Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 116/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-11-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 listopada 2015 r. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H. K. i J. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej, a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu; ,


UZASADNIENIE

H. K. i J. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], wydaną w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 lutego 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania

w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zawierało jednocześnie pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania spowoduje jej odrzucenie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.").

Postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżących w dniu 7 kwietnia 2015 r., Sąd odrzucił skargę z uwagi na nieusunięcie ww. braku formalnego skargi, tj. brak pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących przed sądem.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. skarżący wnieśli o "przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Do wniosku skarżący dołączyli postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2015 r. o odrzuceniu ich skargi oraz skargę z dnia 13 kwietnia 2015r. na ww. decyzję Wojewody P. W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdzili, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez ich winy. Powołując się na uzasadnienie postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2015 r. skarżący wskazali, że w pełnomocnictwie z dnia 23 września 2014 r. celowo zamieścili zapis o umocowaniu swoich pełnomocników także do występowania przed sądami administracyjnymi w przekonaniu, że taki zapis jest wystarczający. Dodatkowo skarżący podkreślili, że nie byli - jako strona postępowania - wzywani przez Sąd do złożenia dodatkowego pełnomocnictwa do akt sądowych.

Zarządzeniem z dnia 25 września 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżących, w terminie 7 dni, do sprecyzowania, czy pismo skarżących z dnia 13 kwietnia 2015r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2014 r., czy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełniania braku formalnego skargi. W wyznaczonym terminie pełnomocnik nie opowiedział na powyższe wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż pomimo, że skarżący w petitum wniosku z dnia 13 kwietnia 2015 r. wskazali, że wnoszą o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, to Sąd potraktował ich pismo jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, tj. pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących przez sądem administracyjnym. Jak wynika bowiem z akt sprawy, to właśnie terminowi do uzupełnienia opisanego braku formalnego skargi skarżący uchybili, co było przyczyną odrzucenia przez Sąd ich skargi, a sama skarga została natomiast wniesiona w ustawowym terminie. Ponadto z uzasadnienia wniosku, jak i z dołączonego do niego postanowienia z dnia 30 marca 2015 r. o odrzuceniu skargi wynika, że de facto przedmiotem wniosku jest przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Zgodnie z art. 86 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 ww. ustawy stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13), czy nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyr. NSA z 3.VIII.2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.).

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu wynikające z powyższych przepisów zostały zachowane, niemniej jednak, skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności, że niedochowanie terminu w uzupełnieniu braku formalnego skargi było przez nich niezawinione. Skarżący nie przybliżyli w sposób wystarczający żadnej obiektywnej i niezależnej przeszkody uniemożliwiającej reprezentującemu ich pełnomocnikowi uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa w przewidzianym terminie. Za taką przeszkodę, zdaniem Sądu, nie można bowiem uznać istnienia w orzecznictwie sądowym stanowiska, zgodnie z którym obowiązek złożenia pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi przy wnoszeniu skargi nie powstaje, gdy pełnomocnictwo zostało już złożone w postępowaniu administracyjnym. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę reprezentuje w tej sprawie odmienne stanowisko (szczegółowo opisane w postanowieniu o odrzuceniu skargi z dnia 30 marca 2015r.) i nie jest związany poglądami wskazanymi w orzeczeniach przytoczonych we wniosku o przywrócenie terminu. Jeżeli zaś skarżący nie zgadzali się z powyższym stanowiskiem to mieli możliwość złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 30 marca 2015r. Tymczasem, jak wynika z akt sądowych wywiedziona przez nich w tym zakresie - skarga kasacyjna została pismem z dnia [...] lipca 2015 r. cofnięta.

Należy w tym miejscu jednocześnie podkreślić, że stronie wezwanej do usunięcia braków formalnych złożonego pisma nie przysługuje jakikolwiek margines interpretacyjny odnośnie do sposobu wykonania wezwania, jeżeli zawiera ono w sposób szczegółowy i wyraźny czynności, których dopełnienie jest wymagane do nadania sprawie dalszego biegu. Skoro pełnomocnik skarżących został zatem wezwany do usunięcia braku formalnego poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania przed sądami administracyjnymi i został również pouczony o skutkach nieusunięcia ww. braku formalnego, to nie można zaakceptować stanowiska, iż to do strony będzie należeć uznanie, który brak formalny jest na tyle istotny, iż należy go uzupełnić, a które wezwanie można zignorować, zakładając, iż sąd może brak ten uzupełnić we własnym zakresie, tj. dokonując kopii pełnomocnictwa z akt administracyjnych. Mając na względzie, że pełnomocnik skarżących jest profesjonalistą, zatem powinien być świadomy skutków niewypełnienia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, niezależnie od tego czy w jego przekonaniu braki te w ogóle istniały, a jeśli tak, to czy były na tyle istotne, że wymagały usunięcia. Pełnomocnik został pouczony o konsekwencjach nieusunięcia wskazanych w wezwaniu braków, a zatem, nie wypełniając wezwania, zdawał sobie sprawę ze skutków takiego zaniechania (tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt I FSK 536/08).

Za przywróceniem terminu do uzupełnienia opisanego braku formalnego skargi nie może też przemawiać brak osobistego wezwania skarżących do przedłożenia dodatkowego pełnomocnictwa. Skoro skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, to Sąd nie miał obowiązku wzywać do uzupełnia braków skargi – samych skarżących.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w przekroczeniu terminu, a zatem nie ma podstaw do przywrócenia terminu do uzupełninia braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.