Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 346/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-09-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. I. C. T. . z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2013 r.

nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 roku. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony organowi w dniu 29 lipca 2013 r.

Pismem z dnia 2 września 2013 r. (nadanym w tym dniu w placówce pocztowej) pełnomocnik organu wniósł skargę kasacyjną od wyroku z 4 lipca 2013 r. oraz wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że w dniu 20 sierpnia 2013 r. powrócił z urlopu, w związku z czym pozostało mu zaledwie kilka dni roboczych na przygotowanie skargi kasacyjnej, co wymagało dokonania analizy sprawy i konsultacji z innymi radcami zatrudnionymi przez organ, w związku ze zbieżnym stanem prawnym i faktycznym kilku spraw, w których miały być wniesione skargi kasacyjne. Pełnomocnicy uzgodnili, że ze względu na zbieżność argumentacji wszystkie skargi kasacyjne zostaną wniesione w tym samym, ostatnim dniu terminu ustawowego. W bieżącej sprawie skarga kasacyjna nie została wniesiona w terminie, gdyż pełnomocnik zachorował, co spowodowało konieczność pozostania w domu, w łóżku, bez możliwości poruszania się, o czym świadczy załączone do wniosku zwolnienie lekarskie. Na zwolnieniu przebywał od 28 do 30 sierpnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Ocena okoliczności sprawy oraz złożonego przez skarżącego wniosku wskazuje, że nie zostały spełnione wyżej przytoczone ustawowe warunki przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Niewątpliwie w badanej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżony wyrok został doręczony w dniu 29 lipca 2013 r., zatem skarga kasacyjna powinna być wniesiona do dnia 28 sierpnia 2013 r. (art. 177 § 1 p.p.s.a.).

Wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały zachowane – wniosek złożono w terminie 7 dni od ustania przyczyny, która miała uniemożliwić dokonanie czynności procesowej, jednocześnie z wnioskiem złożono skargę kasacyjną.

W ocenie sądu podane przez pełnomocnika organu przyczyny nie pozwalają na stwierdzenie, że uchybienia terminu nastąpiło z przyczyn niezawinionych.

Przebywanie pełnomocnika na urlopie wypoczynkowym i związany z tym krótki czas na przygotowanie pisma procesowego, w tym na niezbędne konsultacje absolutnie nie mogą być okolicznościami usprawiedliwiającymi uchybienie terminu. Urlop nie jest zdarzeniem nadzwyczajnym i niespodziewanym, a fachowy pełnomocnik powinien tak zorganizować sobie czas pracy, aby pogodzić właściwe reprezentowanie mocodawcy z prawem do wypoczynku (por. przykładowo: postanowienia NSA z 21 grudnia 2012 r., II FZ 1008/12 oraz z 24 kwietnia 2013 r.; II OZ 310/13).

O braku winy w uchybieniu terminu nie świadczy również fakt, że w ostatnim dniu terminu – 28 sierpnia 2013 r. pełnomocnik organu zachorował i przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 30 sierpnia.

Należy wziąć pod uwagę fakt, że w badanej sprawie chodzi o skargę kasacyjną organu, mającego rozbudowane struktury obsługi prawnej (co potwierdza także treść wniosku). Ponadto – badana sprawa jest analogiczna pod względem stanu prawnego i faktycznego z kilkoma innymi, w których organ wniósł w terminie skargi kasacyjne. Sądowi wiadomo z urzędu, na podstawie analizy akt sądowych, że treść skarg kasacyjnych we wszystkich tych sprawach była identyczna (sprawy III SA/Lu 298/13, III SA/Lu 299/13, III SA/Lu 320/13, III SA/Lu 347/13).

W tej sytuacji trudno uznać, aby choroba jednego z kilku radców prawnych obsługujących organ, w sytuacji gdy wnoszono kilka identycznie brzmiących skarg kasacyjnych, była okolicznością uniemożliwiającą wniesienie skargi kasacyjnej w badanej sprawie w ustawowym terminie. Nawet wobec nagłego zdarzenia, jakim była choroba pełnomocnika radcy prawnego J. K., nie było żadnych uzasadnionych przeszkód, aby skarga kasacyjna została podpisana przez innego radcę prawnego obsługującego organ, tym bardziej, że w tym samym dniu, 28 sierpnia 2013 r. inny reprezentujący organ radca prawny M. P. wniósł dwie skargi kasacyjne w identycznych sprawach (III SA/Lu 299/13 i III SA/Lu 347/13).

W orzecznictwie sądowym zwrócono uwagę, że przywrócenie terminu nie jest możliwe, jeżeli strona nie wykazała się należytą starannością, a jej działania niosą nieznaczne chociażby oznaki niedbałości. Zasada ta, mająca zastosowanie wobec osób niebędących organami czy profesjonalnymi pełnomocnikami, ma znacznie silniejszy wydźwięk w sytuacji, gdy to właśnie tego typu podmioty domagają się przywrócenia uchybionego terminu. Odkładanie wykonania czynności procesowej na tzw. "ostatnią chwilę" nie może być uznane za staranne, szczególnie gdy do dokonania tej czynności zobligowany był organ, dodatkowo reprezentowany przez radcę prawnego (postanowienie NSA z 15 maja 2013 r., I OZ 370/13). Ponadto, w licznych orzeczeniach podkreślano, że zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, niekoniecznie bowiem, musi wykluczać ono możliwość dokonania czynności procesowych przez stronę. Dodatkowo, nie każda choroba jest przeszkodą do dokonania określonej czynności procesowej. Jest nią z reguły nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. przykładowo: postanowienia NSA z 28 stycznia 2013 r., II FZ 1013/12 oraz z 19 lutego 2013 r., I OZ 110/13).

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty trzeba stwierdzić, że w badanej sprawie nie wykazano braku winy w uchybieniu terminu, co musi skutkować odmową jego przywrócenia. W związku z tym należało orzec jak w sentencji postanowienia.