Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1413/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 31 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: § 4 pkt 2 i 5
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant asystent sędziego J. S. po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1037/17 w sprawie ze skargi G. W. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia 1 marca 2017 r. nr ... w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "U." oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G. W. na uchwałę nr ... Rady Miasta K. z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "U.".

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie warunki formalne dopuszczalności skargi na uchwałę Rady Miasta K. zostały spełnione. Skarga została wniesiona w terminie i poprzedzona prawidłowym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czym skarżący wypełnili wymóg, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.

Sąd wskazał, że na podstawie norm planu miejscowego, nieruchomości skarżącego obejmujące działki: a) nr [...] obręb ... jednostka ewidencyjna S. – znajdują się w obszarach oznaczonych symbolem U.12, tj. tereny zabudowy usługowej; b) nr [...] obręb 4 jednostka ewidencyjna S. - znajdują się w obszarach oznaczonych symbolem MW.26 i MN.21, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, c) nr [...] obręb ... jednostka ewidencyjna S. znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem MN/MW.1 tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej, d) nr [...] i nr [...] obręb ... jednostka ewidencyjna S. znajdują się w obszarach oznaczonych symbolem [...], tj. teren dróg publicznych. Według skarżącego postanowienia ww. planu odnoszące się do jego nieruchomości ograniczą go w wykonywaniu prawa własności w dotychczasowy sposób. Objęcie działek skarżącego postanowieniami kwestionowanego planu w sposób, który kształtuje treść jego uprawnień właścicielskich (m.in. w zakresie prawa do zabudowy i jego uwarunkowań) uzasadniał jego legitymację do wniesienia skargi. Istnieje bowiem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącego a zaskarżoną uchwałą. Ta okoliczność otworzyła zdaniem Sądu możliwość merytorycznej weryfikacji zaskarżonej uchwały w świetle przesłanek art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.).

Sąd ocenił tok formalnoprawny podjęcia uchwały i stwierdził, że brak jest istotnych naruszeń zasad i trybu procedury planistycznej mogących mieć wpływ na interes prawny skarżącego.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że kontrolowany plan narusza art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016, poz. 778, 904, 961, 1250 i 1579) – stanowiąc tym samym przekroczenie granic władztwa planistycznego w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności w zakresie wnioskowanym przez skarżącego.

W ocenie Sądu, ustalenia kontrolowanego planu są zgodne z normami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K., spełniając jednocześnie wymogi zawarte w art. 1 i w art. 3 ustawy. Skarżący nie wskazał normy prawa materialnego, z której wynikałoby publiczne prawo podmiotowe do wnioskowanej i satysfakcjonującej go wysokości zabudowy w obszarze oznaczonym symbolem MW.26. i odpowiednio U.12. Jednocześnie, zdaniem Sądu postanowienia kontrolowanego planu w przedmiocie określenia wysokości nie pozbawiają skarżącego istoty prawa własności, gdyż nie zostało ono "wydrążone" ze swojej treści. Wskazywanie samych zasad kształtowania ładu przestrzennego i treści norm obowiązującego Studium bez wykazania normy prawa materialnego, z której wynika wprost, że wysokość w postaci 25 m narusza interesy prawne skarżącego nie może uzasadniać tezy, że organ planistyczny przekroczył granice władztwa planistycznego. Jedną z głównych zasad polityki przestrzennej określonej w Studium jest zasada ochrony i uwzględnienia wartości wysoko cenionych – do których zalicza się – zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 778) – ład przestrzenny i powiązanie go z zasadą rozwoju zrównoważonego. Adresatem tych zasad są organy planistyczne i urbaniści. Wskazują im kierunek podejmowanych rozstrzygnięć. Zarówno "ład przestrzenny" jak i "zrównoważony rozwój" to wartości nadrzędne, wymienione expressis verbis w ww. ustawie. Pojęcie ładu przestrzennego definiowane jest w ustawie jako "takie kształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturalne oraz kompozycyjno-estetyczne" (art. 2 ww. ustawy) natomiast zgodnie z art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska zrównoważony rozwój to: "taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń". Można zatem przyjąć, że zasada ładu przestrzennego to wartość nadrzędna, która oznacza, że określone w Studium zasady polityki przestrzennej i odpowiadające im rozwiązania w zakresie kształtowania struktury funkcjonalno-przestrzennej Miasta oraz ustalenia dotyczące zmian w przeznaczeniu terenów mają uwzględniać postulat harmonizowania owych wartości.

Sąd wyjaśnił, że w oparciu o indywidualne cechy struktury przestrzennej i zróżnicowane zagospodarowanie obszarów miasta, w Studium wyodrębniono 63 strukturalne jednostki urbanistyczne. Podział na strukturalne jednostki urbanistyczne ma na uwadze konieczność agregacji dotychczasowych jednostek urbanistycznych w większe zespoły, o zauważalnej jednorodności funkcjonalno-przestrzennej. Dla każdej strukturalnej jednostki urbanistycznej zostały określone główne kierunki zmian w strukturze przestrzennej oraz zasady realizacji funkcji dopuszczalnych. Ponadto, w wydzielonych strukturalnych jednostkach urbanistycznych wyznaczono obszary o zróżnicowanych głównych kierunkach zagospodarowania, poprzez przypisanie im wiodących funkcji (funkcje terenu). W ramach strukturalnej jednostki urbanistycznej zostały wyznaczone także standardy przestrzenne, wskaźniki zagospodarowania, zasady ochrony środowiska kulturowego i przyrodniczego, zasady kształtowania infrastruktury technicznej i układu komunikacyjnego oraz dopuszczalne zmiany parametrów zabudowy w planach miejscowych. Nieruchomości skarżącego są położone w wyznaczonej w Studium strukturalnej jednostce urbanistycznej nr 27 - U. dla której zostały wyznaczone m.in. następujące kierunki zmian w strukturze przestrzennej: " istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna do utrzymania i uzupełnień, z możliwością przekształceń w zabudowę mieszkaniową wielorodzinną niskiej intensywności (MNW) z dopuszczeniem usług na poziomie lokalnym", "istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna niskiej intensywności w rejonie ulic: L., O. i O. oraz ulic: K. C., P., Ż. do utrzymania i uzupełnień". Dla nieruchomości skarżącego wprowadzono w Studium kategorię terenów o funkcji MW, zdefiniowanej jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o funkcji podstawowej - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysokiej intensywności realizowana jako budynki mieszkaniowe wielorodzinne (m.in. kamienice w zwartej zabudowie o charakterze śródmiejskim, zabudowa osiedli mieszkaniowych, budynki wielorodzinne realizowane jako uzupełnienie tkanki miejskiej) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie, zieleń urządzona i nieurządzona), oraz funkcji dopuszczalnej – usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m.in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Kierując się wyznaczonym kierunkiem zmian w strukturze przestrzennej, w przedmiotowym planie miejscowym wzdłuż ulicy P. zostały wyznaczone Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej, oznaczone symbolem MN/MW.1 do MN/MW.4 o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę jednorodzinną lub pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z dopuszczeniem, jako przeznaczenie uzupełniające, funkcji usługowej w parterach budynków mieszkalnych. Ponadto omawiany plan dopuścił rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy jednorodzinnej oraz lokalizację budynków gospodarczych i altan ogrodowych zgodnie z zawartymi w m.p.z.p. ustaleniami szczegółowymi. Powyższe dopuszczenia mają na celu zharmonizowanie oraz dopełnienie zabudowy pierzejowej stanowiącej bezpośrednią obudowę ważnego ciągu komunikacyjnego, jakim jest ulica P.. Dla tych terenów Studium przewiduje maksymalną wysokość zabudowy do 16 m. Zgodnie z normami m.p.z.p. maksymalna wysokość zabudowy na terenach oznaczonych symbolem MN/MW.1 została ustalona na poziomie 13 m, co odpowiada wysokości istniejącej zabudowy we wskazanym obszarze i jest zgodne z zapisami Studium.

Natomiast na działkach nr ..., ..., ... i części ... wyznaczono teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczony w m.p.z.p. MW.26, a na działkach nr ..., ..., ..., ... wyznaczono teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczony w m.p.z.p. MW.27.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że na terenach sąsiadujących z nieruchomościami skarżącego oznaczonych w planie miejscowym symbolem MW.27 i MW.28 znajduje się istniejąca zabudowa mieszkaniowa o wysokości 25 m.

Jak wynika z rysunku mapy właściwej dla planu Rondo Młyńskie wraz z wychodzącymi z niego ulicami dzieli otaczającą je przestrzeń na cztery kwartały. I nie jest tak jak tego oczekuje skarżący, że tak wyodrębniony kwartał objęty kontrolowanym planem, na którym znajdują się jego nieruchomości na obszarze MW.26 ma bezwzględnie nawiązywać do wartości przestrzennych budownictwa realizowanego wokół Ronda w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy. Koncepcja urbanistyczna planu może bowiem w okolicy Ronda przewidywać skupienie "granic/otoczek" kwartałów objętych planem, z których każda nawiązuje do właściwych sobie parametrów przynależnego kwartału i zgodnych z ich ładem przestrzennym, co w sumie też daje obraz określonego ładu przestrzennego. Jednocześnie Sąd zauważa, że tereny oznaczone MW.23 znajdujące się w kwartale "właściwym" dla MW.26 usytuowane wzdłuż ulicy J. M. i "sąsiadujące" urbanistycznie względnie blisko z MW.26 przewidują mniejsze wskaźniki, gdyż zgodnie z § 21 części opisowej planu: 1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczone symbolami MW.17–MW.23, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji funkcji usługowej w parterach budynków mieszkalnych. 3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 50%; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,9–2,0; 3) maksymalną wysokość zabudowy w Terenach MW.17, MW.18: 36 m; 4) maksymalną wysokość zabudowy w Terenie MW.19: 25 m; 5) maksymalną wysokość zabudowy w Terenach MW.20–MW.23: 18 m; 6) zakazuje się nadbudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych; 7) dopuszcza się lokalizację parkingów podziemnych. Budownictwo zatem na terenie MW.26 jest bardziej zintensyfikowane.

Ład przestrzenny, o którym jest mowa w ustawie nie kieruje się jedynie zasadami dobrego sąsiedztwa, o których stanowi art. 61 ustawy o planowaniu. Uchwalając plan miejscowy rada gminy dąży do ochrony ładu przestrzennego m.in. zgodnie z postanowieniami Studium a nie tylko do ochrony refleksów i determinant tego ładu wynikających przede wszystkim z budownictwa realizowanego w oparciu o decyzje "wzizt".

Kierując się zatem przyjętymi w Studium kierunkami zmian w strukturze przestrzennej, wymaganiami ładu architektonicznego oraz walorami architektonicznymi i krajobrazowymi, prawodawca lokalny miał, zdaniem Sądu pierwszej instancji, ku temu podstawy prawne i faktyczne, aby wprowadzić maksymalną wysokość zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem MW.26 na poziomie 25 m, która to wysokość, co podkreślił Sąd pierwszej instancji, odpowiada istniejącej wysokości zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie terenów inwestycyjnych należących do skarżącego. Skarżący podnosi w skardze, że w zakresie ustalenia wysokości zabudowy, dla terenów oznaczonych symbolem MW, zapisy m.p.z.p. są w sprzeczności ze Studium, ponieważ wg Studium wysokość zabudowy określona w jednostce urbanistycznej nr 27 – U., na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonej symbolem MW, może wynosić do 36m. W ocenie Sądu pierwszej instancji takie stanowisko jest sprzeczne zarówno z wykładnią literalną Studium, jak i z wykładnią celowościową ogółu zapisów Studium dotyczących jednostki strukturalnej "U.". Nie można bowiem interpretować tej normy wysokościowej w oderwaniu od przyjętych kierunków zmian w strukturze przestrzennej obszaru U., które zakładają utrzymanie i uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej przy równoczesnym zachowaniu zasad ładu przestrzennego. Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że Studium jest uchwałą Rady Miasta K. określającą politykę przestrzenną i wiążącą Radę Miasta K. przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niemniej jednak nie jest to akt prawa miejscowego (zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu gospodarowaniu i przestrzennym) i ma charakter elastyczny. Dopiero na etapie uchwalania m.p.z.p. zostały doprecyzowane kierunki i zasady zagospodarowania ww. obszaru (zob. wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., II OSK 296/15, wyrok WSA we Wrocławiu z 18 listopada 2014 r., II SA/Wr 650/14). Skarżący pomija istotny fakt, że normy Studium dopuszczające maksymalną wysokość zabudowy na terenach oznaczonych symbolem MW nie przesądzają bezwzględnie o tym, że w postanowieniach m.p.z.p. powinny zostać te maksymalne wskaźniki dopuszczone. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skoro norma zawarta w Studium przewiduje maksymalną wysokość zabudowy terenów MW na poziomie 36 m, należy uznać, że norma w m.p.z.p. określająca maksymalną wysokość zabudowy terenów MW.26 na poziomie 25 m, "wynegocjowana" zgodnie z prawem w trakcie procedury planistycznej, i uzasadniana jak wyżej m.in. wysokością sąsiedniej zabudowy – jest jak najbardziej zgodna z ramami i kierunkami określonymi w Studium i nie zmienia założeń dotyczących kierunków zagospodarowania i zasad zagospodarowania terenu ujętych w Studium, a także nie ingeruje w sposób nie uzasadniony prawem w interesy ekonomiczne skarżącego jako właściciela nieruchomości objętych planem. Interesy ekonomiczne skarżącego zostały przez organ planistyczny prawidłowo wyważone i zostały sformatowane planistycznie w opcji nie przeciwstawiającej się wymogom ładu przestrzennego. Wobec powyższych stwierdzeń i ocen, Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że m.p.z.p. w kontrolowanym zakresie nie jest zgodny z zapisami/normami Studium. W ocenie Sądu, kontrolowane postanowienia planu w zakresie nieruchomości skarżącego realizują założenia przyjęte w Studium oraz wytyczne w zakresie zagospodarowania terenu i nie pozbawiają go istoty prawa własności.

Ustosunkowując się do kwestionowanej przez skarżącego jako niezgodnej z prawem w znaczeniu materialnym i proceduralnym zmiany przedmiotowej wysokości zabudowy wielomieszkaniowej z 36 m na wysokość 25 m, Sąd stwierdził, że zmiana ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności planu w zakresie wnioskowanym w skardze i nie stanowi przekroczenia władztwa prawotwórczego. Zmiana ta jest zgodna z obiektywnym porządkiem prawnym, gdyż mieści się w jego ramach. Sąd zauważa, że wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu i możliwość składania uwag kwestionujących jego rozwiązania przez zainteresowanych jest ważnym elementem procedury sporządzania planu miejscowego. Ustawodawca celowo umożliwił organowi sporządzającemu plan miejscowy korektę niektórych rozwiązań przez sposób rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu. Jest to ważny element udziału społeczeństwa w procedurze sporządzania planu miejscowego, dający organowi sporządzającemu plan możliwość ponownego przeanalizowania ustaleń i wyważenia interesu publicznego i prywatnego. Zdaniem Sądu - po przeprowadzeniu ponownej analizy uwarunkowań przestrzennych przedmiotowego obszaru oraz w wyniku wyważenia interesu publicznego i prywatnego przy rozpatrywaniu uwag mieszkańców, wniesionych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 25 kwietnia 2016 r. do 25 maja 2016 r., właściwy organ planistyczny prawidłowo ustalił, że obniżenie maksymalnej wysokości zabudowy w terenie MW.26 jest dopuszczone prawem i normami Studium i wpisuje się w zasadę zachowania ładu przestrzennego w osiedlu, która stanowi podstawę działań planistycznych. Na marginesie Sąd zauważył, że o obniżenie maksymalnej wysokości zabudowy w terenie MW.26 postulowała między innymi Rada i Zarząd Dzielnicy ... Sąd zwrócił uwagę na to, że z przywołanej powyżej ustawowej definicji zrównoważonego rozwoju wynika, że jego celem jest m.in. zagwarantowanie możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Uwzględnienie postulatu obniżenia wysokości zabudowy m.in. z inicjatywy Rady i Zarządu Dzielnicy Zarząd Dzielnicy ... mieści się zatem w aksjologii pojęcia zrównoważonego rozwoju i służy wartościom zagospodarowania przestrzennego realizowanym przez postanowienia kontrolowanego planu wobec wydzielonego kwartału/obszaru objętego planem. W tym zakresie prawo własności skarżącego doznało naruszenia w stopniu dozwolonym przez prawo przy zachowaniu prawem wyznaczonych granic władztwa prawotwórczego. Organ planistyczny dokonał wyważenia interesu indywidualnego i społecznego kierując się w sposób dozwolony prawem przy definiowaniu ładu przestrzennego w stronę oczekiwań społeczności lokalnej i realizacji dobra ogółu związanego z normatywnym pojęciem ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju.

Za nietrafny Sąd uznał zarzut skarżącego, który podnosi, że uwaga uwzględniona na etapie sporządzania m.p.z.p., wniesiona między innymi przez Spółdzielnię Mieszkaniową "U.", w rezultacie której nastąpiło obniżenie wysokości zabudowy do 25 m na terenach oznaczonych symbolem MW.26, wymagała sporządzenia uzasadnienia, a jego brak świadczy o przeprowadzeniu procedury planistycznej w sposób wadliwy. Sąd stwierdził, że zgodnie ze stanowiskiem dominującym w doktrynie "wójt, burmistrz (prezydent miasta) obowiązany jest do rozpatrzenia przedmiotowych uwag i może je uwzględnić, wprowadzając zmiany do projektu planu. Formą prawną rozpatrzenia uwag jest zarządzenie. Nie ma przeszkód do wydawania zarządzenia zbiorczego w sprawie uwag uwzględnionych oraz zarządzenia zawierającego listę uwag nieuwzględnionych, które zostają przedstawione radzie gminy. Rozstrzygnięcia organu sporządzającego projekt nie wymagają uzasadnienia. Wójt, burmistrz (prezydent miasta) obowiązany jest zachować wniesione uwagi dla celów dokumentacji prac planistycznych (....)" (tak: Komentarz do ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, s. 206).

Sąd argumentował, że w toku prac nad sporządzeniem m.p.z.p. zostały przez Prezydenta Miasta K. wydane zarządzenia nr ... z dnia 29 czerwca 2016 r. oraz nr ... z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu planu, zawierające listę uwag uwzględnionych oraz nieuwzględnionych. Zgodnie z art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzygnięcia wójta, burmistrza (prezydenta miasta) o nieuwzględnieniu uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd pierwszej instancji uznał, że procedura planistyczna została przez organ dochowana, a zarzuty skarżącego są niesłuszne. Sąd podkreślił, że dotyczy to również zarzutu skarżącego, w którym podnosi, że projekt planu nie został wyłożony do publicznego wglądu wraz z uzasadnieniem. Uzasadnienie projektu planu zostało przez organ udostępnione wraz z projektem planu podczas wyłożenia do publicznego wglądu i nie ma dowodów wskazujących na to, że było inaczej. Przedmiotowe uzasadnienie projektu planu znajduje się bezsprzecznie w aktach sprawy i znajdowało się każdorazowo w dokumentacji planistycznej, która zgodnie z obwieszczeniem była udostępniania do publicznego wglądu. Z akt sprawy wynika także, że uzasadnienie było dołączane do procedur uzgadniających i opiniujących projekt z właściwymi organami, na co wskazuje edycja Projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "U.", do której zostało dołączone przedmiotowe uzasadnienie jako edycja do uzgodnień i opiniowania ze stycznia 2016 r. (zob. tom I dokumentacji planistycznej). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu, uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Z powyższego unormowania wynika, że uwagi powinny odnosić się przede wszystkim do warstwy merytorycznej planu, a nie do procedury jego sporządzania. Niemniej jednak wskazać trzeba, że żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku zamieszczenia uzasadnienia projektu planu miejscowego na stronach Biuletynu Informacji Publicznej gminy w fazie wyłożenia tego projektu do publicznego wglądu. Ustawa wymaga jedynie, aby plan miejscowy został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Zgodnie z odpowiednimi ogłoszeniami Prezydenta Miasta K. podczas każdorazowego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu każdy zainteresowany mógł się zapoznać z projektem planu, prognozą oddziaływania na środowisko oraz niezbędną dokumentacją i tym samym z uzasadnieniem projektu planu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Niezbędną dokumentację stanowi dokumentacja planistyczna i była ona w okresie wyłożenia projektu planu dostępna dla zainteresowanych. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarzuty kierowane wobec organu planistycznego są zatem bezpodstawne.

W odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących przyjętej dla terenu oznaczonego symbolem U.12 dopuszczalnej wysokości zabudowy na poziomie 16 m, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z zapisami Studium maksymalna dopuszczalna wysokość zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) może wynosić do 16 m. Na podstawie wytycznych określonych w Studium, dla zabudowy usługowej U.12, § 33 obowiązującego m.p.z.p. określił maksymalną dopuszczalną wysokość zabudowy usługowej na poziomie 16 m, która, co podkreślił Sąd pierwszej instancji, jest zgodna z wytycznymi określonymi w Studium.

Wyznaczenie ww. parametrów dotyczących zabudowy usługowej jest zgodne z zapisanymi w Studium kierunkami zmian w strukturze przestrzennej, w którym ujęto że udział zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) dla działek lub ich części położonych w pasie o szerokości 50 m wzdłuż ul. P. może wynosić do 100% oraz że "Wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu – jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania." Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu pierwszej instancji organ planistyczny prawidłowo wyznaczył kwestionowany teren oznaczony symbolem U.12 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Należy nadmienić, że jest to realizacja wniosku skarżącego złożonego do planu, rozpatrzonego Zarządzeniem Nr ... Prezydenta Miasta K. z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków do sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "U. – ...". Ponadto skarżący w trakcie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 25 kwietnia 2016 r. do 25 maja 2016 r. złożył uwagę do projektu planu, w której postulował między innymi przeznaczenie wszystkich swoich nieruchomości pod teren usług. W uzasadnieniu uwagi skarżący powołał się na uzyskaną w dniu 4 lutego 2016 r. decyzję o warunkach zabudowy.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący pominął istotną okoliczność, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana – w porównaniu z procedurą uchwalania planów miejscowych – w innym porządku prawnym oraz, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ustalenie warunków zabudowy w tzw. decyzji "wz" następuje przede wszystkim na podstawie art. 60 i 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedura wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie odsyła do wymagań obowiązujących przy uchwalaniu planów miejscowych, do których stosuje się głównie art. 15 ww. ustawy oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego stopień szczegółowości jest obszerniejszy. Ponadto, zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy wygasa w przypadku, gdy dla tego terenu uchwalano plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, Wobec powyższego Sąd przyjął, że zarzut skarżącego dotyczący terenu usług oznaczonego w planie U.12 jest bezzasadny.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił argumentacji skargi podnoszącej naruszenie przepisu art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są wiążące przy sporządzaniu planu miejscowego. Z przepisem tym koresponduje treść art. 20 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium.

Sąd wskazał, że dla nieruchomości skarżącego wprowadzono w Studium kategorię terenów o funkcji MW, zdefiniowanej jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o funkcji podstawowej – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysokiej intensywności realizowana jako budynki mieszkaniowe wielorodzinne (m.in. kamienice w zwartej zabudowie o charakterze śródmiejskim, zabudowa osiedli mieszkaniowych, budynki wielorodzinne realizowane jako uzupełnienie tkanki miejskiej) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie, zieleń urządzona i nieurządzona), oraz funkcji dopuszczalnej – usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m.in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Nadto Studium wypowiada się także o funkcjach terenu wyznaczając: Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW); Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW); Tereny zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (UM); Tereny usług (U). Z punktu widzenia interesującego Sąd w tym miejscu zagadnienia prawnego trzeba zarazem zauważyć, że uchwałodawca lokalny wprowadził w Studium pojęcie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW) stanowiąc zarazem w przedmiocie wskaźników zabudowy, że wysokość zabudowy mieszkaniowej i usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW) wynosi do 16 m. W konsekwencji, zdaniem Sądu, a contrario w stosunku do uprzednio przywołanego pojęcia, zabudowa wielorodzinna o wysokości do 25 m nie mieści się w pojęciu ww. zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności. A zatem m.in. z tego powodu nie jest uzasadniona teza, że w rejonach przystanków metra nie ma miejsca koncentracja/skupienie zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności; jest to bowiem w przypadku terenu oznaczonego symbolem MW.26: teren o wskaźniku intensywności zabudowy: 1,4–2,5; o maksymalnej wysokość zabudowy: 25 m; z dopuszczeniem lokalizacji parkingów podziemnych.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji stanowisko skarżącego pomija pełną treść § 24 części tekstowej planu powiązanej odpowiednio z rysunkiem planu i wypowiadającego się o terenie zabudowy wielorodzinnej oznaczonej symbolem MW.26. Zgodnie z treścią § 24 kontrolowanego planu: "1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczone symbolami MW.26, MW.27, MW.28, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji funkcji usługowej na dwóch pierwszych kondygnacjach budynków mieszkalnych. 3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego w Terenie MW.26, MW.27: 50%; 2) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego w Terenie MW.28: 30%; 3) wskaźnik intensywności zabudowy: 1,4–2,5; 4) maksymalną wysokość zabudowy: 25 m; 5) maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku w Terenie MW.26: 30 m; 6) dopuszcza się lokalizację parkingów podziemnych". Przy czym zgodnie z treścią § 4 pkt 12 części tekstowej kontrolowanego planu, ilekroć w uchwale jest mowa o "wskaźniku intensywności zabudowy – należy przez to rozumieć parametr, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszeniem". Mając na uwadze ustalenia i oceny zawarte w powyższej argumentacji Sądu pierwszej instancji i weryfikujące jako zgodne z prawem/ mieszczące się w ramach prawa obniżenie wysokości planowanej zabudowy wielorodzinnej z 36 m do 25 m, Sąd był zdania, że treść wskaźników o których jest mowa w ww. § 24 części tekstowej planu odpowiada pojęciu dążenia do koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonach przystanków metra; a to także w porównaniu z przeznaczeniem pozostałych obszarów planu nie w rejonach przystanku metra. Sąd wskazał normy § 21 części tekstowej planu odnoszące się do terenu MW.23, o którym już była mowa powyżej. W przekonaniu Sądu realizacja zasady/kierunku "dążenia do koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonach przystanków metra" nie może pomijać treści innych zasad wyrażonych w Studium i w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a zatem zasady ochrony ładu przestrzennego i powiązanie go z zasadą rozwoju zrównoważonego. W tym przypadku prawodawca lokalny dokonuje odpowiedniego ważenia wartości, co w kontrolowanej sprawie zostało zrealizowane na potrzeby i w ramach porządku prawnego. Na marginesie Sąd zauważa, że przykładowo zgodnie z treścią § 25 części tekstowej planu (odnoszącej się do "kwartału" usytuowanego na planie po przeciwnej stronie ul. P., niż "kwartał" właściwy dla obszaru MW.26): "1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczone symbolami MW.30–MW.38, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji funkcji usługowej w parterach budynków mieszkalnych. 3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 50%; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 1,4–2,5; 3) maksymalną wysokość zabudowy: 36 m; 4) zakazuje się nadbudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych; 5) zakazuje się lokalizacji garaży i parkingów naziemnych i podziemnych.

W tym przypadku dopuszczając maksymalną wysokość zabudowy wielorodzinnej, prawodawca lokalny jako przeznaczenie uzupełniające ustala możliwość lokalizacji funkcji usługowej w jedynie parterach budynków mieszkalnych, nadto co trzeba mieć na uwadze zakazuje lokalizacji garaży i parkingów naziemnych i podziemnych, a wskaźnik intensywności zabudowy określa analogicznie jak w przypadku działek skarżącego: 1,4–2,5. Z powyższego jedynie porównawczego zestawienia powyżej przywołanych norm części tekstowej pozostających w swym jednoczesnym nawiązaniu do norm rysunku planu, wynika, że prawodawca lokalny nie działa automatycznie, że rozważa treść poszczególnych norm planu mając na uwadze treść Studium, ład przestrzenny i zasadę zrównoważonego rozwoju oraz rzeczywiste uwarunkowania terenu.

Sąd zauważył, że wyznaczenie ww. kwestionowanych parametrów dotyczących zabudowy usługowej jest zgodne z zapisanymi w Studium kierunkami zmian w strukturze przestrzennej, w którym ujęto że udział zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) dla działek lub ich części położonych w pasie o szerokości 50 m wzdłuż ul. P. może wynosić do 100% oraz że "Wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: przez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo przez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu – jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania." Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu prawodawca lokalny prawidłowo wyznaczył kwestionowany teren oznaczony symbolem U.12 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi jako spełniający przesłanki koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonach przystanków metra.

Sąd nadmienił, że jest to zarazem realizacja wniosku skarżącego złożonego do planu, rozpatrzonego Zarządzeniem Nr ... Prezydenta Miasta K. z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków do sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "U.".

Zdaniem Sądu nie był uzasadniony argument skarżącego podnoszący, że za niezgodną z ustaleniami Studium uznać należy również proporcję terenów o przeznaczeniu podstawowym (MW) w stosunku do terenów o przeznaczeniu dopuszczalnym.

Sąd stwierdził, że nie podnoszą okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności planu w zakresie wskazanym w skardze z uwagi na powiązanie z naruszeniem własnego, realnego interesu skarżącego wywodzącego się z konkretnej normy prawnej. W kwestionowanych przypadkach nie można także mówić o istotnym naruszeniu prawa w kontekście wskazanym w skardze. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z treści zacytowanego powyżej fragmentu przepisu Studium Tom III Wytyczne do planów miejscowych rozdział III.1.2. ust. 6 i 7 – można przyjąć, że bilansowanie o którym mowa w omawianej argumentacji skargi powinno odnosić się do całego obszaru strukturalnej jednostki urbanistycznej, a nie jak to wskazano w treści skargi do obszaru objętego planem. Obszar objęty granicami sporządzanego planu "U." obejmuje tylko fragment jednostki urbanistycznej U. oznaczonej w dokumencie Studium nr 27. Nadto Sąd wskazał, iż w dokumencie Studium ustalono: Dla terenów legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi, o funkcji innej niż wskazana dla poszczególnych terenów w wyodrębnionych strukturalnych jednostkach urbanistycznych, ustala się w planach miejscowych przeznaczenie zgodne bądź z ustaloną w studium funkcją terenu bądź zgodne z dotychczasowym sposobem wykorzystania terenu, w: – terenach inwestycyjnych, o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (UM), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczną (IT) i tereny cmentarzy (ZC) – z tym, że w takim przypadku dopuszcza się powiększenie tego terenu o 10% powierzchni terenu dotychczas istniejącej zabudowy, z uwzględnieniem kontynuacji parametrów istniejącej zabudowy. Sąd podziela stanowisko organu planistycznego, że zastosowanie w planie miejscowym tych zasad pozwoliło na racjonalne rozplanowanie funkcji terenu i ochronę dotychczasowego użytkowania. Wobec powyższego, omawiany zarzut skarżącego w zakresie niezgodności m.p.z.p. ze Studium - jest nieuzasadniony. Sąd zauważył, że sam fakt zaistnienia tak dużych, jak powyżej przedstawione, rozbieżności interpretacyjnych omawianego przepisu Studium wskazuje na to, że nie można z jego treści wyprowadzać skutecznie wniosków uzasadniających stwierdzenia nieważności planu. Bazą dla takich ustaleń mogą być normy, których treść jest jednoznaczna.

Sąd stwierdza, że w celu odpowiedniego kształtowania zabudowy, zostały w m.p.z.p. wyznaczone nieprzekraczalne linie zabudowy i obowiązujące linie zabudowy. Linie te zostały zdefiniowane w § 4 m.p.z.p. Obowiązujące linie zabudowy zostały wyznaczone po obrysie istniejących budynków objętych granicami "obszaru rehabilitacji zabudowy blokowej osiedli" oraz w celu utworzenia zabudowy pierzejowej m.in. wzdłuż ulicy P. Takie kształtowanie zabudowy jest prawidłowe a z punktu widzenia mieszkańców osiedli objętych obszarem rehabilitacji zabudowy blokowej jest właściwe, gdyż uniemożliwia dogęszczenie tych osiedli kolejną zabudową. Ustalenie obowiązujących linii zabudowy na rysunku planu jest spójne z § 12 pkt 2 m.p.z.p. ustanawiającym zakaz zwiększania istniejącej intensywności zabudowy, tj. zakaz rozbudowy, nadbudowy istniejących budynków (...) które stanowią zamknięty układ kompozycyjny danego osiedla. Linie zabudowy należy wyznaczać wzdłuż dróg publicznych, lecz nie ma zakazu wyznaczania takich linii w innych miejscach, gdyż zależy to od sposobu kształtowania zabudowy w celu uzyskania odpowiedniego efektu przestrzennego. Linia zabudowy dotyczy istniejących budynków objętych granicami obszaru podlegającego rehabilitacji zabudowy blokowej osiedli i ma na celu wyeliminowanie możliwości rozbudowy tych budynków, z zastrzeżeniami ustalonymi w projekcie planu, oraz uniemożliwienie lokalizacji nowej zabudowy, jak prawidłowo wywiedziono w uwadze. Przedmiotowe ustalenie graficzne jest spójne z ustaleniami tekstowymi i jest ich potwierdzeniem na rysunku projektu planu. Jednocześnie Sąd zauważył, że omawiane zarzuty nie wykazały nieuzasadnionego prawem naruszenia interesu prawnego skarżącego jako właściciela działek objętych planem.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu planistycznego zawarte w odpowiedzi na skargę, że przez wyznaczenie kwestionowanego terenu oznaczonego symbolem U.12 zostanie stworzona reprezentacyjna przestrzeń wokół planowanego w dalszej perspektywie przystanku metra, która jest zgodna z wytycznymi określonymi w Studium. Dalej Sąd stwierdził, że stworzenie reprezentacyjnej przestrzeni publicznej będzie możliwe zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. dotyczącymi kształtowania przestrzeni publicznych, takich jak: (1) nakaz uporządkowania istniejących przestrzeni publicznych poprzez sukcesywną przebudowę i remont elementów wyposażenia, w tym: nawierzchni, oświetlenia i obiektów małej architektury, (2) nakaz wyposażenia przestrzeni publicznych w obiekty małej architektury, tak aby poprzez charakter i materiał stanowiły jednolitą kompozycję związaną bezpośrednio z określonym terenem, (3) nakaz realizacji i utrzymania zieleni urządzonej w przestrzeni publicznej przy zastosowaniu kompozycji i właściwego doboru gatunkowego drzew i krzewów, (4) nakaz realizacji oświetlenia przestrzeni publicznych, (5) nakaz stosowania rozwiązań technicznych zapewniających warunki dla poruszania się osobom niepełnosprawnym w tym w zakresie zagospodarowania użytkowania i utrzymania terenów komunikacji pieszej i kołowej, transportu publicznego, parkingów oraz ustaleniami dotyczącymi zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania zabudowy. Zdaniem Sądu, umieszczenie powyższych zasad w m.p.z.p. jest wystarczające dla realizacji reprezentacyjnej przestrzeni publicznej wzdłuż ul M.. Jednocześnie Sąd zauważył, że z samego normatywnego pojęcia "obszaru przestrzeni publicznej" – definiowanego w ustawie jako obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy – nie wynikają dla podmiotów administrowanych interesy prawne.

W odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących braku: zawartych w m.p.z.p. ustaleń dotyczących możliwości budowy metra oraz obiektów powiązanych z linią metra, a także zbyt dużej rezerwy terenu, w opinii skarżącego, pod rozbudowę ul. M. oraz Ronda M. – Sąd stwierdził, że są one bezpodstawne. Ustalenia m.p.z.p. w zakresie przewidywanej lokalizacji linii metra z podziemną stacją metra, stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z niezbędnymi obiektami budowlanymi są wystarczające, gdyż zgodnie z § 36 ust. 3 m.p.z.p. ustalono, iż w terenie [...] dopuszcza się umieszczenie tras komunikacji szynowej (nadziemnej i podziemnej) wraz z obiektami inżynierskimi, urządzeniami i instalacjami, służącymi do prowadzenia i obsługi ruchu. Miejscowy plan zakłada, że realizacja metra w przyszłości może nastąpić w terenie rezerwowanym pod drogi publiczne [...], który stanowi część pasa drogowego drogi klasy zbiorczej, znajdującej się w granicy sporządzanego planu. W tym miejscu Sąd zauważa, że jak prawidłowo wyjaśnia organ planistyczny - przebieg metra nie jest ostatecznie przesądzony, gdyż zgodnie z zapisem Studium "Wniesiona na załączniku K4 treść graficzna, dotycząca planowanych lokalizacji tras, przystanków i stacji postojowych metra, stanowi treść informacyjną. Dopuszcza się modyfikacje wstępnego przebiegu linii metra, proponowanego w zakresie wynikającym z przyjętych kryteriów funkcjonalno-ruchowych". Ponadto należy wskazać, że w planie miejscowym U. znajduje się jedynie część pasa drogowego ul. M. i ul. M. Co do zbyt dużej rezerwy terenu, w tym zabudowanej, w opinii skarżącego, pod rozbudowę ul. M. oraz Ronda M. należy stwierdzić, że do określenia niezbędnej zajętości terenu dla modernizacji tych ulic wykorzystano będącą w trakcie opracowania, koncepcję linii tramwajowej w ul. M. – M., jako jedyny, najbardziej aktualny materiał do wykorzystania przy sporządzaniu planu. Na późniejszym etapie prac planistycznych – przy rozpatrywaniu uwag złożonych do projektu planu, w związku ze złożonymi uwagami, ponownie analizowano szczegółowo zakres zajętości terenu przez pas drogowy [...] wykonane analizy potwierdziły prawidłowość przyjętego rozwiązania. Z tego wynika, że organ planistyczny dokonał ważenia relewantnych interesów. A zatem podnoszone w tym zakresie naruszenie właścicielskiego interesu prawnego jest dopuszczone przez prawo i zarazem zgodne z prawem jako rozważone także w zbiegu z interesem publicznym i wymogami technicznymi i nimi uzasadnione. Skarżący pominął w swojej ocenie także fakt, że zarówno Studium, jak i m.p.z.p. nie są dokumentami, które mają na celu uszczegóławiać parametry obiektów wchodzących w skład planowanej w dalszej perspektywie metra. Kwestie te są rozstrzygane na etapie opracowywania projektu budowlanego oraz dokonywania uzgodnień tego projektu z właściwymi organami. Miejscowy plan dopuszcza możliwość zaprojektowania w rejonie ronda M. przystanku metra, nie przesądza jednak, że przystanek metra w tym rejonie zostanie zrealizowany. Zarzuty skarżącego są zatem zbyt daleko idące i przedwczesne, biorąc pod uwagę fakt, że budowa linii metra na terenie jest obecnie na etapie opracowywania analiz przedrealizacyjnych a nie opracowywania projektu. Trudno jest także skutecznie wywodzić interesy prawne z planowanych dopiero zamierzeń organów władzy publicznej.

Zdaniem Sądu w zakresie ustaleń planu dotyczących rehabilitacji zabudowy blokowej należało stwierdzić, że rehabilitacja obszarów zabudowy blokowej osiedli mieszkaniowych posiada szczególne znaczenie dla odnowy K., będąc ważnym składnikiem rewitalizacji Miasta. Przez rewitalizację rozumie się skoordynowany proces prowadzony przez władzę samorządową, społeczność lokalną i innych uczestników. Na proces ten składają się działania będące elementem polityki rozwoju i mające na celu przeciwdziałanie degradacji przestrzeni zurbanizowanej i zjawiskom kryzysowym, pobudzanie rozwoju i zmian jakościowych poprzez wzrost aktywności społecznej i gospodarczej oraz poprawę środowiska. Na proces rehabilitacji zabudowy blokowej osiedli składają się działania w sferze społecznej, ekonomicznej, środowiskowej, technicznej oraz architektoniczno-przestrzennej. Plan miejscowy jest jednym z narzędzi umożliwiających rozpoczęcie procesu przywracania osiedlom pierwotnych wartości funkcjonalno-przestrzennych i społecznych oraz dostosowanie ich do współczesnych standardów cywilizacyjnych. Podstawowym celem programu rehabilitacji zabudowy blokowej jest poprawa jakości życia mieszkańców na obszarach zabudowy blokowej osiedli. Jednym z głównych problemów mieszkańców osiedla U. i O., jest obawa przed dogęszczeniem zabudowy, kosztem zieleni osiedlowej. Dlatego w treści § 12 pkt 1 m.p.z.p. wprowadzono nakaz ochrony istniejących układów kompozycyjnych osiedli, a w pkt 2 ustanowiono zakaz zwiększania istniejącej intensywności zabudowy, tj. zakaz rozbudowy, nadbudowy istniejących budynków. Dopuszczone zostały roboty budowlane polegające na poprawieniu komfortu życia mieszkańców, takie jak: przebudowa i remont, a także rozbudowy w zakresie docieplenia lub wykonania szybów windowych i zewnętrznych klatek schodowych, pochylni i ramp dla niepełnosprawnych. Wprowadzono również normy uniemożliwiające wprowadzenia nieestetycznych materiałów wykończeniowych elewacji budynków oraz zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych z niewielkimi wyjątkami.

Zdaniem Sądu interes prawny skarżącego powinien zostać wyważony z interesem ogółu mieszkańców, którzy są beneficjentami przyjętych w m.p.z.p. rozwiązań z uwagi na przyjęte wytyczne w zakresie rehabilitacji zabudowy blokowej osiedli. Tak samo skarżący, jak ten ogół mieszkańców i odpowiednio pojedynczy mieszkaniec, może stać się beneficjentem kwestionowanych obecnie norm, gdyż w wyniku realizacji ww. wytycznych, nieruchomości stanowiące własność skarżącego zyskają na podniesieniu swoich walorów w kontekście komfortu i jakości życia przyszłych mieszkańców osiedla. Względem rozwiązań związanych z parkowaniem samochodów, zgodnie z wnioskami mieszkańców, organ planistyczny wskazał tereny KU.1–KU.15, w których mogą być lokalizowane podziemne i naziemne garaże i parkingi wielopoziomowe. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że m.p.z.p. na etapie opracowywania wraz ustaleniami dotyczącymi rehabilitacji obszarów zabudowy blokowej uzyskał opinię Miejskiej Komisji Urbanistyczno Architektonicznej oraz wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia.

Sąd argumentował, że z punktu widzenia procedury planistycznej istotne i bezsprzeczne jest, że projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko był dwukrotnie opiniowany przez właściwe organy tzn. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Oba te organy nie kwestionowały zawartości i treści prognozy. Nie uczynił tego też skarżący w ramach prowadzonej procedury. Metodyka sporządzenia prognozy odpowiada podstawom prawnym wskazanym przez skarżącego. Sąd nie podziela także stanowiska wyrażonego w skardze, że prognoza oddziaływania na środowisko pomija lokalizację linii tramwajowej i metra. O inwestycjach tych jako o przedmiocie planu jest mowa w tekście Prognozy (z czego wynika, że były pod rozwagą organów opiniujących (m.in. s. 19, 20, 33-34 Prognozy). W omawianej Prognozie Oddziaływania Na Środowisko (K., luty 2016, aktualizacja 2016 r.) jest powiedziane, że zapisy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "U." zostały zanalizowane pod kątem celów ochrony środowiska zawartych w "Programie Strategicznym Ochrona Środowiska" dla Województwa M. Celem głównym tego dokumentu jest poprawa bezpieczeństwa ekologicznego oraz ochrona zasobów środowiska dla rozwoju M., realizowana poprzez następujące priorytety: (1) Poprawa jakości powietrza, ochrona przed hałasem oraz zapewnienie informacji o źródłach pół elektromagnetycznych. (2) Ochrona zasobów wodnych. (3) Rozwijanie systemu gospodarki odpadami. (4) Przeciwdziałanie występowaniu i minimalizowanie skutków negatywnych zjawisk atmosferycznych, geodynamicznych i awarii przemysłowych. (5) Regionalna polityka energetyczna. (6) Ochrona i zachowanie środowiska przyrodniczego. (7) Wsparcie systemu zarządzania bezpieczeństwem publicznym. (8) Edukacja ekologiczna, kształtowanie i promocja postaw w zakresie ochrony środowiska i bezpieczeństwa publicznego oraz usprawnienie mechanizmów administracyjno-prawnych i ekonomicznych. Pod pojęciem "poprawa bezpieczeństwa ekologicznego" Program [5] rozumie trwały proces zmierzający do osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego. Z punktu widzenia projektowanego dokumentu istotne są cele ochrony środowiska ujęte w priorytetach 1–6. Prognoza oddziaływania na środowisko zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określa, analizuje i ocenia cele ochrony środowiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym, wspólnotowym i krajowym, istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, oraz sposoby, w jakich te cele i inne problemy środowiska zostały uwzględnione podczas opracowywania dokumentu.

Prognoza zawiera pozytywną ocenę w brzmieniu: "Poprzez realizację wyżej wymienionych celów projekt planu jest spójny z dokumentami strategicznymi wynikającymi ze zobowiązań międzynarodowych, związanych z wdrażaniem dyrektyw Unii Europejskiej oraz dokumentami na szczeblu krajowym. Problematyka określona w priorytetach 7 i 8 nie jest regulowana zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Sposoby, w jakich dokument projektu planu uwzględnia cele ochrony środowiska ustanowione na wyższych szczeblach, zostały przeanalizowane i ocenione w niniejszej prognozie zgodnie z priorytetami "Programu Strategicznego Ochrona Środowiska" (s. 34–35 ww. Prognozy). Odnośnie poprawy jakości powietrza, ochrony przed hałasem oraz zapewnienia informacji o źródłach pól elektromagnetycznych prognoza akceptująco wskazuje na sposób uwzględnienia tych wartości w planie gdzie jest mowa: (1) w zakresie zaopatrzenia w ciepło ustala się: • zaopatrzenie obiektów w ciepło w oparciu o miejską sieć ciepłowniczą, odnawialne źródła energii, energię elektryczną, • dopuszczenie jako źródło ciepła, wykorzystanie lekkiego oleju opałowego, • zakaz stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych, jako podstawowego źródła ciepła, (2) w zakresie ochrony akustycznej należy uwzględniać następujące tereny faktycznie zagospodarowane zgodnie z ustaleniami planu: a) w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – oznaczonym symbolem MNi.1 jako teren "pod zabudowę mieszkaniową", b) w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej – oznaczonych symbolami: MN/MW.1 do MN/MW.4 jako tereny "pod zabudowę mieszkaniową", c) w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej – oznaczonych symbolem: MW.1 do MW.38 jako tereny "pod zabudowę mieszkaniową", d) w terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej – oznaczonych symbolem: MW/U.1. do MW/U.10 jako tereny "na cele mieszkaniowo-usługowe", e) w terenach zabudowy usługowej Uo.1 do Uo.5 jako tereny "pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży", f) w terenach zieleni urządzonej – oznaczonych symbolem ZP.3, ZP.5, ZP.6, ZP.8 do ZP.10, ZP.17, ZP.21 i ZP.23 jako tereny "na cele rekreacyjno-wypoczynkowe", – zasada lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, – w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się: budowę i rozbudowę sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia jako sieć kablową doziemną, – w zakresie telekomunikacji ustala się: w przypadku realizacji obiektów linowych wykonanie ich jako kablową sieć doziemną".

W Prognozie też wyjaśniono, że "Na rysunku projektu planu nie zaznaczono izofon hałasu drogowego (wg Mapy akustycznej miasta K. z 2012 r.). Spowodowane to zostało pracami wykonanymi w ramach przebudowy al. J., w szczególności lokalizacji ekranów akustycznych wzdłuż al. J. oraz ul. M., w wyniku czego dane z przywołanej mapy akustycznej (sporządzonej w 2012 r.) uległy dezaktualizacji w tym obszarze. Izofony hałasu drogowego LDWN=64 dB, LDWN=68 dB oraz LN=59 dB zaznaczone zostały na rysunku prognozy oddziaływania na środowisko (z zaznaczeniem przywołanej dezaktualizacji)". Z powyższego wynika, że zarzuty skargi są nieuzasadnione a forma i tryb Prognozy nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanego planu w zakresie wskazanym przez skarżącego, gdyż jego interesy związane z ochroną środowiska nie zostały naruszone a treść planu je odpowiednio zabezpiecza.

Dodatkowo w zakresie niezasadnego zarzutu nieuwzględnienia w prognozie oddziaływania planowanej lokalizacji linii tramwajowej w ciągu ul. M. (teren [...]) – Sąd przyjmuje jako sanujące wyjaśnienia organu planistycznego. Wynika z nich, że dla przedsięwzięcia pn. Budowa linii tramwajowej KST etap IV (ul. M. – M.), które częściowo może być lokalizowane w obszarze przedmiotowego planu miejscowego, prowadzone jest od kwietnia 2015 roku postępowanie w zakresie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W jego ramach przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym zapewniony jest również udział społeczeństwa. Informacja dotycząca prognozowanego oddziaływania projektowanej linii tramwajowej, w pełnym zakresie, dostępna jest w ramach tegoż postępowania. Na stan obecny nie jest ono zakończone.

Sąd stwierdził, że nie podziela argumentacji skargi podnoszącej naruszenie przez plan przepisu art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – przez wadliwe określenie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.

Zdaniem Sądu, w zakresie określonych wymagań w zakresie kolorystyki oraz materiałów pokryć dachowych – kolorystyka dachów została przyjęta zgodnie z istniejącymi obecnie kolorami pokryć dachowych w obszarze objętym projektem planu w celu zachowania ładu przestrzennego. Ograniczenia kolorystyki dachów, proponowane w skardze należy uznać za zbyt daleko idące/ingerujące w wolność właścicielską i twórczą. Estetyka nowej zabudowy zależy przede wszystkim od jej projektantów, architektów i jest to dziedzina, co oczywiste, nie do końca regulowana przez prawo. Zdaniem Sądu, w omawianym zagadnieniu regulacji estetyki jako pewnej wartości niewątpliwie – w przeciwieństwie do artyzmu – względnej i subiektywnej, właścicielski interes prawny skarżącego został wyważony z dobrem ogółu, gdyż dzięki przyjętym rozwiązaniom planistycznym w postaci dopuszczonego względnie szerokiego wachlarza rozwiązań kolorystycznych o odcieniach brązu, szarości i czerwieni – bezsprzecznie poprawi się estetyka życia mieszkańców, jednak bez zbytniej ingerencji prawa w wartości wyżej wymienione.

Zdaniem Sądu w zakresie lokalizacji klimatyzatorów na elewacjach budynków – trzeba mieć na uwadze, że ustalenia dotyczące lokalizacji klimatyzatorów na elewacjach budynków są wynikiem rozpatrzenia uwag do projektu planu złożonych w trakcie pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu. Ustalenia § 7 określają zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym między innymi zasady odnoszące się do elewacji budynków. W celu zachowania walorów architektonicznych budynków, a także uniknięcia chaosu na elewacjach budynków, mając na uwadze taki element rehabilitacji zabudowy blokowej, jakim jest odnawianie elewacji, wskazano celowość uporządkowania i ujednolicenia rażąco nieestetycznego instalowania urządzeń – klimatyzatorów. Prosty zabieg w postaci przykładowego jedynie "kierunkowego" ukrycia ich za balustradą balkonu pozwoli na lokalizowanie tych urządzeń w uporządkowany sposób i na uzyskanie korzystnego wyglądu elewacji. Ustalenie w projekcie planu zasad kształtowania elewacji jest przede wszystkim wskazaniem pewnego kierunku działania dla projektantów i architektów, od których zależy estetyka projektowanych lub modernizowanych budynków lub ich elewacji. Poziom przechodnia jest pojęciem względnie jasnym i dotyczy miejsc, w których odbywa się komunikacja piesza, tj. istniejące i w przyszłości realizowane dojścia piesze. Kwestionowana norma mieści się zatem w ramach prawa i nie stanowi nieuzasadnionej prawem ingerencji w interesy prawne skarżącego jako właściciela nieruchomości objętych planem.

Zdaniem Sądu w zakresie niezgodności m.p.z.p. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – trzeba mieć na względzie, że w myśl art. 10 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych znowelizowano ustawę planistyczną przez dodanie w art. 15 ust. 4 w brzmieniu: "Plan miejscowy przewidujący możliwość lokalizacji budynków umożliwia lokalizację urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii, wykorzystującego energię wiatru, o mocy nie większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne, chyba że ustalenia planu miejscowego zakazują lokalizacji takich urządzeń." Sąd wskazał zatem, że postanowienia art. 15 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961) stanowią, iż plan oraz studium obowiązujące w dacie wejścia w życie ustawy zachowują moc. Natomiast w przypadku otwartych procedur planistycznych stan prawny kształtuje się następująco: do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy dokonano wyłożenia do publicznego wglądu, stosuje się przepisy dotychczasowe (czyli pomijając przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych). Zgodnie bowiem z treścią art. 15 ww. ustawy z dnia 20 maja 2016 r.: "6. Do projektów aktów, o których mowa w ust. 1, albo ich zmian, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy dokonano wyłożenia, a w przypadku planu zagospodarowania przestrzennego województwa – przedstawiono projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w celu stwierdzenia jego zgodności z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju oraz programami rządowymi, stosuje się przepisy dotychczasowe. 7. Do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy dotychczasowe; 2) nie dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy ustawy. 8. W ciągu 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy dopuszcza się uchwalanie planów miejscowych przewidujących lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych. 9. Przepisów ust. 8 nie stosuje się do planów miejscowych przewidujących lokalizację nowej elektrowni wiatrowej". W myśl art. 18 ww. ustawy, ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, które miało miejsce w dniu 1 lipca 2016 r. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od 25 kwietnia 2016 r. do 25 maja 2016 r., a sam plan został uchwalony w dniu 1 marca 2017 r. w związku z powyższym nie ma tu zastosowania przepis ustawy z dnia 20 maja 2016 r. tak jak to wskazano w skardze, a zatem zarzuty skarżącego są bezprzedmiotowe. Na marginesie Sąd zarazem zauważa, że niejednoznaczność interpretacyjna przepisu intertemporalnego w brzmieniu "Do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy dotychczasowe" eliminuje ten przepis jako podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanego planu z uwagi na nieostrość pojęcia "dokonano wyłożenia" (tj. w jakim kontekście dokonano tego wyłożenia mając na uwadze samą czynność materialno-techniczna początkująca/inicjującą przedmiotowe wyłożenie i ew. etapowość tego wyłożenia) – pozbawia ten omawiany wzorzec normatywny zastosowania do wypowiedzi/oceny, właśnie w realiach kontrolowanego planu, o przesłankach jego nieważności w zakresie i z przyczyn wskazywanych przez skarżącego.

Zdaniem Sądu projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w sposób określony w ogłoszeniu Prezydenta Miasta K. z dnia 16 września 2016 r. o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu. Zgodnie z ww. ogłoszeniem organu w trakcie wyłożenia, które odbyło się w okresie od 27 września 2016 r. do 25 września 2016 r., każdy zainteresowany mógł się zapoznać z projektem planu, prognozą oddziaływania na środowisko oraz niezbędną dokumentacją i tym samym z uzasadnieniem projektu planu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Ta sama ocena dotyczy wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 25 kwietnia 2016 do 25 maja 2016 r. Niezbędną dokumentację stanowi dokumentacja planistyczna i była ona w okresie wyłożenia projektu planu dostępna dla zainteresowanych (zob. Tom I dokumentacji planistycznej). Zarzuty kierowane ku stronie przeciwnej są zatem bezpodstawne. Sam byt prawny przedmiotowego uzasadnienia dokumentuje także zarządzenie Nr ... Prezydenta Miasta K. z dnia 31 stycznia 2017 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady RMK uchwały RMK w sprawie uchwalenia projektu m.p.z.p. obszaru "U.", do którego załącznikiem jest uzasadnienie rozwiązań zawartych w projekcie m.p.z.p. obszaru "U.". Sąd nie podziela zarzutu podnoszącego naruszenie przez organ planistyczny przepisów § 5–7 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (poz. 908) w sprawie zasad techniki prawodawczej, w tym zarzutu, że w treści planu miejscowego zawarte zostały wewnętrzne sprzeczności, jak również inne nieprawidłowości wskazujące na naruszenie przez organy planistyczne zasad techniki prawodawczej. Zdaniem skarżącego za wadliwy uznać należy w szczególności zapis zawarty w § 4 ust. 1 pkt 22 planu, którym wprowadzono definicję elewacji frontowej, według której jest to elewacja budynku o funkcji podstawowej mieszkalnej, usługowej, mieszkalno-usługowej – niebędącego budynkiem gospodarczym lub garażem – na której znajduje się wejście główne, usytuowana od strony drogi publicznej lub w przypadku jej braku – od strony drogi wewnętrznej lub wjazdu na działkę. Jego zdaniem definicja ta jest dalece wadliwa i niejednoznaczna. Wynika z niej bowiem, że uznanie danej elewacji za elewację frontową wymaga spełnienia dwóch warunków: (1) musi się na niej znajdować wejście główne do budynku oraz (2) musi być ona usytuowana od strony drogi publicznej, wewnętrznej albo wjazdu na działkę. Nie trudno natomiast wyobrazić sobie sytuację, w której oba te warunki nie są spełnione łącznie. Przy takiej definicji może się zatem okazać, że budynek w istocie nie posiada żadnej elewacji frontowej, co wyklucza zastosowanie względem niego zapisów planu odnoszących się do elewacji frontowych. Wejście główne do budynku nie zawsze znajduje się bowiem na elewacji usytuowanej od strony drogi publicznej lub drogi wewnętrznej lub wjazdu na działkę. Sąd zauważył, że pojęcie elewacji frontowej budynku w projekcie planu występuje jedynie w ustaleniach dotyczących kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w wyznaczonych terenach U.12 i MW.26. Te dwa wyznaczone tereny są położone w rejonie Ronda M. bezpośrednio przy ulicy M. i dodatkowo teren U.12 przy ulicy P. Są to jedyne tereny w obszarze objętym m.p.z.p., położone przy ul. M., ul. M. i ul. P., które pozwalają na lokalizację nowoczesnej i reprezentacyjnej, wielkomiejskiej zabudowy, stanowiącej jednocześnie obudowę Ronda M. Dokument Studium wskazuje jako kierunki zmian w strukturze przestrzennej w jednostce 27 U.: Tworzenie reprezentacyjnej przestrzeni publicznej o charakterze komunikacyjne-rekreacyjnym jako głównej osi kompozycyjnej w jednostce wzdłuż ul. M. i ul. M. M.p.z.p. w tym zakresie musi być zgodny z ustaleniami Studium jako dokumentu określającego kierunki zmian w zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego w terenach U. 12 i MW.26 ustalono, iż elewacja frontowa budynku, najbardziej reprezentacyjna oraz wejście główne do budynku musi znajdować się od strony drogi publicznej dążąc do podkreślenia reprezentacyjnego charakteru przestrzeni publicznej ulicy M. i Ronda M. To w gestii projektantów nowej zabudowy, czy to usługowej, czy też mieszkaniowej spoczywa takie zaprojektowanie nowych budynków, aby ustalone w kwestionowanej definicji warunki zostały dotrzymane i tym samym zmierzenie planistyczne zostało zrealizowane. Kwestionowana norma mieści się zatem w ramach prawa i nie stanowi nieuzasadnionej prawem ingerencji w interesy prawne skarżącego jako właściciela nieruchomości objętych planem.

Zdaniem Sądu oznaczenie strefy zieleni osiedlowej w rysunku planu nie jest wadliwe i sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa w sposób kwalifikujący stwierdzenie nieważności w zakresie i z przyczyn wskazanych w skardze, gdyż zgodnie z § 9 ust. 4 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. – dopuszcza się stosowanie w projekcie rysunku planu uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych. Przytoczone w uwadze oznaczenie obszarów zagrożonych powodzią ZZ – kreskowanie jasnozielone na tle w kolorze odpowiednim do przeznaczenia różni się kierunkiem pochylenia szrafu i jest odmienne od oznaczenia zastosowanego w projekcie planu. Trzeba też zauważyć, że na rysunku projektu planu znajduje się jedno jedyne takie oznaczenie – zielone ukośne pasy – i w ocenie Sądu nie ma możliwości pomylenia go z innym oznaczeniem. Wprowadzenie w m.p.z.p. "strefy zieleni osiedlowej" nie wyklucza budowy dodatkowych chodników, dojść i dojazdów, gdyż w wyznaczonych na rysunku planu obszarach rehabilitacji zabudowy blokowej, w § 12 ust. 1 pkt 8 dopuszczono taką możliwość przy zachowaniu odpowiedniego minimalnego wskaźnika terenu powierzchni biologicznie czynnej.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej G. W. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

a) na podstawie z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

– art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne uznanie, że zaskarżona uchwała uwzględnienia wymagania dotyczące zachowania ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i urbanistycznych, wymagania ochrony środowiska, jak również walory ekonomiczne przestrzeni oraz prawo własności,

– art. 15 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 w zw. z art. 17 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne uznanie, że wprowadzenie do projektu planu miejscowego zmian skutkujących ograniczeniem w możliwości wykonywania prawa własności nieruchomości (poprzez obniżenie maksymalnej wysokości zabudowy na terenie MW.26 z 36 do 25 m) nie wymaga przedstawienia uzasadnienia dla takiej zmiany,

– art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne przyjęcie, że uchwalając skarżony plan gmina nie naruszyła przysługującego jej władztwa planistycznego w odniesieniu do nieruchomości skarżącego,

– art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez przyjęcie, że zaskarżona uchwała nie wprowadza nadmiernych ograniczeń w możliwości korzystania z nieruchomości należących do skarżącego,

– art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez przyjęcie, że zaskarżona uchwała nie wiąże się z nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w chronione konstytucyjnie prawo własności nieruchomości,

– art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że brak udostępnienia uzasadnienia projektu planu miejscowego na stronach internetowych Gminy K. oraz w Biuletynie Informacji Publicznej nie stanowi istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego,

– art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez uznanie, że zawarte w kwestionowanej uchwale zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego spełniają wymogi zawarte w przywołanych przepisach prawa, art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez uznanie, że zawarte w kwestionowanej uchwale zasady kształtowania przestrzeni publicznych spełniają wymogi zawarte w przywołanych przepisach prawa, art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że brak zamieszczenia w planie zapisów umożliwiających lokalizację urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii, wykorzystującego energię wiatru, o mocy nie większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne, nie naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, art. 17 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że sporządzona w niniejszej sprawie prognoza oddziaływania na środowisko jest prawidłowa i kompletna, podczas gdy nie zawiera ona wszystkich istotnych okoliczności oraz informacji wymaganych przez przepisy prawa, w szczególności w zakresie wpływu na środowisko i zdrowie ludzi lokalizacji na terenie objętym planem sieci tramwajowej i linii metra, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez uznanie, że zaskarżona uchwała nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K.,

b) podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. naruszenie przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

– art. 151 ustawy – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 2 i 5, art. 15 ust. 4, art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 31 ust. 3 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, przez oddalenie skargi na uchwałę naruszającą wskazane przepisy prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Miasta K. wniosła o jej oddalenie z powodu bezzasadności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

2. Przesłanki zastosowania sankcji nieważności planu miejscowego zostały wyznaczone w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zostały w tej regulacji ustanowione trzy przesłanki: – po pierwsze, przesłanka istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego; – po drugie, przesłanka istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu; – po trzecie, przesłanka naruszenia właściwości organu.

3. Skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania powiązano z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które nie uzasadniało zastosowania art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

4. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie postawiono zarzucają: naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7; art. 15 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 7 oraz w związku z art. 17 pkt 13; art. 3 ust. 1; art. 6 ust. 2; art. 15 ust. 1; art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzucono naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego przestrzennego oraz art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 5 powołanego rozporządzenia. Zarzucono naruszenie art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140 kodeksu cywilnego.

5. Przesłanką stwierdzenia nieważności planu miejscowego jest istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego.

5.1. Do zasad sporządzenia planu miejscowego, wedle przyjętej regulacji w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy zasada granic władztwa planistycznego ograniczona ochroną prawa własności. Tak te granice kształtuje art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy realizacji władztwa planistycznego dopuszczalna jest zatem ingerencja w prawo własności o czym stanowi art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 140 kodeksu cywilnego, wskazując, że granice korzystania z prawa własności określają ustawy i zasady współżycia społecznego. Dla ochrony prawa własności w art. 6 ust. 2 ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia uprawnienia materialnoprawne jego ochrony. W zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził ocenę zastosowania przy uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyważenia zachowania granic władztwa planistycznego przy ingerencji w prawo własności skarżącego. Ograniczenie w prawo własności przez zachowanie prawa do zabudowy a jedynie ograniczenie wysokości nie stanowi, w świetle przyjętych wartości ładu przestrzennego, ochrony środowiska, naruszenie zasady sporządzenia planu miejscowego naruszającego granice ochrony prawa własności. Zarzut zatem niewłaściwego zastosowania art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 w związku z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 140 kodeksu cywilnego nie jest zasadny. Argumentacja w skardze kasacyjnej innej wizji ładu przestrzennego nie daje podstaw do podważenia naruszenia tej zasady sporządzenia planu. Ocena w zaskarżonym wyroku nie przekroczenia ochrony prawa własności jest zatem zgodna z przepisami prawa.

5.2. Do zasad sporządzenia planu należy zasada ustanowiona w art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: zasada uchwalenia planu po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 powołanej ustawy wyznaczone zostały granice wiążące studium przy sporządzeniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4), a przy uchwaleniu, stwierdzenie, że plan nie narusza ustaleń studium (art. 20 ust. 1). Tak wyznaczony stopień związania studium, a zatem uwzględnienie ustaleń studium oraz ustalenie, że plan nie narusza ustaleń studium przesądza, że nie obowiązuje nakaz przeniesienia do planu zapisu Studium a jedynie zakaz zmiany ustaleń Studium. Zmiana ustaleń Studium będzie miała miejsce w przypadku odstąpienia od ustalenia co do przeznaczenia i funkcji terenów w planie miejscowym. Z ustanowionej zasady "plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium" nie można wyprowadzić obowiązku przeniesienia wprost zapisów Studium. należy podzielić stanowisko przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2018 r., II OSK 2528/18, że "Użyty zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego a treścią uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność, wystarczy aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami". W zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził ocenę zastosowania tej zasady. Prawidłowo wskazano, że z zapisów Studium wynika jedynie maksymalna wysokość zabudowy. Uchwalając plan miejscowy nie dokonano zmiany ustaleń Studium co do rodzaju zabudowy. Natomiast odstąpienie od ustalonej maksymalnej wysokości zabudowy wynikało z całościowej oceny ładu przestrzennego, przy czym zasadnie Sąd wskazał, że w tym zakresie nie obowiązuje zasada dobrego sąsiedztwa. Istniejąca zabudowa przekraczająca wysokość 36 m nie zobowiązywała do przyjęcia takich samych ustaleń. Sąd wskazał na argumenty wynikające z wniosków składanych przez inne podmioty ograniczenia wysokości dla ochrony interesów mieszkańców, a oznacza to, że w procedurze opracowania projektu i uchwalenia planu doszło do wyważenia interesów, które nie doprowadziło do pozbawienia prawa własności, a wyłącznie do ograniczenia i to nie przez zmianę funkcji a jedynie ograniczenie wysokości zabudowy. W tym zakresie konsekwentnie nie jest zasadny zarzut co do zmiany funkcji zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem U.12. Odstąpienie od wskazanej funkcji jak wskazuje skarżący powodowałoby brak zgodności z zapisami Studium. Ustalona wysokość zabudowy usługowej w planie odpowiada zapisom Studium – maksymalna wysokość 16 m. Nie ma uzasadnienia do wyprowadzenia naruszenia ustaleń studium co do intensywności zabudowy i wyprowadzenia obowiązku zastosowania maksymalnej wysokości zabudowy i zmiana funkcji dla terenu oznaczonego symbolem U.12.

Nie jest zasadny zarzut w skardze kasacyjnej oceny zgodności ustaleń planu miejscowego ze Studium przez ocenę fragmentaryczną nie uwzględniającą całości zapisów w Studium. Otworzyłoby przy takiej wykładni dowolność zapisów w planie w zakresie ustanowionego w Studium określenia terenów o przeznaczeniu podstawowym w stosunku do terenów o przeznaczeniu dopuszczalnym. Zarzutu tego nie można zakwalifikować do naruszenie istotnych zasad sporządzenia planu miejscowego uzasadniającego zastosowanie sankcji nieważności.

5.3. Do zasad sporządzeniu planu miejscowego należą elementy, które obligatoryjnie określa plan. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 15 ust. 2 pkt 5 w związku z § 4 pkt 5 powołanego rozporządzenia.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy w związku z § 4 pkt 2 powołanego rozporządzenia. W planie zostały określone nakazy stosowania określonych rozwiązań architektonicznych w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dotyczące kolorystyki dachów, lokalizacji klimatyzatorów. Regulacja nie stanowi naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, które uzasadnia zastosowanie sankcji nieważności.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 5 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z § 4 pkt 5 powołanego rozporządzenia ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej powinny zawierać w szczególności umieszczenie obiektów małej architektury, zieleni. Sąd wskazał na wypełnienie tego wymogu w miejscowym planie, ocena skarżącego, że nie jest to wyczerpujące nie daje podstaw do wyprowadzenia naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego.

5.4. Do zasad sporządzenia planu miejscowego należy sporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko. Opracowanie prognozy oddziaływania na środowisko wymaga pełnej dokumentacji jaka związana jest z realizacją określonego przedsięwzięcia. Brak takich informacji nie daje podstaw do pełnej prognozy oddziaływania na środowisko. Dotyczy to oceny prognozy w zakresie lokalizacji linii tramwajowej i metra. W uzasadnieniu wyroku wskazano na znaczenie w tym zakresie celów ochrony środowiska w "Programie Ochrony Środowiska" dla Województwa M. oraz zawartych ocen w Prognozie Oddziaływania na Środowisko. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnie Sąd wskazał na znaczenie postępowania w związku z przedsięwzięciem pn. Budowa linii tramwajowej KST etap IV (ul. M. –M.) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

5.5. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 15 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według art. 15 ust. 4 w brzmieniu obowiązującym w podjęciu opracowania projektu planu miejscowego "Plan miejscowy przewidujący możliwość lokalizacji budynków umożliwia lokalizację urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii, wykorzystującego energię wiatru, o mocy nie większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 205 r. o odnawialnych źródłach energii również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne, chyba że ustalenia planu miejscowego zakazują lokalizację takich urządzeń". Zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie z art. 15 ust. 7 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w brzmieniu obowiązującym przy sporządzeniu projektu planu, "Do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy" nie dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy ustawy". Przesądzające znaczenie ma pierwsze wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu. Wprowadzenie nowych rozwiązań w zakresie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, wytwarzających energię wiatru, wymagałoby powtórzenia całej procedury opracowania projektu planu, prognozy oddziaływania na środowisko, rozpoznania wniosków. Ponowne wyłożenie związane było przede wszystkim z uwzględnieniem wniosków złożonych do projektu.

6. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zastosowanie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi miało pełne podstawy w kontroli zgodności zaskarżonego planu z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Nie zostały naruszone istotne zasady sporządzenia planu miejscowego. nie zostały naruszone istotne regulacje trybu sporządzenia planu. Podniesiony zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie udostępnienia uzasadnienia projektu na stronach internetowych Gminy K. oraz Biuletynie Informacji Publicznej, przy wyłożeniu do publicznego wglądu, nie można zaliczyć do istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu.

7. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.