Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 132/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 28 § 1, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1935/17 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1935/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Sąd I instancji wskazał, że [...] (dalej: skarżąca, spółka) wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r.

Zarządzeniem z dnia 11 października 2017 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych powyższej skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia - poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej, z którego to dokumentu wynika umocowanie osób podpisujących skargę do reprezentowania strony skarżącej na dzień podpisania skargi tj. 27 lipca 2017 r.

Korespondencja zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 23 października 2017 r. W zakreślonym przez Sąd terminie spółka nadesłała Informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, stan na dzień 27 października 2017 r. - pobraną w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr. 168, poz. 1186, z późn. zm.).

WSA podkreślił, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu - art. 28 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 29 p.p.s.a. Wykazanie umocowania przez wspomniane osoby warunkuje przyjęcie, że skarga została złożona przez podmioty uprawnione do działania w imieniu strony skarżącej.

Według Sądu I instancji nadesłanie w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 11 października 2017 r. Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, stan na dzień 27 października 2017 r., nie stanowi wykonania wezwania. Nadesłany dokument nie wskazuje bowiem na osoby uprawnione do reprezentacji strony skarżącej w dniu podpisania skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka. W ocenie skarżącej z przesłanego na wezwanie Sądu dokumentu wynikało umocowanie osób podpisujących skargę do reprezentowania spółki na dzień jej podpisania, tj. 27 lipca 2017 r. Przedstawiony zaś odpis z Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienił się od dnia podpisania skargi w związku z tym powinien być uznany za prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Stosowanie zaś do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.

W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie natomiast, jak wcześniej wskazano, treść art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, wykazały swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 537/17). Analizowane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jak poważne konsekwencje mogą wystąpić gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności).

W rozpoznawanej sprawie zarządzeniem z dnia 11 października 2017 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia - poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej, z którego to dokumentu wynika umocowanie osób podpisujących skargę do reprezentowania strony skarżącej na dzień podpisania skargi tj. 27 lipca 2017 r. Z treści wezwania jasno zatem wynikało, jakich dokumentów oczekiwał Sąd I instancji. Strona zaś w odpowiedzi przedłożyła Informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, stan na dzień 27 października 2017 r. - pobraną w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr. 168, poz. 1186, z późn. zm.), zatem nie był to dokument, o który została wezwana, bowiem nie obejmował swym zakresem istotnego dla sprawy okresu, tj. podpisania skargi.

W tym kontekście wymaga podkreślenia, że pełny odpis KRS do którego nadesłania została wezwana skarżącą zawiera treść wszystkich wpisów w rejestrze pod danym numerem KRS, dokonanych od chwili pierwszego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wzuwając spółkę do jago nadesłania nie miał na celu, aby strona przedstawiła pełny odpis KRS wydrukowany na datę podpisania skargi tylko aby z pełnego odpisu wynikało, czy osoby, które się pod nią podpisały mogły reprezentować skarżącą spółkę w dniu 27 lipca 2017 r. Takiej zaś okoliczności nie można było zweryfikować na podstawie przesłanej przez spółkę Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców - tym bardziej, że jak wynika z tej informacji ostatnia zmiana w KRS nastąpiła w dniu 1 września 2017 r., natomiast o czym była już mowa skarga została podpisana w dniu 27 lipca 2017 r. Tym samym z ww. informacji nie wynika, że osoby które podpisały się pod skargą były umocowane do reprezentowania spółki w tej dacie.

W sytuacji zasygnalizowanego w wezwaniu braku w przedstawionym zakresie, na skarżącej ciążył obowiązek zastosowania się do wezwania Sądu i przedłożenia stosownego dokumentu określającego umocowanie do działania w imieniu spółki przez określoną osobę. Skoro zatem skarga zawierała braki formalne nieusunięte w zakreślonym terminie, podlegała odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.