Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 661/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadkach odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2014 postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu M. S. ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

I.

Skargą z dnia [...] stycznia 2018 r., M. S. (dalej jako Skarżący), na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm. - dalej jako u.s.g.) zakwestionował uchwałę Nr [...] Rady Miasta [...] W. z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2014 w zakresie jej § 2 oraz załącznika Nr 2 określającego wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu - jako rażąco naruszających prawo administracyjne materialne, tj. art. 130a ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.).

Skarga została wniesiona bez uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, co wprost wskazano w pkt I uzasadnienia, powołując się na wejście w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 - dalej jako ustawa zmieniająca), mocą której ustawodawca usunął z art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazaną przesłankę dopuszczalności skargi.

Stanowisko to Skarżący podtrzymał na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. twierdząc, iż nie był zobowiązany do wyczerpania tego trybu.

II.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zaś finalnie (na rozprawie), o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

III.

Skarga z przyczyn formalnych podlegała odrzuceniu.

Na wstępie należy wskazać, iż w obowiązującej w Polsce procedurze sądowoadministracyjnej (w jej aspekcie formalnym), zasadą jest obowiązek podmiotu, który nie zgadza się z konkretnym rozstrzygnięciem bądź tak jak w sprawie niniejszej, z uchwałą jednostki samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), zanim skieruje skargę do sądu administracyjnego, wyczerpania środków zaskarżenia jakie mu przysługują na mocy przepisów prawa. Reguluje to przede wszystkim art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (za wyjątkiem skargi pochodzącej od prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka), przy czym, przez wyczerpanie środków zaskarżenia, ustawodawca rozumie sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Powyższe regulacje - jak wskazano - ustanawiają generalną zasadę zaskarżania do sądu aktów wydanych przez szeroko rozumianą administrację publiczną dopiero po wyczerpaniu albo administracyjnego toku instancji albo skorzystania ze środków zaskarżenia, jeżeli przysługują one stronie.

Jak słusznie podnosi Skarżący, na skutek uchwalenia ustawy zmieniającej (art. 2 pkt 1 lit. a), ustawodawca nadał nowe brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z jego nowym brzmieniem "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Rzeczywiście więc ustawodawca usunął, od dnia 1 czerwca 2017 r. obowiązek poprzedzenia skargi na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego bezskutecznym jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Istotne są jednak w tej sprawie przepisy intertemporalne zawarte w ustawie zmieniającej, które mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Zgodnie więc z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, "Przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (a więc p.p.s.a. - przyp. Sądu), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (a więc u.s.g. - przyp. Sądu), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy".

Powyższe oznacza, iż ustawodawca, pomimo złagodzenia wymogów formalnych skarg sądowych na akty organów jednostek samorządu terytorialnego, zaskarżanych na mocy art. 101 ust. 1 u.s.g., wyraźnie rozgraniczył stosowanie nowych regulacji do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Do wszystkich aktów i czynności podjętych przed tą datą, a takim jest właśnie uchwała zaskarżona w sprawie niniejszej, utrzymane zostały dotychczas obowiązujące zasady zaskarżania, w tym dotychczasowe brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Stanowisko takie zostało również wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1624/18, w tezie którego stwierdzono, iż przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzemieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. stosuje się nadal do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych przed tym dniem.

Tym samym w ocenie Sądu, wobec ustalenia, iż przed wniesieniem skargi Skarżący nie wystąpił (bezskutecznie) do Rady Miasta [...] W. o usunięcie naruszenia prawa, zastosowanie znajduje art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. bowiem jego skarga jest w tej sytuacji niedopuszczalna.

Rozstrzygnięcie to - jak wskazano - jest orzeczeniem formalnie kończącym sprawę, zatem nie zamyka Skarżącemu drogi do ewentualnego ponownego wniesienia skargi, po dopełnieniu obowiązków przewidzianych w art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed zmiany, która weszła w życie dnia 1 czerwca 2017 r.

O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.