Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 751/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 1 art. 13b  ust. 1 ust. 3 art. 13b ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
law: Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia[...]. na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr [..] poz. 1071 z 2000r. ze zm. tekst jednolity) oraz art. 18 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. Nr 229 poz. 1954 z 2005r. ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu zażalenia A.Ś. wniesionego na postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w S. z dnia[...] . w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] wystawionego przez P. M. S., zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że N. P. Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku A. Ś. na podstawie wystawionego przez P. Miasta S. tytułu egzekucyjnego z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania.

Pismem z dnia 21 października 2010r. A.Ś. wniósł na podstawie przepisów art. 33 pkt 1,4,7 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej – u.p.e.a.), zarzuty przeciw prowadzonej egzekucji wskazując na nieistnienie obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanej, brak doręczenia upomnienia oraz niespełnienia przez tyt. egzekucyjny wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Organ egzekucyjny pismem z[...] . zwrócił się do wierzyciela prośbę o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów, a po otrzymaniu prawomocnego postanowienia z dnia[...] ., zawierającego stanowisko wierzyciela, postanowieniem z[...] ., uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione.

W zażaleniu A.Ś. wniósł o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zarzucił organowi egzekucyjnemu tendencyjność w postępowaniu, stawianie działania urzędu (Miasta) ponad prawem albowiem, zobowiązany nie był osobą korzystającą z samochodu w okresie objętym nieopłaconymi postojami w strefie płatnego parkowania na terenie miasta S.

Nadto, zobowiązany podniósł zarzut nieuwzględnienia przedawnienie roszczenia o zapłatę opłaty dodatkowej za okres do[...] . Na poparcie zarzutów zażalenia, przywołał argumentację przedstawioną w piśmie zawierającym zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Rozpatrując zażalenie, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej pod względem formalnym, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony, czy doręczone zostało upomnienie, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym – art. 29 § 1 u.p.e.a.

Zobowiązany natomiast ma prawo, po otrzymaniu odpisu tytułu wykonawczego do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji, których podstawy zostały wymienione w art. 33 u.p.e.a.

Dalej powołując przepis art. 34 § 1 cyt. ustawy, Dyrektor Izba Skarbowej wskazał na tryb rozpatrywania przez organ egzekucyjny zarzutów, podkreślając, iż czyni to po uzyskaniu wypowiedzi – wierzyciela, która jest dla organu wiążąca w zakresie zarzutów określonych w art. 33 pkt 1 – 5 u.p.e.a.

Związanie organu egzekucyjnego, stanowiskiem wierzyciela oznacza, że organ ten, rozstrzygając o zasadności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym związany jest z wypowiedzią wierzyciela i nie jest uprawniony do prowadzenia w tym zakresie odrębnego postępowania wyjaśniającego. Zasada ta dotyczy również organu nadzoru rozpatrującego zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego.

Na poparcie tej oceny, organ nadzoru przywołał wyroku WSA w S. z dnia 18.11.2010r. sygn. I SA/Sz 312/10 czy wyrok NSA z 14.11.2006r. sygnatura II FSK 1480/05.

Skoro zobowiązany zgłosił zarzuty nieistnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanej, brak uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niespełnienie przez tyt. wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a, to zasadnicza dla rozstrzygnięcia w trybie zażaleniowym kwestia nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanej została rozstrzygnięta postanowieniem P. Miasta S. z dnia[...] ., w którym wierzyciel nieuwzględnił zarzutów zobowiązanego. Argumentacja wierzyciela została przywołana w postanowieniu organu egzekucyjnego z dnia [...] . Skoro wierzyciel uznał te zarzuty za nieuzasadnione, to zgodnie ze wskazaną wyżej regulacją, że organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela, ponowna ocena tych zarzutów przez organ egzekucyjny jest wykluczona.

Odnośnie zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, to Dyrektor Izby Skarbowej przywołując przepis art. 15 § 1 u.p.e.a., i stwierdzając, że w zakresie doręczeń mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wskazał, że stosownie do jego przepisu art. 44 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 kpa, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej, jeżeli pismo doręczone jest przez pocztę, lub w urzędzie właściwej gminy (miasta) na okres czternastu dni, gdy pismo jest doręczane przez organ lub upoważnioną osobę, zawiadamiając adresata o miejscu pozostawienia pisma i możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie wskazanym w zawiadomieniu, pozostawia się adresatowi powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia terminu o którym mowa w § 1 tego artykułu, tj. czternastego dnia a pismo (zwrócone przez pocztę lub odebrane z urzędu gminy) pozostawia się w aktach sprawy.

Odnoszące przepisy o doręczeniu do materiału dowodowego zebranego w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że upomnienie Nr [...] z dnia [..] zostało doręczone zobowiązanemu listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu pisma w U. P. w D. zostało dokonane 17 maja 2010 r. a powtórne 25 maja 2010r. W dniu 1 czerwca 2010r. U. P. zwrócił przesyłkę nadawcy. Taki sposób doręczenia pisma był zgodny z przepisem art. 44 kpa, dlatego organ uznał, że wierzyciel dopełnił obowiązku doręczenia upomnienia o którym stanowi art. 15 § 1 u.p.e.a. i tym samym zarzut zobowiązanego o braku uprzedniego doręczenia upomnienia należy uznać za niezasadny.

Rozpatrując zarzut określony w przepisie art. 33 pkt 10 u.p.e.a., gdzie zobowiązany wskazał na naruszenie przepisu art. 27 § 1 pkt 2, 3, 4, 5, 6, 9 i 11 u.p.e.a., organ drugiej instancji wskazał, że egzekucję organ wszczyna na wniosek wierzyciel i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego wg. określonego wzoru. Wzór tytułu wykonawczego, został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137 poz. 1541 ze zm.). Porównując sześć załączników do wskazanego rozporządzenia stanowiących wzór tytułu wykonawczego z przepisem art. 27 u.p.e.a. należy stwierdzić, że zakres elementów koniecznych do sporządzenia tytułu wykonawczego jest szerszy niż wynika to z treści art. 27, a to ten przepis ma znaczenie normatywne określając jakie elementy, tytuł wykonawczy powinien zawierać. Nadto, organ zwrócił uwagę na przepis art. 29 u.p.e.a., który nakazuje organowi egzekucyjnemu zwrócić wierzycielowi tytuł egzekucyjny jeżeli nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. Podstawę zwrotu stanowią stwierdzone braki w zakresie elementów wskazanych w przepisie art. 27 ustawy a nie z wzorów tytułów egzekucyjnych określonych rozporządzeniem.

Dalej organ odnosząc treść art. 27 § 1 pkt 2 do treści tytułu wykonawczego z[...] ., wskazał, że zawiera on wypełnione rubryki przewidziane treścią art. 27, natomiast nie zostały wypełnione rubryki określone wzorcem. Wypełnienie rubryki przewidzianej dla wskazania pracodawcy dłużnika, jest warunkowe, jeżeli jest on znaczy wierzycielowi.

Za niezasadny uznał Dyrektor Izba Skarbowej zarzut polegający na niewskazaniu precyzyjnie adresata, do którego wnosi się zarzuty. Tytuł wykonawczy zawiera pouczenie o prawie zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów i niewskazanie adresata zarzutów nie miało znaczenia w sprawie, skoro zobowiązany, takie zarzuty zgłosił, a ponadto, przepisy postępowania administracyjnego zawierają regulacje nakazujące kierowanie pism do właściwego organu, przez organ, który takie pismo otrzymał.

Zarzuty naruszenia przepisów art. 27 § 1 pkt 3, 4, 5, 6 i 11 u.p.e.a. uznał Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadne albowiem zobowiązany, poza ich powołaniem nie wskazał, jakie naruszenia tych przepisów mogły mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż tylko takie mogą stanowić podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego – art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 10 i art. 27 u.p.e.a. Wskazując na powyższe organ uznał tytuł wykonawczy z[...] . za zgodny z przepisem art. 27 u.p.e.a., a zarzut jego braków za bezpodstawny.

Zarzut przedawnienia, jako zgłoszony w zażaleniu, Dyrektor Izby Skarbowej pozostawił bez rozpatrzenia wskazując na możliwość zgłoszenia w tym zakresie wniosku do wierzyciela na podstawie przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22.11.2001 r. w sprawie wykonania niektórych ustaw. Końcowo, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zobowiązany kwestionuje regulacja prawna dotycząca funkcjonowania Strefy Płatnego Parkowania i osoby zobowiązanej do opłacenia opłaty dodatkowej co nie może być przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu egzekucyjnym, stwierdził, że Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w postanowieniu z[...] . zasadnie uznał zgłoszone zarzuty egzekucyjne za niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Ś. wniósł o uchylenie postanowień organu egzekucyjnego i Dyrektora Izby Skarbowej i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz obciążenie kosztami postępowania organ.

W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżone postanowienie jest tendencyjne i stawia organy egzekucyjne ponad prawem. Zdaniem skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do zarzutów wniesionych przez skarżącego i nie zbadał zasadności wszczęcia egzekucji wobec osoby skarżącego.

Skarżący podnosi, że niezgodne z przepisami jest uchylenie kierującego pojazdem a właścicielem i kierowanie przeciw temu ostatniemu egzekucję za nieopłacony postój samochodu w strefie płatnego parkowania, co na dodatek wg. Dyrektora Izby Skarbowej jest właściwą praktyką.

Dalej skarżący podnosi zarzut przedawnienia roszczeń z nałożenia opłaty dodatkowej powołując przepis art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

Konkludując, że podtrzymuje wniesione zarzuty jako ich uzasadnienie, przytoczył treść zażalenia skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej na postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego oraz treść pisma z dnia[...] . stanowiącego zgłoszenie zarzutów do tytułu wykonawczego z[...] . którego odbiór skarżący potwierdził[...] .

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej ustosunkował się do zgłoszonych zarzutów przywołując argumentację z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenia, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.

W skardze A.Ś., wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, podnosząc że jego argumenty podniesione w zażaleniu nie zostały rozpatrzone przez Dyrektora Izby Skarbowej, a jako uzasadnienie skargi przytacza treść swojego pisma z[...] . zgłaszającego zarzuty i zażalenia na postanowienie z dnia[...] Po otrzymaniu tytułu wykonawczego, skarżący zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku i błąd co do osoby zobowiązanej, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. i niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. tj. zarzuty określone w przepisie art. 33 pkt 1, 4, 7 i 10 cytowanej ustawy.

Podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku skarżący skomentował zarówno przepisy ustawy o drogach publicznych jak i Uchwały Rady Miasta S. wprowadzającej strefę płatnego parkowania, sposób pobierania opłat za parkowanie samochodów w strefie, powtarzając tą argumentację w zażaleniu i skardze do Sądu. Argumentacja skarżącego, oderwana od regulacji prawnych, stanowi polemikę i sugestię skarżącego jak należy interpretować przepisy o drogach publicznych, i uchwały Rady Miasta z uwzględnieniem jego indywidualnego interesu.

Aczkolwiek w zaskarżonym postanowieniu, w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku, Dyrektor Izba Skarbowej powołał się na argumentację zawartą w stanowisku wierzyciela i do tego zarzutu, będąc związanym stanowiskiem wierzyciela nie ustosunkował się, Sąd uznał za konieczne rozpatrzenie tego zarzutu.

Zdaniem Sądu zasadne jest wyjaśnienie, że obowiązek, jak został określony w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania, określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1[..]5r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838, ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej".

Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 pkt 1 i 3).

Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2).

Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5) - jak ma to miejsce w przypadku S.

Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił.

Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieziszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku.

Sporządzane przez inspektora SPP (działającego z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania - jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w [..] przypadkach, w okresie od [...] do[...] . - którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani postanowienia uchwały Rady Miasta S. nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, iż dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje. O nieopłaconym postoju. Obowiązek poniesienia opłaty dodatkowej powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie bez uiszczenia opłaty parkingowej.

Nie można więc zgodzić się z zarzutem skargi, że sporządzenie (wypełnienie) takiego dokumentu, który nie jest podpisywany przez zobowiązanego, nie może stanowić dowodu potwierdzającego fakt nieopłaconego postoju. Stwierdzić też należy, że wskazane zawiadomienia, sporządzone przez wielu inspektorów, pozwalają na stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego. Posiadając takie dowody organ I instancji (wierzyciel) mógł bowiem uznać (dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 k.p.a.), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia opłat parkingowych w miejscach i czasie wskazanym w zawiadomieniach. Wobec tego zasadne jest żądanie zapłaty kwoty –[...] zł z tytułu [...] opłat dodatkowych, których obowiązek uiszczenia powstał z mocy prawa w datach i miejscach wskazanych w upomnieniu doręczonemu skarżącemu. Brak jest zatem racjonalnych przesłanek, by podzielić pogląd – sugerowany przez stronę skarżącą – iż zawiadomienia o nieopłaconym postoju mogą być wystawione pomyłkowo za postój na ulicy nie objętej strefą parkowania.

Skarżący nie przedstawił żadnego racjonalnego argumentu, uzasadniającego, że jego samochód nie parkował w strefie płatnego parkowania. Samo zaprzeczenie, że skarżący nie korzystał z pojazdu, nie zmienia oceny Sądu, że zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny.

Twierdzenia te, skarżący nie poparł żadnymi dowodami, które uprawdopodobniły, że to nie skarżący pozostawiał swój samochód w strefie płatnego parkowania. Przez brak wskazania osoby, okoliczności w których skarżący przekazał samochód do używania innej osobie, nie zwolnił się skarżący z obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój.

Sąd orzekający w sprawie, podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 12 czerwca 2006r. sygnatura I OSK 209/07, że kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach, tj. na domniemaniu faktycznym wynikającym z doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, że to przede wszystkim właściciel samochodu z niego korzysta (a więc jest "korzystającym z dróg publicznych"), a ponadto z założenia, iż jeśli właściciel samochodu w danym dniu z niego nie korzystał, to wie kto to czynił - vide: wyrok NSA z 18.08.2009 r., sygn. akt II FSK 591/08. W wyroku tym zawarto jednak istotne zastrzeżenie, iż w argumentacji tej pomija się przypadki kradzieży pojazdu (nie mające znaczenia w przedmiotowej sprawie). Za takim rozumieniem korzystającego z drogi publicznej przemawia językowa wykładnia przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych pozwalająca na stwierdzenie, iż "korzystającym z drogi publicznej" w chwili parkowania pojazdu w SPP jest osoba pozostawiająca pojazd w tej strefie (praktycznie osoba kierująca pojazdem) - gdyż jest to osoba, która posiada (a przynajmniej powinna posiadać) świadomość parkowania pojazdu w takiej strefie i praktycznie tylko ona może w tym momencie dokonać technicznej czynności dokonania opłaty (poprzez nabycie i zakreślenie biletu parkingowego lub dokonanie opłaty w tzw. parkomacie i umieszczenie tych dowodów w widocznym miejscu w pojeździe). W istocie osoba taka dokonuje uiszczenia opłaty parkingowej "za właściciela" pojazdu, bowiem opłata ta dotyczy jego pojazdu. Uznając więc, iż nakaz zawarty w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.d.p. (obowiązek uiszczenia opłaty "zwykłej" za parkowanie) jest adresowany z ww. powodów do każdej osoby, która pozostawia pojazd w strefie płatnego parkowania, to jednak jeżeli opłata taka nie zostanie dokonana, a więc powstanie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, wezwanie do jej uiszczenia powinno być kierowane do właściciela pojazdu, bowiem opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem ww. przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia logiczna i celowościowa ich wykładnia. Zdaniem Sądu, należy przede wszystkim podkreślić, iż istotną (relewantną) przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie -a taki stan przekreśla cele wprowadzenia stref płatnego parkowania, określone w przytoczonym powyżej art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W takiej sytuacji prawne znaczenie dla postania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu), a zatem bez znaczenia dla powstania tego obowiązku jest to, kto pozostawił pojazd w strefie, istotne jest natomiast, czyj pojazd to miejsce zajmował. Prawidłowa wykładnia wymienionych przepisów ustawy o drogach publicznych uzasadnia zatem stwierdzenie, że publicznoprawny obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie obciąża właściciela pojazdu (z zastrzeżeniem sytuacji szczególnych, np. udokumentowanej kradzieży pojazdu), a nie osobę, która pozostawiła pojazd w tej strefie. Nie ma więc ani prawnego ani logicznego uzasadnienia dla ustalania w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym ściągnięcia nieuiszczonych opłat dodatkowych osoby, która pozostawiła pojazd w takiej strefie. Ustalanie takiej osoby byłoby niezbędne w razie naruszenia przepisów o ruchu drogowym, bowiem naruszenie takie może skutkować nałożeniem kary (mandatu) za takie wykroczenie, jednak obowiązek poniesienia omawianej opłaty dodatkowej nie wynika z takiego karalnego zachowania. Sama opłata dodatkowa nie jest karą (sankcją), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty.

Wydanie pojazdu przez właściciela do używania innym osobom nie powinno więc mieć - w ocenie Sądu - znaczenia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym opłaty dodatkowej, stanowić ono może podstawę do ewentualnego żądania zwrotu poniesionej opłaty na drodze postępowania cywilnego, co gwarantuje ochronę praw właściciela pojazdu.

Ewentualne wskazanie przez właściciela pojazdu rzeczywistego użytkownika pojazdu pozostawionego w strefie płatnego parkowania bez opłaty postojowej mogłoby zdaniem Sądu mieć miejsce po otrzymaniu upomnienia albowiem wówczas, właściciel pojazdu uzyskuje informacje kiedy i gdzie jego pojazd pozostawał w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia należnej opłaty. Wskazanie takiego użytkownika winno zawierać informacje, co do osoby i adresu użytkownika oraz wskazanie na podstawie jakiego tytułu prawnego, pojazd był udostępniony innej osobie, aby wierzyciel mógł skutecznie dochodzić należnej opłaty.

W sprawie skarżący, poza zaprzeczeniem by to on korzystał z pojazdu w strefie parkowania, innych dowodów na poparcie tego twierdzenia nie przedstawił, a jak trafnie wskazał wierzyciel, na wnoszącym zarzuty ciąży obowiązek wykazania okoliczności podnoszonych jako zastrzeżenia do ustaleń czy ocen podjętych w postępowaniu.

Dlatego, domaganie się przez skarżącego, by w postępowaniu egzekucyjnym ustalono osoby, które faktycznie pozostawiły pojazd w strefie płatnego parkowania nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia, skoro skarżący, czemu nie zaprzecza, jest właścicielem samochodu m-ki "M" Nr rejestracyjny [...] którego obecność w strefie płatnego parkowania, bez uiszczenia należnej opłaty odnotowali inspektorzy [...] razy w okresie od[...] . do[...] .

Nietrafny jest zdaniem Sądu również zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, skoro zarzut ten dotyczy tożsamości osoby co do której prowadzi się egzekucję i osoby na której ciąży obowiązek wykonania egzekwowanego obowiązku. Jak wskazano wyżej, na skarżącym jako właścicielu pojazdu, który parkował w strefie płatnego parkowania [...] razy bez uiszczenia opłaty parkingowej, z mocy prawa ciąży obowiązek zapłaty z tego tytułu opłaty dodatkowej. Doręczony skarżącemu tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela, został wystawiony na jego imię i nazwisko, w celu wyegzekwowania opłaty dodatkowej za nieopłacenie postoju jego samochodu. Tak więc, egzekucja została wszczęta wobec osoby, na której ciążył obowiązek (z mocy prawa) egzekwowany na podstawie tyt. wykonawczego wystawionego na tożsamą osobę.

W kwestii zarzutu, braku upomnienia o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., Sąd podziela trafność ustaleń i ocen Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał zarówno na przepis art. 44 kpa jak i ustalenia co do trybu doręczenia skarżącemu upomnienia z[...] ., który odpowiada cytowanej regulacji. Zastosowanie przez wierzyciela doręczenia przewidzianego w art. 40 kpa było zdaniem Sądu orzekającego zasadne, skoro doręczenie pisma w miejscu zamieszkania skarżącego, z uwagi na jego nieobecność było niemożliwe – art. 42 i art. 43 kpa. Spełniona została również przesłanka przechowania pisma przez okres 14 dni w placówce pocztowej i dwukrotne powiadomienie adresata – skarżącego awizem, o możliwości odbioru w tym terminie pisma w placówce pocztowej. Wprowadzenie przez ustawodawcę tej formy doręczenia określonej jako doręczenie zastępcze czy fikcji doręczenia jak w przedmiotowej sprawie ma na celu usunięcia przeszkody w dalszym prowadzeniu postępowania w sprawie. Zarzut zatem niedoręczenia upomnienia w kontekście wskazanych regulacji przepisów postępowania jest niezasadny.

Ustosunkowując się do uzasadnienia zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., Sąd orzekający stwierdza, że jest on całkowicie niezasadny.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że treść tytułu wykonawczego[...] . spełnia wymogi cytowanego przepisu i zawiera w swej treści wszelkie dane i informacje niezbędne do prowadzenia egzekucji. Wskazuje również na różnice w treści wzoru tytułu wykonawczego i treści art. 27 u.p.e.a., konkludując że niewypełnienie wskazanych przez skarżącego rubryk nie dyskwalifikuje tego dokumentu jako tytułu wykonawczego.

Z taką oceną Sąd się zgadza. Domaganie się przez skarżącego by organ egzekucyjny badał umocowanie osoby podpisującej tyt. wykonawczy w imieniu wierzyciela nie tylko nie ma uzasadnienia w obowiązującym prawie, ale uzasadnienie tego zarzutu spoczywa na osobie która zakres takiego umocowania kwestionuje.

Zarzut przedawnienia roszczenia zapłaty opłaty dodatkowej za okres[...] , został zgłoszony przez skarżącego w zażaleniu, a więc po upływie terminu do wniesienia zarzutów, o czym został skarżący pouczony w treści doręczonego mu tytułu wykonawczego.

Powołując się na zarzut z art. 33 pkt 1, skarżący wskazała w piśmie z [...] nieistnienie obowiązku. Tym samym, trafnie organ wskazał, że zarzut przedawnienia, jako wniesiony z uchybieniem terminu i nie rozpatrzony przez wierzyciela, nie może być przedmiotem oceny na etapie postępowania zażaleniowego.

Tą argumentację Sąd podziela, zważywszy, że czynność zajęcia wynagrodzenia za pracę ( czynność egzekucyjna) została dokonana w[..] . a więc przed upływem terminu przedawnienia roszczenia za[...] Mając powyższe na uwadze, podzielając trafność ustaleń i ocen organów egzekucyjnych, uznając, że zaskarżone postanowienia nie naruszają przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę oddalił.