Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 138/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Marcin Kojło, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Wójt Gminy G., po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej w M., decyzją z dnia [...] października 2019 r. (znak:[...]) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu garaży (budynek A - 6 szt., budynek B - 10 szt., budynek C - 7 szt.) oraz dojazdu wewnętrznego, miejsc postojowych i ciągów pieszych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ew. geod. [...], położonych w obrębie ewidencyjnym G., gmina G., woj. p. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej w skrócie "u.p.z.p.") i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588, zwanego dalej "rozporządzeniem"),

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. S. zarzucając jej naruszenie: (-) art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 54 i art. 56 u.p.z.p. poprzez naruszenie interesów osób trzecich, właścicieli działek sąsiednich, naruszenie zasad ochrony środowiska, jak też brak określenia w skarżonej decyzji i załączniku graficznym przebiegu linii zabudowy w stosunku do jej domu i nieokreślenie gabarytów wszystkich boksów garażowych. Skarżąca podniosła, że zbyt bliskie usytuowanie garaży w stosunku do jej domu utrudni jej korzystanie z własnej nieruchomości, a planowana inwestycja - ze względu na hałas, huk i spaliny z samochodów - będzie nadmiernie uciążliwa. Zdaniem skarżącej tego rodzaju inwestycja nie powinna być w tym miejscu realizowana, gdyż jest to obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza Knyszyńska, a inwestycja wymagać będzie wycinki drzew i krzewów i ujemnie będzie oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że jeśli warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. zostały spełnione, to organ nie może odmówić potencjalnemu inwestorowi ustalenia warunków zabudowy. W opinii Kolegium organ I instancji oceniając złożony wniosek w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadnie uznał, że planowana inwestycja polegająca na budowie zespołu garaży może zostać zrealizowana na wskazanym w nim terenie. O podjęciu takiej decyzji przesądziły wyniki przeprowadzonej zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w kontekście obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W analizie tej wyznaczono obszar analizowany dla wnioskowanej inwestycji, ustalając jego granice jako trzykrotną szerokość frontu działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (80 m x 3 = 240 m). Ustalono, że skoro w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna z towarzyszącą zabudową gospodarczo – garażową, to dopuszczenie planowanej zabudowy - zespołu garaży - stanowić będzie kontynuację zabudowy garażowej i uzupełnienie istniejącej w pobliżu zabudowy wielorodzinnej i nie naruszy ładu przestrzennego w tym terenie. Garaże są bowiem bezpośrednio związane z funkcją mieszkaniową, a zespoły garaży z zabudową mieszkaniową wielorodzinną.

W ocenie Kolegium dla planowanej inwestycji prawidłowo wyznaczono też linię zabudowy w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, uzasadniając to faktem, że istniejące budynki mają inną funkcję i wyznaczenie linii zabudowy dla planowanej inwestycji nie byłoby racjonalne urbanistycznie. Wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu ustalono w wysokości wskaźnika średniego, szerokość elewacji frontowej została ustalona w oparciu o § 6 ust. 2 rozporządzenia, gdyż w obszarze analizowanym istnieją budynki, których elewacje frontowe przekraczają średnią dla obszaru analizowanego, a indywidualne ustalenie tego parametru dla planowanej zabudowy nie będzie miało negatywnego wpływu na zachowanie ładu przestrzennego. W analizie ustalono także wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachu i kierunek kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Kolegium zwróciło też uwagę, że planowana inwestycja położona jest na terenie zabudowanym miejscowości G., przy drodze gminnej, a przedsięwzięcie ma niewielką skalę. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B.

Ustosunkowując się zaś do argumentów Skarżącej w kwestii braku określenia w skarżonej decyzji i załączniku graficznym przebiegu linii zabudowy w stosunku do jej domu, organ powołał się na § 4 rozporządzenia stwierdzając, że zarówno z językowej jak i celowościowej wykładni tego przepisu nie wynika obowiązek wyznaczenia linii zabudowy nie tylko od frontu działki znajdującego się przy drodze publicznej, ale z każdej strony tej działki. Przepisy § 4 ust. 2-4 powołanego rozporządzenia konsekwentnie posługują się w odniesieniu do linii zabudowy liczbą pojedynczą, a nie mnogą. Ustalenie linii zabudowy ma służyć zapewnieniu ładu przestrzennego. Zapewnienie harmonijnego usytuowania budynków jest szczególnie istotne od strony przestrzeni publicznej, najczęściej drogi publicznej. Prawidłowe usytuowanie natomiast budynku od strony sąsiednich działek budowlanych zapewniają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm). Odnosząc się natomiast do zarzutu nadmiernego zanieczyszczenia powietrza spalinami Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe kwestie nie mogą być argumentem w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podobnie jak kwestia zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów znajdujących na inwestycyjnych działkach.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, zarzucając jej:

1) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 59 ust. i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy analiza urbanistyczna wskazuje, iż decyzja ta narusza istniejący ład urbanistyczny, gdyż nowa zabudowa ciągami garaży w centrum miejscowości G. w sąsiedztwie działek zabudowanych jednorodzinnymi domami mieszkalnymi odbiegać będzie od istniejącej zabudowy i naruszać będzie zasadą dobrego sąsiedztwa albowiem w pobliżu nigdzie nie ma usytuowanych ciągów garaży oraz nie uwzględnienie braku wskazania linii zabudowy od strony działki skarżącej oznaczonej numerem 291/4 zaś analiza załącznika graficznego dołączonego do zaskarżonej decyzji wskazuje, iż zabudowa ta przebiegać będzie w bliskiej odległości od budynku skarżącej co utrudni jej korzystania z jej nieruchomości i narusza zasady dobrego sąsiedztwa,

2) naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie słusznego i prawem chronionego Interesu osób trzecich poprzez narażenie skarżącej i jej rodziny na znaczne uciążliwości związane z garażowaniem wielu samochodów na małej powierzchni i związane z tym zanieczyszczenie środowiska spalinami, hałasem, kurzem i odpływem ścieków związany cna z garażowaniem dużej liczby samochodów na małej powierzchni,

3) niezgodność zaskarżonej decyzji z zasadami ochrony środowiska określonymi w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo o ochronie środowiska przez nieuwzględnienie, że planowana inwestycja wymagać będzie wycinki drzew i krzewów rosnących na terenie planowanej inwestycji, co będzie oddziaływać ujemnie na środowisko w naturalne w obszarze ochrony ptaków Natura 2002 Puszcza Knyszyńska.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi pełnomocnika Skarżącej wskazał dodatkowo, że właściciele znajdujących się w sąsiedztwie domków jednorodzinnych nie mają konieczności ani potrzeby korzystania z projektowanych ciągów garażowych. Ponadto w zaskarżonej decyzji organ nie ustosunkował się do kwestii linii elektrycznej istniejącej na działce oznaczonej numerem 295/3, na której znajdują się słupy linii elektrycznej, tj. czy jej istnienie nie będzie zasadniczą przeszkodą dla planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja ustalająca warunki zabudowy dla opisanej na wstępie uzasadnienia inwestycji, nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność wyeliminowania jej z porządku prawnego.

Uwzględniając charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zakres podniesionych zarzutów już na wstępie należy wyjaśnić, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja ustalająca warunki zabudowy terenu, jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję. Dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i wydanych do niego przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji (tak m.in. NSA w wyroku z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 72/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA").

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] grudnia 2019r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G. z [...] października 2019r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu garaży (budynek A - 6 szt., budynek B - 10 szt., budynek C - 7 szt.) oraz dojazdu wewnętrznego, miejsc postojowych i ciągów pieszych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach o nr geod.[...], położonych w obrębie ewid. G., gmina G., woj. p.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W rozpoznawanej sprawie istotnym dla wyrażenia zgody na wnioskowaną inwestycję było zbadanie istnienia warunku zawartego w pkt 1 powołanego art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który określany jest jako "zasada dobrego sąsiedztwa". Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego i istniejącej na nim zabudowy. Celem regulacji jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do funkcji wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (kontynuacja gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11, CBOSA).

Narzędziem służącym do stwierdzenia, czy w danym przypadku zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jak i służącym do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna, jak i przyjęte w decyzji na jej podstawie ustalenia w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz ustalone w oparciu o wyniki tej analizy parametry planowanej zabudowy nie naruszają przepisów prawa.

Trafnie wywiódł organ odwoławczy, że planowana inwestycja polegająca na budowie zespołu garaży oraz dojazdu wewnętrznego, miejsc postojowych i ciągów pieszych wraz z niezbędną infrastrukturę stanowi kontynuację funkcji względem istniejącej sąsiedzkiej zabudowy, w świetle zasady dobrego sąsiedztwa. Jak trafnie ustaliły bowiem organy w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna z towarzyszącą zabudową gospodarczo – garażową, a zatem dopuszczenie planowanej zabudowy - zespołu garaży w analizowanym obszarze stanowić będzie kontynuację zabudowy garażowej i uzupełnienie istniejącej w pobliżu zabudowy wielorodzinnej i nie naruszy ładu przestrzennego w tym terenie. Funkcja garażowa, wbrew wywodom pełnomocnika Skarżącej, stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej jako jej uzupełnienie. Garaże są bowiem bezpośrednio związane z funkcją mieszkaniową, a zespoły garaży z zabudową mieszkaniową wielorodzinną. W tym zakresie istotne jest również, że przedmiotowa inwestycja projektowana jest na obszarze zabudowanym nie tylko domami jednorodzinnymi. Dana zawarte w dokumentacji z przeprowadzonej analizy terenu świadczą bowiem jednoznacznie, że planowana zabudowa garażowa ma być zrealizowana na terenie sąsiadującym także z wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym.

Wyznacznikiem w tym zakresie jest zaś wszelka zabudowa istniejąca w obszarze poddanym analizie, a nie dominująca. Dlatego też zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 779/17, Lex nr 2427484). Innymi słowy rzecz ujmując, wystarczające jest, aby przynajmniej jedna działka miała funkcję tożsamą, a nawet zbliżoną, niekolidującą z planowaną, a niewątpliwie ten wymóg na tle badanej sprawy uznać należy za spełniony. W tej sytuacji fakt, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna z towarzyszącą zabudową gospodarczo – garażową, nie stoi na przeszkodzie domaganiu się wydania decyzji dla zabudowy garażowej stanowiącej uzupełnienie istniejącej w pobliżu zabudowy wielorodzinnej.

Skoro istniejąca zabudowa zlokalizowana w granicach obszaru analizowanego pozwalała organowi na określenie uwarunkowań i wymagań dla planowanej inwestycji, to zaistniała przesłanka kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatem podniesiony w tej mierze zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na aprobatę nie zasługuje też zarzut braku wskazania linii zabudowy od strony działki Skarżącej oznaczonej nr geod. 291/4. Przepis § 4 rozporządzenia wskazuje bowiem wprost, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4 ust. 3). Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że dla każdego wniosku inwestora ustala się tylko jedną linię zabudowy i to tylko od strony drogi publicznej. Chodzi tutaj o linię zabudowy ustalaną od frontu działki, a jej ustalenie służy zachowaniu odpowiedniego odstępu od drogi publicznej celem zapewnienia walorów ładu przestrzennego oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego. Potwierdzenie, że ustalana jest tylko jedna linia zabudowy od strony drogi publicznej zawiera wprost ust. 3 powołanego § 4 (por. wyroki NSA z 10 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 77/15, 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1582/13, 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 174/10, CBOSA). Nie ma zatem prawnie uzasadnionych względów do ustalania kilku linii zabudowy jak: "obowiązująca", "nieprzekraczalnej" czy też "w głębi zabudowy" (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 264/14, CBOSA). Zarzuty zatem autora skargi co do braku ustalenia dodatkowej linii zabudowy nie mają oparcia ustawowego. Brak jest zatem podstaw prawnych do wyznaczania takiej linie w stosunku do innych nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji niż nieruchomość, przez którą przebiega pas drogi dojazdowej. Prawidłowe natomiast usytuowanie budynku od strony sąsiednich działek budowlanych, w tym m.in. działki Skarżącej zapewniają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm).

Jeżeli chodzi natomiast o eksponowaną w skardze nadmierną bliskość planowanych budynków garażowych względem budynku Skarżącej, to zgodzić się należy z Kolegium, że przedmiotowy zarzut na obecnym etapie postępowania nie jest możliwy do zweryfikowania. Zwłaszcza nie da się w oparciu o dorozumiewaną odległość nowej zabudowy od zabudowy istniejącej odmówić ustalenia warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga bowiem o szczegółowym i precyzyjnym usytuowaniu nowych budynków, na co też trafnie zwróciło uwagę Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jest to materia oceniana dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę, zaś z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, bowiem stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja ta nie narusza prawa własności osób trzecich i innych praw tych osób. Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia także do wykonania inwestycji. W ocenie sądu zaskarżona decyzja nie narusza w tym zakresie żadnych przepisów odrębnych, a na etapie sporządzania projektu budowlanego jego autor będzie i tak miał obowiązek zapewnić, aby usytuowanie budynków było zgodne z warunkami technicznymi, jakim powinny one odpowiadać.

W ocenie składu orzekającego za całkowicie bezzasadny należy też ocenić zarzut naruszenia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska z uwagi na konieczność wycinki drzew i krzewów rosnących na terenie planowanej inwestycji. Zaskarżona decyzja nie uprawnia, ani nie zobowiązuje do ich usunięcia. Ponadto skoro Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt decyzji na wniosek organu I instancji nie zgłaszając w tym zakresie żadnych obiekcji lub wymagań wynikających z regulacji mających chronić obszary w znaczącej wartości przyrodniczej, to organy nie miały podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

W ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy niniejszej i zastosowały do niego normy prawa materialnego. Zebrany materiał dowodowy jest niewątpliwie kompletny i został poddany kompleksowej oraz rzetelnej ocenie ze strony organów administracyjnych dokonanej z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wyniki tychże ustaleń przedstawiono w motywach decyzji sporządzonych z uwzględnieniem zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325).