Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1141/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki, Sędziowie WSA Waldemar Michaldo (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr 1201-IEE.711.2.109.2022.4.EP w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 marca 2022 r. J.S. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu o umorzenie należności objętej tytułem wykonawczym numer [...] wystawionym przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego we Wrocławiu na skutek przedawnienia wierzytelności objętej tym tytułem.

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2022 r. nr 1217-SEE.711.111025.SM.2022 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku J.S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 22 marca 2022 r. wierzyciel powiadomił organ egzekucyjny, że należność objęta tytułem wykonawczym wygasa na skutek przedawnienia z dniem 1 czerwca 2022 r. W związku z tym, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ umorzył postępowanie egzekucyjne.

Zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu wniósł wierzyciel – Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, domagając się jego uchylenia i prowadzenia wobec J.S. postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 2017 r. nr [...] . W uzasadnieniu zażalenia Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że umarzając postępowanie organ I instancji powołał się na art. 59 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który został uchylony oraz art. 59 § 1 pkt 2 tej ustawy, który jednak dotyczy obowiązku o charakterze niepieniężnym. Odnośnie kwestii wygaśnięcia należności objętej tytułem wykonawczym wierzyciel stwierdził, że mogła się ona przedawnić najwcześniej z dniem 1 czerwca 2022 r., jednak należało uwzględnić przy tym okresy zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia. Wierzyciel podniósł, że w zakresie przedawnienia egzekucji administracyjnych kar pieniężnych nałożonych przed dniem 1 czerwca 2017 r. z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym zastosowanie znajduje art. 189g § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, statuujący pięcioletni okres przedawnienia tych należności. Pięcioletni termin przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej liczony jest od dnia 1 czerwca 2017 r. Natomiast przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ma wpływ na bieg terminów przedawnienie egzekucji, względnie przedawnienia obowiązku uiszczenia administracyjnych kar pieniężnych - jako terminów wyznaczanych przez prawo administracyjne. W okresie od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. rozpoczęte terminy przedawnienia przewidziane prawem administracyjnym ulegały bowiem zawieszeniu na ten okres. Stąd też termin przedawnienia przedłuża się do 24 lipca 2022 r.

Niezależnie od powyższego Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że zgodnie z art. 189j § 4 pkt 1 bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega przerwaniu z dniem zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony, oraz § 5 pkt 1 bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a po przerwaniu biegnie na nowo, od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został zawiadomiony. W związku z powyższym wierzyciel stwierdził, że skoro w dniach 23 lutego 2022 r. oraz 15 kwietnia 2022 r. zostały przekazane od organu egzekucyjnego dwie wpłaty, to należy przypuszczać, że taki środek egzekucyjny został zastosowany i bieg terminu przedawnienia został przerwany.

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr 1201-IEE.711.2.109.2022.4.EP Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z dnia 2 czerwca 2022 r. nr 1217-SEE.711.111025.SM.2022 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając swoje postanowienie organ II instancji na wstępie przytoczył treść art. 124 § 2 i art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 29 § 1 i art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził, że rozpatrując sprawę organ egzekucyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ograniczył się tylko do stwierdzenia, że "pismem z 22.03.2022r znak: [...] , wierzyciel powiadomił tutejszy organ egzekucyjny, że należność objęta w/w tytułem wykonawczym wygasa na skutek przedawnienia z dniem 01.06.2022r". Dopiero jednak w piśmie przekazującym zażalenie do organu odwoławczego z dnia 20 czerwca 2022 r. organ egzekucyjny wskazał informację o ewentualnym przerwaniu/zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji stwierdził, iż brak jest w zaskarżonym postanowieniu pełnych ustaleń organu egzekucyjnego w zakresie ustalenia dat zastosowanych środków egzekucyjnych, co nie daje możliwości organowi nadzoru do jakiejkolwiek weryfikacji zasadności nieuwzględnienia podniesionej przez wierzyciela argumentacji w zakresie zarzutu przedawnienia.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, nieuwzględnienie w postępowaniu powyższych okoliczności powoduje, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest niekompletne i narusza art. 7, 77 § 1 oraz 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co uniemożliwia pozostawienie takiego orzeczenia w obiegu prawnym. Orzeczenie organu I instancji, wydane bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego, pozbawione jest pełnych ustaleń, które mogłyby stanowić przedmiot kontroli organu II instancji. W związku z tym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie nakazał by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wyczerpująco zbadał przesłanki ewentualnego przedawnienia dochodzonych należności, a następnie, w oparciu o wyniki przeprowadzonego postępowania, wyjaśnił wierzycielowi okoliczności mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, J.S. wniósł na nie skargę, domagając się jego uchylenia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji i umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

– art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie, iż w niniejszej sprawie pomimo zastosowania środka egzekucyjnego w dniu 15 kwietnia 2005 r. oraz 23 lutego 2022 r oraz 15 kwietnia 2022 r. nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia albowiem termin przedawnienia roszczenia objętego niniejszym postępowaniem upłynął w dniu 16 kwietnia 2010 r., a wszelkie czynności egzekucyjne po tym terminie uznać należy za bezskuteczne albowiem nastąpiły po terminie przedawnienia;

– art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) w zw. z art. 94 tej ustawy, poprzez ich niezastosowanie w brzmieniu obowiązującym w momencie wymagalności wierzytelności objętej tytułem wykonawczym numer [...] wydanym przez Dolnośląski Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego we Wrocławiu w dniu 7 kwietnia 2003 r. w sytuacji, gdy w tym czasie-przepisy ustawy o transporcie drogowym nie wyłączały stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do kar nakładanych na podstawie ustawy o transporcie drogowym przez co do dnia 31 grudnia 2010 r. kary te mogły ulec przedawnieniu, następstwem tego wierzytelność stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego uległa przedawnieniu w dniu 16 kwietnia 2010 r.;

2) naruszenie przepisów postępowania, a to:

– art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2019 r. poz. 1438 ze zm.) w związku z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do umorzenia należności objętej tytułem wykonawczym numer [...] wydanym przez Dolnośląski Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego we Wrocławiu w dniu 7 kwietnia 2003 r., w sytuacji gdy wierzytelność ta uległa przedawnieniu po upływie pięcioletniego terminu licząc od dnia następnego po dniu przerwania biegu przedawnienia, tj. w dniu 16 kwietnia 2010 r.;

– art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w tym w szczególności okoliczności dotyczących biegu terminu przedawnienia wierzytelności objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym oraz okoliczności obejmujących przerwanie biegu terminu przedawnienia w dniu 15 kwietnia 2005 r. i wpływu tego przerwania na termin przedawnienia w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumenty, które jego zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych przez niego zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uchylające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu o umorzeniu postępowania egzekucyjnego i przekazujące sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 138 § 2 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), mające zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.).

Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten stosuje się odpowiednio do zażaleń (art. 144 k.p.a.).

Dla wykładni art. 138 § 2 k.p.a. istotne znaczenie ma art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Analiza norm procesowych wynikających z powyższych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy może skorzystać z wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienia do skasowania decyzji / postanowienia organu I instancji tylko w sytuacji, w której organ ten, stosując środki wskazane w art. 136 § 1 k.p.a., nie będzie mógł we własnym zakresie naprawić wad postępowania pierwszoinstancyjnego co do wyjaśnienia "zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".

Badając w niniejszej sprawie - w świetle powyższych kryteriów - zasadność wydania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że okoliczności, jakimi kierował się organ II instancji, uzasadniały uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Jak wynika z treści postanowienia organu I instancji, jako podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego organ ten wskazał art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. (art. 1 pkt 31 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Zdaniem organu I instancji, przepis ten miał zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż jak wynika z pisma wierzyciela z dnia 22 marca 2022 r. należność objęta tytułem wykonawczym wygasała na skutek przedawnienia z dniem 1 czerwca 2022 r. Należy jednak zauważyć, że swoje twierdzenia organ I instancji oparł tylko i wyłącznie na ww. piśmie wierzyciela z dnia 22 marca 2022 r. Natomiast przed wydaniem postanowienia organ I instancji nie podjął żadnych czynności w celu ustalenia, czy w sprawie rzeczywiście doszło do przedawnienia należności i czy ewentualnie nie doszło do przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Na możliwość wystąpienia takich okoliczności wskazywał wierzyciel w treści zażalenia na postanowienie organu I instancji. Dopiero w piśmie z dnia 20 czerwca 2022 r., zatytułowanym "Stanowisko w sprawie zażalenia", organ I instancji szerzej odniósł się do kwestii przedawnienia należności objętej tytułem wykonawczym. Należy jednak zauważyć, że okoliczności te nie zostały podniesione w postanowieniu organu I instancji, lecz dopiero w piśmie tego organu przekazanym do organu II instancji wraz z zażaleniem wierzyciela. Podkreślić należy, że pismo to nie może konwalidować i skutecznie uzupełniać stanowiska organu, którego w tym zakresie brak w wydanym w I instancji rozstrzygnięciu. Stronie postępowania przysługuje prawo do zapoznania się z argumentacją organu, która powinna znajdować się w uzasadnieniu wydanego aktu administracyjnego (decyzji lub postanowienia), aby mogła, procesowo ją kwestionując, odnieść się do tej argumentacji i przedstawić swoje racje. Natomiast pismo z dnia 20 czerwca 2022 r. stanowi jedynie wypowiedzenie się organu I instancji co do zarzutów zażalenia.

Powyższe uchybienia organu I instancji stanowią naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętego rozstrzygnięcia - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji / postanowienia. Naruszenie powyższych przepisów doprowadziło również w efekcie do uchybienia zasadom praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz budzenia zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Ponadto stwierdzić należy, że postanowienie organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 124 § 2 k.p.a., zgodnie z którym postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Uzasadnienie postanowienia organu I instancji składa się tak naprawdę z dwóch zdań – w pierwszym organ powołuje się na pismo wierzyciela z dnia 22 marca 2022 r., a w drugim przytacza treść art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Brak w nim zatem wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienia. Taki sposób sformułowania przez organ I instancji uzasadnienia postanowienia nie pozwala również na realizację wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Prawidłowo zatem organ II instancji zastosował przepis art. 138 § 2 k.p.a. i uchylił postanowienie organu I instancji, przekazując równocześnie sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji nie mógł we własnym zakresie przeprowadzić postępowania administracyjnego, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wynikającej z art. 15 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na tym, że każda sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ I instancji może być w wyniku odwołania (czy też tak ja w niniejszej sprawie zażalenia) również rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie, oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie II instancji, którego przedmiotem nie jest weryfikacja, a ponowne rozpoznanie sprawy. Organ II instancji obowiązany jest ponownie rozpoznać i orzec w sprawie rozstrzygniętej przez organ I instancji, a zatem nie może on się ograniczyć tylko do kontroli wydanego prze ten organ rozstrzygnięcia. Przeprowadzenie przez organ II instancji postępowania w celu zbadania, czy w sprawie doszło do przedawnienia należności objętej tytułem wykonawczym, w sytuacji, gdy nie uczynił tego organ I instancji, byłoby przedwczesne i oznaczałoby, że kwestia ta została zbadana tylko przez jeden organ, a nie dwa. Tymczasem dla poszanowania zasady dwuinstancyjności potrzebna jest dwukrotna ocena dowodów i dwukrotne przeanalizowanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Odnośnie zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Uchylenie przez organ II instancji postanowienia organu I instancji nastąpiło na skutek uchybienia przez ten organ przepisom postępowania. Miało więc ono charakter formalny. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do kwestii przedawnienia należności objętej tytułem wykonawczym i nie przesądził, że do tego przedawnienia doszło lub nie. W konsekwencji nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, art. 93 w zw. z art. 94 ustawy o transporcie drogowym, czy też art. 59 § 1 pkt 2 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a., gdyż nie zostały one zastosowane przez organ II instancji. Organ zażaleniowy nie dokonywał w zaskarżonym rozstrzygnięciu wykładni wskazanych przepisów, w kontekście realiów niniejszej sprawy. Nie doszło również do naruszenia przez organ II instancji art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Jak to już zostało powyżej wskazane organ II instancji nie mógł we własnym zakresie przeprowadzić postępowania, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wynikającej z art. 15 k.p.a. Szczegółowe omówienie tej kwestii zostało przedstawione w poprzednim akapicie niniejszego uzasadnienia dlatego też ponowne przedstawienie tych argumentów w tym miejscu jest zbędne.

W tej sytuacji orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.