Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 437/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Dnia 1 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 września 2020 roku sprawy ze skargi K. R. i A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie projektu podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z "[...]"r. Wójt "[...]" (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji"), po rozpatrzenia wniosku J.N., (dalej: "Wnioskodawczyni"), zaopiniował pozytywnie, stanowiący załącznik do postanowienia, proponowany projekt podziału działki nr "[...]",

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". Wójt podał, że w wyniku projektowanego podziału powstaną działki o numerach: "[...]" – przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, jednorodzinnej, wolnostojącej (MU1) oraz działka nr "[...]", przeznaczona w planie miejscowym na tereny komunikacji kołowej (D8).

W uzasadnieniu Wójt stwierdził, że zaproponowany projekt podziału nieruchomości spełnia wymagania przewidziane w art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65, z późn. zm.), dalej: "ustawa".

Projektowany podział terenu na działki budowlane ("[...]") jest bowiem zgodny z zasadami podziału określonymi na rysunku planu miejscowego w odniesieniu do działek budowlanych (symbol MU1). Ponadto, do obsługi komunikacyjnej tych działek wydzielono działkę nr "[...]" (symbol D8), co było zgodne z § 4 ust. 2 planu miejscowego. Przepis ten przewiduje, że tereny oznaczone na rysunku zmiany planu symbolami D"[...]"stanowią dojazdy do dróg publicznych, które w trybie dokonywania podziałów terenów oznaczonych symbolami: "[...]"na nieruchomości budowlane, powinny być ustanowione w rozumieniu właściwych przepisów o gospodarce nieruchomościami jako drogi wewnętrzne. Wójt wyjaśnił, że dostęp do drogi publicznej - drogi powiatowej (działka nr "[...]") według obowiązującego rysunku planu ma odbywać się za pośrednictwem działki nr "[...]", stanowiącej współwłasność osób fizycznych innych niż Wnioskodawczyni oraz działki nr "[...]"będącej drogą gminną, które stanowią drogę wewnętrzną oznaczoną na planie symbolem D8.

W złożonym zażaleniu A.R. (dalej: "Skarżący") podał, że jest współwłaścicielem działki nr "[...]", która jest drogą wewnętrzną służącą do dojazdu do jego działek o numerach "[...]". Zauważył, że działka, która ma ulec podziałowi jest położna dłuższym bokiem wprost przy drodze powiatowej, a projekt podziału tej działki zakłada wyodrębnienie dwóch równoległych rzędów działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkalną, z których jeden rząd jest położony równolegle przy drodze powiatowej, a drugi rząd oddzielony jest od pierwszego drogą wewnętrzną, która ma dobiegać do działki nr "[...]"i przez nią do drogi powiatowej. W projekcie podziału nie wyodrębniono drogi wewnętrznej łączącej drogę powiatową z przebiegającą między dwoma rzędami projektowanych działek drogą wewnętrzną, mimo że działka ta ma powierzchnię ok. 3 ha. Skarżący ocenił, że działanie takie jest niekorzystne dla niego i faworyzuje Wnioskodawczynię. Stwierdził, że wykorzystanie na mocy art. 93 ust. 3 ustawy nieruchomości sąsiedniej do zapewnienia dostępu i dojazdu do nieruchomości, której dotyczy podział, może nastąpić jedynie, gdy nie jest możliwe wykonanie drogi dojazdowej z nieruchomości, która ulega podziałowi. Działka, której dotyczy projekt podziału, jest położona bezpośrednio przy drodze publicznej i nie istnieją przeszkody w wydzieleniu z tej nieruchomości drogi wewnętrznej, która będzie zapewniała dostęp do drogi publicznej wszystkim działkom nowo wydzielonym z tej nieruchomości. Wnioskodawczyni ma więc możliwość wydzielenia w ramach własnej nieruchomości drogi wewnętrznej zapewniającej dostęp do drogi publicznej bez potrzeby korzystania z działki Skarżącego. Zdaniem Skarżącego, nie stoi temu na przeszkodzie treść planu miejscowego. Stwierdził, że ustalenia miejscowego planu nie mogą prowadzić do przyjęcia rozwiązań sprzecznych z zasadami zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom powstałym w wyniku podziału, wynikającym z art. 93 ust. 3 ustawy. Skarżący dodał, że nigdy nie wyrazi zgody na korzystanie przez przyszłych właścicieli nowo wydzielonych działek z drogi dojazdowej na działce nr "[...]", a skoro te działki mają możliwość ustanowienia drogi koniecznej na obszarze dotychczasowej działki nr "[...]", to nie zostanie ustanowiona służebność drogowa na ich rzecz.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" (dalej: "Kolegium") postanowieniem

z "[...]" r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu stwierdziło, że zarzuty Skarżącego są przedwczesne na obecnym etapie postępowania, którego przedmiotem jest jedynie zaopiniowanie zaproponowanego wstępnego projektu podziału nieruchomości. Wywiodło z art. 93 ust. 2 ustawy, że przy zatwierdzaniu projektu podziału organ musi uwzględnić przeznaczenie terenu oraz ocenić, czy proponowany podział służy temu przeznaczeniu i czy jest możliwość przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. Opiniując projekt podziału nieruchomości organ bierze więc pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym

i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie i służy temu przeznaczeniu. Kolegium dodało, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy opiniując wstępny projekt podziału organ gminy jest zobowiązany kierować się tylko zgodnością z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dopiero na dalszym etapie postępowania, zatwierdzając przygotowany projekt podziału nieruchomości, kieruje się dodatkowymi przesłankami, w tym m.in. dostępem nowo wydzielonej działki do drogi publicznej. Kolegium stwierdziło, że nie można dostosowywać zapisów planu miejscowego do wydzielanych w wyniku podziału nieruchomości, gdyż niweczyłoby to sens istnienia planu miejscowego jako instrumentu mającego zapewnić ład przestrzenny.

Kolegium podzieliło ocenę organu pierwszej instancji, że przedłożony wstępny projekt podziału nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zaznaczyło, że nie kwestionował tego również Skarżący. Kolegium stwierdziło, że zaproponowany projekt podziału nieruchomości jest zgodny z zasadami podziału określonymi w planie miejscowym w zakresie podziału na działki budowlane (symbol na planie MU1) i służy temu przeznaczeniu - zabudowie mieszkaniowo-usługowej, jednorodzinnej, wolnostojącej. Do obsługi komunikacyjnej wydzielono działkę nr "[...]", oznaczoną na planie symbolem D8 - teren komunikacji kołowej. Zgodnie z planem miejscowym teren ten stanowi drogę dojazdową do drogi publicznej, która w trybie dokonywania podziałów terenów oznaczonych symbolem MU1 na działki budowlane powinna być ustanowiona jako droga wewnętrzna. Dostęp do drogi publicznej - drogi powiatowej - według obowiązującego planu ma odbywać się za pośrednictwem działki nr "[...]", dochodzącej do działki nr "[...]", stanowiącej współwłasność osób fizycznych, w tym Skarżącego oraz działki nr "[...]" (droga gminna), które stanowią zgodnie z planem miejscowym drogę wewnętrzną.

Kolegium wyjaśniło ponadto, że pośredni dostęp do drogi publicznej może polegać na ustanowieniu służebności gruntowej na działkach, które przylegają do drogi publicznej. Konflikt między właścicielami nieruchomości sąsiednich nie stanowi przeszkody

w ustanowieniu drogi koniecznej, jeżeli za ustanowieniem służebności przemawiają względy społeczno-gospodarcze. Przyznało, że ustanowienie dla wydzielonych działek służebności drogowych w rozumieniu art. 93 ust. 3 i art. 99 ustawy powinno następować, jeżeli nie ma rzeczywistej możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Wskazało, że na etapie postępowania w sprawie zaopiniowania podziału nieruchomości należy określić jedynie faktyczną możliwość zapewnienia dostępu do drogi publicznej przez wydzielenie drogi wewnętrznej z umieszczeniem w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości zastrzeżenia, iż w razie zbycia działek powstałych w wyniku podziału nastąpi ustanowienie służebności drogowej albo zbycie udziału w prawie do działki drogi wewnętrznej lub nastąpi ustanowienie służebności drogi koniecznej na innych działkach, jeżeli nie wydzielono drogi wewnętrznej wiodącej do drogi publicznej. Zastrzeżenia takie dokonywane są zgodnie z art. 99 ustawy, zatem pośredni dostęp do drogi publicznej nie musi istnieć w chwili dokonywania podziału ewidencyjnego,

a wystarczające w tym zakresie są poczynione w decyzji zatwierdzającej podział zastrzeżenia. Dostęp ten musi istnieć dopiero w chwili zbywania wydzielonych działek.

K. i A.R. (dalej: "Skarżący") wywiedli skargę do tut. Sądu na ww. postanowienie Kolegium. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie:

- art. 93 ust. 3 ustawy przez błędne uznanie, że pozytywnie zaopiniowany przez Wójta projekt podziału nieruchomości jest zgodny z powołanym przepisem, w sytuacji gdy jego prawidłowe zastosowanie wyłącza możliwość pozytywnego zaopiniowania tego projektu, gdyż nie zapewnia on dostępu do drogi publicznej projektowanym do wydzielenia działkom,

- art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 140 kodeksu cywilnego, art. 64 ust. 3 i art. 31

ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień Skarżących związanych z przysługującym im prawem własności nieruchomości,

- art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: k.p.a., przez brak właściwej ochrony słusznemu interesowi Skarżących w zakresie korzystania z przysługującego im prawa własności do nieruchomości polegający na zaniechaniu wyjaśnienia stanu faktycznego

i prawnego.

Skarżący wnieśli o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi powtórzyli argumentację zawartą w zażaleniu. Dodali, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przewidujące działkę nr "[...]"do obsługi komunikacyjnej działki nr "[...]"nie przewidują, że działka nr "[...]"ma służyć także do obsługi nowopowstałych działek, projektowanych do wydzielenia z działki nr "[...]". Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczył obsługi działki nr "[...]"w jej dotychczasowej postaci, a nie działek projektowanych do wydzielenia z niej. Zaznaczyli, że właściciel działki nr "[...]"nigdy nie korzystał z działki nr "[...]"do obsługi komunikacyjnej, ponieważ działka nr "[...]"jest położona na długości kilkuset metrów wzdłuż drogi publicznej. Stwierdzili, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stoją na przeszkodzie, aby już na etapie projektowania zgodności podziału działki

nr "[...]" z miejscowym planem zaproponować taki podział tej nieruchomości, aby przewidzieć jego zgodność z art. 93 ust. 3 ustawy, a więc przewidzieć drogę wewnętrzną łączącą dwa rzędy projektowanych do wydzielenia działek z drogą publiczną. W ocenie Skarżących, przesuwanie rozwiązania tego zagadnienia na dalszy etap postępowania administracyjnego jest niepotrzebne i sankcjonuje projekt podziału, którego rozwiązania komunikacyjne naruszają art. 93 ust. 3 ustawy i godzą w elementarne zasady słuszności. Zwrócili ponadto uwagę, że nie chodzi o to, że projektowany podział nie odpowiada miejscowemu planowi, lecz o to, że plan miejscowy nie stoi na przeszkodzie temu, aby już na etapie projektowania podziału nieruchomości zaprojektować na jej terenie drogę wewnętrzną do obsługi komunikacyjnej projektowanych do wydzielenia działek.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i argumentację tam przedstawioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65, z późn. zm.), dalej: "ustawa", podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.

W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Stosownie do ust. 2, zgodność

z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z ust. 4 i ust. 5 wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego,

z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Z cytowanych przepisów wynika, że organ opiniujący (wójt, burmistrz albo prezydent miasta) na tym etapie postępowania ma kompetencje do badania wyłącznie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub badania spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy, a jego opinia, wyrażona w formie postanowienia, dotyczy jedynie tych kwestii. Organ opiniujący powinien więc ograniczyć swoje badanie zgodności przestawionego projektu podziału nieruchomości do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinien natomiast badać dalszych warunków możliwości podziału działki. (zob. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1727/19, CBOSA).

Opiniując projekt podziału nieruchomości, organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i tylko z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt podziału realizuje to przeznaczenie i czy służy temu przeznaczeniu, a także czy nowo wydzielone działki będą mogły być zagospodarowane w sposób przewidziany w planie miejscowym. Dopuszczalny jest więc tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1297/09, CBOSA). Opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi więc wykazać, że projekt podziału stwarza lub nie, hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (zob. wyroki NSA z: 28 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1860/19, 12 sierpnia 2014 r. I OSK 107/13, CBOSA). W orzecznictwie podkreśla się również, że w opinii tej organ nie może ustosunkować się w innym przedmiocie niż wskazany w art. 93 ust. 4 ustawy. W szczególności organ opiniujący nie jest władny do wypowiadania się, np. co do celowości podziału czy jego przyszłych skutków (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 553/10, wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 207/11, CBOSA).

Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy "[...]". Jak wynika z załącznika graficznego planu, przedmiotowa działka znajduje się na terenie przeznaczonym pod następujące jednostki planistyczne i funkcje: MU1 - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, jednorodzinnej, wolnostojącej i D8 - tereny komunikacji kołowej.

W § 3 ust. 1 ww. uchwały, dotyczącym kształtowania zabudowy dla terenu MU1, przewidziano następujące zasady: "1. Na projektowanych działkach budowlanych zezwala się na zabudowę w ilości jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub letniskowego na jednej działce. 2. Zabudowę na w/w terenach należy kształtować jako wolnostojącą, o wysokości do dwóch kondygnacji, z ostatnią kondygnacją w poddaszu użytkowym. Kąt nachylenia połaci dachowych do przekroju poziomego budynku 30°-45°". Zgodnie zaś z § 4 ust. 2 ww. uchwały tereny oznaczone w rysunku zmiany planu symbolami: D"[...]"stanowią dojazdy do dróg publicznych, które w trybie dokonywania podziałów terenów oznaczonych symbolami: "[...]" na nieruchomości budowlane, powinny być ustanowione w rozumieniu właściwych przepisów o gospodarce nieruchomościami jako drogi wewnętrzne.

Z porównania projektowanego podziału nieruchomości z częścią graficzną planu wynika w sposób niebudzący wątpliwości prawidłowość dokonanej przez organy oceny, że proponowany podział jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Planowane do wydzielenia działki o numerach: "[...]", zaprojektowano na terenie oznaczonym symbolem MU1 i nie jest kwestionowane, że mogą być wykorzystane na cel wskazany w planie miejscowym dla tego terenu. Ocenę tę należy odnieść również do działki nr "[...]", położonej na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod komunikację kołową (D8). Proponowany podział jest zgodny również z częścią tekstową tego planu. Zaznaczyć należy, że z treści planu miejscowego nie wynika dopuszczalność wydzielenia na terenie oznaczonym symbolem MU1 działki, która byłaby przeznaczona pod komunikację kołową. Takie przeznaczenie przewidziano wyłącznie dla terenu oznaczonego symbolami D1-19 i L1. Z uwagi na powyższe, nie było możliwe uwzględnienie proponowanego przez Skarżących rozwiązania komunikacyjnego, to jest wydzielenia na terenie MU1 drogi wewnętrznej, gdyż byłoby ono sprzeczne z ustaleniami ww. obowiązującego planu miejscowego.

Prawidłowo więc organy obu instancji uznały, że projekt podziału jest zgodny

z ustaleniami planu miejscowego, zarówno w odniesieniu do przeznaczenia terenu, jak

i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. W konsekwencji spełnione zostały warunki dopuszczające podział nieruchomości, określone w art. 93 ust. 1 i 2 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w zasadzie Skarżący kwestionują ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązanie komunikacyjne na terenie oznaczonym symbolami MU1 i D8, w części w której działki nowopowstałe w wyniku podziału działki Wnioskodawczyni mają być skomunikowane z drogą publiczną przez działkę nr "[...]", zarzucając, że powstały układ komunikacyjny faworyzuje Wnioskodawczynię ich kosztem. Zauważyć należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca

2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293,

z późn. zm.) stanowi akt prawa miejscowego, którym organy orzekające w niniejszej sprawie były związane. W sprawie dotyczącej zaopiniowania zgodności podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwe kwestionowanie rozwiązań planistycznych przyjętych przez Radę Gminy w uchwale

z 22 sierpnia 2002 r. Temu celowi służy odrębny tryb. Dodać należy, że kwestia dostępu nowo wydzielanych działek do drogi jest badana na kolejnym etapie postępowania podziałowego. W orzecznictwie wyrażane jest stanowisko, że art. 93 ust. 3 ustawy nie jest adresowany do organu wydającego opinię w trybie art. 93 ust. 5 ustawy (zob. wyroki NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1727/19 i I OSK 1860/19; CBOSA). Zgodnie z art. 93

ust. 3 ustawy, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6. Stosownie zaś do art. 99 ustawy, jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności,

o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Ta kwestia podlega jednak badaniu przez organ dopiero na etapie zatwierdzenia projektu podziału,

a nie na etapie opiniowania wstępnego projektu podziału.

Z uwagi na powyższe bez wpływu na wynik sprawy pozostają podnoszone przez Skarżących argumenty dotyczące możliwości ustalenia innego sposobu skomunikowania nowopowstałych działek z drogą publiczną, niż wynikający z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przewidywania dotyczące braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.