Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 69/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Dla ustalenia warunków zabudowy dla działki przylegającej do ulicy na podstawie  art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - mogą być brane pod uwagę funkcje, parametry i cechy zabudowy tej ulicy również w sytuacji, gdy dojazd do budynków byłby od innej ulicy.

TEZY

Dla ustalenia warunków zabudowy dla działki przylegającej do ulicy na podstawie  art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - mogą być brane pod uwagę funkcje, parametry i cechy zabudowy tej ulicy również w sytuacji, gdy dojazd do budynków byłby od innej ulicy.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 października 2007r sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy Oddalono skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) znak: (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia (...) znak: (...), Nr (...) w przedmiocie ustalenia dla firmy I K z siedzibą w G warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, złożonego z 1 budynku czterokondygnacyjnego z usługami w parterze (w tym przychodnią) i 2 budynków trzykondygnacyjnych, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, dojazdami oraz wymaganymi elementami zagospodarowania terenu oraz garażem podziemnym dla całego zespołu, na terenie położonym w S przy ulicy (...) na działce gruntu nr (...) obręb (...).

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż w stosunku do przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji dla uzyskania możliwości zabudowy tej nieruchomości niezbędne jest ustalenie warunków zabudowy w oparciu o przeprowadzoną analizę, zgodnie z art. 59 ust.1 i art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717).

Wynik dokonanej analizy, funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik. do wydanej decyzji wskazuje, iż wnioskowane zamierzenie w świetle art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest dopuszczalne i może zostać zrealizowane. Planowana inwestycja spełnia warunki dobrego sąsiedztwa, teren posiada dostęp do drogi publicznej, a istniejące i projektowane jego uzbrojenie jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego.

Projekt przedmiotowej decyzji został uzgodniony z zarządcą drogi tj. Dyrektorem Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego, działającym z upoważnienia Prezydenta Miasta. Wymieniony organ wskazał pismem z dnia (...) iż obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji dopuszczalna jest wyłącznie od ulic (...) i (...), Istnieje natomiast zakaz obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości od ulicy (...).

Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, iż organ ten nie wydał odrębnej opinii w trybie art. 106 Kpa Kolegium stwierdziło, iż w tym przypadku nie jest wymagane wydanie postanowienia w trybie art. 106 kpa. Ten tryb rozstrzygnięcia przewidziany jest bowiem jedynie w przypadku, gdy uzgodnienia dokonuje się z innym organem niż prowadzący postępowanie. Jeżeli rozstrzygnięcie sprawy następuje decyzją wydawaną z upoważnienia Prezydenta, a zarządcą drogi przylegającej do terenu planowanej inwestycji jest także Prezydent , działający przy pomocy Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego, to mamy do czynienia z tym samym organem. Mając powyższe na uwadze, uznać należało, iż zajęcie stanowiska przez dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w formie opinii było zgodne z prawem.

Również oceniając zgodność z prawem opinii wydanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Geologa Powiatowego, Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia przy ich sporządzaniu art. 106 kpa., bowiem teren projektowanej inwestycji nie znajduje się w obszarze objętym ochroną konserwatorską.

Ustosunkowując się do zarzutów, iż planowane zamierzenie pozostaje w sprzeczności z realizacją postanowień umowy o oddanie przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste Kolegium wyjaśniło, iż, nie ma to znaczenia prawnego dla postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Kwestia wykonywania umowy pozostaje sprawą cywilną, zaś wzajemne roszczenie powstałe na tle zaistniałego stosunku prawnego dotyczą tylko stron umowy i mogą być dochodzone na drodze cywilno-sądowej. Sprawa wykonywania postanowień j umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu nie może wywierać żadnego wpływu na decyzje organów ustalających warunki zabudowy.

Ustosunkowując się natomiast do postulatu stron dotyczącego zakazu komunikacji dla planowanego zamierzenia od ulicy (...) Kolegium stwierdza, iż ulica (...) jest ogólnodostępną drogą publiczną i prawo do korzystania z niej posiadają wszyscy zainteresowani, w tym przyszli mieszkańcy wnioskowanej inwestycji. Wskazano, że główny wjazd i wyjazd będzie odbywać się od ulicy (...), a komunikacja od ulicy (...) posiada charakter uzupełniający.

Planowana obsługa komunikacyjna od ulicy (...) nie narusza słusznych praw właścicieli nieruchomości przyległych i nie zagraża bezpieczeństwu ruchu. Uznać zatem należy, iż brak jest przesłanek dla ograniczania uprawnień jednej ze stron kosztem innej, bez wyraźnej podstawy prawnej w tym zakresie.

Nie można również zgodzić się z zarzutem, iż planowane zamierzenie spowoduje znaczne pogorszenie warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich. Planowana inwestycja z pewnością zwiększy ruch komunikacyjny na tym obszarze, jednakże okoliczność ta nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uniemożliwieniem obsługi komunikacyjnej planowanego zamierzenia od ulicy (...). Każdy posiadający tytuł do gruntu ma prawo do jego zabudowy, a ograniczenie tego prawa może nastąpić tylko na podstawie przepisów prawa. Nie jest bowiem tak, iż zastany stan faktyczny nieruchomości sąsiedniej jest wieczny i nie podlega w ogóle zagospodarowaniu przestrzennemu.

Okoliczność, iż nowym użytkownikiem wieczystym jest S K w S także nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotu postępowania na tym etapie sprawy, ponieważ wnioskodawcą o uzyskanie warunków zabudowy może być każdy podmiot także nie posiadający tytułu do gruntu. Postępowanie toczyło się na wniosek K S.A. w G i ten podmiot, aż do ostatecznego zakończenia sprawy, pozostaje stroną postępowania i to niezależnie od zmian w zakresie posiadania tytułu do nieruchomości. Odnosząc się do wniosku odwołujących o zbycie przez K w G na ich rzecz ok. 100 m2 gruntu przyległego do ich posesji, Kolegium stwierdziło, iż kwestia ta nie może być przedmiotem rozważań organu odwoławczego, ponieważ dotyczy sfery cywilnoprawnej i w żaden sposób nie łączy się z przedmiotem niniejszego postępowania.

Powyższą decyzję K S oraz Z i K S reprezentowani przez radcę prawnego A Ł zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, to jest:

1) art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U Nr 80 z 2003r. poz. 717) oraz §§ 3 i 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U Nr 164 poz. 1588)

2) art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust.5 w zw. z art. 64 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art.106 Kpa

3) art. 54 pkt.2 lit d) w zw. z art. 64 ww ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

4) art. 6, 7 i 10 Kpa

Podnosząc powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, oraz . zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w sprawie nie zostały spełnione warunki do wydania zaskarżonej decyzji wskazane w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla wyżej opisanego zamierzenia budowlanego. Przepis art. 61 ust.1 pkt 3 w zw. z ust.5 w sposób szczegółowy normuje kwestię uzbrojenia, przewidując, iż uzbrojenie istniejące lub projektowane winno być wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane drodze umowy zawartej między właściwą jednostka organizacyjną a inwestorem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeanalizowało w sposób wnikliwy, czy istotnie przesłanka istnienia dostatecznego uzbrojenia została spełniona, a jeśli tak, to w jaki sposób. Gołosłowne twierdzenie organu II instancji, iż "projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego" nie stanowi wykonania ustawowego obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z interesem społecznym i obywateli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie badając spełnienia przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszyło zarówno przepisy materialnoprawne jak i procesowe, w tym art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Analogiczne zarzuty dotyczą braku analizy dostępu do drogi publicznej, która to sprawa również była podnoszona w toku postępowania odwoławczego.

Zgodnie z delegacja ustawową zawarta w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Minister Infrastruktury we wskazanym wyżej rozporządzeniu z dnia 26.08.2003r., ustalił wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego.

Dla prawidłowego ustalenia wymagań dotyczących zabudowy organ winien w sposób prawidłowy wyznaczyć granice obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązuje tu zasada dobrego sąsiedztwa, to jest porównania z działkami sąsiednimi, dostępnymi z tej samej drogi publicznej. Skoro przedmiotowa działka posiada dostęp do dróg publicznych jedynie z ulic (...) i (...), dopuszczalne było porównywanie zabudowy wyłącznie z budynkami dostępnymi z tych ulic., niedopuszczalne było przyjmowanie do ustalania wysokości czy szerokości elewacji, całkowicie odmiennych w stylu zabudowy, wielorodzinnych budynków, położonych przy ulicy (...) (np na działce (...)).. Sam organ wskazuje, iż zabudowa przy ul. (...) i (...) to wyłącznie budynki jednorodzinne wolnostojące oraz w zabudowie bliźniaczej, II i III kondygnacyjne. Zatem analiza stanowiąca podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie odpowiada prawu, co pociąga za sobą konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostało obwarowane koniecznością uzyskania dodatkowych uzgodnień, w tym właściwego zarządcy drogi. Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnień, o których mowa w ust. 4 dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak uzgodnień właściwego zarządcy drogi, wydanego w trybie określonym w art. 106 Kpa było przedmiotem zarzutu skarżących w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta . Organ II instancji odmówił racji skarżącym, wywodząc, iż uzgodnienia w tym trybie dokonuje się wyłącznie w przypadku, gdy uzgodnienia dokonuje się z innym, niż prowadzący postępowanie, organem.

Stanowisko organu II instancji w tym zakresie nie odpowiada prawu, gdyż wyraźny przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na konieczność dokonania uzgodnień w trybie określonym w art. 106 Kpa. To prawo materialne, a nie kodeks postępowania administracyjnego decyduje o sytuacjach, w których przepis art. 106 Kpa będzie mieć zastosowanie. Przepis art. 106 Kpa zawiera jedną z regulacji postępowania administracyjnego, których związki z prawem materialnym są szczególnie silne. Nawiązuje on wprost do prawa materialnego, obejmując treścią tylko sytuacje, w których przepis prawa materialnego uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ.

Jak się wskazuje w literaturze, współdziałanie organów administracyjnych jest nieodzowne dla zapobiegania skutkom przede wszystkim resortowych podziałów spraw pomiędzy organy administracyjne, jak również dyktowane potrzebą włączania różnych organów w tryb podejmowania decyzji administracyjnej, która następnie może stanowić podstawę do prowadzenia działalności wpływającej na różne dziedziny życia gospodarczego lub społecznego, na stan środowiska naturalnego itp. Współdziałanie ma miejsce wtedy, gdy w określonym rodzaju spraw "ma miejsce przecinanie się zakresów działania dwóch lub kilku podmiotów (pionów organizacyjnych)" .

Przepisy prawa materialnego ustanawiając obowiązek współdziałania kształtują zakres właściwości organów, bo te, które mają podjąć współdziałanie nie mogą wszystkich okoliczności sprawy oceniać samodzielnie, lecz muszą to czynić z pomocą innego organu, a organy współdziałające mają obowiązek zbadania sprawy pod określonym kątem i wyrażenia w wiążącej formie swojego stanowiska.

Skutki pominięcia właściwego trybu przy uzyskiwaniu uzgodnień są daleko idące.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, zasada legalności nie pozwala organowi prowadzącemu postępowanie główne oprzeć się na niestabilnej opinii organu współdziałającego bez narażenia się na późniejszy zarzut naruszenia prawa (uchwała NSA z dnia 9.11.1998, j.w.). Pominięcie właściwego trybu przy wydawaniu uzgodnień pociąga za sobą istotne naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 Kpa), bowiem stronie nie przysługuje wówczas prawo do zaskarżenia tego rodzaju uzgodnienia, wydanego bez nadania mu formy orzeczenia administracyjnego. Decyzja wydana bez wymaganego prawem stanowiska innego organu jest wadliwa i podlega uchyleniu.

Zdaniem strony skarżącej przepis art. 106 Kpa w pełni znajduje zastosowanie do niniejszej sprawy. Uchwałą nr (...) Rady Miasta z dnia (...) utworzono zakład budżetowy pod nazwą: "Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego z siedzibą w S", któremu powierzono zadania miedzy innymi z zakresu finansowania, planowania, utrzymania i ochrony dróg. Jest to specjalistyczna, profesjonalna jednostka, której przekazano do wyłącznej kompetencji sprawy z zakresu dróg. Z punktu widzenia organizacyjnego i funkcjonalnego jest to zatem odrębny podmiot od podmiotu prowadzącego postępowanie, jedynie kompetentny do załatwienia tego rodzaju sprawy. Pominięcie tego trybu wydania orzeczenia (postanowienia) całkowicie pozbawiło skarżących możliwości czynnego uczestnictwa w toku dokonywania tak istotnych uzgodnień, doprowadzając także do niczym nie uzasadnionej zmiany stanowiska Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego. Początkowo bowiem ZDiTM Zarząd Dróg dopuszczał komunikację spornej inwestycji wyłącznie od ul. (...) (pisma z dnia (...)) zmieniając następnie stanowisko, poprzez dopuszczenie komunikacji także od ul. (...) ((...)). Ta zmiana nastąpiła na skutek wniosku inwestora, jednak nie została w żaden sposób merytorycznie uzasadniona. Podjęcie uzgodnień w formie pisma, w miejsce postanowienia, pozbawiło skarżących możliwości zaskarżenia tej zmiany.

Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja w przedmiocie warunków zabudowy winna zawierać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Decyzja organu I instancji zawiera jedynie ogólnikowe sformułowania w tym zakresie, nie odnosząc się w istocie do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. W świetle stanowiska prezentowanego w toku postępowania przez skarżących co do dostępu do drogi publicznej, w zakresie uciążliwości dostępu od ul. (...), tak ogólnikowe stwierdzenie, nie uwzględniające nawet stanowiska Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego zawartego w piśmie z dnia (...), nie odpowiada wymogom art. 54 ww ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto organy obydwu instancji całkowicie pominęły opinię Rady Osiedla P z dnia (...), w której negatywnie odniesiono się do projektowanej inwestycji.

Powyższą skargę skarżący osobiście uzupełnili następnie dwoma pismami procesowymi zatytułowanymi "uzupełnienie skargi...." z dnia (...). oraz "Drugie uzupełnienie skargi (...)" – z dnia (...).

W pismach tych zawarli kolejne zarzuty, podnosząc, iż skarga sporządzona przez Biuro Prawne nie ujmuje najistotniejszych problemów sprawy.

W szczególności:

1. Naruszono § 1, §2, §5 Uchwały Rady Miasta Nr (...)z dnia (...) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego "P" w S. Zgodnie z tą uchwałą przedmiotem planu ma być zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami towarzyszącymi z wyłączeniem funkcji uciążliwych oraz obiektów handlowych. Działka (...) obr. (...) jest objęta powyższą uchwałą. Wydział Urbanistyki i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta jako pierwsza instancja wydająca decyzję o warunkach zabudowy dla I K S.A. w G polegającą na budowie komercyjnego budownictwa wielorodzinnego oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze zataili fakt istnienia powyższej Uchwały Rady Miasta, którą zobowiązała do wykonania omawianej uchwały Zarząd Miasta .

2. Naruszono art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) stanowiący, iż "Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się na czas uchwalenia planu".

Zaskarżona decyzja stanowi obrazę obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W świetle powyższego przepisu, postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy dla działki (...) obr. (...) dla I K w G, nie powinno być wszczęte w 2004 r.

3. Zatajono w decyzji fakt przeznaczenia całego terenu dz. (...) obr. (...) pod budowę przychodni, a tym samym naruszono art. 28, art. 29, art. 30, art. 33 i art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2004 roku, nr 261, poz. 2603). Naruszono również art. 107 §1 Kpa, bowiem nie podano powodu nie ujęcia w zaskarżonej decyzji stanowisk Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta ujętych w pismach: (zał. aktach sprawy)

- z dnia (...). znak (...),

- z dnia (...). znak (...)

- z dnia (...). znak (...)

stwierdzających, że działka (...) obr. (...) zgodnie z umową przetargową przeznaczona jest pod budowę przychodni, która jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

4. Nie ustosunkowano się w decyzji do Uchwały nr (...)Rady Osiedla P z dnia (...) roku w sprawie uwag do opracowywanych założeń projektowych inwestycji przez I K S.A. w G. W uzasadnieniu uchwały Rada Osiedla P, stoi jednoznacznie na stanowisku, że wprowadzenie wysokiej zabudowy na tym terenie jest niedopuszczalne i koliduje z atmosferą oraz charakterem nieruchomości na osiedlu.

5. Naruszono tryb i procedurę wydawania decyzji. tak przez pierwszą instancję jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, bowiem Uchwała nr (...) z dnia (...) roku Rady Miasta w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego "P" w S oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717) i art. 28, art. 29, art. 30, art. 33, art. 62 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 261 z 2004 r. poz. 2603) a ponadto Uchwała Rady Osiedla P Nr (...) z dnia (...) dają pełną podstawę do wydania decyzji związanej. Ustawodawca z góry określa sposób jej rozstrzygania w oparciu o przepisy prawa czego nie uczyniono, uzurpując sobie prawo wydania decyzji uznaniowej.

6. Naruszono art. 6 Kpa, a więc zasadę państwa prawa. Organy działają na podstawie przepisów prawa. Niezrozumiałym jest to, że przywołane przez skarżących przepisy i akty prawne wymienione wyżej w punktach 1 - 5 obowiązywały w trakcie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze a dopuszczono się wydania wadliwej decyzji i wprowadzenia jej do obrotu prawnego, posługując się niewłaściwymi przepisami prawa w tej sprawie.

7. Naruszono art. 7 Kpa. Obie instancje nie podejmowały kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego dotyczącego zaskarżonej decyzji. W toku postępowania administracyjnego organy pierwszej jak i drugiej instancji powinny stać na straży praworządności, jednak tego nie było widać. Każde argumenty skarżących, które były niewygodne dla załatwienia decyzji po myśli przyszłego inwestora i prowadzących postępowanie i wydających decyzję nie były brane pod uwagę.

8. Naruszono art. 53 ust. 3 pkt. 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy zobowiązany jest do ustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, czego nie dokonano.

9. Naruszono art. 107 §1 i §3 Kpa. bowiem nie dokonano uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Jeżeli w decyzji organ odwoławczy nie podał właściwej podstawy prawnej chociaż istniała, a zastosował przepis niewłaściwy, to w świetle art. 156 §1 Kpa. należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.

10. Naruszono art. 75 Kpa i 78 §1 Kpa. W piśmie z dnia 27.06.2005 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w punkcie 4, skarżący żądali rozpatrzenia jako dowodów w postępowaniu odwoławczym następujących pism Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta:

- z dnia (...). znak (...),

- z dnia (...) znak (...),

- z dnia (...). znak (...)

W pismach tych Wydział Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta w sposób jednoznaczny stwierdza, że działka (...) obr. (...) zgodnie z § 9 umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości z dnia (...) Akt notarialny Rep. A (...) przeznaczona jest pod budowę przychodni.

Również pismo z dnia (...) znak (...) wydane przez Zastępcę Prezydenta Miasta potwierdza, że działka ta musi być zagospodarowana zgodnie z przeznaczeniem i umową .

Zgodnie z art. 75 Kpa skarżący żądali też rozpatrzenia jako dowodów w sprawie trzech pism Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego :

- pisma z dnia (...).(...) stwierdzającego, że obsługa komunikacyjna inwestycji wyłącznie od ulicy (...),

- pisma z dnia (...).(...) stwierdzającego również jak poprzednie pismo,

- pisma z dnia (...)(...) – wskazującego obsługę komunikacyjna od ulicy (...) i (...)

Niezrozumiałym jest dlaczego organ odwoławczy nie przyjął dwukrotnie wyrażonego stanowiska w pismach Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego skierowanych bezpośrednio do Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta a przyjął pismo warunkowe, utrzymujące stanowisko przyszłego inwestora. Nieprawdą jest zawarte w decyzji organu odwoławczego zdanie: iż "główny wjazd i wyjazd będzie odbywać się od ulicy (...), a komunikacja od ulicy (...) posiada charakter uzupełniający". Zgodnie z mapkami znajdującymi się w aktach sprawy od ulicy (...) przewidziany jest tylko wjazd i wyjazd do i z garaży podziemnych. Pozostały ruch nadziemny dwukierunkowy samochodów przewidziany jest wąską osiedlową ulicą (...).

Naruszono też art. 75 K.p.a. ponieważ skarżący żądali rozpatrzenia jako dowodów w sprawie dwóch zbiorowych pisemnych protestów mieszkańców ulicy (...),

- Pierwszy protest pisemny zbiorowy mieszkańców ulicy (...) był ujęty jako załącznik przy piśmie do Prezydenta z dnia (...) przeciwko planowanemu korzystaniu z wewnętrznej drogi osiedlowej jaką jest ulica (...) przez I K w G.

Drugi pisemny protest mieszkańców ulicy (...) z dnia (...). był skierowany do I K w G, do Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej oraz Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego.

Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę powyższych protestów ani nie ustosunkował się pozytywnie bądź negatywnie.

Nadto organ odwoławczy nie rozpatrzył Uchwały Rady Osiedla P, tym samym naruszył również art. 107 K.p.a. Organ nie wskazał przyczyny dlaczego odmówił mocy dowodowej przemilczając temat jako

niewygodny.

11. Organ odwoławczy nie zastosował art. 136 K.p.a. w sprawie przeprowadzenia dodatkowego postępowania z urzędu w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla I K w G. Mógł też zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi pierwszej instancji, który wydał decyzję. Organ odwoławczy nie dokonał weryfikacji sposobu załatwienia wniosku o warunki zabudowy dla I K S.A. w G., (który był sprzeczny z omówionymi przepisami prawa) przez pierwszą instancję.

12. Organ odwoławczy w swojej decyzji nie ustosunkował się wyraźnie do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji.

13. Nastąpiło rażące naruszenie prawa materialnego, bowiem wykonanie decyzji ostatecznej drugiej instancji narusza plany zagospodarowania przestrzennego wspomnianej Uchwały Rady Miasta (...) z dnia (...) w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego "P". Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy decyzje pierwszej i drugiej instancji są sprzeczne z materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy.

Drugą podstawą do zaskarżenia w/w decyzji jest rażące naruszenie interesu społecznego. Jest to interes, który służy grupie mieszkańców ulicy (...). Organ odwoławczy powinien ustalić na podstawie treści odwołania od decyzji i na podstawie akt sprawy pogorszenie ich sytuacji. Organ odwoławczy ogólnie stwierdził, że nie nastąpi pogorszenie warunków sąsiednich nieruchomości. To właśnie organ odwoławczy utrzymał w swojej decyzji to, że cały ruch nadziemny będzie się odbywał wąską osiedlową ulicą (...), a od ulicy (...) przewidziano tylko wjazd do garaży podziemnych Skarżących, bezpośrednio graniczących ze sporną działką i jej planowaną zabudową szczególnie dotyka ta sprawa, ponieważ ich budynek przy ulicy (...) usytuowany jest w odległości około 80 cm od granicy działki I K w G i zabudowa wielorodzinna w tak bliskiej odległości będzie bardzo uciążliwa.

14. Naruszono art. 140 Kpa gdyż organ odwoławczy powinien rozpoznawać tą samą sprawę co organ pierwszej instancji - co do podmiotu, przedmiotu i stanu prawnego. Przed pierwszą i drugą odwoławczą instancją powinny być stosowane jednolite zasady postępowania z uwzględnieniem specyfiki drugiej instancji. W postępowaniu odwoławczym nie zastosowano wyczerpująco postępowania wyjaśniającego.

15. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na niewłaściwe przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) a mianowicie: art. 59 ust. 1, art. 67, art. 88 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 cyt. ustawy). W związku z tym całe rozstrzygnięcie sprawy jest nieprawidłowe, a wydana decyzja jest .wadliwa.

Podstawą wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinny być przepisy podane wyżej w punktach od 1-5.

16. Naruszono art. 31 § 5 K.p.a. dotyczący jednej z form współdziałania z organami społecznymi samorządu mieszkańców Rady Osiedla P. Na podstawie przedłożonej koncepcji z dnia (...) zagospodarowania działki (...) obr. (...) (składającej się z trzech budynków wielorodzinnych w ilości 46 mieszkań o powierzchni użytkowej mieszkań 4.200 m2 i powierzchni usług 190 m2, średnia wielkość mieszkań 91,3m2). Rada Osiedla wydała Uchwałę nr (...) z dnia (...) roku w tej sprawie. Rada Osiedla w uzasadnieniu tej uchwały stoi jednoznacznie na stanowisku, że wprowadzenie wysokiej zabudowy na tym terenie jest niedopuszczalne i koliduje z atmosferą oraz charakterem nieruchomości na osiedlu. Dotyczy to w szczególności budynku nr 1 na załączonej mapce. Lokalizacja budynku nr 3 dogęszcza i znacznie zniekształca w sposób zdecydowany istniejący charakter zabudowy, nie mówiąc już o ewidentnym pogorszeniu warunków mieszkańców sąsiednich nieruchomości.

Uchwała ta stanowi materiał dowodowy na równi z innymi dokumentami a nie została w ogóle uwzględniona przez organ odwoławczy pomimo, że skarżący wnosili o to w odwołaniu od decyzji jak również w piśmie z dnia (...) roku skierowanym do Kolegium Odwoławczego.

Stanowisko Rady Osiedla P jest identyczne jak założenia przyjęte w Uchwale Rady Miasta nr (...)- z dnia (...) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego "P" w S.

17. Wydana decyzja przez organ odwoławczy jest wadliwa, gdyż zawiera błędne przepisy podstawy prawnej. Niewłaściwe i stronnicze rozstrzygnięcia uzasadniano w taki sposób aby mogły służyć na korzyść wydania pozytywnej decyzji dla firmy I K w G. Organ nie wskazał wszystkich dowodów dla rozstrzygnięcia odwołania pomimo, że znajdują się one w aktach sprawy. Organ nie podał przyczyn, z powodu których wskazywanym przez skarżących dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ odwoławczy tendencyjnie interpretuje przepisy i stosuje niewłaściwe przepisy prawne, z powodu nieznajomości prawa lub z innych przyczyn. Nie ustosunkował się szczegółowo w uzasadnieniu decyzji do odwołania od decyzji pierwszej instancji jak również pisma strony z dnia (...) skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego po zapoznaniu się z aktami sprawy. Organ zawężał też do minimum ilość stron biorących udział w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowej działki. W kwestii korzystania przez I K S.A. w G z wąskiej ulicy (...) powinni być również włączeni mieszkańcy tej ulicy jako strona - czego nie uczyniono. Do wniosku mieszkańców organ odwoławczy ustosunkował się odmownie. ,

Pismo skarżących z (...). (zatyt. "Drugie uzupełnienie skargi") stanowi powtórzenie w zmienionej formie wyżej przytoczonych zarzutów oraz modyfikuje ostateczny wniosek skargi na "stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1˛pkt 2, 5 kpa" Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wskazali, iż decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dla działki (...) obr. (...) posiada charakter niewykonalności prawnej, ponieważ istnieją prawne zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę, w wykonaniu praw i obowiązków ustanowionych w decyzji.

Powodem niewykonalności decyzji administracyjnej może być też to, że jej realizacja mogłaby nastąpić tylko w wyniku czynu niedozwolonego, w rozumieniu przepisów prawa cywilnego.

W dalszej części w/w pisma skarżący podali, iż dnia (...) otrzymali zawiadomienie o wszczęciu postępowania przez Wydział Urbanistyki i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta, że Wydział przystępuje do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalno-usługowego z poddaszem użytkowym i jednokondygnacyjnym garażem podziemnym na nieruchomość w S, działka (...) obr. (...).

Dnia (...) Wydział Urbanistyki i Administracji Budowlanej wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania. Postanowienie to stanowi naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku (Dz. U. nr 80, poz.. 717), gdyż nie zawierało pouczenia, że "na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie zawiesza się do czasu uchwalenia planu". Postanowienia tego nie otrzymali skarżący jako strona postępowania, tym samym został naruszony art. 101 §3 K.p.a., ponieważ skarżący zostali pozbawieni prawa wniesienia zażalenia. Zawieszenie postępowania skarżący zaskarżyli w odwołaniu do decyzji skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego lecz w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) znak (...) temat ten został przemilczany.

Następnie skarżący otrzymali pismo z dnia (...) dotyczące zawiadomienia przez Wydział Urbanistyki i Administracji Budowlanej o ponownym wszczęciu postępowania na wniosek I K w G złożony dnia (...) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie już trzech budynków wielorodzinnych z poddaszem użytkowym i jednokondygnacyjnym garażem podziemnym na nieruchomości przy ul. (...) (dz. (...) obr. (...)).

Zawieszone postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie powinno być wznowione do czasu uchwalenia planu. Tego nie uczyniono naruszając art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Uchwałę Rady Miasta (...) z dnia (...) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego "P".

W aktach sprawy - sygn. akt II S.A./Szl1161/05 znajduje się postanowienie o umorzeniu śledztwa Prokuratury Rejonowej z dnia (...) w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego tj. o czyn z art. 231 §1 Kk. Sprawa dotyczy wydania decyzji pierwszej instancji z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Z. P, Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego. Wydając zaskarżoną decyzję z rażącym naruszeniem prawa, zdaniem skarżących, Z P i E R - główny specjalista (prowadząca postępowanie administracyjne w pierwszej instancji) przekroczyli swoje uprawnienia, gdyż samowolna zmiana przeznaczenia działki (...) obr. (...) z obiektu użyteczności publicznej tj. przychodni na działalność komercyjną jest działaniem nie tylko na szkodę Urzędu Miasta ale i skarżących.

Wprowadzenie do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne utrudnienie z korzystania jednorodzinnej nieruchomości sąsiedniej ul. (...) i innych mieszkańców tej ulicy.

Wiedza skarżących w chwili 'śledztwa prowadzonego przez prokuraturę nie była tak pełna jak obecnie. W związku z tym udało się Z P wprowadzić w błąd prowadzącego śledztwo Prokuratora. W uzasadnieniu umorzenia postępowania Prokurator wymienia nieaktualną uchwałę Rady Miasta nr (...) z dnia (...). Uchwała ta została uchylona §3 obowiązującej' obecnie Uchwały Rady Miasta Nr (...) z dnia (...), o czym nie wspomniano. Ponadto Z P wprowadził w błąd Prokuraturę, co potwierdza postanowienie o umorzeniu śledztwa, gdzie stwierdzono: "W związku z wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27.03.2Q03 roku) straciły ważność plany zagospodarowania uchwalone przed 1995 r., wobec czego dla terenów nie posiadających miejscowego planu zagospodarowania terenu w przypadku omawianej działki (...) obr. (...). konieczne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla potencjalnej inwestycji".

W świetle prawa Prokurator nie powinien stwierdzić, że konieczne jest wydanie decyzji. Wyrywkowe zapoznanie się przez Prokuratora z aktami sprawy, które nie odzwierciedlały w tym czasie poprawnej podstawy prawnej, wskazanej przez skarżących oraz wprowadzenie w błąd Prokuratora przez Z P, który zataił istnienie obowiązujących ten teren przepisów prawa, aby wydać decyzję na korzyść I K w G dowodząc, że funkcjonariusz publiczny Z P dopuścił się czynu niedozwolonego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując, że zarzuty zawarte w skardze jak również w jej uzupełnieniach, są się bezpodstawne. SKO w pełni podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne dokonują kontroli decyzji jedynie pod względem zgodności z prawem.

Skarga zawiera cały szereg zarzutów, lecz ich analiza, jak również analiza zaskarżonej decyzji nie dały podstaw do uznania, iż organy wydające zaskarżoną decyzję dopuściły się naruszenia prawa mającego wpływ na treść tej decyzji.

Przede wszystkim podkreślić należy, iż dla przedmiotowego terenu nie było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wcześniej obowiązujący plan, który przewidywał dla tego terenu budowę przychodni zdrowia utracił moc i przestał obowiązywać od 1 stycznia 2004r..

Powoływanie się zatem skarżących na powyższe przeznaczenie gruntu jest bezpodstawne. Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji dotyczącej warunków zabudowy jest wskazanie takiego celu w umowie o przekazaniu tego gruntu w użytkowanie wieczyste. Jest to – jak słusznie wskazuje organ - kwestia cywilnoprawna, niemającą odniesienia do kwestii związanych z określeniem warunków zabudowy działki wynikających z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tylko naruszenie przepisów wyżej wymienionej ustawy oraz naruszenia interesu prawnego skarżących, jako osoby trzeciej może mieć wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Natomiast określenie przeznaczenia nieruchomości w cywilnej umowie o przekazaniu gruntu w użytkowanie wieczyste nie pozostaje w żadnym związku z opartą na przesłankach opartych na prawie administracyjnym decyzją o warunkach zabudowy. Co nie oznacza, iż przekazujący w użytkowanie wieczyste nie może dochodzić wynikających z umowy oraz innych przepisów prawa roszczeń z tego tytułu.

Podobnie za bezpodstawne uznać należy powoływanie się skarżących na uchwałę Nr (...) Rady Miasta z dnia (...). w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego "P".

Uchwała ta zobowiązuje Zarząd Miasta do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest prawem miejscowym. Zawarte w niej wskazanie, iż przedmiotem planu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami towarzyszącymi skierowane jest do projektantów planu i organów gminy co do kierunków planu. Obejmuje ona zresztą obszar w wiele większy niż działka, która obejmuje zaskarżona decyzja.

Nie będąc jednak prawem miejscowym uchwała ta w żadnym wypadku nie wiązała organu wydającego zaskarżoną decyzję o warunkach zabudowy.

Zgodne bowiem z art. 59 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. (Dz.U. Nr 80, poz. 717) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w razie zmiany zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

Warunki te określa organ gminy w oparciu o zasady wskazane w art. 61 tejże ustawy, tj. przy uwzględnieniu tzw. zasady dobrego sąsiedztwa.

Przedmiotowa działka przylega do ul. (...) zatem jest z tej ulicy dostępna, wobec czego zabudowa z tej ulicy zgodnie z ust.1 art. 61 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (upzp) mogła być brana pod uwagę, stanowiąc obszar analizowany przy określaniu funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Dostępność z danej ulicy, o której mowa w art. 61 upzp jest pojęciem szerszym niż uregulowaną w zaskarżonej decyzji kwestią obsługi komunikacyjnej.

Zatem ustalenie dla przedmiotowego terenu inwestycyjnego wskazanych w zaskarżonej decyzji budynków, odpowiadających gabarytom ,parametrom i cechom zabudowy ul. (...) odpowiadało prawu. Dotyczy to nie tylko budynku przylegającego do ul. (...) ale i znajdujących się w głębi tej działki dwóch pozostałych budynków.

Dla tego terenu nie istniał wynikający z odrębnych przepisów obowiązek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, zatem nie istniał po stronie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy podnoszony przez skarżących obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 62 ust.2 upzp obligatoryjne zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu stosuje się jedynie, jeśli wniosek dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego.

W odniesieniu do przedmiotowego terenu sytuacja ta nie zachodziła. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu dla tego terenu ma charakter deklaratywny

i tej kwestii nie przesądza.

W odniesieniu do innych zarzutów skarżących stwierdzić należy, iż również są nietrafne.

W kwestii dostępu komunikacyjnego do lokalizowanych na przedmiotowej działce budynków od ulicy (...) wskazać należy, iż bezpodstawne jest twierdzenie, że ulica (...) jej wewnętrzną drogą osiedlową, gdyż stanowi ona ogólnodostępną drogę publiczną.

Skarżący nie mają również racji jeśli chodzi o zarzut naruszenia przez organ art. 106 Kpa przy uzgadnianiu warunków obsługi komunikacyjnej dla planowego zamierzenia inwestycyjnego. Art. 53 ust.4 upzp jednoznacznie wskazuje, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy zobowiązany jest dokonać wskazanych w tym przepisie uzgodnień z innymi organami. Pkt 9 tego przepisu wskazuje obowiązek uzgodnienia warunków "z właściwym zarządcą drogi". Zarządcą dróg w otoczeniu terenu inwestycji, w tym drogi stanowiącej ulicę (...) będącą drogą powiatową, jest zgodnie z art. 19 ust.2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r.Nr 19, poz. 115) Prezydent Miasta, wydający też zaskarżoną decyzję.

Słuszne jest zatem stanowisko organu odwoławczego, iż Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego nie jest innym organem w rozumieniu art. 106 kpa. Jest to powołana, na mocy uchwały organów gminy, jednostka pomocnicza zarządcy dróg, jakimi jest Prezydent Miasta, a celem jej utworzenia była efektywność zarządzania drogami podległymi Prezydentowi. Kierownik tej jednostki wykonuje zadania, które należą w tym przypadku kompetencyjnie do ustawowych zadań Prezydenta . W związku z powyższym wyrażenie przez Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego stanowiska w kwestiach komunikacyjnych w formie opinii nie naruszało prawa.

Zgodzić się można z zarzutem podniesionym przez skarżących, iż uzasadnienie w decyzji organu I instancji w zakresie obsługi komunikacyjnej dla planowanego zamierzenia było ogólnikowe. Okoliczność ta została dostrzeżona przez Kolegium, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tego organu. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że na drogach klasy Z (a do takich dróg zaliczana jest ulica (...)) należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 5 i § 113 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wyjazdy i wjazdy na drogę z obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu mogą być usytuowane dla jednego lub obu kierunków ruchu, jeżeli nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu. Lokalizacja wjazdu dla przedmiotowego zamierzenia od ulicy (...) warunku tego nie spełniała.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu pominięcia opinii Rady Osiedla P wskazać należy, że Rada Osiedla nie była stroną prowadzonego postępowania. Opinia taka nie jest wymagana przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a zatem nie wywiera żadnych skutków prawnych. Inne zarzucane przez skarżących uchybienia oraz braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - zdaniem Sądu - nie miały wpływu na wynik sprawy, tj. możliwość wydania zaskarżonej decyzji z określeniem wskazanych w niej warunków zabudowy. Szereg zarzutów skarżących zawartych w obu "uzupełnieniach skargi" wskazuje na naruszenie interesu faktycznego skarżących, (co nie podlega ochronie prawnej), a nie interesu prawnego.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw wobec czego należało ją oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.