Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 78/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2063/15 odrzucającego skargę Fundacji [...] w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Siedlcach z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Fundacji [...] w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Siedlcach z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 7 lipca 2015 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji strony skarżącej – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie została przesłana na podany w skardze adres i wobec nieobecności strony skarżącej była dwukrotnie awizowana (w dniu 13 lipca 2015 r. oraz w dniu 21 lipca 2015 r.), o czym umieszczono zawiadomienia w skrzynce do doręczania korespondencji. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza została ona zwrócona do Sądu. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie wezwania skierowanego do skarżącej było skuteczne i zostało dokonane z upływem 27 lipca 2015 r. (art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że wyznaczony termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 3 sierpnia 2015 r.

Odrzucając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że w sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 27 lipca 2015 r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał z dniem 3 sierpnia 2015 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie usunęła ww. braku formalnego skargi, a taki charakter przedmiotowego braku wynika z art. 57 § 1, art. 46 (§ 1 pkt 1 i 4) oraz art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a. Nie nadesłanie dokumentu wskazującego na umocowanie osoby, która podpisała skargę do działania w jej imieniu, w szczególności odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 i art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Fundacji [...] w W., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2015 r. pomimo, że stronie skarżącej nie doręczono pisma wzywającego ją do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi,

2. art. 73 § 1 – 4 P.p.s.a. polegające na przyjęciu przez Sąd, że pismo wzywające skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało jej skutecznie doręczone pomimo, iż nie pozostawiono w skrzynce do doręczenia korespondencji żadnego zawiadomienia o złożeniu ww. pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi skarżącej na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2015 r.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych a także o przesłuchanie członka zarządu Fundacji A. B. na okoliczność braku doręczenia skarżącej pisma wzywającego ją do uzupełniania w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, braku pozostawienia w skrzynce do doręczenia korespondencji jakiegokolwiek zawiadomienia o złożeniu ww. pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) wniesioną skargę kasacyjną, zauważyć należało, iż przedstawione w niej zagadnienie sprowadzało się jedynie do zakwestionowania dokonania tzw. doręczenia zastępczego (art. 73 § 1 P.p.s.a.). Poza sporem pozostawało natomiast to, iż złożona w niniejszej sprawie skarga posiadała braki formalne, które uniemożliwiały nadanie jej prawidłowego biegu.

Jak wynika z akt sprawy w wykonaniu zarządzenia z dnia 7 lipca 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełniania stwierdzonego braku formalnego skargi. Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie została przesłana na podany w skardze adres i wobec nieobecności strony skarżącej była dwukrotnie awizowana. Na przesyłce znajduje się stosowna adnotacja o dwukrotnym awizowaniu przesyłki. Zastosowanie, zatem w sprawie znalazł przepis art. 73 P.p.s.a., w szczególności domniemanie, o którym mowa w § 4 tego przepisu, że doręczenie nastąpiło z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia w którym podjęto nieskuteczną próbę doręczenia przesyłki na adres podany na przesyłce. Podkreślić trzeba, iż zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego nie ma charakteru fakultatywnego, a więc nie zależy od decyzji sądu. Obowiązek wykorzystania tego trybu aktualizuje się w każdym przypadku "niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a." i jest dla sądu wiążący. Obalenie fikcji doręczenia (domniemanie faktyczne) może natomiast nastąpić, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Nie jest to jednak możliwe tylko i wyłącznie na podstawie twierdzeń skarżącej, że nie pozostawiono jej żadnego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru. Sama przesyłka jest, bowiem dokumentem zachowania procedury doręczenia przesyłki, a zatem jej podważenie wymaga przeprowadzenia przeciwdowodu lub uprawdopodobnienia, że informacje z niej wypływające są wątpliwe. Jak zaznaczano przy tym w orzecznictwie, obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 P.p.s.a. W każdej, bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OZ 971/13).

W tym stanie sprawy, ponieważ strona skarżąca nie podważyła domniemania skutecznego wezwania jej do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi, za bezzasadne należało uznać podniesione w rozpoznawanej kasacji zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. oraz art. 73 § 1 – 4 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną kasację.