Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1765/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/WA 1239/16 w sprawie ze skargi B. D. i P. D. na zarządzenie Prezydenta W. z dnia (...) lipca 2012 r. nr (...) w przedmiocie założenia gminnej ewidencji zabytków postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r. sygn. VII SA/Wa 1239/16, uwzględnił skargę B. D. i P. D. na zarządzenie Prezydenta m.st. Warszawy z (...) lipca 2012 r. nr (...) w przedmiocie założenia gminnej ewidencji zabytków i stwierdził jego niezgodność z prawem w części dotyczącej ujęcia w gminnej ewidencji zabytków nieruchomych m.st. Warszawy, w załączniku do tego zarządzenia – pod nr (...), Lp. (...) - budynku położonego przy ul. (...) w W. na działce nr ew. (...) z obr. (...).

Prezydent m. st. Warszawy wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparto m.in. na zarzucie naruszenia art. 147 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa) w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z art. 94 ust. 2 w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez stwierdzenie niezgodności z prawem ww. zarządzenia w oparciu o błędne i dowolne uznanie, że organ dopuścił się naruszenia art. 3 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.; dalej uoz) i przyjęcie oceny, że "organ, wskazując jako podstawę orzeczenia m.in. art. 22 ust. 5 uoz, nie wziął pod uwagę definicji zabytku ujętej w art. 3 pkt 1 uoz.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygniecie sprawy zależy m.in. od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowadministracyjnej jest zarządzenie wydane na podstawie art. 22 ust. 5 pkt 3 uoz. W związku z tym wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 2781/17, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "Czy art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.) w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości poprzez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia, jest zgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.)."

Zainicjowane tym pytaniem postępowanie toczy się w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. P 12/18, a jego wynik z uwagi na podstawę prawną wydania zarządzenie, ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.