Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 516/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30b ust. 1, art. 33 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Asesor sądowy Agnieszka Kosowska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Woźny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 10 sierpnia 2022 r. nr 0601-IGC.4103.9.2022.EU w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego

w Białej Podlaskiej z dnia 1 marca 2022 r., Nr 308000-COC-3.4103.110.2021.15.IM wydaną wobec P.

Jak wynika z jej uzasadnienia w dniu 10 lutego 2021 r. P. (dalej: "Spółka") – działając jako przedstawiciel pośredni firmy D. sp. z o. o. – złożyła zgłoszenie celne w procedurze uproszczonej nr [...] o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu w Unii koncentratu pomidorowego 36% [...]. Organ celny przyjął zgłoszenie, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną.

W dniu 11 lutego 2021 r. Spółka złożyła uzupełniające zgłoszenie celne nr [...], deklarując w nim wartość celną w wysokości 82.450 zł, kwotę długu celnego w wysokości 11.873 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług

w wysokości 4.716 zł. Następnie w dniu 23 marca 2021 r. wystąpiła o sprostowanie zgłoszenia celnego w zakresie preferencyjnego kontyngentu taryfowego, zwrot należności celnych przywozowych oraz o określenie kwoty podatku od towarów

i usług z tytułu importu towaru według zgłoszenia celnego w prawidłowej wysokości.

Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej po zakończeniu postępowania celnego decyzją Nr 308000-COC-3.4305.17.2021.5.IM

z 24 maja 2021 r. odmówił sprostowania zgłoszenia celnego w zakresie preferencyjnego kontyngentu taryfowego oraz odmówił zwrotu cła od towaru dopuszczonego do obrotu w Unii na podstawie zgłoszenia celnego. Następnie decyzją podatkową Nr 308000-COC-3.4103.110.2021.5.IM z tej samej daty organ

I instancji odmówił określenia kwoty podatku od towarów i usług we wnioskowanej wysokości. Powyższe rozstrzygnięcie w zakresie podatku od towarów i usług zostało wydane na podstawie ustalonego w postępowaniu celnym stanu faktycznego.

W związku z odwołaniem wniesionym przez Spółkę organ II instancji decyzją Nr 0601-IGC.4103.57.2021.EU z 30 września 2021 r. uchylił decyzję organu

I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, iż decyzja podatkowa została wydana na podstawie stanu faktycznego ustalonego postępowaniem celnym, zakończonym odmową sprostowania zgłoszenia celnego oraz odmową zwrotu cła, uchyloną przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w Lublinie i przekazaną do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie rozpatrując sprawę Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej przeprowadził kontrolę przedmiotowego zgłoszenia celnego, uzupełnił materiał dowodowy o wyjaśnienia Oddziału Celnego w Białej Podlaskiej w zakresie obsługi komunikatu ZC205 w systemie AIS/Import, przeprowadził analizę przebiegu obsługi elektronicznego zgłoszenia celnego oraz obsługi retrospektywnego wniosku o przyznanie preferencyjnego kontyngentu taryfowego zgodnie z przepisami unijnego prawa celnego. Mając na uwadze dokonane ustalenia oraz ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w toku postępowania celnego, Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej decyzją nr 308000-COC-3.4305.17.2021.19.IM z 23 lutego 2022 r. odmówił sprostowania zgłoszenia celnego w części dotyczącej preferencyjnego kontyngentu taryfowego oraz odmówił zwrotu cła od towaru dopuszczonego do obrotu w Unii na podstawie tego zgłoszenia celnego.

Decyzją podatkową z 1 marca 2022 r. organ celny odmówił określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru dopuszczonego do obrotu w Unii na podstawie powyższego zgłoszenia celnego w wysokości 4.123 zł.

W odwołaniu Spółka wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zwrot lub umorzenie należności przywozowych, a także dokonanie sprostowania zgłoszenia celnego, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co skutkowało bezzasadnym uznaniem, że:

a) w czasie, w którym złożono retrospektywny wniosek o kontyngent taryfowy 096714, kontyngent ten nie został jeszcze wyczerpany,

b) zgłoszenie celne zostało sporządzone w sposób prawidłowy, niewymagający sprostowania;

c) organ wystosował jakiekolwiek wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia,

w szczególności wezwał do przesłania dowodu pochodzenia towaru, a nadto, że uzasadnienie w zakresie podjętych czynności weryfikacyjnych czy związanych z obsługą złożonego wniosku retrospektywnego i zgłoszenia oraz w zakresie powodów, dla których odmówiono objęcia towaru preferencyjnym kontyngentem taryfowym nie odpowiada art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Spółki doszło tez do naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT") poprzez niezastosowanie:

- art. 50 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447

z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE.L Nr 343, str. 558 – zwanego dalej "RW");

- art. 56 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1 ze zm. – zwanego dalej "UKC"),

- przepisów UKC: art. 116 ust. 1 lit. a, art. 117, art. 119 ust. 2, art. 120, art. 173 ust. 3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wyjaśnił na wstępie, że zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy o VAT obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11. Podstawą opodatkowania jest wówczas wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 30b ust. 1). Po przyjęciu zgłoszenia celnego lub po przedstawieniu rozliczenia zamknięcia podatnik może wystąpić z wnioskiem do naczelnika urzędu celno-skarbowego o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości (art. 33 ust. 3).

Podkreślając, iż kwestią sporną w niniejszej sprawie jest wysokość kwoty podatku od towarów i usług ze względu na wniosek o zastosowanie wobec importowanego towaru preferencyjnej stawki celnej i tym samym zmianę należności celnych i podatkowych organ odwoławczy wskazał, że organ celny I instancji

w zakresie należności celnych nie podzielił argumentów Spółki i decyzją z 23 lutego 2022 r. odmówił sprostowania zgłoszenia celnego w części dotyczącej preferencyjnego kontyngentu taryfowego oraz zwrotu cła. Zaskarżona decyzja podatkowa organu podatkowego I instancji z 1 marca 2022 r. odmawiająca określenia kwoty podatku od towarów i usług została wydana na podstawie stanu faktycznego ustalonego postępowaniem celnym. Organ odwoławczy dodał przy tym, że w chwili obecnej decyzja celna pozostaje w obrocie prawnym, bowiem została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie nr 0601-IGC.4305.8.2022.EU. Wobec powyższego organ I instancji prawidłowo przyjął w swojej decyzji, że kwota podatku od towarów i usług zadeklarowana w zgłoszeniu jest prawidłowa.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu w zakresie retrospektywnego wniosku o kontyngent taryfowy oraz naruszenia przepisów UKC organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty dotyczą odrębnego postępowania, dotyczącego decyzji wydanej w sprawie celnej. W tych okolicznościach organ podatkowy nie jest właściwy do rozpatrywania takich zarzutów. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał na wiążący charakter decyzji celnej

w postępowaniu podatkowym. W tym kontekście argumentował, że posiadająca walor ostateczności decyzja w sprawie należności celnych stanowi dla organów podatkowych przedsąd, rozstrzygający o podstawowych elementach podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, takich jak: krąg osób zobowiązanych do ich zapłaty czy też okoliczności mające wpływ na wysokość należności publicznoprawnych (tj. wartość celna towaru, wysokość długu celnego).

Organ odwoławczy – nie podzielając zarzutów dotyczących naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy o VAT – wyjaśnił, że można wydać decyzję na jego podstawie tylko

w sytuacji, gdy spełnione są łącznie dwie przesłanki: po pierwsze, podatnik zwróci się z wnioskiem o wydanie decyzji określającej podatek oraz – po drugie – wysokość prawidłowej kwoty podatku jest inna niż zadeklarowana przez podatnika

w zgłoszeniu celnym. Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o VAT przyznaje zatem podatnikowi uprawnienie do zwrócenia się o wydanie decyzji określającej wysokość podatku w prawidłowej wysokości. Z wnioskiem takim podatnik może wystąpić zarówno wtedy, gdy zadeklarowane przez niego zobowiązanie jest zaniżone, jak

i wtedy, gdy zadeklarował je w zawyżonej wysokości. Jednak przesłanką wydania decyzji określającej prawidłową wysokość podatku (zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony) jest nieprawidłowa kwota podatku, wykazana w zgłoszeniu celnym. W niniejszej sprawie zadeklarowana w zgłoszeniu celnym kwota należnego podatku od towarów i usług została podana w prawidłowej wysokości, stąd też nie istniały przesłanki do jej ponownego określenia.

Za niesłuszne uznano także zarzuty dotyczące naruszenia art 187 § 1, art 191, art 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy organ I instancji oparł się na wszechstronnie zebranym materiale dowodowym. W uzasadnieniu decyzji przedstawił swoje stanowisko, wskazując fakty, które uznał za udowodnione, dowody którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ przytoczył wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a także dokonał na podstawie całokształtu zebranego materiału oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, zaś postępowanie prowadzone było w sposób praworządny, z poszanowaniem praw strony. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji, przekonującym zarówno co do prawidłowości ustaleń faktycznych i prawnych, jak i co do zasadności treści rozstrzygnięcia.

W skardze do Sądu Spółka – wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz

o zwrot kosztów postępowania – powtórzyła te same zarzuty co w odwołaniu

Ponadto wniosła o zobowiązanie Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej do wskazania kiedy (z oznaczeniem dnia oraz godziny) zostały podjęte pierwsze czynności związane z rozpatrywaniem retrospektywnego wniosku o skorzystanie z kontyngentu taryfowego oraz na czym na te czynności polegały, jak również do wskazania kiedy (z oznaczeniem dnia oraz godziny) wniosek został wprowadzony do systemu teleinformatycznego na potrzeby zarządzania kontyngentami taryfowymi, o którym mowa w art. 54 RW.

Zdaniem spółki, jakkolwiek zarzuty dotyczą de facto uchybień, które zaistniały w postępowaniu celnym, odnoszą się również do decyzji w przedmiocie odmowy wydania decyzji określającej podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości.

W jej ocenie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji celnej nie wynika, dlaczego organ I instancji nie podjął czynności weryfikacyjnych w przedmiocie obsługi wniosku retrospektywnego skarżącej oraz zgłoszenia celnego, a także jakie były powody, dla których organ ten odmówił skarżącej możliwości retrospektywnego wnioskowania

o kontyngent taryfowy, skoro wniosek został złożony w czasie, w którym kontyngent nie został wyczerpany i powinien zostać załatwiony bezzwłocznie oraz zgodnie

z kolejnością wpływu.

W nawiązaniu do przytoczonych przepisów unijnych spółka stwierdziła, że zastosowała się do wytycznych i instrukcji Ministerstwa Finansów (wyciąg z instrukcji wypełniania zgłoszeń celnych AIS/IMPORT, AES/ECS2, NCTS2, wersja 2.0, str. 281 oraz newsletter Nr Z/73/2018 z dnia 15.10.2018 r.).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko – wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym sąd ma nie tylko prawo, ale także i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego – nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Poza sporem pozostaje, że w dniu 10 lutego 2021 r. spółka, działając jako przedstawiciel pośredni firmy D. złożyła zgłoszenie celne

w procedurze uproszczonej nr [...] o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu w Unii towaru - koncentratu pomidorowego 36% [...]. Organ celny zgłoszenie celne przyjął, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną.

W dniu 11 lutego 2021 r. spółka złożyła uzupełniające zgłoszenie celne,

w którym zadeklarowała wartość celną w wysokości 82.450 zł, kwotę długu celnego w wysokości 11.873 zł, kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 4.716 zł,

a następnie w dniu 23 marca 2021 r. wystąpiła o sprostowanie tego zgłoszenia celnego w zakresie preferencyjnego kontyngentu taryfowego, zwrot należności celnych przywozowych oraz o określenie kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru według zgłoszenia celnego w prawidłowej wysokości.

Na wstępie podnieść trzeba (w kontekście stanowiska prezentowanego

w skardze), że w niniejszym postępowaniu podatkowym, dotyczącym prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług, nie może być mowy o zarzutach naruszenia przepisów unijnych, w tym w szczególności UKC, gdyż organy podatkowe nie oparły rozstrzygnięcia o przepisy tych aktów prawnych. W konsekwencji również wszystkie zarzuty skierowane przeciwko wymiarowej decyzji celnej (a te – jak już wskazano – stanowią podstawę skargi) nie mogą odnieść zamierzonego przez Spółkę skutku.

Decyzja celna określająca kwotę cła stanowi element ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Oznacza to, że treść decyzji celnej przesądza o decyzji podatkowej w zakresie VAT od importu. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy w zakresie wysokości wartości celnej i cła, wpisanych w konstrukcję opodatkowania VAT z tytułu importu (por. wyroki NSA: z 10 listopada 2016 r., I FSK 182/06, z 6 sierpnia 2009 r., I FSK 2042/08, z 25 marca 2010 r., I FSK 371/09, z 6 grudnia 2011 r., I FSK 252/11, z 23 kwietnia 2013 r., I FSK 977/11, CBOSA). Z powyższego wywieść należy, że prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest o tyle, o ile w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja w sprawie należności celnych, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku od towarów

i usług. Jest to konsekwencją zdeterminowania rozstrzygnięcia podatkowego pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego (por. wyrok

z dnia 27 maja 2022 r., I FSK 124/22, CBOSA).

Uwzględniając powyższe uwagi podkreślić trzeba, że w momencie orzekania

o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu istniała

w obrocie prawnym ostateczna decyzja celna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2022 r. nr 0601-IGC.4305.8.2022.EU., która utrzymała

w mocy decyzję organu I instancji z 23 lutego 2022 r. nr 308000-COC-3.4305.18.2021.19.IM, odmawiającą sprostowania zgłoszenia celnego w części dotyczącej preferencyjnego kontyngentu taryfowego oraz zwrotu cła.

Z uwagi na zakres przedmiotowy, postępowania celne (dotyczące określenia elementów kalkulacyjnych i długu celnego) i postępowania podatkowe (dotyczące określenia podatku z tytułu importu) są to dwa niezależne (odrębne) postępowania. Jak już zaś wyżej zauważono, w momencie orzekania o wysokości zobowiązania

w podatku od towarów i usług z tytułu importu decyzja celna powoduje następstwa

w zakresie związania organu podatkowego (celnego) co do podstawy opodatkowania tym podatkiem. Organy podatkowe nie mają zaś kompetencji do czynienia samodzielnie ustaleń w zakresie powstania długu celnego. Ewentualna weryfikacja tychże ustaleń może być dokonywana jedynie w postępowaniu celnym, co zresztą miało miejsce.

Zarzuty skargi – odnoszące się w istocie do odrębnego postępowania celnego – uznać należy za chybione. W szczególności nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów unijnych, w tym UKC, gdyż w niniejszym postępowaniu przepisów tych organy nie stosowały, zaś pełnomocnik Spółki nie podniósł żadnego zarzutu odnoszącego się bezpośrednio do decyzji w przedmiocie opodatkowania VAT.

Zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy o VAT obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11. Podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna, powiększona

o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna, powiększona

o należne cło i podatek akcyzowy (art. 30b ust. 1 ustawy o VAT).

Skoro kwestią sporną w niniejszej sprawie była wysokość kwoty podatku od towarów i usług ze względu na wniosek Spółki o zastosowanie wobec importowanego towaru preferencyjnej stawki celnej i tym samym zmianę należności celnych i podatkowych, to wobec pozostawania w obrocie prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia o odmowie sprostowania zgłoszenia celnego w części dotyczącej preferencyjnego kontyngentu taryfowego oraz zwrotu cła zasadnie przyjęto

w zaskarżonej decyzji, że kwota podatku od towarów i usług zadeklarowana w tym zgłoszeniu celnym jest prawidłowa.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem po przyjęciu zgłoszenia celnego lub po przedstawieniu rozliczenia zamknięcia podatnik może wystąpić z wnioskiem do naczelnika urzędu celno-skarbowego o wydanie decyzji, określającej różnicę między kwotą podatku

w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną. W świetle tej regulacji organ może wydać decyzję na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o VAT tylko w sytuacji, gdy spełnione łącznie są dwie przesłanki:

1) podatnik zwróci się z wnioskiem o wydanie decyzji określającej podatek;

2) wysokość prawidłowej kwoty podatku jest inna niż zadeklarowana przez podatnika w zgłoszeniu celnym.

Z wnioskiem takim podatnik może wystąpić zarówno jeżeli zadeklarowane przez niego zobowiązanie jest zaniżone, jak i wtedy, gdy zadeklarował je

w zawyżonej wysokości. Jednak przesłanką wydania decyzji określającej prawidłową wysokość podatku od towarów i usług – zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony – jest wskazanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowej kwoty podatku.

W niniejszej sprawie, skoro organ celny nie stwierdził potrzeby ingerowania

w treść zgłoszenia celnego, to ujęte w nim wielkości, wpisane w konstrukcję zobowiązania z tytułu VAT od importu, były wiążące i wykluczały stosowanie art. 33 ust. 3 ustawy o VAT. Przepis ten znajduje zastosowania wówczas, gdy zgłoszenie celne zostało zmienione przez organ celny w efekcie przeprowadzonego postępowania celnego. Tak się nie stało w niniejszej sprawie. Dotychczasowe zaakceptowanie przez organ celny zgłoszenia celnego podatnika w zakresie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej i cła było wiążące dla organu podatkowego

w tym znaczeniu, że wykluczało określenie zobowiązania z tytułu VAT od importu towaru w innej wysokości niż zadeklarowana. W zgłoszeniu celnym podatnik wyliczył wysokość omawianego zobowiązania podatkowego, co w ocenie organu celnego było prawidłowe, czyli odpowiadało stanowi faktycznemu i prawu celnemu. Tak więc trafnie organ motywuje w kontrolowanej decyzji, że aktualnie nie zaistniały przesłanki do uwzględnienia wniosku Spółki i określenia wysokości zobowiązania

z tytułu podatku od towarów i usług od importu towaru zgodnie z jej twierdzeniami, których organ celny nie podzielił.

Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że jak długo nie dojdzie do ostatecznej i prawomocnej weryfikacji zgłoszenia celnego w zakresie wielkości poddanych prawu celnemu, a istotnych dla wysokości podatku, tak długo zadeklarowane w tym zgłoszeniu celnym zobowiązanie z tytułu VAT od importu towaru należy przyjmować za prawidłowe, co zasadnie uczynił organ podatkowy.

Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przedstawił wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, konieczne dla wyjaśnienia istoty sprawy podatkowej. Jasno i wyczerpująco wytłumaczył, z jakich powodów należało odmówić podatnikowi określenia zobowiązania z tytułu VAT od importu. W tym celu właśnie przedstawił obowiązujący stan prawny i nawiązał do stanowiska organu celnego. Tak sporządzone uzasadnienie kontrolowanej decyzji realizuje wymogi stawiane przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wynikają z niego: tok rozumowania organu, wyprowadzone wnioski, podstawy faktyczne i prawne przyjętego rozstrzygnięcia. Słusznie przy tym organ podatkowy nie prowadził postępowania wyjaśniającego odnośnie do klasyfikacji taryfowej importowanego towaru i wysokości cła, bo w tych kwestiach wypowiedział się już organ celny. Okoliczność zaś, że podatnik prezentuje inne zapatrywanie prawne nie oznacza, że doszło do naruszenia zasady przekonywania czy budowania zaufania do organów podatkowych. Podatnik ma bowiem prawo do prezentowania własnych subiektywnych przekonań co do faktów

i prawa. Jednak na organie podatkowym spoczywa obowiązek kierowania się wyłącznie kryteriami obiektywnymi, a więc obowiązującym stanem prawnym, odniesionym do prawidłowo zrekonstruowanych okoliczności rozpatrywanej sprawy.

Zarzuty naruszenia unormowań prawa celnego wykraczają poza granice tej sprawy. Organ odwoławczy ich nie stosował, odmawiając podatnikowi określenia innej wysokości zobowiązania z tytułu podatku od importu towaru niż podana

w zgłoszeniu celnym, przyjmując – za organem celnym – prawidłowość zgłoszenia celnego, którego weryfikacja została dokonana przez organ celny w postępowaniu celnym. W tym stanie sprawy żaden z zarzutów zawartych przez Spółkę w skardze nie prowadzi do podważenia zgodności z prawem kontrolowanej decyzji organu odwoławczego i nie uzasadnia wniosku o jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Na marginesie można zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2016 r., I FSK 1325/14 uznał, że wprawdzie kontrola legalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu pozostaje w ścisłym związku z kontrolą legalności orzeczenia określającego wysokość długu celnego,

a zatem postępowanie podatkowe w zasadniczej części musi uwzględniać wynik postępowania w sprawie dotyczącej należności celnych, jednak nie jest konieczne, aby organ z określeniem podatku należnego czekał na wynik ewentualnej sądowej kontroli legalności orzeczenia w sprawie celnej. Przy tym organ musi liczyć się

z możliwością, że jeśli decyzja dotycząca długu celnego zostanie uchylona, to

w sposób analogiczny sąd będzie musiał orzec w stosunku do decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Pogląd ten należy odnieść również do postępowania sądowoadministracyjnego – co oznacza, że Sąd nie jest zobligowany do zawieszenia postępowania w tej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie celnej.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.