Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 850/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14g par. 1, art. 169 par. 1, art. 14h, art. 14b par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia del. WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 634/18 w sprawie ze skargi Miasta S. [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Miasta S. [...] na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 634/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi Miasta S. [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 lipca 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2018 r.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Miasto S. [...] we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiło, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i w celu realizacji jednego z zadań własnych rozbudowuje infrastrukturę wodociągową i kanalizacyjną na terenie miasta (infrastruktura). Dotychczas miasto nie odliczało VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z budową i modernizacją infrastruktury. Zadania z zakresu dostarczania wody i odbioru ścieków miasto realizuje poprzez własną jednostkę organizacyjną w postaci samorządowego zakładu budżetowego (Miejskiego Zakładu Komunalnego – w skrócie "MZK" lub "Zakład"), który nieodpłatnie włada infrastrukturą. W ramach centralizacji rozliczeń VAT Miasto zamierza skorygować deklaracje podatkowe dla tego podatku za okresy od maja 2014 r. do końca 2016 r., w których wykaże VAT należny i naliczony wcześniej deklarowany przez samorządowy zakład budżetowy oraz VAT należny dotąd niedeklarowany, wynikający z działalności innych jednostek organizacyjnych Miasta. Miasto planuje przy tym odliczyć w korektach VAT naliczony związany z inwestycjami dotyczącymi infrastruktury.

Na tle powyższego opisu wnioskodawca zadał pytanie, czy w przypadku inwestycji w zakresie infrastruktury w latach 2014-2016, Miasto – po dokonaniu rozliczeń VAT zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 1454, dalej – "specustawa") od najwcześniejszego okresu rozliczeniowego, za jaki zostanie złożona korekta deklaracji podatkowej – będzie uprawnione do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego z otrzymanych dotychczas faktur VAT dokumentujących wydatki związane z takimi inwestycjami, z uwzględnieniem okresu przewidzianego w art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r. 1221 ze zm. Dalej – "u.p.t.u.")?

Zdaniem wnioskodawcy, w przypadku inwestycji w zakresie infrastruktury w latach 2014-2016, Miasto – po dokonaniu korekty rozliczeń VAT zgodnie z art. 11n ust. 1 pkt 2 specustawy, od najwcześniejszego okresu rozliczeniowego, za jaki zostanie złożona korekta deklaracji podatkowej – będzie uprawnione do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego z otrzymanych dotychczas faktur VAT, dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z realizacją infrastruktury, z uwzględnieniem okresu przewidzianego w art. 86 ust. 13 u.p.t.u.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wskazanie faktów i okoliczności niezbędnych do dokonania oceny stanowiska Miasta i wydania interpretacji indywidualnej, a między innymi (pytanie nr 5), do jakich czynności, po oddaniu do użytkowania, wnioskodawca za pośrednictwem MZK wykorzystywał (wykorzystuje) infrastrukturę objętą zakresem wniosku, to jest do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, zwolnionych od tego podatku, niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT?

W piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu, Miasto zaznaczyło, że w latach 2014-2016, a więc w okresie objętym wnioskiem, MZK był zarejestrowany jako odrębny od Miasta podatnik podatku od towarów i usług i wykazywał w składanych przez siebie deklaracjach podatek należny z tytułu dokonywanej sprzedaży, a przede wszystkim z tytułu pobieranych opłat od mieszkańców, spółek, jednostek organizacyjnych, instytucji i innych podmiotów za świadczenie usług z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych (usług świadczonych z wykorzystaniem infrastruktury). Zakład w okresie tym wykonywał również czynności zwolnione z opodatkowania, przy czym - w ocenie Miasta - nie były one związane z wykorzystaniem infrastruktury (czynsze mieszkaniowe). Od stycznia 2017 r. cała sprzedaż dokonywana przez Zakład (opodatkowana i zwolniona z VAT) wykazywana jest w miesięcznych deklaracjach VAT-7 składanych przez Miasto. W konsekwencji przedmiotowa infrastruktura po jej oddaniu do użytkowania w okresie od 2014 r. do 2016 r. była wykorzystywana za pośrednictwem Zakładu wyłącznie do czynności opodatkowanych. Z kolei, począwszy od 2017 r. (w okresie nieobjętym wnioskiem), w następstwie dokonania centralizacji rozliczeń jednostek organizacyjnych Miasta, infrastruktura wykorzystywana jest zarówno do czynności opodatkowanych VAT, jak i do czynności niepodlegających opodatkowaniu (usługi realizowane prze Zakład na rzecz Miasta i innych jednostek organizacyjnych).

Ponadto Miasto podkreśliło, że wyrażone przezeń stanowisko (czy infrastruktura wykorzystywana jest do czynności opodatkowanych czy innych) nie stanowi okoliczności faktycznej, ale ocenę prawną, do której zobowiązany jest organ.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej orzekł o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Miasta S. [...] o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, uzupełnionego pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Miasto zażalenia, wskazany organ, zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 lipca 2018 r., utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 169 § 1 i § 4 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej – "O.p.").

Według organu odwoławczego, wniosek Miasta zawiera istotny brak formalny, bowiem przedmiot wniosku nie jest jednoznaczny. Wnioskodawca nie wyjaśnił precyzyjnie do jakich czynności infrastruktura była wykorzystywana, po oddaniu jej do użytkowania, uwzględniając zamiar dokonania wstecznej centralizacji rozliczeń VAT. Było to niezbędne, skoro prawo do odliczenia VAT naliczonego jest związane wyłącznie z realizacją czynności opodatkowanych tym podatkiem. Organ motywował, że odpowiedź Miasta dotyczy okresu, gdy samorządowy zakład budżetowy był odrębnym podatnikiem VAT, natomiast nie odnosi się do kwestii wstecznej centralizacji, w związku z którą należy przyjąć, że ten sam zakład, niebędący podatnikiem VAT, świadczył usługi na rzecz mieszkańców i innych podmiotów na terenie miasta. W tym kontekście organ wskazał na pytanie nr 5 w wezwaniu o usunięcie braków poddania, w którym organ dociekał, czy po oddaniu do użytkowania infrastruktura służyła czynnościom opodatkowanym, zwolnionym czy niepodlegającym opodatkowaniu VAT.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Miasto S. [...] zarzuciło, że przedstawiło organowi wszystkie okoliczności faktyczne, których oczekiwał i jednocześnie, które są niezbędne z punktu widzenia dokonania oceny prawnej, na ile Miasto może zasadnie skorzystać z pełnego prawa do odliczenia VAT naliczonego związanego z wydatkami dotyczącymi infrastruktury, centralizując rozliczenia tego podatku za okresy zawarte w latach 2014-2016. W przekonaniu Miasta, w zaistniałym stanie sprawy organ był zobowiązany do sformułowania samodzielnej oceny co do istoty przedstawionego zagadnienia prawnego. Miasto konsekwentnie motywowało przy tym, że wzywanie go do określenia czy infrastruktura służyła czynnościom opodatkowanym, zwolnionym bądź nieopodatkowanym VAT było nieuprawnione, gdyż tej treści wezwanie nie dotyczy faktów, tylko prawa.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie.

Uchylając postanowienia obydwóch instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał w powołanym na początku wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r., że skarga była zasadna.

Według Sądu, organ bezzasadnie oczekiwał od Miasta, ażeby dokonało ono przyporządkowania określonych czynności, którym służyła infrastruktura, do grupy czynności opodatkowanych VAT, zwolnionych od tego podatku, bądź niepodlegających opodatkowaniu. Wnioskodawca, opisując okoliczności faktyczne, jakie miały miejsce w latach 2014-2016 (do jakich faktycznych czynności była w tym czasie wykorzystywana infrastruktura przez samorządowy zakład budżetowy), wyraźnie oczekiwał od organu oceny prawnej, czy uzna je za opodatkowane VAT, w rozumieniu przesłanki prawa do odliczenia VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług na potrzeby tej infrastruktury, czy też nie.

Zdaniem Sądu przy tak skonstruowanym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie może ulegać wątpliwości, że stan faktyczny zaprezentowany przez Miasto ograniczał się do przedstawienia, na czym polegały faktyczne czynności realizowane przy wykorzystaniu infrastruktury przez samorządowy zakład budżetowy w czasie zakreślonym przez Miasto. Natomiast zagadnienie, czy i w jakim zakresie były to czynności opodatkowane VAT, w znaczeniu przyjętym przez art. 5 ust. 1 w powiązaniu z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., Miasto traktowało jako element problemu prawnego i oczekiwało od organu jego rozwiązania. Dlatego też nie można było uznać, że Miasto nie dopełniło obowiązku przedstawienia okoliczności, od których uzależnione było wydanie interpretacji indywidualnej. Kwalifikacja czynności dokonywanych przy pomocy infrastruktury, do poszczególnych kategorii: czynności opodatkowanych VAT, zwolnionych od tego podatku, czy też niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – nie należała do prawnych obowiązków wnioskodawcy, lecz organu załatwiającego wniosek o wydanie interpretacji indywidulanej.

Na powyższy wyrok Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej złożył skargę kasacyjną zaskarżając wyrok ów w całości i wniósł o jego uchylenie i oddalenie skargi, a ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarżący organ zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1) art. art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę ich zastosowania, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie przez Sąd, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wydanie przez organ postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia;

2) art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez niewłaściwą ocenę zastosowania polegającą na błędnym uznaniu przez Sąd iż:

- w realiach analizowanej sprawy zbędne było wzywanie Miasta do udzielenia odpowiedzi na pytanie, o to czy opisane we wniosku usługi stanowiły czynności opodatkowane, zwolnione, czy pozostające poza zakresem VAT, bowiem zdaniem Sądu był to przedmiot wątpliwości prawnych Miasta, w kontekście prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego;

- wezwanie wystosowane przez organ w analizowanym zakresie (który stał się podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia) nie zmierzało do uzupełnienia luk w okolicznościach faktycznych, lecz do zmiany tych okoliczności w taki sposób, który pozwoliłby organowi uniknąć odpowiedzi na wątpliwości prawne Miasta, co do istoty, z punku widzenia przesłanek prawa do odliczenia VAT naliczonego;

3) art. 14b § 3 O.p. poprzez przyjęcie że w niniejszej sprawie Miasto dopełniło wymogu z art. 14b § 3 ww. ustawy polegającego na wyczerpującym przedstawieniu zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w zakresie objętym postawionym pytaniem i organ winien sam dokonać kwalifikacji wykonywanych przez wnioskodawcę świadczeń do właściwej kategorii czynności spośród opodatkowanych, zwolnionych, bądź pozostających poza systemem VAT.

Miasto S. [...] nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna była zasadna.

Poprzez sformułowane zarzuty organ podważa ocenę Sądu pierwszej instancji co do tego, że Miasto domagając się wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, przedstawiło – z uwzględnieniem wezwania organu – wszystkie okoliczności niezbędne do udzielenia interpretacji, a w konsekwencji bezpodstawne było pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej bez rozpatrzenia.

Według art. 14b § 1 i § 2 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Przepis art. 14b § 3 O.p. określa elementy, których przedstawienie przez wnioskodawcę jest niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej, a mianowicie chodzi o wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a ponadto o przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Doniosłość owych elementów wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza przepis art. 14g § 1 O.p., zgodnie z którym, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania, winno być wszakże poprzedzone wezwaniem do usunięcia dostrzeżonych braków wniosku w terminie 7 dni wraz z pouczeniem o skutkach zaniechania działania, do którego wnioskodawca został wezwany (art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p.).

W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano specyfikę postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej, która (specyfika) polega na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach przedstawionego przez wnioskodawcę zagadnienia prawnego oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (przykładowo wyrok NSA z 30 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 1386/16). Ponadto podnosi się, że zakres niezbędnych informacji, jakie powinny znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, postrzegać trzeba poprzez pryzmat budzących u wnioskodawcy wątpliwości interpretacyjnych wyrażonych na tle materialnoprawnych przepisów prawa podatkowego. Trafnie i esencjonalnie zarazem ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2020 r. stwierdzając, że warunkiem uznania wskazanego stanu faktycznego za spełniający wymogi ustawowe z art. 14b § 3 O.p. jest to, czy w oparciu o tak opisany stan faktyczny organ interpretacyjny jest w stanie wydać interpretację indywidualną (sygn. akt I FSK 805/16). Tak więc wyczerpująco przedstawiony zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, to takie, na podstawie którego można w sposób pewny i niebudzący żadnych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, a w razie potrzeby dokonać także wykładni adekwatnych do niego przepisów (wyrok NSA z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1201/13).

W świetle powyższego, punktem wyjścia dla oceny zarysowanego sporu, winno być zagadnienie prawne, jakie sformułowane zostało we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej złożonym przez Miasto S. [...]. Powyżej już przytoczono, że Miasto dociekało, czy w ramach tak zwanej wstecznej centralizacji rozliczeń przez jednostkę samorządu terytorialnego, stosownie do przepisów specustawy, będzie wnioskodawcy w pełnym zakresie przysługiwać prawo do odliczenia podatku od towarów i usług, naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z inwestycjami dotyczącymi infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej.

Trafnie organ podatkowy podnosi, że dla oceny prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług w ramach tzw. centralizacji wstecznej, należy przede wszystkim badać, czy przy nabyciu towaru lub usługi jednostka samorządu terytorialnego działała w charakterze podatnika, co – zasadniczo - potwierdzają obiektywne okoliczności towarzyszące nabyciu tego towaru lub usługi oraz, czy nabywane towary i usługi były wykorzystane (wykorzystywane) do wykonywania czynności opodatkowanych VAT (niezależnie od tego, jaka jednostka organizacyjna faktycznie czynności tych dokonywała). Przy tym, skutkiem centralizacji rozliczeń jest eliminacja rozliczeń wewnętrznych i opodatkowanie VAT czynności przypisywanych dotychczas jednostkom gminnym korzystającym ze zwolnienia podmiotowego. W istocie więc, zasadniczą kwestią potrzebną do wydania interpretacji indywidualnej (oceny stanowiska wnioskodawcy) było jednoznaczne ustalenie, do jakich czynności, po oddaniu do użytkowania, Miasto za pośrednictwem Zakładu wykorzystywało przedmiotową infrastrukturę (z uwagi na zasadę określoną w art. 86 ust. 1 u.p.t.u.), a mianowicie, czy do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, zwolnionych od tego podatku, czy też niepodlegających opodatkowaniu. Kwestia ta, wymagającego jednoznacznego określenia, była przedmiotem wezwania organu z dnia 23 marca 2018 r.

W kontekście powyższego zwrócić trzeba uwagę, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nakreślając stan faktyczny, Miasto zaznaczyło, że w celu realizacji zadań z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków, infrastruktura przekazana została nieodpłatnie Zakładowi (zakładowi budżetowemu), którą Zakład wykorzystuje do świadczenia usług we wskazanym zakresie na rzecz mieszkańców miasta, spółek, jednostek organizacyjnych, instytucji i innych podmiotów ("odbiorców"). Wnioskodawca podkreślił, że "usługi te świadczy Zakład, nie Miasto" (str. 3 wniosku). O ile takie określenie mogło znajdować pewne uzasadnienie w postrzeganiu działalności jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego w okresie przed wydaniem wyroku przez TSUE w dniu 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 (w sprawie [...]) i przed uchwałą NSA z dnia 26 października 2015 r. sygn. akt I FPS 4/15, gdzie przesądzono o braku podmiotowości podatkowej gminnych jednostek organizacyjnych na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług, o tyle w warunkach zakładanej centralizacji rozliczeń, takie stwierdzenie nie było zasadne i powodować mogło wątpliwości co do zakresu czynności opodatkowanych zwolnionych od podatku i niepodlegających opodatkowaniu, także ze względu na świadczenia realizowane w obrębie samego Miasta (na rzecz innych samorządowych jednostek organizacyjnych). Dlatego też nie dziwi to, że organ dopytywał, do jakich czynności, po oddaniu do użytkowania, wnioskodawca za pośrednictwem Zakładu wykorzystuje infrastrukturę. Należy dodać, że zasadnicza kwestia, jaką Miasto chciało wyjaśnić w drodze interpretacji, dotyczyła prawa Miasta (wnioskodawcy, nie Zakładu - co jest oczywiste) do odliczenia podatku naliczonego. Tymczasem odpowiadając na zapytanie, Miasto ponownie podkreśliło, że w latach 2014-2016 Zakład wykazywał podatek należny w odniesieniu do obrotów generowanych z tytułu wykorzystania infrastruktury i że w konsekwencji infrastruktura była wykorzystywana (w tym okresie) wyłącznie do czynności opodatkowanych. Miasto jednocześnie podniosło, że w okresie od 2017 r., to jest po obligatoryjnej centralizacji rozliczeń, infrastruktura jest wykorzystywana zarówno do czynności opodatkowanych VAT, jak i do czynności niepodlegających opodatkowaniu (usługi realizowane przez Zakład na rzecz Miasta i innych jednostek organizacyjnych).

W świetle powyższego nie można było uznać, ażeby organ uzyskał wyjaśnienie, które pozwoliłoby zająć stanowisko odnośnie zakresu prawa do odliczenia Miasta w ramach tak zwanej wstecznej centralizacji, skoro nie było wiadomo, jaki był faktycznie zakres wykorzystania przez Miasto infrastruktury do czynności opodatkowanych (zwolnionych i niepodlegających opodatkowaniu) w okresie, którego dotyczyło pytanie. Ponadto zdiagnozowany przez Sąd pierwszej instancji problem, na kim spoczywa obowiązek kwalifikacji prawnej czynności z punktu widzenia podatku od towarów i usług, ujęty w sposób ogólny, nie dotyczył istoty sporu w tej sprawie, w której Miasto dociekając swojego prawa do odliczenia podatku naliczonego, czynności z którymi podatek ten miał się wiązać, lokowało po stronie Zakładu, którego relacje w poprzednim stanie prawnym kształtowała praktyka oparta na odmiennych zasadach kwalifikowania czynności na gruncie VAT (świadczenia pomiędzy jednostkami organizacyjnymi gminy nie były traktowane jako czynności wewnętrzne gminy). W sumie więc zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w związku z art. 14h i art. 14b § 3 O.p.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, w oparciu o art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Skoro zaś zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające wydane zostały bez naruszenia prawa, co powyżej wywiedziono, przeto skargę Miasta S. [...] należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. Z art. 205 § 2 tej ustawy.