Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 6/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. bezczynność Sądu Rejonowego w W. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 25 stycznia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga Z. G. na bezczynność Sądu Rejonowego w W. Z treści załączonego do skargi dokumentu wynikało, że Z. G. zarzuca Sądowi Rejonowemu w W. bezzasadną odmowę dostępu do akt spraw prowadzonych przed tym sądem (sygn. akt: [...],[...] oraz [...]). Z dokumentów załączonych do skargi wynikało nadto, że skarżący zarzuca organom wymiaru sprawiedliwości oraz organom administracji publicznej bezczynność w inicjowanych przez skarżącego postępowaniach. Skarżący wskazał m.in., że wszystkie jego skargi i zażalenia są ignorowane przez wszystkie organa państwa.

Skarga została opatrzona podpisem elektronicznym.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez jednoznaczne określenie naruszenia prawa (uzasadnienie skargi przez wskazanie czego konkretnie dotyczy zaskarżona bezczynność).

Odrębnym zarządzeniem z dnia 20 lutego 2019 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez jej własnoręczne podpisanie, ewentualnie nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Wzywając skarżącego do podpisania skargi względnie nadesłania podpisanego egzemplarza skargi pouczono skarżącego, że obecnie obowiązujące regulacje normatywne dotyczące postępowania przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości składania pism opatrzonych podpisem elektronicznym.

W obydwu opisanych powyżej zarządzeniach określono termin na ich wykonanie wynoszący siedem dni oraz rygor odrzucenia skargi.

Wezwania do usunięcia braków formalnych skargi zostały skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 31 stycznia 2019 r. (potwierdzenie odbioru – k. 29 akt sprawy) oraz w dniu 27 lutego 2019 r. (potwierdzenie odbioru – k. 32 akt sprawy).

W dniu 6 marca 2019 r. skarżący złożył za pośrednictwem Elektronicznej Skrzynki Podawczej WSA w Gdańsku opatrzone podpisem elektronicznym pismo zatytułowane "skarga" wraz załącznikami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Odesłanie do wymogów określonych dla pisma w postępowaniu sądowym oznacza konieczność spełnienia przez pismo będące skargą warunków ogólnych przewidzianych dla wszystkich pism strony, w tym określonego w art. 46 § 1 punkt 4 wskazanej wyżej ustawy warunku w postaci podpisania pisma przez stronę.

Z art. 57 § 1 punkt 3 wskazanej powyżej ustawy wynika, że skarga powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 punkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie.

W realiach rozpatrywanej sprawy wniesiona skarga nie została przez skarżącego podpisana. Z treści skargi nie można było nadto wywnioskować w sposób jednoznaczny na czym polega zarzucana przez skarżącego bezczynność. W związku z tymi brakami skarżący został wezwany do ich uzupełnienia. Z akt sprawy wynika, że wskazane wyżej braki formalne skargi nie zostały przez skarżącego uzupełnione w ustawowym, siedmiodniowym terminie.

W związku z powyższym wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 punkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje skarżącemu, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.; Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.). Zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Wyliczenie zawarte w powyższym katalogu ma charakter zamknięty. Zaskarżenie bezczynności w przypadkach innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 8 albo 9 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że zainicjowana przez dany podmiot sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego. Brzmienie art. 3 § 2 punkt 8 i 9 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozostawia przy tym wątpliwości, że przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny - w odniesieniu do skarg na bezczynność - nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu administracji publicznej do podjęcia określonego działania (likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu) w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.