Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 761/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Barbara Adamiak Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2006r. sygn. akt IV SA/Po 67/04 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem o sygn. akt IV SA/Po 67/04, z dnia 8 lutego 2006 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...], z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W wyniku kontroli pojazdu marki Renault oraz naczepy typu FELDBINDER przeprowadzonej w dniu 31 stycznia 2003 roku, udokumentowanej protokołem nr 404/2003 Naczelnik Urzędu Celnego w [...], decyzją nr [...] z dnia [...] obciążył A. Sp. z o.o. w [...] karą pieniężną w wysokości 4 080 złotych z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 104§1 kpa, art. 13 ust. 2 a i 2 b, art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44, poz.432) i art. 104 § 1 k. p. a.

W wyniku wniesionego odwołania decyzją nr [...], z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i 107 k. p. a. oraz art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2 a i ust. 2 b, art. 40 b ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 4, § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Na powyższą decyzję, w/w Spółka w dniu 5 maja 2003 roku wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wnosząc o jej uchylenie oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów technicznych wagi, dołączenie do akt decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar o zatwierdzeniu wagi, zobowiązanie organu do wykazania, iż pracownik J. N. działał z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w [...] oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. zastosowanie art. 13 ust. 2 a ustawy o drogach publicznych, który uchybia zasadzie proporcjonalności wynikającej z art. 2 i 92 Konstytucji RP oraz obciążenie strony karą pieniężną na podstawie art. 13 ust. 2 a i 4 ustawy o drogach publicznych w sytuacji, gdy na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) Inspektor Transportu Drogowego władny jest do nałożenia kary grzywny za to samo zdarzenie. Wskazano na represyjny charakter nałożonej kary. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 19, 20 i 107 § 1 k. p. a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez niewłaściwy organ, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k. p. a., naruszenie art. 7 k. p. a. poprzez przyjęcie, że istnieje możliwość nieprzekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu przy jednoczesnym przekroczeniu nacisków na tylne osie pojazdu i dopuszczenie wadliwie przeprowadzonego dowodu w postaci jednokrotnego przejazdu przez wagę oraz naruszenie art. 9 i 77 k. p. a. poprzez przeprowadzenie dowodu z pomiarów nacisków na osie pojazdu w sposób wadliwy, niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego, naruszenie art. 8, 9, 15 i 107 § 3 k. p. a. poprzez pominięcie w postępowaniu okoliczności braku poduszki powietrznej pojazdu, naruszenie art. 10, 15, 68, 78 § 1 i 2, 79 § 1 i 2, 81 k. p. a. poprzez nie umożliwienie wypowiedzenia się skarżącej co do przeprowadzonego dowodu z pomiarów nacisków na osie pojazdu i doręczenie raportu ważenia pojazdu oraz protokołów kontroli jednocześnie z decyzją organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, iż zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 20 marca 2002 roku o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41, poz. 365) pieczęcie kontroli celnej zachowują ważność do czasu określenia nowych wzorów na podstawie art. 6 § 6 Kodeksu celnego. Na dzień wydania decyzji I instancji wzorów tych nie określono, więc zarzut, co do użycia nieprawidłowej pieczęci jest niezasadny.

Ważenie pojazdu zostało przeprowadzone przy użyciu wagi dynamicznej samochodowej przystosowanej do ważenia pojazdów, która posiadała ważne świadectwo legalizacji. Żądanie wykonania ponownego ważenia było bezzasadne. Brak należytej reprezentacji strony w postępowaniu stanowił uchybienie formalne, jednak nie mogło mieć ono wpływu na wynik sprawy. Wymaganie należytej reprezentacji strony w niniejszej sprawie nie byłoby racjonalne i pociągnęłoby dotkliwe zakłócenia w funkcjonowaniu organów celnych oraz groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi.

Nałożenie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne i niezależne od winy sprawcy przekroczenia ciężaru. Dla odpowiedzialności nie ma też znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku pojazdu na drogę po załadunku, jak też istniejące usterki pojazdu. Jest to odpowiedzialność na zasadzie ryzyka.

Podstawę prawną wyroku stanowił art. 151 p. p. s. a. oraz art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Od powyższego wyroku A. Sp. z o.o. w [...] wniosła w dniu 5 kwietnia 2006 roku skargę kasacyjną. Orzeczenie zaskarżyła w całości zarzucając:

1. naruszenie prawa procesowego, tj.

- naruszenie art. 145 § 1 lit. c p. p. s. a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez organy celne przepisów postępowania, tj. art. 6 k. p. a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k. p. a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w przypadku stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy celne w/w przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego doszłoby do uchylenia albo stwierdzenia nieważności przez Sąd zaskarżonej decyzji, bowiem podstawą prawną decyzji administracyjnej nie mogło być zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar nr 39 z dnia 22 sierpnia 2000 roku;

- naruszenie art. 145 §1 lit. c p. p. s. a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez organy celne przepisów postępowania, tj. art. 268 a k. p. a. oraz art. 107 § 1 k. p. a. w związku z at. 138 § 1 pkt 2 k. p. a., stanowiących o obowiązku podpisania decyzji administracyjnej jedynie przez osobę upoważnioną, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem wada polegająca na podpisaniu decyzji przez osobę nieuprawnioną stanowi rażące naruszenie prawa, a więc doszłoby do uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji;

- naruszenie art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 59 p. p. s. a. poprzez uznanie, że właściwym do rozpoznania skargi był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sytuacji, gdy z w/w przepisów wynika, że do załatwienia sprawy, tj. rozpatrzenia skargi powołany był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim.

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 2 a ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, iż jest on zgodny z art. 2 Konstytucji RP regulującym zasadę proporcjonalności.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu albo Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim albo o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej, a nadto o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej sprecyzowano, że nieważność postępowania występuje wobec naruszenia art. 13 § 3 i 4 p. p. s. a. oraz przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 roku w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p. p. s. a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Ponieważ strona podnosi w środku odwoławczym zarzut nieważności postępowania, oparty na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, zarzut ten podlega ocenie w pierwszej kolejności, jako najdalej idący.

Zdaniem strony skarżącej w sprawie miało miejsce naruszenie przepisów o właściwości, prowadzące do nieważności postępowania, z uwagi na rozpoznanie skargi przez niewłaściwy miejscowo sąd.

W myśl art. 14 p. p. s. a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto zasadę utrwalenia właściwości sądu, do którego wniesiono skargę. Jednocześnie przepis ten zastrzega możliwość ustanowienia wyjątków od niniejszej zasady. Przykładem odstępstwa od wymienionej zasady jest przepis § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 roku w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926 ze zm.), na mocy którego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim przekazano sprawy niezakończone do dnia 1 lipca 2005 roku, w których skargi wniesiono na działalność organu mającego siedzibę na terenie województwa lubuskiego.

W istocie, w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów o właściwości miejscowej, gdyż nie zastosowano dyspozycji § 1 omawianego rozporządzenia i nie przekazano, wbrew temu przepisowi, sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do rozpoznania. Oczywistym jest, że niniejsza sprawa nie została zakończona do dnia 1 lipca 2005 roku.

Jednakże wskazane naruszenie przepisów nie powoduje nieważności postępowania. Przepis art. 183 p. p. s. a. w § 2 pkt 6 jako przyczynę nieważności wskazuje jedynie sytuację, w której wojewódzki sąd administracyjny orzekał w sprawie, w której właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Katalog przesłanek nieważności zawarty w art. 183 § 2 p. p. s. a. ma charakter zamknięty, a co za tym idzie, niedopuszczalne jest jakiekolwiek jego rozszerzanie.

Uchybienie w zakresie właściwości miejscowej oceniać zatem należy w kategoriach zwykłego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia tylko wówczas, gdyby autor skargi kasacyjnej wykazał, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p. p. s. a.).

W skardze kasacyjnej argumentów w tym zakresie jednak brakuje. Nadto strona skarżąca zarzucając uchybienie dyspozycji art. 59 p. p. s. a. nie sprecyzowała, która z jednostek redakcyjnych przepisu została w jej ocenie naruszona. Podobna uwaga odnosi się do zakwestionowania niezastosowania przepisów rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13 sierpnia 2004 roku – w tym zakresie strona zaniechała nawet wymienienia któregokolwiek przepisu powołanego aktu prawnego. Pamiętać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony ani zobowiązany do samodzielnego doprecyzowywania zarzutów skargi kasacyjnej.

Z powyższych przyczyn zarzut naruszenia art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), jak też art. 13 § 3 i 4, art. 59 p. p. s. a. oraz przepisów rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13 sierpnia 2004 roku ocenić należało jako niezasadny.

Przechodząc do dalszych zarzutów, opartych na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p. p. s. a.), w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż obydwa zarzuty naruszenia prawa procesowego skonstruowano nieprecyzyjnie. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zna jednostki redakcyjnej określonej jako art. 145 § 1 lit. c. Z treści omawianych zarzutów wprost jednak wynika, że skarżący zmierza do wykazania niezasadności oddalenia skargi wobec wydania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z naruszeniem prawa procesowego, które uzasadniałyby w ocenie strony uchylenie tego aktu. W tym stanie rzeczy oczywistym jest, iż treść zarzutów opartych na wymienionej podstawie kasacyjnej, obarczona jest oczywistą omyłką, tj. w rzeczywistości skarżący podnosił naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p. p. s. a.

Nawet jednak odczytane w przedstawiony sposób zarzuty w zakresie przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogły doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego wyroku.

Przede wszystkim nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy zarządzenia, czyli aktu nieposiadającego waloru źródła prawa powszechnie obowiązującego.

Podstawą wydania decyzji, był przepis rangi ustawowej, tj. art. 13 ust. 2 a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 838 ze zm.), nakładający na organy celne obowiązek karania podmiotów dopuszczających się przejazdów po drogach publicznych pojazdami nienormatywnymi bez zezwolenia. Niezbędnym elementem realizacji powyższego nakazu jest kontrolowanie pojazdów będących w ruchu poprzez ich ważenie, w tym sprawdzanie nacisków na osie.

W ustawie z dnia 11 maja 2001 roku – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636 ze zm.), obowiązującej w dacie przeprowadzenia kontroli oraz wydania zaskarżonej decyzji, w art. 9 a pkt 1 umieszczono delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw gospodarki do określenia w formie rozporządzenia wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy pomiarowe w zakresie konstrukcji, wykonania, materiałów oraz charakterystyk metrologicznych, a także, jeżeli jest to niezbędne, warunków właściwego stosowania tych przyrządów oraz miejsc umieszczania na nich cech legalizacji i zabezpieczających.

Do dnia wydania zaskarżonej decyzji w dniu [...], minister właściwy do spraw gospodarki nie skorzystał z delegacji ustawowej i nie wydał stosownego rozporządzenia. Podkreślić jednak należy, iż obowiązek przeprowadzania kontroli pojazdów jest obowiązkiem mającym należyte umocowanie w przepisach ustawy (art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli).

Brak w dacie kontroli, jak też w dacie wydania zaskarżonej decyzji odpowiednich przepisów wykonawczych, regulujących powszechnie sposób korzystania z wag samochodowych służących do dokonywania pomiarów masy pojazdów znajdujących się w ruchu nie oznacza zniesienia spoczywającego na organach celnych obowiązków kontrolowania masy pojazdów poruszających się po drogach publicznych, jak też wymierzania kary z tytułu przekroczenia dopuszczalnych norm w tym zakresie. Zaniechanie legislacyjne w wydaniu przepisu wykonawczego nie skutkuje uchyleniem przepisu rangi ustawowej ani nie czyni go niewykonalnym. Podkreślić także należy, że niewydajny akt wykonawczy miał jedynie regulować pewną kwestię szczegółową, o charakterze technicznym, ujednolicającym sposób dokonywania czynności ważenia. Nie można zasadnie twierdzić, iż brak określenia przepisem prawa powszechnie obowiązującego reguł korzystania z wagi czyni ją samą bezużyteczną. Co więcej, wydanie przepisów wykonawczych w zakresie określającym warunki stosowania wag samochodowych, nie jest w obecnym stanie prawnym obligatoryjne. Z art. 9 a pkt 1 Prawa o miarach wprost wynika, że konieczność określenia takich warunków zależy od uznania ich opracowania przez ministra za niezbędne.

W takiej sytuacji, organ administracji pozostając zobowiązany do realizacji dyspozycji przepisu art. 13 ust. 2 a ustawy o drogach publicznych, oraz art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, winien był prowadzić postępowanie w oparciu o obowiązujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące także kwestie dowodowe. Wynik ważenia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest jedynie dowodem. Jeżeli waga miała odpowiednią legalizację i przeznaczona była do ważenia pojazdów, a wynik ważenia nie był kwestionowany przez kierowcę pojazdu bezpośrednio po ważeniu, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, trudno w okresie późniejszym kwestionować wynik pomiaru, między innymi z uwagi na brak możliwości dokonania ponownego ważenia. Ani w decyzji organu I instancji, ani w rozstrzygnięciu organu odwoławczego nie wskazano jako podstawy prawnej przepisów, które nie posiadałyby waloru prawa powszechnie obowiązującego.

Nie zmienia to faktu, iż w obrocie w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji funkcjonowało kwestionowane przez stronę zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 sierpnia 2000 roku w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dziennik Urzędowy Miar i Probiernictwa Nr 6/2000).

Akt ten, niewątpliwie o charakterze wewnętrznym, zawierał szereg norm odnoszących się do sposobu użytkowania wag służących do pomiarów ciężaru pojazdów. Bezsprzecznie przepisy zarządzenia adresowane były do organów korzystających z wag samochodowych, nakazując określone procedury w tym zakresie. Jednakże z samego istnienia takiego aktu, a nawet z faktu zastosowania owych procedur przez organy dokonujące kontroli pojazdu, nie wynika by wydana na podstawie takiego ważenia decyzja administracyjna dotknięta była naruszeniem prawa, na które wskazuje skarżący. Wprost przeciwnie, skoro w sytuacji braku odpowiednich przepisów wykonawczych, wyspecjalizowany mierniczo, centralny organ administracji publicznej opracował jednolite dla wszystkich organów korzystających z wag samochodowych zasady, to organy celne winny reguły te respektować. Daje to gwarancje równego traktowania wszystkich podmiotów podlegających kontroli, Oczywiście, nadal przepisy zarządzenia nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej, a w szczególności aktu nakładającego sankcje finansowe. Podstawą dla obciążenia przewoźnika karą za przekroczenie norm dopuszczalnych nacisków na oś pozostaje bowiem art. 13 ust. 2 a ustawy o drogach publicznych. Akceptując taki stan rzeczy Sąd pierwszej instancji nie naruszył zarzuconego w skardze kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p. p. s. a. w związku z art. 6 i art. 138 § 1 pkt 2 k. p. a.

Niezasadny jest także kolejny z zarzutów naruszenia prawa procesowego. Podnieść należy, iż uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wyczerpująco wyjaśnia przyczyny, z powodu których przyjęto, że pieczęć widniejąca pod treścią decyzji organu I instancji była ważna i mogła być użytkowana przez pracownika Urzędu Celnego w [...]. Dodatkowo podniesiony zarzut braku upoważnienia dla pracownika organu celnego do podpisywania decyzji w imieniu naczelnika urzędu celnego jest także nietrafny, bowiem zgodnie z treścią art. 37 ustawy z dnia 20 marca 2002r. o przekształceniach w administracji celnej oraz zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. nr 41, poz. 365) upoważnienia dyrektora urzędu celnego wydane funkcjonariuszom celnym w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych stały się z mocy prawa upoważnieniami dyrektora izby celnej lub naczelnika urzędu celnego stosownie do ich właściwości. Oznacza to, że pracownik podpisujący decyzję, posługując się pieczęcią zawierającą upoważnienie dyrektora urzędu celnego, działał w imieniu naczelnika właściwego urzędu celnego

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p. p. s. a. w związku z art. 268 a k. p. a. oraz art. 107 § 1 k. p. a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k. p. a. nie może być zatem uwzględniony.

Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego, po pierwsze stwierdzić należy, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania zgodności przepisów ustaw z Konstytucją RP. Wyłączną kompetencję w tym zakresie posiada Trybunał Konstytucyjny. Wobec tego brak było podstaw do przeprowadzenia tego rodzaju kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Po drugie – powołany w skardze kasacyjnej wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosił się wprawdzie do przepisów ustawy o drogach publicznych, jednak czynił to w innym aspekcie, nie dotyczącym niniejszej sprawy. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 1997 roku Trybunał stwierdził bowiem niezgodność § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 123, poz. 578 ze zm.) z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej oraz z art. 13 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Zakwestionowany akt prawny wydano na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 13 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 21 stycznia 2000 roku o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. Nr 12, poz. 136). Argumenty autora skargi kasacyjnej, powtórzone w istocie za uzasadnieniem wyroku Trybunału, a dotyczące naruszenia zasady proporcjonalności, w stanie prawnym z dnia wydania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] utraciły swą aktualność. Sankcja administracyjna, przewidziana w art. 13 ust. 2 a ustawy o drogach publicznych była w dniu wydania zaskarżonej do Sądu decyzji jedyną, jaką organ celny mógł zastosować wobec przewoźnika naruszającego powyższe normy.

Z tych powodów zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.