Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 675/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Dnia 25 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 roku sprawy ze skargi C. G., K. G., A. G., M. G. A Spółki Jawnej z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] - po rozpatrzeniu wniosku z dnia 4 listopada 2003 roku, złożonego przez A. G. oraz M. G., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji w Ł., przy B, obejmującej działki nr 91/1 i nr 92/3, w obrębie [...], a polegającej na budowie hotelu na 250 miejsc z niezbędnym zapleczem usługowym oraz infrastrukturą techniczną.

W dniu 19 lutego 2004 roku Z. D. nadał listem poleconym pismo do Prezydenta Miasta Ł., w którym wskazał, iż dotyczy ono w/w decyzji, którą odebrał w dniu 5 lutego 2004 r. Poinformował, iż na posesji przy ul. C, będącej jego i siostry J. D. własnością, graniczącej bezpośrednio z terenem przewidzianym na budowę hotelu znajduje się ściana szczytowa kamienicy z usytuowanymi w niej oknami. Zastrzegł, iż budowa hotelu nie może zmniejszyć dopływu światła poniżej przewidzianych norm. A nadto podniósł, że przy podejmowaniu decyzji odnośnie zagospodarowania sąsiedniego placu organ I instancji będzie miał na uwadze substancję starej, blisko stuletniej, kamienicy oraz jej funkcje mieszkalno-użytkowe a także to, że budowa nie będzie zbyt uciążliwa dla mieszkańców i użytkowników, nie osłabi konstrukcji i nie wpłynie na pogorszenie stanu technicznego i estetycznego kamienicy.

Pismo to organ załączył do akt sprawy.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. przeniósł decyzję o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] na rzecz A Spółka Jawna, C. G., K. G., M. G., A. G., zgodnie z wnioskiem.

W dniu 11 marca 2006 roku Z. D. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], nr [...] z powodu rażącego naruszenia art. 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. wobec nieprzekazania jego pisma z dnia 19 stycznia 2004 r. jako odwołania do organu II instancji.

Dodatkowo Z. D., w odpowiedzi na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., stwierdził iż działając w imieniu własnym i siostry J. D., żąda rozpatrzenia odwołania z dnia 19 stycznia 2004 r. i cofa swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania Z. D. i J. D., decyzją z dnia [...], Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podkreśliło, iż niedopuszczalnym było przyjęcie, że pismo z dnia 19 lutego 2004 roku nie było odwołaniem i pozostawienie go w aktach sprawy, bez wcześniejszego wyjaśnienia intencji strony. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy wskazał na zmianę stanu prawnego i faktycznego między wydaniem decyzji I instancji a rozpoznaniem odwołania. A mianowicie, że od dnia 1 stycznia 2004 r. przestał obowiązywać plan zagospodarowania przestrzennego oraz zmienił się teren planowanej inwestycji i jej zakres. Działka nr 91/1 została nabyta przez innego inwestora, który uzyskał już decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę na naruszenie procedury administracyjnej, w szczególności art. 61 § 4 k.p.a. (zawiadomienia stron) i art. 10 § 1 k.p.a. (zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu). W konkluzji zaznaczył, że organ I instancji winien ponownie przeprowadzić postępowanie w sprawie po uzyskaniu stanowiska inwestora co do aktualności i zakresu jego wniosku.

Decyzję tę zaskarżyła spółka A wskazując, iż pismo Z. D. z dnia 19 lutego 2004 roku nie powinno być potraktowane jako odwołanie, gdyż z jego treści nie wynikała wola odwoływania się, ani też niezadowolenie z decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 25 września 2007 roku skarżący cofnął skargę z uwagi na dalszy postęp sprawy i wydanie nowej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, żadna z przytoczonych wyżej negatywnych okoliczności nie zachodzi.

Z kolei w myśl art. 161 § 1 pkt 1 w/w ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając cofnięcie skargi za skuteczne, umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.