Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 893/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 21 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. -


UZASADNIENIE

II SA/Łd 893/03

UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 28 września 1999r. w sprawie II SA/Łd 2045/96 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nakazującą S. H. rozbiórkę drewnianej szopy. W wytycznych zobowiązał organ nadzoru budowlanego do ustalenia i wyjaśnienia, czym w istocie jest obiekt będący przedmiotem postępowania – w szczególności, czy inwestor miał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, dokonania zgłoszenia, czy też należy do budów i robót budowlanych, które w świetle wymogów prawa budowlanego należy do robót i nieobjętych powyższymi rygorami.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., nakazał S. H. rozbiórkę szopy drewnianej wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia budowy, zlokalizowanej na działce siedliskowej. Organ I instancji ustalił, że S.H. wykonał w 1996r. prace polegające na budowie w miejscu starej szopy, nowej szopy drewnianej z materiałów uzyskanych z rozbiórki starej szopy i nowych, z poszerzeniem obiektu o około 40 cm. Powinien zatem, zdaniem PINB dokonać zgłoszenia w trybie art. 30 ust 1 pkt.1 prawa budowlanego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. podkreślił, że odbudowa obiektu budowlanego chociażby wykonana nawet z częściowym wykorzystaniem starych materiałów obiektu rozebranego, zgodnie z przepisami art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, traktowana musi być jako budowa wymagająca uzyskania pozwolenia bądź zgłoszenia.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., powołując się na treść przepisu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. stwierdził, iż przedmiotowa szopa jest obiektem budowlanym, który nie spełnia warunków obiektu, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę na podstawie przepisu art. 29 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych. Organ I instancji podkreślił, że prace wykonane przez S.H. nie są remontem w rozumieniu art. 3 pkt 8 w/w ustawy. W ocenie organu I instancji, należy więc uznać, iż w tym przypadku ma zastosowanie przepis art. 30 pkt l ust. l ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., który określa, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej - parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. podkreślił, że inwestor nie dopełnił obowiązku zgłoszenia przed przystąpieniem do robót budowlanych. Rozpoczęcie robót budowlanych przed dokonaniem zgłoszenia właściwemu organowi jest nielegalne i traktowane jak samowola budowlana, a w takim przypadku organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. H. wskazał, że przedmiotowa szopa nie posiada fundamentów (jest ustawiona na gruncie). W ocenie odwołującego się, w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa i przepisy Prawa budowlanego, tego rodzaju szopa nie jest budynkiem, a zatem nie podlega przepisom jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odwołujący się zakwestionował stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., zgodnie z którym szkielet spornego obiektu wykonano z materiałów pozostałych po rozbiórce szopy, gdyż jak wskazał odwołujący się, podczas wizji lokalnej na jego nieruchomości ustalono, że jest to stary szkielet obity nowymi deskami. S. H. wyjaśnił, że szkielet starego obiektu nie został naruszony – zmieniono jedynie deski na nowe wypełniając konstrukcję, która powstała w okolicach roku 1960. Odwołujący się podkreślił, że wszelkie jego błędy wynikały z mylnych informacji jakie uzyskał w Urzędzie Gminy, z których wynikało, że dla realizacji spornej inwestycji nie jest potrzebna żadna dokumentacja.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu odwoławczego, skarżący powiększył starą szopę, a zatem tego powiększenia nie mógł dokonać inaczej niż przez rozbiórkę starej drewnianej konstrukcji szkieletowej i wykorzystania jej do budowy nowego obiektu. Organ odwoławczy podkreślił, że faktu budowy nowego obiektu nie kwestionował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 1999 r., w którym stwierdzono, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem zgodnie z przepisem art. 3 ust l pkt 2 ustawy, gdyż nie posiada fundamentów i nie jest trwale związany z gruntem, uznając tę okoliczność jako istotną dla prawidłowego rozstrzygnięcia.

Jak podał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. , w postępowaniu organu I instancji potwierdzono fakt, że przedmiotowa szopa nie posiada fundamentów, ale nie można jednak zaprzeczyć, że jest ona obiektem budowlanym. Zdaniem organu odwoławczego jest to obiekt gospodarczy związany z produkcją rolną i uzupełniający zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej - respektując ściśle powyższy wyrok Sądu nie można, zdaniem organu odwoławczego, uznać, że przepis art. 29 ust. l pkt la ustawy zwalnia przedmiotową szopę z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż przepis ten dotyczy budynków, a przedmiotowa szopa budynkiem nie jest.

W ocenie organu odwoławczego należało zatem uznać, ze budowa spornego obiektu jako nie figurującego w wykazie obiektów zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określonych w przepisie art. 29 ustawy Prawo budowlane, wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, co oznacza, że wykonanie takiego obiektu bez pozwolenia na budowę podlega dyspozycji przepisu art. 48 Prawa budowlanego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. H., powołując się na stan faktyczny sprawy, wskazał, że organ odwoławczy dokonał nadinterpretacji protokołu z wizji, która odbyła się w dniu 16 sierpnia 1996 r., niesłusznie przyjmując, że dla powiększenia szopy konieczna była jej wcześniejsza, całkowita rozbiórka. Skarżący podkreślił, że szopa nie została zbudowana, a jedynie wyremontowana, w związku z czym nie znajdzie zastosowania w niniejszym przypadku przepis art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa Budowlanego. Ponadto S. H. wskazał, że w Urzędzie Gminy poinformowano go o braku konieczności dopełniania jakichkolwiek formalności w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie można dać wiary twierdzeniom skarżącego, zgodnie z którym dokonał jedynie remontu spornej szopy, w sytuacji gdy postępowanie w organie I instancji zostało wszczęte na skutek interwencji sąsiada wskazującego na "wykonywanie drewnianej wiaty" w miejscu starej i z naruszeniem granic działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270, dalej w skrócie ustawa o p.s.a.).

Zgodnie z przepisami art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy (dalej u.p.s.a.). Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą w/w okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

Skarga S.H. nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie organ I instancji, jak i organ II instancji wskazały, ze obiekt będący przedmiotem postępowania nie jest budynkiem, a podlega definicji obiektu zawartej w art. 3 ust. 3 ustawy – prawo budowlane.

Nie sposób też uznać, wbrew twierdzeniom skarżącego, że wykonał on jedynie prace polegające na remoncie. Zgodnie z definicją remontu, zawartą w art. 3 ust.8 prawa budowlanego przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Nie można potratować jako remontu takich prac, w wyniku których zmianie ulega kubatura. Podczas ponownego postępowania przed organami nadzoru budowlanego ustalono zaś, iż zwiększeniu uległy wymiary szopy. Z opisu technicznego szopy sporządzonego w sierpniu 1996r. w momencie przystąpienia do prac wynika, ze szopa miała wymiary 1,80 wys., szer. 3,00 m, dł. 7,00m. Skarżący tymczasem podczas drugiej wizji lokalnej przeprowadzonej w 2003r. sam przyznaje, iż szopę poszerzono o około 40 cm. Jak podaje organ odwoławczy w uzasadnieniu, obecne wymiary szopy to 3,70 m na 7, 20 m, co oznaczało konieczność rozbiórki starej szopy. Tak więc organy nadzoru budowlanego trafnie przyjęły, iż prace wykonane przez inwestora nie były remontem w rozumieniu art. 3 pkt.8 prawa budowlanego.

Skarżący podnosi zarzut, iż informując o zamiarze przeprowadzenia prac remontowych został poinformowany, że dla realizacji inwestycji nie musi dokonać zgłoszenia czy uzyskać pozwolenia na ich wykonanie. Nie ma to znaczenia rozstrzygającego dla oceny zasadności podjętych przez Powiatowego jak [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzji. Zainteresowany zgłosił bowiem zamiar przeprowadzenia remontu i do tego typu robót odnosiły się zapewne uwagi urzędników. Jak zaś wskazano wyżej, wykonane prace nie były remontem.

Trafny jest wniosek organów I jak II instancji, ze sporna inwestycja jest samowolą budowlaną i na podstawie art. 48 prawa budowlanego należało orzec jej rozbiórkę.

Sąd podziela przyjętą przez organ I instancji argumentację iż roboty budowlane prowadzone przez S.H. wymagały dokonania zgłoszenia organom nadzoru budowlanego. Obiekt budowany przez skarżącego jest obiektem gospodarczym i stanowi uzupełniającą zabudowę zagrodową w ramach działki siedliskowej, podlegał zatem obowiązkowi zgłoszenia w trybie art. 30 ust 1 pkt 1 prawa budowlanego. Organ odwoławczy przyjął wprawdzie, iż prace wykonane przez skarżącego wymagały uzyskania pozwolenia, ta rozbieżność jednak nie ma wpływu na trafność ostatecznej decyzji., nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej w trybie art. 48 prawa budowlanego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy o p.s.a. sąd oddalił skargę jako pozbawioną podstaw prawnych