Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2432/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 40 par. 2, art. 58
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. i W. P. - wspólników s.c. P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, iż uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. i W. P. - wspólników s.c. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez M. i W. P. - wspólników s. c. P. (dalej także jako strona skarżąca) odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...].

Do wydania niniejszego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości G. zatrzymano do kontroli pojazd ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem w chwili kontroli wykonywany był przewóz drogowy na trasie G. - M. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ nałożył karę pieniężną na naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ). Niniejsza decyzja została wysłana na adres pełnomocnika strony skarżącej.

Następnie do organu zostało złożone przez stronę skarżącą w dniu 20 sierpnia 2008 r. pismo, w którym została zawarta informacja, z której wynika, iż decyzja organu pierwszej instancji nie została jej doręczona. Skarżąca powołała się jednocześnie na swoje pismo z dnia 17 stycznia 2008 r., w którym zawarta była prośba o doręczenie całej korespondencji na jej adres, a nie wyznaczonemu w sprawie pełnomocnikowi. Zmiana w zakresie doręczeń pism miała wynikać z czasowej nieobecności pełnomocnika skarżących z powodu wyjazdu.

Następnie organ pierwszej instancji pismem z dnia 29 sierpnia 2007 r. poinformował skarżących, iż zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) decyzja nr [...], została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 27 lipca 2007 r.

Biorąc pod uwagę treść otrzymanej informacji, strona skarżąca złożyła w dniu 6 września 2007 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego dnia [...] lipca 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca ponownie powołała się na treść swojego pisma z dnia 17 stycznia 2008 r., jak również wskazała, że decyzja została jej doręczona w dniu 31 sierpnia 2008 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając niniejszy wniosek, powołał treść art. 58 k.p.a. i uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...]. Organ podkreślił, że działała ona przez umocowanego pełnomocnika, któremu to decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona. W ocenie organu, zaniedbanie pełnomocnika w przedmiocie wniesienia odwołania w wymaganym terminie, nie może stanowić podstawy stwierdzenia, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Organ zważył również, że wyjazd tego pełnomocnika nie może stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu, tym bardziej, że z wnioskiem takim występuje strona skarżąca, a nie umocowany w sprawie pełnomocnik. Jednocześnie organ podkreślił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika również, iż pełnomocnikiem strony skarżącej w dniu wnoszenia odwołania, które wpłynęło do siedziby [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego dnia 6 września 2007 r., był adwokat A. S. Natomiast w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który wskazywałby na odwołanie pełnomocnictwa, a jedynie informacja strony skarżącej o czasowej nieobecności jej pełnomocnika z powodu wyjazdu. Wobec faktu, iż strona nie odwołała w sposób wyraźny udzielonego pełnomocnictwa, a jedynie poinformowała organ I instancji o czasowej nieobecności pełnomocnika z powodu wyjazdu, organ odwoławczy przyjął, iż uprawnienie do odbioru wszelkiej korespondencji w przedmiotowej sprawie przysługiwało pełnomocnikowi strony skarżącej. Dlatego też organ uznał, że decyzja została doręczona w sposób prawidłowy zgodnie z dyspozycją art. 40 § 2 k.p.a.

Następnie strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Strona skarżąca przedstawiła w skardze okoliczności faktyczne sprawy. Ponadto uzasadniając skargę wskazała, że organ nie odniósł się do argumentów przedstawionych w jej wniosku o przywrócenie terminu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo.

Przede wszystkim niesłuszny jest pogląd organu, że skoro w sprawie został ustanowiony pełnomocnik to nawet w przypadku odmiennej woli strony, doręczeń w sprawie należy dokonywać tylko na adres pełnomocnika.

Z uwagi bowiem na to, że strona (jej przedstawiciel) może swobodnie układać swoje stosunki z pełnomocnikiem i jako mocodawca może ustalać zakres czynności pełnomocnika organ administracyjny powinien uwzględniać jej wnioski co do doręczania pism stronie pomimo ustanowienia pełnomocnika w sprawie (patrz Adamek, Borkowski, Komentarz do kpa, str. 289).

Bezsporne jest w sprawie, iż strona pismem z 17 stycznia 2008 r. poinformowała organ, że z uwagi na wyjazd pełnomocnika za granicę, wnosi o doręczanie pism na adres spółki.

W tej sytuacji organ odpis decyzji powinien wysłać na adres strony a nie jej pełnomocnika. Wobec jednoznacznego oświadczenia woli skarżących doręczenie dokonane na adres pełnomocnika należy uznać za nieskuteczne. W tej sytuacji wyjaśnienia wymaga, czy i kiedy strona otrzymała decyzję, bowiem od tego momentu biegnie termin do wniesienia odwołania i być może postępowanie w sprawie przywrócenia terminu stanie się bezprzedmiotowe.

Skoro sprawa wymaga poczynienia stosownych ustaleń należało zaskarżone postanowienie uchylić stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 podpunkt c) p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.