Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1534/01
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2001-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 czerwca 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Teza: Odmowa potwierdzenia ze strony właściciela /zarządcy/ budynku uprawnienia wnioskodawcy do przebywania w lokalu nie może stanowić przeszkody w dopełnieniu obowiązku meldunkowego. W takim przypadku organ przyjmujący zgłoszenie zameldowania dokonuje we własnym zakresie ustaleń co do faktu przebywania osoby ubiegającej się o zameldowanie w danym lokalu.

TEZY

Odmowa potwierdzenia ze strony właściciela /zarządcy/ budynku uprawnienia wnioskodawcy do przebywania w lokalu nie może stanowić przeszkody w dopełnieniu obowiązku meldunkowego. W takim przypadku organ przyjmujący zgłoszenie zameldowania dokonuje we własnym zakresie ustaleń co do faktu przebywania osoby ubiegającej się o zameldowanie w danym lokalu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skarg Danuty W. na decyzję Wojewody L. z dnia 7 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie zameldowania - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich L. Urzędu Wojewódzkiego w L. działając z upoważnienia Wojewody decyzją z dnia 7 grudnia 1999 r. (...) po rozpatrzeniu odwołania Danuty W. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 26 lutego 1999 r. (...) orzekającej o zameldowaniu Zbigniewa K. w lokalu położonym przy ul. Z. 31 w L. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że tytuł prawny do zajmowania przedmiotowego lokalu posiada ojciec Zbigniewa K. jako najemca lokalu, zaś Zbigniew K. zamieszkuje w nim od około trzech lat.

Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ właściciel budynku nie jest uprawniony do wyrażania zgody na zameldowanie, a tylko do wskazania, czy danej osobie przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności (...) upoważnia organ meldunkowy do ustalenia w postępowaniu wyjaśniającym zasadności odmowy potwierdzenia przez właściciela lub zarządcę budynku uprawnień danej osoby do przebywania w lokalu. W przypadku stwierdzenia bezzasadności odmowy potwierdzenia uprawnień organ wydaje decyzję o zameldowaniu.

Z uwagi na fakt, że Zbigniew K. w przedmiotowym lokalu faktycznie mieszka, a zgodę na zamieszkanie i zameldowanie wyraził ojciec będący najemcą, a więc posiadający tytuł prawny do lokalu, organ uznał, że spełnione zostały przesłanki do zameldowania na pobyt stały.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Danuta W. /współwłaścicielka nieruchomości przy ul. Z. 31 w L./ domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja Wojewody L. jest nie tylko błędna merytorycznie, ale błędna jest również podstawa prawna tej decyzji. Przedmiotem sprawy nie jest bowiem wymeldowanie Zbigniewa K., tylko fakt niezgodnego z prawem /naruszającego art. 9 i art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych/ zameldowania go w lokalu Nr 5 przy ul. Z. 31 w L.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 cyt. ustawy warunkiem niezbędnym przy zameldowaniu na pobyt stały jest przedstawienie potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu. Uszło zaś uwadze organów administracji, że Zbigniew K. w 1993 r. dobrowolnie wymeldował się z lokalu Nr 5 przy ul. Z. 31 w L. Utracił więc uprawnienia do przebywania w tym lokalu. Stąd skarżąca, jako właścicielka nieruchomości, nie wskazała uprawnienia Zbigniewa K. do przebywania w przedmiotowym lokalu, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy.

Bezspornym w sprawie jest, że właściciel nie jest uprawniony do wyrażania zgody na zameldowanie, ale również, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, przesłanką do zameldowania na pobyt stały nie jest zgoda najemcy lokalu.

Skarżąca podniosła ponadto, że Zbigniew K. mieszkał wraz z żoną i był zameldowany w L. przy ul. W. 23/21 w lokalu spółdzielczym. W postępowaniu wyjaśniającym organ administracji nawet nie usiłował ustalić, czy lokal ten został przyznany w trakcie małżeństwa, a więc czy należy do obojga małżonków.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Według bezspornych ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego, potwierdzonych także zeznaniami skarżącej (...), Zbigniew K. zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu wraz z rodzicami do chwili zawarcia związku małżeńskiego w 1993 r. Następnie wyprowadził się i wymeldował. Po pewnym czasie powrócił jednak do lokalu rodziców i w nim zamieszkał. Według zeznań świadków miało to miejsce około 3 lat przed okresem, w którym prowadzone było postępowanie meldunkowe.

Skarżąca nie kwestionuje również, że pobyt Zbigniewa K. w spornym lokalu ma charakter pobytu stałego, posiada on w nim swoje rzeczy i koncentruje w nim swoje potrzeby życiowe. Najemcą tego lokalu jest ojciec Zbigniewa K. - Grzegorz K. na podstawie decyzji o przydziale z 1980 r.

Wobec wyrażenia przez Grzegorza K. zgody na zamieszkanie i zameldowanie w lokalu, do którego posiada tytuł prawny, osoby bliskiej /syna/ oraz faktycznego zamieszkiwania Zbigniewa K. w tym lokalu, zostały spełnione przesłanki do dokonania zameldowania na pobyt stały.

Osoba bliska najemcy, zamieszkała wspólnie z nim w lokalu objętym stosunkiem najmu, ma uprawnienie pochodne do przebywania w lokalu bez względu na stanowisko właściciela budynku. Jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, właściciel /zarządca/ budynku jedynie wskazuje, stosownie do dyspozycji art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./, czy osobie zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące, przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Nie udziela zaś zgody na zameldowanie /zob. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1988 r. SA/Wr 431/88 - ONSA 1988 Nr 2 poz. 94/.

Odmowa potwierdzenia ze strony właściciela /zarządcy/ budynku uprawnienia wnioskodawcy do przebywania w lokalu nie może jednak stanowić przeszkody w dopełnieniu obowiązku meldunkowego. W takim przypadku organ przyjmujący zgłoszenie zameldowania dokonuje we własnym zakresie ustaleń co do faktu przebywania osoby ubiegającej się o zameldowanie w danym lokalu. Zameldowanie nie ogranicza się też wówczas do czynności materialno-technicznej, ale właściwy organ stwierdziwszy istnienie przesłanek do zameldowania, dokonuje tego w drodze decyzji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Bez znaczenia dla kwestii uprawnień Zbigniewa K. do przebywania w lokalu przy ul. Z. 31/5 jest okoliczność, czy przysługiwały mu uprawnienia do poprzednio zajmowanego wraz z żoną lokalu przy ul. W. 23/21. Zameldowanie w spornym lokalu przy ul. Z. 31/5 następuje bowiem tylko z tego względu, że wnioskodawca posiada uprawnienia pochodne do przebywania w nim. Samo zameldowanie nie daje mu zaś praw do lokalu, a jest tylko stwierdzeniem faktu zamieszkania obywatela w określonym miejscu.

W aktach sprawy znajduje się zresztą notatka, z której wynika, że Zbigniew i Urszula K. nie posiadali tytułu prawnego do lokalu przy ul. W. 23/21, a zamieszkiwali w nim jako podnajemcy.

Sformułowany w skardze zarzut podania w zaskarżonej decyzji błędnej podstawy prawnej jest chybiony o tyle, że omyłkę tę /powołanie art. 15 ust. 2 zamiast art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych/ Wojewoda L. sprostował w trybie art. 113 par. 1 Kpa postanowieniem z dnia 4 stycznia 2000 r. utrzymanym następnie w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 2001 r.

Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i przez to skarga na nią podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.