Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1483/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie
Powołane przepisy: article: art 25ust.6
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. spraw ze skarg T K na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie - z dnia 1 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej za rok 2010, - z dnia 1 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej za rok 2011 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 2 maja 2013 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie na rzecz skarżącego T K kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] i nr [...] odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia podatnikowi wysokości stawki karty podatkowej za rok [...] ważnej na okres od [...] r. oraz nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia podatnikowi wysokości stawki karty podatkowej za rok [...] ważnej na okres od [...] r.

Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji wynika, że podatnik złożył wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej od dnia [...] r. w zakresie montażu instalacji elektrycznych, gazowych, centralnego ogrzewania, montażu i usług serwisowych automatyki i sterowania, a także pomiarów w ww. zakresie. Decyzją z dnia [...] oraz decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił podatnikowi wysokość miesięcznej stawki karty podatkowej na rok podatkowy [...] w wysokości [...] oraz na rok podatkowy [...]w wysokości [...] zł dla działalności prowadzonej w zakresie usług robót budowlanych ww. zakresie.

W piśmie z dnia [...] r. podatnik poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego o zatrudnieniu z dniem [...] r. pracownika na umowę o pracę (ze względu na konieczność wywiązywania się z zawartych w [...] r. umów dotyczących usług serwisowych branży grzewczej oraz zły stan zdrowia w konsekwencji przebytego zawału serca i przebywaniem na zwolnieniu lekarskim).

Naczelnik Urzędu Skarbowego ww. decyzjami z dnia [...] r. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r. i z dnia [...] r. w sprawie ustalenia podatnikowi wysokości stawek kary podatkowej na rok podatkowy [....].

Pismem z dnia [...] r. podatnik wystąpił do organu podatkowego I instancji z prośbą o przedłużenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, z uwagi na konieczność wyjazdu na wcześniej zaplanowane leczenie uzdrowiskowe.

W dniu [...] r. pracownik Urzędu Skarbowego poinformował podatnika telefonicznie o zasadach składania wniosku o przywrócenie terminu, a następnie w piśmie z dnia [...] r. pouczono podatnika o warunkach jakich spełnienie pozwala na przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Podatnik w piśmie z dnia [...] r. zawarł wniosek o przywrócenie terminu, wskazując że z przyczyn obiektywnych spełnione zostały przesłanki do przywrócenia terminu oraz, że [...] r. dopełnił wymaganej czynności składając odwołanie od decyzji.

W odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie obu decyzji z dnia [...] r. i podniósł zarzuty naruszenie przepisów:

– art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, dalej: "o.p.", przez niezebranie materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji niedokonanie jego oceny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego;

– art. 25 ust. 6 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U.1998.144.930 ze zm.), dalej: "u.z.p.d.", poprzez nieuwzględnienie, że w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie;

– art. 40 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36 ust. 1 lit. b i ust. 7 u.z.p.d., poprzez jego bezzasadne zastosowanie,

– art. 120, art. 121 oraz art. 122 o.p., poprzez dokonanie wszystkich wyżej wymienionych naruszeń prawa materialnego i przepisów postępowania.

Postanowieniem z dnia [...]Dyrektor Izby Skarbowej odmówił podatnikowi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a postanowieniem z dnia [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Podatnik, działając przez pełnomocnika, złożył do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego stwierdzających wygaśnięcie decyzji z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości stawek kary podatkowej na rok podatkowy [...]

We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podatnik podniósł zarzuty tożsame z powołanymi w odwołaniu od ww. decyzji.

Uzasadniając wniosek, podatnik wskazał, że decyzje zostały wydane wyłącznie na podstawie dowodów w postaci: zawiadomienia o rzekomym zatrudnieniu syna podatnika jako pracownika, rzekomej umowie o pracę, której treści nie poddano ocenie oraz w oparciu o zeznania świadka - syna podatnika, które nie wyjaśniły istoty stosunku prawnego łączącego strony umowy o pracę. W szczególności, pominięto część zeznań świadka, w której stwierdził, że w okresie zatrudnienia mieszkał wraz z ojcem we wspólnym gospodarstwie domowym oraz, że był osobą współpracującą z podatnikiem, co pozwalało na zastosowanie przepisu art. 25 ust. 6 w u.z.p.d., zgodnie z którym przy ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej i ustalaniu wysokości podatku, do liczby pracowników nie wlicza się członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem. Złożenie zaś zawiadomienia o zatrudnieniu pracownika wywołało poważne w skutkach konsekwencje, z których podatnik nie zdawał sobie sprawy, a ponadto na jego korzyść przemawia okoliczność, że działał bez pełnomocnika.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu wniosku podatnika, ww. decyzjami [...] r. stwierdzających wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia podatnikowi wysokości stawek kary podatkowej na rok podatkowy [...] i rok podatkowy [...].

Pismem z dnia [...] r. podatnik złożył odwołanie od decyzji, wnosząc o ich uchylenie. W uzasadnieniu podatnik podniósł, że literalne brzmienie art. 247 § 1 pkt 3 o.p. nie ogranicza rażącego naruszenia prawa wyłącznie do przepisów materialnych.

Organ odwoławczy, wskazanymi na wstępie decyzjami z dnia [...], utrzymał w mocy decyzje z dnia [...] r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] r.

Uzasadniając rozstrzygnięcia podjęte w sprawie, organ odwoławczy wskazał, że z okoliczności sprawy wynika fakt zatrudnienia przez podatnika pracownika, tj. pełnoletniego syna, przy uprzednim zadeklarowaniu prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej bez zatrudnienia pracowników. Zatem, zatrudnienie członka rodziny wypełniło jedną z przesłanek wskazanych w przepisie art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.p.d. i miało wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, która to okoliczność stanowi uzasadnioną przyczynę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalających wysokość podatku w formie karty podatkowej, w sytuacji niezawiadomienia także organu I instancji w terminie siedmiu dni o zatrudnieniu pełnoletniego członka rodziny. Ponadto, według organu, nie zaistniały w sprawie okoliczności, które powodowałyby wyłączenie obowiązku podatnika z poinformowania organu o okolicznościach powodujących zmiany w opodatkowaniu. Dodatkowo, organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 36 ust. 2 u.z.p.d., do brzmienia którego odwoływał się podatnik, gdyż w okresie prowadzenia przez niego działalności opodatkowanej w formie karty podatkowej, tj. od [...] r. do [...] r., tj. do dnia zatrudnienia pracownika, nie zatrudniał on żadnych pracowników i prowadził działalność gospodarczą samodzielnie. Także, według organu, podniesiony przez podatnika zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a u.z.p.d. nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ wskazał również, że przedstawianie przez podatnika własnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz polemiki z ustaleniami organu w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych, winno być przedmiotem analizy i rozstrzygania w postępowaniu zwykłym. Natomiast, w postępowaniu wywołanym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, organ nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy, co do istoty praw lub obowiązków stron i odnosi się tylko do przesłanek nieważności wymienionych w art. 247 § 1 o.p., które w sprawie nie zaistniały.

W skargach na ww. decyzje organu odwoławczego, skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący wniósł o ich uchylenie. Zaskarżonym decyzjom skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 247 § 3 o.p., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji.

Uzasadniając skargi, skarżący powołał argumenty tożsame z zawartymi w odwołaniu z dnia [...] r., wskazując, m.in., że literalne brzmienie art. 247 § 1 pkt 3 o.p nie ogranicza rażącego naruszenia prawa wyłącznie do przepisów materialnych. Skarżący wskazał, że ciężkie naruszenie reguł postępowania dowodowego, może również prowadzić do nałożenia obciążenia podatkowego w sytuacji, gdy nie zaistniało zdarzenie podatkowe skutkujące powstaniem obowiązku podatkowego. Według skarżącego, w sprawie ocena zgromadzonego materiału dowodowego wykracza poza zasady wiedzy i logiki i jako ocena dowolna rażąco narusza art. 191 o.p., prowadząc do naruszenia przepisów prawa materialnego. Tym samym, wywołuje takie same konsekwencje jak kwalifikowane naruszenie przepisów prawa materialnego.

Udzielając odpowiedzi na skargi, organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, nie podzielając zasadności podniesionych w nich zarzutów i zamieszczonych wniosków.

Na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sąd - na podstawie przepisu art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zarządził o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Sz 1483/13 oraz I SA/Sz 1484/13 i prowadzeniu ich dalej pod sygn. akt I SA/Sz 1483/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz prawa materialnego, tj. przepisu art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d., poprzez ich niezastosowanie w sprawie.

Na wstępie należy wskazać, że, co do zasady, w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest m.in. stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, nie prowadzi się postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się wyłącznie na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem takiej decyzji, a stan faktyczny oraz prawny badane są z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie jej nieważności.

Natomiast, rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p., to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej. Tym samym, decyzja dotknięta jest wadą istotną jedynie wówczas, gdy tkwi ona w samej decyzji, a więc, gdy można ją wywieść wprost z samej treści decyzji. Z tego też względu, skuteczne powołanie się na wady decyzji, w istocie oznacza możliwość dostrzeżenia ich poprzez proste zastawienie ustalonego w sprawie stanu faktycznego z przepisami prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1107/11 (vide: http://orzeczenia.nsa.gov.pl): "Wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji - w przeciwieństwie do wad warunkujących wznowienie postępowania - tkwią w samej decyzji. Wobec tego, organ prowadzący postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma obowiązek ocenić, czy wskazane przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa wystąpiły na gruncie istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania, organ dokonuje oceny legalności decyzji ostatecznej tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności."

Nadto, w orzecznictwie dominujący jest pogląd, według którego o rażącym, tzw. kwalifikowanym naruszeniu prawa, można mówić wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w oczywisty sposób sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Prezentowane jest również stanowisko, zgodnie z którym dla oceny, czy dane naruszenie ma charakter rażący, niezbędne jest, aby skutki tego naruszenia były nie do pogodzenia z punktu widzenia praworządnego państwa (vide: wyroki: NSA z dnia 27 maja 1988 r., sygn. akt IV SA 23-28/88; WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 45/12; WSA w Poznaniu z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1224/11; NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 398/05; publ., jak wyżej).

Według składu orzekającego w sprawie, rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p., to takie naruszenie w którym podjęte rozstrzygnięcie jest w oczywisty sposób sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej, jak też takie, w którym decyzja wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, w tym skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa może odnosić się zarówno do naruszenia przepisów proceduralnych, jak i materialnoprawnych, z tym zastrzeżeniem, że w odniesieniu do naruszenia przepisów proceduralnych, to naruszenie powinno pozostawać w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy.

Mając na uwadze te uwagi wstępne, należy wskazać, że powoływany przez skarżącego w toku całego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przepis art. 25 ust. 6 pkt 2 u.z.p.d. stanowi, że przy ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej i ustalaniu wysokości podatku dochodowego w odniesieniu do podatników, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 (do których zalicza się skarżącego), do liczby pracowników nie wlicza się członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem.

Organy odmówiły zastosowania w sprawie ww. przepisu uznając, że zastosowanie powinny znaleźć przepisy art. 40 ust. 1 pkt 3 i art. 36 ust. 7 u.z.p.d. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d., w przypadku gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. A, przepis art. 36 ust. 7 u.z.p.d. stanowi, że zmianach, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, podatnik jest obowiązany zawiadomić w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany.

Według organu, w sprawie nie mógł także znaleźć zastosowania przepis art. 36 ust. 2 u.z.p.d., zgodnie z którym, nie uważa się za zwiększenie stanu zatrudnienia czasowego zatrudnienia pracownika lub pełnoletniego członka rodziny w miejsce nieobecnego stałego pracownika, którego nieobecność trwa nieprzerwanie co najmniej dziesięć dni i jest spowodowana szczególnymi względami, w tym chorobą, urlopem, powołaniem na ćwiczenia wojskowe, gdyż podatnik zatrudnił syna - pełnoletniego członka rodziny, nie w miejsce nieobecnego pracownika, gdyż podatnik nie zatrudniał pracowników, lecz działalność prowadził samodzielnie.

Według składu orzekającego w sprawie - jak z powyższego unormowania wynika - sankcja w postaci stwierdzenia przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej jest konsekwencją niezawiadomienia przez podatnika, korzystającego z uproszczonej formy opodatkowania, tegoż naczelnika w terminie dni siedmiu o następujących zmianach: po pierwsze - powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej i, po drugie - mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej. A zatem, aby organ podatkowy mógł zastosować sankcję w tym przepisie wskazaną, zobowiązany jest najpierw stwierdzić zaistnienie w sprawie kumulatywnie co najmniej dwóch przesłanek warunkujących zastosowanie tej sankcji. Samo bowiem stwierdzenie zaniechania przez podatnika zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zmianach wskazanych w przepisie art. 36 ust. 1, 2 i 4 ustawy, w tym między innymi o zatrudnieniu pracownika, nie daje podstawy do zastosowania sankcji w postaci stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej.

Organy obu instancji w swoich decyzjach wprawdzie wskazały na zaistnienie obu przesłanek, tj. faktu niezawiadomienia przez skarżącego podatnika Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie dni siedmiu o zatrudnieniu syna oraz na przesłankę powodującą podwyższenie podatku dochodowego w formie karty podatkowej, na podstawie przepisu art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej, o 40% stawki podatkowej określonej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników, to jednak organy te nie uwzględniły w swoich rozstrzygnięciach unormowań przyjętych w u.z.p.d., które nie skutkują podwyższeniem stawki karty podatkowej (drugiej z przesłanek), mimo zatrudnienia, nawet w charakterze pracownika, członka rodziny pozostającego we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem (domownika), w szczególności zaś nie uwzględniły unormowań określonych w przepisach art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a u.z.p.d. Z tych unormowań wynika, iż przy ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej i przy ustalaniu wysokości podatku dochodowego (co wymaga podkreślenia) w odniesieniu do podatników, o których mowa jest w art. 23 ust. 1 pkt 1, do liczby pracowników nie wlicza się członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem.

Powyższe unormowania, aczkolwiek określające okoliczności powodujące zmiany w stanie zatrudnienia, lecz niepowodujące ani utraty warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, ani też niemające wpływu na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, powinny być w każdym przypadku szczegółowo rozważone przez organy podatkowe i ocenione, jako mające istotny wpływ na pozbawienie podatnika jego uprawnienia do korzystania z uproszczonej formy opodatkowania. Tymczasem, mimo że organy podatkowe w sprawie jednoznacznie ustaliły, że syn skarżącego podatnika jest członkiem rodziny pozostającym we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem, to jednak pominęły tę okoliczność i nie rozważyły, czy mogła ona mieć wpływ na wysokość stawki podatkowej, ograniczając się do stwierdzenia, że zatrudnienie pełnoletniego członka rodziny powoduje podwyższenie o 40% stawki karty podatkowej określonej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników (art. 28 ust. 1 pkt 1). A przecież, ustawodawca nie używa w przepisie art. 28 ust. 1 pkt 1 tego samego pojęcia, którego używa w przepisie art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a. u.z.p.d. W pierwszym ze wskazanych przepisów ustawodawca posługuje się pojęciem "pełnoletniego członka rodziny", natomiast w drugim z przepisów posługuje się pojęciem "członka rodziny pozostającego we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem", które to pojęcia nie są tożsame.

Analogiczny pogląd jak wyżej przedstawiony wyraził WSA w Szczecinie w prawomocnym wyroku z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn.. akt I SA/Sz 634/05 (vide: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, wobec stwierdzenia, że decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., którymi stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia podatnikowi wysokości stawek kary podatkowej na rok podatkowy [...], naruszają rażąco przepis art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a u.z.p.d., który nie został zastosowany w sprawie, a powinien znaleźć zastosowanie, gdyż z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym wprost wynikało, że syn skarżącego podatnika w zastępstwie chorego ojca (przebyty zawał serca i długotrwały pobyt w szpitalu) zajął się jego sprawami związanymi z wykonaniem umów już zawartych przez podatnika i bez jego kierownictwa (brak elementu kierownictwa koniecznego przy zatrudnieniu pracownika), jako członek rodziny pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem, to należało uznać, że rażąco naruszyły ten przepis przez jego niezastosowanie w sprawie. Podjęte natomiast rozstrzygnięcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w decyzjach z dnia [...] r. były w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej, a nadto decyzje te wywołały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, w tym skutki gospodarcze (skarżący zaniechał prowadzenia działalności gospodarczej).

Nieuwzględnienie zatem przez organy obu instancji oczywistej zasadności podnoszonych przez skarżącego argumentów i zarzutów w postepowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] r. i odmowa stwierdzenia ich nieważności na podstawie przepisu art. 247 § 1 pkt 3 o.p., stanowiącego, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, oznacza w konsekwencji wydanie zaskarżonych decyzji z naruszeniem tego przepisu, który powinien znaleźć zastosowanie w sprawie.

W tej sytuacji - na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. - należało orzec o uchyleniu zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...]

O niewykonalności zaskarżonych decyzji, sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 tej ustawy.

Na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 1, § 3 i § 4 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U.2011.31.153) na rzecz skarżącego zasądzono od organu zwrot kosztów postępowania, w tym koszty zastępstwa procesowego, sumując: wpisy od skarg: [...] zł; koszty zastępstwa procesowego: [...] zł; wydatki na opłatę skarbową: [...] zł, co łącznie stanowi kwotę [...] zł.