Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1652/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wisław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2017r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 marca 2021 r. nr [...] Burmistrz Miasta J. określił R. P. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 rok w kwocie 44 875,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. znak: [...] Urząd Miasta K. na podstawie art. 299 § 1 w związku z art. 298 pkt 2 Ordynacji podatkowej poinformował, że nie jest właściwym organem podatkowym w sprawie podatku od środków transportowych za 2014 i 2015 r. od pojazdów będących własnością R. P. W piśmie podniesiono, że Prezydent Miasta K. określił ww. Podatnikowi zobowiązanie podatkowe za 2014 i 2015 r., które zostały początkowo utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wskazano, że w wyniku złożenia przez R. P. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. określających zobowiązanie podatkowe za 2014 i 2015 r., decyzjami z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt [...] i [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji organu I instancji określających zobowiązanie podatkowe za 2014 i 2015 rok uznając, że miejscem zamieszkania R. P. był we wskazanym okresie J., ul. [...]. Organ ustalił, że R. P. w 2016 r. był właścicielem samochodów ciężarowych.

W niniejszej sprawie Podatnik - pomimo wezwania z dnia 14 listopada 2018 r. nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych za rok 2017. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik R. P. poinformował, że centrum życiowe Podatnika znajduje się na Słowacji. Następnie przy piśmie z dnia 14 marca 2019 r. pełnomocnik Podatnika przedłożył kserokopie dokumentów mających potwierdzać miejsce zamieszkania R. P. na Słowacji.

Do akt niniejszego postępowania Burmistrz Miasta J. dopuścił jako dowód protokół z przesłuchania strony R. P. z dnia 5 grudnia 2012 r. zgromadzony w postępowaniu toczącym się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K., sygn. akt [...] dotyczącym zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2006 i 2007. Do akt niniejszego postępowania dołączono również decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia 20 lutego 2017 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017.

Dalej organ I instancji wskazał, że przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa nakładają na organy podatkowe obowiązek przestrzegania z urzędu właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. Jeżeli chodzi o właściwość miejscową organów podatkowych, to w przepisach Ordynacji podatkowej stwierdzono, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową ustala się według miejsca zamieszkania adresu lub siedziby podatnika (art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej). W podatku od środków transportowych właściwość miejscową określa art. 9 ust. 7 u.p.o.l., z którego wyłania się zasada, że organem właściwym miejscowo w podatku od środków transportu jest organ, na którego obszarze znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. Organ I instancji wyjaśnił, że pojęcie "miejsce zamieszkania" osoby fizycznej zostało zdefiniowane w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Stanowi je miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne pozostają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione jednocześnie - przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Należy zatem ustalić, jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości. Dana miejscowość nie traci przymiotu miejsca zamieszkania wskutek dłuższego lub krótszego oddalenia się z niej, pod warunkiem, że osoba nie traci rzeczywistego związku z tą miejscowością.

Burmistrz Miasta J., po przeanalizowaniu kserokopii dokumentów nadesłanych przez pełnomocnika Podatnika przy piśmie z dnia 14 marca 2019 r., zauważył, iż żaden dokument nie potwierdza, że miejscem zamieszkania R. P. w 2016 r. jest miejscowość D. położona na Słowacji. Jak podniósł organ I instancji wszystkie nadesłane przez pełnomocnika Podatnika dokumenty nie dotyczą roku 2016, a ponadto dokumenty te w żaden sposób nie potwierdzają, że centrum życiowym czyli miejscem, gdzie koncentrują sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe R. P. jest miejscowość D. Podatnik nie wykazał, aby w D. mieszkała jego rodzina, że posiada tam majątek. Wprost przeciwnie, budynek mieszkalny R. P. znajduje się w J. pod adresem ul. [...], w J. w 2016 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą A.. Podatnik wskazał w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ul. [...] w J. jako adres stałego miejsca wykonywania ww. działalności gospodarczej. Przeważający rodzaj prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej stanowi transport drogowy towarów. Ponadto, w 2016 roku na terenie J. prowadził działalność gospodarczą pod firmą B. s.c. Powyższe okoliczności nie uległy zmianie od momentu składania zeznań przez R. P. w dniu 5 grudnia 2012 r. Z wyżej wymienionego zeznania wynika, że J. od 2005 r. jest miejscem zamieszkania i głównym centrum życiowym R. P., który cały czas mieszka w J. przy ul. [...] i jest to cały czas jego centrum życiowe, za wyjątkiem gdy pracuje za granicą na terenie Słowacji. Gdy jest w Polsce przebywa pod adresem w J. ul. [...]. Podatnik - za wyjątkiem dowodu z własnych zeznań - nie przedstawił żadnych okoliczności, aby w 2016 r. ten stan uległ zmianie. Wezwanie na ww. przesłuchanie zostało wysłane przez SKO w K. do R. P. na adres D., ul. [...], Słowacja, ale wróciło do organu z adnotacją "adresat nieznany". Z załączonych do niniejszego postępowania przez Podatnika dokumentów wynika jedynie, że korespondencja z lat 2017 - 2018 różnych instytucji (urzędy, sądy, banki, firmy ubezpieczeniowe) kierowana była do R. P. na adres ul. [...], D. Jak podniósł organ I instancji fakt przesyłania korespondencji na słowacki adres czy też wskazywania takiego adresu przez R. P. różnym instytucjom nie przesądza, że jego centrum życiowe znajduje się w D. na Słowacji. Ponadto organ wskazał, że korespondencja nie pochodziła z 2016 r.

W dniu 17 grudnia 2019 r. Burmistrz Miasta J. przesłuchał zawnioskowanych przez pełnomocnika świadków.

Świadek A. B. zeznał, że zna R. P. około 20 lat, świadek w centrum T.(oddalone od D. ok. 40 km) miał sklep i R. P. tam przychodził. Świadek zeznał, że R. P. odwiedzał też tam ojca świadka przez 20 lat. Świadek zeznał, że w latach 2016-2018 R. P. mieszkał w D., świadek dodał, że mieszkał tam już od 10 lat. Świadek nie jest sąsiadem R. P., posiada sklep w centrum D., w którym z R. P. spotykają się jeden do trzech razy w miesiącu. Świadek zeznał, że był w mieszkaniu R. P. w D. przy ul. [...], jednak nie bywa tam często, raz w miesiącu, czasem raz na trzy miesiące. Świadek podczas wizyty u R. P. nie spotkał tam innych osób, nie widział, aby w mieszkaniu w D. mieszkali bliscy Podatnika. Świadek zeznał, że żona i dzieci R. P. mieszkają w J., za firmą, w domu rodzinnym. Świadek nie wie jak często R. P. spotyka się ze swoją rodziną, zeznał, że w tym roku może 5 razy widział go z żoną i dziećmi w Z. Świadek zeznał, że będąc w Z. czasem spotyka tam R. P. Świadek nie ma wiedzy na temat dochodów R. P., wie tylko, że ma firmę z ciężarówkami w Polsce, w której w ciągu 10 lat świadek był około 5-7 razy. Świadek nie wie, czy R. P. pracuje na terenie Słowacji, wie tylko o ciężarówkach w Polsce.

Kolejny świadek J. O. zeznał, że zna R. P. chyba 10 lat, że znają się jako przedsiębiorcy i koledzy, znajomi. Świadek wskazał, że R. P. w D. mieszkał już wcześniej niż w latach 2016-2018. Świadek nie jest sąsiadem R. P., bo obecnie mieszka w B., bywa też u rodziców w S. Świadek zeznał, że kiedy jedzie do S. to zawsze przejeżdżam przez D., czasem rano o godzinie 7 wchodziłem do R. P. do domu w D. odbierając go z mieszkania. Spotykam się z R. P. częściej niż raz na miesiąc w D. Świadek zeznał, że R. P. ma firmę transportową, nie wiem gdzie się znajduje, prowadzi działalność transportową w różnych państwach. Świadek nigdy nie był w firmie R. P. Świadek nic nie wie na temat rodziny P., świadek nie wie czy w mieszkaniu w D. ktoś oprócz P. mieszka, świadek widywał go rano, rozespanego.

Z kolei świadek Pani V. F. zna R. P. około 11 lat, wie, że w latach 2016-2018 mieszkał w D. przy ul. [...]. Nie jest sąsiadem R. P., czasem była pod jego mieszkaniem, numer mieszkania zna, bo na budynku jest napisany numer bloku, a wewnątrz jest wykaz mieszkańców i numery mieszkań. Z R. P. widuje się dwa/trzy razy w miesiącu na terenie Słowacji (D., Z., P.). Świadek wie, że R. P. jest przedsiębiorcą, ma transport samochodowy, ale nie wie, gdzie znajduje się ta firma i nie wie nic na temat dochodów R. P. Świadek nie wie, gdzie mieszka rodzina R. P., raz spotkaliśmy się z jego żoną i dziećmi w Z., parę lat temu spotkaliśmy się z jego rodziną w D. na Słowacji.

Z kolei świadek R. P. zna R. P. około 20 lat, gdyż pochodzą z B. Świadek nie wie, gdzie w latach 2016-2018 mieszkał R. P. Świadek zeznaje, że jedynie z pracy (jestem policjantem) mogę przytoczyć, że było wiele korespondencji do R. P. od różnych instytucji, które finalnie były dostarczane na Słowację w D. Świadek nie wie czego dotyczyła ta korespondencja, bo nie prowadził tych spraw. Świadek zeznał, że rzadko widuje się z R. P. w jego firmie w J., czasem widzą się w rynku J. Świadek zeznał, że raz spotkał się w mieszkaniu w D. z R. P. około 4/5 lat temu. Było to związane z telefonem R. P. z prośbą o pomoc jego kierowcy, który uległ wypadkowi na autostradzie. Świadek zeznał, że pojechał na miejsce wypadku, a następnie do mieszkania R. P. w D. odebrać pieniądze i dokumentację dotyczącą samochodu, który uległ wypadkowi. W bloku widniała tabliczka przy domofonie z imieniem i nazwiskiem R. P. Na Słowacji było to jednorazowe spotkanie. R. P. zeznał, że R. P. ma dwóch synów i córkę oraz żonę K., z którą prawdopodobnie się rozwiódł. Świadek nie wie, gdzie mieszka rodzina R. P. R. P. zeznał, że żona R. P. K. ma dom w B., wie, że jakiś dom jest w J. koło zakładu. Świadek nie wie, czy R. P. mieszka z dziećmi, świadek zeznał, że jak kilkakrotnie byłem u niego w J. w firmie, widywałem jego syna. Ostatnim razem byłem dawno. Świadek zeznał, że R. P. ma firmę transportową, nie wiem gdzie znajduje się jej siedziba. Jeżdżąc po Polsce i za granicą rozpoznaje samochody Pana P. Świadek stwierdził, że przy zakładzie stoją często jakieś różne samochody.

Po analizie zeznań wyżej wymienionych świadków organ I instancji stwierdził, że żaden świadek nie jest sąsiadem R. P. Zatem świadkowie ci nie mają wiedzy, jak często Podatnik przebywa w tym mieszkaniu - świadek V. F. w ogóle nie była w mieszkaniu R. P., świadek R. P. był tam raz, świadek J. O. będąc przejazdem odbierał R. P. z mieszkania, a świadek A. B. bywa w mieszkaniu R. P. raz w miesiącu, raz na trzy miesiące.

Organ wskazał również na przesłuchanie Strony - R. P., który wyraził zgodę na przesłuchanie. R. P. zeznał, że w latach 2016-2018 raczej był właścicielem środków transportowych takich jak samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe, naczepy, przyczepy, które były zarejestrowane w Polsce. Podatnik nie pamięta czy złożył deklarację na podatek od środków transportowych za lata 2016-2018. Strona nie wie czy na Słowacji składała deklarację na podatek od środków transportowych. Na pytanie, czy zapłacił podatek od środków transportowych za lata 2016-2018 w Polsce zeznał: Według mojej wiedzy nienależny jest podatek od środków transportowych w Polsce, dlatego prawdopodobnie nie został zapłacony. Środki transportowe, których jestem właścicielem nie użytkuje na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, są dzierżawione do słowackiej spółki A.1 SRO. Ewentualny podatek drogowy uważam, że tam powinien być zapłacony. Na okoliczność dzierżaw wystawiane są kwartalne faktury. Dzierżawy mają miejsce od roku 2011 lub 2012. Podatnik zeznał, że mieszka na stałe na Słowacji w D., ul. [...]. R. P. zeznał, że to nie jest moje mieszkanie, wynajmuję je od około 10 lat. Pod tym adresem przechowywana jest dokumentacja podatkowa oraz pod ten adres kierowana jest korespondencja m.in. z SKO w K. i odbierana przeze mnie. Na pytanie czy posiada umowę najmu mieszkania w D. Podatnik stwierdził: nie wiem czy jestem w stanie ją odnaleźć.

Po analizie zeznań R. P. w zakresie zamieszkiwania w D. i odbierania tam osobiście korespondencji, Burmistrz Miasta J. dnia 16 stycznia 2020 r. złożył reklamację przesyłki zawierającej wezwanie na przesłuchanie w dniu 17 grudnia 2019 r. Z otrzymanych zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek kierowanych na Słowację wynika, że dwie przesyłki nie zostały odebrane, natomiast osiem przesyłek zostało odebranych przez pełnomocnika. Na żadnym ze zwrotnych potwierdzeń odbioru nie figuruje podpis R. P. Jak wskazał organ I instancji z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć poprzez porównanie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru z podpisem na umowie najmu środków transportu zawartej w dniu 16 czerwca 2010 r. pomiędzy R. P. a V. K., że zwrotne potwierdzenia odbioru podpisał V. K. (umowy najmu środków transportu przysłane przy piśmie radcy prawnego A. R. z dnia 10 stycznia 2020 r.). Z wyżej wymienionych umów najmu pojazdów można wywnioskować, że w 2010 r. pod adresem ul. [...],[...]D. miała siedzibę H. s.r.o. (obecnie A.1 s.r.o.) reprezentowana przez V. K. W trakcie przesłuchania w dniu 17 grudnia 2019 r. Podatnik odmówił odpowiedzi na pytanie, czy w mieszkaniu w D. - oprócz Podatnika - ktoś jeszcze zamieszkuje.

Natomiast Prezydent Miasta K. poinformował, że nie posiada zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji za lata 2016-2018 kierowanej do R. P. Prezydent Miasta K. wskazał, że na wskazany adres na Słowacji zostało wysłane wszczęcie postępowania za 2016 r., które zostało umorzone wobec ustalenia, że Prezydent Miasta K. nie jest właściwym organem w sprawie podatku od środków transportowych. Pismo to nie zostało odebrane przez R. P.

Jeśli chodzi o sytuację rodzinną strony, to R. P. zeznał, że jest od dawna rozwiedziony, jego nieletnie dzieci pochodzące ze związku pozamałżeńskiego mieszkają w Polsce w B. i chodzą tam do szkoły i przedszkola. Podatnik zeznał, że ma kontakt z dziećmi, że zdarza mu się uczestniczyć w życiu codziennym dzieci, na pytanie jak często widuje się z dziećmi zeznaje, że różnie to bywa, bywa że niekiedy jestem często w Polsce, a niekiedy nie. Dzieci sporadycznie przyjeżdżają na Słowację. R. P. zeznał, że partycypuje w kosztach utrzymania dzieci, między innymi w taki sposób, że moja była żona K. pobiera pożytki z nieruchomości, które jej udostępniłem, w tym m.in. budynkiem położonym w J. Była żona okazjonalnie wynajmuje budynek i dba o jego utrzymanie, jak również ogrodu znajdującego się obok budynku. Podatnik zeznał, że budynek mieszkalny w J. jest wynajmowany, budynek ten nie jest zamieszkały na stałe.

Jeśli chodzi o sytuację zarobkową Podatnika, to R. P. zeznał, że prowadzi działalność gospodarczą, jest udziałowcem w różnych spółkach w kraju i za granicą, prowadzi wynajem, spedycję transportu międzynarodowego na terytorium UE oraz Azji. Ma zarejestrowaną działalność gospodarczą w Polsce, główny zakład znajduje się w K. w [...] ul. [...]. Na terenie J. posiadam nieruchomość zabudowaną budynkiem biurowo-magazynowym i parking. Podatnik zeznał, że w ramach prowadzonej działalności w J. ma zakład serwisowy samochodów. R. P. zeznał, że ma jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną na Słowacji. Podatnik odmówił odpowiedzi w zakresie skali tej działalności.

Burmistrz Miasta J. po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że miejsce zamieszkania podatnika w D. na Słowacji wynika tylko z zeznań Podatnika. Jak podniósł organ I instancji analiza zeznań zawnioskowanych przez Podatnika świadków prowadzi do wniosku, że świadkowie nie są sąsiadami R. P. Nie mają wiedzy jak często przebywa on na terenie mieszkania położonego na Słowacji, większość ze świadków przebywała tam jedynie incydentalnie, jeden ze świadków nie był w ogóle w mieszkaniu położonym w miejscowości D. położonej na terenie Słowacji. Kontakt świadków z R.P. sprowadza się do rzadkich spotkań i nie mają oni doniosłej wiedzy na temat jego ogólnej aktywności rodzinno-zawodowej. Pozostałe dowody zgromadzone w niniejszym postępowaniu w postaci dokumentów również nie wskazują, żeby miejscem zamieszkania R. P. w 2017 r. był D. na Słowacji.

Zdaniem Burmistrza Miasta J. twierdzenie Podatnika, że jego miejscem zamieszkania jest D. na Słowacji - nie poparte żadnymi dowodami oprócz zeznań Strony - stanowi jedynie taktykę procesową stworzoną na potrzeby niniejszego postępowania, której celem jest uniemożliwienie jego ostatecznego zakończenia, a w efekcie wyegzekwowania należnego podatku od środków transportowych. Organ stwierdził, że Podatnik poprzez swoje działanie ma na celu utrudnienie czynności organu podatkowego poprzez deklarowanie miejsca zamieszkania takiego, które uniemożliwi konkretnemu organowi podatkowemu (który wszczął i prowadzi wobec niego postępowanie podatkowe) wyegzekwowanie należnego podatku od środków transportowych. Nie ulega wątpliwości, że elementem taktyki procesowej nakierowanym na uwolnienie od obowiązku płacenia podatku od środków transportowych było również zgłoszenie w dniu 16 lutego 2015 r. wyjazdu na pobyt stały za granicę (kraj docelowy: Słowacja). Jednakże dwa miesiące później, tj. 16 kwietnia 2015 r. w Urzędzie Skarbowym w S. Podatnik złożył PIT-36 za 2014 r. i wskazał miejsce zamieszkania J., ul. [...] (dowód w aktach postępowania Burmistrza Miasta [...], WSA w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 254/20). Organ podniósł także, że sam Podatnik w swoich działaniach nie jest konsekwentny, gdyż w sprawie podatku od środków transportowych za 2016 r. podnosi, że mieszka na Słowacji, a w zeznaniu PIT - 36 złożonym do Urzędu Skarbowego w S. - pod rygorem odpowiedzialności karnej skarbowej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością - wskazuje swoje miejsce zamieszkania na J., ul. [...]. Również z dokumentacji uzyskanej z ZUS nie wynika, żeby w 2016 r. R. P. mieszkał na Słowacji. Wprost przeciwnie, w dokumentacji ZUS dot. roku 2016 wskazane są dwa adresy R. P.: B. [...] - adres zamieszkania, N., ul. [...] - adres pobytu na podstawie ZLA (zwolnienie lekarskie).

Zdaniem organu podatkowego nie można dla różnych celów wskazywać różnych miejsc zamieszkania. Powyższe dowodzi, że sam Podatnik nie wie, która miejscowość jest jego miejscem zamieszkania. Również podczas składania zeznań w dniu 17 grudnia 2019 r. Podatnik nie był w stanie jednoznacznie określić, jak często jest w Polsce oraz jak często jest na Słowacji. R. P. zeznał, że bywa tak, że codziennie jestem w Polsce a nieraz nie przyjeżdżam przez dłuższy czas, bo nie ma takiej potrzeby. Jeśli chodzi o przebywanie na Słowacji, to Podatnik zeznał, że nie prowadziłem wyliczeń, ale można by się pokusić o twierdzenie, że jest to więcej niż pól roku w skali całego roku.

Organ I instancji odwołując się do orzecznictwa sądowego podniósł, że w przypadku trudności z ustaleniem miejsca zamieszkania, należy brać pod uwagę miejscowość, w której z największym nasileniem koncentruje się aktywność życiowa, zawodowa, rodzinna danej osoby oraz wola koncentracji tych spraw w tym, a nie innym miejscu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 193/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 787/08).

W związku z powyższym, Burmistrz Miasta J. przyjął, że to J. od lat jest centrum życiowym R. P. i był też nim w 2017 r., gdyż tutaj znajduje się jego majątek (stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej, budynek mieszkalny, nieruchomości). Organ wskazał również na stanowisko doktryny prawa, gdzie wskazano, że: Mając na uwadze zjawisko częstej zmiany miejsc zamieszkania we współczesnych warunkach społeczno-gospodarczych oraz wiele przepisów szczególnych odnoszących się do korzystania z warunków lokalowych przeznaczonych na różne cele: mieszkaniowe, prowadzenia działalności gospodarczej, rekreacyjne itp., co wiąże się z przebywaniem w różnych miejscach, należy za miejsca zamieszkania uważać tylko takie miejscowości, w których koncentruje się zarówno funkcja mieszkaniowa, jak i największa aktywność osobista i zawodowa osoby fizycznej. Stąd też zasada przewidziana w tym przepisie spełnia doniosłą rolę, zapobiegając niepewności co do miejsca zamieszkania tej osoby (M. Fras (red.), M. Habdas (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, opublikowano: WKP 2018).

Organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie Podatnik nie przedstawił żadnych dowodów w postaci dokumentów potwierdzających swoje zeznania z dnia 17 grudnia 2019 r. o wynajmowaniu mieszkania w D. (np. umowa najmu, dowody ponoszenia opłat związanych z mieszkaniem). Również na okoliczność posiadania firmy na Słowacji nie przedstawił żadnych dokumentów. Zdaniem organu podatkowego R. P. stworzył tylko pozory, że mieszka w D. w celu uniknięcia zapłaty podatku od środków transportowych. Sam Podatnik w swoich zeznaniach z dnia 17 grudnia 2019 r. wskazuje, że podatku nie powinien płacić w Polsce, bo swoje pojazdy wydzierżawia do słowackiej firmy. Kwestia unikania uiszczania zobowiązań podatkowych przez R. P. nie dotyczy tylko podatku od środków transportowych. Sam Podatnik wskazuje dokumenty, z których wynika, że posiada zaległości w podatku od nieruchomości zabezpieczone wpisem hipotecznym do księgi wieczystej nr [...] . Zdaniem organu I instancji twierdzenie Podatnika, że jego miejscem zamieszkania jest D. na Słowacji - nie poparte żadnymi dowodami - uznać należy jedynie za taktykę procesową stworzoną na potrzeby niniejszego postępowania, której celem jest uniemożliwienie jego ostatecznego zakończenia, a w efekcie wyegzekwowania należnego podatku od środków transportowych.

Organ wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie wskazano, że: Ustalenie przez organy podatkowe podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego w sposób odbiegający od oczekiwań podatnika nie musi oznaczać, że nie wyjaśniono stanu faktycznego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz wszelkimi niezbędnymi działaniami w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Istotne jest, że organy podatkowe nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów. Mają wprawdzie podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzegł, iż mają to być jedynie działania niezbędne. Realizacja zasady prawdy obiektywnej, zdefiniowanej w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku -Ordynacja podatkowa, znajduje swe odzwierciedlenie w przepisach dotyczących postępowania podatkowego, a w szczególności w unormowaniu zawartym w art. 187 § 1 ustawy. Art. 187 § 1 ustawy stanowi zaś, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednakże nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z treści tego przepisu nie daje się wyprowadzić konkluzji, że organy administracyjne zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia. Należy bowiem zauważyć, że art. 187 § 1 ustawy nie zwalnia strony z obowiązku współdziałania z organem podatkowym we wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy tym bardziej, że stronie służy prawo żądania przeprowadzenia określonych dowodów (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 1552/12).

Burmistrz Miasta J. wyjaśnił także, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. W odniesieniu do podniesionej przez Podatnika kwestii wydzierżawienia środków transportu do słowackiej firmy organ podatkowy wskazał, że w świetle obowiązującego prawa umowa dzierżawy nie pozbawiła Podatnika prawa własności środków transportowych zarejestrowanych w Polsce, a zatem nie spowodowała wygaśnięcia po jego stronie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. W świetle stanowiska doktryny prawa: umowa cywilnoprawna regulująca kwestie tego, kto ma zapłacić podatek, nie wywiera żadnych skutków prawnych. Może ona jedynie powodować to, że podatnik nie poniesie ekonomicznego ciężaru podatku, gdyż ten zostanie mu zrekompensowany przez drugą stronę. Obowiązek podatkowy zaś będzie nadal ciążył na podatniku, którego wskazuje ustawa (tak R. Dowgier i in., Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, WKP 2020). Podobnie orzekają wojewódzkie sądy administracyjne, przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 września 2017 r., sygn. I SA/Gd 725/15 wskazał, że: Przy powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych znaczenie ma fakt zarejestrowania środka transportowego. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od faktycznego użytkowania pojazdu.

Następnie organ I instancji przedstawił wykaz pojazdów podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych w 2017 r., których właścicielem w tym roku był R. P. i wskazał dowody, na podstawie których poczyniono w tym zakresie ustalenia w sprawie oraz przedstawił szczegółowy sposób wyliczenia należnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za 2017 r.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł R. P., reprezentowany przez pełnomocnika.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z 10 września 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji .

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zauważono, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2017 r. wydał organ właściwy, a to w związku z twierdzeniem Odwołującego, iż zamieszkuje w miejscowości D. na Słowacji i tam koncentruje się jego centrum spraw życiowych.

W związku z powyższym zgodnie z art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych przepisów (art. 15 § 2).

Właściwość miejscową organu podatkowego w sprawach dotyczących podatku od środków transportowych wyznacza art. 9 ust. 7 u.p.o.l., zgodnie z którym organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W przypadku współwłasności środka transportowego organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni dla osoby lub jednostki organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

Z cyt. wyżej przepisu art. 9 ust. 7 u.p.o.l. wynika, że o właściwości miejscowej organu podatkowego w sprawach dotyczących podatku od środków transportowych należnego od osób fizycznych decyduje miejsce zamieszkania osoby fizycznej będącej właścicielem środka transportowego. Ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji miejsca zamieszkania, w kwestii wyjaśnienia tego pojęcia należy odnieść się do definicji miejsca zamieszkania zawartej w art. 25 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. O zamieszkiwaniu z zamiarem stałego pobytu mówi się wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej.

Dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne są dwie integralnie złączone przesłanki: przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości (corpus) oraz uzewnętrzniony zamiar stałego pobytu, wola tego pobytu (animus).

Łączne występowanie tych składników pozwala wskazać daną miejscowość jako centrum życiowej aktywności osoby, w którym koncentrują się jej interesy osobiste i majątkowe. Analizy wskazanych składników dokonywać należy łącznie, ponieważ składnik mentalny animus manifestuje się w szczególności w postaci konkretnych, obiektywnie sprawdzalnych zachowań składających się na corpus, a zatem ich rozdzielenie służy tylko potrzebom teoretycznego opisu (por. T. Sokołowski: Komentarz do art. 25 Kodeksu cywilnego, System Informacji Prawnej Lex).

Przez termin "zamiar" należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby (K. Piasecki: Komentarz do art. 25 Kodeksu cywilnego, System Informacji Prawnej Lex). Zamiar, wola stałego pobytu, animus musi być wystarczająco uzewnętrzniony w postaci określonych zachowań psychofizycznych oraz czynności prawnych (administracyjnych, pracowniczych, cywilnoprawnych, rodzinnoprawnych). Nie wystarczy więc w tej mierze jedynie złożenie oświadczenia przez zainteresowaną osobę (T. Sokołowski: Komentarz do art. 25 Kodeksu cywilnego, System Informacji Prawnej Lex).

Zatem, jak słusznie wskazał organ I instancji, należy ustalić, jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów Podatnika jako osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy Podatnik ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości. Przy czym, co również trafnie wskazał Burmistrz Miasta J., dana miejscowość nie traci przymiotu miejsca zamieszkania wskutek dłuższego lub krótszego oddalenia się z niej, pod warunkiem, że osoba nie traci rzeczywistego związku z tą miejscowością.

W orzecznictwie sądowym podnosi się, że w przypadku trudności z ustaleniem miejsca zamieszkania, należy brać pod uwagę miejscowość, w której z największym nasileniem koncentruje się aktywność życiowa, zawodowa, rodzinna danej osoby oraz wola koncentracji tych spraw w tym, a nie innym miejscu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 193/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 787/08).

Kierując się powyższym Burmistrz Miasta J. - po przeanalizowaniu kserokopii dokumentów nadesłanych przez pełnomocnika Podatnika przy piśmie z dnia 14 marca 2019 r. - stwierdził, a ustalenia te w podziela organ odwoławczy rozpatrujący niniejszą sprawę, że żaden z przedstawionych dokumentów nie potwierdza, że miejscem zamieszkania R. P. w 2017 r. jest miejscowość D. na Słowacji. Podatnik nie wykazał, aby w D. mieszkała jego rodzina, że posiada tam majątek i że przebywa tam w sposób wskazujący na zamiar stałego pobytu. Przedstawione przez pełnomocnika Podatnika dokumenty, ani zgłoszone dowody nie potwierdziły, aby w miejscowości D. R. P. stworzył centrum (główny ośrodek) swojej życiowej aktywności i działalności, które mają charakter założenia tam ośrodka swoich spraw osobistych. Przedstawione przez Podatnika dowody nie potwierdziły, że centrum życiowym czyli miejscem gdzie koncentrują się sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe R. P. jest wskazana wyżej miejscowość na Słowacji. Wprost przeciwnie, budynek mieszkalny R. P. znajduje się w J. pod adresem ul. [...], w J. w 2017r. Podatnik prowadził działalność gospodarczą pod firmą A. R. P.. Podatnik wskazał w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ul. [...] w J. jako adres stałego miejsca wykonywania ww. działalności gospodarczej. Przeważający rodzaj prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej stanowi transport drogowy towarów. Ponadto, w 2016 roku na terenie J. Podatnik prowadził działalność gospodarczą pod firmą B. s.c. Powyższe okoliczności nie uległy zmianie od momentu składania zeznań przez R. P. w dniu 5 grudnia 2012 r. Z wyżej wymienionego zeznania wynika, że J. od 2005 r. jest miejscem zamieszkania i głównym centrum życiowym R. P., który cały czas mieszka w J. przy ul. [...] i jest to cały czas jego centrum życiowe, za wyjątkiem gdy pracuje za granicą na terenie Słowacji. Gdy jest w Polsce przebywa pod adresem w J. ul. [...]. Podatnik - za wyjątkiem dowodu z własnych zeznań -nie przedstawił żadnych okoliczności, aby w 2017 r. ten stan uległ zmianie. Wezwanie Podatnika na przesłuchanie zostało wysłane przez SKO w K. do R. P. na adres D., ul. [...], Słowacja, ale wróciło do organu z adnotacją "adresat nieznany". Z załączonych do niniejszego postępowania przez Podatnika dokumentów wynika jedynie, że korespondencja z lat 2017-2018 różnych instytucji (urzędy, sądy, banki, firmy ubezpieczeniowe) kierowana była do R. P. na adres ul. [...], D., Słowacja, przy czym notorycznie korespondencja ta nie była odbierana osobiście przez R. P. Fakt przesyłania korespondencji na słowacki adres czy też wskazywanie takiego adresu przez R. P. różnym instytucjom nie przesądza o tym, że jego centrum życiowe znajduje się w D. na Słowacji. Ponadto, co słusznie zauważył organ podatkowy I instancji, wszystkie nadesłane przez pełnomocnika Podatnika dokumenty nie dotyczą roku 2017.

Po analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skład orzekający Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że miejsce zamieszkania Podatnika w D. na Słowacji wynika tylko z zeznań Podatnika. Analiza zeznań zawnioskowanych przez niego świadków prowadzi do wniosku, że świadkowie nie są sąsiadami R. P. Świadkowie nie mają wiedzy jak często przebywa on na terenie mieszkania położonego na Słowacji, większość ze świadków przebywała tam jedynie okazjonalnie, jeden ze świadków nie był w ogóle w mieszkaniu położonym w miejscowości D. Kontakt świadków z R. P. sprowadza się do rzadkich spotkań i nie mają oni doniosłej wiedzy na temat jego aktywności rodzinno-zawodowej.

Natomiast całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena prowadzi do wniosku, że to J. w 2016 r. stanowił centrum życiowe R. P., gdyż w tej miejscowości znajdował się jego majątek (firma, budynek mieszkalny, nieruchomości). Podatnik nie wykazał, aby na Słowacji miał główny ośrodek działalności gospodarczej, posiadał tam nieruchomości, czy rodzinę. Wręcz przeciwnie najbliższa rodzina Podatnika mieszka w Polsce, Podatnik posiada zarejestrowaną w Polsce działalność gospodarczą, ogólna aktywność rodzinno-zawodowa Podatnika również skoncentrowana jest w Polsce.

Trafnie stwierdził organ I instancji, iż twierdzenie Podatnika o miejscu zamieszkania na Słowacji stanowi taktykę procesową stworzoną na potrzeby niniejszego postępowania, której celem jest uniemożliwienie jego ostatecznego zakończenia, a w efekcie wyegzekwowania należnego podatku od środków transportowych. Elementem taktyki procesowej nakierowanym na uwolnienie się od obowiązku płacenia podatku od środków transportowych było również zgłoszenie w dniu 16 lutego 2015 r. wyjazdu na pobyt stały za granicę (kraj docelowy: Słowacja). Jednakże dwa miesiące później, tj. 16 kwietnia 2015 r. w Urzędzie Skarbowym w S. Podatnik złożył PIT-36 za 2014 r. i wskazał miejsce zamieszkania J., ul. [...] (dowód w aktach postępowania Burmistrza Miasta [...], zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 254/20). Ponadto w zeznaniu PIT-36 za 2015 r. złożonym do Urzędu Skarbowego w S. (data wpływu do Urzędu Skarbowego - 2 maja 2016 r.) R. P. pod rygorem odpowiedzialności karnej skarbowej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością - wskazuje swoje miejsce zamieszkania na J., ul. [...]. Również z dokumentacji uzyskanej z ZUS nie wynika, żeby w 2017 r. R. P. mieszkał na Słowacji. Wprost przeciwnie, w dokumentacji ZUS dot. roku 2017 wskazane są dwa adresy R. P.: B. [...] - adres zamieszkania, N., ul. [...] - adres pobytu na podstawie ZLA (zwolnienie lekarskie).

Wskazano również, że kwestia właściwości Burmistrza Miasta J. w sprawie określenia R. P. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata wcześniejsze była przedmiotem licznych postępowań przed sądami administracyjnymi (za lata 2009-2011 - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 193/15 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2995/15; za rok 2012 - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 205/15 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3023/15; za rok 2013 - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 763/16 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 466/17; za rok 2014 - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2272/16; za rok 2015 - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 254/20). We wszystkich tych sprawach Strona, podobnie jak w niniejszej sprawie wykazywała, iż jej główny ośrodek aktywności życiowej i miejsce zamieszkania znajduje się na Słowacji w miejscowości D. Stan faktyczny, odnoszący się do sposobu działania Podatnika w kwestii prowadzenia jego spraw życiowych czy zawodowych (gospodarczych) nie uległ istotnej zmianie w stosunku do tego, będącego podstawą wyżej wskazanych wyroków sądów administracyjnych. Zdaniem Sądów J. stanowił dla Skarżącego centrum interesów osobistych i rodzinnych, a także centrum interesów gospodarczych, gdyż tu prowadził działalność gospodarczą oraz posiadał majątek.

Podniesiono, że o ile sam Podatnik od wielu lat podaje, iż to miejscowość D. na Słowacji powinna zostać uznana za jego miejsce zamieszkania, to okoliczności szczegółowo wskazane w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji, które organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie uznaje za trafne, wskazują, że to w J. od wielu lat (i stan ten nie uległ zmianie w 2017 r.) znajduje się majątek Podatnika (firma, budynek mieszkalny, nieruchomości) i to w J. znajduje się centrum aktywności życiowej Podatnika.

W związku z powyższym, zasadnie organ I instancji przyjął, że sytuacja Podatnika nie uległa zmianie od 5 grudnia 2012 r. (data złożenia zeznań przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie) i to J. od lat jest centrum życiowym R. P. i był nim również w 2017 r., gdyż tutaj znajduje się jego majątek (stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej, budynek mieszkalny, nieruchomości). Trafnie przy tym organ I instancji odwołał się do stanowiska doktryny prawa, gdzie wskazuje się, że: Mając na uwadze zjawisko częstej zmiany miejsc zamieszkania we współczesnych warunkach społeczno-gospodarczych oraz wiele przepisów szczególnych odnoszących się do korzystania z warunków lokalowych przeznaczonych na różne cele: mieszkaniowe, prowadzenia działalności gospodarczej, rekreacyjne itp., co wiąże się z przebywaniem w różnych miejscach, należy za miejsca zamieszkania uważać tylko takie miejscowości, w których koncentruje się zarówno funkcja mieszkaniowa, jak i największa aktywność osobista i zawodowa osoby fizycznej. Stąd też zasada przewidziana w tym przepisie spełnia doniosłą rolę, zapobiegając niepewności co do miejsca zamieszkania tej osoby (M. Fras (red.), M. Habdas (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, opublikowano: WKP 2018).

W niniejszym postępowaniu Podatnik nie przedstawił żadnych dowodów w postaci dokumentów potwierdzających swoje zeznania z dnia 17 grudnia 2019 r. o wynajmowaniu mieszkania w D. (np. umowa najmu, dowody ponoszenia opłat związanych z mieszkaniem). Również na okoliczność posiadania firmy na Słowacji nie przedstawił żadnych dokumentów. Ponadto analiza zeznań zawnioskowanych przez Podatnika świadków prowadzi do wniosku, że świadkowie nie są sąsiadami R. P., nie mają istotnej wiedzy, jak często przebywa on w mieszkaniu położonym na Słowacji. Większość świadków przebywała tam jedynie incydentalnie, jeden ze świadków nie był w ogóle we wskazywanym przez Podatnika mieszkaniu położonym w miejscowości D. na Słowacji. Kontakt świadków z R. P. sprowadza się do rzadkich spotkań i nie posiadają oni doniosłej wiedzy na temat jego aktywności rodzinno-zawodowej. Pozostałe dowody zgromadzone w niniejszym postępowaniu w postaci dokumentów również nie wskazują, ażeby miejscem zamieszkania R. P. w 2017 r. był D. na Słowacji.

W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego całościowa ocena prowadzi do wniosku, że miejscem zamieszkania R. P. w 2017 r. nie jest miejscowość D. na Słowacji, lecz miejscowość J. Wskazano przy tym, że organ I instancji w sposób rzetelny i skrupulatny zebrał i przeanalizował całość materiału dowodowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia.

Na powyższe rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w której na podstawie art. 57 par. 1 pkt 3 ppsa zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 13 par. 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 9 ust. 7 Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zw. z art. 25 Kodeksu cywilnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie do Skarżącego niemającego miejsca zamieszkania w obszarze właściwości Organu Podatkowego;

- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości;

- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 122 op, w zw. z art. 187 par. 1 op, w zw. z art. 191 op, polegające na wybiórczej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji wyciągnięcie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. dokumentów i zeznań świadków wniosków sprzecznych z treścią tych dokumentów i zeznań.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w celu ustalenia miejsca zamieszkania Skarżącego, organy podatkowe przyjęły za dowód w postępowaniu podatkowym protokół z jego zeznań złożonych w innej sprawie, dotyczącej podatku za lata 2006 i 2007, w których to latach, jak też w poprzedzającym te lata toku 2005, jego centrum życiowym był J., za wyjątkiem czasu gdy pracuje na terenie Słowacji.

Wskazano, iż z zeznań świadków, jak również co jest zgodne

z rzeczywistym stanem rzeczy, miejscowość D. na Słowacji, pomiędzy którą a J. obracały się wszystkie sprawy Skarżącego w latach 2005 -2008, od końca roku 2008 stała się centrum życiowym R. P., a stan ten trwa do chwili obecnej, czyli do dnia składania powyższych zeznań.

Organy Podatkowe obydwu instancji odmówiły jednak wiarygodności i mocy

dowodowej przedstawionym dokumentom, a z zeznań świadków wyprowadziły

absurdalny wniosek, iż Podatnik zamieszkuje w J., bo świadkowie nie mogli

mieć wiedzy dotyczącej jego zamieszkania na Słowacji, bo nie są jego sąsiadami.

Organy podatkowe skonstruowały również nie znane prawu domniemanie, że miejscem zamieszkania podatnika jest miejsce zamieszkania jego dzieci, przy czym skonstruowaniu takiego domniemania w żaden sposób nie przeszkodziło dokonane ustalenie, iż Podatnik jest rozwiedziony.

Organ I Instancji orzekając oparł się jedynie na decyzji o ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości z którego wynika, iż w obszarze właściwości organu Podatnik jest właścicielem nieruchomości, podczas gdy Podatnik jest właścicielem wielu nieruchomości, w tym w N., Z., K. czy R. Dokonane ustalenia faktyczne stoją również w rażącej sprzeczności z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez SKO w K., który w uzasadnieniu decyzji z dnia 18 lipca 2019 roku, na stronie 10 w akapicie 4 stwierdza, iż bezspornym jest, iż R. P. w trakcie spornego postępowania podatkowego (dotyczącego podatku od nieruchomości w K. za rok 2015) "zamieszkiwał na stałe na terenie Słowacji w miejscowości D., z zamiarem stałego pobytu, gdzie znajduje się również centrum jego zainteresowań życiowych" SKO ustaliło także, iż Skarżący dnia 16 lutego 2015 roku zgłosił wyjazd na pobyt stały za granicę, a odpowiednie zaświadczenie znajduje się również w aktach niniejszej spraw.

Wskazać też należy, że blisko rok po zeznaniach wnioskowanych przez Skarżącego

świadków, na okoliczność jego zamieszkiwania w J. ze względu na okoliczność , że pod adresem [...] znajduje się budynek warsztatowo - biurowy bez pomieszczeń mieszalnych zeznawał świadek K. P. i takie też były ustalenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., zwana dalej ustawą o COVID-19). Zgodnie z przywołanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W niniejszej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Krakowie, wyznaczono posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w obecnej sytuacji epidemiologicznej stanowiłoby bowiem nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie brak było możliwości przeprowadzenia jej na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią organu na skargę.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem.

Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadzała się do kwestii, czy decyzje ustalające podatek od środków transportowych za 2018r. wydał niewłaściwy organ, a to w związku z twierdzeniem skarżącego, iż zamieszkuje w miejscowości D. na Słowacji i tam koncentruje się jego centrum spraw życiowych.

W podatku od środków transportowych właściwość miejscową określa art. 9 ust. 7 u.p.o.l. Stosownie do treści tego przepisu, organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na terenie którego znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe, podlegające opodatkowaniu. Powołany wyżej przepis formułuje zasadę, w myśl której właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. Podkreślić jednocześnie należy, że status podatnika prawodawca powiązał z faktem bycia właścicielem lub posiadaczem środka transportowego.

Pojęcie miejsca zamieszkania osoby fizycznej zostało zdefiniowane w art. 25 k.c. Jest nim miejscowość, w której osoba taka przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne są dwie przesłanki, które muszą być spełnione kumulatywnie: przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Łączne spełnienie powyższych warunków skutkuje przyjęciem, że określona osoba ma miejsce zamieszkania w konkretnej miejscowości. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie zamieszkania nie jest tożsame z pojęciem zameldowania. To ostatnie jest kategorią prawa administracyjnego i wynika z ciążącego na obywatelach obowiązku meldunkowego uregulowanego w ustawie z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Aby ustalić fakt miejsca zamieszkania należy stwierdzić, jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości (postanowienie NSA z 11 maja 2011r., sygn. akt: II FW 1/11, LEX nr 795364).

Należy przy tym zauważyć, że organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach podatku od środków transportowych dla podatników, którzy w trakcie roku podatkowego zmienili miejsce zamieszkania lub adres siedziby, wskutek czego właściwy stał się organ podatkowy inny niż dotychczasowy - jest organ podatkowy właściwy według miejsca zamieszkania lub adresu siedziby od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania lub adresu siedziby (zob. §14 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2005r. w sprawie właściwości organów podatkowych - Dz.U. Nr 165, poz. 1371 ze zm.). Poza wyjątkiem określonym w przytoczonym przepisie § 4 rozporządzenia Ministra Finansów, istotne jest zatem miejsce zamieszkania podatnika w ciągu całego roku podatkowego, którego dotyczy dane postępowanie podatkowe.

W szczególności, trafnie wskazywały skarżone organy, to J. był centrum życiowym R. P. w 2017 r., gdyż tutaj znajdował się jego majątek (firma, budynek mieszkalny, nieruchomości). Podatnik nie wykazał, żeby na Słowacji miał firmę, mieszkanie, czy rodzinę. Wprost przeciwnie - to w J. jest główny ośrodek jego działalności. O ile bowiem sam podatnik podaje, iż to miejscowość na Słowacji powinna być jedynie brana w tym względzie pod uwagę, to okoliczności szczegółowo wskazane w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji i uznane za trafne przez organ odwoławczy, wyraźnie wskazują na poprawność dokonanych w toku postępowania ustaleń, pomimo twierdzeń podatnika, odmiennych, co znamienne, względem różnych organów, w tym w szczególności podatkowych. Prawidłowa jest ocena i przywołana na jej poparcie argumentacja organów odnosząca się do okoliczności, iż w J. od wielu lat znajduje się majątek podatnika (firma, budynek mieszkalny, nieruchomości). W stosunku zaś do D. na Słowacji podatnik nie wykazał, żeby miał tam zarejestrowaną firmę, własne mieszkanie czy rodzinę. Okoliczność przywołana w skardze w zakresie decyzji SKO dotyczącej podatku od nieruchomości za 2015r. odnosi się jedynie do kwestii skutecznego doręczania pism w tamtym postępowaniu. Skoro bowiem w postępowaniu, którego dotyczyła załączona do skargi decyzja – R. P. podał, iż adresem do doręczeń winien być adres słowacki i tam znajduje się "centrum jego zainteresowań życiowych", to tam winna być kierowana korespondencja w tejże sprawie, a doręczanie jej pod inny adres byłoby uchybieniem. Nie przesądza to natomiast, iż organy winny w swoich postępowaniach uznawać adres słowacki za centrum spraw życiowych podatnika i ustalać wobec tego w oparciu o to swoją właściwość.

Nie można się zgodzić , ze stwierdzeniem , iż organ w sposób absurdalny odmówił wiarygodności świadkom a to z uwagi na fakt, że nie byli oni sąsiadami podatnika. Organy uznały bowiem, że żaden z wymienionych świadków nie jest sąsiadem R. P., zatem nie mają wiedzy, jak często Podatnik przebywa w tym mieszkaniu. Stwierdzenie to jest jak najbardziej poprawne, logiczne i znajduje uzasadnienie w treści składanych zeznań. Część świadków co prawda przyznała , że podatnik mieszkał w D. ale ogólność i szczątkowość tych zeznań nie potwierdza, że centrum życiowe podatnika właśnie tam się znajdowało. Jeden ze świadków natomiast nie potwierdził ego faktu.

Nie można również zgodzić się ze stwierdzeniem, że organy podatkowe skonstruowały również nie znane prawu domniemanie, że miejscem zamieszkania podatnika jest miejsce zamieszkania jego dzieci. Ustalenia organów podatkowych zostały bowiem dokonane w oparciu o bardzo obszerny materiał dowodowy a wyciągnięte wnioski bazowały na wielu okolicznościach faktycznych. Jedną z nich było ustalenie, że dzieci podatnika mieszkają w Polsce i podatnik utrzymuje w z nimi stały kontakt – uczestniczy w ich życiu codziennym. Była to tylko jedna z wielu przesłanek potwierdzająca, że miejsce zamieszkania podatnika jest w J.

To samo również należy odnieść do zarzutu, że postawa ustaleń faktycznych protokół z jego zeznań podatnika złożonych w innej sprawie, dotyczącej podatku za lata 2006 i 2007, a zatem nieaktualny. W niniejszej sprawie podatnik był bowiem przesłuchiwany w charakterze strony na okoliczność ustaleń dotyczących 2 lat 2016-2018 i zeznania te były przedmiotem analiz organów.

Z akt kontrolowanej sprawy wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Podatnikowi zapewniono także pełny udział w postępowaniu. W szczególności umożliwiono mu składanie zeznań i wyjaśnień na piśmie, informowano o uprawnieniach, zawiadamiano o przeprowadzonych dowodach, informowano o możliwości składania wniosków, w tym dowodowych, umożliwiono zapoznanie się z aktami, a także zawiadamiano o formalnych rozstrzygnięciach kwestii proceduralnych.

Podkreślić jednocześnie należy , że kwestia właściwości miejscowej Burmistrza Miasta J. w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za wcześniejsze lata, która była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z 5 kwietnia 2022 r. sygn.. akt III FSK 3429/21( podatek za 2015 r. ) z 15 grudnia 2016r. sygn. akt: II FSK 2272/16 (podatek za 2014r.) oraz z 20 czerwca 2017r. sygn. akt: II FSK 466/17 (podatek za 2013r.). NSA uznał, że organy podatkowe w sposób wyczerpujący i szczegółowy ustaliły, że miejscem zamieszkania skarżącego był J., w konsekwencji właściwym organem podatkowym w sprawie wymiaru zobowiązania za 2013 , 2014r i 2015 r. był Burmistrz Miasta J.

Zwrócić również należy uwagę, że stan faktyczny odnoszący się do sposobu działania podatnika w kwestii prowadzenia jego spraw życiowych czy zawodowych (gospodarczych) nie uległ istotnej zmianie w stosunku do tego, będącego podstawą w/w wyroków sądów administracyjnych.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku