Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 344/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 4, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi R. R. i A. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących R. R. i A. R. solidarnie kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. H. sp. z o. o. z/s w K. (dalej przywoływana jako: "Inwestor"), wnioskiem z 8 maja 2020 r. wystąpiła do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków wielorodzinnych z lokalami użytkowymi oraz dwóch jednopoziomowych, wielostanowiskowych garaży podziemnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego Inwestor zrezygnował z realizacji garaży podziemnych.

2. Starosta [...], po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej przywoływana jako: "P.b."), decyzją Nr [...] z [...] października 2020 r. (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami użytkowymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach geodezyjnych o nr ewidencyjnych [...], [...] oraz [...], W. , gmina U.

Organ w uzasadnieniu wskazał, że zamierzenie budowlane jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego U. i części obrębów W. i G. - część A, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w U. M. z [...] listopada 2010 r., a także z innymi wymaganiami art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponadto projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające prawo wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, posiadające uprawnienia budowlane w wymaganym zakresie oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany został uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych oraz z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych pod względem ochrony przeciwpożarowej. Jednocześnie projekt decyzji uzgodniony został z Dyrektorem Urzędu Morskiego w S. - postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z [...] października 2020 r., znak: [...](2).

3. Odwołanie od decyzji Starosty [...] zostało wniesione przez R. C. - R. oraz A. R. - współwłaścicieli działki nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...] (dalej przywoływani jako: "Skarżący").

4. Wojewoda, decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], działając a podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a.") w związku z art. 82 ust. 3 P.b., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] [...] z [...] października 2020 r. (znak: [...]).

W uzasadnieniu Organ w pierwszej kolejności przywołał treść art. 35 P.b. a następnie wskazał, że na terenie działki inwestycyjnej obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego U. i części obrębów W. i G. - część A, przyjętego uchwałą Rady Gminy U. z [...] listopada 2010 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Z. ., z [...] grudnia 2010 r. Nr [...], poz. [...], dalej przywoływany także jako: "MPZP"). Działki inwestycyjne położone są na terenie elementarnym oznaczonym w planie miejscowym symbolem 78UTM, dla którego szczegółowe ustalenia planistyczne zawarte zostały w § 18 ust. 78 planu miejscowego.

W zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego Organ stwierdził, że:

inwestycja, polegająca na budowie dwóch wolnostojących budynków mieszkalnych wielorodzinnych z podpiwniczeniem i lokalami użytkowymi wpisuje się w określone w planie miejscowym przeznaczenie terenu oraz zasady dotyczące sposobu kształtowania nowej zabudowy (przeznaczenie terenu: zabudowa usług turystycznych z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i usługowej; zabudowę należy kształtować jako budynki wolnostojące usługowe, mieszkalno - usługowe lub mieszkalne jednorodzinne),

- zachowana została wymaga wysokość, tj. wysokość do 4 kondygnacji nadziemnych z ostatnią w poddaszu użytkowym w rozumieniu § 8 pkt 7 planu miejscowego; projektowane budynku składając się z 4 kondygnacji nadziemnych z ostatnią w poddaszu użytkowym;

zachowano maksymalny udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej na poziomie 40%,

zapewniono minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki budowlanej na poziomie 30%,

zachowano wymaganą planem miejscowym formę dachu, jako dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachowych w przedziale 30° - 45°;

kształtowanie zabudowy nastąpiło z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy;

na terenie inwestycji zaprojektowano uzbrojenie w postaci przyłącza do sieci: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, gazowej, teletechnicznej oraz elektroenergetycznej;

spełniono wymaganą ilość miejsc postojowych, tj. co najmniej 2 miejsca dla 1 budynku (zaprojektowano 7 miejsc postojowych - 5 miejsc na zewnątrz z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych i 2 miejsca w kondygnacji podziemnej)

Jednocześnie, w ocenie Organu, z planu miejscowego wynika, że na terenie elementarnym 78UTM nie występują obszary i obiekty objęte ochroną dziedzictwa kulturowego i zabytków. Ponadto na działkach inwestycyjnych nie znajdują się obiekty wpisane do ewidencji zabytków wymienione w § 14 ust. 3 planu miejscowego. Działki inwestycyjne położone są natomiast w obszarze chronionego krajobrazu - K. . Nie mniej jednak, jak wskazał Organ, inwestycja nie narusza ustaleń uchwały Sejmiku Województwa z [...] września 2019 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Z. , z [...] r., poz. [...]). Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Budynek oraz ukształtowanie terenu i układ komunikacyjny na terenie inwestycji zaprojektowano w sposób wykluczający spływ wód opadowych na tereny działek sąsiednich, nie objętych terenem inwestycji. Woda opadowa i roztopowa z powierzchni dachów zostanie odprowadzona poprzez system rur spustowych do zbiorników podziemnych, a następnie rozsączona po terenie inwestycji. Realizacja inwestycji nie wpłynie na stan wód podziemnych, powierzchniowych i gruntu. Nie będzie wytwarzać nadmiernych wibracji, hałasu, czy promieniowania. Odpady stałe gromadzone będą w pojemnikach i okresowo wywożone. Nieczystości ciekłe zostaną odprowadzone do sieci kanalizacji sanitarnej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia postanowień planu miejscowego Organ wskazał, że teren elementarny 78UTM jest przeznaczony na zabudowę usług turystycznych z możliwością zabudowy mieszkaniowej, tak więc budowa budynków wielorodzinnych jest dopuszczona. Ilość miejsc postojowych zrealizowana została w oparciu o przepis § 17 ust. 3 lit. a planu miejscowego zgodnie z którym, dla terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolami UTM (...) wyznacza się minimalną ilość miejsc postojowych samochodów (...) w odniesieniu do zabudowy nowo projektowanej: 2 miejsca (w tym garaż) dla 1 budynku. Projekt przedmiotowej inwestycji przewiduje 7 miejsc postojowych, w tym 5 miejsc postojowych usytuowanych na terenie utwardzonym z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych oraz 2 miejsca w kondygnacji podziemnej (Rysunek U.l "Projekt zagospodarowania terenu"; Rysunek A.l "Rzut kondygnacji - 1"). Przy czym zgodnie z § 17 ust. 8 planu miejscowego w granicach planu na terenach przeznaczonych pod zabudowę zezwala się na realizację parkingów podziemnych, zgodnie z właściwymi przepisami budowlanymi.

Organ przypomniał, że w zakresie zasad kształtowania ładu przestrzennego ocena organów administracji architektoniczno - budowlanej następuje jedynie w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Subiektywna ocena Skarżących o zakłóceniu ładu przestrzennego poprzez realizację zabudowy wysoko gabarytowej nie ma zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia postanowień § 13 planu miejscowego dotyczących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Projektowaną zabudowę należy zaliczyć do zabudowy niskiej, nie zaś, jak wskazano w treści odwołania, do zabudowy średniowysokiej. Zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej rozporządzeniem, budynek niski to budynek o wysokości do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. Niezależenie od powyższego projektowane budynki spełniają ustalenia planu miejscowego co do wysokości zabudowy. Projektowane budynku, stosownie do postanowień szczegółowych plami miejscowego zawierają 4 kondygnacje naziemne, z czwartą kondygnacja w poddaszu użytkowym, przez którą, zgodnie z § 8 pkt 7 planu miejscowego, należy rozumieć kondygnację znajdującą się pomiędzy najwyższym stropem, a dachem stromym, o ściankach kolankowych nie wyższych niż 1,5 m, przeznaczoną na pobyt ludzi. W obiektach zaprojektowano ściankę kolankową o wysokości 1,35 m (Rysunek A. 13 "Przekrój A-A"; Rysunek A. 14 "Przekrój B-B). Postanowienia planu miejscowego nie zabraniają zaś budowy kondygnacji podziemnej.

W zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno- budowlanymi, Organ wskazał, że usytuowanie obiektów (budynku A i B) na działkach inwestycyjnych nastąpiło z zachowaniem wymagań określonych w § 12 rozporządzenia. Zgodnie z § 12 rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1-9, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (Rysunek U.l) działki inwestycyjne od strony północnej graniczą z działką nr [...] stanowiącą ulicę B. , od strony zachodniej z działką nr [...] stanowiącą ulicę L. , od strony wschodniej z działką nr [...], zaś od strony południowej z działką nr [...] i działką nr [...]. Projektowane budynki od strony południowej i wschodniej usytuowane są w stosunku do granicy działki w odległości co najmniej 3 m dla ściany pełnej i 4 m dla ściany z oknami i drzwiami. Z analizy zacieniania i przesłaniania sąsiednich działek (Rysunek U.2) wynika, że przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie wpływa na działki położone od strony południowej. W przypadku budynku B ramiona kąta wyznaczającego minimalny obszar wolny od przesłaniania wykraczają poza teren inwestycji, nachodząc na działkę sąsiednią nr [...] (od strony wschodniej). Przy czym działka nr [...], stanowiąca własność odwołujących się, jest działką niezabudowaną. Oddziaływanie projektowanego budynku B na działka nr [...] nie ograniczy przy tym sposobu jej zabudowy. Działka nr [...] posiada powierzchnię [...] ha ([...] m2) o szerokości ok. 27,2 m. Ponadto przy zabudowie działki nr [...] obowiązywać będą tożsame wymagania co do usytuowania obiektu w stosunku do granicy działki, tj. 3 m dla ściany pełnej i 4 m dla ściany z oknami i drzwiami. Organ podkreślił, że zabudowa działki nr [...], położona również na terenie elementarnym 78UTM, będzie kształtować się jedynie do wysokości określonej w planie miejscowym, tj. w sposób tożsamy jak w przypadku obiektów objętych niniejszym postępowaniem. Z analizy oddziaływania budynku B na działkę nr [...] (Rysunek U.3) wynika, że przedmiotowa zabudowa nie oddziałuje poprzez zacienianie i przesłanianie na sąsiednią działkę nr [...]. Działka nr [...] ma dostęp do światła dziennego przez 7 godzin, co umożliwia usytuowanie na niej budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi i zapewnienie oświetlenia dziennego. Projektowane obiekty nie przesłaniają innych obiektów w otoczeniu działek inwestycyjnych. Z projektu budowlanego wynika, że wszystkie pomieszczenia na pobyt stały ludzi zapewniają wymagany czas nasłonecznienia dla tych pomieszczeń, a tym samym spełniono wymagania § 13 rozporządzenia. Miejsca postojowe na terenie utwardzonym, przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, usytuowane zostały stosownie do postanowień § 19 ust. 7 i § 20 rozporządzenia. Nie ustala się wymaganej odległości dla miejsc postojowych zlokalizowanych w kondygnacji podziemnej. Pomieszczenie do gromadzenia odpadów stałych zostało wyodrębnione w budynku - kondygnacji podziemnej, tym samym nie znajduje zastosowania § 23 rozporządzenia, określający wymagania co do usytuowania miejsca na gromadzenie odpadów stałych.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia postanowień rozporządzenia Organ wskazał, że projektowane budynki wznoszone będą poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości, o których mowa w § 11 rozporządzenia. Stanowiska postojowe i sposób ich urządzenia nastąpiło stosownie do wymagań ustalonych w planie miejscowym i przepisów rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia nie nakładają bezwzględnego obowiązku projektowania miejsc rekreacyjnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych. Projektowanie miejsca rekreacyjnego dostępnego dla osób niepełnosprawnych następuje stosownie do potrzeb użytkowych. Inwestor przewidział zaś plac zabaw. W kontekście naruszenia § 272 rozporządzenia wskazania wymaga, że ściana zewnętrzna budynku B, od strony działki nr [...], usytuowana została w odległości ok. 7 m. W budynku nie występują pomieszczenia ani strefy zagrożone wybuchem. Nie przewiduje się magazynowania materiałów niebezpiecznych pożarowo. Wszystkie zastosowane elementy budowlane będą spełniać warunek nierozprzestrzeniania ognia (NRO). Ściany zewnętrzne będą posiadały klasę odporności ogniowej El 30, wymaganą zgodnie z rozporządzeniem dla budynków klasy odporności pożarowej "D" (Projekt budowlany, pkt E "Warunki ochrony przeciwpożarowej"). Tym samym organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów § 271 i 272 rozporządzenia. Nadto nadmienić należy, że projekt zagospodarowania terenu uzgodniony został bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Organ zaznaczył, że nazwa zamierzenia zawarta w projekcie budowlanym, określająca dodatkowo formę architektoniczną projektowanych budynków, jako budynki podpiwniczone, nie stanowi o niezgodności tematu projektu budowlanego z tematem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowie. Fakt ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zrezygnowanie przez Inwestora z projektowania garaży podziemnych, celem wyłączenia zastosowania w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stanowi o naruszeniu prawa.

Inwestor w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest uprawniony do modyfikacji wniosku, o tyle o ile zachowana jest tożsamość sprawy, w danym przypadku budowa dwóch budynków wielorodzinnych z lokalami użytkowymi. Ponadto jak wykazano powyżej, zamierzenie budowlane odpowiada ustaleniom planu miejscowego w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych oraz nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Uzupełnienie, czy przyjęcie innych rozwiązań projektowych w projekcie budowlanym nie wpływa również na datę sporządzenia projektu budowlanego. Zgodnie z projektem budowlanym przed rozpoczęciem prac ziemnych wykonane zostaną ścianki szczelne, tj. ścian Larsena - szczelna ściana oporowa z profili stalowych. Wszelkie naruszenie granicy z działką nr [...] spowodowane ewentualnym niewłaściwym wykonywaniem robót budowlanych nie należy do oceny organów administracji architektoniczno - budowlanej. Zgodność wykonania robót budowlanych stosownie do udzielonego pozwolenia na budowę i projektu budowlanego należy do organów nadzoru budowlanego. Teren inwestycji nie jest położony na obszarze zagrożenia powodzią i ryzyka powodziowego ([...]), nie występują obszary i obiekty objęte ochroną dziedzictwa kulturowego i zabytków. Przedsięwzięcie nie wymaga zatem uzgodnienia z organem odpowiedzialnym za gospodarkę wodną oraz organem właściwym w sprawach ochrony zabytków. Inwestor uzyskał warunki realizacji przyłączy od "Miejskie Wodociągi i Kanalizacja" sp. z o. o. w K., warunki przyłączenia do sieci gazowej od Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o. o. Oddział Zakład Gazowniczy w K., warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej od E. S. A. Oddział w K., z którymi jest związany przy wykonywaniu robót budowlanych. Przy czym realizacji przyłączy (przyłącza: gazowego, wodociągowego, elektroenergetycznego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej) nastąpi według odrębnego opracowania. Rysunki elewacji, stosownie do postanowień § 21 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1609), służą jedynie do wyjaśnienia formy architektonicznej obiektu budowlanego, w tym jego wyglądu zewnętrznego ze wszystkich widocznych stron, oraz charakterystycznych wyrobów wykończeniowych i kolorystyki.

Za strony postępowania uznani zostali właściciele działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Przy czym Organ wskazał, że działki nr [...] i [...] stanowią działki drogowe, odpowiednio ulicę B. i ulicę L. . Objęcie przez pełnomocnika przedmiotowych działek obszarem oddziaływania nastąpiło jedynie z uwagi na padającą na ww. działki linijkę nasłonecznienia, nie natomiast na faktyczne ograniczenia nasłonecznienia w sposób ograniczający możliwość zabudowy ww. nieruchomości. Ponadto właściciele działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie skorzystali z prawa odwołania od decyzji Starosty [...].

5. Niezadowoleni z treści decyzji Skarżący wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. art. 80, art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., poprzez brak uwzględnienia całości materiału zgromadzonego w sprawie, brak odniesienia się do wszystkich zarzutów Skarżących podniesionych w odwołaniu oraz dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów w szczególności w zakresie oceny przyjętych przez Inwestora rozwiązań projektowych dotyczących miejsc parkingowych, rodzaju możliwej do realizacji zabudowy, ilości kondygnacji budynku, które pozostają niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego U. i części obrębów W. i G. – część A, przyjętego uchwałą Rady Gminy U. M. z [...] listopada 2010 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Z. z [...] grudnia 2010 r. Nr [...], poz. [...]).

2) przepisów prawa materialnego, tj.

- § 18 ust. 78 pkt 1 ppkt 1 MPZP, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż przeznaczenie przyjęte w planie pozwala na realizację na terenie inwestycji mieszkaniowej wielorodzinnej,

- § 17 ust. 3 lit. a MPZP poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, iż przyjęty w tym przepisie zakres miejsc parkingowych będzie miał zastosowanie także do realizacji inwestycji wielorodzinnej, której zapotrzebowanie na miejsca parkingowe znacząco przekracza przyjęty przelicznik,

- § 18 ust. 78 pkt 1 ppkt 2 i ppkt 4 MPZP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie za zgodne z planem zaprojektowanie budynku pięciokondygnacyjnego,

- § 13 MPZP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo niezgodności inwestycji z zasadami ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. w zakresie w jakim został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone zostało pozwolenie na budowę, w sytuacji gdy inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, projekt posiada usterki w zakresie rysunków elewacji, określenia obszaru oddziaływania, braku szczegółowych rozwiązań p.poż, a także błędną datę sporządzenia oraz w zakresie wadliwego zagospodarowania wód opadowych i roztopowych, nadto projekt narusza przepisy techniczne,

- art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 P.b., w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. w zakresie, w jakim został zatwierdzony projekt budowlany, w sytuacji w której temat pozwolenia na budowę pozostaje niezgodny z tematem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, nadto projekt posiada usterki w zakresie rysunków elewacji, określenia obszaru oddziaływania, braków szczegółowych rozwiązań p.poż, a także błędną datę sporządzenia oraz w zakresie wadliwego zagospodarowania wód opadowych i roztopowych, nadto projekt narusza przepisy techniczne,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. w zw. z art. 140 K.c. w zakresie, w jakim Organ I i II instancji udzielił pozwolenia na budowę inwestycji, która narusza prawo własności Skarżących,

- art. 35 ust. 3 P.b. poprzez jego niezastosowanie i brak wydania przez Organ I instancji postanowienia w przedmiocie nałożenia na Inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości,

- art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w sytuacji braku zgromadzenia wszelkich niezbędnych dla zatwierdzenia projektu budowlanego uzgodnień,

- §2 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku Województwa w sprawie obszarów chronionego krajobrazu z dnia [...] marca 2014 r. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko,

- §18, §40, §13 w zw. z §57, §11, §272, §57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego wskazane powyżej przepisy,

- §8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie uwzględnia istniejącego stanu zagospodarowania działki,

- §12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego posiadającego wadliwe rysunki elewacji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzuty rozwinęli, kładąc nacisk na fakt rezygnacji przez Inwestora z realizacji garaży podziemnych spowodowany koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, i zaprojektowanie jedynie siedmiu miejsc parkingowych dla dwóch budynków wielorodzinnych, w których będzie 128 mieszkań. Podkreślili, że w toku całego postępowania nie uzyskali odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób 7 miejsc parkingowych ma zapewnić obsługę dla tylu mieszkań. W ich ocenie jest to tworzenie zabudowy, która będzie prowadziła do chaosu logistycznego i zjawiska dzikich parkingów. Podkreślili, że wskazanie przez Organy, że jest ro rozwiązanie zgodne z literalnym brzmieniem MPZP oznacza, że Organ nie dokonał prawidłowej wykładni przepisów aktu prawa miejscowego. Skarżący zaznaczyli, że Inwestor nie spełnił oczywistych dla zabudowy wielorodzinnej, a wynikających z MPZP potrzeb parkingowych mieszkańców budynków.

Dodatkowo wskazali na naruszenie przez planowaną inwestycję ładu przestrzennego a tym samym prawa własności przysługującego właścicielom działek sąsiednich, naruszenie ustaleń zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, naruszenie ustaleń MPZP w zakresie realizacji budynków średniowysokich, nieprawidłowe rozwiązania w zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych oraz braki w uzgodnieniach, co szczegółowo opisali.

6. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

7. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

8. Na wstępie przypomnieć należy, że art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), stanowi, że sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno ustrojowego, materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy w rozumieniu powołanego przepisu należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004 r., s. 240-241).

Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

9. Mając na uwadze wskazany wyżej zakres kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżona decyzja Organu II instancji oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu skutkującym jej uchyleniem, a powodem uchylenia obu decyzji jest błędna wykładnia norm przepisów prawa miejscowego.

10. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami użytkowymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach geodezyjnych o nr ewidencyjnych [...], [...] oraz [...], W. , gmina U.

11. Na wstępie wywodu podkreślenia wymaga, że kompetencje organu administracji architektoniczno - budowlanej do kontroli wniosku inwestora ograniczone zostały przez ustawodawcę jedynie do uprawnień wynikających z art. 35 ust. 1 P.b., tj. przede wszystkim w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W pozostałym zakresie organowi nie przysługują kompetencje do merytorycznej kontroli projektu budowlanego, w tym na przykład kontroli projektu z przepisami techniczno – budowlanymi.

Zatem nakreślając ramy prawne sprawy należy wymienić w pierwszej kolejności art. 35 P.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) (uchylony).

2. (uchylony).

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę.

W świetle powyższego przepisu, ocena projektu budowlanego w kontekście jego zgodności z planem miejscowym należy do podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Organ jest przy tym zobligowany do respektowania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż zapisy tego planu, uchwalonego i opublikowanego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., dalej przywoływana jako: "u.p.z.p."), mają moc powszechnie obowiązującą na obszarze objętym planem (art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP).

12. Z art. 4 P.b. wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepisami o którym mowa w art. 4 Prawa budowlanego są niewątpliwie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego inwestycją, bowiem ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Stosownie do treści art. 14 ust. 8 u.p.z.p. plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, zatem jego ustalenia wiążą organy administracji publicznej wszystkich szczebli, a wydawane przez nie decyzje administracyjne podlegają sądowej kontroli zarówno w zakresie ich zgodności z ustawami, jak i z obowiązującym prawem lokalnym.

Plan miejscowy w sposób kompleksowy informuje właścicieli nieruchomości o stanie prawnym danego terenu i dopuszczalnym sposobie jego zagospodarowania (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2365/18; wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, co istotne dla sprawy, plan miejscowy ustala porządek normatywny, który staje się przedmiotem konkretyzacji w aktach administracyjnych np. w pozwoleniach na budowę, bowiem reguluje kwestie związane z budową nowych budynków oraz ich parametrów. Tym samym rozstrzygające w indywidualnych sprawach organy związane są treścią przepisów obowiązujących planów miejscowych, które mają moc wiążącą erga omnes.

Skoro prawo do zabudowy terenu jest elementem prawa własności, a ewentualne regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy, to w konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (por. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, wyd. 7, Warszawa 2013 r., str. 56).

W treści planu zagospodarowania przestrzennego niedopuszczalne są postanowienia niedookreślone, czy potoczne. Plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego powinien zawierać regulacje czytelne - niebudzące wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury, co do parametrów lokalizacji inwestycji na terenie objętym planem miejscowym, to może stanowić zagrożenie dla standardów państwa prawa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 292/20). Tworzenie i stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności i braku wewnętrznej sprzeczności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego podlega wykładni jak każdy inny akt prawa powszechnie obowiązującego, a uprawnionymi do dokonywania wykładni prawa są organy administracji publicznej i sądy administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 3020/12).

Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, to przy jego interpretacji należy stosować takie same reguły wykładni jakie znajdują zastosowanie przy innych źródłach prawa powszechnie obowiązującego (por. NSA w wyroku z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1739/14). Zatem w sytuacji, gdy rezultaty uzyskane na podstawie wykładni językowej są niewystarczające do kwalifikacji faktów oraz ustalenia normatywnych konsekwencji tej kwalifikacji, dopuszczalnym jest stosowanie innych reguł wykładni prawa (celowościowej, funkcjonalnej). W szczególności okolicznością uzasadniającą odejście od sensu językowego przepisu jest wystąpienie sytuacji, gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięć, które w świetle powszechnie obowiązujących wartości mogą być uznane za rażąco niesłuszne lub niesprawiedliwe lub gdy sens językowy jest ewidentnie sprzeczny z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi (por. także wyrok z dnia 28 czerwca 2011 r. WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 314/11).

Należy zwrócić uwagę na potrzebę stosowania przepisów miejscowego planu zgodnie z wykładnią systemową, zapewniającą spójność i brak sprzeczności systemu prawa oraz komplementarność regulacji prawnych w danym zakresie. Dokonując wykładni przepisów planu miejscowego, tak jak w przypadku wykładni innych przepisów prawa, należy bowiem zakładać, że prawodawca jest prawodawcą racjonalnym (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1804/19); sama wykładnia natomiast nie może dokonywać się w oderwaniu od regulacji innych aktów prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 440/20).

13. Przenosząc powyższe na tę sprawę wskazać trzeba, że bezspornym jest, że teren, na którym realizowana jest inwestycja objęty jest planem miejscowym. Na terenie działki inwestycyjnej obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego U. i części obrębów W. i G. - część A, przyjętego uchwałą Rady G. M. z [...] listopada 2010 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Z. , z [...] grudnia 2010 r. Nr [...], poz. [...]). Działki inwestycyjne położone są na terenie elementarnym oznaczonym w planie miejscowym symbolem 78UTM, dla którego szczegółowe ustalenia planistyczne zawarte zostały w § 18 ust. 78 planu.

Kwestią mającą zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności inwestycji z planem jest interpretacja norm tego planu, dotycząca dopuszczalności posadowienia zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na tym terenie, co m.in. kwestionują Skarżący.

I tak, zgodnie z § 9 planu, w planie ustala się następujące przeznaczenie terenów, wyznaczone liniami rozgraniczającymi w rysunku planu: 1) tereny zabudowy usług turystycznych z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i usługowej – oznaczone w rysunku planu symbolem UTM; 2) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – oznaczone w rysunku planu symbolem MN; 3) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej – oznaczone w rysunku planu symbolem MW; 4) tereny zabudowy usługowej – oznaczone w rysunku planu symbolem U; 5) tereny zabudowy usługowej, w tym usług turystycznych oraz zabudowy mieszkaniowej – oznaczone w rysunku symbolem UM; 6) tereny zabudowy usług turystycznych – oznaczone w rysunku planu symbolem UT.

§ 18 ust. 78 planu przewiduje, że teren elementarny 78UTM jest przeznaczony na zabudowę usług turystycznych z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Zgodnie z zasadami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej jednostki elementarnej, zabudowę należy kształtować jako budynki wolnostojące usługowe, mieszkalno-usługowe lub mieszkalne jednorodzinne. Przy czym na każdej działce zezwala się na lokalizację: a) budynków usługowych, w tym usług turystycznych wraz z budynkami garażowymi (gospodarczymi); b) budynków mieszkalno-usługowych w tym usług turystycznych wraz z budynkami garażowymi (gospodarczymi); c) budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z budynkami garażowymi (gospodarczymi). Tożsame ustalenia dotyczą wszystkich jednostek elementarnych z terenów oznaczonych w planie symbolem UTM.

Dla porównania, dla jednostek elementarnych oznaczonych symbolem MN – zabudowa jednorodzinna – plan przewiduje, że zabudowę należy kształtować jako wolnostojące, bliźniacze i szeregowe budynki mieszkalne jednorodzinne. Przy czym na każdej z działek budowlanych zezwala się na lokalizację jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z jednym budynkiem garażowym (gospodarczym), zaś dla jednostek elementarnych oznaczonych symbolem MW – zabudowa wielorodzinna – plan przewiduje, że zabudowę należy kształtować jako budynki mieszkalne wielorodzinne z możliwością lokalizacji usług w parterze budynku lub budynki usługowe.

Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że lokalny prawodawca wyróżnia pojęcia: "zabudowa mieszkaniowa" (np. § 9 pkt 1), "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna" (§ 9 pkt 2), "zabudowa jednorodzinna" (np. § 18 ust. 86), "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna" (§ 9 pkt 3) oraz "zabudowa wielorodzinna" (np. § 18 ust. 87). Z analizy całości teksu planu nie sposób wywieść jednak, że każdorazowo są to pojęcia zazębiające się lub nakładające się na siebie. W szczególności nader ostrożnie należy podchodzić do twierdzenia, że pojęcie "zabudowa mieszkaniowa" każdorazowo kumuluje w sobie zarówno "zabudowę jednorodzinną", jak i "zabudowę wielorodzinną", a wniosek taki wypływa z wykładni norm przytoczonych powyżej, analizowanych wspólnie z tymi, kształtującymi systemy komunikacji i infrastrukturę techniczną (§ 17). Z nich bowiem w sposób jasny wynika, że ukształtowanie regulacji dotyczących jednostek elementarnych dla terenów oznaczonych symbolem UTM nie obejmuje zabudowy (mieszkaniowej) wielorodzinnej a wręcz taką wyklucza.

I tak, zgodnie z § 17 ust. 3 planu, dla terenów oznaczonych w planie symbolami UTM, MN oraz ...(UM) wyznacza się minimalną ilość miejsc postojowych samochodów – nie dotyczy istniejącego zainwestowania, o ile nie ma możliwości zrealizowania miejsc postojowych ze względu na istniejącą powierzchnię zabudowy – w odniesieniu do zabudowy nowo projektowanej: a) 2 miejsca (w tym garaż) dla 1 budynku; b) 1 miejsce na 50m2 pow. użytkowej zabudowy usług handlu; c) 1 miejsce na 10 miejsc konsumpcyjnych w gastronomii. Zgodnie z § 17 ust. 4 planu, dla terenów oznaczonych w planie symbolem UT, ...(UM), miejsca parkingowe należy lokalizować w granicach działek budowlanych wg niżej ustalonych minimalnych wskaźników miejsc parkingowych: a) restauracje, kawiarnie, bary: 1 miejsce postojowe na 10 miejsc konsumpcyjnych; b) hotele, pensjonaty i obiekty turystyczne: 3 miejsca postojowe na 10 łóżek; c) handel, biura, obiekty sportowe – 15 miejsc postojowych na 1000 m2 pow. użytkowej. Natomiast zgodnie z § 17 ust. 5, dla terenów oznaczonych w planie symbolami MW wyznacza się minimalną ilość miejsc postojowych samochodów – nie dotyczy istniejącego zainwestowania, o ile nie ma możliwości zrealizowania miejsc postojowych ze względu na istniejącą powierzchnię zabudowy – w odniesieniu do zabudowy nowo projektowanej: 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie.

Szczególnego podkreślenia wymaga, że normy planu miejscowego należy odczytywać w kontekście jego całościowej analizy, a nie tylko wybranych fragmentów planu (por. także wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 128/19). Przy interpretacji norm miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, przy uwzględnieniu założenia, że dokonując interpretacji przepisów prawa dozwolone jest korzystanie z wszelkich materiałów, które są relewantne dla ustalenia sensu interpretowanego przepisu, a do takich materiałów należy przede wszystkim akt normatywny, w którym znajduje się interpretowany przepis prawny (por. L. Morawski, Wstęp do prawoznawstwa, Toruń 2002, s. 184; stanowisko to jest także powszechnie aprobowane w judykaturze, por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Po 993/12).

Sąd orzekający w sprawie podziela w szczególności tezę obecną w polskiej doktrynie i judykaturze, zgodnie z którą plan miejscowy upoważnia tylko do takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika wyraźnie z jego treści i z tego też względu konieczne jest ścisłe rozumienie postanowień planu (por. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, wyd. 7, Warszawa 2013 r., str. 56, także np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1772/17).

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, nie jest dopuszczalna wykładnia przepisu prawa miejscowego w oderwaniu od całokształtu regulacji prawnej aktu normatywnego, którego ten przepis prawa jest elementem (także systemowej) regulacji. Nie jest zatem dopuszczalna, stanowiąc naruszenie prawa, taka wykładnia normy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która w konsekwencji stanowi samoistną, oderwaną od całokształtu tej regulacji wyznaczającej reguły ładu przestrzennego na danym terenie, regułę, a takiej właśnie dokonały w sprawie Organy obu instancji.

Nie można zatem podzielić niczym nie uzasadnionego wniosku Organu, że "budowa budynków wielorodzinnych jest dopuszczona", skoro już samo zastosowanie do interpretacji przytaczanych norm, wykładni językowej daje jednoznaczny rezultat. Dodatkowo, jeśli tę zastosowaną wykładnię wzmocnić wykładnią celowościową, systemową i funkcjonalną to widać wyraźnie, że celem lokalnego prawodawcy nie było na terenie oznaczonym symbolem UTM lokalizowanie budynków wielkogabarytowych, zabudowy wielorodzinnej, dla której w sposób wyraźny (nie domniemamy) przewidział on znacznie wyższe i racjonalne standardy (minima) dla liczby miejsc postojowych.

W ocenie Organu "ilość miejsc postojowych zrealizowana została w oparciu o przepis § 17 ust. 3 lit. a planu miejscowego zgodnie z którym, dla terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolami UTM (...) wyznacza się minimalną ilość miejsc postojowych samochodów (...) w odniesieniu do zabudowy nowo projektowanej: 2 miejsca (w tym garaż) dla 1 budynku", co stoi w wyraźnej sprzeczności z wytycznymi przewidującymi dla budynków wielorodzinnych 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, co z kolei przy projektowanej ilości 128 mieszkań skutkowałoby koniecznością zapewnienia nie 7 (projekt inwestycji przewiduje 7 miejsc postojowych, w tym 5 miejsc postojowych usytuowanych na terenie utwardzonym z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych oraz 2 miejsca w kondygnacji podziemnej - Rysunek U.l "Projekt zagospodarowania terenu"; Rysunek A.l "Rzut kondygnacji - 1") a 153,6 miejsc postojowych.

Stąd, Organy naruszyły ustalenia MPZP uznając, że w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego inwestycja, polegająca na budowie dwóch wolnostojących budynków mieszkalnych wielorodzinnych z podpiwniczeniem i lokalami użytkowymi wpisuje się w określone w planie miejscowym przeznaczenie terenu oraz zasady dotyczące sposobu kształtowania nowej zabudowy (przeznaczenie terenu: zabudowa usług turystycznych z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i usługowej; zabudowę należy kształtować jako budynki wolnostojące usługowe, mieszkalno - usługowe lub mieszkalne jednorodzinne), gdyż w ocenie Sądu, na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 78 UTM nie jest możliwe zrealizowanie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

14. Powyższe naruszenie prawa materialnego stanowi wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji Organów obu instancji, jako naruszających prawo w stopniu istotnym, stąd odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest zbędne.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz mając na uwadze istniejący spór wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania Sąd jak najbardziej może zająć stanowisko odnośnie wykładni § 18 ust. 78 MPZP a to głównie z uwagi na fakt, iż stanowisko takie w kontrolowanej decyzji wyraził organ architektoniczno-budowlany. Kontroli Sądu może zostać zatem poddana dokonana przez Organy wykładnia przepisów prawa, a także ich zastosowanie. W ocenie Sądu Organy błędnie oceniły, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagany prawem warunek zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uznał, że Organy obu instancji naruszyły § 18 ust. 78 MPZP w związku z art. 35 ust. 1 P.b. w sposób mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z przedstawionych powodów Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Organu I instancji.

22. O kosztach postępowania należnych Skarżącemu od Organu orzeczono

w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.