Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 493/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1 par. 1 a art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o. o. z siedzibą w R. na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w M. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w M. do rozpoznania wniosku G. Sp. z o. o. z siedzibą w R. z dnia [...] maja 2020 r. w części dotyczącej tiret 4, 5, 7, 8 w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w M. na rzecz G. Sp. z o. o. z siedzibą w R. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2020 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...](dalej: "skarżąca" lub "Spółka") złożyła do Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] (dalej także jako: "Dyrektor SPZOZ", "organ") wniosek

o udostępnienie informacji publicznej poprzez doręczenie (w formie elektronicznej) kserokopii:

1) podpisanej umowy zawartej pomiędzy SPZOZ, a [...] S.A.;

2) podpisanej umowy podwykonawczej zawartej pomiędzy [...] S.A. a [...] Sp. z o.o.;

3) podpisanej umowy podwykonawczej zawartej pomiędzy [...] Sp. z o.o.

a P. S. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą: [...] P. S.;

4) listy pozostałych zgłoszonych podwykonawców uczestniczących w realizacji ww. inwestycji;

5) dziennika budowy;

6) protokołów częściowych i protokołu końcowego odbioru budowy etapu pierwszego;

7) danych wykonawcy, który wykonał na rzecz SPZOZ instalacje gaszenia gazem dwóch serwerowni w ramach ww. inwestycji;

8) informacji, w jakiej dacie SPZOZ rozliczył ostatnie płatności względem generalnego wykonawcy i czy na dzień składania wniosku generalny wykonawca posiada względem SPZOZ jakiekolwiek wierzytelności, zatrzymane przez SPZOZ z tytułu zabezpieczenia należytego wykonania umowy.

Pismem z [...] czerwca 2020 r. znak: [...] organ,

w odpowiedzi na ww. wniosek, przesłał kserokopie umowy zawartej pomiędzy SPZOZ w [...] a [...] S.A. oraz protokoły odbioru etapu pierwszego. Jednocześnie poinformował skarżącą, że Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] nie posiada umów z podwykonawcami firmy [...] S.A., gdyż nie były wymagane na etapie postępowania przetargowego. Wskazał także, że lista podwykonawców zgłoszonych w postępowaniu przetargowym została zastrzeżona przez firmę [...] S.A. jako tajemnica przedsiębiorstwa.

Pismem z [...] lipca 2019 r. Spółka reprezentowana przez radcę prawnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), wniosła skargę na bezczynność Dyrektora SPZOZ w zakresie nierozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie udostępnienia kserokopii dziennika budowy, danych wykonawcy, który wykonał na rzecz SPZOZ instalacji gaszenia gazem dwóch serwerowni w ramach inwestycji, informacji w jakiej dacie SPZOZ rozliczył ostatnie płatności względem generalnego wykonawcy i czy na dzień składania wniosku o udostępnienie informacji publicznej generalny wykonawca posiada względem SPZOZ jakiekolwiek wierzytelności, zatrzymane przez SPZOZ z tytułu zabezpieczenia należytego wykonania umowy; jak i odmowę wydania listy zgłoszonych podwykonawców uczestniczących w realizacji ww. inwestycji z uwagi na zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 w z w. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176; dalej także jako: "u.d.i.p." lub "ustawa o dostępie do informacji publicznej") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie;

2) art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nierozstrzygnięcie w formie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania

o udostępnienie informacji;

3) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 pkt. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r.

o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez bezpodstawne uznanie, że żądane w treści wniosku skarżącej informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i podlegają ochronie na podstawie odrębnych przepisów;

Autor skargi wniósł o:

- orzeczenie w oparciu o art. 149 § 1 pkt b p.p.s.a. o istnieniu obowiązku udostępnienia przez organ informacji publicznej żądanej przez skarżącą w treści wniosku z dnia [...] maja 2020 r., a w konsekwencji, o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] maja 2020 r., w całości, w terminie zakreślonym przez Sąd;

- zasądzenie w oparciu o art 149 § 2 pkt b p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości

3 000 zł na rzecz skarżącej;

- stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że organ, pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., nie przekazał skarżącej wszystkich dokumentów, o które wnioskowała. Ponadto, wbrew ciążącemu obowiązku wynikającego z treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., organ nie wydał formalnej decyzji o odmowie informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania

o udostępnienie informacji.

Skarżąca zauważyła, że w dniu [...] czerwca 2020 r. SPZOZ przesłał jedynie część dokumentów, tj. kserokopię umowy zawartej z generalnym wykonawcą oraz protokoły, a także lakonicznie wskazał, że lista podwykonawców zgłoszonych

w postępowaniu przetargowym została zastrzeżona przez [...] S.A jako tajemnica przedsiębiorstwa. W żaden sposób nie odniósł się natomiast do pozostałych, wnioskowanych dokumentów. W szczególności organ nie przedstawił danych finansowych, potwierdzających stan rozliczeń z podwykonawcami oraz nie przekazał informacji, jaki podmiot wykonał na rzecz szpitala system gaszenia gazem, a były to informacje dla skarżącej kluczowe.

Zdaniem skarżącej, żądanym informacjom, wbrew stanowisku organu, nie można odmówić statusu "informacji publicznej". Za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władzy publicznej, bądź jej jednostek. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności - w tym treść dokumentów dotyczących realizowanych przez organ inwestycji, takich jak dziennik budowy czy lista wykonawców zaangażowanych w realizację zadania finansowanego ze środków publicznych. Nieudostępnienie informacji publicznej jest niezgodne z art. 61 Konstytucji RP, w myśl którego prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela.

Jednocześnie skarżąca podniosła, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu jedynie w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych,

a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wskazała, że zgodnie z art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tym samym, określona informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, tylko

i wyłącznie, jeżeli spełnia trzy warunki: ma charakter techniczny, technologiczny, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2000 r., sygn. akt I CKN 304/00). Mając na względzie powyższe, odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga po pierwsze odniesienia się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie zbadania treści żądanej informacji w świetle przesłanek zamieszczonych w tej definicji, a dopiero w następstwie tego, wykazanie, że zaistniały wszystkie wymienione w niej przesłanki, niezbędne dla wydania decyzji

o odmowie dostępu do informacji publicznej na podstawie art 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. Organ tymczasem nie wykazał, dlaczego informacja o podwykonawcach zgłoszonych w postępowaniu przetargowym stanowić miała tajemnicę przedsiębiorstwa - jej ujawnienie nie narazi przecież żadnej ze stron na jakąkolwiek szkodę, a każdy obywatel ma prawo mieć wiedzę, jaka firma realizuje usługi na rzecz organu.

Konkludując skarżąca podniosła, że brak podjęcia jakichkolwiek czynności, które miałyby na celu udostępnienie większej ilości informacji niż te które organ dołączył do pisma z [...] czerwca 2020 r., świadczą o bezczynności organu wobec wniosku Spółki. Skoro zatem organ nie podjął odpowiednich działań w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej, tj. Spółce nie zostały udostępnione wszystkie wnioskowane informacje, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia tych informacji, oczywiste jest zatem, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów u.d.i.p. i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na nie wyczerpanie środków zaskarżenia, tj. złożenie skargi przed wniesieniem ponaglenia z art. 53 § 2 b p.p.s.a. i upływem terminu do jego rozpatrzenia. W ocenie organu skarga jest bezskuteczna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. winna być odrzucona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy

w trybie uproszczonym zważył, co następuje:

Skargę uznać należało za zasadną.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie

z ww. przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym

w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

W związku z zawartym w odpowiedzi na skargę zarzutem niedopuszczalności skargi z uwagi na niewniesienie ponaglenia wyjaśnić należy, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia środka zaskarżania. Pogląd ten nie był kwestionowany przed nowelizacją p.p.s.a. dokonaną 1 czerwca 2017 r. ustawą

z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i zachowuje aktualność. Przepisem art. 9 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej dodano m.in. art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy zmieniającej, nowe brzmienie otrzymał również art. 37 § 1 k.p.a. poprzez wprowadzenie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, które zastąpiło dotychczasowe zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej podano, że nowa regulacja art. 53 § 2b p.p.s.a. dotycząca obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność, wprowadzona została w związku ze zmienionym brzmieniem art. 37 k.p.a. Wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność organu, co znalazło wyraz

w nowym brzmieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Ponaglenie, do którego odwołuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., jest przewidzianym na gruncie ustawy k.p.a. środkiem zwalczania bezczynności organów administracji oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Stanowi o tym wprost art. 37 § 1 k.p.a. Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie k.p.a. Niewątpliwie zatem przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Jednakże tego rodzaju środek zaskarżenia nie jest wymagany w sprawach, których przedmiotem jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w trybie unormowanym w k.p.a., który w art. 37 reguluje instytucję ponaglenia. U.d.i.p. jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej, tego rodzaju środka zaskarżenia nie przewiduje. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego też skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona ponagleniem (por. wyrok NSA z 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2266/19).

Sąd administracyjny orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu administracji publicznej na gruncie u.d.i.p. nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności, a więc nie bada merytorycznej zasadności podjętego działania. Sąd ten ma natomiast obowiązek dokonania oceny, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy, czy rzeczywiście organ (podmiot wykonujący zadania publiczne) pozostaje w bezczynności (por. wyroki NSA: z 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08; z 15 lipca 2010 r., II OSK 2051/09; z 29 września 2010 r., II GSK 827/09; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 585). Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli zatem podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego udzielił stronie informacji publicznej której się ona domagała, bądź wydał decyzję w trybie art. 16 u.d.i.p. nie można przypisać mu bezczynności. W sytuacji natomiast, gdy żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, bądź dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu, organ nie jest zobowiązany do wydawania decyzji administracyjnej. W takim przypadku może odmówić udzielenia informacji w formie zwykłego pisma, informując jedynie wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059/02). Przekazanie wiadomości

o braku w zasobach zobowiązanego informacji żądanej we wniosku również usuwa stan bezczynności w zakresie udostępnienia danych, o jakie wnosił uprawniony (por. wyrok NSA 14 września 2010 r., I OSK 822/10). Dysponent informacji publicznej jest bowiem zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje

w obiegu publicznym (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., I OSK 711/15). Udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji uzasadniającej zastosowanie art. 149 § 1 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 20 lutego 2013 r., I OSK 2569/12).

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje przebieg wydarzeń poprzedzających wniesienie niniejszej skargi, a opisanych we wstępnej części uzasadnienia.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych jako jednostka dysponująca majątkiem publicznym oraz jako podmiot wykonujący zadania publiczne, tj. zadania z zakresu ochrony zdrowia.

W ocenie Sądu wniosek z dnia [...] maja 2020 r. obejmował również w całości informacje mające charakter informacji publicznych i podlegał rozpoznaniu na podstawie i w trybie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną jest bowiem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakimkolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak

i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2006 r., I OSK 123/06, 29 lutego 2012 r., I OSK 2215/11).

Sąd zauważa, że organ w dniu [...] czerwca 2020 r. udostępnił skarżącej część wnioskowanych przez nią dokumentów, tj. opisanych w pkt 1), 2), 3), 6) wniosku z [...] maja 2020 r., nie odnosząc się jednak do pozostałych żądanych informacji dotyczących dziennika budowy, danych wykonawcy, który wykonał na rzecz SPZOZ instalacje gaszenia gazem dwóch serwerowni w ramach inwestycji, informacji w jakiej dacie SPZOZ rozliczył ostatnie płatności względem generalnego wykonawcy i czy na dzień składania wniosku o udostępnienie informacji publicznej generalny wykonawca posiada względem SPZOZ jakiekolwiek wierzytelności, zatrzymane przez SPZOZ

z tytułu zabezpieczenia należytego wykonania umowy. W szczególności, jak słusznie wskazała skarżąca, organ nie przedstawił danych finansowych, potwierdzających stan rozliczeń z podwykonawcami oraz nie przekazał informacji, jaki podmiot wykonał na rzecz szpitala system gaszenia gazem. Z tego względu, że żądane informacje dotyczą majątku publicznego, ponieważ są finansowane ze środków publicznych, organ powinien zachować się w sposób określony przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, a zatem albo nie później niż w terminie 14 dni od daty wpływu wniosku udostępnić żądane dokumenty, albo na podstawie art. 16 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Słusznie wskazała skarżąca, że treść dokumentów dotyczących realizowanych przez organ inwestycji, takich jak dziennik budowy czy lista wykonawców zaangażowanych w realizację zadania finansowego ze środków publicznych stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Dlatego też Sąd uznał, że organ w sposób nieprawidłowy rozpoznał wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2020 r. w zakresie pkt 4) odmawiając jej udostępnienia listy podwykonawców zgłoszonych w postępowaniu przetargowym, powołując się na fakt, że lista ta została zastrzeżona jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jak wskazano powyżej odmowa udostępnienia informacji publicznej musi przybrać formę decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jednocześnie należy zauważyć, że nie może o braku bezczynności w załatwieniu sprawy przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Nie jest do zaakceptowania bowiem stanowisko, że niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udzielenia informacji wyklucza zarzut bezczynności.

Z tych względów należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany pozostaje

w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2020 r., bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej prawnej formie,

tj. formie przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie: udzielił żądanych informacji (czynność materialno-techniczna) bądź uznając,

że informacja - z uwagi na ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej nie może być udzielona - nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Obowiązek załatwienia wniosku nie został zatem wykonany, a organ pozostaje w dalszym ciągu w stanie bezczynności i dlatego Sąd w pkt 1 wyroku zobowiązał organ rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2020 r. w części dotyczącej tiret 4, 5, 7, 8 - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku strony skarżącej nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w punkcie 2 wyroku. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło

o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych samych przyczyn, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. w kwocie 3 000 zł, oddalając w tym zakresie wniosek skarżącej na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku). Ponadto należy podnieść, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez skarżącego argumentacją. Takiej argumentacji skarżąca nie przedstawiła, ograniczając żądanie tylko do określenia jego wysokości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3094/19, LEX nr 2982155).

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty te składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym (480 zł), wpis od skargi (100 zł) oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).