Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 337/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-09-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 285 a, art. 285 l, art. 175 par. 1, art. 285 f par. 3, art. 161 par. 1 pkt 3 i par. 2, art. 196, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 64par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 337/13 w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z urzędu członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od udziału w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego postanawia: I. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia; II. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia; III. odmówić wstrzymania wykonania powyższego postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 337/13 odrzucona została skarga Z. R., dalej skarżący, na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z urzędu członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od udziału w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego.

Pismem z dnia 19 lipca 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem skarżącego, postępowanie przed Tut. Sądem powinno zostać zawieszone na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 p.p.s.a.

Podobnie skarżący wnosił w pismach z dnia 6 sierpnia i 19 sierpnia 2013 r.

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 337/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu z dnia 12 lipca 2013 r., wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Wskazał, że w uzasadnieniu wniosku skarżący nadto podniósł, że Sąd nie powinien odrzucać skargi, ale zawiesić postępowanie sądowe na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a., bowiem w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Wskazać jednak należy, że wobec odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., bezcelowe było analizowanie, czy została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skoro skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zdaniem Sądu, nawet gdyby ustalono, że przesłanka ta istotnie w sprawie zachodzi, to i tak nie spowodowałoby to wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazał ponadto, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Odnośnie zaś żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem, podał, że przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt tego postępowania tę instytucję prawną, wymagają spełnienia określonych przesłanek, w tym sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika.

W dniu 2 września 2013 r. skarżący złożył dwie tożsame skargi - jedną adresowaną do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Tut. Sądu, a drugą do Tut. Sądu. Obie skargi zatytułowane zostały "Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sygnowanych sprawach. Oraz o wstrzymanie wykonania orzeczenia!". W skargach ponownie wezwał Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem, stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń i rozstrzygnięcia w sprawach oraz wstrzymania wykonania orzeczeń. W uzasadnieniu ponownie podniósł, że postępowanie przed tut. Sądem powinno zostać zawieszone na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 285 a p.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Stosownie zaś do treści art. 285 l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

Na podstawie art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich podmiotom.

W myśl art. 285 f § 3 p.p.s.a. skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.

W rozpoznawanej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2013 r. została sporządzona osobiście przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Zatem, skarga ta nie spełnia wymogu ustawowego wynikającego z art. 285 l w zw. z art. 175 p.p.s.a., niezbędnego do skutecznego wniesienia skargi; nie jest bowiem sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 285 f § 3 i art. 285 l w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, co orzeczono w pkt. I sentencji postanowienia.

Stwierdzić również należy, że wniosek skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. zawarty w skardze z dnia 2 września 2013 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia jest ponownym wnioskiem o dokonanie wykładni tego postanowienia. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 337/13 Tut. Sąd odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu, wskazując, że nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Tym samym ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 337/13, oparte na tych samych przesłankach, jest bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postępowanie sądowe z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, co orzeczono w pkt. II sentencji postanowienia.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. odrzucające jego skargę, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., wskazać należy, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie ma zastosowania do wszystkich postanowień wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Instytucja ta może mieć zastosowanie: 1) gdy zaskarżone postanowienie jest natychmiast wykonalne, co oznacza, że jest wykonalne przed jego uprawomocnieniem oraz 2) jedynie do postanowień zaskarżalnych w drodze zażalenia, od których zażalenie to zostało wniesione. Wskazać należy również, że zgodnie z doktryną o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia sąd może orzec jedynie na wniosek strony, zawarty z reguły w tym samym zażaleniu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że postanowienie Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. odrzucające skargę skarżącego jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., nie jest postanowieniem na które służy zażalenie, bowiem od powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, przysługiwała skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. Zatem omawiana instytucja wstrzymania wykonania postanowienia nie znajduje zastosowania w tej sprawie.

W związku z powyższym, Sąd odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Tut. Sądu, na podstawie art. 196 p.p.s.a., co orzeczono w pkt. III sentencji postanowienia.