Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1233/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 176/13 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 176/13 oddalił skargę K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Wojewoda M. decyzją z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę węzła drogowego na przecięciu drogi krajowej nr [...] [...] – [...] z ul. [...] w Ł., odcinek km [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej – obiekty budowlane kategorii XXV.XXVIII i XXVI.

Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołań D. S. oraz R. i W. małż. B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] uchylił decyzję Wojewody M. dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wystąpił K. G.

K. G. przedstawił decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], uzgadniającą i udzielającą W. O. i K. G. pozwolenia na budowę tymczasowego zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (zlokalizowanego w km [...]) do działki nr ew. [...] w Ł. oraz decyzję Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą K. G. pozwolenia na budowę zjazdu tymczasowego z południowej jezdni w pasie drogi krajowej nr [...] (działka nr [...]) w km [...] dla potrzeb działki nr ew. [...] w Ł.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku K. G. decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...].

Po rozpatrzeniu wniosku K. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] utrzymał w/w decyzję w mocy.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Analiza akt sprawy wykazała, że inwestycja jest zgodna z wymaganiami zawartymi w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], ustalającej lokalizację drogi dla inwestycji pn.: "Budowa węzła drogowego na przecięciu drogi krajowej nr [...] [...] – [...] z ul. [...], odcinek km [...] (istn. km [...]) wraz z przebudową infrastruktury technicznej".

Projekt przedmiotowej inwestycji jest również zgodny z warunkami zawartymi: w decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła drogowego na przecięciu drogi krajowej nr [...] [...] – [...] z ul. [...] w Ł. i w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...].

Zatwierdzony projekt budowlany uwzględnia również warunki określone w decyzji Starosty W. z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], udzielającej Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji [...] Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie do rzeki Wisły wylotem kanalizacji sanitarnej Ø 800 mm zlokalizowanym na jej lewym brzegu w km. [...] mieszaniny ścieków komunalnych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko z którego wynika, że w dacie wydawania pozwolenia na budowę organ nie posiadał wiedzy o faktycznym istnieniu zjazdu na działce nr ew. [...] bezpośrednio na drogę krajową nr [...], a K. G. w postępowaniu zwykłym takiej okoliczności nie podnosił dlatego okoliczność ta stanowi przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał także swoje wcześniejsze ustalenia z których wynika, że zaprojektowana droga dojazdowa na odcinku biegnącym bezpośrednio wzdłuż działki nr ew. [...] oraz łącząca się z nią ul. [...] posiadają status drogi serwisowej o klasie technicznej "D".

Zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie szerokość pasa ruchu w metrach na drodze klasy D – droga dojazdowa na terenie zabudowanym na ulicy jednopasmowej powinna wynosić 3, 00 – 3,50 m, nie zaś 6 metrów jak twierdzi wnioskodawca.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego droga dojazdowa o szerokości 5 m spełnia warunek określony w w/w przepisie rozporządzenia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego za nieuzasadnioną uznał również argumentację wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącą rażącego naruszenia przepisu § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (zwiększenie szerokości pasa ruchu na łuku kołowym). Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika bowiem, że szerokość pasa ruchu w/w drogi na łukach kołowych została zwiększona i w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza w sposób rażący postanowień przepisu § 16 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. (dotyczącego m. in. dróg klasy D).

Odnosząc się natomiast do zarzutu zalewania działki nr ew. [...] przez wody opadowe, wskazać należy, że w przypadku obu w/w dróg dojazdowych według projektu budowlanego zastosowano dwuprocentowe pochylenie poprzeczne jezdni co jest zgodne z § 17 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Wojewody M. z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...], znak: [...] (Projekt architektoniczno - budowlany tom 02, Ark. 2/7), drogi dojazdowe stanowiące ulice [...] i [...] posiadają zaprojektowaną drogową kanalizację deszczową. Kanalizacja deszczowa przewiduje przejęcie wody z nawierzchni i rowu drogowego przez kanały deszczowe do studzienek kontrolno - rewizyjnych (projekt budowlany - Tom 4.1 Odwodnienie drogi - kanalizacja deszczowa). W związku z powyższym w ocenie organu brak jest podstaw do stwierdzenia, że został naruszony przepis § 101 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzucając wydanie obu decyzji z naruszeniem:

1) przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo wystąpienia przesłanek zastosowania tego przepisu;

2) naruszenie przepisów § 7 ust. 1, § 15 ust. 1 i § 16 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez błędne stwierdzenie, że droga klasy "L" w zabudowie o charakterze usługowym, może mieć szerokość 5 m, oraz błędne uznanie że droga dojazdowa do działki nr [...] w Ł. jest drogą klasy "D";

3) naruszenie przepisu art. 7 i 77 k.p.a , poprzez pominięcie faktu istnienia zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w Ł. oraz błędne ustalenie, że brak świadomości Wojewody M. przy wydawaniu decyzji z dnia [...] marca 2010r., Nr [...], o istnieniu decyzji GDDKiA z dnia [...] kwietnia 2006 r. w z sprawie udzielenia wnioskodawcy pozwolenia na budowę zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] w Ł., stanowi przesłankę wznowieniową, podczas gdy taka niewiedza organu wynikała z rażącego naruszenia obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ tak zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie dopuszczalna jest ich sądowa kontrola.

Sąd podkreślił, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od ogólnej zasady trwałości i stabilności decyzji określonej w art. 16 k.p.a.

Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nie uprawnia bowiem organu orzekającego do rozpatrywania sprawy merytorycznie "co do jej istoty" tak jak w postępowaniu odwoławczym lecz wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2012 r., znak: [...].

Zaskarżona decyzja wydana została w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm ).

Decyzja ta została poprzedzona decyzją Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji drogi, która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r., a skarga oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1722/09.

Decyzją lokalizacyjną zostały określone między innymi wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi (w pkt 5 decyzji) oraz warunki techniczne realizacji inwestycji (w pkt 3 decyzji).

Z wymagań dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi wynika, że w ramach przedsięwzięcia przewiduje się zmiany w powiązaniu dróg polegające m.in. na odcięciu bezpośredniego połączenia dróg gminnych (ulice [...], [...] i [...]) i powiązanie ich z drogą krajową poprzez budowę drogi serwisowej połączonej z ul. [...] i dalej węzłem drogowym.

W warunkach technicznych realizacji inwestycji określono drogi serwisowe jako drogi klasy technicznej "D" oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze technicznej dotyczące odwodnienia drogi.

W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie uznał, iż kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącego kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Badana decyzja spełnia wymagania określone w decyzji lokalizacyjnej dotyczące powiązania drogi krajowej nr [...] z innymi drogami publicznymi.

Sąd wskazał, że z prawidłowych ustaleń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokonanych w wyniku analizy projektu budowlanego (tom nr 02 – część drogowa) wynika, iż decyzją Wojewody M. z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę węzła drogowego odcięto bezpośrednie połączenie dróg gminnych z drogą krajową nr [...] i zaprojektowano drogę serwisową, łączącą się z drogą krajową nr [...]. Droga serwisowa posiada szerokość 5 m i stanowi drogę dojazdową do działki skarżącego nr ew. [...]. Na działce skarżącego nr ew. [...] przy granicy z sąsiednią działką nr ew. [...] zaprojektowano zjazd publiczny na serwisową drogę dojazdową.

Likwidacja istniejącego wcześniej zjazdu tymczasowego z działki skarżącego nr ew. [...] bezpośrednio na drogę krajową nr [...] była przewidziana decyzją lokalizacyjną, zgodnie z którą zjazd na drogę krajową będzie się odbywał poprzez drogę serwisową. Okoliczności tej nie dostrzegł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który ocenił istnienie tymczasowego zjazdu na działce nr ew. [...] jako okoliczność nową, nieznaną organowi w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, która może stanowić przesłankę wznowienia postępowania.

Wbrew zarzutom skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił, iż zaprojektowana droga dojazdowa o szerokości 5 m do działki nr ew. [...] jest drogą klasy D i spełnia normy określone § 15 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., nr 43, poz. 430 ze zm. ).

W ocenie Sądu kontrolowana decyzja nie narusza w sposób rażący § 16 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionego rozporządzenia gdyż z projektu budowlanego wynika, że szerokość pasa ruchu drogi dojazdowej na łukach kołowych została zwiększona.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo także ocenił rozwiązania projektowe dotyczące 2 % pochylenia poprzecznego jezdni jako zgodne z § 17 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz rozwiązania projektowe dotyczące drogowej kanalizacji deszczowej, które nie naruszają § 101 w/w warunków technicznych.

W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a rozwiązania projektowe nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji.

Projekt budowlany jest kompletny i sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenia o wykonaniu projektu zgodnie z wymogami prawa, warunkami technicznymi i przepisami obowiązującymi w tym zakresie,

Sąd zwrócił również uwagę, że ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 716) uchylono art. 35 ust. 2, w którym dopuszczano możliwość badania przez organ administracyjny wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Taka zmiana świadczy, że w obecnym stanie prawnym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada takiego uprawnienia. Kontrola stosowania przepisów techniczno-budowlanych została przesunięta do postępowania dyscyplinarnego członka izby samorządu zawodowego. Przed wydaniem pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej może natomiast sprawdzać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02., Nr 153, poz.1270 ze zm. ), dalej p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. G., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1) naruszenie przepisu prawa procesowego - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dalej p.u.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwą interpretację i w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo wystąpienia przesłanek zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1, art. 145 §1 pkt 2 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7 i 77 k.p.a., poprzez ich niewłaściwą interpretację i nieprzeprowadzenie właściwej kontroli decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, polegające na pominięciu faktu, iż decyzje podlegające kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, pozbawiły skarżącego, z rażącym naruszeniem prawa, zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w Ł., pomimo ważnych i obowiązujących decyzji o usytuowaniu tego zjazdu, wydanych na rzecz skarżącego;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwą interpretację i dowolne ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że usunięcie zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr ew. [...] w Ł., było zgodne z decyzją lokalizacyjną, pomimo braku decyzji uchylającej decyzje wydane skarżącemu w przedmiocie usytuowania zjazdu, oraz pomimo braku wymaganego pozwolenia na rozbiórkę zjazdu.

Wobec powyższego skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W piśmie procesowym z dnia 5 czerwca 2013 r. uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu I instancji poddana została decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd kontrolował zatem legalność zaskarżonej decyzji jedynie w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażącego naruszenia prawa.

Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do wykazania, że Sąd I instancji pominął fakt, iż skarżący, z rażącym naruszeniem prawa, został pozbawiony zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w Ł., pomimo pozostających w obrocie prawnym decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2006 r. o uzgodnieniu projektu budowlanego i zezwoleniu na budowę zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę skarżącego nr ew. [...] w Ł., postanowienia GDDKiA z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie uzgodnienia tejże inwestycji stosownie do przepisu art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz decyzji Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zjazdu.

Przede wszystkim wskazać należy, że z rozstrzygnięć, na które powołuje się skarżący kasacyjnie wynika, że uzgodnienia i wydane zezwolenia dotyczyły inwestycji tymczasowej. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uzgodnił projekt budowlany i zezwolił na budowę tymczasowego zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki o nr ew. [...] w Ł., wskazując, że pozostałe ustalenia, zawarte w postanowieniu GDDKiA z dnia [...] lutego 2006 r. są nadal obowiązujące. W pkt 2 postanowienia GDDKiA z dnia [...] lutego 2006 r. zawarto zastrzeżenie, że z uwagi na fakt, iż działka nr [...] w całości będzie zajęta na potrzeby drogowe (budowa drogi łącznikowej węzła "[...]"), zjazd z drogi nr [...], jak również zagospodarowanie omawianej działki mogą być dopuszczone tylko na zasadzie tymczasowości. Z kolei w pkt 3 analizowanego postanowienia stwierdzono, że z chwilą uzyskania decyzji lokalizacyjnej dla przebudowy drogi nr [...] właściciel lub dzierżawca działki niezwłocznie przystąpi do likwidacji istniejących naniesień na działce nr [...]. Powyższa likwidacja odbędzie się na koszt właściciela lub dzierżawcy działki. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wojewoda M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zjazdu tymczasowego, w pkt 1 lit. k, zastrzegając, że inwestor zobowiązany jest dostosować się do warunków decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2006 r.

Mając na względzie powołane wyżej rozstrzygnięcia podkreślić należy, że z postanowień w nich zawartych wynika, że ze względu na planowaną inwestycję drogową (budowa drogi łącznikowej węzła "[...]"), skarżący uzyskał jedynie zezwolenie na realizację inwestycji tymczasowej. Bez znaczenia pozostaje zaś okoliczność, czy działka skarżącego została zajęta pod inwestycję drogową, bowiem zgodnie z powołanym pkt 3 postanowienia GDDKiA z dnia [...] lutego 2006 r. z chwilą uzyskania decyzji lokalizacyjnej dla przebudowy drogi nr [...] skarżący był zobowiązany do likwidacji zjazdu. Z powyższego postanowienia wyraźnie wynika zatem, na jakich warunkach skarżący otrzymał uzgodnienie dla zamierzonej inwestycji i na jakich warunkach będzie musiał dokonać jej rozbiórki. Sąd I instancji prawidłowo zatem uznał, że likwidacja zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr ew. [...] w Ł. została dokonana zgodnie z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.