwestorów, polegająca na dobudowie ganku – ogrodu zimowego, spowodowała przekroczenie linii zabudowy wyznaczonych w miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego. Zgodnie z obowiązującym w 2012 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] i terenu Szpitala [...] w [...] (uchwała Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2006 r.), nieprzekraczalna linia zabudowy na działce inwestorów wynosiła 5 m od strony drogi, przy czym ustalenia zawarte w § 40 uchwały nie przewidywały możliwości przekroczenia linii zabudowy. Tymczasem z akt sprawy, w tym projektu architektonicznego będącego częścią zgłoszenia, wynika, że obiekt został wybudowany w odległości 2,50 m od strony drogi (2,25 m od linii istniejącego ogrodzenia).

W aktach sprawy znajduje się wypis z dnia 7 maja 2010 r. z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] i terenu Szpitala [...] w [...], stanowiący załącznik do zgłoszenia budowy ogrodu zimowego. W wypisie tym przewiduje się, że jednym z parametrów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu "dla budynków mieszkalnych nowych, rozbudowanych i odtwarzanych, strefa zabudowy od strony dróg wyznaczona jest nieprzekraczalnymi liniami zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, [a] od pozostałych granic działek w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od tych granic" (k. 34). Załączony do wypisu wyrys z planu w skali 1:2000 jest jednak nieczytelny z powodów technicznych. Podobne ustalenie odległości budynków od dróg przewidziane zostało w uchwale Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2006 r., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2006 r., Nr [...], poz. [...], str. 49426 (k. 41 akt admin.).

Na podstawie zgromadzonych dokumentów Sąd nie może jednak rozstrzygnąć, czy zarzut podniesiony w tym zakresie przez skarżącą jest uzasadniony. Decyzje organu pierwszej instancji oraz organu drugiej instancji wydane w sprawie są natomiast tak lakoniczne, że nie można potwierdzić ich prawidłowości w odniesieniu do kwestii zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Podobnie, akta sprawy nie zapewniają Sądowi możliwości dokonania oceny zarzutów skarżącej odnoszących się do zgodności projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, legalności tarasu o wymiarach 308 x 360 cm (według projektu budowlanego, k. 18 akt admin.) zbudowanego nad gankiem – ogrodem zimowym, a także zarzutu zacienienia budynku skarżącej. Z akt sprawy wynika tylko, że kwestia tarasu była przedmiotem czynności Starosty [...], tj. postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., w przedmiocie nałożenia na inwestorów obowiązku uzupełnienia nieprawidłowości w dokumentacji dotyczącej zgłoszenia budowy ogrodu zimowego na działce nr ewid. [...]. Do kwestii tej organu nadzoru budowlanego szczegółowo się jednak nie odnoszą w decyzjach wydanych w sprawie.

Podobnie Sąd nie rozstrzyga kwestii zacienienia nieruchomości skarżącej. Z projektu zagospodarowania działki nr [...] w [...] przy ul. [...] (skala 1:500) dołączonego do zgłoszenia wynika, że przedmiotowy ganek – ogród zimowy dobudowany został od strony południowo – zachodniej istniejącego budynku mieszkalnego, a zatem zjawisko zacienienia występuje najprawdopodobniej wyłącznie przed południem i to przez krótki czas. Kwestia nie znalazła również odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji.

W przedstawionym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że przedstawione okoliczności nie zostały dostatecznie wnikliwie zbadane i rozpatrzone przez organy administracji właściwe w sprawie. Można zatem, w stosunku do zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, postawić zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., nawet jeśli skarżąca takiego zarzutu nie podnosi. Niewątpliwie jednak brak pełnego rozpatrzenia materiału zgromadzonego w sprawie czyni bezpodstawnym stwierdzenie przez organ pierwszej instancji bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

W świetle powyższego stanu rzeczy należało zatem stwierdzić, że zarówno decyzji organu odwoławczego, jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Dlatego też w ponownym postępowaniu organ (organy) nadzoru budowlanego powinny dokonać zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zarówno tych podnoszonych przez skarżącą, jak i tych których zbadanie stanowi obowiązek organów nadzoru budowlanego, wynikający z przepisów prawa, w szczególności z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę postępowania nadzorczego prowadzonego w sprawie, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił również decyzję organu pierwszej instancji w uznaniu, iż uchybienia wymienione wyżej dotyczą organów obu instancji.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd rozstrzygnął o kosztach, jak w punkcie II sentencji.