Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 6
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2014 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Dyrektor C. S.A., stosując art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), stwierdził, że "G." Sp. z o.o. z siedzibą w M. nie wykonała obowiązku wynikającego z § 1 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) i na tej podstawie nakazał stronie rejestrację dziesięciu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za ich używanie w kwocie 5.595,00 zł (10 x 30 x 18,65 zł).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor podał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] maja 2013 r. kontroli w A. w M., należących do "G." Sp. z o.o. z siedzibą w M., użytkowanych jest dziesięć odbiorników telewizyjnych różnych marek, które umożliwiają natychmiastowy odbiór programu. W dniu kontroli odbiorniki te nie były zarejestrowane i do dnia wydania przedmiotowej decyzji strona tego obowiązku nie dopełniła.

"G." Sp. z o.o. z siedzibą w M. powyższą decyzję uczyniła przedmiotem odwołania do Ministra Administracji i Cyfryzacji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji w całości, względnie – o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Spółka zarzuciła naruszenie: art. 7 i art. 77 kpa, poprzez niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, wskutek czego bezzasadnie przyjęto, że w lokalu znajduje się dziesięć odbiorników telewizyjnych różnych marek w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu; art. 10 w związku z art. 79 kpa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości postępowania, bowiem uniemożliwiono stronie czynny w nim udział oraz nie poinformowano o planowanym przeprowadzeniu dowodu z oględzin lokalu; art. 80 kpa, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonywanej przez organ, tj. uznanie za wiążące oświadczenia pracownicy Spółki, jakie zostało złożone w sprawie ilości używanych odbiorników oraz ich stanu technicznego, podczas gdy pracownica ta nie jest osobą uprawnioną do składania jakichkolwiek oświadczeń w imieniu Spółki; art. 79 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), poprzez naruszenie przepisów o kontroli przedsiębiorcy i niepoinformowanie strony o zamierzonej kontroli oraz zebranie materiału dowodowego z naruszeniem zasad jej przeprowadzania, co w konsekwencji sprawia, że materiał dowodowy nie może stanowić podstawy do wydania decyzji; art. 80 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez naruszenie przepisów o kontroli przedsiębiorcy i przeprowadzenie kontroli jedynie w obecności pracownicy, nie zaś osób upoważnionych przez Spółkę, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych w lokalu strony w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu; art. 2 ust. 4 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez wymierzenie stronie opłaty za używanie dziesięciu odbiorników telewizyjnych, bez jednoczesnego wykazania faktu ich używania i w ogóle faktu posiadania takiej liczby odbiorników telewizyjnych; art. 5 ust. 3 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez bezpodstawne obciążenie strony opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, mając za podstawę art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ww. ustawy o opłatach abonamentowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia odwołania.

W motywach decyzji organ wyjaśnił, że w czynnościach kontrolnych w A. w M., należących do Spółki, uczestniczyła pracownica strony, która jednoznacznie oświadczyła, że w lokalu znajduje się dziesięć niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, które są technicznie dostosowane do odbioru programów. Tym samym – zdaniem organu odwoławczego – nakaz rejestracji dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i ustalenie opłaty za ich używanie jest uzasadnione. Oświadczenie wiedzy, jakie pracownica złożyła w trakcie kontroli, jest – w ocenie Ministra – wystarczającym źródłem dowodowym i – co równie istotne – oświadczenie to nie zostało odwołane. Ponadto, kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie wpływa na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa Spółki, wszak nie jest związana z bezpośrednim badaniem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Z tego względu – w opinii Ministra – organ nie miał obowiązku wcześniejszego informowania strony o terminie planowanej kontroli, przeprowadzania jej w obecności osoby do tego upoważnionej, udzielania pouczeń przewidzianych przepisami ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak również przedstawiania upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, spełniającego wymagania określone w art. 79a ust. 6 tej ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji "G." Sp. z o.o. z siedzibą w M. wskazała na naruszenie: art. 7 i art. 77 kpa, poprzez stwierdzenie, że organ I instancji zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, podczas gdy w rzeczywistości tego nie uczynił, co doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia, że w lokalu strony znajduje się dziesięć odbiorników telewizyjnych różnych marek w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu; art. 10 w związku z art. 79 kpa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości postępowania, gdyż uniemożliwiono stronie czynny w nim udział i nie poinformowano o planowanym terminie kontroli; art. 80 kpa, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonywanej przez organ I i II instancji, i w konsekwencji bezpodstawne uznanie za wiążące oświadczenia pracownicy strony, która nie miała upoważnienia do składania oświadczeń w imieniu Spółki; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że decyzja organu I instancji była prawidłowa, podczas gdy z uwagi na naruszenie ww. przepisów podlegała uchyleniu; art. 2 ust. 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Spółka posiada dziesięć odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a w konsekwencji błędne uznanie, że strona używa tych odbiorników; art. 2 ust. 4 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez ustalenie opłaty za dziesięć odbiorników telewizyjnych, bez udowodnienia faktu ich posiadania, a w przypadku stwierdzenia ich posiadania, bez udowodnienia liczby posiadanych odbiorników telewizyjnych; art. 5 ust. 3 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez bezpodstawne obciążenie strony opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Formułując przedstawione zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty, jakie przedstawił w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 5 maja 2014 r. "G." Sp. z o.o. z siedzibą w M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 4/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił "G." Sp. z o.o. z siedzibą w M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1204) powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo, jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli.

Kwestia opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych była przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 9 września 2004 r. o sygn. akt K 2/03 (publ. OTK-A 2004/8/83) wypowiedział się na temat charakteru tej opłaty. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez swój celowy charakter, która nie stanowi dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zrazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega w zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony abonament jest rodzajem daniny publicznej, niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód publiczny pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej.

Dyrektor C.S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania – na podstawie art. 7 ust. 6 cyt. ustawy – decyzji administracyjnej, mocą której nakazuje rejestrację odbiornika i ustala, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 ww. ustawy, opłatę za jego używanie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Posiadanie, w rozumieniu ww. ustawy o opłatach abonamentowych, zostało określone, jako stan faktyczny, rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na podmiot wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę.

W sprawie niniejszej ustalono, że w skontrolowanych A. w M., należących do "G." Sp. z o.o. z siedzibą w M., użytkowanych jest dziesięć odbiorników telewizyjnych różnych marek, które umożliwiają natychmiastowy odbiór programu. W dniu kontroli odbiorniki te nie były zarejestrowane i do dnia wydania decyzji Spółka tego obowiązku nie dopełniła. Strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania jakichkolwiek dowodów, które świadczyłyby, iż sporne odbiorniki telewizyjne były zarejestrowane. Skarżąca Spółka nie wykazała również, że uiszczony został abonament z tytułu użytkowania tych odbiorników.

W sytuacji gdy strona w sposób profesjonalny zajmuje się wynajmem lokali i pomieszczeń hotelowych, trudno uznać, by w pokojach przystosowanych w tym celu A. w M. znajdowały się urządzenia mające jedynie imitować odbiorniki telewizyjne. Ustalenie, czy odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych, może odbyć się w dwojaki sposób – bądź to w drodze bezpośredniego sprawdzenia lub w drodze oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli. Nie jest zatem wymagane w tym przedmiocie oświadczenie woli osoby działającej z upoważnienia podmiotu kontrolowanego. Oświadczenie wiedzy, jakie pracownica złożyła w trakcie kontroli, jest miarodajnym źródłem dowodowym. Zdaniem Sądu, okoliczności powoływane przez skarżącą Spółkę nie obalają domniemania wynikającego z przepisów ww. ustawy o opłatach abonamentowych.

Podstawowym i jedynym dowodem w sprawie jest protokół z przeprowadzonej kontroli oraz oświadczenie uczestniczącej w niej pracownicy księgowości Spółki. Bez wątpienia B. K., zatrudniona w charakterze księgowej (według oświadczenia), była zorientowana w przedmiocie dotyczącym przeprowadzanej kontroli, skoro złożyła stosowne oświadczenie, które to nie zostało przez nią ani zmienione, ani odwołane. Osoba ta musiała zatem wiedzieć, jaka jest ilość znajdujących się w posiadaniu Spółki odbiorników telewizyjnych funkcjonujących w A. w M. Była zorientowana w funkcjonowaniu tego obiektu, świadoma celu kontroli, w której brała udział. Gdyby było inaczej, z pewnością nie udzieliłaby kontrolującym informacji, nie podpisałaby oświadczenia. Złożone przez nią oświadczenie wiedzy stanowi pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego dokonano ustaleń faktycznych w sprawie. Zatem organ, na podstawie art. 2 ust. 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli. Podkreślić również należy, iż osoba uczestnicząca w kontroli oświadczenia swego na żadnym etapie postępowania nie cofnęła. Strona w odwołaniu nie wykazała natomiast, iż zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, czy też wydania decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).

Istotne przy tym jest, że kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie wiąże się bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie wpływa na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa Spółki, wszak dotyczy jedynie ustalenia, czy podmiot istniejący w obrocie używa odbiorników RTV, czy są one zarejestrowane i czy z tego tytułu uiszczona została należna opłata. Co więcej, ustalenia takiej kontroli nie wpływają w żaden sposób ani na przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej, ani na prowadzenie jej samej. Z tego względu organ nie miał obowiązku wcześniejszego informowania strony o terminie planowanej kontroli, czy udzielania pouczeń przewidzianych w art. 79a ust. 6 pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), jak również nie był zobowiązany do przedstawiania upoważnienia do kontroli, spełniającego wymagania określone w art. 79a ust. 6 tej ustawy, i przeprowadzania jej w obecności osoby do tego upoważnionej, gdyż w tym zakresie art. 80 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma zastosowania.

W przepisie art. 7 ust. 10 pkt 1 i 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych ustawodawca zawarł upoważnienie dla ministra właściwego do spraw łączności, by w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określił, w drodze rozporządzenia, jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzające kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV i wzór upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasady i tryb wydawania upoważnień, mając na uwadze zapewnienie prawidłowego wykonania czynności kontrolnych i organizację operatora wyznaczonego. W dniu 10 września 2013 r. Minister Administracji i Cyfryzacji wydał rozporządzenie w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1140), które w § 3 ust. 1 stanowi, że określa się wzór druku upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych w zakresie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie, stanowiący załącznik do rozporządzenia. Przywołane rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116 ze zm.), które w § 2 również wskazywało, iż określa się wzór upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych, stanowiący załącznik do rozporządzenia. Skoro więc ustawodawca dla potrzeb kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV wprowadza odrębny wzór upoważnienia do kontroli, zaś art. 79a ust. 6 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej określa minimalną treść upoważnienia do kontroli, to wynika z tego, że ustawodawca zakresem stosowania przepisów ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które dotyczą przeprowadzania kontroli u przedsiębiorców, nie obejmuje kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Należy więc przyjąć, że do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV u przedsiębiorców nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dotyczące przeprowadzania u tychże przedsiębiorców kontroli.

W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 79, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, sposób, w jaki dokonano ustaleń faktycznych, nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania co do używania odbiorników telewizyjnych. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewnił przy tym stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Odniósł się do podnoszonych przez stronę zarzutów, rozpatrując je w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena materiału dowodowego została dokonana w oparciu o art. 80 kpa i została należycie uzasadniona. Nie może być zatem mowy o naruszeniu powołanych w skardze przepisów postępowania. Również uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa, wszak zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, i dowodów, na których się oparł, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnia podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W myśl art. 7 ust. 6 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, kierownik jednostki operatora wyznaczonego, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy, bowiem opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni dawał podstawę do zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, a strona w toku postępowania domniemania tego nie obaliła. W sytuacji zatem, gdy stwierdzono, że Spółka posiada dziesięć niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, organ trafnie nakazał rejestrację tych odbiorników oraz ustalił opłatę za ich używanie. Dokonał przy tym prawidłowego wyliczenia tej opłaty, która stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, pomnożonej przez ilość odbiorników.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.