Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 316/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata J. O. 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy A. K. decyzją z [...] Nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego skarżącego – B. M. z budynku mieszkalnego nr 4 w miejscowości W. gm. A. K. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że postępowanie administracyjne wykazało, że faktycznie skarżący nie mieszka pod ww. adresem, co potwierdziły strony oraz świadkowie, którzy zeznali, że skarżący wyprowadzając się zabrał swoje rzeczy osobiste, część sprzętu rolniczego oraz samochód, a jego późniejsze wizyty miały charakter sporadyczny i dotyczyły, ustalonych sądownie kontaktów z córką. Wskazano, że skarżący przebywa w miejscowości Ch. [...] i tam też odebrał skierowaną do niego korespondencję. Wg organu nie istnieją żadne dowody świadczące o tym, by skarżący podjął kroki mające na celu pozostanie w miejscu stałego zameldowania lub powrót do niego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że opuszczenie mieszkania nie było dobrowolne, że uległ także wypadkowi komunikacyjnemu i będąc niesprawny fizyczne został zmuszony do zamieszkania na czas choroby u swych rodziców. Zarzucił, że zeznania przesłuchanych świadków są niegodne z prawdą.

Wojewoda [...] decyzją z [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. utrzymał w mocy decyzją z [...] wskazując, że oparł się na niebudzących wątpliwości co do prawidłowości ustaleniach organu pierwszej instancji. W ocenie organu opuszczenie miejsca zamieszkania nie było spowodowane chorobą na skutek wypadku, ponieważ wypadek miał miejsce w 2006 r. a miejsce zamieszkania skarżący opuścił w listopadzie 2005 r.

Na powyższą decyzję B. M. złożył skargę zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, podnosząc że opuszczenie miejsca zamieszkania nie było ostateczne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji wniósł oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Odnosząc powyższe stwierdzenie do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dochodach osobistych (teks jednolity – Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Przepis art. 15 ust. 2 ww. ustawy z 10 kwietnia 1974 r. stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jaki i doktrynie wielokrotnie wskazano, że rozpoznając wniosek o wymeldowanie, organ gminy nie bada uprawnień strony do zajmowanego lokalu, lecz bada czy dana osoba faktycznie opuściła miejsce pobytu stałego oraz czy opuszczenie to ma charakter dobrowolny i trwały.

Zgodnie z przepisem art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i art. 80 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. W toku postępowania jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienie sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.

Zgodnie z treścią przepisów art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy – co w niniejszej sprawie wymaga szczególnego zaznaczenia i podkreślenia – i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Z akt sprawy wynika natomiast, że w toku postępowania administracyjnego respektując powyższe przepisy w dniu [...] przeprowadzono rozprawę administracyjną przesłuchując sąsiadów, którzy zeznali, że skarżący B. M. opuścił dom pod adresem stałego zameldowania w listopadzie 2005 r., zbierając rzeczy osobiste i część sprzętu rolniczego oraz samochód i zamieszkał u swoich rodziców w miejscowości Ch. Po rozwiązaniu małżeństwa przez orzeczenie rozwodu, pojawiał się pod adresem stałego zameldowania tylko celem odwiedzin dziecka. Świadkowie zeznali też, że nigdy nie podejmował prób powrotu do przedmiotowego mieszkania w miejscowości W. Zamki w drzwiach wejściowych do domu nie były zmieniane. Podobne zeznania złożyła wnioskująca o wymeldowanie E. R. Z akt wynika także, że [...] przeprowadzono wizję lokalu w dotychczasowym miejscu zamieszkania stałego, w toku której ustalono, że skarżący nie pozostawił tam żadnych swoich rzeczy osobistych.

Z dokonanych ustaleń wynika, także że skarżący opuścił dotychczasowe miejsce zamieszkania lokalu wcześniej przed wypadkiem i po odbyciu okresu rekonwalescencji już nie powrócił do niego.

Rozpoznając skargę B. M. należało także zbadać, czy prowadząc ponownie postępowanie organ dostosował się do ocen prawnych oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 maja 2008 r. – II SA/Bd 1020/70, które po myśli art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają charakter wiążący.

Analiza akt sprawy, a w szczególności czynności podejmowanych przez organ po dniu 7 maja 2008 r., dniu wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, tj. po zwrocie akt organowi pozwala Sądowi rozpoznającemu ponowną skargę B. M., na stwierdzenie, iż tym razem nie doszło do naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania, a w szczególności przepisów postępowania wskazanych w powyższym wyroku. Organ przeprowadził wszystkie nakazanie czynności w pełni realizując przepisy Kpa.

W tym stanie rzeczy uznając, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa, uznając iż brak przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd w oparciu o art. 151 tej ustawy skargę jako bezzasadną oddalił.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na przepisie art. 250 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. oraz przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).