Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1455/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Utrzymano w mocy postanowienie - art. 260 par. 1 ustawy - P.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 1455/16 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2017 r.


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję, skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie go z kosztów sądowych.

W dniu 12 stycznia 2017 r., doręczono skarżącemu pismo referendarza sądowego wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy celem jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W wyznaczonym terminie - tj. do 19 stycznia 2017 r. - skarżący nie przesłał do Sądu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W związku z powyższym, referendarz sądowy - zarządzeniem z 20 lutego 2017 r. - pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Skarżący złożył sprzeciw od opisanego wyżej zarządzenia, w którym wskazał,

że wypełnił formularz i przesłał go do Sądu, wykonując tym samym wezwanie referendarza sądowego. Dodał, że nie posiada dowodu nadania formularza, bowiem przesłał go listem zwykłym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zd.

2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 252 § 1 i § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy winien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym

i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym

lub rzecznikiem patentowym. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w innej formie

niż przewidziana przepisami nie wywołuje skutków prawnych i stosownie do treści

art. 257 p.p.s.a należy pozostawić taki wniosek bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie, skarżący - pismem referendarza sądowego z 15 grudnia 2016 r. - został wezwany do wypełnienia, podpisania i złożenia w terminie 7 dni urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie to zostało doręczone adresatowi 12 stycznia 2017 r. Do dnia dzisiejszego do Sądu nie wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Powołana natomiast

w sprzeciwie okoliczność przesłania formularza wniosku listem zwykłym nie została

w żaden sposób przez skarżącego uprawdopodobniona.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał,

że wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.

W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. i art. 257 p.p.s.a. -orzekł, jak w sentencji