Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1005/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego, na skutek przeprowadzonego postępowania podatkowego decyzją z dnia [...] 2004 r., z uwagi na naruszenie warunków uprawniających do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania - umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia A. C. zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów za rok 2001.

Decyzją z dnia [...] 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie 27.304,70 zł.

Po rozpoznaniu odwołania podatnika od decyzji organu I – szej instancji Dyrektor Izby Skarbowej uchylił tą decyzję w części i obniżył zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych do kwoty 21.343,10 zł. Swoją decyzję organ podatkowy II – giej instancji wydał w oparciu o ustalony w sprawie następujący stan faktyczny:

A. C. w 2001 r. prowadził działalność gospodarczą na nazwisko własne pod nazwą "A" (działalność ta także figurowała pod nazwą "B.") oraz w ramach spółki cywilnej "C." zawartej na mocy umowy z dnia 7 października 1994 r. z G. T., w której każdy ze wspólników miał po 50% udziałów.

Dyrektor Izby Skarbowej w kwestii korekty dochodu z działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika pod nazwą "A" (w zakresie handlu), wskazując na treść art. 24 ust. 2, 14 ust. 1 i 14 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 z późn. zm.) ustalił, że otrzymał on odsetki bankowe od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych w łącznej wysokości 257,54 zł które to nie zostały ujęte w podatkowej księdze przychodów i rozchodów i dlatego też uznał, że zasadne jest podwyższenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przychodu za 2001 r. o tę kwotę.

Odnośnie kosztów uzyskania przychodu Dyrektor Izby oparł się o przepis art. 22 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy wskazując, że warunkiem zaliczenia wydatku na poczet kosztów uzyskania przychodu jest istnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem, a uzyskanym przychodem. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku na wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Reasumując Dyrektor Izby wskazał, że za koszty uzyskania przychodu uważa się wszelkie wydatki poniesione w celu jego uzyskania, pod warunkiem jednakże, iż podatnik wykaże, że określone kwoty zostały rzeczywiście wydatkowane, a nadto że ich wydatkowanie wiązało się z uzyskaniem konkretnego przychodu. Ponadto wydatki te winny być prawidłowo udokumentowane.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania organ odwoławczy z kosztów uzyskania przychodów wyłączył:

I. kwotę 18.285,00 zł dot. prowizji bankowych od wypłat gotówkowych z dwóch kart kredytowych wydanych przez Bank S.A. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej podatnik nie wykazał czy wydatki te pozostają w związku przyczynowym ze źródłem przychodów i czy były poniesione w celu jego osiągnięcia. Wypłaty dotyczyły bowiem znacznych kwot, a takowe w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej winny być dokonywane za pośrednictwem rachunku bankowego. Natomiast sam fakt dokonywania wypłat nie świadczy, iż wydatki te zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Niczym nie poparte zostały także wyjaśnienia, jakoby koszty powstały w wyniku wypłat gotówkowych pobieranych z kart kredytowych Banku służących do uregulowania nie zapłaconych zdyskontowanych weksli kontrahentów. W ocenie organu podatkowego II - giej instancji zaliczając konkretny wydatek do kosztów uzyskania przychodu, to podatnik powinien wykazać jego wpływ na osiągnięcie przychodu. Kwestia sposobu regulacji należnych zobowiązań leży natomiast w gestii podatnika, co oznacza, że nie w każdym przypadku koszt ponoszone z tego tytułu stanowią koszt uzyskania przychodu, ale dopiero, gdy podatnik udowodni, że wydatek ten spełnia przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

II. kwotę 319,04 zł dot. zakupu książek, prasy oraz materiałów szkoleniowych w części dot. zakupu pozycji: Bestsellery Literaty, Voyage magazyn o podróżach, DOS JIDISZE WORT, FOCUS, SEZON, COGITO, Poker kłamców, Półwiecze Historii Polski, Podr. Wojownika Świat, Tajne Państwo, Michaił Bułchakow, Podróże, Poznaj świat, National Geographic, Najwyższy czas, Wprost, .Polityka, Newsweek, VIVA, Torba upominkowa. Organ podatkowy II -giej instancji nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika, iż wydatki te służyły poznaniu zwyczajów, kultury, sposobu poruszania się w danym kraju co jest bezcenne dla prowadzącego działalność gospodarczą, bowiem umożliwia korzystanie z tańszych hoteli, dotarcia do lotniska, używania tanich łączy telefonicznych, wpływa na umiejętność negocjacji. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji A. C. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywał zakupu towaru od tej samej firmy w Indiach i jeden raz w Chinach, a nadto nie przedstawił żadnych dowodów by wykazać związek przyczynowy pomiędzy poniesionymi wydatkami, a uzyskanym przychodem, zaś charakter tych zakupów wskazuje na ich typowo osobisty charakter.

III. kwotę113,94 zł dot. zakupu produktów spożywczych w części dot. zakupu następujących produktów: Kubuś, brzoskwinie w syropie, groszek konserwowy, chipsy biesiadne, ananasy w plastrach, płatki Pacific Musli, mleko oraz grzanki. Zdaniem organu odwoławczego wskazane zakupy nie dotyczą również wydatków poniesionych w celu osiągnięcia przychodu, jak i nie mieszczą się w pojęciu reklamy i reprezentacji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś rodzaj zakupionych artykułów spożywczych nie wskazuje, aby zostać one mogły spożyte, jak wyjaśnił podatnik, na przyjęciu dla kontrahentów firmy.

IV. kwotę 490,65 zł dot. zakupu karty członkowskiej (złota karta wystawiona przez D w W.) z uwagi na nie przedstawienie żadnych dowodów, jaki związek z osiąganymi przychodami miało poniesienie tego wydatku.

V. kwotę 716,96 zł dot. zakupu biletu lotniczego do Bułgarii dla pracownika – B. T. z uwagi na nie potwierdzenie wskazywanych przez podatnika okoliczności, aby osoba ta przebywała w tym czasie na delegacji służbowej w tym kraju.

VI. kwotę 3.734,00 zł dot. opłat za czynsz w budynku znajdującym się w G. przy ul. [...]. Dyrektor Izby Skarbowej zakwestionował te wydatki, gdyż A. C. zamieszkiwał w tym lokalu, a nie wykazał, jaka część tych wydatków związana była z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nadto przedstawione przez podatnika dowody nie stanowią dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby zweryfikowanie jakich opłat dotyczyła zakwestionowana kwota.

VII. kwotę 4.946,42 zł stanowiącą zawyżenie kosztów ogrzewania budynku przy ul. [...] w G. Podatnik zaliczył bowiem do kosztów uzyskania przychodów zakup koksu i węgla na łączną kwotę 6.423,92 zł, nie przedłożył jednak dowodów, potwierdzających zasadność poniesienia zakupu opału. Nadto uwzględniając fakt, że przedmiotowy budynek wyposażony był we wspólną kotłownię, a podatnik był jednym z jego mieszkańców Dyrektor Izby do kosztów uzyskania przychodu zaliczył jedynie część wydatków zakupionego opału, którą wyliczył proporcjonalnie - uwzględniając powierzchnię przeznaczoną dla celów prowadzenia tej działalności. W konsekwencji z kosztów wyłączono kwotę 4.946,42 zł, czyli nadwyżkę, ponad kwotę, która podatnik miał prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu.

VIII. kwotę 40,74 zł, na zakup dezodorantów i szamponów, gdyż w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej przeznaczenie dezodorantów i szamponów jest zasadniczo inne, typowo osobiste, odmienne od tego na które wskazywał podatnik.

Ponadto w odniesieniu do rozliczenia delegacji służbowej podatnika dot. wyjazdu do Indii, Dyrektor Izby Skarbowej ponownie dokonał rozliczenia tego wyjazdu i na tej podstawie stwierdził zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty 4.104,89zł na którą złożyło się 10 diet (po 41 USD) x 4,0208 zł (wartość USD w PLN) co dało łączną kwotę 1.648,52 zł, a także kwotę poniesioną na zakup biletu lotniczego w kwocie 2.456,37 zł. Wartość noclegu - jako nie udokumentowana dowodem poniesienia, w ocenie Dyrektora Izby nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, gdyż ryczałt przysługuje wyłącznie pracownikowi. Mając te okoliczności na uwadze organ odwoławczy uznał, że podatnik zawyżył koszt delegacji o kwotę 498,73 zł. Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby powołał się w tej kwestii na przepis art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 maja 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 50 poz. 525) oraz § 14 ust. 1, ust. 2 pkt. 4 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 116 poz. 1222 z późn. zm.).

Organ odwoławczy uznał zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu opłat za usługi telefoniczne w kwocie 1.036,68 zł wskazując na treść art. 22 ust. 4, 5 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż księgowań dokonywano w dacie otrzymania faktury, co wskazuje, iż podatnik ewidencjonował koszty w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na zasadach wynikających z art. 22 ust. 4 powołanej ustawy o podatku dochodowym. Księgowanie bowiem faktur w dacie ich otrzymania nie dowodzi, iż stosowano zasadę memoriału, o której mowa w art. 22 ust. 5 i 6 ustawy.

Dyrektor Izby uznał za zasadne zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku w kwocie 12.096,86 zł dot. usługi przygotowania, sprawdzenia i pakowania towaru, wynikających ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów (wraz z tłumaczeniami) oraz wyjaśnień samego podatnika.

W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził również zasadność zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o:

- prowizje bankowe w kwocie 122,87 zł - w podatkowej księdze wykazano prowizje bankowe w kwocie łącznej 309,56 zł, a według dowodów wewnętrznych wynoszą - 432,43 zł.

- prowizję za otwarcie i prowadzenie rachunku związanego z działalnością gospodarczą w kwocie - 162,50 zł;

- prowizję od kredytu w kwocie 1.600,00 zł, z którego podatnik sfinansował m.in. zakup towarów handlowych z Indii na kwotę 12.000 USD;

- odsetki od kredytu - 3.095,45 zł zapłacone: 22 października 2001r. - 1.488,00 zł; 21 listopada 2001r. - 1.440,00 zł; 21 grudnia 2001 r. - 167,45 zł.

Odnosząc się z kolei do zaniżonych przez podatnika opłat eksploatacyjnych lokalu wykorzystywanego do prowadzonej działalności gospodarczej, Dyrektor Izby Skarbowej uznał za zasadne zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 312,46 zł wskazując jednocześnie szczegółowo sposób wyliczenia tej kwoty.

Mając na uwadze treść art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organ odwoławczy potwierdził uznanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego za koszt uzyskania przychodu różnic kursowych w kwocie 652,23 zł. Po dokonaniu powyższej korekty dochód z działalności gospodarczej prowadzonej na nazwisko własne podatnika jako "A" wyniósł 47.902,57 zł.

Organ odwoławczy odniósł się także do kwestii ustalenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego dochodu podatnika ze spółki cywilnej "C" - w kwocie 3.005,13 zł uznając je za prawidłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że spółka "C" w dniu 19 lipca 2001 r. wykonała usługę w zakresie opieki ratownika na kąpielisku, potwierdzoną rachunkiem z nr [...], której świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

W związku z powyższym faktem decyzją z dnia [...] 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił podatnikowi zryczałtowany podatek dochodowy za 2001 r. (od przychodów za okres od 1 stycznia do 18 lipca) w kwocie 613,10 zł ustalając, iż podatnik utracił warunki uprawniające do skorzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania z dniem 19 lipca 2001 r. tj. z dniem osiągnięcia przychodu wyłączonego z ryczałtu. Powyższa decyzja ta stała się ostateczna, bowiem podatnik nie złożył od niej odwołania.

Jako podstawę prawną wydanej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, poz. 930 z późn. zm.). Dyrektor Izby wywiódł, iż z dniem 19 lipca 2001r. wspólnicy spółki "C" winni byli zaprowadzić księgi przychodów i rozchodów i opodatkować dochód z tego tytułu na zasadach ogólnych, czego nie uczynili; nie zmienili także formy opodatkowania.

W kontekście wskazanego stan faktycznego i prawnego, organ podatkowy, powołując się na art. 23 § 1 i 5 Ordynacji podatkowej określił podstawę opodatkowania spółce cywilnej "C" w drodze oszacowania - za okres od dnia utraty warunków uprawniających do opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, czyli 19.07.2001 r. na kwotę 6.010,26 zł, jako różnicę między przychodem w kwocie 10,430,70 zł, a kosztami określonymi w kwocie 4.420,44 zł, wskazując szczegółowo sposób wyliczenia przychodu i kosztów jego uzyskania.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2005 r. podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że poza sporem pozostaje sfera jego działalności w ramach spółki cywilnej "C", zaś przedmiotem skargi jest kwestia korekty dochodu z działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "A", a przede wszystkim dokonanie tej korekty z obrazą przepisów prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skarżący wskazał, że wielokrotnie wyjaśniał kryterium celu ponoszenia kosztów oraz wykazał, że nie uznane koszty przez organ skarbowy nie są kosztami wymienionymi w art. 23 powołanej wyżej ustawy.

Prowizje bankowe pobierane przez bank są, w ocenie skarżącego, wydatkiem bezpośrednio związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż dotyczą one dyskonta weksli, z których kwotę weksla wypłacał podatnikowi bank oraz pobierał wysokie kwoty prowizji. Dotyczą one także wypłat gotówki za pomocą karty kredytowej "Visa" z przeznaczeniem jej wyłącznie do obrotu gospodarczego np. na wynagrodzenia dla pracowników, opłaty ZUS itp. Nie uznanie tych kosztów jako związanych z działalnością jest, w ocenie skarżącego, wysoce krzywdzące, bezpodstawne i ma jedynie niczym nie uzasadniony, uznaniowy charakter świadczący o nie zrozumieniu przez organ skarbowy np. mechanizmów funkcjonowania prawa wekslowego.

Nadto w ocenie skarżącego budzi wątpliwości margines uznaniowości w stosunku faktów powszechnie znanych uznających istnienie związku pomiędzy uzyskanym przychodem, a wydatkiem na kwestionowane przedmioty w postaci złotej karty, artykułów spożywczych, dezodorantów i innych. Zdaniem A. C. dla oceny celowości zakupu powyższych rzeczy powinna być wyłącznie okoliczność celu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga A. C. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę zgodności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z obowiązującym prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z poźn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wskazać należy, iż organ odwoławczy rozpatrując merytorycznie sprawę od początku w sposób wnikliwy i wszechstronny rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w sprawie, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest dokładna, nie wykazuje błędów logicznych, respektuje wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Także treść pisemnych motywów decyzji prezentuje logiczny i przekonywujący wywód wskazujący, które fakty Dyrektor Izby Skarbowej uznał za udowodnione, a którym i dlaczego odmówił wiary, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.

Podkreślenia wymaga fakt, że pomimo niekwestionowania przez podatnika w skardze zasadności, a także poprawności określenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego dochodu ze spółki "C" - w kwocie 3.005,13 zł - Sąd potwierdza zasadność dokonanych wyliczeń. Wydana decyzja jest ponadto zgodna z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego.

Odnośnie dochodów uzyskanych przez skarżącego z działalności pod nazwą "A" to wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 i 52. Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3 i art. 28-30, suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów. W myśl ustępu 2 wskazanego wyżej przepisu dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła, zgodnie z art. 22 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy, są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z powszechnie przyjętym w doktrynie jak i orzecznictwie sądowym poglądem możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest m.in. od łącznego spełnienia przesłanek, tj. uzyskania przychodu, istnienia związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz od właściwego udokumentowania tego wydatku (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1992 r. sygn. SA/Po 1393/92, wyrok NSA z dnia 29 listopada 1994 r. sygn. SA/Wr 1242/94, wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1997 r. sygn. III SA 418/96).

Wykładnia gramatyczna użytego przez ustawodawcę pojęcia "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" oznacza, że podatnik ma możliwość odliczania dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem że wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Z powyższego wynikają dwie konstatacje, a mianowicie, że to na podatniku, zgodnie z powszechnie stosowaną na gruncie prawa polskiego zasadą jako na osobie wywodzącej z określonych faktów skutki prawne, spoczywa ciężar ich udowodnienia oraz że warunkiem odliczenia wydatków od przychodu jest udokumentowanie faktu ponoszenia wydatku w sposób nie budzący wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2001 r., sygn. akt III SA 64/00, publ. LEX nr 47489, a także POP 2002/2/48).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie udowodnił, że wielokrotne wypłaty z kart Visa i Visa Gold wydanych przez Bank S.A. przeznaczane były na potrzeby prowadzonej działalności handlowej, a nie na inne cele z nią nie związane. Podatnik, nie przedłożył bowiem na kwestionowane okoliczności żadnych dowodów. W szczególności niczym nie poparte zostały wyjaśnienia podatnika, jakoby pieniądze wypłacane z obu kart kredytowych służyły do uregulowania nie zapłaconych zdyskontowanych weksli kontrahentów. Brak właściwego udokumentowania wskazanych wyżej wydatków nie może być zatem rozpoznawany na korzyść skarżącego i skutkować zaliczeniem ich w koszty uzyskania przychodu.

Odnośnie faktu zaliczenia przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów zakupu książek, prasy oraz materiałów szkoleniowych (m. in. w postaci książek Półwiecze Historii Polski, gazet Cogito czy Viva oraz torby upominkowej) podatnik również nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy poniesionymi wydatkami, a uzyskanym przychodem. Skarżący co prawda wskazał, iż wydatki te służyły poznaniu zwyczajów, kultury, sposobu poruszania się w danym kraju co jest bezcenne dla prowadzącego działalność gospodarczą, bowiem umożliwia korzystanie z tańszych hoteli, dotarcia do lotniska, używania tanich łączy telefonicznych, wpływa na umiejętność negocjacji - jednakże w ocenie Sądu charakter tych zakupów wskazuje na ich typowo osobisty charakter.

Nieuzasadnionym jest także zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu zakupu produktów spożywczych takich jak sok "Kubuś", brzoskwinie w syropie, groszek konserwowy, chipsy biesiadne, ananasy w plastrach, płatki "Pacific Musli", mleko oraz grzanki. Zakupy te, co słusznie zauważył organ podatkowy, nie dotyczą wydatków poniesionych w celu osiągnięcia przychodu, jak i nie mieszczą się w pojęciu reklamy i reprezentacji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto rodzaj zakupionych artykułów spożywczych wskazuje na ich typowo osobisty charakter. Nie zasługują zatem na uznanie za wiarygodne wyjaśnień skarżącego, iż na przyjęciu z okazji 5 – lecia firmy kontrahenci mogli być częstowani np. płatkami musli czy groszkiem konserwowym.

Nie może także zostać uznany za koszt uzyskania przychodu zakup karty członkowskiej (złota karta wystawiona przez D w W.), gdyż również nie istnieje żaden związek przyczynowy między tak poniesionym wydatkiem a uzyskanym przez firmę przychodem.

Sąd podzielił w całości pogląd Dyrektora Izby Skarbowej odmawiającego uznania za koszt uzyskania przychodu kwoty 40,74 zł przeznaczonej na zakup dezodorantów i szamponów. Zasadnie nie uznane zostały bowiem wyjaśnienia strony, że środki te pozwoliły uratować towar - chusty bawełniane i szyfonowe, przed jego całkowitym zniszczeniem, gdyż w wyniku długotrwałego magazynowania nabrały zapachu stęchlizny. Przeznaczenie dezodorantów i szamponów jest wszakże zasadniczo inne, typowo osobiste.

W odniesieniu do wszystkich wymienionych wyżej wydatków należy zważyć, że gdy wydatki firmy dotyczą zakupów o charakterze osobistym podatnik musi z wyjątkową starannością wykazać zasadność ich zaliczenia w koszty prowadzenia działalności. W ocenie Sądu nie zasługuje tym samym na uznanie twierdzenie strony skarżącej, iż w opisanych powyżej przypadkach nie jest wymagane przeprowadzenie specjalnych dowodów poza zdrowo - rozsądkowymi.

Sąd uznał również, że pozostałe zarzuty podatnika, jakie zawarte zostały w odwołaniu, pomimo, iż nie były już przez niego podnoszone w skardze, zostały w sposób wnikliwy i wszechstronny rozważone przez organ odwoławczy. Dlatego, jak już wskazano na wstępie rozważań, zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego.

Mając powyższe rozważania na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), skargę należało oddalić.