Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 649/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2006r. sprawy ze skargi R.sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 2 oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 roku w zakresie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 3000 (trzech tysięcy) złotych; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. stwierdza, że decyzje w uchylonej części nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz R. sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 5400 zł.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowił brak u prowadzącego pojazd marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...].11.2005 r. podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...] ważnego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Stwierdzono również, że przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów oraz, że kierowca nie okazał 2 wykresówek.

Strona podnosiła w odwołaniu, iż okoliczności uiszczenia przez spółkę za rok 2005 opłaty za przejazd po drogach krajowych w kwocie 800 euro, a także posiadanie zezwolenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne sprawiają, że strona zwolniona jest z obowiązku posiadania dowodu opłaty za przejazd po drogach krajowych od każdego z posiadanych przez nią pojazdów. Powyższe wynika zdaniem strony z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie tachografu i wykresówek skarżący twierdzi, iż kontrolowany przewóz zwolniony jest z przestrzegania norm czasu pracy, gdyż w chwili kontroli strona wykonywała przewóz w ramach usług usuwania odpadów.

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 2400 zł w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał między innymi, że:

Zgodnie z art. 42 ust.1 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych).

Zgodnie z art. 87 ust. 2 cytowanej ustawy kierowca jest zobowiązany do tego, aby mieć przy sobie w chwili przejazdu dowód uiszczenia należności za korzystanie z dróg krajowych oraz zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 w/w ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej.

Zgodnie z treścią lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3000 złotych.

W dniu [...] listopada 2005r. na drodze krajowej nr [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] prowadzony przez Pana P. W.. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 18 ton. W toku kontroli ustalono, iż strona pojazdem tym dokonywała przewozu rzeczy na potrzeby własne. Kierowca nie okazał do kontroli żadnej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Taki stan rzeczy uzasadniał nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych.

Podnoszone przez stronę w odwołaniu zarzuty nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia odwołania. Na mocy bowiem art.42 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nałożono na przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne obowiązek ponoszenia opłaty za przejazd pojazdem samochodowym po drogach krajowych. Szczegółowo rodzaj, stawki, sposób i tryb uiszczania tych opłat określono w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). Artykuł 42 ust.1 w/w ustawy oprócz tego, iż wprowadza obowiązek uiszczania stosownych opłat, to ustanawia również maksymalną stawkę opłaty rocznej za korzystanie z dróg krajowych (800 euro). Z uwagi na powyższe Minister Infrastruktury ustanawiając w/w rozporządzeniem różne rodzaje kart opłat drogowych, a w tym również roczną kartę opłaty drogowej, określił jej stawkę w ten sposób, iż nie przekracza ona 800 euro.

Ponadto zwrócić należy uwagę na fakt, iż art.42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi o obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych - nie zaś, jak wywodzi to skarżący - za przejazd pojazdów samochodowych. Oznacza to, iż maksymalną stawkę opłaty rocznej za korzystanie z dróg krajowych tj. 800 euro ustala się w odniesieniu do każdego posiadanego przez przedsiębiorcę pojazdu, nie zaś w stosunku do wszystkich posiadanych przez niego pojazdów. Maksymalna zaś stawka rocznej karty za korzystanie danego pojazdu z dróg krajowych nie przekracza w żadnym przypadku 800 euro.

Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.

Ponadto rozdział VI załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, stanowi o obowiązku badań i kontroli urządzeń rejestrujących.

Zgodnie z jego zapisem, Państwa Członkowskie wyznaczają instytucje, które przeprowadzają badania i kontrole.

Każdy przyrząd, zarówno nowy jak i naprawiony, jest poświadczany co do swego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach błędów określonych w rozdziale III pkt 1 lit. f), za pomocą plombowania zgodnie z rozdziałem V ust. 4 lit. f). W tym celu Państwa Członkowskie mogą ustanowić legalizację pierwotną obejmującą sprawdzenie i potwierdzenie zgodności nowego lub naprawionego przyrządu z typem wzoru posiadającym zatwierdzenie i/lub wymaganiami niniejszego rozporządzenia i jego załączników lub mogą przekazać uprawnienia do poświadczania producentom lub ich upoważnionym przedstawicielom.

Po zamontowaniu w pojeździe, urządzenie oraz cała instalacja muszą być zgodne z przepisami dotyczącymi maksymalnych dopuszczalnych błędów określonych w rozdziale III pkt 2 lit. f).

Badania kontrolne powinny być wykonane przez uprawnionego instalatora lub warsztat na jego odpowiedzialność.

Kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego.

Kontrole te obejmują:

- sprawdzenie czy urządzenie funkcjonuje prawidłowo,

- sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem zatwierdzenia typu,

- sprawdzenie czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa,

- sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie

nienaruszonym,

- wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół.

Kontrola mające na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III pkt 3 lit. f) dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzana co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi kontrolami, dotyczący pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takiej kontroli należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej.

Stosownie do załącznika nr 35 lp. 30 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 77, poz. 703), okresy ważności dowodów legalizacji ponownej dla tachografów samochodowych wynoszą 24 miesiące, przy czym ważność dowodów legalizacji dotycząca przyrządów kontrolnych zainstalowanych w pojazdach jest liczona od pierwszego dnia miesiąca daty podanej na tabliczce pomiarowej.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść lp. 1.11.7. pkt 2 załącznika do w/w ustawy, która karą pieniężną w wysokości 2.000 złotych sankcjonuje sytuację, gdy przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom z zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.

Bezspornym jest, iż zamontowany w kontrolowanym pojeździe tachograf nie miał aktualnej legalizacji. Legalizacja tachografu wygasła w dniu [...] października 2005 r., natomiast kontrola miała miejsce w dniu [...] listopada 2005 r. Zgodnie z powoływanymi przepisami kontrole należy przeprowadzać co dwa lata celem ustalenia zgodności działania przyrządu kontrolnego z dopuszczalnymi błędami granicznymi wyznaczonymi dla takich przyrządów. Brak ważnych badań i legalizacji jest równoznaczny ze stwierdzeniem, iż dany przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.

Powyższe wynika z protokołu kontroli [...] oraz zgromadzonego materiału dowodowego i twierdzeń strony zawartych w odwołaniu.

Zgodnie z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem.

Na podstawie art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do których nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy.

Stosownie zaś do art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 ze zm.) podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych oraz właśnie zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

Wg art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 ze zm.) kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o czasie pracy kierowców oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.11 pkt 1 b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), zgodnie z którym karze podlega nieokazanie wykresówek z urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne - w wysokości 200 zł za każdą wykresówkę.

Bezspornym jest, iż w chwili kontroli kierowca Pan P. W. nie okazał wykresówek z urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju z dnia [...].11.2005 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd. Fakt ten został odnotowany w protokole kontroli.

Wobec powyższych regulacji prawnych stanowiących, iż kierujący pojazdem zobowiązany jest do okazania w chwili kontroli wykresówek za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia wynika, iż przyczyny nieokazania w/w wykresówki muszą być także udowodnione w czasie kontroli. Kierowca za dni, w których nie prowadził pojazdu powinien okazać zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. W chwili kontroli kierowca takiego zaświadczenia nie okazał.

Mając na uwadze argumenty strony, a także biorąc pod uwagę fakt, iż organ I instancji nie zebrał w znacznej części materiału dowodowego koniecznego do wydania prawidłowego i legalnego orzeczenia Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w kwestionowanej przez stronę części dotyczącej kary łącznej w wysokości 2400 złotych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ I instancji przeprowadzając powtórnie postępowanie wyjaśniające powinien zbadać czy kontrolowany podmiot ma uprawnienia do wykonywania transportu odpadów komunalnych i czy w chwili kontroli wykonywał transport odpadów komunalnych. Istotnym jest ustalenie czy strona legitymuje się zezwoleniem na transport odpadów innych niż niebezpieczne.

Na mocy art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2005 r. Nr 180, poz. 1497) do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. Sp. z o.o. z siedzibą w S., zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym

- art. 3 ust. 1 Rozporządzenia 3821/85/6W6.

W uzasadnieniu podał między innymi, że:

Skarżący nie zgadza się z interpretacją przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedstawioną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zamieszczenie bowiem w treści omawianego przepisu pojęcia "pojazdów samochodowych" mogłoby prowadzić do wniosku, że nie mają obowiązku uiszczania opłaty osoby, które posiadają tylko jeden pojazd samochodowy. Celem prawodawcy natomiast było objęcie obowiązkiem ponoszenia opłaty posiadaczy pojazdów, niezależnie od ilości posiadanych przez te podmioty pojazdów samochodowych. Racjonalny ustawodawca bowiem, chcąc ustanowić opłatę od każdego pojazdu samochodowego z osobna, wyraźnie by to zaznaczył, wskazując expressis verbis, iż opłata odnosi się do każdego pojedynczego pojazdu samochodowego. Ustawodawca jednak niczego takiego nie uczynił. Wykładnia celowościowa (wsparta założeniem o racjonalności prawodawcy) przepisu art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym, prowadzi zatem do wniosku, że opłata za przejazd po drogach krajowych obciąża przedsiębiorców zajmujących się transportem drogowym niezależnie od ilości posiadanych przez nich pojazdów.

Interpretacja ta, co zostało przez Stronę podkreślone w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Przejście Graniczne L., potwierdzona została przez wydający zaskarżoną decyzję organ, tj. właśnie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Przejście Graniczne L.. Organ ten bowiem w uzasadnieniu decyzji wobec Strony z dnia [...] czerwca 2005 roku, sygn. akt[...], stwierdził, iż przyjmuje stanowisko Strony, że brak wymaganego dowodu opłaty za przejazd po drogach krajowych wynikał z faktu uiszczenia przez stronę w 2005 roku kwoty 800,00 euro, co tym samym zwalnia Stronę od dalszego uiszczania opłat. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wskazał zatem Stronie, iż uiszczona przez nią kwota tytułem opłaty drogowej dotyczy wszelkich pojazdów należących do Strony, którymi wykonuje ona przewóz odpadów. Strona natomiast, działając w zaufaniu do stanowiska organu administracji, co tym samym stało się dla Strony wiążącą wykładnią przepisów ustawy o transporcie drogowym, mogła prowadzić działalność w przekonaniu, że kolejne opłaty za przejazd po drogach krajowych, po uiszczeniu przez nią kwoty 800,00 euro, nie muszą być przez nią płacone. Skoro bowiem [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż poprzez przedmiotowe uiszczenie opłaty drogowej w kwocie 800,00 euro, Strona zwolniona jest od obowiązku posiadania dowodu opłaty za przejazd po drogach krajowych, to tym samym postępowanie Strony w postaci nie posiadania przez zatrudnionych u niej kierowców poszczególnych pojazdów należących do Strony dowodu opłaty za przejazd zostało uznane za zgodne z obowiązującymi przepisami.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż interpretacja przepisu art. 42 ust. 1, jakiej dokonał Główny Inspektor Transportu Drogowego, jest nieprawidłowa. Z uwagi zaś na okoliczność, że była to wykładnia potwierdzona przez organ administracji, jej ewentualne błędne odczytywanie nie powinno obciążać Strony, która działała z należytą starannością w zaufaniu do trafności stanowiska organu administracji. Strona bowiem w 2005 roku uiściła tytułem przedmiotowej opłaty kwotę stanowiącą równowartość 800,00 euro. Strona nadto, co zostało ustalone w przedmiotowym postępowaniu, posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów, a także zezwolenie na wykonywanie przewozów na potrzeby własne wydane w dniu [...] maja 2005 roku.

Odnosząc się natomiast do kar pieniężnych za wykonywanie przewozu drogowego z przyrządem kontrolnym nie odpowiadającym przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy oraz za nie okazanie wykresówek przez kierowcę pojazdu należącego do Strony, także stwierdzić należy, iż ich nałożenie jest zupełnie pozbawione podstaw. Organ drugiej instancji natomiast, choć uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiotowej części i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania, to uczynił to nie z powodów wskazanych przez skarżącą, a z uwagi na braki w materiale dowodowym. Co do zasady natomiast podzielił stanowisko organu pierwszej instancji.

Należy zaś wskazać, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego we wskazanej części także jest wadliwa. Pojazdy bowiem wykonujące usługi oczyszczania, jakim był właśnie kontrolowany pojazd Strony są wyłączone od obowiązku posiadania i używania w nich urządzeń rejestrujących. Pojazd Strony wykonywał bowiem przewóz w ramach usług usuwania gromadzonych selektywnie w kontenerach odpadów. Wykonanie usługi odbioru tych odpadów polega na podstawieniu pustego kontenera do klienta, a po napełnieniu go odpadami przewiezieniu do miejsca unieszkodliwiania odpadów. Technologia wykonania usługi powoduje, że zarówno przewóz pustego kontenera do klienta, powrót pojazdu bez kontenera do bazy, przejazd pustego pojazdu po napełniony kontener do klienta, przewóz odpadów w kontenerze do miejsca unieszkodliwiania oraz przewóz pustego kontenera do bazy są przewozami niezbędnymi dla wykonania odbioru odpadu i odbywają się w ramach usług zbierania odpadów, bowiem wszystkie są składnikiem tej usługi. Skontrolowany pojazd, jak również pozostałe pojazdy Strony, wykonują wyłącznie przewozy w zakresie usług zbierania odpadów. Zgodnie natomiast z "Wyjaśnieniami do ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców" zamieszczonymi na oficjalnej stronie Ministerstwa Gospodarki (http://www.mi.gov.pl/prezentacje/jednostki_dokumenty/118/ wyjaśnienia) pojazdy do wykonania tych usług rozumie się jako pojazdy wykonujące usługi oczyszczania, o których mowa w art.4 p.6 Rozporządzenia 3820/85/EWG. Na podstawie przepisu art. 3 ust.1 Rozporządzenia 3821/85/EWG pojazdy te są wyłączone z obowiązku posiadania i używania w nich urządzeń rejestrujących. Brak wykresówek z poprzednich dni spowodowany był więc tym, że pojazdy Strony nie wykonują przewozów objętych przepisami Rozporządzenia 3820/85/EWG.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1279), zwanej dalej p.p.s.a., według której przepisów toczy się postępowanie sądowoadministracyjne, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Skarga analizowana według podanych kryteriów kontroli decyzji administracyjnych, podlega uwzględnieniu. W szczególności podkreślenia wymaga, że wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego istotnego w sprawie - stosownie do art. 7,8, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymienieniem m.in. ustaleń faktycznych i prawnych oraz materiałów dowodowych, na których podjęto rozstrzygnięcie.

Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem wymienionych przepisów, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim, wobec zarzutu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. powołania się przez skarżącą na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. sygn.[...], w której to organ zdaniem skarżącego potwierdził jego interpretację art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, że kwota Euro dotyczy wszystkich pojazdów a nie jednego. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 8 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 652/97 "Zmienność poglądów prawnych wyrażona w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany stanowi niewątpliwie naruszenie art. 8 kpa". W przypadku zmiany stanowiska organ powinien je szczegółowo uzasadnić. Tymczasem w niniejszej sprawie pominął to milczeniem. Jest to o tyle ważne, że skarżąca spółka uczyniła z powyższego jeden z głównych zarzutów skargi. Ponieważ jak wyżej wskazano organ nie odniósł się do powyższego Sąd nie ma możliwości ustosunkowania się do powyższego zarzutu skargi i wypowiedzenia się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Żeby rozstrzygnięcie to ocenić Sąd musi dysponować stanowiskiem organu w sprawie wpływu podłoża na wynik ważenia.

Sąd administracyjny nie czyni bowiem w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie – jak już na wstępie nadmieniono, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 kpa) uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z

powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję.

Odnośnie kary pieniężnej w kwocie 2.000 zł – przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy oraz kary 400 zł dotyczącej braku wykresówek to organ uchylił tę karę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Tak więc organ będzie powtórnie rozpatrywał kwestię zasadności nałożonej kary pieniężnej i strona argumenty podnoszone w skardze winna podnieść przed organem pierwszej instancji. Od nowej decyzji stronie będzie przysługiwać odwołanie.

Z uwagi na w/w uchybienia zaskarżonej decyzji wyrażające się w niezajęciu stanowiska w istotnych dla rozstrzygnięcia kwestiach podnoszonych przez stronę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.

Oddalając skargę w części Sąd orzekł w oparciu o art. 151 p.p.s.a., o niewykonalności decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.