Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 799/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6274 Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemca
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1380
law: Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (zwany także "Ministrem") postanowieniem z [...] lipca 2015 r. znak: [...] sprzeciwił się wydaniu nowozakładanej spółce [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] . (dalej: "spółka nowozakładana") zezwolenia na nabycie przez tę spółkę nieruchomości rolnych położonych w gminie [...], w województwie [...].

Z akt sprawy wynika, że w dniu 10 marca 2015 roku, z wnioskiem do Ministra Spraw Wewnętrznych o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnych wystąpiła spółka [...] Sp. z o. o. (dalej "skarżąca"). Stosownie do przepisów o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców Minister Spraw Wewnętrznych zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z pismem z 29 maja 2015 r. o zajęcie stanowiska w tej sprawie. Minister wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, preferowanym nabywcą nieruchomości rolnych jest rolnik prowadzący gospodarstwo rodzinne, posiadający kwalifikacje rolnicze i zamieszkały w gminie, na terenie której położona jest chociaż część nabywanej nieruchomości rolnej. Wnioskodawca natomiast tych warunków nie spełnia.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący podkreślił, że istotą podziału spółki, jest przeniesienie części majątku spółki dzielonej na istniejącą spółkę lub spółkę nowo zawiązaną. Skarżąca spółka posiadająca w 100% kapitał włoski, ma na celu wydzielenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, którą stanowi pion wydobywczy piaskowca i innych kruszyw do spółki nowo zawiązanej, tj. [...] Sp. z o .o. W takim wypadku nie dochodzi do zbycia w sensie komercyjnym, ale do zbycia w sensie organizacyjnym, którego skutkiem jest rozdzielenie organizacyjne i majątkowe działalności w zakresie chowu i hodowli zwierząt od działalności wydobywczej piaskowca i innych kruszyw, co z kolei umożliwi powstanie nowych miejsc pracy. To zaś świadczy o istnieniu interesu społecznego w nabyciu przez cudzoziemcę przedmiotowych gruntów.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z [...] stycznia 2016 r., znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane, w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Przepisy ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie zakreślają merytorycznego zakresu oceny Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jednakże powinna ona dotyczyć tych aspektów sprawy, które wiążą się z zadaniami organu orzekającego, czyli w tym konkretnym wypadku szeroko pojętymi zagadnieniami z zakresu kształtowania ustroju rolnego. Minister obligowany jest więc dokonać oceny zamiaru wnioskodawcy co do charakteru planowanej działalności pod kątem gospodarki rolnej. Stosownie do art. 1a ust. 6 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, nabycie nieruchomości rolnych przez cudzoziemców następuje dodatkowo z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 803 z póżn. zm.). Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając jako organ współdziałający na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 1 a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców i oceniając wniosek o udzielenie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości rolnej, jest zatem uprawniony na podstawie art. 7 Kpa do uwzględnienia interesu społecznego poprzez odwołanie się do postanowień ustawy z dnia 11 kwietnia 2003r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Czuwając natomiast nad kształtowaniem ustroju rolnego w kraju, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje się preferencjami prowadzonej przez siebie polityki rolnej i zasadami kształtowania ustroju rolnego.

Dalej Minister wskazał, że z wypisów z rejestru gruntów wynika, iż przedmiotowe działki to grunty orne klas RIVa (o powierzchni 63,46 ha), RIVb (o powierzchni 61,98 ha), RV (o powierzchni 4,48 ha), łąki trwałe klas: ŁIV (o powierzchni 15,11 ha), ŁV (o powierzchni 2,08 ha), LVI (o powierzchni 1,69 ha), pastwiska trwałe klas: PslV (o powierzchni 72,04 ha), PsV (o powierzchni 27,41 ha), PsVI (o powierzchni 9,72 ha), rowy (o powierzchni 0,01 ha), grunty zadrzewione i zakrzewione (o powierzchni 4,82 ha), grunty zabudowane klas: B-PslII (o powierzchni 0,08 ha), B-PslV (o powierzchni 7,96 ha), B-PsV (o powierzchni 0,35 ha) oraz nieużytki (o powierzchni 0,51 ha) o łącznej powierzchni 261,70 ha. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że na posiadanych nieruchomościach, w tym na działkach objętych wnioskiem z dnia 10 marca 2015 r. o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości, prowadził działalność rolniczą do 2005 r. Od 2005 roku do chwili złożenia wniosku grunty są utrzymywane w wymaganej kulturze rolnej, o czym świadczyć ma fakt otrzymywania przez wnioskodawcę "dopłat unijnych". Jednocześnie Minister wskazał, że z pisma [...] Izby Rolniczej z dnia [...] września 2015 roku nr [...] wynika, że wnioskodawca od 5 lat nie prowadzi działalności rolniczej, a posiadane nieruchomości "w sposób formalny lub nieformalny" wydzierżawia innej spółce oraz miejscowym rolnikom. Informacjom tym należy dać wiarę, gdyż w piśmie z dnia 28 kwietnia 2015 roku skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych Wnioskodawca sam stwierdza, że zamierza wznowić działalność w zakresie rolnictwa. W ocenie Ministra, powyższe wskazuje jednoznacznie, że obecnie takiej działalności nie prowadzi.

Ponadto, w ocenie Ministra, z akt sprawy wynika, że na działkach objętych wnioskiem z dnia 10 marca 2015 r., które mają być przekazane spółce [...], ma być prowadzona działalność inna niż rolnicza, a mianowicie wydobywanie piaskowca i innych kruszyw. Nie jest to do pogodzenia z rolniczym charakterem przedmiotowych nieruchomości. Skoro nieruchomości o nabycie których wystąpił wnioskodawca mają charakter rolniczy, to powinny być również rolniczo wykorzystywane, szczególnie w sytuacji, gdy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje innego niż rolnicze przeznaczenia tego terenu. Minister zaznaczył, że fakt braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie tworzy okoliczności przemawiających za nierolnym wykorzystaniem w/w nieruchomości. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gruntami rolnymi są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne (art 2 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy). Ochrona gruntów rolnych polega na ograniczeniu przeznaczania ich na cele nierolnicze (art. 3 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy). Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji natomiast, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zmieniałby przeznaczenie tych gruntów, nie ma podstaw do przyjęcia, że działki objęte wnioskiem są przeznaczone na cele inne niż rolne. Skoro więc nieruchomości, których dotyczy wniosek nie są objęte aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zgodnie z danymi z operatu ewidencji gruntów, stanowią grunty rolne, to w myśl powołanych wyżej przepisów, powinny być wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem, a więc na cele działalności rolniczej.

Odnosząc się do zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentu, że wydzielenie przedmiotowych nieruchomości ma jedynie "sens organizacyjny", gdyż polega na rozdzieleniu rodzajów działalności, a skład wspólników (100% kapitał [...]) w spółce nowej [...] jak i w spółce dzielonej ([...] nie zmieni się, Minister wskazał, że nie ma on znaczenia, gdyż nadrzędnym celem jest rolnicze wykorzystanie gruntów. Zwrócił również uwagę, że nowa spółka [...] nie mieści się w definicji preferowanego nabywcy nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów o kształtowaniu ustroju rolnego. Zgodnie z art. 23 Konstytucji RP podstawą ustroju rolnego w Polsce jest gospodarstwo rodzinne. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi czuwając zatem nad kształtowaniem ustroju rolnego dba o poprawę struktury obszarowej gospodarstw rodzinnych, mając na celu powiększanie indywidualnych gospodarstw rodzinnych.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez nie uwzględnienie istoty podziału przez wydzielenie w trybie art. 529 § 1 pkt. 4 i nast. ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej ksh) oraz uznanie, iż jest to okoliczność bez znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie oraz wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego, przejawiające się w szczególności w braku ustaleń dotyczących stanowiska Gminy [...] w przedmiocie przeznaczenia nieruchomości będących przedmiotem wniosku o wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca, a w konsekwencji ustalenie przeznaczenia, gruntów jedynie w oparciu o klasyfikacje wynikające z wypisów z rejestru gruntów, podczas gdy odesłanie zawarte w ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców wskazuje na grunty rolne w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny; przyjęcie za podstawę podtrzymania sprzeciwu stwierdzenia, iż na nieruchomościach objętych wnioskiem o wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca ma być prowadzona działalność inna niż rolnicza i jest to nie do pogodzenia z rolniczym charakterem nieruchomości, podczas gdy bez uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a następnie Planu Zagospodarowania Przestrzennego oraz uzyskania niezbędnych koncesji na wydobycie piaskowca i innych kruszyw, wykonywanie na nieruchomościach objętych wnioskiem innej niż rolnicza działalności nie będzie możliwe;

- art. 80 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 126 w zw. z art. 107 § 3 poprzez brak wyczerpującego wskazania przez organ dowodów na jakich oparł oraz przyczyn dla, których z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności.

II. Naruszenie prawa materialnego:

- art. 23 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (dalej Konstytucji RP) z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż norma prawna zawarta w zdaniu pierwszym wskazanego przepisu może być rozpatrywana samodzielnie, podczas gdy z normy prawnej zawartej w zdaniu drugim art. 23 wynika jednoznacznie, że zasada wyrażona w zdaniu pierwszym nie narusza postanowień art. 21 i 22;

- art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który stanowi, że ograniczenia działalności gospodarczej jest dopuszczalne jedynie w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny poprzez jego niezastosowanie.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

W uzasadnieniu spółka wskazała, że powstanie spółki [...] Sp. z o.o. (spółka będzie cudzoziemcem w rozumieniu art. 1 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 marca 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców) z uwagi na specyfikę instytucji podziału przez wydzielenie jest uwarunkowane uzyskaniem zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych na nabycie nieruchomości. Powyższe przesądza, że Minister w żaden sposób nie odniósł się do przedstawionych okoliczności związanych z podziałem spółki [...] Sp. z o.o., co wskazuje na brak zrozumienia istoty nabycia nieruchomości na podst. art. 529 § 1 pkt. 4 k.s.h. We wskazanym przypadku nie dochodzi bowiem do nabycia na podstawie umowy, np. w wyniku umowy sprzedaży czy darowizny. Nabycie nieruchomości jest ściśle związane z podziałem spółki i winno być rozpatrywane łącznie z przepisami art. 529 § 1 i następnych k.s.h. Spółka wskazała, iż powołanie się przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na okoliczność, że preferowanym nabywcą nieruchomości rolnych jest rolnik prowadzący gospodarstwo rodzinne, posiadający kwalifikacje rolnicze ¡zamieszkały a terenie gminy, na terenie której położona jest jedna z nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, jest oderwane od realiów przedmiotowej sprawy.

Skarżący podkreślił, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinien w każdym konkretnym stanie faktycznym rozważyć z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony, czy przeniesienie własności wskazanej nieruchomości rolnej nie jest sprzeczne z powierzoną mu ochroną gruntów przeznaczonych na cele rolne albo z kształtowaniem ustroju rolnego państwa, czego w niniejszej sprawie zabrakło

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Będące przedmiotem kontroli Sądu postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydane zostało w oparciu o art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. W świetle zawartych w tym przepisie regulacji, zezwolenie na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wydaje minister właściwy do spraw wewnętrznych, o ile – w przypadku nieruchomości rolnych – sprzeciwu nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Tak ukształtowane relacje wymienionych organów administracji mają charakter współdziałania w rozumieniu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U z 2016, poz. 23 ze zm.), dalej jako " k.p.a.". Przy tym organ współdziałający ma obowiązek zbadania sprawy pod kątem swojej właściwości. Jak wynika z art. 23 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (jedn. tekst Dz.U. z 2015 r. poz. 812), do zadań Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi należy kształtowanie ustroju rolnego państwa oraz ochrona gruntów przeznaczonych na cele rolne.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając jako organ współdziałający na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców i oceniając wniosek o udzielenie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości rolnej, jest uprawniony na podstawie art. 7 k.p.a. do uwzględnienia interesu społecznego poprzez odwołanie się do postanowień ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (jedn. tekst Dz.U. z 2012 r. poz. 803 ze zm.). Minister jest więc zobligowany ocenić zamiar wnioskodawcy co do charakteru planowanej działalności na nabywanej nieruchomości pod kątem realizacji zasad kształtowania ustroju rolnego państwa. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 478/15, dostępny w internecie na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz przywołane tam orzeczenia).

Tak rozumiany interes społeczny, w ocenie Sądu, nakazywał uznać za prawidłowe zaskarżone postanowienie.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w szczególności w sytuacji gdy cudzoziemiec ubiega się o zgodę na nabycie nieruchomości stanowiącej tereny rolne, a jednocześnie cel nabycia nie pozostaje w jakimkolwiek związku z prowadzeniem na tych gruntach działalności rolniczej, czy też zachowaniem rolniczego charakteru tych gruntów, wyrażenie sprzeciwu na jest jak najbardziej uzasadnione. Powierzona bowiem Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi ochrona gruntów rolnych oraz kształtowanie ustroju rolnego państwa w sytuacji – jak w niniejszej sprawie – gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmieniającego przeznaczenie tych gruntów, nakazywała zajęcie stanowiska o utrzymaniu rolniczego ich charakteru. Spółka nie gwarantowała zaś rolniczego wykorzystania nieruchomości. O prawidłowości tego twierdzenia przesądza fakt, że spółka we wniosku, jak również w piśmie z dnia 28 kwietnia 2015 r. podała, iż nowo zawiązana spółka [...] Sp. z o.o., która w założeniu ma być beneficjentem pozwolenia, będzie prowadziła działalność w zakresie wydobycia piaskowca i innych kruszyw. Tym samym celem nabycia przedmiotowej nieruchomości jest realizacja pozarolniczej działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kruszców ze złóż.

Podkreślić należy, że ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego państwa nakazuje uwzględniać konieczność poprawy struktury obszarowej gospodarstw rolnych, przeciwdziałania nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych oraz zapewnienia prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwach rolnych przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach. Powyższemu założeniu nie odpowiada cel, jakiemu podyktowane było nabycie przez nowo zawiązaną spółkę nieruchomości rolnej.

Mając na uwadze fakt, że Minister jest zobligowany ocenić zamiar wnioskodawcy co do charakteru planowanej działalności na nabywanej nieruchomości pod kątem realizacji zasad kształtowania ustroju rolnego państwa, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że fakt, iż nabycie nieruchomości jest warunkiem utworzenia nowej spółki, pozostaje bez znaczenia dla oceny czy w świetle przepisów ustawy o nabywaniu nieruchomości rolnych przez cudzoziemców wyrażenie sprzeciwu jest uzasadnione. Rolą organu w tym postepowaniu nie jest bowiem czuwanie nad możliwością realizowania planów i strategii działalności prowadzonej przez spółkę, ale ocena zasadności wydania zezwolenia na nabycie nieruchomości.

W powyższych okolicznościach, wbrew stanowisku Spółki, na ocenę podjętego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozpoznawanej sprawie postanowienia nie mogły okoliczności dotyczące wpływu nabycia nieruchomości na nowo tworzone miejsca pracy. Sprzeciw co do nabycia przez cudzoziemca nieruchomości nie jest bowiem zależny od tego czy inwestycja planowana przez spółkę, sprzyja rozwojowi danego regionu, bądź czy jest korzystna z punktu widzenia lokalnego rozwoju, ale podstawą jego zgłoszenia jest dbanie o realizację celów nałożonych na Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ww. ustawą o działach administracji rządowej, w szczególności zaś ochrona gruntów przeznaczonych na cele rolnej. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, sam bowiem fakt przeznaczenia nieruchomości na cele rolne nakazuje sprzeciwić się jej nabyciu przez spółkę, która nie prowadzi działalności rolniczej, a tym samym nie zapewni wykorzystania gruntów zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. W niniejszej sprawie nie jest natomiast kwestionowane, że zamierzenia spółki stoją w sprzeczności z interesem rolnictwa.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, odmawiając jednocześnie zasadności zarzutom skargi w zakresie naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu organy bowiem prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i rozważyły wszystkie jej okoliczności, uwzględniając zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony co czyni nieuzasadnionym zarzut wydania rozstrzygnięcia w warunkach dowolnej oceny dowodów. Fakt bowiem, że organ nie uwzględnił wniosku, nie oznacza automatycznie, że nie wziął pod rozwagę interesu strony, a jedynie że cel, którego ochronę ustawodawca powierzył organowi, w warunkach niniejszej sprawy, nie uzasadnia odstąpienia od wyrażenia sprzeciwu na nabycie gruntów rolnych przez cudzoziemca. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia powołanych w skardze przepisów Konstytucji. Wyrażenie sprzeciwu na nabycie nieruchomości przewiduje przepis ustawy i w ocenie Sądu uzasadnia go interes publiczny, który wyraża się w ochronie gruntów rolnych.

W tych warunkach uzasadnionym było oddalenie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) skargi na postanowienie w sprawie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości rolnej.