Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 74/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
658
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4 i 8, art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie usunięcia punktów z ewidencji kierowców oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w O. wnioskiem z dnia 25 listopada 2011 r. zwrócił się do Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta O. o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy – J.R. w zakresie wszystkich posiadanych kategorii prawa jazdy, gdyż kierowca ten uzyskał łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Pismem z dnia 18 maja 2012 r., kierowanym do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta O., J.R. wystąpił o umorzenie postępowania prowadzonego w sprawie jego uprawnień do kierowania pojazdami, wskazując, że nie ma już punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w liczbie przekraczającej 24. W tym zakresie powołał się na zaświadczenie o ukończeniu kursu, którego odbycie powoduje zmniejszenie liczby tych punktów.

Komendant Wojewódzki Policji w O., odpowiadając na powyższe pismo, dnia 11 czerwca 2012 r. poinformował J.R., że zaświadczenie z informacją o odbytym przez niego w dniu 9 maja 2012 r. szkoleniu zostało 17 maja 2012r. zarejestrowane w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Fakt ten nie skutkuje jednak zmniejszeniem liczby przypisanych punktów, gdyż zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, odbycie szkolenia nie spowoduje usunięcia otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowegopunktów, wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. W tym przypadku przekroczenie 24 punktów nastąpiło w dniu 18 października 2011 r., kiedy dokonano wpisu tymczasowego za wykroczenie popełnione przez kierowcę w dniu 14 czerwca 2011 r. Następstwem zarejestrowania wykroczeń w ewidencji było wystosowanie wniosku o sprawdzenie kwalifikacji kierującego pojazdem.

Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2012 r. J.R. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. o usunięcie 6 punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Podał, że w dniu 9 maja 2012 r. odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego, które zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r., powodować powinno usunięcie 6 punktów z liczby punktów przypisanych mu w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Komendant Wojewódzki Policji w O. w piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r. podtrzymał swoje stanowisko, zawarte w piśmie z dnia 11 czerwca 2012 r., dotyczące braku przesłanek do zmniejszenia liczby przypisanych punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

W złożonej skardze J.R. wywiódł, że w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, przewidującym, że odbycie szkolenia powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, ustawodawca nie wymienił żadnych wyjątków ani ograniczeń, poza wyłączeniem zawartym w zdaniu drugim tego przepisu, które mogłyby wpływać na brak możliwości wykreślenia odpowiedniej ilości punktów w związku z odbytym przez niego szkoleniem. Zaznaczył, że § 8 ust. 6 rozporządzenia jest sprzeczny z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym i przekracza także zakres delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 tej ustawy i jako taki nie może mieć zastosowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w O. bezczynność w przedmiocie usunięcia punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Przypomnieć należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie ten organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. NSA

w wyroku z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1575/09). Zgodnie zaś z art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wobec powyższego, bezczynność organu musi być powiązana z jego kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji administracyjnej, zaskarżalnego do sądu administracyjnego postanowienia lub innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa. Oznacza to, że art. 149 p.p.s.a. nie może stanowić wyłącznej podstawy do zobowiązania organu do podjęcia żądanej czynności lub wydania aktu, lecz musi być powiązany z przepisem prawa przewidującym taką możliwość.

Podkreślić ponadto należy, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu administracji przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność tego organu, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przypadku skargi na bezczynność Sąd sprawdza więc tylko czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest zatem ochrona strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. uznając skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania w sprawie decyzji (postanowienia, aktu), dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że skarżący, powołując się na fakt odbycia w dniu 9 maja 2012 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, zwrócił się do organu z żądaniem usunięcia 6 punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Komendant Wojewódzki Policji w O.w piśmie z dnia 11 czerwca 2012 r. poinformował skarżącego, że odbycie przedmiotowego szkolenia, na mocy § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, nie skutkuje zmniejszeniem liczby przypisanych punktów, gdyż skarżący przed jego rozpoczęciem, tj. w dniu 18 października 2011 r., dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24. Stanowisko to podtrzymał w piśmie z dnia

26 czerwca 2012 r., odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia 18 czerwca 2012 r.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Komendant Wojewódzki Policji nie pozostaje w bezczynności w załatwieniu sprawy usunięcia punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, gdyż odpowiedział na wnioski skarżącego powołanymi wyżej pismami. Biorąc pod uwagę, że zmiany w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego są czynnością materialno-techniczną działania podjęte przez organ są wystarczające do uznania, że wywiązał się on z nałożonych prawem obowiązków. Jak już wyżej wyjaśniono, w sprawie o bezczynność Sąd nie może merytorycznie kontrolować działań podejmowanych przez organ administracji, ale ustala czy zakończył on sprawę w ustawowym terminie. Skarga na bezczynność nie jest zatem właściwym trybem kwestionowania zasadności odmowy usunięcia punktów

z ewidencji kierowców.

Reasumując, wystosowanie przez organ do skarżącego pisma, w którym ustosunkował się on do wniosku o usunięcie punktów z ewidencji kierowców, zakończyło tę sprawę, co zobowiązywało Sąd do oddalenia skargi, gdyż w niniejszej sprawie organ nie pozostaje w bezczynności.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.