Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 57/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2012 poz 1548
law: Ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) sędzia del. SO Dorota Radaszkiewicz Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 roku sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 1 lipca 2013 r. W. P. złożył w Urzędzie Gminy w A wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad siostrą A. P.

Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy A odmówił

przyznania wnioskowanego zasiłku. Podkreślono, że wnioskowany zasiłek nie przysługuje stronie z uwagi na niewypełnienie przez zainteresowanego wymogów niezbędnych do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Wskazano, że wnioskodawca nie zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad siostrą. Stosunek pracy strony ustał bowiem 9 października 2009r. z powodu rozwiązania umowy bez wypowiedzenia przez pracodawcę z winy pracownika.

W. P. odwołał się od ww. decyzji. W uzasadnieniu swojego odwołania wskazał, że otrzymywał w poprzednim stanie prawnym świadczenie pielęgnacyjne. Zwrócił również uwagę na to, że o spełnieniu ustawowej przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub pracy zarobkowej nie może decydować sposób ustania stosunku pracy. Odwołujący podkreślił, że nie był w stanie podjąć kolejnej pracy ze względu na konieczność stałej opieki nad siostrą.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wyjaśniło, że A. P. jest osobą wymagającą opieki, została zaliczona od dzieciństwa na stałe do osób z I grupą inwalidzką, zgodnie z orzeczeniem z 1995r., Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia. Łączny dochód rodziny wnioskodawcy oraz jego siostry w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 623 zł uprawniającej do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Kolegium wskazało ponadto, że specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje, jeżeli nie został spełniony warunek rezygnacji z zatrudnienia. W ocenie organu odwoławczego w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi bezpośredni związek pomiędzy brakiem zatrudnienia wnioskodawcy, a stanem jego siostry, której niepełnosprawność datuje się od dzieciństwa, a orzeczenie o inwalidztwie I stopnia wydano w 1995r. Kolegium stwierdziło, że ostatnia zmiana ustawy o świadczeniach rodzinnych wyraźnie odróżnia pojęcie rezygnacji z zatrudnienia i niepodejmowania zatrudnienia.

Skargę na ww. decyzję wywiódł W. P.. Skarżący podniósł, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013r., sygn. akt K 27/13 orzeczono, że przepisy, na podstawie których organy wydały swoje decyzje (art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw) są niezgodne z Konstytucją. Strona skarżąca wskazała, że uprzednio otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję z dnia "[...]" organu I instancji, odmawiającą W. P. przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad siostrą A. P.

Wskazać należy, że od 1 stycznia 2013r. ustawa z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r. poz. 1548), zwana dalej jako ustawa zmieniająca, w odmienny sposób uregulowała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego oraz wprowadziła nowe świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego. W świetle dodanego tą nowelą art. 17 ust. 1b świadczenie pielęgnacyjne (poza innymi kryteriami przewidzianymi ustawą) przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Zgodnie zaś z dodanym art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielniej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Możliwość otrzymania tego nowego świadczenia uzależniona została od spełnienia kryterium dochodowego.

W ocenie organów rozpoznających przedmiotową sprawę w przypadku skarżącego nie zaszła przesłanka rezygnacji z zatrudnienia. Tym samym stronie nie przysługuje specjalny zasiłek opiekuńczy.

Przede wszystkim trzeba dostrzec, że A. P. jest osobą wymagającą opieki, została zaliczona od dzieciństwa na stałe do osób z I grupą inwalidzką, zgodnie z orzeczeniem z 1995r. Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia (akta adm., k. – 34).

Decyzja przyznająca stronie skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (przyznana na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów) wygasła na podstawie art. 11 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej, w dniu 30 czerwca 2013r.

W kontekście niniejszej sprawy należy zwrócić szczególną uwagę na regulację art. 11 ust. 4 ustawy zmieniającej, stosownie do którego organ właściwy w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zobowiązany był poinformować osoby otrzymujące świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów dotychczasowych o wygaśnięciu z mocy prawa decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i warunkach nabywania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego obowiązujących od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powyższy obowiązek spoczywał na organie również w stosunku do skarżącego.

Z akt sprawy nie wynika czy i w jaki sposób wypełniono wspomniany ustawowy obowiązek. Jednakże analiza postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji prowadzi do wniosku, że strona skarżąca najprawdopodobniej nie była w wystarczającym stopniu informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego. Ocena sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego wskazuje, że co prawda nie spełnia on wymogów przewidzianych dla uzyskania specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego, ale prawdopodobnie spełnia przesłanki uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, które w dodatku jest korzystniejsze dla strony skarżącej. Organ rozpatrując wniosek W. P. powinien mieć na uwadze specyfikę sytuacji prawnej skarżącego, jaka powstała po wejściu w życie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw. Do 30 czerwca 2013r. uzyskiwał on bowiem świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawną siostrą. Nowa ustawa przemodelowała system świadczeń uzyskiwanych z tytułu opieki nad niepełnosprawnymi. Jak już wspomniano ustawodawca nałożył na organ obowiązek informacji odnośnie do, m.in. warunków przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego. Skoro więc w takim zasadniczo zmieniającym się otoczeniu prawnym strona składała wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, to obowiązkiem organu było precyzyjne uzyskanie od wnioskodawcy potwierdzenia czy na pewno zwraca się on o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego czy też wnioskuje o świadczenie pielęgnacyjne. Byłoby to tym bardziej zasadne, że już tylko z pobieżnej analizy sytuacji prawnej i faktycznej strony wynika prawdopodobne spełnienie przez nią warunków uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Oceniając postępowanie organu trzeba stwierdzić, że de facto zaniechał on wyjaśnienia wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy, kierując się jedynie w sposób formalistyczny treścią wniosku strony, a nie uwzględniając specyfiki zaistniałych w jej sprawie okoliczności faktycznych i prawnych. Trzeba przy tym zaznaczyć, że oczywiście Sąd nie neguje samego związania organu wnioskiem strony, ale zwraca uwagę na konieczność podjęcia określonych działań w celu wyjaśnienia i sprecyzowania istotnych dla sprawy okoliczności.

W ocenie Sądu organy obydwu instancji naruszyły zasadę ogólną wynikającą z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267 – dalej jako k.p.a.), zgodnie z którą, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Pogłębianiu tego zaufania służy niewątpliwie podejmowanie przez organ administracji publicznej wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy też wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy. Celem tej zasady ogólnej jest także unikanie tworzenia takich sytuacji procesowych, które są dla stron zaskakujące, niedogodne, wskazują na niejasną zmienność ocen faktów lub uprawnień, powodują powstawanie nierówności ich pozycji w postępowaniu bez należytego uzasadnienia w stanie faktycznym lub prawnym sprawy (por. J. Borkowski, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, Prawo procesowe administracyjne, t. 9 Systemu Prawa Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 145). Doniosłość zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. polega również na jej związku z podstawowymi konstytucyjnymi standardami demokratycznego państwa prawnego, w tym z zasadą praworządności.

Organ prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej powinien zatem przede wszystkim dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest do wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto zgodnie z treścią art. 7 k.p.a w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Zwrócenie się do strony z wnioskiem o doprecyzowanie jej żądania wraz z wyjaśnieniem możliwości uzyskania stosownych świadczeń (specjalny zasiłek opiekuńczy, świadczenie rodzinne) uwzględniałoby interes strony i z całą pewnością nie stałoby w sprzeczności z interesem społecznym.

Bardzo istotnym w kontekście niniejszej sprawy jest również zwrócenie uwagi na art. 9 k.p.a, zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Pozostawienie zaś bez reakcji stanu, w którym strona składa wniosek o świadczenie (specjalny zasiłek opiekuńczy) jej nie przysługujące, podczas gdy prawdopodobnie spełnia ona warunki innego, podobnego i korzystniejszego dla niej świadczenia (świadczenie pielęgnacyjne), z całą pewnością nie jest realizacją wspomnianej zasady wynikające z art. 9 k.p.a.

Kolegium winno zatem w oparciu o art. 136 k.p.a. wyjaśnić, czy rzeczywiście zamiarem strony skarżącej było złożenie wniosku o specjalny zasiłek opiekuńczy i podjąć dalsze czynności po uzyskaniu odpowiedzi od skarżącego.

Reasumując, w toku ponownego rozpoznania sprawy organ zwróci się do skarżącego o sprecyzowanie przedmiotu jego wniosku oraz wyjaśni mu w sposób przejrzysty to, jakie przesłanki będą brane pod uwagę w przypadku rozpoznawania wniosku o specjalny zasiłek opiekuńczy, a jakie w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. W ten sposób skarżący będzie świadomy okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, będących przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego.

Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało w pkt 1 uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł w pkt 2, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.