Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 16/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.1 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.134,art.145 par.1 pkt 1 lit.a) i c), art.200,art.205 par.2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.64 par.2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.35 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art.72 ust.1, art.86
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant Starszy sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2, zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 980 zł(dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Starosta B., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1332, dalej jako: Pr.bud.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. P. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę indyków oraz płyty obornikowej w miejscowości R., gmina S., działki nr "[...]" i nr "[...]", obręb "[...]" R., obejmujące budowę budynku inwentarskiego na 120 DJP o pow. zabudowy 2268,00m², pow. użytkowej 2073,01m² i kubaturze 9043,00m³, budowę dwóch bezodpływowych zbiorników na ścieki sanitarne o poj. 10m³ i 5m³, budowę płyty fundamentowej pod silos na paszę o pow. zabudowy 14,44m², budowę płyty fundamentowej pod agregat prądotwórczy o pow. zabudowy 2,88m², budowę podziemnego zbiornika na gaz o poj. 6,7m³, budowę przyłącza energetycznego na dz. nr "[...]", budowę płyty gnojowej o pow. zabudowy 134,37m², budowę zbiornika na gnojówkę o poj. użytkowej 30m³ na dz. nr "[...]", budowę dwóch zjazdów z drogi gminnej (dz. nr "[...]") na dz. nr "[...]" i nr "[...]", budowę przyłącza wodociągowego na dz. nr "[...]", nr "[...]" w miejscowości R., gm. S. W uzasadnieniu podniesiono, iż inwestor wypełnił obowiązki nałożone przepisami art. 33 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Pr.bud., gdyż złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, jest kompletny oraz zawiera stosowne oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i został uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych. Zaznaczono również, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Burmistrza S. z dnia "[...]" o warunkach zabudowy oraz z decyzją Burmistrza S. z dnia "[...]" zmieniającą warunki zabudowy, a także z ustaleniami zawartymi w decyzji Burmistrza S. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia "[...]". Wobec powyższego, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Pr. bud. nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 Pr. bud.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. M., reprezentowany przez r.pr. K. W., zaskarżając w całości decyzję organu I instancji. Strona odwołująca podniosła zarzut naruszenia art. 35 Pr.bud. w zw. z § 2 rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia 29 marca 2017r. w sprawie określenia wód powierzchniowych i podziemnych wrażliwych na zanieczyszczenia związkami azotu ze źródeł rolnicznych oraz obszaru szczególnie narażonego, z którego odpływ azotu ze źródeł rolniczych do tych wód należy ograniczyć w granicach regionów wodnych Środkowej Wisły, Łyny i Węgorapy, Niemna, Świeżej oraz Jarft (Dz.Urz. Woj. Warm.- Maz. z 2017r. poz. 1432) oraz w zw. z załącznikiem nr 2 (Tabela III) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142 ze zm.) poprzez udzielenie zezwolenia na budowę płyty gnojowej posiadającej zbyt małą powierzchnię w stosunku do wynikającej z przywołanych przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, strona odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że w myśl § 2 powołanego rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 29 marca 2017r. region wodny Łyny i Węgorapy, na którym położona jest gmina S. został określony jako obszar szczególnie narażony na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł rolniczych, z którego odpływ azotu ze źródeł rolniczych należy ograniczyć (obszar OSN). Konsekwencją zaliczenia tego terenu do obszaru OSN jest zwiększenie wymagań w stosunku do budowli rolniczych, w szczególności płyt gnojowych oraz zbiorników na gnojowicę, które na tych terenach muszą mieć większą pojemność niż w przypadku obszarów nie będących obszarami OSN. Zgodnie zaś z Tabelą III zawartą w załączniku nr 2 do powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005r. sposób obliczania powierzchni płyty gnojowej lub pojemności zbiornika na gnojówkę dla drobiu, stanowiących podstawę obliczenia płatności na OSN wielkość powierzchni płyty gnojowej dla hodowli drobiu oblicza się mnożąc ilość DJP przez współczynnik wynoszący 1,6. Oznacza to, że dla hodowli indyków o wielkości 120 DJP minimalna powierzchnia płyty gnojowej wynosić powinna 192m², a zaprojektowana płyta gnojowa a posiada powierzchnię zabudowy 134,37m². Jednocześnie organ nie wyjaśnił, czy powierzchnia zabudowy płyty gnojowej wskazywana przez inwestora jest równoznaczna z powierzchnią płyty gnojowej, a w ocenie odwołującego się pojęcie powierzchni płyty gnojowej powinno być rozumiane jako powierzchnia przeznaczona do składowania obornika, bez uwzględnienia ścian bocznych, co jednocześnie nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem powierzchni zabudowy płyty gnojowej.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli również R. i W. R., zarzucając decyzji starosty błędne zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako budowy zagrodowej, podczas gdy inwestycja nie spełnia tego typu cech, gdyż zabudowania nie są położone w obrębie jednego podwórza a na dwóch działkach nr "[...]" i "[...]", które dodatkowo przegrodzone są drogą. Inwestor nie spełnia również wymogu odnośnie do gospodarstwa rodzinnego według ustawy, gdyż nie zamieszkuje w gminie co najmniej 5 lat. Nie uwzględniono także warunku sytuowania tego typu inwestycji w stosunku do przeważającego kierunku wiatrów, zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Ponadto odwołujący wskazali na szereg wad postępowania środowiskowego, w tym przeprowadzonej w jego toku rozprawy oraz sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko. Podnieśli również, że zostanie naruszony ciąg architektoniczny całej wsi, co pogorszy komfort i jakość życia oraz obniży wartość terenów sąsiednich i stan środowiska.

Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej budowy płyty obornikowej na działce nr "[...]" (obejmującej budowę płyty gnojowej o pow. zabudowy 134,37m², budowę zbiornika na gnojówkę o poj. użytkowej 30m³, drogi dojazdowej, placu manewrowego, zjazdu i pozostałych innych prac na działce nr "[...]") i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania pierwszej instancji, zaś w pozostałym zakresie, tj. budowie budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę indyków na działce nr "[...]" obejmującą: budowę budynku inwentarskiego na 120 DJP o pow. zabudowy 2268,00m², pow. użytkowej 2073,01m² i kubaturze 9043,00m², budowie dwóch bezodpływowych zbiorników na ścieki sanitarne o poj. 10m³ i 5m³, budowie płyty fundamentowej pod silos na paszę o pow. zabudowy 14,44m², budowie płyty fundamentowej pod agregat prądotwórczy o pow. zabudowy 2,88m², budowie podziemnego zbiornika na gaz o poj. 6,7m², budowie przyłącza energetycznego, zjazdu z drogi gminnej (działka nr "[...]") na działkę nr "[...]" oraz budowie przyłącza wodociągowego na działce nr "[...]" i nr "[...]" w miejscowości R., gmina S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, iż powierzchnia płyty jest zgodna z powierzchnią wskazaną w raporcie oddziaływania na środowisko, a decyzja środowiskowa wydana dla tej decyzji była weryfikowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie i pozostała w obrocie prawnym. Wskazano, że w dniu "[...]" do organu II instancji wpłynęło pismo inwestora, w którym oświadczył, że wycofuje z zakresu wniosku o pozwolenie na budowę - budowę płyty obornikowej, a w kolejnym piśmie inwestor doprecyzował, iż poprzez wycofanie się z budowy płyty obornikowej miał na myśli również inne obiekty z nią związane takie, jak zbiornik na gnojowicę, plac manewrowy, drogę dojazdową oraz wszystkie inne prace budowlane na działce nr "[...]". Zatem z zakresu inwestycji wyłączono wszystkie prace budowlane na działce nr "[...]", pozostawiając prace na działce nr "[...]". Podkreślono, że zamierzenie inwestycyjne zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, w związku z czym organ I instancji w dniu "[...]" wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, która to decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" została utrzymana w mocy i stała się ostateczna. W decyzji środowiskowej zawarto szereg uwarunkowań dotyczących konieczności zastosowania odpowiednich rozwiązań projektowych oraz wymogów technologicznych związanych z przyszłym użytkowaniem indycznika, a w ocenie organu projekt uwzględnia te wymagania. Wskazano, że projekt budowlany jest także zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji z dnia "[...]" określającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, zmienionej w nieznacznym zakresie decyzją z dnia "[...]". W decyzji tej stwierdzono, że projektowane przedsięwzięcie stanowi zabudowę zagrodową, zlokalizowaną w obrębie gospodarstwa rolnego o powierzchni 72,24ha, przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego (24ha) w gminie S. Zaznaczono przy tym, iż obie wskazane wyżej decyzje, pomimo prowadzonych przez Kolegium oraz WSA w Olsztynie postępowań nadzwyczajnych (wznowienie, stwierdzenie nieważności), pozostały niezmienione w obrocie prawnym. Organ odwoławczy stwierdził również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W związku z tym, zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr. bud. w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pr. bud., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w złożonych odwołaniach, wyjaśniono, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą ingerować w zakresie lokalizacji inwestycji, gdyż kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy należy do zadań samorządu terytorialnego, w tym przypadku Rady Gminy S., zaś kształtowanie tego ładu następuje poprzez sporządzenie stosownego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniesiono, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy i nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Odnośnie zaś do zakwalifikowania przedsięwzięcia jako budowy zagrodowej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia "[...]" istniejące zagospodarowanie i użytkowanie oraz projektowane przedsięwzięcie stanowi zabudowę zagrodową, zlokalizowaną w obrębie gospodarstwa rolnego o powierzchni 72,24ha, przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego (24ha) w gminie S. Ponadto, aby pozostawać w statusie rolnika, nie jest wymagane zamieszkiwanie na terenie gminy, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Warunek ten jest wymagany jedynie celem przyznania statusu rolnika. Organ odwoławczy wskazał również, iż przepis § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie nie obowiązuje od 19 maja 2013r. Natomiast zarzuty odnośnie do zbyt małej powierzchni płyty obornikowej są bezprzedmiotowe w związku z tym, iż zakres wniosku po zmianie nie obejmuje budowy opisanej płyty obornikowej. Podano, że żaden z przepisów obowiązującego prawa nie nakazuje dla tej inwestycji budowy płyty obornikowej, gdyż obornik można składować bezpośrednio w budynku, bądź na polach w miejscach zabezpieczonych materiałem nieprzepuszczalnym. Zauważono, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie rozporządzeniem z dnia 29 marca 2017r. w sprawie określenia wód powierzchniowych i podziemnych wrażliwych na zanieczyszczenia związkami azotu ze źródeł rolniczych oraz obszaru szczególnie narażonego, z którego odpływ azotu ze źródeł rolniczych do tych wód należy ograniczyć w granicach regionów wodnych Środkowej Wisły, Łyny i Węgorapy, Niemna, Świeżej oraz Jarft (Dz. Urz. woj. Warm.- Maz. z 2017 r., poz. 1432), wprawdzie zaliczył teren inwestycji, tj. m.in. działkę nr "[...]", obręb R., do obszaru ochronnego rzeki G., jednak ustęp 7 ww. artykułu wskazuje, że dla każdego z obszarów, o którym mowa w ust. 3, w ciągu 2 lat od jego wyznaczenia dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej opracuje program działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych, o którym mowa w art. 84 ustawy - Prawo ochrony środowiska, który wprowadzany jest w drodze rozporządzenia dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Dla wskazanego obszaru ochronnego rzeki G. taki program nie został jeszcze opracowany i w związku z tym inwestycje wykonywane na tym terenie, nie muszą jeszcze spełniać dodatkowych wymogów związanych z tą ochroną. Natomiast przywołany przez odwołującego załącznik nr 2 (Tabela III) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich nie ma zastosowania w tym postępowaniu.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł W. M., podnosząc zarzut naruszenia art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1405 ze zm., dalej jako: u.i.o.ś.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając powyższe na uwadze, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu. W uzasadnieniu podniesiono, iż kształt zaskarżonej decyzji jest wynikiem częściowego cofnięcia wniosku przez inwestora w zakresie budowy płyty obornikowej. Takie ukształtowanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia stanowi o naruszeniu art. 86 u.i.o.ś. stanowiącego o związaniu organów wydających m.in. decyzję pozwolenia na budowę postanowieniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazano, iż związanie to oznacza, że dokonując oceny wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organ przede wszystkim zobowiązany jest ustalić czy wniosek obejmuje inwestycję, dla której wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro ocenie oddziaływania na środowisko poddawana jest planowana inwestycja jako całość, a nie jej poszczególne elementy, i dla inwestycji jako całości ustalane są środowiskowe uwarunkowania jej realizacji, to niedopuszczalnym jest częściowa jej realizacja, bez elementów chroniących środowisko przewidzianych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie do zaakceptowania jest zatem stanowisko organu, który wskazał, iż żaden z przepisów obowiązującego prawa nie nakazuje dla tej inwestycji budowy płyty obornikowej, gdyż obornik można składować bezpośrednio w budynku, bądź na polach w miejscach zabezpieczonych materiałem nieprzepuszczalnym. Czynienie tego rodzaju ustaleń wbrew postanowieniom decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi niedopuszczalną zmianę postanowień organu właściwego do ustalenia środowiskowych warunków realizacji inwestycji, gdyż okoliczności tego rodzaju są ustalane w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji była jednym przedsięwzięciem - budową budynku inwentarskiego wraz z płytą obornikową i taki zakres przedsięwzięcia wiąże organ architektoniczno-budowlany przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W przypadku, gdy we wniosku o wydanie pozwolenia zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przypadku należy przeprowadzić nową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, czego organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż po wydaniu decyzji środowiskowej nastąpiła zmiana przepisów, która wyłączyła obowiązek realizacji płyt obornikowych przy tego typu inwestycjach, a istniejący wcześniej wymóg w stosunku do przedmiotowej budowy także był wątpliwy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. Sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie może jednak ograniczyć się wyłącznie do formalnego ustalenia, że taka decyzja została wydana. Wprawdzie stosownie do treści art. 86 w zw. z art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże m. in. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę oraz decyzję zatwierdzającą projekt budowlany, nie oznacza to jednak, że organ jest zwolniony z obowiązku wyjaśnienia, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedłożona przez inwestora faktycznie dotyczy tej samej inwestycji, która jest określona w projekcie budowlanym. Przy czym należy podkreślić, iż ocenie oddziaływania na środowisko powinna być poddana planowana inwestycja jako całość, a nie jej poszczególne elementy. Tym samym organ wydający pozwolenie na budowę jest zobowiązany do ustalenia, czy dla planowanego przedsięwzięcia uzyskano decyzję środowiskową oraz czy projekt budowlany pozostaje z nią zgodny.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że ostateczną decyzją z dnia "[...]" właściwy organ określił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do hodowli indyków w liczbie 5 000 sztuk (120 DJP) wraz z płytą obornikową (decyzja w aktach administracyjnych). Z kolei decyzją z dnia "[...]" organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, obejmujące opisane wyżej zamierzenie inwestycyjne, ustalając że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z uprzednio wydaną decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją środowiskową. Jednakże w toku postępowania odwoławczego inwestor przesłał pismo, w którym podniósł, iż wycofuje z zakresu przedłożonego wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego budowę płyty obornikowej oraz innych obiektów z nią związanych takich, jak zbiornik na gnojowicę, plac manewrowy, droga dojazdowa oraz wszystkie inne prace na działce nr "[...]". W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę taka modyfikacja wniosku o pozwolenie na budowę stanowi istotną zmianę i nie pozostaje bez wpływu na całokształt planowanej inwestycji, zwłaszcza że inwestycja ta - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) - należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu może być wymagane. Jak wynika bowiem z treści decyzji środowiskowej z dnia "[...]" w ramach planowanego przedsięwzięcia miała być wykonana płyta obornikowa i na niej miał być składowany obornik w okresie zimowym, przy czym planowana płyta oraz pojemność zbiornika na odcieki miały zapewnić sześciomiesięczny okres przechowywania obornika. Należy zatem uznać, że pływa ta stanowi istotny element przedmiotowego przedsięwzięcia, a wprowadzona przez inwestora zmiana we wniosku o pozwolenie na budowę polegająca na zrezygnowaniu z jej budowy oraz innych obiektów z nią związanych wpływa znacząco na funkcjonowanie planowanej hodowli indyków. Co więcej inwestor w ogóle nie wskazał innego sposobu składowania, czy też pozbywania się obornika w okresie zimowym. Tymczasem organ II instancji nie odniósł się do tej kwestii, stwierdzając lakonicznie, iż zarzuty odwołania odnośnie zbyt małej powierzchni płyty obornikowej są bezprzedmiotowe w związku z tym, iż zakres wniosku po zmianie nie obejmuje budowy opisanej płyty obornikowej. Wskazano przy tym, że obecnie żaden z przepisów prawa nie nakazuje dla tej inwestycji budowy płyty obornikowej, a obornik można składować bezpośrednio w budynku, bądź na polach w miejscach zabezpieczonych materiałem nieprzepuszczalnym. Należy jednak podnieść, że skoro decyzja środowiskowa została wydana dla inwestycji obejmującej budowę budynku inwentarskiego do hodowli indyków wraz z płytą obornikową, która stanowiła istotny element inwestycji i zamierzenie w takim kształcie było oceniane przez organ ochrony środowiska, to obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego było przede wszystkim ustalenie, czy w tych nowych okolicznościach można uznać, że inwestor legitymuje się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w odniesieniu do tak zmodyfikowanego zamierzenia inwestycyjnego. Nie ma bowiem znaczenia powoływana przez organ okoliczność zmiany przepisów odnośnie do obowiązku budowy płyty obornikowej (uchylenie art. 25 ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2017, poz. 668), skoro nowelizacja ta nie zniosła obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. Należy zaś podkreślić, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, zaś określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt II OSK 1578/13, LEX nr 1665659). W związku z tym ponowna ocena oddziaływania na środowisko jest obligatoryjna wówczas, gdy organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane istotne zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Dodatkowo należy wskazać, że z akt sprawy organu odwoławczego wynika, że odwołanie wniesione przez pełnomocnika skarżącego nie zostało podpisane, a organ rozpatrzył je bez wezwania do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Wprawdzie nie mogło to skutkować nieważnością zaskarżonej decyzji, gdyż podpisane odwołanie wniosły także inne strony postępowania, ale organ odwoławczy winien wezwać do uzupełnienia tego braku formalnego przed przystąpieniem do ponownego rozpoznania odwołań, które winny być rozpatrzone z uwzględnieniem powyższych wskazań.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.).