Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1662/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka /spr./ Sędziowie WSA Tomasz Kolanowski WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 8 sierpnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1996 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 300,00 (trzysta 00/100) złotych tytułem zwrotu wpisu; 2. zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1662/01

U z a s a d n i e n i e

Izba Skarbowa , działając na podstawie:

- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 Ordynacji podatkowej,

- art. 2 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1, art. 26, art. 27 ust. 5 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz

- § 7 i 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 162,

poz. 1124 z późn. zm.),

po rozpatrzeniu odwołania Pana J. P. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 20.04.2001 r. w sprawie określenia za m-c luty 1996 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie 4.725,- zł, zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług w kwocie 3.203,- zł oraz odsetek od tej zaległości na dzień wydania niniejszej decyzji, tj. na 20.04.2001 r. w kwocie 7.459,40 zł, decyzją z dnia 8 sierpnia 2001 r., zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy.

Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

W dniach 20.10.1998 r. i 7, 8, 11-14.01.1999 r. upoważnieni pracownicy Urzędu Skarbowego przeprowadzili u Pana J. P. prowadzącego działalność gospodarczą w Gdańsku kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za 1996 rok.

W toku czynności kontrolnych ustalono, że Pan J. P. w 1996 roku prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług napraw samochodów powypadkowych.

Kontrolą objęto:

- rejestr zakupu środków trwałych za 1996 rok;

- rejestr zakupu kosztów i materiałów za 1996 rok;

- rejestr korekt zakupów za 1996 rok;

- rejestr sprzedaży na podstawie faktur VAT za 1996 rok;

- rejestr sprzedaży na podstawie rachunków uproszczonych za 1996 rok;

- rejestr korekt sprzedaży za rok 1996.

Ponadto do kontroli okazano faktury VAT, rachunki uproszczone oraz faktury korygujące i rachunki uproszczone korygujące dotyczące zakupu i sprzedaży za rok 1996.

W wyniku postępowania kontrolnego ustalono, że w m-cu lutym 1996 roku podatnik dokonywał całkowitych korekt rachunków uproszczonych dokumentujących sprzedaż wykonywanych usług napraw samochodów powypadkowych. Jako przyczynę korekty sprzedaży podatnik wskazał:

- upadłość i niewypłacalność firm ubezpieczeniowych "A" oraz "B", co wiąże się z trudnościami z wyegzekwowaniem od nich zapłaty w ramach ubezpieczenia usługi napraw;

- weryfikację kosztorysów napraw przez ubezpieczycieli na podstawie dołączonych do rachunków potwierdzeń o wysokości zapłaconego odszkodowania.

W m-cu lutym 1996 roku wystawiono siedem rachunków uproszczonych korygujących z powodu weryfikacji kosztorysów napraw przez ubezpieczycieli i wysokością wypłaconego odszkodowania.

W oparciu o ustalenia stanu faktycznego dokonane w trakcie kontroli podatkowej Urząd Skarbowy decyzją z dnia 20.04.2001 r. określił za m-c luty

1996 roku Panu J. P. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości 4.725,- zł, zaległość podatkową w podatku od towarów i usług w wysokości 3.203,- zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania niniejszej decyzji tj. na 20.04.2001 r. w kwocie 7.459,40 zł.

W uzasadnieniu ww. decyzji Urząd wskazał, że zgodnie z przepisem § 43 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 154, poz. 797

z późn. zm.) fakturę korygującą lub rachunek korygujący wystawia się w przypadku, gdy po wystawieniu faktury lub rachunku udzielono rabatów określonych w art. 15 ust. 2 ustawy.

Na podstawie Encyklopedii Powszechnej PWN z 1995 roku Urząd podał, iż rabatem nazywamy ustępstwo procentowe od cen głównie na rzecz nabywców płacących gotówką, kupujących dużą ilość towaru jednorazowo lub w określonym czasie.

W ocenie Urzędu w przypadku podatnika nie można stwierdzić udzielenia rabatu przez nabywcę usługi i w związku z tym ww. przepisy nie mają zastosowania.

Urząd Skarbowy wskazał także, iż fakturę lub rachunek korygujący zgodnie z § 44 ww. rozporządzenia wystawia się, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury, rachunku lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury lub rachunku.

W ocenie organu pierwszej instancji również i te przypadki wystawienia rachunków korygujących nie znajdują odniesienia do przyczyn wystawienia przez podatnika rachunków korygujących.

Urząd wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr. 11, poz. 50 z późn. zm.) obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania, przekazania, zamiany, darowizny towaru lub wykonania usługi, o których mowa w art. 2, z tym, że jeżeli sprzedaż towaru lub wykonanie usługi powinno być potwierdzone fakturą lub rachunkiem uproszczonym, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury lub rachunku uproszczonego, nie później jednak niż w 7 dniu od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Zdaniem Urzędu Skarbowego kwestia płatności nie ma znaczenia przy ustalaniu wysokości VAT do zapłaty. Na moment powstania obowiązku podatkowego nie ma również wpływu termin zapłaty za towar lub usługę.

Mając powyższe na uwadze Urząd stwierdził, że obowiązek podatkowy u podatnika powstał z chwilą wystawienia rachunku uproszczonego dokumentującego wykonanie usług napraw samochodów i podatnik nie był uprawniony do całkowitego skorygowania i pomniejszenia kwot podatku należnego.

Ogółem Urząd nie uznał korekt sprzedaży za m-c luty 1996 roku na wartość netto

(-) 12.795,10 zł, podatek należny (-) 2.814,91 zł.

W odwołaniu zaskarżonej decyzji podatnik zarzuca naruszenie art. 68 Ordynacji podatkowej wnosząc o uchylenie jej w całości.

W uzasadnieniu odwołania podatnik podnosi, że zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji obojętnie, czy jest to decyzja ustalająca czy określająca jak chce tego Urząd Skarbowy powstało nie wątpliwie w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Jest to zupełnie inne zobowiązanie niż określone w art. 21 § 1 pkt 1, które było określone w deklaracji podatku VAT za luty 1996 roku.

Podatnik zgadzając się z urzędem, że jego zobowiązanie nie przedawniło się, zauważa, iż chodzi o zobowiązanie w wysokości wynikającej ze złożenia deklaracji, które to zobowiązanie wygasło poprzez zapłatę, a więc w sposób określony w art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji, a zaskarżona decyzja określa zupełnie inne zobowiązanie.

Zdaniem strony, jeżeli urząd skarbowy w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołuje art. 21 § 3 Ordynacji to wynika z tego, że na podstawie tego artykułu wydaje decyzje określającą jego zobowiązanie w innej wysokości, które powstaje w sposób określony w art. 21 ust. 1 pkt 2.

Według podatnika pięcioletni termin do wydania decyzji urząd skarbowy ma tylko w ściśle określonych w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej przypadkach. W ocenie podatnika w jego przypadku nie zaszły przesłanki określone w tym przepisie. Ponadto podatnik zauważa, że nawet gdyby urząd skarbowy mógł skutecznie doręczyć decyzję ustalającą wysokość jego zobowiązania za 1996 rok to winien wziąć pod uwagę, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego wskazano na faktury, na podstawie których ponownie opodatkowano kwestionowane przez Urząd usługi. Należałoby zatem obliczyć odsetki za czas pomiędzy sporządzonymi korektami, a ponownym opodatkowaniem tychże usług.

Podatnik uważa, że art. 15 ust. 2 ustawy VAT jest jedynym przepisem broniącym podatnika przed zapłatą podatku od sprzedaży, za którą nie otrzymuje się zapłaty od klienta. Przepis ten nie ogranicza kwotowo możliwości udzielenia rabatów, bonifikat, upustów i skont. Jest to na pewno pojęcie szersze niż przytoczono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołując się na encyklopedię PWN.

W ocenie podatnika nieprawidłowo Urząd Skarbowy powołał art. 33 ust. 1 ustawy VAT sugerując, że ponowne opodatkowanie wykonanych usług było nie potrzebne, gdyż dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym, bądź została zwolniona. Podatnik uważa, że zastosowana przez niego metoda postępowania była prawidłowa.

Według strony zaskarżona decyzja zmierza do wyegzekwowania podwójnego podatku od tych samych usług. Postępowanie urzędu narusza zasady określone w art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej.

Podatnik zauważa, że stan faktyczny, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję znany był urzędowi skarbowemu już w 1996 roku, gdyż już wówczas podjęto kontrolę. Pomimo tego oraz faktu, że do chwili jej wydania stan ten się nie zmienił urząd zwlekał z wydaniem decyzji w tej sprawie.

Izba Skarbowa podzielając trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdza, iż słusznie organ pierwszej instancji uznał, że sytuacja, na którą powołuje się podatnik – weryfikacja kosztorysów napraw przez ubezpieczycieli i wysokością wypłaconego odszkodowania – nie są rabatami w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT, zmniejszającymi obrót stanowiący podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Izba podkreśla, że terminy takie jak rabat, bonifikata, skonto nie zostały zdefiniowane w przepisach podatkowych, a w znaczeniu językowym oznaczają zniżkę ceny udzieloną kupującemu przez sprzedawcę. W takim też rozumieniu pojęcia tego używa art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Takimi rabatami, w ocenie Izby, nie były całkowicie skorygowane w rachunkach korygujących przez podatnika w badanym m-cu kwoty należne za wykonane usługi, bowiem takie działanie podatnika w konsekwencji doprowadziłoby do świadczenia usług bez pobrania należności, a ponadto podatnik nie udokumentował, jak przewidywał to wskazany wyżej przepis art. 15 ust. 2 ustawy VAT, zasadności obniżenia w badanym m-cu obrotu jak i podatku należnego z tytułu świadczenia usług naprawy samochodów powypadkowych.

Zdaniem Izby, skoro podatnik w rachunku uproszczonym wystawionym dla osób zlecających naprawę wykazał wartość wykonanej usługi i należny podatek to późniejsza odpłatność w tym zakresie zakładu ubezpieczeniowego lub brak tej zapłaty pozostają bez wpływu na wysokość podatku należnego.

Izba podkreśla i tę okoliczność, że definicja obrotu (przychodu) zawarta w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90,

poz. 416 z późn. zm.) wskazuje generalnie na brak związku pomiędzy obrotem, a kwotami faktycznie otrzymanymi przez sprzedawcę.

W konsekwencji, w ocenie Izby, słusznie urząd skarbowy dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług w przedmiotowej decyzji z dnia 20.04.2001 r. nie uwzględnił prawa do obniżenia podatku należnego o podatek należny wynikający z rachunków korygujących wystawionych z powodu weryfikacji kosztorysów napraw przez ubezpieczycieli, gdyż jak wskazywano wyżej takie odliczenie jest nie możliwe na podstawie przepisu art. 15

ust. 2 ustawy VAT.

Zdaniem Izby Skarbowej nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia przy wydawaniu przedmiotowej decyzji art. 68 Ordynacji podatkowej, gdyż w przedmiotowej sprawie przepis ten nie znajduje zastosowania. Izba zwraca uwagę, iż obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje z chwilą zaistnienia okoliczności, o których mowa w przepisie art. 6 omawianej ustawy, czyli w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy VAT podatnicy mają obowiązek składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w terminach, o których mowa w art. 26 i art. 38 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy. Jeżeli zatem podatnik obowiązku tego nie wykona lub wykona go w sposób prowadzący do obliczenia i uiszczenia podatku w niewłaściwej wysokości, zachodzą podstawy do wydania przez organ podatkowy decyzji określającej podatek w wysokości innej niż zadeklarowana przez podatnika.

Podatnik złożył deklarację VAT-7 za badany miesiąc i wykazał w niej kwotę zobowiązania niższą niż to określono w przedmiotowej decyzji. Zatem zobowiązanie podatkowe za ww. miesiąc nie wygasło poprzez zapłatę, a więc w sposób określony w art. 59

§ 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jak to wskazuje podatnik w złożonym odwołaniu.

Izba przywołując przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stwierdza, że do końca upływu tego okresu organ pierwszej instancji ma uprawnienie do wydania decyzji w sprawach podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie do chwili wydania zaskarżonej decyzji okres ten jeszcze nie upłynął. Wobec tego Urząd Skarbowy wydając niniejszą decyzję działał w granicach swoich uprawnień.

Odpowiadając na zarzut podatnika mówiący o tym, że zaskarżona decyzja zmierza do wyegzekwowania podwójnego podatku od tych samych usług, Izba wskazuje, iż podatek od towarów i usług rozliczany jest za okresy miesięczne. Zatem przy rozliczaniu podatku od towarów i usług uwzględnia się tylko te okoliczności z danego miesiąca, które mają wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług w danym miesiącu. Zdarzenia zaistniałe po tym okresie pozostają bez wpływu na to rozliczenie.

Za niezasadny Izba uznała również podnoszony przez stronę w złożonym odwołaniu zarzut naruszenia zasad określonych w art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, gdyż w toku przeprowadzonego przez urząd skarbowy postępowania podatkowego podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Urząd Skarbowy wielokrotnie wzywał podatnika do złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie, a przed wydaniem przedmiotowej decyzji zapoznał podatnika w materiałem dowodowym zgromadzonym w tej sprawie.

Równocześnie Izba Skarbowa podnosi, że w sprawie objętej odwołaniem strony istotę sprawy stanowi prawidłowość wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji. W tej sytuacji bez znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia pozostaje zarzut o przewlekłości działania organu pierwszej instancji.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie, w pełni powtórzył zarzuty z odwołania.

Izba w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawi.

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem

1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika, że w sprawie objętej odwołaniem podatnik wykonywał w 1996 roku czynności polegające na świadczeniu usług w zakresie naprawy samochodów powypadkowych, a zatem wykonywał czynności objęte zakresem podmiotowo przedmiotowym ww. ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr. 11, poz. 50 z późn. zm.) obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania, przekazania, zamiany, darowizny towaru lub wykonania usługi,

o których mowa w art. 2, z tym, że jeżeli sprzedaż towaru lub wykonanie usługi powinno być potwierdzone fakturą lub rachunkiem uproszczonym, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury lub rachunku uproszczonego, nie później jednak niż w 7 dniu od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Podstawą opodatkowania jak wynika z przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT jest obrót. Obrotem, z zastrzeżeniem art. 16 i 17 ww. ustawy, jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku.

Zgodnie zaś z brzmieniem art. 15 ust. 2 ustawy VAT obrót pomniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczanych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, upustów, uznanych reklamacji i skont), (jeżeli dokonano ich w terminach oznaczonych w tym przepisie) i o wartość zwróconych towarów oraz kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach.

Jak trafnie zauważa Izba, wszystkie z wymienionych sytuacji (np. udzielenie rabatu), jeżeli wystąpiły już po wystawieniu przez podatnika dokumentów sprzedaży (faktur VAT lub rachunków uproszczonych), rodzą potrzebę sporządzenia dokumentów korygujących. Korekta spowoduje zmniejszenie kwoty podatku należnego u sprzedawcy.

Jak przewiduje przepis § 52 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia

1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 154, poz.797 z późn. zm.) rachunki korygujące dotyczące rachunków uproszczonych wystawia się w przypadkach określonych w § 43 i 44 tego rozporządzenia, czyli gdy udzielono rabatów określonych w art. 15 ust. 2 ustawy VAT.

Mając na względzie przywołany wyżej stan prawny organy podatkowe prawidłowo uznały, iż kwestia płatności nie ma znaczenia przy ustalaniu wysokości VAT do zapłaty.

Na moment powstania obowiązku podatkowego nie ma również wpływu termin zapłaty za towar lub usługę. Należności podatnika wynikające z wystawionej i nieuregulowanej faktury VAT czy rachunku uproszczonego powinny być zarachowane na poczet poniesionych strat nadzwyczajnych.

W konsekwencji organy podatkowe w sposób uprawniony zakwestionowały prawo skarżącego do wstawienia rachunków uproszczonych korygujących z powodu niewypłacalności firm ubezpieczeniowych "A" i "B".

Inną kwestią jest natomiast prawo podatnika do wystawiania rachunków uproszczonych korygujących w sytuacji kwestionowania jakości wykonanych usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 cyt.w. ustawy o VAT obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, upustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartości zwróconych towarów oraz zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur lub rachunków uproszczonych. Rabaty pomniejszają obrót, gdy zostały przyznane w ciągu roku od dnia wydania towaru lub świadczenia usługi. Rabaty udzielone z tytułu i w okresie gwarancji lub rękojmi pomniejszają obrót, nawet gdy zostały przyznane po upływie roku od dnia wydania towaru lub świadczenia usługi.

Z treści przywołanego wyżej przepisu wynika zatem, że uznane reklamacje również są podstawą do zmniejszenia obrotu. Reklamacje muszą być udokumentowane.

Należy zwrócić uwagę, iż skarżący w toku prowadzonego postępowania podatkowego przedłożył do akt sprawy wykaz rachunków uproszczonych oraz ich korekty z tej przyczyny, że zareklamowano jakość wykonanych usług (k. 112-114 akt podatkowych).

Organy podatkowe do tego dowodu nie odniosły się w żaden sposób ogólnie stwierdzając, iż podatnik nie udokumentował, jak przewidywał to wskazany wyżej przepis

art. 15 ust. 2 ustawy VAT, zasadności obniżenia obrotu jak i podatku należnego z tytułu świadczenia usług naprawy samochodów powypadkowych. Wymienione usługi podatnik świadczył na rzecz osób fizycznych będących właścicielami samochodów, które uległy kolizjom wypadkowym. Usługi powyższe mieszczą się w pojęciu czynności podlegających opodatkowaniu w rozumieniu art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zakres wykonania usługi był więc umową pomiędzy podatnikiem, a osobą fizyczną zlecającą mu usługę naprawy, dlatego też w ocenie Sądu, udokumentowane reklamacje w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 mogły uzasadniać korygowanie kwot należnych i podatku należnego.

Zatem ponownie rozpoznając sprawę organy obowiązane będą ustalać w oparciu o materiał dowodowy zaoferowany przez skarżącego, czy istotne niektóre usługi naprawy samochodów w badanym m-cu były reklamowane, a w konsekwencji czy istniały podstawy do skorygowania uprzednio wystawionych rachunków uproszczonych.

Sąd natomiast nie podziela pozostałych zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego. Nie powtarzając zatem argumentacji Izby w tym zakresie, należy ją w pełni podzielić. Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 200, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w wyroku.

AW