Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 254/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 4, art. 92a ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 2, 22, 29 par. 2, 174 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 4 pkt 3 i 4, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na A. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych, za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu 15 maja 2015 roku w Ł. przy ul. A przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki Kamaz o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował L. J. Kierujący wykonywał przewóz drogowy piasku. Kierujący okazał do kontroli wypis nr 2 z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] wydane dla A. Sp. z o.o., zaświadczenie o działalności wystawione przez G. S. właściciela przedsiębiorstwa B, wykresówki, dowód rejestracyjny pojazdu, dokument Wz nr [...] z dnia 15 maja 2015 roku oraz dokument nazwany "ZLECENIE". Z okazanego "ZLECENIA" wynikało, że kontrolowany pojazd został wynajęty przedsiębiorstwu B z siedzibą w Ł. przy ul. B. 15. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że przewóz realizuje na polecenie swojego pracodawcy Pana G. S. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że w dniu kontroli przewóz drogowy był wykonywany na rzecz przedsiębiorcy A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. C 110 prowadzącej prace budowlane przy ul. D oraz na terenie dworca Ł- W.

Pismem z dnia 19 czerwca 2015 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona reprezentowana przez pełnomocnika w piśmie z dnia 30 czerwca 2015 roku złożyła wyjaśnienia podnosząc, że kierowca L. J. w ramach ustnego porozumienia zawartego przez stronę z G. S. wykonywał przewozy drogowe na rzecz strony.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 złotych.

W dniu 27 listopada 2015 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od ww. decyzji. Wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zarzucono naruszenie:

art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz nie wyjaśnienie wątpliwości co do faktu zatrudnienia L. J.,

art. 86 w zw. z art. 80 w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ I instancji do wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony,

Art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń z pominięciem zeznań świadków L. J. i G. S.,

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie stanowiska organu i instancji,

art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym,

art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie,

art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 22 kodeksu pracy w zw. z art. 29 § 2 kodeksu pracy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że umowa o pracę powinna być zawarta w formie pisemnej, a brak dowodu zawarcia takiej umowy powoduje niemożność uznania danego stosunku prawnego za stosunek pracy,

art. 2 kodeksu pracy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten warunkuje powstanie stosunku pracy od zachowania formy pisemnej,

art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie.

Zdaniem pełnomocnika strony organ I instancji dokonując oceny materiału dowodowego pominął istotną część tego materiału, bowiem z zeznań świadków wynika, że G. S. dokonał wynajęcia pracownika za jego zgodą, w rozumieniu art. 1741 § 1 kodeksu pracy. Wskutek tej czynności L. J. w okresie od 2 maja 2015 r. do 31 maja 2015 r. pozostawał pod kierownictwem spółki A. Sp. z o.o. Fakt zatrudnienia L. J. przez stronę potwierdza także dokument zatytułowany "Zlecenie". Pełnomocnik strony wskazał również, że skoro organ I instancji miał wątpliwości co do charakteru stosunku prawnego łączącego stronę i L. J., to powinien wystąpić do sądu powszechnego w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia stosunku pracy oraz zawiesić postępowanie, bowiem wskazana okoliczność jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem pełnomocnika strony organ I instancji błędnie zinterpretował art. 75 § 1 k.p.a., bowiem brak pisemnej umowy o pracę i dokumentów potwierdzających rozliczenie wynagrodzenia uznał za dowody świadczące o nieistnieniu stosunku pracy pomiędzy stroną i L. J. Według pełnomocnika strony ani art. 2 ani art. 29 § 2 kodeksu pracy nie uzależniają nawiązania stosunku pracy od podpisania umowy o pracę. Dlatego na mocy porozumienia z dnia 30 kwietnia 2015 r., o którym mowa w art. 1741 § 1 kodeksu pracy, za zgodą L. J. doszło do jego "wynajęcia" i mógł świadczyć pracę na rzecz strony, będąc zatrudnionym u pracodawcy pierwotnego. Stosunek prawny łączący L. J. ze stroną miał charakter stosunku pracy, bowiem zawierał wszystkie elementy tego stosunku, w tym najważniejszy - element podporządkowania pracowniczego. Z uwagi na powyższe strona posiadając ważne zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, nie naruszyła przepisów ustawy o transporcie drogowym. Odmienne rozumienie porozumienia z dnia 30 kwietnia 2015 r. powinno skutkować umorzeniem postępowania, ponieważ należałoby uznać, że przewóz wykonywało przedsiębiorstwo B, przy pomocy swojego pracownika z wykorzystaniem pojazdu wynajętego od strony. Z ostrożności procesowej pełnomocnik strony wniósł o umorzenie postępowania na podstawie zeznań świadka G. S. dotyczących wynajęcia pracownika z uwzględnieniem przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołał brzmienie art. 4 pkt 4 ww. u.t.d, zgodnie z którym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Stosownie do treści art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również:

każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

W myśl art. 5 ust. 1 ww. ustawy, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych.

Zdaniem organu z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w czasie przeprowadzania kontroli kierowca L. J. nie był pracownikiem strony skarżącej. Podczas kontroli kierowca przewoził piasek z ul. C w Ł. na ul. E w Ł. na budowę sieci ciepłowniczej realizowanej na budowie trasy WZ w okolicach dworca Ł.- W. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że jest pracownikiem przedsiębiorstwa B- G. S., zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. Natomiast ze spółką A. Sp. z o.o. nie wiąże go żadna umowa o pracę. Także dowody zebrane przez organ I instancji w postępowaniu wyjaśniającym potwierdzają powyższe okoliczności. Kierowca wykonując przewóz piasku w imieniu strony, nie był jej pracownikiem.

Zdaniem organu pojęcie "pracownika" powinno być rozumiane zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 kodeksu pracy. Użyty w ustawie o transporcie drogowym przez ustawodawcę termin ,jego pracowników" jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych obligujących do zastosowania innej niż gramatyczna wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że nie jest uprawniony do ustalania, czy stronę z kontrolowanym kierowcą faktycznie łączył stosunek pracy. Zgodnie z art. 476 § 1 pkt 11 k.p.c. ustalaniem czy łączący strony stosunek prawny ma charakter stosunku pracy jest sprawą z zakresu prawa pracy i rozstrzygają tę kwestię sądy pracy. Wobec powyższego to przedsiębiorca i osoba świadcząca pracę na jego rzecz powinni w taki sposób ustalić treść łączącej ich umowy zawartej na piśmie, aby sama nazwa zawartej umowy była wystarczająca do określenia istoty łączącego strony stosunku prawnego.

W przedmiotowej sprawie strony i kierowcy nie łączyła żadna pisemna umowa o pracę. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zarówno podczas kontroli, jak i w dniu 27 lipca 2015 r. jednoznacznie zeznał, że nie był pracownikiem strony i nie otrzymywał od niej wynagrodzenia za pracę. W ocenie organu odwoławczego strona i G. S. nie zawarły porozumienia określającego warunki wykonywania pracy przez L. J. Za takie porozumienie nie może być uznany dokument złożony do akt określony nazwą "Zlecenie", ponieważ jego treść dotyczy powierzenia przedsiębiorstwu B wykonywania przewozu materiałów na budowę. Natomiast w ogóle nie określa warunków wykonywania pracy przez L. J. na rzecz strony, a takie warunki powinno zawierać, gdyż tego wymaga powoływany przez stronę przepis art. 1741 § 1 kodeksu pracy. Ponadto pracodawcę i pracownika, któremu powierzono wykonywanie pracy u innego pracodawcy w okresie udzielonego w tym celu urlopu bezpłatnego, powinna łączyć pisemna umowa o pracę, ponieważ podstawą zatrudnienia u nowego pracodawcy nie jest porozumienie zawarte pomiędzy pracodawcami, lecz odrębny terminowy stosunek pracy. Taki wymóg nakłada na każdego pracodawcę zarówno art. 2 jak i art. 22 § 1 kodeksu pracy. Niezbędnym warunkiem udzielenia bezpłatnego urlopu do wykonywania pracy u innego pracodawcy jest zawarcie umowy o pracę z pracownikiem, któremu udzielono takiego urlopu. W oparciu o powyższe organ stwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Strona tej przesłanki nie spełniała, ponieważ kierowca nie był jej pracownikiem.

Dalej organ wskazał, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego jest działalnością licencjonowaną, co oznacza, że jej prowadzenie jest uzależnione od uzyskania licencji/zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z kolei uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym, do których należy m.in. dysponowanie odpowiednimi środkami finansowymi celem zabezpieczenia należytego prowadzenia działalności. W dniu kontroli strona skarżąca tych warunków nie spełniała, ponieważ nie posiadała zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji wspólnotowej. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony służyłoby tylko przedłużeniu postępowania. Również zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. organ uznał za niezasadny. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do WSA w Łodzi zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 2) w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, podczas gdy z ustaleń dokonanych przez Organ w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uznany przez Organ za wiarygodny, wynika, iż dniu kontroli to nie Skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, co w konsekwencji powinno prowadzić do stwierdzenia przez Organ braku podstaw do nałożenie kary pieniężnej na Skarżącego oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości;

b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, dokonanie ustaleń faktycznych w sposób dowolny i sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz dokonanie ustaleń sprzecznych ze sobą lub z pominięciem ustaleń wynikających z tych dowodów, które wskazywały na fakt, iż w dniu kontroli to nie Skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, w tym dokonanie ustalenia, iż to Skarżący wykonywał w dniu kontroli transport drogowy, podczas gdy ustalenie to jest sprzeczne z innymi ustaleniami dokonanymi przez Organ, a mianowicie z następującymi ustaleniami - iż z okazanego w dniu kontroli dokumentu "ZLECENIE" wynikało, że kontrolowany pojazd został wynajęty przedsiębiorstwu B, że ze złożonych w dniu kontroli zeznań kierującego pojazdem L. J. wynikało, że wykonuje on przewóz na polecenie swojego pracodawcy G. S. z firmy B oraz, że kierujący pojazdem L. J. nie był w dniu kontroli pracownikiem Skarżącego;

c) art. 136 w zw. z art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w sytuacji, gdy Organ I instancji nie przeprowadził zawnioskowanego dowodu z przesłuchania strony, podczas gdy w niniejszej sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne do jej rozstrzygnięcia, w szczególności wątpliwości co do charakteru prawnego stosunku łączącego Skarżącego z firmą B- G. S., co do faktu wynajęcia przez Skarżącego pojazdu, co do faktu zatrudnienia L. J. przez Skarżącego w dacie kontroli, oraz co do faktu, czy to Skarżący w dniu kontroli wykonywał transport drogowy, które to wątpliwości mogłyby zostać wyjaśnione przy pomocy dowodu zgłoszonego już na etapie odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęcie postępowania i, wbrew stanowisku Organu, nie prowadziłoby to do przedłużenia postępowania lecz do dokładnego wyjaśnienia sprawy;

d) z ostrożności - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie ustaleń w niniejszej sprawie z pominięciem zeznań złożonych przez świadka L. J. oraz zeznań świadka G. S. a dotyczących istniejącego pomiędzy pracodawcami ustnego porozumienia co do czasowego zatrudnienia L. J. przez Skarżącego, pozostawania przez L. J. pod kierownictwem Skarżącego w dniu kontroli, pomimo iż zeznania te były ze sobą spójne i wskazywały na fakt czasowego zatrudnienia L. J. przez Skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że Skarżącego oraz Pana L. J. nie łączył stosunek pracowniczy;

z ostrożności - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, pomimo podnoszonych przez Organ wątpliwości co do oceny charakteru stosunku łączącego stronę z L. J., podczas gdy ocena istnienia lub nieistnienia stosunku pracy należy do właściwości sądów powszechnych a ponadto okoliczność ta stanowi zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie i w konsekwencji. Organ powinien był zawiesić postępowanie i wystąpić do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwać stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 4 pkt 3 lit. a) w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do ustalonego przez Organ stanu faktycznego, zgodnie z którym w dniu kontroli przewóz drogowy był wykonywany na zlecenie firmy B- G. S. przez pracownika firmy B- G. S. - pojazdem wynajętym przez firmę B- G. S. od Skarżącego na podstawie okazanego w dniu kontroli dokumentu "ZLECENIE", co w konsekwencji spowodowało błędne uznanie przez Organ, iż to Skarżący był podmiotem wykonującym przewóz drogowy w dniu kontroli;

art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z punktem 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż przewóz piasku, stanowiącego własność firmy B- G. S., wykonywany przez firmę B- G. S. i przez pracownika firmy B- G. S. za pomocą pojazdu wynajętego firmie B- G. S. przez Skarżącego na podstawie okazanego w dniu kontroli dokumentu "ZLECENIE", stanowi wykonywanie przez Skarżącego przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego polegającym na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji;

art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż "bycie przez Skarżącego właścicielem pojazdu wynajętego firmie B- G. S. na podstawie okazanego w dniu kontroli dokumentu ZLECENIE" stanowi "bycie podmiotem wykonującym przewóz drogowy";

art. 4 pkt 4) lit. a) ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 22 kodeksu pracy w zw. z art, 29 § 2 kodeksu pracy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż umowa o pracę powinna być zawarta w formie pisemnej a brak dowodu zawarcia umowy o pracę powoduje niemożność uznania danego stosunku prawego za stosunek pracy.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz o zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył obowiązujących przepisów prawa.

Organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 lit. a, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz art. 29 § 2 i art. 22 Kodeksu pracy.

W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organów Inspekcji Transportu Drogowego wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej.

Nakładając karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych, organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, w oparciu o przeprowadzone czynności kontrolne, prawidłowo ustaliły, że w dniu kontroli, tj. 15 maja 2015 roku, przewóz drogowy był wykonywany na rzecz przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. C 110 prowadzącej prace budowlane przy ul. D oraz na terenie dworca Ł- W., zaś kontrolowany kierowca nie był pracownikiem tej spółki.

Kontrola miała miejsce w Ł. przy ul. A i dotyczyła pojazdu marki Kamaz o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował L. J. Kierujący wykonywał przewóz drogowy piasku. Kierujący okazał do kontroli wypis nr 2 z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] wydanego dla A. Sp. z o.o., zaświadczenie o działalności wystawione przez G. S. - właściciela przedsiębiorstwa B, wykresówki, dowód rejestracyjny pojazdu, dokument Wz nr [...] z dnia 15 maja 2015 roku oraz dokument nazwany "ZLECENIE".

Okazane "ZLECENIE" zawierało adnotację, iż skarżąca spółka zleca przedsiębiorstwu B z siedzibą w Ł. przy ul. B. 15 przewóz materiałów na budowę. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że przewóz realizuje na polecenie swojego pracodawcy G. S. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr[...].

Organy Inspekcji Transportu Drogowego zasadnie przyjęły, iż w czasie przeprowadzania spornej kontroli kierowca L. J. nie był pracownikiem strony skarżącej. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że przewóz realizuje na polecenie swojego pracodawcy G. S. – właściciela przedsiębiorstwa B. Kierowca zeznał, że jest pracownikiem firmy B zatrudnionym na umowę o pracę (Protokół przesłuchania świadka, k. nr 9 akt administracyjnych), a z firmą A nie wiąże go żadna umowa o pracę, zaś dzisiejszy przewóz realizuje w ramach swoich obowiązków pracowniczych. Kierowca nie posiadał wiedzy na temat rozliczeń, między przedsiębiorstwami.

W konsekwencji, należało uznać, że kierowca dokonywał przewozu materiałów budowlanych na budowę prowadzoną przez skarżącą spółkę, to jest podmiotu, którego pracownikiem nie był. Ponadto skarżąca wykonywała sporny przewóz nie posiadając stosownej licencji na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

Należy podnieść, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich wskazanych powyżej przesłanek łącznie.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło ustalenie, czy wykonywany w dniu 15 maja 2015 r. przewóz towarów samochodem stanowiącym własność skarżącego przedsiębiorcy miał charakter niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne, w rozumieniu cyt. przepisu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).

Z uwagi na oświadczenie kierowcy L. J. złożone w toku kontroli drogowej organy Inspekcji Transportu Drogowego zobowiązane były przede wszystkim wyjaśnić, czy w zaistniałych okolicznościach prowadzenie pojazdu przez kierowcę wypełnia dyspozycję art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym, tj. prowadzenia pojazdu przez pracownika przedsiębiorcy, a ponadto organy musiały ustalić, czy wykonywany w owym dniu przewóz spełniał pozostałe warunki dla uznania go za niezarobkowy przewóz na potrzeby w własne.

Organy obu instancji, definiując pojęcie pracownika, odwołały się do definicji zawartej w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, zgodnie z którą pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi powyższe stanowisko jest uzasadnione i znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów.

Należy zauważyć, iż Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18 października 1994 r., wydanym w sprawie sygn. akt K 2/94 (OTK 1994/2/36), wyraźnie podkreślił, iż kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Jest niesporne, że zarówno aksjologia, jak i technika tworzenia prawa traktuje kodeksy w sposób szczególny.

Również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 15 stycznia 1993 r., sygn. akt III ARN 89/32 (POP 1393/4/70) wyraził pogląd, że "uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne".

W ocenie Sądu, przyjąć należy, iż skoro ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownik na gruncie ustawy o transporcie drogowym - zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia "pracownika" sformułowanej w Kodeksie pracy.

Należy stwierdzić, iż w art. 4 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ustawodawca posłużył się pojęciem pracownika, nie zaś osoby zatrudnionej, wobec czego należy uznać, że jeśli wykonywany w dniu kontroli przejazd pojazdem stanowiącym własność skarżącego przedsiębiorcy nie spełnia warunku, o którym mowa w ustawie, zasadne jest nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W tym miejscu, należy zauważyć, że również Naczelny Sąd Administracyjny w swoim dotychczasowym orzecznictwie uznał w sposób jednoznaczny, iż wobec braku w ustawie o transporcie drogowym definicji pojęcia "pracownik", należy posłużyć się definicją zaczerpniętą z Kodeksu pracy i obejmującą osobę zatrudnioną przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę, a zatrudnienie na podstawie każdej innej umowy cywilnoprawnej jest niezgodne z wymogiem ustalonym art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. (tak m.in. /w:/ wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 823/11, czy też wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10).

Ponadto należy uznać, iż tak precyzyjne określenie warunków, jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne, miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje nieodpłatnie na własne potrzeby, pomocniczą w stosunku do jego podstawowej działalności działalność przewozową, niewykonywaną w celach zarobkowych i niewymagającą ubiegania się o licencję, z drugiej natomiast miało zapobiec sytuacjom, gdy osoba pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne, w rzeczywistości świadczy usługi transportowe. Tym samym przyjąć należy, że również na przedsiębiorcy, który bez konieczności uzyskiwania licencji może przewozić wyprodukowane, wynajęte, wydzierżawione, czy też przez siebie zakupione towary - ciąży obowiązek szczególnego przestrzegania warunków, jakimi ustawodawca obwarował wykonywanie przewozów na potrzeby własne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4035/14).

Ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej dotyczących niewłaściwego - jej zdaniem - ustalenia przez organy obu instancji, iż kierujący zatrzymanym do kontroli pojazdem nie był zatrudniony przez stronę na podstawie umowy o pracę, uznać należy, iż w świetle zgromadzonych w toku kontroli oraz postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ pierwszej instancji materiałów dowodowych - wynika jednoznacznie, iż kierowca L. J. w dniu kontroli (15 maja 2015 r.) nie był pracownikiem strony skarżącej. Nie łączyła go ze Spółką A. umowa o pracę i nie pobierał w tej spółce wynagrodzenia za pracę. Był bowiem pracownikiem przedsiębiorstwa B. Należy podzielić wnioski organu, że strony nie zawarły między sobą porozumienia określającego warunki wykonywania pracy przez L. J. Za takie porozumienie nie można uznać znajdującego się w aktach sprawy dokumentu o nazwie "Zlecenie". Treść tego dokumentu mówi bowiem o powierzeniu przedsiębiorstwu B wykonywania przewozu materiałów na budowę, nie określa zaś warunków wykonywania pracy przez L. J.

Powyższe ustalenia w konsekwencji nie pozwalają na przyjęcie, iż kierowca samochodu marki Kamaz o nr rej. [...] był pracownikiem strony skarżącej, a przewóz stanowił przewóz na potrzeby własne firmy A. Sp. z o.o.

Zdaniem Sądu należy wskazać, iż przepisy art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. nakazują organowi prowadzącemu postępowanie podejmować wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a także w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z kolei kontrola tej oceny, sformułowanej następnie w postaci uzasadnienia decyzji, polega na sprawdzeniu przez sąd administracyjny, czy organ ustosunkował się w swojej ocenie do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy uczynił to wyczerpująco, czy dokonał rozpatrzenia dowodów w ich wzajemnej korelacji i spójności, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Zdaniem Sądu, podważenie oceny, której dokonał właściwy organ, byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby była ona nielogiczna, niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego, czy też oparta na przesłankach nieznajdujących odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Tego rodzaju zarzutu w niniejszej sprawie nie można sformułować.

Należy uznać, że to na przedsiębiorcy, chcącym wykonywać przewóz na potrzeby własne, spoczywa ciężar prowadzenia swojej działalności w sposób transparentny, a więc w taki sposób, by w przypadku ewentualnej kontroli, nie mogła powstać jakakolwiek wątpliwość co do spełnienia wymogów do wykonywania takiego przewozu.

W świetle treści art. 29 § 2 k.p., zgodnie z którym umowę o pracę zawiera się na piśmie, przyjmuje się, że jeżeli umowa o pracę nie została zawarta z zachowaniem formy pisemnej, pracodawca powinien, najpóźniej w dniu rozpoczęcia pracy przez pracownika, potwierdzić pracownikowi na piśmie ustalenia co do stron umowy, rodzaju umowy oraz jej warunków.

Należy zauważyć, że takiego dokumentu (a więc umowy o pracę) kierowca wykonujący sporny przewóz nie okazał w toku kontroli. Zdaniem Sądu, nie sposób - zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego – uznać za niewiarygodne złożonych podczas kontroli oświadczeń kierowcy, który wyraźnie wskazał, iż nie jest pracownikiem skarżącego przedsiębiorcy. Nie sposób również przyjąć, kierując się oczywiście zasadami logiki i doświadczenia życiowego, iż kierowca skarżącego przedsiębiorcy "zapomniał", iż powierzono mu wykonywanie pracy na rzecz innego pracodawcy, udzielając mu w tym celu bezpłatnego urlopu.

Zgodnie z art. 1741 § 1 i 2 Kodeksu pracy, za zgodą pracownika, wyrażoną na piśmie, pracodawca może udzielić pracownikowi urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami. Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w § 1, wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u dotychczasowego pracodawcy.

Pracodawcę i pracownika, któremu powierzono wykonywanie pracy u innego pracodawcy na podstawie powołanego przepisu, również powinna łączyć pisemna umowa o pracę. Jak bowiem słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podstawą zatrudnienia u nowego pracodawcy nie jest ustne porozumienie zawarte między pracodawcami. Podstawy tej nie może stanowić również nieprecyzyjnie sformułowany dokument o nazwie "Zlecenie". Aby znalazła w praktyce zastosowanie regulacja opisana w ww. przepisie, niezbędne jest zawarcie między stronami odrębnego, terminowego stosunku pracy w formie pisemnej, przewidzianej w art. 29 § 2 k.p., z uwzględnieniem przepisów art. 2 oraz art. 22 tej ustawy.

Ponadto poprzez zawarcie umowy o pracę w formie pisemnej, pracownik wyraża zgodę na udzielenie mu urlopu bezpłatnego a tym samym zobowiązuje się wobec swego pracodawcy, że zawrze z nowym pracodawcą umowę na czas określony, lub na czas wykonywania określonej pracy. Warunek ten w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony. Skarżąca spółka nie miała zawartej umowy o pracę z kierowcą L. J., a wynagrodzenie za swą pracę kierowca otrzymywał od swojego pracodawcy – G. S. z firmy B.

Ocena dowodów przedstawionych przez skarżącego jest zgodna z zasadami poprawnego rozumowania i doświadczeniem życiowym, gdyż trudno jest przyjąć, iż pomimo konsekwentnych wyjaśnień kierowcy, organy obu instancji winny dokonać odmiennych ustaleń., jak wnosi skarżąca spółka. Z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego bezspornie wynika, iż kierowca kontrolowanego pojazdu nie był zatrudniony na umowę o pracę w firmie A. Sp. z o.o. Stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości i nie było konieczne przeprowadzanie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w postaci przesłuchania świadków.

Warto w tym miejscu zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego stwierdzone w toku kontroli, w protokole kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia.

Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w przepisie art. 74 ustawy o transporcie drogowym. Z powołanego przepisu cyt. ustawy wynika, że z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (art. 74 ust. 1) Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (art. 74 ust. 3).

Jako dokument urzędowy, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, protokół stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego przyjmuje się, że podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475).

Ponadto zauważyć należy, iż kierowca składał zeznania w dniu 15 maja 2015 r. po uprzedzeniu go o odpowiedzialności karnej w przypadku zeznawania niezgodnie z prawdą ( art. 233 § 1 kodeksu karnego). Miał zatem pełną świadomość jaką może ponieść karę w przypadku składania fałszywych zeznań. Treść zeznań tego świadka była logiczna i spójna. Organ zatem mógł przyjąć złożone zeznania jako dowód w sprawie.

Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela również pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 440/14, że dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten, podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. W rozpoznawanej sprawie protokół kontroli został podpisany przez kontrolowanego kierowcę bez uwag (str. 21 akt administracyjnych).

Warto jednocześnie zauważyć, że protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Nie bez znaczenia jest również to, że przepis art. 74 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym przewiduje możliwość odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego, z czego skontrolowany w niniejszej sprawie kierowca nie skorzystał, nie wnosząc jednocześnie żadnych uwag i zastrzeżeń do treści protokołu kontroli.

Dodatkowo, nie sposób pominąć tego, iż kierowca nie tylko nie zgłaszał w zakresie powyższego ustalenia żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli, ale również przesłuchany dodatkowo w charakterze świadka na miejscu kontroli - potwierdził fakt braku umowy o pracę z firmą A. Sp. z o.o. na dzień realizacji spornego przewozu drogowego.

W tej sytuacji, Sąd uznał, że fakt posiadania przez skarżącego przedsiębiorcę wypisu nr 2 z zaświadczenia nr 0282205 na przewozy drogowe na potrzeby własne, miałby w sprawie znaczenie, gdyby kontrolowany w dniu 15 maja 2015 r. przewóz należącym do strony pojazdem odpowiadał wszystkim przesłankom takiego przewozu, określonym w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Należy przyjąć, iż przedmiotowe zaświadczenie uprawnia do wykonywania takich przewozów, jednak samo w sobie nie przesądza o charakterze faktycznie wykonywanego i kontrolowanego przewozu.

Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 3 cyt. ustawy, transportem drogowym, w rozumieniu tej ustawy, jest również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4.

Stosownie do art. 5 ust. 1 w/w ustawy podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 cyt. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącego przewóz nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania licencji, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy, który karą 8.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganej licencji.

Zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a).

W ocenie Sądu, organ odwoławczy, jak również organ pierwszej instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i co ważne - w pełni logicznej - oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy administracji publicznej uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

d.j.