Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1738/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 2 pkt. 5, art. 41 ust. 2 pkt. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie Sędzia del. WSA Monika Nowicka Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 31 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2007r. sygn. akt II SA/Wa 553/07 w sprawie ze skargi T. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 553/07 oddalił skargę T. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] po rozpoznaniu odwołania T. B. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] października 2006 r., nr [...], którym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), z dniem 31 października 2006 r. zwolnił sierż. szt. T. B. ze służby w Policji i w trybie art. 108 § 1 K.p.a. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w Zawierciu wystąpił z wnioskiem o zwolnienie skarżącego w powyższym trybie ze służby. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. Śląskiego w uchwale z dnia 25 listopada 2005 r. pozytywnie zaopiniowało zwolnienie skarżącego ze służby. Postanowieniem prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach z dnia 11 lipca 2005 r. uzupełnionym następnie postanowieniem z dnia 13 lipca 2005 r., przedstawiono skarżącemu zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, tj. 11 czynów, popełnionych w okresie od jesieni 2000 r. do końca maja 2002 r. oraz w lipcu 2005 r. stanowiących przestępstwa z art. 258 § 2 K.k., art. 228 § 1 K.k., art. 231 § 1 K.k. i z art. 263 § 2 K.k. Następnie Sąd Okręgowy w Katowicach zastosował wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres od dnia 12 lipca 2005 r. do dnia 12 października 2005 r., po czym po kolejnych przedłużeniach środka zapobiegawczego, w dniu 12 lipca 2006 r. zdecydowano o uchyleniu tymczasowego aresztowania. W związku z powyższym skarżącego zawieszono w wykonywaniu czynności służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Stosownie do treści art. 25 ust. 1 ustawy, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, posiadający zdolność psychiczną i fizyczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, zaś skarżący w związku z przedstawieniem mu powyższych zarzutów nie spełnia wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii i nie zmienia tego stanu rzeczy fakt, że postępowania karne nie zostało jeszcze ukończone. W postępowaniu administracyjnym nie rozstrzyga się o winie policjanta, a jedynie bada, czy może on nadal pełnić służbę bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. W sprawie bezspornym dla organu jest, że pozostawienie skarżącego w służbie nastąpiłoby z naruszeniem jej dobra. Ponieważ zwolniono go z aresztu jedynie dlatego, że ustały przyczyny w postaci obawy ucieczki lub ukrywania się oraz nakłaniania do składania fałszywych zeznań lub w inny bezprawny sposób utrudniania postępowania karnego, to jednak charakter zarzucanych mu czynów uniemożliwia dopuszczenie go do wykonywania czynności służbowych. W ocenie organu nie ma widoków na szybki powrót skarżącego do służby, a to z kolei powoduje, że dochodzi do szeregu negatywnych skutków dla właściwego funkcjonowania jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę i wpływa to ponadto demoralizująco na innych policjantów. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy ważny interes służby wymaga, aby w szeregach Policji pozostawali ludzie o nieposzlakowanej opinii, cieszący się autorytetem w społeczeństwie, bezwzględnie przestrzegający prawa i zasad współżycia społecznego, dotrzymujący roty złożonego ślubowania i tylko taka osoba jest w stanie realizować zadania stawiane przed Policją, zaś skarżący utracił te przymioty. Przepis ten nie wymaga natomiast, aby skarżącemu udowodniono winę w postępowaniu administracyjnym, ani też skazania go prawomocnym wyrokiem sądu. Organ uznał, że skarżący swoją postawą narusza zatem dobre imię i wpływa negatywnie na wizerunek Policji, która jest instytucją zaufania publicznego, zaś nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności podyktowane jest ważnym interesem społecznym wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji. Organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza, iż nie jest możliwe dalsze kontynuowanie przez niego służby w Policji bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi T. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w myśl którego, policjanta można zwolnić ze służby, w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie sprecyzowane ani też bliżej określone. Natomiast zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

Zdaniem Sądu w sprawie istota zagadnienia sprowadzała się do wyjaśnienia, czy skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu ów "ważny interes służby". Bezspornym jest, że wobec wymienionego funkcjonariusza toczy się postępowanie karne. Jednakże fakt ten w żaden sposób jeszcze nie uzasadnia powoływanie się na przesłankę zwolnienia z art. 45 ust. 2 pkt 5 ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie podkreślono, że stosownie do treści art. 25 ust. 1 ustawy, służbę w Policji może pełnić obywatel polski mający m.in. nieposzlakowaną opinię. Ponadto organ słusznie uznał, że w postępowaniu administracyjnym o zwolnienie policjanta na podstawie tego przepisu, nie rozstrzyga się o jego ewentualnej winie, lecz bada się, czy może on pełnić służbę bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Zasadnie organ wskazał, że dotychczasowy przebieg postępowania przygotowawczego i jego charakter, nie rokuje szybkiego zakończenia sprawy. Fakt ten nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych realizowanych przez jednostkę organizacyjną, w której skarżący pełnił dotychczas służbę. Poza jej dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy, fakt pozostawania skarżącego poza służbą przez tak długi okres czasu wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. W ocenie Sądu pozostawanie skarżącego w służbie byłoby kontynuowaniem przez niego służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów, zaś w sprawie przekonywująco wykazano, że za jego zwolnieniem przemawia przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy. Ponadto Sąd podkreślił, że przed podjęciem decyzji organ zasięgnął opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, do czego zobowiązuje go art. 43 ust. 3 ustawy. Jednogłośna uchwała NSZZ Policjantów z dnia 25 listopada 2005 r. akceptująca zwolnienie skarżącego ze służby, wskazuje również na fakt, że została spełniona przesłanka "ważnego interesu", bowiem obiektywność związku zawodowego nie może w tym względzie budzić żadnych wątpliwości.

Sąd podniósł, że składane przez skarżącego wnioski dowodowe dotyczyły jego winy, co do zarzucanych mu czynów w postępowaniu karnym. Tymczasem w sprawie kwestia powyższa nie miała zasadniczego znaczenia przy ocenie przesłanki "ważnego interesu służby".

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł T. B., zaskarżając go w całości. Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji polegające na jego zastosowaniu mimo braku przesłanek do jego zastosowania oraz błędną interpretację hipotezy normy wynikającej z powołanego artykułu skutkującą wadliwym określeniem zakresu przeprowadzanych w postępowaniu administracyjnym dowodów; co z kolei skutkowało naruszeniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. − Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wyrażającym się w utrzymaniu w mocy rozstrzygnięć organów wydanych z naruszeniem przepisów prawa.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) poprzez błędne zastosowanie:

− art. 151 P.p.s.a. w sprawie, w której zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 78 § 1, art. 107 § 3 i art. 108 § 1 K.p.a.;

− błędne niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. mimo naruszenia przez organy:

a) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozpoznania sprawy karnej toczącej się względem skarżącego, mimo tego, że od wyniku tej sprawy zależało ustalenie podstawowych przesłanek dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zawieszenie postępowania w tym przypadku było dla organów obligatoryjne,

b) art. 108 § 1 K.p.a. przez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej

wykonalności, mimo braku ku temu przesłanek,

c) art. 7, art. 77, art. 78 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenia wyrażały się w tym, że:

- organy nie uwzględniały wniosków dowodowych skarżącego,

- organy działały bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego,

- w sprawie nie zebrano materiału dowodowego pozwalającego na należyte ustalenie stanu faktycznego w sprawie,

- rozstrzygnięcia organów formułowane były na podstawie niepotwierdzonego domniemania popełnienia przez skarżącego czynów zarzucanych mu w postępowaniu karnym,

- uzasadnienia orzeczeń organów zawierały wskazanie przestępstw, które miały być popełnione przez skarżącego jako faktów, z których organy te wywodziły skutek w postaci utraty przez skarżącego nieposzlakowanej opinii, mimo braku dowodów w postępowaniu administracyjnym na ich popełnienie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wyraża się w tym, iż organy wydały orzeczenia kierując się zarzutami formułowanymi wobec skarżącego w postępowaniu karnym, przyjmując, że popełnił on zarzucane mu czyny. Skoro organy rozstrzygnęły powyższą kwestię w swoim zakresie, uprzedzając jednocześnie bieg postępowania karnego, w tym zakresie postępowanie administracyjne dotknięte jest wadą uzasadniającą uchylenie wydanych w nim decyzji.

Skarżący podniósł, że organy swoje rozstrzygnięcie oparły na samym fakcie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego i zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania oraz na niepewnej i ewentualnej okoliczności, która mogłaby wystąpić, tj. długotrwałym postępowaniu karnym. Dodatkowo organy założyły, że skarżący popełnił zarzucane mu w postępowaniu karnym czyny i w związku z tym utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, w związku z czym jego dalsze zatrudnianie wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy oraz na wizerunek Policji (te okoliczności nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami w postępowaniu administracyjnym), tym samym − organy dokonały subsumcji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji na podstawie okoliczności niewynikających z zebranego materiału dowodowego, czym naruszyły art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

W ocenie skarżącego sam fakt wszczęcia postępowania karnego nie może jeszcze świadczyć o tym, iż popełnił on czyn, o który jest podejrzany. Organ administracji nie dokonał samodzielnych ustaleń pozwalających na przyjęcie, że skarżący popełnił czyn uniemożliwiający jego dalsze pozostawanie w Policji, czy też utracił przymiot nieposzlakowanej opinii wymaganej od funkcjonariuszy Policji. Skoro zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, to decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.). Organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia wskazanej zasady, co wyraża się przede wszystkim w pominięciu wniosków dowodowych strony postępowania, które dotyczyły istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i tym samym − dopuszczeniu do sytuacji, w której decyzja administracyjna została wydana bez przeprowadzenia zasadniczej części postępowania dowodowego. Na podkreślenie zasługuje przy tym fakt, że organ sformułował swoje rozstrzygnięcie w oparciu o okoliczności, których istnieniu skarżący zaprzeczał i na dowód istnienia okoliczności przeciwnych przedstawił wnioski dowodowe, których organ nie uwzględnił.

W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznaczają podstawy powołane w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie w swej podstawie powołuje zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania − art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.

W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić zasadność podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., ponieważ kontrola zarzutów natury materialnej możliwa jest wyłącznie na gruncie niewątpliwego stanu faktycznego sprawy.

Autor skargi kasacyjnej zarzuca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a., podczas gdy jego zdaniem w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., albowiem zaskarżona decyzja o zwolnieniu T. B. ze służby w Policji została wydana z naruszeniem wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a.

Zarzut ten nie jest trafny. W myśl art. 40 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Tym samym wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ administracji nie miał obowiązku zawieszania postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia T. B. ze służby w Policji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu zakończenia postępowania karnego. W sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji właściwy organ nie ma także obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowody na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw.

Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów należy do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Ocena zaś dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości − właściwego sądu. Powyższe uwagi mają na celu wyjaśnienie, że nie jest rolą organu administracji w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przeprowadzanie na wniosek policjanta dowodów mających podważyć zasadność wydanego w sprawie karanej postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów popełnienia określonych przestępstw.

Ustalenia w tym zakresie czynione są na użytek postępowania prowadzonego w innej sprawie. Nieuzasadnione są zatem stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone.

W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99; wskazując jednocześnie, iż przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Okoliczności te winny odnosić się do art. 1 powołanej ustawy o Policji.

Użycie w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie nie zdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2002 r. II SA 2972/02, Lex nr 82811). Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyżej powołany wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1994 r. II SA 426/99, Lex nr 47389).

W rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia T. B. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, została wystarczająco wykazana. Nie może budzić wątpliwości, że przedstawienie skarżącemu aż 11 zarzutów popełnienia przez niego przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, z uwagi na ilość zarzutów, ich ciężar gatunkowy (m.in. udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnienie przestępstw o charakterze terrorystycznym) oraz związek niektórych z zarzucanych czynów ze służbą w Policji, narusza dobro służby. Zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nie ochroniłoby tego dobra w sposób dostateczny, bowiem, na co zresztą organ zwrócił uwagę, dezorganizowałoby służbę. W praktyce oznaczałoby bowiem, że skarżący nie pełniłby służby będąc policjantem co najmniej przez kilka lat, pobierając 50% należnego uposażenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielość i charakter zarzucanych skarżącemu czynów karalnych uzasadnia uznanie, iż skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji. W interesie służby, a więc interesie społecznym leży, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania staniane przez przepisy ustawy o Policji.

Instytucja jaką jest Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi dobro chronione przez prawo. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii − art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby".

W świetle powyższego nie można zgodzić się z poglądem autora skargi kasacyjnej, zgodnie z którym art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji nie znajdował zastosowania w sprawie. W okolicznościach rozpoznania sprawy "ważny interes służby" uzasadniał zwolnienie T. B. ze służby w Policji.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.