Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 790/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/ Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. w Ś. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 24.10.2012r. skarżące Stowarzyszenie złożyło do organu nadzoru budowlanego wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania naprawczego z uwagi na samowolną rozbudowę w 2004r. stacji bazowej telefonii komórkowej. Postępowanie to zostało wszczęte w dniu 16 listopada 2012r. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012r. organ ten na podstawie art. 31§2 w związku z art. 31§1 pkt 2 k.p.a. dopuścił skarżącego do udziału w postępowaniu na prawach strony.

W piśmie z dnia 9 sierpnia 2013r. Stowarzyszenie wskazało na dokonanie kolejnej rozbudowy stacji bazowej na podstawie zgłoszenia z dnia 26.06. 2013r.

Decyzją z dnia [...]r. organ pierwszej instancji na podstawie art. 105 §1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy stacji. Według przytoczonych ustaleń stacja bazowa została wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę z 1997r. W 1999r. na podstawie zgłoszenia dokonano montażu dwóch anten. Organ powołał dowód z oględzin przeprowadzony w 2012r. Anteny nie przekraczają wysokości 3m. W ocenie organu stacja została wybudowana i rozbudowana legalnie.

Decyzją z dnia [...]r organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. Organ wskazał, że przesłanką wydania decyzji merytorycznej w postępowaniu naprawczym jest niegodność obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi. W nin. sprawie moc promieniowania poszczególnych anten nie przekracza wskaźników określonych w §2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM z dnia 9.11.2010r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1397).

Nie stwierdzono zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego w związku z funkcjonowaniem stacji. Właściwe organy ochrony środowiska nie stwierdziły naruszenia przepisów ochrony środowiska.

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014r. sygn. akt II SA/Wr 67/14 tut. Sąd uchylił powyższe decyzje. Sąd podzielił ocenę prawną organu, że postępowanie nadzorcze staje się bezprzedmiotowe, gdy nadzór budowlany nie stwierdzi podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Jednak w nin. sprawie ocena taka była przedwczesna . Organ nie odniósł się bowiem do okoliczności dokonania kolejnej rozbudowy stacji w 2013r. Rozbudowa stacji polegająca na wymianie jej elementów, bez zachowania identyczności z dotychczasowymi i wytwarzających promieniowanie o dużo większej mocy, stanowi nowe przedsięwzięcie, wymagające oceny zgodności z planem miejscowym (wyroki II OSK 1036/07, 1376/08 i 1581/08). Sąd powołał przepisy art. 152 i art. 153 ust. 1 POŚ w związku z §2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MŚ z dnia 2 lipca 2010r. (Dz. U. Nr 130, poz. 1880) oraz stwierdził , że o ile inwestor dokonał zgłoszenia instalacji do organu ochrony środowiska, to organ nadzoru budowlanego powinien sprawdzić zasadność zarzutów Stowarzyszenia o konieczności posiadania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia zamiaru rozbudowy. Organ powinien ponadto wyjaśnić przyczyny wykonania w 2004r. pomiarów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji według sprawozdania Laboratorium Badawczego S.. W związku z tym Sąd stwierdził naruszenie art. 7 ,art. 77 i art. 107§3 k.p.a. W szczególności należy wyjaśnić, kiedy zostały zakończone prace budowlane objęte zgłoszeniem z dnia 11 października 1999r. oraz jakie jeszcze prace budowlane związane z wymianą elementów stacji, wywołujące zmianę parametrów technicznych instalacji, zostały wykonane po zakończeniu rozbudowy z 1999r.

Przy piśmie procesowym z dnia 12.06.2015r. Stowarzyszenie w nawiązaniu do nowatorskiej wykładni art. 40 ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach (por. wyrok II SA/Wr 700/14 z dnia 13.01.2015r. i nowelizację ustawy w Dz. U. z 2015r., poz. 1923) dołączyło pismo wszystkich członków stowarzyszenia udzielające pełnomocnictwa dotychczasowemu przedstawicielowi Stowarzyszenia i zatwierdzające wszelkie jego czynności w toku postępowania oraz wykaz członków.

Decyzją z dnia [...]r. organ pierwszej instancji na podstawie art. 105§1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej rozbudowy stacji telefonii komórkowej. Omawiając treść zebranego materiału procesowego organ ten przytoczył informacje uzyskane z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we W. – Delegatura w W., że pomiary monitoringowe na terenie miasta w 2007r., 2010 i 2011r. nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Według pomiarów wykonanych na podstawie art. 122 a POŚ w dniu 7 maja 2013r. funkcjonowanie stacji bazowej nie powoduje w jej otoczeniu przekroczenia poziomu dopuszczalnego określonego w rozporządzeniu MŚ z dnia 30 października 2003r. Stacja wybudowana została na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 15 grudnia 1997r., zaś zakończenie budowy zostało zgłoszone w dniu 25 lutego 1999r.. Wykonano cztery maszty stalowe, na których zamontowano 6 anten kierunkowych i 1 antenę mikrofalową. Następnie w dniu 11 października 1999r. zgłoszono zamiar montażu dwóch anten mikrofalowych. W wyniku oględzin w 2012r. stwierdzono stan stacji zgodny z pozwoleniem na budowę i zgłoszeniem. Po zakończeniu robót zgłoszonych w 1999r. stacja była dwukrotnie modernizowana. W 2004r. wymieniono szaty nadawcze. W 2013r. dokonano demontażu wszystkich anten sektorowych łącznie z ramkami antenowymi, zawieszono nowe anteny i ramki, wymieniono sprzęt w kontenerze, dokonano montażu modułów RRU łącznie z wspornikami. Po tych modernizacjach wykonano pomiary, który wykazały, że w miejscach dostępnych dla ludności nie występują obszary o przekroczonej wartości granicznej 7V/m. W 2013r. wymieniono anteny w takiej samej ilości jak legalnie wykonane na podstawie pozwolenia na budowę i zgłoszenia z 1999r. Instalowanie to nie wymagało zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b p.b.), gdyż urządzenia stacji bazowej nie mają wysokości powyżej 3 m, ani pozwolenia na budowę, gdyż nie była wymagana ocena oddziaływania na środowisko, skoro według analizy środowiskowej z listopada 2012r. wynika, że dla planowanej wymiany anten, pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 będą występowały w miejscach niedostępnych dla ludności.

W odwołaniu skarżący zarzucił nieważność powyższej decyzji. Według skarżącego organ nadzoru budowlanego przejął właściwość innych organów w zakresie decyzji środowiskowej, lokalizacyjnej oraz o pozwoleniu na budowę. Ponadnormatywne PEM emitowane przez stację naruszają plan miejscowy, art. 80 ust. 2 POŚ i art. 143 k.c. (rozporządzenie MŚ z dnia 30.10.2013r. zał. 1 tabela 2 Lp.7 przy E(7V/m i S(0,1 W/m2). Naruszono §3 pkt 2 rozporządzenia MJ ( Dz. U z 2005r. Nr 219, poz. 1864) i art. 28 ust. 1 p.b. w związku z wykładnią w wyrokach II OSK 1581/08, 2400/11 i 1793/13. Naruszono art. 28 ust. 2 p.b. przez pominięcie właścicieli i wieczystych użytkowników działek objętych szkodliwym oddziaływaniem ponadnormatywnych PEM. Skarżący wskazał na pominięcie wykładni zawartej w wyroku II OSK 1485/10. Skarżący wywodził, że stacja bazowa była początkowo wyposażona w anteny o mocy 492,5 W, w sumie 2995 W. W sprawozdaniu z 2004r. inwestor nie podał mocy doprowadzonej do anten rozsiewczych (zał. 2 pkt 9 Dz. U. z 2003r. Nr 192, poz. 1883), nie wiadomo z jakiego powodu dokonał pomiarów skoro po 1999r. moc emisji anten nie uległa zmianie, czego organ nie wyjaśnił pomimo zaleceń Sądu. Według oględzin wysokość masztów wraz z antenami wynosi około 6m. Pomiary z 2013r. zawierają takie same nieprawidłowości. Rozbudowa z 2013r. doprowadziła do wzrostu sumarycznej mocy anten do 14259 W. Organ nie był właściwy do rozstrzygania co do potrzeby decyzji środowiskowej, lokalizacyjnej i pozwolenia na budowę, więc powinien uwzględnić wniosek dowodowy o zaopiniowanie specjalistycznych opracowań skarżącego przez biegłego sądowego. Organ pominął dowody i zarzuty podane przez skarżącego. Dlatego naruszył art. 6, art. 12§1, art. 19, art. 75§1, art. 77§1, art. 80, art. 84 i art. 107§3 k.p.a. Decyzja jest nieważna zgodnie z art. 156§1 pkt 1 i 2 k.p.a., ponadto w związku z art. 33, art.63 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej Dz. U. z 2013r., poz. 1235. Przebudowa stacji bazowej wywołała zwiększenie liczby systemów telekomunikacyjnych i budowę 2 linii kablowych i 2 szaf kablowych do obsługi dodatkowych systemów DCS i UMTS, zastosowanie anten wyższej mocy, wzrost zasięgu ponadnormatywnych PEM z 28 m do 67,4m. Stanowiła ona nowe przedsięwzięcie wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i lokalizacyjnej oraz pozwolenia na budowę. Do odwołania skarżący dołączył wizualizację emisji PEM przez standardową antenę o wysokości około 2m.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ przytoczył dotychczasowe ustalenia i omówił przepisy art. 28, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 29 ust. 3 p.b. i art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej z dnia 3.10.2008r. oraz §2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM z dnia 9.11.2010r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Organ podzielił oceny wyrażone w pierwszej instancji . Budowa i rozbudowa stacji nastąpiła legalnie. Urządzenia stacji bazowej nie mają wysokości powyżej 3 m. Przekroczenie dozwolonego poziomu gęstości mocy występuje w miejscach niedostępnych dla ludności, więc nie było wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Wobec braku naruszenia prawa budowlanego postępowanie należało umorzyć.

W skardze do sądu administracyjnego Stowarzyszenie przytoczyło dotychczasowe zarzuty, a ponadto zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Organy nadzoru budowlanego z naruszeniem art. 19 k.p.a. przejęły właściwość innych organów. Nieprawidłowe było kwalifikowanie stacji do przedsięwzięć nieszkodliwych dla środowiska z uwagi na moc emisji jednej anteny. Budowa nowych systemów telekomunikacyjnych, nie stanowiła instalowania urządzeń. W dodatkowej argumentacji skarżący wykorzystał wywody prawne zawarte w wyrokach II OSK 3104/12, 419/13 i 23333/13 na temat konieczności sumowania oddziaływań anten i sprawdzenia kwalifikacji przedsięwzięcia dokonanej przez inwestora. Organ ochrony środowiska błędnie stwierdził prawidłowość pomiarów i sprawozdania inwestora z 2013r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.

W piśmie procesowym (k. 111 akt) skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie art. 143 Prawa telekomunikacyjnego (Dz. U. z 2014r., poz. 243), gdyż inwestor naruszył warunki pozwolenia radiowego. Skarżący powołał dodatkową argumentację w oparciu o wyrok II OSK 1224/14. Dołączył nowe wyliczenie sumarycznej mocy anten rozsiewnych stacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Organ nadzoru budowlanego prowadził tzw. postępowanie naprawcze, czyli w sprawie stosowania art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. , poz. 1409). Dotyczy ono robót budowlanych wykonanych 1. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, 2. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub 3. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (tak według brzmienia istotnego w nin. sprawie fragmentu art. 50 ust. 1 p.b.). Można od razu zaznaczyć, że wymieniona tutaj trzecia przesłanka prowadzenia postępowania naprawczego jest niejasna (patrz uwagi w komentarzu A. Glinieckiego), bowiem na pewno dotyczy robót wykonanych niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem, lecz nie wymagających pozwolenia na budowę oraz najpewniej także robót zgłoszonych, lecz wymagających pozwolenia na budowę (czyli wówczas, gdy właściwy organ nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia, chociaż dotyczyło ono robót nie objętych ustawową możnością dokonania zgłoszenia, zatem organ ten naruszył art. 30 ust. 1 p.b. pośrednio, naruszając przede wszystkim art. 28 ust. 1 p.b.). W tym ostatnim przypadku inwestor posiada milczące zezwolenie właściwego organu na wykonanie robót i chociaż nie uzyskał pozwolenia na budowę, to poza przypadkiem wykazania mu złej woli nie powinien podlegać sankcji z art. 48 p.b.

Wskazane przesłanki postępowania naprawczego stanowią jednocześnie, w przypadku ustalenia ich nieistnienia po wszczęciu postępowania, źródło jego bezprzedmiotowości (art. 105§1 k.p.a.). W razie bowiem ustalenia, że dane roboty nie wymagały pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, nie wywołują określonych zagrożeń lub zostały wykonane bez naruszenia art. 30 ust. 1 p.b., wszczęte postępowanie w sprawie tych robót należy umorzyć. Kolejną przyczyną umorzenia postępowania naprawczego może być stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego braku przesłanek do wydania decyzji merytorycznej na podstawie art. 51 p.b. (odnośnie niektórych naruszeń prawa budowlanego przez inwestora w pewnych stanach faktycznych niektórzy proponują inną formę rozstrzygnięcia niemerytorycznego niż umorzenie, albo proponują wydanie pewnych rozstrzygnięć merytorycznych nieprzewidzianych w art. 51 p.b.- co w nin. sprawie nie ma znaczenia).

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Jednak zgodnie z art. 29 ust. 3 p.b. pozwolenia na budowę wymagają wszelkie przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcia te określa art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej z 2008r. (Dz. U. z 2013r., poz. 1235) jako te mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Rodzaje tych przedsięwzięć , a ponadto przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane do tych przedsięwzięć, określa rozporządzenie RM z 2010r. (obecnie Dz. U. z 2016r., poz. 71). W szczególności według §2 ust. 2 rozporządzenia "do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w (w pkt 2) §3 ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone" (§2 kwalifikuje przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zaś §3 mogące potencjalnie znacząco oddziaływać). Z kolei według §3 ust. 2 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia (pkt 2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1 (czyli należącego do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać), z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone, a ponadto ( pkt 3) nieosiągające progów określonych w ust. 1 jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.

W nin. sprawie wymagało ustaleń i oceny, czy przedsięwzięcie w postaci (§3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia) instalacji radiokomunikacyjnej należało do instalacji emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 3000 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż :

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

b) 100 W, gdy miejsca te znajdują się do 20 m

c) 500 W, gdy znajdują się do 40 m

d) 1000 W, gdy znajdują się do 70 m

e) 2000 W, gdy znajdują się do 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego

f) 5000 W, gdy odległości te wynoszą odpowiednio 200 m i 150 m

g) 10 000 W, gdy wynoszą one 300 m i 200m,

przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Już z samej treści przepisów wynikało, że organ nie sprostał wymogom wynikającym z art. 80 i art. 107§3 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu decyzji ograniczył się do przytoczenia treści §3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, bez wskazania na konkretne parametry techniczne (częstotliwość, moc, odległość) przedmiotowej stacji oraz pomijając treść §2 ust. 2 i §3 ust. 2 rozporządzenia, chociaż prowadził postępowanie w sprawie rozbudowy lub montażu tej stacji. Naruszenie to wymagało jednak oceny, czy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), a w szczególności, czy zebrany materiał procesowy (art. 133§1 p.p.s.a.) zawierał ustalenia pominięte w uzasadnieniu decyzji, one zaś potwierdzały prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Dodatkowo wskazać można na przepisy art. 46-47 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015r. , poz. 880) z których wynika w szczególności, że dopuszczalne jest lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej także w przypadku nieumieszczenia ich w planie miejscowym, gdy nie jest to sprzeczne z przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, przy czym przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z taką lokalizacją. Ponadto nie wymaga decyzji lokalizacyjnej budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych jej dotyczących. W nawiązaniu do zarzutów skarżącego można więc od razu stwierdzić, że na terenie objętym planem miejscowym nie było w ogóle podstawy do wydania decyzji lokalizacyjnej, pomijając już inne przesłanki jej wydania (art. 50 ust. 2 u.p.z.p. Dz. U. z 2015r., poz. 199), zaś plan miejscowy niezależnie od daty jego wydania (art. 75 ust. 1 ustawy z 7.05.2010r.) nie mógł co do zasady wyłączać lokalizowania stacji bazowej. Według obowiązującego od dnia 12.02.2012r. dla tego terenu planu miejscowego z dnia 25 listopada 2011 r. (Dz.Urz. Woj. Doln. z 2012 r., poz. 68) nie ma żadnych przeszkód dla budowy lub rozbudowy sieci telekomunikacyjnych (§ 64 ust. 11 planu). W załączniku nr 2 do uchwały w sprawie planu miejscowego omówionego szereg uwag skarżącego dot. tych zagadnień, które nie zostały uwzględnione. Plan przewiduje natomiast zakaz lokalizacji nowych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 8 pkt 2 p.m). W pobliżu stacji bazowej znajdują się tereny zabudowy usługowej obiektów handlowych o wysokości zabudowy do 20 m lub 18 m (przepisy § 39 i § 40 p.m.). Skarżący przedstawił szczegółowe uwagi na ten temat w piśmie z dnia 9.08.2013 r., poprzedzającym wydanie pierwszej decyzji umarzającej, uchylonej następnie powołanym wyrokiem tut. Sądu. W wyroku tym nie przedstawiono ocen prawnych lub wskazań dotyczących tego zagadnienia.

Jak wynika z dołączonej przez organ dokumentacji budowlanej, stacja bazowa położona jest na dachu budynku fabrycznego na wysokości ponad 30 m n.p.t. (budynek o wysokości 29,4 m, konstrukcje wsporcze o wysokości 5,5 m, urządzenia antenowe o wysokości około 1,5 m). Do zgłoszenia instalacji dwóch anten mikrofalowych z dnia 11.10.1999 r. inwestor dołączył postanowienie PIS z dnia 7.10.1999 r. oraz postanowienie Wojewody D. z dnia 22.09.1999 r. zobowiązujące inwestora do przeprowadzenia pomiarów kontrolnych rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bezpośrednio po jej uruchomieniu oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy obiektu.

Z uwagi na wykonaną w 2013 r. wymianę anten, istotne dla rozstrzygnięcia są okoliczności rodzaju wykonanych wówczas robót, parametrów stacji po ich wykonaniu oraz oddziaływania obecnie funkcjonującej stacji na środowisko. Okoliczności te zostały ustalone w toku ponownego rozpatrywania sprawy, zaś ustalenia przytoczono w zaskarżonej decyzji.

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania "właściwości" organu nadzoru budowlanego. Przepisy o postępowaniu naprawczym nie przewidują formalnego współdziałania tego organu z innymi organami oraz nie uzależniają wydania decyzji od rozstrzygnięcia przez inny organ, czy przedsięwzięcie wymagało oceny oddziaływania na środowisko. Organ trafnie poczynił w tej kwestii ustalenia w oparciu o informacje uzyskane od Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i wyniki pomiarów wykonanych przez inwestora (art. 122a POŚ) lub pisemne oświadczenia inwestora (pisma z dnia 13 października 2014 r. i 20 marca 2015 r.). W oparciu o faktyczne oddziaływania funkcjonującej stacji bazowej na środowisko można niewątpliwie wnioskować o potencjalnym oddziaływaniu tego planowanego przedsięwzięcia.

Z kolei określenie rodzaju wykonanych robót może pośrednio wpłynąć na ocenę, czy również z uwagi na ich charakter wymagały uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71, art. 72, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2008 r.).

Wskazuje to na istnienie wzajemnego powiązania podanych na wstępie przesłanek decydujących o sposobie reglamentowania danych robót w prawie budowlanym. Jak wiadomo, pojęcie instalowania nie zostało zdefiniowanie w języku prawnym, jednak zostało dostatecznie objaśnione w orzecznictwie sądowym (wyroki II SA/Po 616/14 – instalowanie jako przymocowanie, złączenie lub przywieszenie określonego urządzenia do istniejącego obiektu budowlanego, II OSK 724/13 – zamontowanie urządzenia na obiekcie służącym za nośnik do tej instalacji, II SA/Gd 329/14 i powołane tam orzecznictwo – instalowanie na wykonanym jednocześnie nośniku oznacza budowę stacji bazowej, samo instalowanie może nastąpić na już istniejącym wsporniku i przy istnieniu innych elementów stacji, II SA/Wr 260/14 – instalacja nie może prowadzić do przebudowy obiektu, instalowanie to roboty budowlane polegające na zakładaniu lub montowaniu urządzenia technicznego na obiekcie budowlanym, czyli jego umocowanie, II SA/Kr 1216/13 i powołane tam orzecznictwo – instalowanie jako rodzaj robót prostych i nieskomplikowanych, przy czym wszelkich ocen w tym zakresie dokonują samodzielnie właściwe organy administracji budowlanej). Argumentacja prawna skarżącego w tym zakresie jest teoretycznie poprawna, szczególnie gdy referuje nie budzące wątpliwości orzecznictwo sądu odwoławczego, jednak jednocześnie nieodpowiednia do stanu faktycznego nin. sprawy. Inwestor nie wykonał bowiem nowego obiektu telekomunikacyjnego, a jedynie wymienił istniejące anteny. Urządzenia te nie miały wysokości ponad 3 m, bowiem nie można do nich doliczyć wysokości istniejących konstrukcji wsporczych, przy których roboty nie były prowadzone. Instalowanie to nie należało do przedsięwzięć w ogóle, w tym do przedsięwzięć oddziałujących ponadnormatywnie na środowisko skoro nie stwierdził tego organ ochrony środowiska. Nie miała znaczenia w nin. sprawie opinia biegłego sądowego opracowana dla innej stacji bazowej. Jej dołączenie nie mogło posłużyć do uzasadnienia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego dla przedmiotowej stacji.

W tej sytuacji nie miało istotnego znaczenia, że organ uchylił się od szczegółowego rozważenia parametrów technicznych tej stacji, a więc rodzaju anten, ich liczby, mocy promieniowana poszczególnych anten, emisji pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, odległości instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi i azymutu promieniowania (por. J. Szuma "Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko" PPOŚ 2011/1/33 i opracowanie K. Gruszeckiego dot. oddziaływań skumulowanych w ST 2012/3/58). Było ponadto niewątpliwe, że na budynku lub w jego otoczeniu nie ma innych instalacji emitujących pole elektromagnetyczne.

W omawianym stanie faktycznym nie nastąpiło ponadto pominięcie stron, czyli podmiotów mogących powołać się na ochronę ustanowioną w rozporządzeniu z dnia 30.10.2003 r. i § 314 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422).

O ile zatem nawet organ dopuścił się uchybień procesowych, związanych z lakonicznym odniesieniem się do zarzutów odwołania, to nie oznacza to, że uchybienia te miały istotne znaczenie w nin. sprawie, tym bardziej że zarzuty te, powtórzone w skardze, okazały się bezzasadne.

Twierdzone przez skarżącego naruszenie art. 143 Prawa telekomunikacyjnego nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Wobec braku wymienionych na wstępie przesłanek postępowania naprawczego, organ prawidłowo zastosował art. 105 § 1 k.p.a., a przy tym nie uchybił art. 153 p.p.s.a.

Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.