Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1595/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2  ust. 1,  art. 3  ust. 3 i 4,  art. 39  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, sędzia WSA Przemysław Żmich, , Protokolant referent stażysta Marta Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2022 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr KOC/2180/Op/22 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 13 kwietnia 2022 r., nr KOC/2180/Op/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "Kolegium, "organ odwoławczy") po rozpoznaniu odwołania A. Z. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z 28 marca 2022 r., nr CPS/420/001662/26441/22 w przedmiocie pomocy społecznej.

Decyzja Kolegium została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Wnioskiem złożonym w dniu 1 lutego 2022 r. A. Z. zwrócił się do organu I instancji o przyznanie pomocy w formie dopłaty do wywozu śmieci od stycznia 2022 r.

W dniu 24 lutego 2022 r. pracownik socjalny przeprowadził wywiad środowiskowy z A. Z., celem ustalenia jego sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej.

Ww. decyzją z 28 lutego 2022 r. Prezydent - na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 1 i 2, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 i 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2001, poz. 2268 z póź. zm.) - orzekł o odmowie przyznania A. Z. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie bieżących kosztów utrzymania lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że miesięczny dochód wnioskodawcy wynosi [...] zł, a bieżące koszty utrzymania lokalu mieszkalnego wynoszą miesięcznie [...] zł. Zdaniem Prezydenta, opłacenie kosztów związanych z użytkowaniem lokalu nie należy do sytuacji wyjątkowych, lecz systematycznych comiesięcznych płatności wynikających z umowy zawartej z administratorem budynku, w którym znajduje się zajmowany lokal. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu I instancji, A. Z. nie spełnia przesłanek z ustawy o pomocy społecznej warunkujących przyznanie prawa do świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na pokrycie bieżących kosztów utrzymania mieszkania zgodnie z uchwałą Nr LVII/1810/2021 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r.

Od powyższej decyzji z 28 lutego 2022 r. odwołanie wniósł A. Z., wskazując, że zaskarżoną decyzję uważa za niesłuszną z powodu błędnego wyliczenia dochodu z gospodarstwa rolnego w wysokości [...] zł. Wyjaśnił, że za 2021 r. uzyskał przychód z ARiMR w postaci dopłat do ha w wysokości [...] zł plus [...] zł czyli razem [...] zł. Za 2021 r. zapłacił podatek rolny w wysokości [...] zł. Zatem, dochód wyniósł [...] zł - co daje kwotę [...] zł miesięcznie. Ogólny jego dochód za 2021 r. wyniósł [...] zł, co stanowi mniejszą kwotę niż ustalona w uchwale kwota kryterium dochodowego [...] zł. Podkreślił, że w jego przypadku podwyżka opłaty za wywóz śmieci była horrendalnie wysoka.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, powołaną na wstępie decyzją z 13 kwietnia 2022r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 28 marca 2022 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że w odróżnieniu od form obowiązkowych właściwy organ może, lecz nie musi go przyznać w przypadku ustalenia, że występują przesłanki wymienione w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, a z przepisu tego nie wynika indywidualne roszczenie o przyznanie pomocy społecznej w formie w nim przewidzianej. Dalej podkreślił, że użyty w art. 39 ustawy o pomocy społecznej zwrot, że zasiłek celowy "może być przyznany" wskazuje, iż decyzja organu pomocy społecznej przyznająca zasiłek celowy podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że od decyzji organu orzekającego zależy, czy wnioskodawcy zostanie przyznana pomoc w formie zasiłku celowego i w jakiej wysokości. Tym samym, spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia. Organ przyznający zasiłek nie jest bowiem zobowiązany do spełnienia żądań strony, która musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania jej tego świadczenia lub jego rozmiar będzie różny od tego, który strona określiła we wniosku. Kolegium uznało, że w stanie faktycznym tej sprawy, organ I instancji - wydając decyzję odmowną - nie przekroczył granic uznania administracyjnego i właściwie zastosował obowiązujące przepisy.

Kolegium przywołało przepisy ustawy o pomocy społecznej mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w tym art. 39 ust. 1 i 2, zgodnie z którym - w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, wykonanie drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Ponadto wyjaśniło, że zgodnie z § 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r., Nr LVI1/1810/2021, w sprawie podwyższenia kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej uprawniającego do zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie bieżących kosztów utrzymania budynku/lokalu mieszkalnego (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2021 r., poz. 12116) podwyższa się kwotę kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, uprawniającego do zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie bieżących kosztów utrzymania budynku/lokalu mieszkalnego, do kwoty 250 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, czyli do kwoty [...] zł ([...] zł x 250% = [...] zł).

Kolegium wyjaśniło, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż A. Z. ma [...] lat, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe; zamieszkuje w mieszkaniu własnościowym siostry, w którym ma prawo dożywotniego pobytu. Występuje u niego długotrwała choroba i niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym. Jego źródłem dochodu w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku była renta z KRUS w wysokości [...] zł, kwota z wynajmu mieszkania własnościowego – [...] zł oraz dochód z [...] ha przeliczeniowego - [...] zł. Łączny dochód uzyskany w miesiącu styczniu 2022 r. wyniósł [...] zł. Wnioskodawca płaci zasądzone alimenty na dzieci: M. Z. i J. Z. w łącznej wysokości [...] zł miesięcznie - zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt [...] oraz wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia 7 lipca 2012 r. sygn. akt [...], zatem - łączny dochód należy pomniejszyć o kwotę alimentów. Z powyższego wynika, że dochód A. Z. w styczniu 2022 r. wyniósł [...] zł i przekracza podwyższone kryterium dochodowe, tj. kwotę [...] zł, uprawniające do ubiegania się o pomoc w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie bieżących kosztów utrzymania w budynku lokalu mieszkalnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, tzn. uzupełniający własne środki, możliwości i uprawnienia osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Pomoc społeczna jest ostatnim źródłem wsparcia, przysługującym osobom, które nie posiadają możliwości samodzielnej poprawy własnej sytuacji. Podstawowym celem pomocy społecznej nie jest wypłata żądanej przez wnioskodawcę pomocy finansowej, ale podejmowanie działań, które pomogłyby osobie lub rodzinie przezwyciężyć trudną sytuację, w jakiej się ona znajduje. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Przepis ten ustanawia tzw. zasadę pomocniczości, która sprowadza się do zakazu wyręczenia jednostki z zadań, które może ona samodzielnie realizować. Ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, wedle której każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to zasadniczo nie jest uzasadnione udzielenie takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna.

Jednocześnie, zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie nie było także podstaw do przyznania A. Z. pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego. W świetle bowiem art. 41 ustawy o pomocy społecznej: w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

W tym miejscu organ odwoławczy podniósł, że ocena przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku celowego musi być dokonywana przy uwzględnieniu szczególnego charakteru tego świadczenia, które może być przyznane w sytuacjach zupełnie wyjątkowych i powinno być przeznaczone na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych osób korzystających z pomocy. Przyznanie bądź odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego uzależniona jest nie tylko od tego, w jakim stopniu podstawowe potrzeby wnioskodawcy mogą zostać zaspokojone z jego własnych środków, ale przede wszystkim od wystąpienia szczególnych okoliczności, w związku z którymi konieczne jest udzielenie wsparcia mimo przekroczenia przez wnioskodawcę kryterium dochodowego. O tym, czy mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" w rozumieniu art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, decydują indywidualne okoliczności każdej sprawy. Dla oceny spełnienia omawianej przesłanki niezbędne jest rozważenie celu, na sfinansowanie którego przeznaczone mają być przyznane środki w kontekście całokształtu sytuacji dochodowej, materialnej, rodzinnej, czy zdrowotnej wnioskodawcy. Ponadto użyty w przepisie art. 41 ustawy o pomocy społecznej zwrot, iż specjalny zasiłek celowy "może być przyznany" wskazuje, że decyzja organu pomocy społecznej przyznająca takie świadczenie podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. W ocenie Kolegium, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że przypadek A. Z. ma charakter wyjątkowy i nadzwyczajny, w rozumieniu art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Konieczność ponoszenia opłat związanych z użytkowaniem lokalu mieszkalnego nie należy bowiem do sytuacji wyjątkowych, lecz systematycznych comiesięcznych płatności wynikających z tego tytułu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co do nieprawidłowo wyliczonego dochodu, organ odwoławczy stwierdził, zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 12 stycznia 2022r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, A. Z. posiada gospodarstwo rolne o pow. [...] ha przeliczeniowych. Dochód z tego tytułu ustala się zgodnie z dyspozycją art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej jako iloczyn liczby hektarów przeliczeniowych i kwoty [...] zł ([...] zł). Oznacza to, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość dochodu skarżącego, mającą wpływ na przyznanie wnioskowanego świadczenia.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 13 kwietnia 2022 r. wniósł A. Z. zaskarżając ją w całości i żądając jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne naliczenie mu dochodu z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego, co skutkowało tym, że dochód skarżącego przekroczył próg kryterium dochodowego w wysokości [...] zł, uprawniającego do ubiegania się o pomoc w formie zasiłku celowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując pod takim kątem oceny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Kolegium, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Kolegium z 13 kwietnia 2022 r., nr KOC/2180/Op/22, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z 28 lutego 2022 r., nr CPS/420/001662/26441/22, odmawiającą pomocy finansowej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie bieżących kosztów utrzymania lokalu mieszkalnego. Organy obu instancji stwierdziły, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia pomocy, zarówno w formie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 o pomocy społecznej , ale także w formie specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 tej ustawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2014 r. (zwana dalej: "u.o.p.s.). Zasady ogólne tej ustawy zostały wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3. Wynika z nich, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się o pomoc nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiania im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zatem, zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin wnioskujących o pomoc powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Jak wynika z powyższych przepisów, pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Pomoc ta przyznawana jest w różnej formie i zakresie, a przyznanie jej uzależnione jest od spełnienia określonych przez ustawodawcę warunków.

Stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 u.o.p.s. zasiłek celowy może zostać przyznany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie pomocy na podstawie tego przepisu uzależnione jest jednak od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego, wynikającego z art. 8 ust. 1 u.o.p.s. W realiach niniejszej sprawy dla osób samotnie gospodarujących była to kwota [...] zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 u.o.p.s.). Jednakże, uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 grudnia 2021r., nr LVII/1810/2021 w sprawie podwyższenia kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej uprawniającego do zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie bieżących kosztów utrzymania budynku/lokalu mieszkalnego, podwyższono kwotę kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej tj. [...] zł., uprawniającego do zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie bieżących kosztów utrzymania budynku/lokalu mieszkalnego, do kwoty 250 ℅ kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, tj. do kwoty [...] zł.

Z kolei, zgodnie z art. 41 pkt 1 u.o.p.s., w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi.

Użyte zarówno w przepisie art. 41 jaki i art. 39 u.o.p.s. słowo "może" oznacza, że przyznanie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, a to powoduje, że nawet przy zaistnieniu przesłanek do jego otrzymania nie każda osoba musi go otrzymać. Należy podkreślić, iż samo przyznanie, jak i wysokość przyznanego świadczenia zależą od uznania organu wydającego decyzję. Udzielanie pomocy społecznej jest limitowane posiadanymi przez organy administracji środkami, zwłaszcza pieniężnymi. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozeznać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich potrzeb. Ośrodki pomocy dysponują, jak już wyżej wskazano, ograniczonymi środkami. Obowiązkiem organu jest w takich przypadkach wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich okoliczności, które miały wpływ na jej podjęcie. Nie powinna budzić jakichkolwiek wątpliwości teza, że organ nie posiada obiektywnych możliwości, aby zaspokoić (zabezpieczyć) wszystkie potrzeby osób ubiegających się o pomoc, jak również w każdym przypadku udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Pozostaje także poza sporem okoliczność, że organ administracji nie może podejmować decyzji w sposób całkowicie dowolny, jest związany przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również przywołanymi przepisami ustawy o pomocy społecznej. Wymaga również podkreślenia, iż decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają szczególnie wnikliwego i wszechstronnego uzasadnienia kryteriów i okoliczności, w tym respektowania zasady ogólnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., jakimi organ kierował się przy ustaleniu określonej treści rozstrzygnięcia.

W orzecznictwie wskazuje się, że organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany, zgodnie z art. 7 k.p.a. rozstrzygnąć sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57). W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, jak już powiedziano wyżej, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 u.o.p.s. (por. wyrok NSA z 25 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1398/09). Pogląd ten został podtrzymany w orzecznictwie, w tym w wyroku z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2762/16 (LEX nr 2339641). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał dodatkowo, że: "Nie jest rzeczą sądu administracyjnego kontrola dysponowania środkami przez organy pomocy społecznej, w sytuacji, gdy strona nie w pełni jest usatysfakcjonowana wartością przyznanych jej świadczeń. Sąd administracyjny nie ma prawnych instrumentów, by prowadzić społeczno-ekonomiczną analizę sposobu dystrybucji przez organ pomocy społecznej środków, którymi organ ten dysponuje".

Przenosząc przedstawione powyżej uwagi na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Organy wydając decyzje nie naruszyły więc przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. Organy obu instancji poddały należytej ocenie wszystkie okoliczności, od jakich uzależnione było udzielenie skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego, w szczególności to, że dochód skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku przekroczył kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące [...] zł, ponieważ osiągnął wysokość [...] zł, na którą to kwotę składa się: renta KRUS w wysokości [...] zł., dochód z wynajmu lokalu własnościowego [...] zł, dochód z 1 ha przeliczeniowego [...] zł. (Łączna kwota dochodu została pomniejszona o zasądzone i płacone alimenty w kwocie [...] zł.), co prawie trzykrotnie przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące [...] zł. Ponadto dochód skarżącego jest również wyższy od podwyższonego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej ([...] zł.), uprawniającego do zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie bieżących kosztów utrzymania budynku/lokalu mieszkalnego, określonego w uchwale Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r., nr LVII/1810/2021.

W tej sytuacji brak było podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia w postaci zasiłku celowego, na podstawie art. 39 u.o.p.s., z powodu przekroczenia kryterium dochodowego.

Organy orzekające stwierdziły również, że w sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki do udzielenia pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt 1 u.o.p.s. Wyjaśnić należy, że przyznanie specjalnego zasiłku celowego może mieć miejsce w szczególnych przypadkach, związanych z wystąpieniem nagłej potrzeby, spowodowanej sytuacją nadzwyczajną, której nie można przewidzieć, jaka może zaistnieć w życiu osoby potrzebującej. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy rozumieć taką sytuację życiową osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że zaistniały nagłe, drastyczne, dotkliwe w skutkach i ingerujące w plany życiowe zdarzenia, które to zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. (zob. wyroki NSA z 28 sierpnia 2008 r., I OSK 1416/07 oraz z 12 maja 2011 r., I OSK 164/11).

Jak słusznie wskazały organy obu instancji, w niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Skarżący także nie wykazał aby było inaczej. Skoro dyspozycją art. 41 pkt 1 u.o.p.s. są objęte zdarzenia spowodowane nagłą, niespodziewaną przyczyną (niecodzienną), to do takiej kategorii zdarzeń nie może być zaliczona sytuacja, którą we wniosku przedstawił skarżący.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.