Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1240/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. E. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 629/06 odrzucające skargę M. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 629/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.

W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że w dniu 20 kwietnia 2006 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, nie uiszczając przy tym wpisu od skargi, który w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego jest opłatą stałą i wynosi 500 zł. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik skarżącej i zaskarżając w całości postanowienie, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił naruszenie:

- art. 8 kpa poprzez nieprawidłowe działanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie polegające na braku doręczenia skarżącej odpowiedzi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 29 maja 2006 r.,

- art. 10 § 1 kpa poprzez brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wezwania jej do uiszczenia opłaty w postaci wpisu stałego, które to uchybienia, zdaniem pełnomocnika skarżącej miały istotny wpływ na wynik sprawy i spowodowały, że skarżąca była merytorycznie pozbawiona ochrony swoich praw.

Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

W motywach skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że pełnomocnictwo do reprezentowania jej przez radcę prawnego nie obejmowało upoważnienia tego radcy do uiszczenia wpisu od skargi, gdyż wpis ten skarżąca chciała uiścić sama. Skarżąca podniosła również, że brak doręczenia jej odpisu odpowiedzi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na skargę uniemożliwiło jej ustosunkowanie się do argumentacji strony przeciwnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przez Sąd przepisów art. 8 i 10 § 1 kpa. Zarzut ten należy uznać za chybiony, bowiem przepisy te odnoszą się do postępowania przed organami administracji publicznej, natomiast sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a rozpoznając sprawę administracyjną jest związany przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenia natomiast konkretnego przepisu tej ustawy w skardze kasacyjnej nie zarzucono ani w części odnoszącej się do podania podstaw kasacji, ani też w jej uzasadnieniu.

Ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych profesjonalnym pełnomocnikom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną oraz naruszenia jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.

Na marginesie zauważyć należy, pomijając kwestię prawidłowości sprecyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę M. E. wobec nieuiszczenia wpisu. Stosownie bowiem do art. 219 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie zaś z art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyjątek od zasady wyrażonej w powołanym przepisie stanowił § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym, jednakże wobec faktu, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, stwierdził niezgodności tego przepisu z art. 221 cyt. ustawy, utracił on moc. W tej sytuacji, również wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania sądu.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.