Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1236/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 17 października 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do wniesienia opłaty za ochronę patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2019 r. Urząd Patentowy RP ,po rozpoznaniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] ( dalej "Skarżąca"), złożonego w dniu 8 listopada 2018 r., odmówił stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do wniesienia opłaty za 10 rok ochrony wynalazku, na który udzielono patentu pod numerem [...].

Jako podstawę prawną wskazano art. 243 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - dalej p.w.p. (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 776)

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym.

1. W dniu [...] września 2011 r. Urząd Patentowy RP udzielił patentu na wynalazek pt. "[...]" na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...].

Warunkiem udzielenia patentu było wniesienie przez zgłaszającego opłaty za pierwszy okres ochrony wynalazku (obejmujący 3 lata od dnia zgłoszenia wynalazku do ochrony). Z powinności tej zgłaszający (wówczas [...] S. A. z siedzibą w [...]) wywiązał się w dniu 22 września 2011 r., uiszczając wymaganą opłatę. Wniesiona w tym dniu opłata obejmowała nie tylko pierwsze trzy lata ochrony, ale również rok czwarty. Opłaty za kolejne lata ochrony wynalazku (czyli 5, 6 i 7 rok) spółka ta uiszczała terminowo, zazwyczaj w połowie listopada każdego roku.

2. W dniu 16 listopada 2015 r. na rachunek Urzędu Patentowego wpłynęła opłata za 8 rok ochrony przedmiotowego wynalazku. Podmiotem, który uiścił tę opłatę była Skarżąca [...] S.A. z siedziba w [...].

Z uwagi na to, że wówczas to spółka "[...] S. A." widniała w rejestrze patentowym jako uprawniony z patentu, Urząd skierował do Skarżącej pismo o wyjaśnienie. Ponieważ pismo to pozostało bez odpowiedzi, zatem Urząd Patentowy odmówił zaliczenia opłaty jako należnej za 8 rok ochrony.

Wobec braku opłaty za 8 rok ochrony decyzją z [...] listopada 2016 r. organ stwierdził wygaśnięcie patentu. Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 22 listopada 2016 r.

Jednocześnie opłata za 9 rok ochrony została wniesiona przez stronę w dniu 15 listopada 2016 r. czyli przed doręczeniem decyzji o wygaśnięciu patentu.

3. W piśmie złożonym 7 lutego 2018 r. Skarżąca zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że opłata za 8 rok ochrony wynalazku została wniesiona w terminie, zaś uprawniony zmienił jedynie nazwę swej firmy z "[...]" na "[...]", zatem nie doszło do przeniesienia patentu na inny podmiot.

Urząd Patentowy postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

4. W dniu [...] października 2018 r. Urząd Patentowy wydał decyzję o stwierdzającej nieważność decyzji z [...] listopada 2016 r. Doręczono ją pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 2 listopada 2018 r., zaś opłata za 10 rok ochrony została wniesiona w dniu 5 listopada 2018 r.

5. W dniu 13 listopada 2018 r. pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o zawieszenie biegu terminu dodatkowego (sześciomiesięcznego) do uiszczenia opłaty za dziesiąty rok ochrony przedmiotowego wynalazku na okres od 7 lutego do 2 listopada 2018 r. Uzasadniając żądanie wskazał że do dnia 29 sierpnia 2018 r. Skarżąca pozostawała w przekonaniu, że przedmiotowy patent wygasł z dniem 3 grudnia 2015 r. (co zostało potwierdzone w decyzji UP z [...] listopada 2016 r.) i dlatego uznała, że została pozbawiona patentu, a tym samym, że wnoszenie opłat za dalsze lata ochrony jest niezasadne. Zdaniem strony datą końcową zawieszonego biegu terminu miałby być dzień 2 listopada 2018 r., czyli data, kiedy Skarżąca otrzymała decyzję Urzędu stwierdzającą nieważność decyzji o wygaśnięciu patentu. Zdaniem Skarżącej do tego dnia trwał stan prawnej niepewności co do statusu należącego do niego patentu.

Rozpoznając wniosek "o zawieszenie biegu terminu dodatkowego (sześciomiesięcznego) do uiszczenia opłaty za dziesiąty rok ochrony przedmiotowego wynalazku na okres od 7 lutego do 2 listopada 2018 r." Urząd Patentowy RP stwierdził, że w przedmiotowej sprawie uprawniony winien był wnosić opłaty za kolejne lata ochrony wynalazku najpóźniej do 3 grudnia każdego roku, ewentualnie w ciągu następujących po tej dacie 6 miesięcy, czyli do 3 czerwca.

Organ podkreślił, że w trakcie upływu kolejnych lat ochrony wynalazku uprawniony (Skarżąca) "zmieniła brzmienie swej firmy, o czym nie poinformowała Urzędu Patentowego. W rejestrze patentowym jako podmiot uprawniony z patentu widniała spółka o dotychczasowym brzmieniu firmy. Opłaty za ochronę wynalazku wnosiła spółka działająca już pod zaktualizowaną firmą".

Jednocześnie Urząd Patentowy przyznał, że; " spółka ta kontynuowała uiszczanie dalszych opłat za ochronę. Z uwagi na brak odpowiedzi ze strony wpłacającego na zapytanie z 4 czerwca 2016 r., tutejszy Urząd wydał decyzję o wygaśnięciu patentu, która została skutecznie doręczona w dniu 22 listopada 2016 r. ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, a z upływem dwóch miesięcy stała się prawomocna".

Organ przyznał, że opłaty za 8 i 9 rok ochrony zostały wniesione prawidłowo. Argument ten nie mógł być jednak wzięty przez organ pod uwagę, albowiem wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został złożony po upływie ustawowego terminu. "Niezależnie od słuszności podniesionych w nim zarzutów, Urząd zmuszony był stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia tego wniosku, bez merytorycznej oceny zawartego w nim żądania".

Następnie Urząd Patentowy obszernie wyjaśnił dlaczego termin dodatkowych 6 miesięcy do wniesienia opłaty za ochronę nie podlega przywróceniu. Zdaniem organu w odniesieniu do tego terminu może zostać zastosowany jedynie art. 243 ust. 6 p.w.p. Przepis ten stanowi, że do terminów, które nie podlegają przywróceniu, uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności, stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. Jako że ani ustawa p.w.p., ani kodeks postępowania administracyjnego nie regulują kwestii zawieszenia biegu terminu do dokonania określonej czynności przed organem administracji, odpowiednie zastosowanie znajdzie w tej sytuacji przepis art. 121 pkt 4 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu co do wszelkich roszczeń, gdy z powodu siły wyższej uprawniony nie może ich dochodzić przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw danego rodzaju - przez czas trwania przeszkody.

Urząd Patentowy RP analizując pojęcie siły wyższej stwierdził, że w świetle aprobowanej na gruncie prawa polskiego obiektywnej koncepcji siły wyższej, to takie zjawisko, samo w sobie musi być nadzwyczajne i w konsekwencji nieuchronne oraz w danym układzie stosunków niemożliwe do przewidzenia.

Zdaniem Urzędu Patentowego RP podstawą ewentualnego zastosowania instytucji przewidzianej w art. 243 ust. 6 p.w.p. w związku z art. 121 pkt. 4 kodeksu cywilnego jest ustalenie, czy rzeczywiście nie istniała - z uwagi na działanie siły wyższej - możliwość dokonania terminowego opłacenia 10 roku ochrony wynalazku.

Organ wskazał, że "Szczegóły niniejszej sprawy pokazują, że uprawniony sporządził wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 5 lutego 2018 r., a następnie przesłał go do Urzędu Patentowego RP. Podpis pod wnioskiem złożył prezes zarządu spółki, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Korespondencja dotycząca usunięcia braków formalnych wniosku była jednak przez Urząd kierowana do dotychczasowego pełnomocnika, albowiem umocowanie go w sprawie nie zostało przez uprawnionego odwołane. Odpowiedzi na pisma urzędowe udzielał sam uprawniony, m.in. wniósł opłatę i uzupełnił brakujący podpis pod wnioskiem. Czynności tych dokonywał pod koniec marca i na początku maja 2018 r." W ocenie Urzędu Patentowego, skoro Skarżący twierdzi, że przedmiotowy wynalazek powinien nadal być chroniony patentem, gdyż opłaty za ochronę uiszczane były właściwie, to nie znajduje uzasadnienia brak reakcji strony (lub jej pełnomocnika) na otrzymaną decyzję z [...] listopada 2016 r. (doręczono ją ówczesnemu pełnomocnikowi w dniu 22 listopada 2016 r.). Dopiero 7 lutego 2018 r. uprawniony podjął kroki w kierunku podważenia powyższej decyzji. To, że podjęte czynności przez uprawnionego okazały się ostatecznie nieskuteczne nie może oznaczać, że trwający do tego czasu stan niepewności prawnej był okolicznością nadzwyczajną, która uniemożliwiała uprawnionemu wniesienie w terminie kolejnej opłaty za ochronę.

Zdaniem organu "Być może rozstrzygnięcie w tej sprawie mogłoby być inne, gdyby uprawniony wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec niezgłoszenia przez stronę tego żądania, wniosek ten nie mógł być załatwiony w sposób inny niż nakazuje to art. 134 k.p.a. W niniejszej sprawie ustanowiony pełnomocnik pozwolił mocodawcy samodzielnie działać w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. I nie można powiedzieć, by rzecznik patentowy nie był w żadnym stopniu zapoznany ze stanem postępowania, skoro przekazywał mocodawcy otrzymane od organu pisma urzędowe, a uprawniony na nie odpowiadał".

Dlatego Urząd Patentowy RP uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie żądania wniosku.

Skarżąca zaskarżyła to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o jego uchylenie zarzuciła :

"1. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 243 ust. 6 p.w.p. w zw. z art. 121 pkt 4 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej k.c.) poprzez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że pojęcie "nadzwyczajnych okoliczności" jest ograniczone tylko do zdarzeń mających charakter siły wyższej, co w konsekwencji doprowadziło do ich niezastosowania w niniejszej sprawie;

2. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) polegające na braku rozważenia całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, przejawiające się w szczególności w pominięciu okoliczności, że w wyniku czynności dokonywanych przez Urząd patent nr [...] utracił moc, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której w trakcie biegu terminu do wniesienie opłaty za 10 rok ochrony nie istniało prawo, które mogłoby zostać przedłużone na kolejny okres;

2. naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1. k.p.a. polegające na braku rozważenia całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, przejawiające się w szczególności tym, że Urząd całkowicie pominął fakt, że w trakcie biegu 6-miesięcznego terminu dodatkowego na dokonanie opłaty za kolejny rok ochrony, Urząd zainicjował postępowanie w trybie nadzwyczajnym, tj. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej wygaśnięcie patentu [...] z dniem [...] grudnia 2015 r., co całkowicie zmieniło sytuację faktyczną i prawną uprawnionego z patentu;

3. naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1. k.p.a. polegające na braku rozważenia całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, przejawiającym się w szczególności tym, że Urząd w przedmiotowym postanowieniu nie przeanalizował wnikliwie skomplikowanej sytuacji faktycznej i prawnej, jaka zaistniała w wyniku nieprawidłowości zaistniałych w trakcie postępowania, a jedynie dokonał hipotetycznych rozważań na temat intencji uprawnionego z patentu i jego rzekomo pragmatycznego podejścia w wnoszeniu opłat;

4. naruszenie art. 8 oraz 80 k.p.a. polegające na dokonaniu wybiórczej i stronniczej oceny zgromadzonych dowodów, z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności okoliczności, że w trakcie biegu terminu na wniesienie opłaty za 10 rok ochrony przedmiotowego patentu, Skarżąca nie miała podstaw do wniesienia tej opłaty, ponieważ w tamtym czasie patent formalnie nie pozostawał w mocy, z powodu niezaksięgowania przez Urząd opłaty za 8 rok ochrony;

5. naruszenie art. 8 oraz 80 k.p.a. polegające na dokonaniu wybiórczej i stronniczej oceny zgromadzonych dowodów w szczególności, przejawiające się w tym, że Urząd dokonał jedynie oceny intencji i motywacji Skarżącej oraz tego czy Skarżąca działa samodzielnie czy przez pełnomocnika;

6. naruszenie art. 8 oraz 80 k.p.a. polegające na dokonaniu wybiórczej i stronniczej oceny zgromadzonych dowodów w szczególności, przejawiające się w tym, że Urząd uznał, za niewłaściwe założenie, że normalnym skutkiem złożenia środka odwoławczego po terminie jest jego nieuwzględnienie przez organ."

Skarżąca wniosła o zasądzenie od organu administracji na rzecz Skarżącej kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Sąd, na postawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zarządził rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi choć podzielił stanowisko, że Skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia opłaty za 10 rok ochrony.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Urzędu Patentowego, który odmówił stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do wniesienia opłaty za 10 rok ochrony wynalazku.

Na wstępie należy podkreślić, że powody, dla których Skarżąca zmuszona była złożyć wniosek o " zawieszenie biegu terminu dodatkowego (sześciomiesięcznego) do uiszczenia opłaty za dziesiąty rok ochrony przedmiotowego wynalazku na okres od 7 lutego do 2 listopada 2018 r." zostały spowodowane uchybieniami Urzędu Patentowego, w następstwie których błędnie uznano, że miało miejsce przekroczenie terminu do uiszczenia opłaty za 8 rok ochrony.

Z akt sprawy wynika, że opłata za 8 rok ochrony patentowej została wniesiona przez Skarżącą w dniu 16 listopada 2015 r., opłata za 9 rok ochrony została wniesiona w dniu 15 listopada 2016 r. , zaś opłata za 10 rok ochrony została wniesiona w dniu 5 listopada 2018 r. czyli niezwłocznie po doręczeniu Skarżącej decyzji Urzędu Patentowego o stwierdzeniu nieważności decyzji o wygaśnięciu patentu.

Powodem wniesienia opłaty za 10 rok ochrony dopiero w dniu 5 listopada 2018 r. było to, że w dniu 2 listopada 2018 r. Skarżącej doręczono decyzję Urzędu Patentowego z [...] października 2018 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji tego organu z 4 listopada 2016 r. dotyczącej wygaśnięcia patentu z powodu nieuiszczenia opłaty za 8 rok ochrony. Z kolei decyzję z [...] listopada 2016 r. o wygaśnięciu patentu doręczono Skarżącej w dniu 22 listopada 2016 r.

Opisane wyżej okoliczności oznaczają, że niezwłocznie po otrzymaniu decyzji organu z [...] października 2018 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji o wygaszeniu patentu ( 2 listopada 2018 r. ) - Skarżąca opłaciła 10 rok ochrony ( 5 listopada 2018 r.).

Sąd przyznaje rację Skarżącej, że w okresie od 22 listopada 2016 r. (doręczenie decyzji o wygaśnięciu patentu) do 2 listopada 2018 r. (doręczenie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o wygaśnięciu patentu) strona mogła pozostawać w przekonaniu, że jej patent wygasł.

Nieuiszczenie opłaty okresowej w wymaganym terminie powoduje wygaśnięcie patentu i daje Urzędowi Patentowemu kompetencję do wydania decyzji stwierdzającej to wygaśnięcie (art. 90 ust. 1 pkt 3 i ust. 2). Zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p. patent wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej. Art. 90 ust. 2 p.w.p mówi, że w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, Urząd Patentowy wydaje decyzje stwierdzające wygaśnięcie patentu. Przy czym zgodnie z ust. 3 art. 90 p.w.p. patent wygasa, z zastrzeżeniem ust. 4, w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z jakim ustawa wiąże skutek wygaśnięcia patentu. Data wygaśnięcia patentu powinna być potwierdzona w decyzji. Ust. 4 stanowi, że wygaśnięcie patentu z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej następuje w dniu, w którym upłynął poprzedni okres ochrony wynalazku. Normy te uzupełnia także art. 52 ust. 2 p.w.p., który mówi, że udzielenie patentu następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony. W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie, Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu.

W rozpoznawanej sprawie decyzja o wygaśnięciu patentu została uznana za nieważną, co rodzi konsekwencje prawne związane z skutkami prawnymi, jakie taka decyzja powoduje w stosunku do biegu terminu do wnoszenia kolejnych opłat za ochronę wynalazku.

W orzecznictwie prezentowana jest teza, że decyzja administracyjna dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniającymi jej nieważność, nie jest aktem pozornym, lecz istniejącym i funkcjonującym w obrocie prawnym. Jakkolwiek nie jest ona zdolna do wywołania skutków prawnych, korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności w trybie i na zasadach określonych w k.p.a. Stwierdzenie to ma moc wsteczną. Eliminując skutki prawne wadliwej decyzji, tak jakby ona w ogóle nie została podjęta, jednocześnie otwiera drogę do ponownego załatwienia sprawy (polegającego, w zależności od przyczyny nieważności, bądź na umorzeniu postępowania, bądź na wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia) i do dochodzenia odszkodowania przez poszkodowaną stronę (art. 160 § 1 k.p.a.)" (post. SN z dnia 7 czerwca 2000 r., III CKN 1024/00, LEX nr 51874).

Stosownie do art. 124 k.c."

"Art. 124.

§ 1. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.

§ 2. W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym albo przez wszczęcie mediacji, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone."

Przedawnienie biegnie "na nowo", tzn. zawsze od początku, tak jakby do chwili przerwania nie biegło, ponieważ przedawnienie może ulegać wielokrotnemu przerywaniu przez czynności wymienione w art. 123 k.c. i zawsze z tym samym skutkiem powodującym rozpoczęcie biegu na nowo. Zasadą jest, że po przerwaniu biegu przedawnienia roszczenie przedawnia się w tym samym co dotychczas (właściwym dla danego rodzaju roszczeń) terminie, a bieg tego terminu rozpoczyna się w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie przerywające wcześniejszy bieg przedawnienia.(Ciszewski Jerzy (red.), Nazaruk Piotr (red.), Kodeks cywilny. Komentarz,WKP 2019 - komentarz , stan prawny : 30 lipca 2019 r.).

Przenosząc te przepisy o przedawnieniu na grunt rozpoznawanej sprawy ( co też uczynił Urząd analizując problem pod kątem art. 121 k.c. - strona 3 postanowienia) Sąd doszedł do wniosku, że termin do uiszczenia opłaty za 10 rok ochrony otworzył się na nowo dopiero w dniu 2 listopada 2018 r. czyli w dniu doręczenia Skarżącej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o wygaszeniu patentu. W tej sytuacji wniesienie opłaty za 10 rok ochrony tego patentu w dniu 5 listopada 2018 r. było prawnie skuteczne i dopuszczalne.

Jednocześnie Sąd uznał, że fakt zmiany nazwy Skarżącej z [...] S.A. na [...] S.A. nie miał wpływu na skuteczność wpłat opłaty za kolejne lata ochrony i nie dawał organowi podstawy prawnej do odmowy zaliczenia tej opłaty na poczet kolejnych wymaganych okresów.

Zdaniem Sądu w ustaleniu tego usprawiedliwionego okresu, w którym termin do opłacenia 10 roku ochrony nie rozpoczął swojego biegu nie ma znaczenia fakt, że w dniu 7 lutego 2018 r. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skoro postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Urząd Patentowy stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd wyjaśnia, że złożenie wniosku o: " zawieszenie biegu terminu dodatkowego (sześciomiesięcznego) do uiszczenia opłaty za dziesiąty rok ochrony przedmiotowego wynalazku na okres od 7 lutego do 2 listopada 2018 r." nie było trafne bowiem co do zasady słuszne organ przyjął, że w sprawie nie zaistniały okoliczności nadzwyczajne, o których mowa w art. 243 ust. 6 p.w.p.

Jednakże nawet uznanie, że tak sformułowany wniosek Skarżącej został oddalony prawidłowo - bowiem instytucja zawieszenia biegu terminu z powodu nadzwyczajnych okoliczności nie miała zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy - nie sprawia, że stanowisko Skarżącego było niezasadne, co wyżej wskazano. Termin do uiszczenia opłaty za 10 rok ochrony otworzył się na nowo z powodu naruszenia prawa przez Urząd Patentowy (decyzja o stwierdzeniu nieważności), zatem w termin ten nie mógł być zawieszony bowiem nie biegł. Z tych też przyczyn Sąd musiał oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd potwierdza, że opłata za 10 rok ochrony patentu została wniesiona w ustawowym terminie.