Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1296/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 148 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia del. NSA Janusz Furmanek ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 2089/08 w sprawie ze skargi G. P. i W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

WYROKIEM Z DNIA 21 KWIETNIA 2009 R. SYGN. AKT VII SA/WA 2089/08, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ G. I W. P. NA DECYZJĘ GŁÓWNEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO Z DNIA [...] LISTOPADA 2008 R. ZNAK [...], KTÓRĄ – DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 138 § 1 PKT 1 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960R. – KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (T. J. DZ. U. Z 2000 R., NR 98, POZ. 1071 ZE ZM.), DALEJ KPA – UTRZYMAŁ ON W MOCY DECYZJĘ MAZOWIECKIEGO WOJEWÓDZKIEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO Z DNIA [...] SIERPNIA 2008R., (NR [...]).

W UZASADNIENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI ORGAN WSKAZAŁ, ŻE DECYZJĄ Z DNIA [...] SIERPNIA 2008 R. ORGAN I INSTANCJI UMORZYŁ POSTĘPOWANIE WZNOWIENIOWE ZAKOŃCZONE DECYZJĄ MAZOWIECKIEGO WOJEWÓDZKIEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO Z DNIA [...] SIERPNIA 2004R. (NR [...]), UTRZYMUJĄCĄ W MOCY DECYZJĘ POWIATOWEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO W PUŁTUSKU Z DNIA [...] LIPCA 2004R. (NR [...]), NAKAZUJĄCĄ ROZBIÓRKĘ ROZBUDOWY (DOBUDOWY) BUDYNKU GOSPODARCZEGO, POŁOŻONEGO NA DZIAŁCE NR EW. [...] W PUŁTUSKU, PRZY UL. [...].

W ODWOŁANIU OD POWYŻSZEJ DECYZJI SKARŻĄCY PODNIEŚLI, IŻ W ICH OCENIE ORGAN I INSTANCJI TENDENCYJNIE PRZYJĄŁ JAKO PODSTAWĘ PRAWNĄ WYDANEGO ROZSTRZYGNIĘCIA ART. 105 § 1 I ART. 150 § 1 W ZWIĄZKU Z ART. 148 § 2 KPA, PONIEWAŻ ARTYKUŁY TE W SWYCH DALSZYCH ZAPISACH UNIEMOŻLIWIAJĄ UMORZENIE POSTĘPOWANIA.

W DALSZEJ CZĘŚCI UZASADNIENIA ORGAN ODWOŁAWCZY WYJAŚNIŁ ZASADY OBOWIĄZUJĄCE W POSTĘPOWANIU WZNOWIENIOWYM I WSKAZAŁ, ŻE W PIŚMIE Z DNIA 15 GRUDNIA 2007 R., UZUPEŁNIONYM W DNIU 5 LUTEGO 2008R., G. P. WNIOSŁA O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA ZAKOŃCZONEGO WW. DECYZJĄ Z DNIA [...] SIERPNIA 2004 R., NA PODSTAWIE ART. 145 § 1 PKT 4 KPA. PODAŁA, ŻE O POWYŻSZEJ DECYZJI DOWIEDZIAŁA SIĘ W DNIU 12 GRUDNIA 2007 R., PODCZAS PRZESŁUCHANIA JEJ W CHARAKTERZE ŚWIADKA PRZEZ ORGAN POWIATOWY.

POSTANOWIENIEM Z DNIA [...] SIERPNIA 2008 R., (NR [...]) ORGAN I INSTANCJI WZNOWIŁ POSTĘPOWANIE W TEJ SPRAWIE, JEDNAK PO PRZEANALIZOWANIU AKT STWIERDZIŁ, ŻE G. P. O DECYZJI Z DNIA [...] SIERPNIA 2004 R., DOWIEDZIAŁA SIĘ JUŻ W 2006 R., CO WYNIKA Z PISMA ORGANU POWIATOWEGO Z DNIA [...] MARCA 2006 R., INFORMUJĄCEGO SKARŻĄCYCH O PRZEPROWADZENIU WIZJI LOKALNEJ W DNIU 4 KWIETNIA 2006 R. ODBIÓR TEGO PISMA POKWITOWAŁA G. P. W DNIU 23 MARCA 2006 R. PONADTO, WNIOSKODAWCZYNI UCZESTNICZYŁA W WIZJI LOKALNEJ I PODPISAŁA PROTOKÓŁ, Z KTÓREGO WYNIKA, ŻE TAKŻE I W TYM DNIU POWZIĘŁA INFORMACJĘ O WSKAZANEJ DECYZJI.

ORGAN STWIERDZIŁ, ŻE Z ZESTAWIENIA DAT TJ. 23 MARCA 2006 R. (DATA POWZIĘCIA INFORMACJI O DECYZJI OSTATECZNEJ) I 18 GRUDNIA 2007 R. (DATA WPŁYWU WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA) WYNIKA, ŻE MIESIĘCZNY TERMIN, O KTÓRYM MOWA W ART. 148 § 2 KPA, NIE ZOSTAŁ DOTRZYMANY, A ZATEM POSTĘPOWANIE NALEŻAŁO UMORZYĆ.

SKARGĘ NA TĄ DECYZJĘ ZŁOŻYLI G. I W. P., WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE LUB PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA ORGANOWI I INSTANCJI I ZARZUCAJĄC NIEROZPOZNANIE WNIOSKU CO DO ISTOTY SPRAWY, WYWODZENIE NIEZGODNYCH Z RZECZYWISTOŚCIĄ USTALEŃ FAKTYCZNYCH, POZBAWIENIE MOŻNOŚCI OBRONY PRAW SKARŻĄCYCH W MYŚL ART. 10 KPA Z UWAGI NA NIENALEŻYTE ROZPOZNANIE ODWOŁANIA ORAZ NIERZETELNE PROWADZENIE SPRAWY, NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA POPRZEZ ODSTĄPIENIE OD OBOWIĄZUJĄCEJ LINII ORZECZNICZEJ DOTYCZĄCEJ UMORZENIA POSTĘPOWANIA, POMINIĘCIE ARGUMENTACJI PRZEDSTAWIONEJ W LICZNYCH ODWOŁANIACH SKARŻĄCYCH NA POSTANOWIENIA MAZOWIECKIEGO WOJEWÓDZKIEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO. STWIERDZILI RÓWNIEŻ, ŻE DECYZJA PINB NR [...] PODTRZYMANA DECYZJĄ MWINB NR [...] ORAZ DECYZJA PINB NR [...] PODTRZYMANA DECYZJĄ MWINB NR [...] FUNKCJONOWAŁY RÓWNOLEGLE. SKARŻĄCY WSKAZALI, ŻE BEZPODSTAWNYM JEST PODNOSZENIE FAKTU JEDNORAZOWEGO (W PRZESZŁO 9 – LETNIEJ HISTORII TRWANIA SPRAWY) ODEBRANIA PRZEZ SKARŻĄCĄ W IMIENIU MĘŻA PRZESYŁKI POLECONEJ. POSIADANIE W RĘKU PRZEDMIOTOWEJ KORESPONDENCJI NIE JEST BOWIEM RÓWNOZNACZNE ZE ŚWIADOMYM POWZIĘCIEM WIEDZY O JEJ TREŚCI ADRESOWANEJ TYLKO I WYŁĄCZNIE DO MĘŻA. NADTO, FAKT PODPISANIA PROTOKOŁU PRZEZ GRAŻYNĘ P. NIE MÓGŁ TŁUMACZYĆ BRAKU JEJ POWIADAMIANIA I POMIJANIA, JAKO WSPÓŁINWESTORA I STRONĘ POSTĘPOWANIA. W WIZJI LOKALNEJ G. P. NIE WYSTĘPOWAŁA JAKO STRONA, LECZ JAKO GOSPODYNI SWOJEJ POSESJI. PROTOKÓŁ ZAŚ PODPISAŁA KURTUAZYJNIE ZA NAMOWĄ PRZEDSTAWICIELA MWINB, BEZ ŚWIADOMOŚCI EWENTUALNYCH SKUTKÓW, NIE ZNAJĄC MATERII SPRAWY. W OCENIE SKARŻĄCYCH, UZASADNIENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI NIE SPEŁNIA WYMAGAŃ OKREŚLONYCH W ART. 107 § 3 KPA, CO NARUSZA RÓWNIEŻ ART. 7 I 11 KPA.

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ ORGAN WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMUJĄC STANOWISKO ZAPREZENTOWANE W ZASKARŻONEJ DECYZJI.

W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY WSKAZAŁ NA SPECYFIKĘ POSTĘPOWANIA WZNOWIENIOWEGO.

WSKAZAŁ, IŻ W NINIEJSZEJ SPRAWIE DOPIERO PO WSZCZĘCIU POSTANOWIENIEM Z DNIA [...] SIERPNIA 2008 R. POSTĘPOWANIA WZNOWIENIOWEGO MAZOWIECKI WOJEWÓDZKI INSPEKTOR NADZORU BUDOWLANEGO USTALIŁ, ŻE G. P. O DECYZJI Z DNIA [...] SIERPNIA 2004 R., DOWIEDZIAŁA SIĘ JUŻ W 2006 R., A NIE JAK WSKAZAŁA W DNIU 12 GRUDNIA 2007 R., TO JEST PODCZAS PRZESŁUCHANIA JEJ W CHARAKTERZE ŚWIADKA W SIEDZIBIE ORGANU POWIATOWEGO. FAKT TEN, WBREW TWIERDZENIOM PODNOSZONYM W SKARDZE, WYNIKA Z PISMA POWIATOWEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO Z DNIA 22 MARCA 2006 R., INFORMUJĄCEGO O PRZEPROWADZENIU WIZJI LOKALNEJ W DNIU 4 KWIETNIA 2006 R., KTÓREGO ODBIÓR W DNIU 23 MARCA 2006 R. POKWITOWAŁA G. P.. PRZYJMUJĄC NAWET, ŻE SKARŻĄCA NIE ZAPOZNAŁA SIĘ Z TREŚCIĄ TEGO PISMA, TO NIEWĄTPLIWIE O PRZEDMIOTOWEJ DECYZJI DOWIEDZIAŁA SIĘ W TRAKCIE WIZJI LOKALNEJ TJ. W DNIU 4 KWIETNIA 2006 R. Z PROTOKOŁU SPORZĄDZONEGO NA TĘ OKOLICZNOŚĆ WYNIKA BOWIEM, ŻE SKARŻĄCA UCZESTNICZYŁA W PRZEPROWADZANYCH CZYNNOŚCIACH KONTROLNYCH ORAZ PODPISAŁA SIĘ POD WNIOSKAMI.

POWYŻSZE OZNACZA, ŻE SKARŻĄCA NAJPÓŹNIEJ W DNIU 4 KWIETNIA 2006 R. POWZIĘŁA WIADOMOŚĆ O WW. DECYZJI OSTATECZNEJ. W PROTOKOLE POWOŁANO SIĘ BOWIEM WPROST NA DECYZJĘ MAZOWIECKIEGO WOJEWÓDZKIEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO Z DNIA [...] SIERPNIA 2004 R.

SĄD WSKAZAŁ, ŻE ZGODNIE Z ART. 148 § 2 KPA TERMIN DO ZŁOŻENIA PODANIA O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA Z PRZYCZYNY OKREŚLONEJ W ART. 145 § 1 PKT 4 KPA ROZPOCZYNA SWÓJ BIEG OD DNIA, W KTÓRYM STRONA DOWIEDZIAŁA SIĘ O DECYZJI. SKORO SKARŻĄCA W DNIU 4 KWIETNIA 2006 R. DOWIEDZIAŁA SIĘ O PRZEDMIOTOWEJ DECYZJI, A PODANIE O WZNOWIENIE WNIOSŁA W DNIU 15 GRUDNIA 2007 R., TO NIEWĄTPLIWIE UCHYBIŁA TERMINOWI WYMIENIONEMU W ART. 148 § 2 KPA. PONIEWAŻ POWYŻSZYCH USTALEŃ ORGAN I INSTANCJI DOKONAŁ DOPIERO PO WSZCZĘCIU POSTĘPOWANIA WZNOWIENIOWEGO, TO ZASADNIE UMORZYŁ JE W OPARCIU O ART. 105 § 1 KPA.

OD POWYŻSZEGO WYROKU W. P. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI. SKARGĘ KASACYJNĄ OPARŁ NA PODSTAWIE NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA A W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 145 § 1, 148 § 1 I 2 K.P.A., 149 I 151 K.P.A. ORAZ ART. 105 K.P.A. W ZW. Z ART. 136, 7 I 77 K.P.A. PRZEZ UZNANIE IŻ MWIN JAKO ORGAN I INSTANCJI I GINB JAKO ORGAN II INSTANCJI NIE MIAŁ OBOWIĄZKU PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA I WYDANIA DECYZJI A JEDYNIE MÓGŁ SIĘ OGRANICZYĆ DO UMORZENIA POSTĘPOWANIA, CO MIAŁO ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TJ. NA PRZESŁANCE WYNIKAJĄCEJ Z ART. 174 PKT 2 USTAWY - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI.

SKARŻĄCY WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA ORAZ ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA.

SKARŻĄCY NIE ZGODZIŁ SIĘ ZE STANOWISKIEM SĄDU STWIERDZAJĄC, IŻ ZGODNIE Z ART. 149 I 151 KPA ORGAN ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ POWINIEN WYDAĆ DECYZJĘ MERYTORYCZNĄ CZEGO NIE UCZYNIŁ W NINIEJSZEJ SPRAWIE. W OCENIE SKARŻĄCEGO ORGAN I INSTANCJI BEZZASADNIE UZNAŁ IŻ W DACIE PODPISANIA PROTOKOŁU STRONA NIE UCZESTNICZĄCA W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM POWZIĘŁA INFORMACJE O WYDANYCH W TOKU POSTĘPOWANIA DECYZJACH I OD TEJ DATY NALEŻY LICZYĆ BIEG TERMINU MIESIĘCZNEGO DO ZŁOŻENIA WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA. NA POWYŻSZE NIE WSKAZUJĄ ŻADNE DZIAŁANIA STRONY JAK I PISMA W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE PO SPORZĄDZENIU PROTOKOŁU KONTROLI Z DNIA 4 KWIETNIA 2006 R. Z SAMEGO PODPISU POD PROTOKOŁEM NIE WYNIKA TEŻ FAKT ZAPOZNANIA SIĘ Z TREŚCIĄ.

WĄTPLIWOŚĆ CO DO DATY FAKTYCZNEGO POWZIĘCIA INFORMACJI O WYDANEJ DECYZJI W SPRAWIE I JEJ TREŚCI POWINNY BYĆ W OCENIE SKARŻĄCEGO ZINTERPRETOWANE NA JEGO KORZYŚĆ, CZEGO JEDNAK NIE UCZYNIONO I NIE PRZEPROWADZONO STOSOWNEGO POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO MAJĄCEGO NA CELU ICH WYJAŚNIENIE.

NIE BEZ ZNACZENIA JEST RÓWNIEŻ FAKT IŻ W. P. I JEGO RODZINA BYLI WIELOKROTNIE NĘKANI PRZEZ MIEJSCOWE SŁUŻBY ADMINISTRACYJNE PRZEZ DOKONYWANE KONTROLE CZY ODMOWY, RÓWNIEŻ W RAMACH POSTĘPOWANIA DOTYCZĄCEGO BUDYNKU GOSPODARCZEGO W SKŁAD KTÓREGO WCHODZIŁ BUDYNEK GOSPODARCZY OBJĘTY NINIEJSZĄ SKARGĄ. W 2006 R. DOKONANO ZATRZYMAŃ DYREKTORA WYDZIAŁU BUDOWNICTWA I ARCHITEKTURY STAROSTWA POWIATOWEGO W PUŁTUSKU I INSPEKTORA PINB W ZWIĄZKU WYKONYWANIEM PRZEZ NICH W/W OBOWIĄZKÓW.

NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie.

Na wstępie trzeba jednak podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić skargę kasacyjną jedynie w granicach wyznaczonych przez jej zarzuty.

Stanowisko zaprezentowane w wyroku Sądu pierwszej instancji dotyczące uchybienia przez skarżących terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania znajduje uzasadnienie faktyczne i prawne, a w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych podważających je argumentów.

Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tej ustawy biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ administracji jest obowiązany z urzędu zbadać zachowanie tego terminu. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania stanowi o braku podstaw do merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym.

Treść cytowanego przepisu art. 148 § 2 k.p.a. nie budzi wątpliwości - ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji (jak np. termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 1 k.p.a. czy termin z art. 111 § 1 k.p.a. do żądania uzupełnienia decyzji), lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (wyrok NSA z dnia 3 lutego 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA 769/97). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Taki też pogląd wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 r. sygn. (akt II OSK 622/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/133, Wokanda 2006/7-8/72), a skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela.

Prawidłowo w tej sytuacji przyjął Sąd pierwszej instancji, że słuszne było stanowisko, które powziął organ na podstawie analizy akt niniejszej sprawy. G. P. bowiem, wiadomość o wydanym rozstrzygnięciu powzięła niemalże rok wcześniej, niż twierdziła. Fakt ten wynika bezspornie z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 4 kwietnia 2006 r. Niewątpliwie stwierdzić należy, że o przedmiotowej decyzji i rozstrzygnięciu – nakazie rozbiórki – dowiedziała się w trakcie wizji lokalnej, w której uczestniczyła i osobiście podpisała protokół z dokonania tej czynności.

POWYŻSZE OZNACZA, JAK SŁUSZNIE WSKAZAŁ SĄD I INSTANCJI, ŻE SKARŻĄCA NAJPÓŹNIEJ W DNIU 4 KWIETNIA 2006 R. POWZIĘŁA WIADOMOŚĆ O DECYZJI OSTATECZNEJ. NA DECYZJĘ TĘ POWOŁANO SIĘ WPROST W PODPISANYM PRZEZ SKARŻĄCĄ PROTOKOLE.

FAKT, ŻE – JAK STWIERDZA SKARŻĄCY W UZASADNIENIU SKARGI KASACYJNEJ - "Z SAMEGO PODPISU POD PROTOKOŁEM NIE WYNIKA TEŻ FAKT ZAPOZNANIA SIĘ Z TREŚCIĄ", NIE STANOWI WOBEC WSKAZANYCH WYŻEJ ROZWAŻAŃ PODSTAWY DLA PRZYJĘCIA INNEJ DATY, W JAKIEJ WIADOMOŚĆ O WYDANIU DECYZJI POWZIĘŁA G. P..

PRZEDSTAWIONE WYŻEJ OKOLICZNOŚCI WSKAZUJĄ, IŻ ZARZUT NARUSZENIA ART. ART. 145 § 1, 148 § 1 I 2 K.P.A., 149 I 151 K.P.A. ZAWARTY W SKARDZE KASACYJNEJ NIE JEST ZASADNY.

NIE MOŻNA TEŻ PODZIELIĆ ZARZUTU NARUSZENIA ART. 105 ORAZ ART. 136, ART. 7 I ART. 77 K.P.A. UCHYBIENIE TYM NORMOM PRAWNYM SKARŻĄCY UPATRUJE W NIEPRZEPROWADZENIU PRZEZ ORGANY POSTĘPOWANIA I OGRANICZENIE SIĘ DO WYDANIA DECYZJI O JEGO UMORZENIU. STAWIAJĄC TAKI ZARZUT SKARŻĄCY POMIJAJĄ FAKT, ŻE ORGANY DOKONAŁY MAJĄCYCH ISTOTNE ZNACZENIE W SPRAWIE USTALEŃ. ORGAN UMORZYŁ POSTĘPOWANIE WZNOWIENIOWE JUŻ PO JEGO WSZCZĘCIU, NA PODSTAWIE ART. 105 KPA, GDYŻ STWIERDZIŁ, IŻ STAŁO SIĘ ONO BEZPRZEDMIOTOWE. NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE KONSEKWENCJĄ BŁĘDNEJ KWALIFIKACJI WNIOSKU DOKONANEJ PRZEZ ORGAN PIERWSZOINSTANCYJNY MUSI BYĆ WYELIMINOWANIE Z OBROTU PRAWNEGO JEGO ORZECZENIA I UMORZENIE POSTĘPOWANIA Z UWAGI NA JEGO BEZPRZEDMIOTOWOŚĆ, BOWIEM POSTĘPOWANIE NALEŻY UZNAĆ ZA BEZPRZEDMIOTOWE, GDY BRAK JEST PODSTAW PRAWNYCH I FAKTYCZNYCH DO MERYTORYCZNEGO ROZPATRZENIA SPRAWY (WYROK WSA W OLSZTYNIE Z DNIA 10 LISTOPADA 2010 R. SYGN. AKT II SA/OL 712/09, LEX NR 531595). POWYŻSZA SYTUACJA MIAŁA MIEJSCE W SPRAWIE NINIEJSZEJ.

WOBEC FAKTU, IŻ WNIOSEK O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA ZOSTAŁ NIEWĄTPLIWIE WNIESIONY Z UCHYBIENIEM USTAWOWEGO TERMINU NIE ZASŁUGUJE RÓWNIEŻ NA UWZGLĘDNIENIE POSTAWIONY PRZEZ SKARŻĄCEGO ORGANOM ZARZUT, IŻ USTALONE FAKTY CO DO DATY RZECZYWISTEGO POWZIĘCIA INFORMACJI O WYDANEJ DECYZJI I JEJ TREŚCI POWINNY BYŁY ZOSTAĆ ZINTERPRETOWANE NA JEGO KORZYŚĆ. NIE MAJĄ RÓWNIEŻ W ŚWIETLE POWYŻSZYCH ROZWAŻAŃ SKIEROWANE WOBEC ORGANÓW ADMINISTRACJI ZARZUTY SKARŻĄCEGO, DOTYCZĄCE NIEPRAWIDŁOWOŚCI W WYKONYWANIU NALEŻĄCYCH DO NICH OBOWIĄZKÓW CZY TEŻ POSZCZEGÓLNYCH CZYNNOŚCI POSTĘPOWANIA.

Z POWYŻSZYCH WZGLĘDÓW NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ORZEKŁ NA PODSTAWIE ART. 184 P.P.S.A. O ODDALENIU SKARGI KASACYJNEJ, JAKO POZBAWIONEJ USPRAWIEDLIWIONYCH PODSTAW.