Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1343/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A.K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. zwraca skarżącemu ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) [...] ([...]) złotych tytułem nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

W rozpatrzeniu wniosku skarżącego A. K. z dnia [...] stycznia 2015 r., Wójt Gminy D. wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie sześciu budynków inwentarskich - kurników, połączonych łącznikiem technologicznym w ramach istniejącego siedliska rolnego na działce o numerze 92/1, obręb ewidencyjny T. .

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] Wójt Gminy D. (zwany dalej "Wójtem") ustalił warunki zabudowy dla wymienionej inwestycji. Decyzja ta nie została zaskarżona w toku instancji i stała się ostateczna

Następnie Wójt po rozpatrzeniu wniosków okolicznych mieszkańców o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., [...] orzekł o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji z [...] maja 2015 r., [...] ustalającej warunki zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji oraz o wstrzymaniu wykonania tejże decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Wójt wskazał m.in., że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie Wójta w części dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] oraz odmówiło wstrzymania wykonania wyżej wymienionej decyzji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wójt, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 1 i art. 149 § 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23; dalej: k.p.a.) w związku z art. 73 ust. 1 pkt 3 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353) oraz § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) i art. 59 ust 1, art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., zwanej w skrócie "u.p.z.p."), po rozpoznaniu wniosku B. i E. B., V. B., A. C. oraz Justyny i K. R. o wznowienie postępowania w sprawie, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy oraz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków inwentarskich - kurników, połączonych łącznikiem technologicznym w ramach istniejącego siedliska rolnego na działce o numerze 92/1 obręb ewidencyjny T..

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że inwestor (skarżący A. K.) po uzyskaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy, w której wskazano obsadę zwierząt w budynkach inwentarskich poniżej 40 DJP, złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji o docelowej wartości 840 DJP na omawianej działce nr [...]. Z ustaleń organu wynika, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które aktualnie się toczy, ma na celu "zwiększenie obsady planowanej fermy drobiu obejmującej sześć budynków inwentarskich na łącznie 210 tyś. stanowisk dla kur niosek (840 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr [...], obręb 0014 T., gm. D.".

W związku z powyższym Wójt doszedł do wniosku, iż rzeczywiste zamiary inwestora są odmienne od pierwotnie deklarowanych we wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. W tym stanie rzeczy Wójt stwierdził, że nie może abstrahować od treści oświadczeń wnioskodawcy składanych w dwóch postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez Wójta, a zasady doświadczenia życiowego wskazują, iż w planowanych przez skarżącego na działce nr [...] sześciu obiektach kurnikowych posiadających powierzchnię po 3.800 m˛ każdy jest możliwa obsada hodowli kur obejmująca 840 DJP. O zamierzonej skali przedsięwzięcia świadczy też zaplanowanie posadowienie w tym obiekcie 18 silosów po ok. 25 Mg przeznaczonych na składowanie karmy dla ww. zwierząt hodowlanych. Wobec powyższego wydanie decyzji określającej warunki zabudowy dla działki nr [...], przy uwzględnieniu rzeczywistej zamierzonej skali hodowli, bez uprzedniego uzyskania przez wnioskodawcę ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tej inwestycji, zdaniem organu I instancji jest niedopuszczalne.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego zastosowanie mimo, iż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję,

- art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego zastosowanie, pomimo nie zaistnienia przesłanek do wdrożenia w przypadku przedmiotowej inwestycji procedury dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

- § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja dotyczy chowu lub hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza,

- art. 59 ust 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji,

- art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ stanu faktycznego sprawy,

- art. 8, art. 11 i art. 16 k.p.a. poprzez wydanie decyzji godzącej w budowanie zaufania publicznego wobec organów administracji publicznej i godzącej w powagę administracji publicznej,

- art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zastosowanie art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia [...] października 2018 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko tj. podanie podstawy prawnej, która nie istnieje.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta z [...] lipca 2017 r.

Zdaniem organu odwoławczego Wójt prawidłowo ustalił strony prowadzonego postępowania administracyjnego z uwzględnieniem określonego przez inwestora obszaru oddziaływania inwestycji, jak również faktu, iż inwestor złożył pierwotnie do Wójta wniosek w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie sześciu budynków inwentarskich - kurników, połączonych łącznikiem technologicznym w ramach istniejącego siedliska rolnego na działce o numerze 92/1 obręb ewidencyjny 0014 T., a organ wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy, w której wskazano obsadę zwierząt w budynkach inwentarskich poniżej 40 DJP. Następnie inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji o docelowej wartości 840 DJP na omawianej działce nr [...].

Z uwagi na fakt, iż zmiana docelowej obsady zwierząt znacznie zmieniła również obszar oddziaływania inwestycji, krąg stron prowadzonego postępowania w ocenie Kolegium również uległ zmianie, lecz organ nie miał możliwości ustalenia w postępowaniu zakończonym uchyloną decyzją prawidłowego kręgu stron i nie mógł zapewnić im czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Przechodząc do oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że art. 61 ust. 1 i.p.z.p. stanowi jednoznacznie, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w nim warunków, w tym warunku przewidującego, iż decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W przekonaniu Kolegium przepisami odrębnymi w tym przypadku będą przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Zważywszy więc na fakt, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wszczęte przez inwestora, które aktualnie się toczy i ma na celu zwiększenie obsady planowanej fermy drobiu obejmującej sześć budynków inwentarskich na łącznie 210 tyś. stanowisk dla kur niosek (840 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr [...], obręb 0014 T., gm. D., skład Kolegium doszedł do wniosku, że inwestor miał na celu obejście przepisów prawa.

W skardze do sądu A. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II instancji oraz umorzenie postępowania, zarzucając ich wydanie z rażącym naruszeniem prawa tj.:

- poprzez nadużycie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. czyli zastosowanie tego przepisu mimo braku podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego,

- poprzez uznanie okoliczności mającej miejsce po wydaniu decyzji, za przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.,

- poprzez wtórne ustaleniu kręgu stron zakończonego postępowania w oparciu o zakres innej sprawy administracyjnej w zestawieniu z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.,

- poprzez wyjście poza tożsamość przedmiotową i podmiotową weryfikowanego postępowania, czyli wyjście poza art. 149 § 2 k.p.a., przy pominięciu zasady trwałości decyzji administracyjnej z art. 16 k.p.a.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący podniósł, że o ile wznowienie postępowania na wniosek osób, które twierdzą, że bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu musi nastąpić, albowiem ustalenie tego, czy przysługuje im przymiot strony i czy doszło do ich pominięcia w postępowaniu bez ich winy, może mieć miejsce tylko w toku wznowionego postępowania, o tyle uchylenie decyzji w toku tego wznowienia możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia faktu niewzięcia bez własnej winy udziału w postępowaniu przez takich wnioskodawców, o ile przymiot strony im przysługuje. Uchylenie w trybie wznowieniowym decyzji bez stwierdzenia wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania w sprawie wydania tej decyzji, nie jest w ogóle możliwe. Nie jest również możliwe aby przesłanka takiego wznowienia i tym samym uchylenia decyzji w tym wznowieniu, mogła tkwić w innym toczącym się w tym czasie postępowaniu. Relacji w zakresie praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej określonego rodzaju i o określonej treści nie można zdaniem skarżącego zastępować relacjami w zakresie praw i obowiązków z innego rodzaju postępowania (w innej sprawie, przedmiotowo nietożsamej) prowadzonego z wniosku o innej treści. Jeżeli zgodnie z treścią wniosku i treścią wydanej z tego wniosku decyzji o warunkach zabudowy, tylko skarżący był stroną w postępowaniu w sprawie wydania tej decyzji, to stan ten w jego ocenie nie może ulec zmianie w sytuacji, gdy wobec nieruchomości, której decyzja ta dotyczy, wystąpił następnie z wnioskiem o innej treści tj. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ wniosek taki nie może wpływać na treść posiadanej już decyzji i zmieniać tym samym kręgu stron - zakończonego już postępowania, a jak wynika z zamieszczonych w uzasadnieniach obu zaskarżonych decyzji - motywów ich wydania, zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji uważają zupełnie odwrotnie.

Uchylenie decyzji administracyjnej w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. zdaniem skarżącego możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy w toku wznowienia postępowania w sprawie jej wydania, organ stwierdzi wady tkwiące w tym postępowaniu i tym samym w tej decyzji, jednak za żadną z tych wad nie można uznać faktu późniejszego wystąpienia o wydanie innej decyzji administracyjnej. To późniejsze wystąpienie nie wpływa ani na treść wcześniej wydanej decyzji, ani na krąg osób, których prawa i obowiązki przez treść tej decyzji zostały ukształtowane, ani też na jakość (prawidłowość) zakończonego tą decyzją postępowania.

Późniejsze wystąpienie o wydanie innej decyzji nie stanowi w przekonaniu skarżącego również nowych okoliczności, ani też nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji wcześniejszej, mających istotne znaczenie dla sprawy decyzją tą załatwionej, a jak wynika z podanej przez Wójta podstawy wznowienia postępowania, organ ten za podstawę przyjął wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy, uznając za te okoliczności późniejsze (już po wydaniu tej decyzji) wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując jego odwołanie, w ogóle nie odniosło się do zawartych w nim argumentów i taki stan rzeczy czyni zaskarżoną decyzję Kolegium niezgodną z obowiązującym porządkiem prawnym, albowiem prawu strony do żądania przeprowadzenia ponownego rozpatrzenia sprawy, odpowiada obowiązek organu administracji ustosunkowania się do tego żądania, poprzez normatywną analizę zamieszczonych w nim argumentów i udzielenie w tym zakresie wyczerpujących i przekonywujących (na gruncie prawnym) odpowiedzi. Na podniesione w odwołaniu argumenty, w ocenie skarżącego Kolegium nie odpowiedziało ani jednym zdaniem, a nie ustosunkowanie się organu odwoławczego do przedstawionych, mających istotne dla sprawy znaczenie okoliczności, stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 w związku z art. 77 § 1 k.p.a.), ponieważ ocena całokształtu okoliczności przedstawionych w odwołaniu musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego w sprawie ostatecznego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), przy czym zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pomija milczeniem podniesione przez odwołującego się argumenty (twierdzenia, wyjaśnienia) i nie odnosi się do istotnych dla sprawy okoliczności przez niego wskazanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2018 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z argumentacją analogiczną jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., zwanej w skrócie "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd uwzględniając skargę, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie stwierdzić należy, że decyzje w rozpatrywanej sprawie zostały wydane w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją, w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w pkt 1-8 art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym.

W rozpoznawanej sprawie zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, jako podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] o warunkach zabudowy, wskazały art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W orzecznictwie wskazuje się, że określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawa wznowienia postępowania zachodzi wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki. Pierwszą jest to, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy oraz nowe. Drugą z nich jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej, zaś trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przyjmuje się jednocześnie, że nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Przy ocenie tych przesłanek najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz mogą ewentualnie stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie w postępowaniu zwykłym.

Przekładając to na grunt niniejszej sprawy, nie sposób uznać za nowy dowód czy nową okoliczność faktyczną istniejącą w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] o warunkach zabudowy, samej okoliczności złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji o docelowej wartości 840 DJP na omawianej działce nr [...] tj. wniosku ujawniającego inny zamiar inwestycyjny niż opisany we wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. Złożenie wniosku tegoż wniosku w dniu [...] marca 2016 r. tj. po wydaniu decyzji ostatecznej (warunków zabudowy) w sposób oczywisty oznacza, że nie jest w tym przypadku spełniona przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zachodząca rozbieżność pomiędzy określeniem skali projektowanej inwestycji (we wniosku z [...] marca 2016 r. względem wniosku z [...] stycznia 2015 r.) nie jest okolicznością faktyczną, która sama w sobie stanowi ziszczenie się przesłanki wznowienia postępowania o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ w istocie traktuje fakt owej rozbieżności w ujawnianych przez skarżącego zamiarach inwestycyjnych jako przesłankę do stwierdzenia innego faktu tj. że w roku 2015 skarżący działał "w celu obejścia prawa". Takie domniemanie jest nieuprawnione. Trzeba podkreślić, że inwestorowi przysługuje prawo zmiany koncepcji zakresu inwestycji, co oczywiście determinuje konieczność uzyskania nowych, odmiennych od dotychczasowych rozstrzygnięć organów administracji ustanawiających ramy prawne dla owej zmienionej koncepcji. Uznanie, że sam fakt ujawnienia innych zamiarów inwestycyjnych świadczy o działaniu w celu obejścia prawa oznaczałby, że ten sam inwestor może przejawiać tylko jeden zamiar inwestycyjny, nigdy nie może go zmienić, a jeżeli podaje w pewnym odstępie czasu dwie informacje o dwóch różnych zamiarach inwestycyjnych – to jedna z tych informacji na pewno jest kłamstwem.

W przedmiotowej sprawie należy ponadto zauważyć, że zarówno wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. jak też wydana w rezultacie rozpatrzenia tego wniosku decyzja o warunkach zabudowy zawierały ograniczenie obsady planowanych budynków inwentarskich – do 40 DJP. Skarżący we wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. wskazał, że przewiduje obsadę w budynkach inwentarskich "kur wolno wybiegowych" nie przekraczającą 40 DJP, takie też parametr ("obsada zwierząt w budynkach inwentarskich poniżej 40 DJP") znajduje się w pkt 2 lit. c decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2015 r. Organy nie wskazują, jaki przepis prawa miałby skarżący postępując w powyższy sposób obejść tj. zgłaszając wniosek odnośnie wyraźnie ograniczonej inwestycji i uzyskując decyzję dotyczącą tej właśnie ograniczonej – a nie większej inwestycji.

Nawet gdyby skarżący wzniósł budynki na w oparciu o powyższą decyzję o warunkach zabudowy (uzyskując wcześniej pozwolenie na budowę w oparciu o te konkretne warunki zabudowy tj. pozwolenie z ograniczeniem do 40 DJP) i zaczął je wykorzystywać w inny sposób (np. chów klatkowy znacznie większej w przeliczeniu na DJP ilości zwierząt), bez stosownego pozwolenia – doszłoby do zmiany sposobu użytkowania budynku. Gdyby nawet do tego doszło to i tak samego takiego faktu nie możnaby prosto wywieść, że skarżący od początku, od roku 2015 miał zamiar prowadzenia hodowli w inny sposób i w innym rozmiarze niż wskazał we wniosku z [...] stycznia 2015 r. Mógł przecież zmienić początkowy zamiar już po wybudowaniu budynków i ocenie, że popełnił błąd. Twierdzenie, że inwestor miał od początku inny zamiar, niż to pierwotnie ujawniał, wymaga większej ilości (i innego rodzaju) dowodów niż sam fakt, że ujawnił inny zamiar inwestycyjny.

Powyższe prowadzi do wniosku, że organy powołując się na okoliczność faktyczną nie istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej i bazując na jednej, nieprzesądzającej okoliczności (powstałej po wydaniu decyzji ostatecznej) oczywiście błędnie wnioskując o istnieniu w dniu wydania decyzji ostatecznej okoliczności faktycznej dotychczas nie znanej – w sposób oczywiście błędny uznały, że zachodzi sytuacja opisana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji podjęte na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzje organów obu instancji, jako wydane przy oczywistym braku zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania, należy uznać za wydane z rażącym naruszeniem wskazanego przepisu prawa.

Za rażące naruszenie ww. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. należy także uznać rozpatrzenie sprawy nie w granicach wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. tj. dla inwestycji z ograniczeniem do 40 DJP, ale tak, jakby ów wniosek wskazywał na inwestycję o docelowej wartości 840 DJP – czego przejawem było słusznie zarzucane przez skarżącego błędne ustalenie kręgu stron postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz określoną w § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wysokość wpisu w sprawie ze skargi na decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.

Mając ponadto na uwadze iż skarżący uiścił tytułem wpisu kwotę 500 zł, w sytuacji gdy stosownie do ww. § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpis w niniejszej sprawie – dotyczącej decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, wynosi 200 zł – Sąd na podstawie art. 225 p.p.s.a. orzekł o zwrocie nadpłaconego wpisu.