Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 626/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 120 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, arrt. 80, art. 15
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków celem doprowadzenia budynku do prawidłowego stanu technicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza na rzecz M. D. od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. kwotę tytułem 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej jako: PINB), nałożył na M. D. – prezesa zarządu zarządcy P. Z. M. sp. z o.o. z/s we W. (dalej jako: PZM sp. z o.o.), któremu Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] powierzyła zarząd nieruchomością wspólną, a zatem na osobę odpowiedzialną za bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem przez zobowiązaną Wspólnotę Mieszkaniową obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...], nr [...] – grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 2 000 zł. Jednocześnie wezwał do uiszczenia grzywny i wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...]., nr [...], w terminie 9 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem orzeczenia wykonania zastępczego.

Uzasadniając postanowienie organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...], nr [...], PINB nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej – stanowiącej ogół właścicieli nieruchomości zabudowanej budynkiem przy ul. [...] we W. – doprowadzenie ww. obiektu do właściwego stanu w elewacji frontowej, elewacji od strony podwórza, konstrukcji dachu oraz w zakresie instalacji elektrycznej w budynku poprzez wykonanie wskazanych robót budowlanych – w terminie 7 miesięcy od dnia, kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Po upływie przewidzianego wyżej terminu, tj. dnia [...] dokonano kontroli budynku przy ul. [...] w celu stwierdzenia wykonania obowiązków wynikających z decyzji nr [...]. W toku kontroli ustalono, że na kondygnacji poddasza prowadzone są roboty budowlane zbrojarskie mające na celu wzmocnienie stropu nad ostatnią kondygnacją budynku. Ponad poziomem połaci dachowej kominy są przemurowane. Na klatce schodowej oprócz ostatniej kondygnacji wymienione są 4 okna – stolarka PCV. Na elewacji budynku od strony podwórza zamurowane są 3 otwory okienne, podmurowane są otwory okienne w których wymieniona została stolarka okienna na klatce schodowej. Brak dostępu do piwnic budynku. W pozostałym zakresie obowiązki nałożone ww. decyzją nie zostały wykonane. W wyniku ponownej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stwierdzono, że nałożony obowiązek został wykonany w zakresie: elewacji frontowej – skuto odparzone tynki, odtworzono powłoki malarskie krat balkonowych, wymieniono zniszczone kraty; elewacji budynku od strony podwórza – miejscowo przemurowano pęknięcia ścian w obrębie nadproży (klatka schodowa), skuto odparzone tynki, wymieniono 4 okna w obrębie klatki schodowej. W toku kontroli brak było dostępu na strych w celu sprawdzenia wykonania nakazu w zakresie doprowadzenia do właściwego stanu technicznego konstrukcji dachu. W pozostałym zakresie nie stwierdzono wykonania nakazu wynikającego z ww. decyzji. Celem uzupełnienia zebranego materiału dowodowego, postanowieniem z dnia [...], nr [...], wezwano PZM sp. z o.o. do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących zakresu wykonanych robót oraz sposobu reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej. Po otrzymaniu odpowiedzi na ww. wezwanie oraz po analizie zebranej dokumentacji uznano, iż obowiązek wynikający z decyzji nr [...] nie został wykonany w zakresie doprowadzenia przedmiotowego obiektu do właściwego stanu technicznego:

1. elewacji frontowej, poprzez demontaż rur spustowych, opierzeń i obróbek, demontaż stolarki okiennej w obrębie komunikacji budynku (pionowej) i części niemieszkalnej (strychu) stanowiącej część wspólną, demontaż parapetów zewnętrznych, wykonanie izolacji poziomej ścian zewnętrznych (np. poprzez iniekcję), zamontowanie stolarki okiennej w części niemieszkalnej stanowiącej część wspólną, wykonanie wyprawy tynkarskiej oraz boni, gzymsów, opasek okiennych, ekranów podokiennych, wykonanie cokołu z płyt granitowych, wykonanie parapetów zewnętrznych (elewacyjnych), obróbek, opierzeń i rur spustowych;

2. elewacji od strony podwórza poprzez, uzupełnienie brakujących cegieł w poziomie przyziemia budynku, demontaż rur spustowych, opierzeń i obróbek, demontaż stolarki okiennej w obrębie komunikacji budynku (pionowej) i części niemieszkalnej (strychu) stanowiącej część wspólną, demontaż parapetów zewnętrznych, wykonanie izolacji poziomej ścian zewnętrznych (np. poprzez iniekcję), zamontowanie stolarki okiennej w obrębie komunikacji budynku (pionowej) i części niemieszkalnej stanowiącej część wspólną, wymianę drzwi wejściowych do budynku (na nowe stalowe), wykonanie gzymsu podparapetowego (na poziomie parteru), wykonanie wyprawy tynkarskiej, wykonanie cokołu z płyt granitowych, wykonanie opaski przy budynku (np. z płyt betonowych o szer. 50 cm), wykonanie parapetów zewnętrznych (elewacyjnych), obróbek, opierzeń, rynien i rur spustowych

Następnie PINB wskazał, że w związku z powyższymi ustaleniami, upomnieniem z dnia [...], nr [...], wezwano Wspólnotę Mieszkaniowa do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z pouczeniem, że w przypadku dalszego niewykonywania nakazu sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego przewidzianego dla egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym. Ponadto poinformowano, że postępowanie egzekucyjne w ww. sprawie może być wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia wskazując, że wykonanie obowiązku wynikającego z ww. decyzji jest nieuchronne i nastąpi albo poprzez jego dobrowolne wykonanie albo poprzez zastosowanie środków egzekucyjnych. Pismem z dnia [...] Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowana przez PZM sp. z o.o., poinformowała o zakresie wykonanych robót budowlanych związanych z wykonaniem nałożonego obowiązku oraz wskazała na decyzję członków Wspólnoty Mieszkaniowej o sfinansowaniu pozostałych robót budowlanych wynikających z decyzji nr [...], w oparciu o dwa elementy: podwyższenie składki na fundusz remontowy oraz pozyskanie środków finansowych z Lokalnego Programu Rewitalizacji na lata 2016 – 2020. Wskazano ponadto, że obecny stan techniczny budynku nie zagraża zdrowiu, życiu mieszkańców i osób trzecich. Wobec powyższego wniesiono o przedłużenie terminu wykonania prac obejmujących remont elewacji frontowej i od podwórza do dnia [...].

Wyjaśniając motywy wydanego postanowienia o nałożeniu grzywny PINB, zaznaczył, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wykonała ciążącego na niej obowiązku wynikającego z decyzji nr [...], pomimo bezskutecznego upływu terminu wskazanego w upomnieniu przedegzekucyjnym z dnia [...], nr [...]. W ocenie organu wyznaczony termin był odpowiedni. Zwłoka w realizacji nakazu utrzymuje stan zagrożenia. Według organu zastosowany środek egzekucyjny jest mniej uciążliwy dla zobowiązanej, bowiem wykonanie obowiązku umożliwia umorzenie bądź zwrot grzywny. Nie powoduje powstania dodatkowych kosztów, jak przy wykonaniu zastępczym.

Dalej PINB zaznaczył, że zarząd nieruchomością wspólną został w dniu [...] powierzony PZM sp. z o.o. i od tej pory zarządca kieruje sprawami wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz. Zarządca wykonuje czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną oraz czynności przekraczające zwykły zarząd przekazane mu uchwałą wspólnoty. W razie braku wymaganej większości właścicieli lokali może zwrócić się do sądu. Zarządca powinien podjąć działania w celu terminowego wykonania decyzji, a w razie braku współdziałania żądać rozstrzygnięcia kwestii podjęcia czynności przez sąd. Wobec niepodjęcia takich działań uzasadnione było nałożenie grzywny na członka (prezesa) zarządu zarządcy. Rozmiar grzywny powinien skłonić skarżącą do takiego pokierowania działaniami zobowiązanego, aby doszło do wykonania nakazu w wyznaczonym niniejszym postanowieniem. Członek (prezes) zarządu Spółki to osoba zobowiązana bezpośrednio za czuwanie nad wykonaniem przez wspólnotę ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Zgodnie z wpisem do KRS członek zarządu działa samodzielnie. Grzywnę nałożono w takiej samej wysokości na każdego z członków zarządu zarządcy, bowiem mają takie same uprawnienia i w równym stopniu odpowiadają za niewykonanie decyzji. Uzasadnione było dodatkowo nałożenie grzywny na wspólnotę, bowiem i ona ponosi w jednakowym stopniu odpowiedzialność za niewykonanie nałożonych obowiązków. Ma ona również wpływ na czynności zarządcy. Wysokość grzywny jest odpowiednia do celu, jakim jest przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku. Organ uwzględnił ponadto czas zaniechania wykonania, wynoszący blisko 6 lat i charakter obowiązku. Skoro jednak Wspólnota przystąpiła częściowo do wykonania obowiązków, wywołało to wymierzenie grzywny w obniżonej wysokości. Z uwagi na to, że grzywna wymierzona jest jednorazowo, powinna być jednocześnie odpowiednio wysoka, aby wymusić dobrowolne wykonanie nakazu. Sytuacja finansowa zobowiązanego ma tu znaczenie jedynie, o ile pozwala ocenić skuteczność realizacji środka egzekucyjnego.

Dodano również, że wskazanie przez spółkę, iż członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej podjęli decyzję o podwyższeniu składki na fundusz remontowy oraz działania mające na celu pozyskanie środków finansowych z Lokalnego Programu Rewitalizacji, co umożliwi wykonanie pozostałych do wykonania robót budowlanych nie może świadczyć, iż Wspólnota Mieszkaniowa nie uchyla się od jego wykonania i tym samym stanowić podstawy dla tut. organu do odstąpienia od jego wyegzekwowania na drodze postępowania egzekucyjnego. Postępująca zwłoka oraz niewielki zakres wykonanych prac nakazują uznać, że i w tym wypadku za złożoną deklaracją nie zostaną poczynione konkretne działania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyła je w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] uchyla się od wykonania obowiązków nałożonych decyzja PINB, nr [...] i istnieje konieczność przymuszenia jej do ich wykonania, podczas gdy Zobowiązana zrealizowała już znaczną część nałożonych obowiązków, w tym m.in. wzmocniono strop nad ostatnią kondygnacją z zastosowaniem stropu zespolonego stalowo – żelbetowego, naprawiono zwieńczenie ściany szczytowej ponad dachem budynku nr [...], wykonano w całości obowiązki doprowadzenia do właściwego stanu technicznego konstrukcji dachu, wykonano w całości obowiązki doprowadzenia do właściwego stanu technicznego w zakresie instalacji elektrycznej budynku, a łączna wartość przeprowadzonych prac wyniosła 291.000 zł;

2. art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że M. D. – Prezes Zarządu PZM sp. z o.o. jest osobą odpowiedzialną za bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem obowiązków nałożonych decyzją PINB, nr [...], podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do przypisania obowiązków o jakich mowa w art. 120 § 2 u.p.e.a. Prezesowi Zarządu Spółki sprawującej zarząd nieruchomością wspólną Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we Wrocławiu, a tym bardziej do doszukania się przesłanki bezpośredniości, wprost wyartykułowanej w przedmiotowym przepisie;

3. naruszenie art. 120 § 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy każda z członkiń zarządu PZM sp. z o.o. jest osobą, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek, podczas gdy zrealizowanie obowiązków nałożonych decyzją PINB, nr [...], stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu Wspólnotą Mieszkaniową, zaś zgodnie z zapisem § 2 ust. 2.2 oraz § 5 ust. 1 umowy powierzenia zarządu nieruchomością wspólną z dnia [...], do podjęcia czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda właścicieli lokali wyrażona w formie uchwały oraz zgoda udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej, zatem wobec braku odpowiedniej uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w tym zakresie, brak jest przesłanek do przyjęcia jakoby na PZM sp. z o.o. i/lub członkiniach jej zarządu spoczywał obowiązek opisany w art. 120 § 2 u.p.e.a.;

4. naruszenie art. 120 § 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że sam fakt powierzenia zarządu nieruchomością wspólną przez Wspólnotę Mieszkaniową zewnętrznemu zarządcy czyni członków zarządu tego podmiotu osobami bezpośrednio odpowiedzialnymi za wykonanie obowiązków nakładanych przez PINB, podczas gdy Zarządca nieruchomości nie ma instrumentów, tak prawnych, jak faktycznych, umożliwiających wykonanie tego rodzaju obowiązków, a stanowisko organu czyni członków zarządu wręcz finansowo odpowiedzialnymi za stan majątkowy właścicieli lokali danej nieruchomości wspólnej.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jednocześnie na podstawie art. 17 § 2 zd. 2 u.p.e.a. wniesiono o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], PINB odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Po rozpatrzeniu zażalenia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej jako: DWINB) postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Po przytoczeniu okoliczności sprawy i dotychczasowego przebiegu postępowania organ wyraził pogląd, że zobowiązana Wspólnota uchyla się od wykonania obowiązku (art. 6 § 1 u.p.e.a.), co zobowiązywało wierzyciela do wszczęcia egzekucji, zwłaszcza z uwagi na znaczny upływ czasu od wydania egzekwowanej decyzji, tj. prawie 6 lat, jak również ze względu na charakter wynikających z egzekwowanej decyzji obowiązków – zaniedbanie ze strony właściciela realizacji ciążącego na nim z mocy prawa obowiązku utrzymywania należącego do niego obiektu budowlanego w odpowiednim stanie technicznym powoduje degradację obiektu, która może skutkować stanem zagrożenia bezpieczeństwa zdrowia, a nawet życia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia. Członek zarządu zarządzającej Spółki niewątpliwie należy do osób wymienionych w art. 120 § 2 u.p.e.a. Skarżąca, jako prezes zarządu zgodnie z informacją odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców uprawniona jest do samodzielnego składania oświadczeń i ich podpisywania w imieniu ww. Spółki reprezentującej Wspólnotę Mieszkaniową. Wobec tego działa ona podobnie jak członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, a więc kieruje ona jej sprawami, a tym samym uprawniona jest do podejmowania czynności zmierzających do wykonania nakazu. Tak więc bezpośrednio czuwa nad wykonaniem ciążącego na niej obowiązku. Organ egzekucyjny ma do dyspozycji dwa środki egzekucyjne, grzywnę w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. Dokonując wyboru środka według kryterium z art. 7 § 2 u.p.e.a. należało uznać grzywnę za środek łagodniejszy. Grzywna może ulec umorzeniu (art. 125 u.p.e.a.) lub zwrotowi (art. 126 u.p.e.a.). Wykonanie zastępcze wywołuje zwiększone koszty po stronie zobowiązanego, pozbawiony jest możliwości wyboru wykonawcy zaś roboty wykonywane są na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, co może zwalniać organ i wykonawcę od odpowiedzialności cywilnej. Grzywna mogła być wymierzona do 10 000 zł. Orzeczona grzywna jest wystarczająco dolegliwa i skuteczna.

Nie godząc się z powyższym postanowieniem M. D. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – oprotestowała je całości w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając mu naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, tj. art. 120 § 2 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że osoba uprawniona do samodzielnego składania oświadczeń w imieniu zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] we W. jest osobą, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków w rozumieniu zaskarżonego przepisu, podczas gdy adresatem grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 120 § 2 u.p.e.a. – szczególnie uwzględniwszy zastosowanie przez Ustawodawcę dodatkowej przesłanki "bezpośrednio" – jest osoba określona co do tożsamości, na której spoczywa skonkretyzowany i zindywidualizowany obowiązek zapewnienia realizacji nałożonego przez organ zobowiązania, zatem samo uprawnienie do składania oświadczeń w imieniu zarządcy nie może być utożsamiane z obowiązkiem bezpośredniego czuwania w rozumieniu art. 120 § 2 u.p.e.a.;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a, oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, tj. przyjmujące, że M. D. jako prezes zarządu PZM sp. z o.o. jest uprawniona do samodzielnego składania oświadczeń i ich podpisywania w imieniu Spółki reprezentującej Wspólnotę Mieszkaniową, a wobec tego działa podobnie jak członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, kieruje jej sprawami i jest uprawniona do podejmowania czynności zmierzających do wykonania nakazu, podczas gdy stosunek prawny zaistniały pomiędzy spółką, a członkiem jej zarządu, stanowi zupełnie odrębny byt prawny, aniżeli węzeł istniejący pomiędzy członkiem zarządu Spółki sprawującej zarząd wspólnotą mieszkaniową, a samą wspólnotą, różniący się przede wszystkim tym, że członek zarządu Spółki, której powierzono zarząd nieruchomością wspólną nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania czynności przekraczających zwykły zarząd, a skoro tego rodzaju czynnością jest dokonanie remontów nakazanych decyzją PINB nr [...], to osoba wchodząca w skład organu Spółki nie ma umocowania do dokonania tego rodzaju czynności, a w konsekwencji nie może zostać uznana za osobę do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem obowiązku;

b) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, tj. przyjmujące, że M. D. jako Prezes Zarządu PZM sp. z o.o. jest osobą odpowiedzialną za bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem obowiązków nałożonych decyzją PINB nr [...], podczas gdy zrealizowanie przedmiotowych obowiązków, stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu Wspólnotą Mieszkaniową, zaś zgodnie z umową powierzenia zarządu nieruchomością wspólną z dnia [...], PZM sp. z o.o. wykonuje czynności zwykłego zarządu, a czynności przekraczające zwykły zarząd wymagają zgody właścicieli lokali wyrażonej w formie uchwały, zatem wobec braku odpowiedniej uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. w tym zakresie, brak przesłanek do przyjęcia jakoby na PZM sp. z o.o. i/lub członkiniach jej zarządu spoczywał obowiązek opisany w art. 120 § 2 u.p.e.a.;

c) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., polegające na zaniechaniu dokonania istotnych czynności dowodowych w sprawie, zmierzających do ustalenia osoby, do której należało bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] we W. obowiązków nałożonych przez organ i poprzestaniu w tym zakresie na analizie informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców dla PZM sp. z o.o., podczas gdy ów środek dowodowy nie może stanowić podstaw do poczynienia ustaleń faktycznych w tym zakresie, jako że – nawet potencjalnie – nie jest on źródłem obowiązku, o którym mowa w art. 120 § 2 u.p.e.a.

Mając na względzie powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB z dnia [...], nr [...], zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości.

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 626/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, wskazując że wyczerpujące merytoryczne uzasadnienie zawarła w treści zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 u.p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 u.p.p.s.a).

W badanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej - według przedstawionych wyżej kryteriów - jest postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (dalej DWINB) z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej PINB) z dnia [...], nr [...] o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w kwocie 2000 zł.

Podstawą zaskarżonego orzeczenia jest przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu dotyczącym zażalenia z tym, że wówczas organ wydaje postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia (art. 144 k.p.a.). Przywołane przepisy k.p.a., jak i inne przepisy tej ustawy powoływane dalej, mają zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), który stanowi, że jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Godzi się także wspomnieć, że zgodnie z poglądem utrwalonym w literaturze prawniczej i orzecznictwie, utrzymanie w mocy decyzji (postanowienia) organu I instancji przez organ wyższego stopnia oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji, ponieważ organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji. I nie chodzi tu tylko o rezultat co do zgodności z prawem, lecz także ze względu na kryteria celowości i słuszności rozstrzygnięcia. (zob. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83; G. Łaszczyca, Komentarz do art. 138 k.p.a., w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I i II, dostępny w LEX online). Taki rezultat powinien być jednak wynikiem rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Na tle uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, nie budzi bowiem wątpliwości, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, opubl. ONSA 1997 r., Nr 1, poz. 35). Organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania stron i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji, rozpoznając sprawę w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 1993r. sygn. akt IV SA 1241/93, opubl. ONSA 1993 r., Nr 3, poz. 79). Obowiązująca w k.p.a. zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) obliguje organ administracji publicznej prowadzący postępowanie do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. W myśl zaś art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Reguły te, na mocy wskazanego wyżej odesłania z art. 18 u.p.e.a. znajdują odpowiednie zastosowanie także w postępowaniu inicjowanym środkiem zaskarżenia w ramach postępowania egzekucyjnego.

Zadaniem Sądu w kontrolowanym postanowieniu DWINB nie sprostał obowiązkom wynikającym z ww. przepisów procesowych.

Wskazać zatem należy, że instytucja grzywny w celu przymuszenia jest środkiem stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym, którego celem jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jako środek przymuszający, jak już sama nazwa tego środka wyjaśnia jego charakter, ma na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego określonego obowiązku.

W badanej sprawie źródłem tego obowiązku jest ostateczna decyzja PINB z dnia [...], Nr [...], nakładająca na Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...] we W. obowiązki usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym ww. obiektu. Wobec nie wniesienia środka zaskarżenia decyzja ta stała się ostateczna. Nie ulega zatem wątpliwości, że dopóki istnieje ona w obrocie prawnym, wynikające z niej obowiązki muszą być wykonane, a w razie bezczynności zobowiązanego wierzyciel musi - na mocy art. 6 u.p.e.a. - uruchomić środki prawne niezbędne do realizacji nałożonych nią obowiązków.

Przy kontroli zaskarżonego postanowienia istotne było, że podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązków nałożonych decyzją PINB z dnia [...] jest wspólnota mieszkaniowa. Zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 ze zm.; dalej "u.o.w.l") wspólnotę mieszkaniową tworzy z mocy prawa ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Z ustawy wynika także, że wspólnota mieszkaniowa nie posiada osobowości prawnej lecz może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana (art. 6 u.o.w.l). W świetle przedstawionej regulacji w orzecznictwie wątpliwości budziło, czy wspólnota mieszkaniowa jest stosunkiem cywilnoprawnym łączącym właścicieli lokali – powiązanych stosunkiem przymusowej współwłasności nieruchomości wspólnej, czy też odrębną jednostką organizacyjną. O pozycji prawnej wspólnoty mieszkaniowej przesądził Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt III CZP 65/07, stwierdzając, że "Wspólnota mieszkaniowa, działając w ramach przyznanej jej zdolności prawnej, może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku i nadał jej moc zasady prawnej". Oznacza to, że wspólnotę mieszkaniową traktować należy jako jednostkę organizacyjną, osobę ustawową (art. 33¹ k.c.).

W tych warunkach, w kontrolowanym postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie znajdował art. 120 § 2 u.p.e.a. Określa on bowiem na kogo nakłada się grzywnę w celu przymuszenia, gdy zobowiązanym jest osoba fizyczna działająca przez ustawowego przedstawiciela, przedsiębiorstwo państwowe lub inna państwowa jednostka organizacyjna, organizacja spółdzielcza, samorządowa, zawodowa lub inna społeczna osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Przyjmując wskazaną wyżej pozycję prawną wspólnoty mieszkaniowej jako jednostki nie posiadającej osobowości prawnej, przyjąć trzeba, że zawarta w nim regulacja znajdowała w niniejszej sprawie zastosowanie.

Według wskazanego przepisu, grzywnę nakłada się na ustawowego przedstawiciela zobowiązanego lub na osobę do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim są egzekwowane obowiązki określone w decyzji PINB. Jednocześnie może być nałożona grzywna na zobowiązaną osobę prawną lub jednostkę organizacyjną, jeżeli jest to niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku. W konsekwencji, adresatami postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia winny być tylko wskazane podmioty. Dopiero wówczas, jeżeli jest to niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku, dodatkowo już tylko organ egzekucyjny jednocześnie może nałożyć grzywnę na zobowiązaną osobę prawną lub jednostkę organizacyjną. Przepis ten wyraźnie rozróżnia zatem osobę zobowiązaną do wykonania obowiązku i osobę, na którą organ egzekucyjny nakłada grzywnę w celu przymuszenia.

W przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej osobami, na które można nałożyć grzywnę w celu przymuszenia, będą osoby (określone co do tożsamości), do których należy bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Najczęściej będą to konkretni pracownicy danej jednostki, którzy w zakresie swoich obowiązków będą mieli zlecone zadania do bezpośredniej realizacji obowiązku podmiotu zobowiązanego. Ale również w określonych sytuacjach mogą to być np. organy danej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Określenie podmiotu, któremu zostanie wymierzona grzywna, będzie zależało od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W sytuacji zaś, gdy zobowiązanym jest wspólnota mieszkaniowa (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), osoby odpowiedzialnej za wykonanie obowiązku należy poszukiwać w oparciu o uchwały konkretnej wspólnoty, (podejmowane na postawie przepisów u.o.w.l.), ewentualnie inny podmiot działający w imieniu wspólnoty ustanowiony np. przez sąd powszechny.

Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że obowiązkiem organu egzekucyjnego w niniejszej sprawie było ustalenie, kto bezpośrednio jest odpowiedzialny za realizację egzekwowanego obowiązku nałożonego na zobowiązaną Wspólnotę Mieszkaniową przy [...] we W. Dopiero wówczas możliwe jest bowiem zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Jak wskazano grzywnę kieruje się do podmiotu konkretnie zindywidualizowanego, albowiem grzywna ta jest środkiem przymuszającym konkretną osobę do realizacji obowiązku. Tę zasadę wyraźnie precyzuje art. 120 § 2 u.p.e.a. poprzez określenie w stosunku do kogo personalnie, należy taką grzywnę skierować, w sytuacji, gdy zobowiązanym jest jednostka organizacyjna. W przepisie tym chodzi o wywarcie presji na właściwą osobę odpowiedzialną za zapewnienie wykonania egzekwowanego obowiązku. Dla określenia osoby, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem egzekwowanego obowiązku przez Wspólnotę Mieszkaniową, uwzględnić także należało, że zgodnie u.o.w.l. podmiot funkcjonujący w tej formie posiada zarząd (art. 20 u.w.l.), który kieruje sprawami Wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz i w stosunkach między Wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 u.w.l.), ewentualnie - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa - posiada zarządcę, który działa w jej imieniu i reprezentuje ją na zewnątrz.

Ustalenie podmiotu o którym stanowi art. 120 § 2 u.o.w.l, w okolicznościach niniejszej sprawy wymagało bezsprzecznie sięgnięcia do dokumentów Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] i dokonanie ich analizy pod kątem wymogu wynikającego z ww. przepisu. W szczególności analizie organów powinny być poddane dokumenty zobowiązanej Wspólnoty w postaci stosownych uchwał lub umów.

Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych stanowiących podstawę dla podjęcia przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia wynika, że znajduje się w nich umowa o powierzeniu zarządu nieruchomością wspólną zawarta w dniu [...] pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową nieruchomości położonej we Wrocławiu przy ul. [...] a P. Z. M. Spółką z o.o. we Wrocławiu Zgodnie z jej § 2 ust. 1 Zarządca kieruje sprawami Wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między Wspólnotą Mieszkaniową a poszczególnymi właścicielami lokali, Według § 2 ust. 2 tej umowy, Zarządca wykonuje czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną a także czynności przekraczające zwykły zarząd przekazane Zarządowi uchwałą właścicieli lokali. W sprawach zwykłego zarządu Zarządca uprawniony jest do składania oświadczeń woli w imieniu, na rzecz i rachunek Wspólnoty Mieszkaniowej z uwzględnieniem zapisów § 5 ust. 2 (§ 2 ust. 2 pkt 2.1.). Do podjęcia czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda właścicieli lokali wyrażona w formie uchwały oraz zgoda udzielająca Zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej (§ 2 ust. 2 pkt 2.2.). Zgodnie zaś z § 5 ust. 2 lit. a umowy zgody właścicieli lokali wyrażonej w formie uchwały wymaga dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w zakresie remontów wykonywanych w budynku.

Z treści zaskarżonego postanowienia DWINB wynika, że ustalenie podmiotu o którym mowa w § 120 ust. 2 u.p.e.a. nastąpiło przy uwzględnieniu jedynie przywołanych wyżej postanowień umowy o powierzeniu PZM sp. z o.o. zarządu nieruchomością wspólną oraz informacji odpowiadającej aktualnemu odpisowi z rejestru przedsiębiorców co do osób wchodzących w skład zarządu Spółki. Wskazując na fakt powierzenia zarządu nieruchomością wspólną PZM sp. z.o.o. organ stwierdził, że osoby uprawnione do składania oświadczeń w imieniu Spółki działają także w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej. Z tego też względu skarżąca jako członek zarządu Spółki - zgodnie z rejestrem uprawnionym do samodzielnego składania oświadczeń woli i ich podpisywania w imieniu Spółki reprezentującej Wspólnotę - została uznana za osobę odpowiedzialną bezpośrednio za czuwanie nad wykonaniem przez Wspólnotę ciążącego na niej obowiązku.

Organ nie analizował natomiast innych uchwał Wspólnoty które wprost wiązały się z wykonywaniem obowiązków nałożonych przez PINB decyzją z [...]. Na etapie postępowania zażaleniowego wraz z zażaleniem, przedłożona została bowiem uchwała nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] z dnia [...] w sprawie wykonania remontu dachu wraz ze wzmocnieniem stropu nad ostatnia kondygnacją (przywołana zresztą w treści samego zażalenia). W § 4 ust. 2 tej uchwały właściciele lokali udzielili zarządcy pełnomocnictwa do zawarcia stosownej umowy z wybranym wykonawcą a w § 5 Wspólnota upoważniła zarządcę – PZM Sp z o.o. do podejmowania wszelkich działań (tj. składania wniosków, pism odwołań, zażaleń i innych) przed wszystkimi organami właściwymi w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę lub zamiaru zgłoszenia remontu, w szczególności do dysponowania nieruchomości na cele budowlane. Do tej uchwały organ się nie odniósł, podobnie jak do uchwały nr [...] o której wspomina w skardze pełnomocnik skarżącej, podjętej w dniu [...] a dotyczącej wykonania remontu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w zakresie określonym w ww. decyzji PINB. Zauważyć należy, że tej ostatniej uchwały, mogącej mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w ogóle w aktach sprawy brak. W aktach administracyjnych brak także uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany sposobu sprawowania zarządu nieruchomością wspólną przy ulicy [...] we W. na mocy której powierzono zarząd nieruchomością wspólną osobie prawnej: P. Z. M. Sp. z o.o. we Wrocławiu (dalej PZM Sp. z o.o.) na zasadach określonych w odrębnej umowie (ta uchwała przedstawiona została dopiero na wezwanie Sądu ).

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że ustalenia organu w kwestii wskazania osoby o której mowa w art. 120 § 2 u.p.e.a. oparte zostały na niekompletnym a nadto wyrywkowo i wybiórczo przeanalizowanym materiale dowodowym. W ocenie Sądu oparcie się przez organ, praktycznie tylko na informacjach wynikających z odpisu z rejestru przedsiębiorców, jest dalece niewystarczające dla uznania, że stan faktyczny sprawy – w kontekście omawianego zagadnienia – został ustalony zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie jest niekompletny (brak w nim choćby przywołanych wyżej uchwał), co oznacza, że organ nie wywiązał się obowiązku zgromadzenia wszystkich istotnych dla sprawy materiałów dowodowych czym istotnie naruszył art. 7 k.p.a. Na obecnym etapie postępowania istotne wątpliwości budzić więc musi, czy stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę orzekania, odpowiada rzeczywistości.

Okoliczność ta uszła uwadze organu II instancji, który działając zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i mając do dyspozycji art. 136 k.p.a. winien wyjaśnić i ocenić, czy zgromadzone w sprawie dowody są kompletne i wystarczające dla poczynienia na ich podstawie wiążących ocen. Tych działań organ wyższego stopnia jednak zaniechał, zapominając, że prawidłowe zastosowanie przepisu art. 120 § 2 ustawy egzekucyjnej nie może opierać się na automatycznym powielaniu argumentów z innych spraw (dotyczących innych wspólnot mieszkaniowych), ale w każdym przypadku wymaga indywidulanych ustaleń i analizy dokumentacji danej wspólnoty, związanej z realizacją egzekwowanych obowiązków.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Zarzut ten należy przede wszystkim skierować do zaskarżonego postanowienia, gdyż zgodnie z art. 15 k.p.a. organ II instancji zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia sprawy w całości. Obowiązek ten obejmował nie tylko weryfikację dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ewentualne jego uzupełnienie, analizę i ocenę, ale także odniesieniem się do zarzutów zażalenia. Z tego ostatniego obowiązku organ II instancji również nie wywiązał się w sposób dostateczny, choćby z tego względu, że nie odniósł się do zarzutu wskazującego na brak odpowiedniej uchwały Wspólnoty, z której wynikałoby, że na Spółce sprawującej zarząd spoczywałby bezpośredni ciężar czuwania nad wykonaniem obowiązków nałożonych decyzją PINB z [...]. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że przepis art. 136 k.p.a. umożliwiał DWINB przeprowadzenie koniecznych dowodów celem uzupełnienia przedstawionego mu przez organ I instancji materiału dowodowego w sposób umożliwiający ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

Przyjęcie, że skarżąca – jako członek zarządu Spółki wykonującej zarząd - jest podmiotem zobowiązanym z art. 120 § 2 u.p.e.a., bez uwzględniania uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczących obowiązków określonych w decyzji PINB z [...] (przywoływanych przez pełnomocnika w treści odwołania i skargi) i bez szczegółowej analizy postanowień tych uchwał w kontekście pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało przez organ odwoławczy przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W efekcie Sąd podzielił podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegający na zaniechaniu dokonania istotnych czynności dowodowych w sprawie, zmierzających do ustalenia osoby do której należało bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez Wspólnotę Mieszkaniową obowiązków nałożonych przez organ i poprzestaniu w tym zakresie na analizie informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców dla PZM Sp. z o.o. Organ II instancji opierając się praktycznie tylko na tym rejestrze, pominął treść innych uchwał związanych z wykonaniem przez Wspólnotę obowiązków z decyzji PINB z [...], co w efekcie doprowadziło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Słusznie strona skarżąca wskazuje również, że art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy obowiązki wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, co należy rozumieć jako nakaz przeprowadzenia niezbędnych czynności umożliwiających kompleksowe ustalenie stanu faktycznego. Powyższe przepisy nakładają na organy obowiązek nie tylko w sposób wyczerpujący zebrania, ale i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie organ uchybił powyższym obowiązkom. Dla określenia osoby, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem egzekwowanego obowiązku przez Wspólnotę Mieszkaniową, nie przeanalizowano dokumentów Wspólnoty w postaci stosownych uchwał lub umów, co stanowi naruszenie art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

W konsekwencji Sąd uznał, że z powodu naruszenia przepisów procesowych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy zaskarżone postanowienie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. - należało uchylić. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W punkcie drugim orzeczono na podstawie art. 200 u.p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 21).