Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 87/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36, art. 145, art. 145a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. W. i T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie niewznowienia postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie dotyczącej zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] P. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie w kwocie 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

II SAB/Lu 87/06

U Z A S A D N I E N I E

M. W. i T. W. w dniu 16 listopada 2006 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na bezczynność Kolegium (noszącą datę 10 listopada 2006 r.). Z treści pisma wynikało, że dotyczy ono bezczynności Kolegium w przedmiocie niewznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami Kolegium z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] i Nr [...]. Skarżący zarzucili ponadto organom obu instancji nie wydanie postanowień w przedmiocie wyłączenia pracowników tych organów na podstawie wniosku z dnia 21 lutego 2006 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

wniosło o oddalenie skargi. Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] maja 2006 r.

Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. W., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...], udzielającą M. W. pomocy w postaci zasiłku celowego w wysokości 50,00 zł z przeznaczeniem na zakup odzieży i obuwia. Ponadto organ ten decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. W., utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] marca 2006 r. [...], udzielającą T. W. pomocy w postaci zasiłku celowego w wysokości 80,00 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną i na leczenie.

W dniu 2 czerwca 2006 r., jak podkreśla Kolegium, M. W. i T. W. wnieśli w jednym piśmie skargę na wskazane wyżej decyzje Kolegium. Skargi te wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zostały przekazane do Sądu w dniu 29 czerwca 2006 r.

Następnie skarżący ponownie wnieśli skargę (datowaną na dzień 6 lipca

2006 r.) na powołane wyżej decyzje Kolegium z dnia [...]maja 2006 r. W tych okolicznościach organ odwoławczy zwrócił się do skarżących pismem z dnia 11 lipca 2006 r. Nr [...] o sprecyzowanie zarzutów skargi. W odpowiedzi na wezwanie M. W. i T. W. złożyli pismo z dnia 17 lipca 2006 r. (wpływ do Kolegium w dniu 24 lipca 2006 r.), w którym, nawiązując do decyzji organu z dnia [...] maja 2006 r., nie sprecyzowali jednak żądań i nie wskazali, jaki akt prawny skarżą. W tym stanie sprawy Kolegium przekazało oba pisma do Sądu, celem dołączenia do akt spraw o sygn. akt II SA/Lu 554/2006 oraz II SA/Lu 555/2006. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniami z dnia 12 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 554/2006 oraz II SA/Lu 555/2006, odrzucił powołane wyżej skargi.

Kolegium wyjaśniło również, iż w dniu 31 sierpnia 2006 r. M. W.

i T. W. złożyli do Sądu wniosek o ukaranie grzywną Samorządowego Kolegium Odwoławczego za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu polegającą na niewznowieniu postępowań zakończonych powołanymi wyżej decyzjami .Kolegium z dnia [...] maja 2006 r. wraz z odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt II SO/Lu 40/2006, oddalił wniosek o wymierzenie grzywny w tej sprawie, podnosząc, iż skargi z dnia 2 czerwca 2006 r. organ przekazał do Sądu, zaś pisma z 6 lipca 2006 r. i z dnia 17 lipca 2006 r. nie były adresowane do Sądu, zostały jednak prawidłowo przekazane przez Kolegium do Sądu celem dołączenia ich do spraw o sygn. akt II SA/Lu 554/2006 oraz II SA/Lu 555/2006, gdyż w swej treści nawiązywały do obu decyzji z dnia 19 maja 2006 r.

Odnosząc się natomiast do skargi na bezczynność Kolegium rozpoznawanej przez Sąd w niniejszej sprawie, organ wskazał, iż w świetle przedstawionych przez Kolegium okoliczności sprawy, nie można mówić o zwłoce organu w załatwieniu skargi M. W. i T. W. z dnia 2 czerwca 2006 r. na powołane decyzje Kolegium z dnia [...] maja 2006 r. W ocenie organu skardze tej został nadany bieg stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), organ przekazał bowiem tę skargę do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Ponadto Sąd, po rozpoznaniu skargi, wskazanymi wyżej postanowieniami z dnia 12 lipca 2006 r. odrzucił skargę w odniesieniu do obu decyzji.

Na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że nie uzyskał od M. W. i T. W. żadnych informacji w sprawie, w tym wskazania podstaw wznowienia postępowania i wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone. Pełnomocnik organu administracji na rozprawie oświadczył, iż Kolegium nie dopatrzyło się z urzędu w sprawie żadnych podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, oceniając zgodność tej działalności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem nie tylko indywidualnych aktów administracyjnych, ale, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), również bezczynności organów.

W świetle art. 35 k.p.a. organy administracyjne zobowiązane są do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – w ciągu dwóch miesięcy. Jeżeli termin określony w tym przepisie dla załatwienia sprawy nie może być dotrzymany, organ ma obowiązek zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 k.p.a.).

Istotą skargi na bezczynność organu administracji jest brak rozstrzygnięcia sprawy przez ten organ i żądanie, by Sąd na podstawie art. 149 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązał organ do wydania

w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności pozwalające na stwierdzenie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawało bezczynne i nie wznowiło postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wbrew zasadom określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego określone są

w przepisach art. 145 i art. 145a k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. art. 24, 25 i 27 tej ustawy, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W myśl zaś art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

M. W. i T. W. zarzucili organowi administracji bezczynność, polegającą na niewznowieniu postępowania w niniejszej sprawie.

W treści skargi nie wskazali oni jednak ustawowych podstaw wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie. Fachowy pełnomocnik skarżących ustanowiony w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu także nie wskazał takich podstaw. Organ administracji działając z urzędu nie dopatrzył się w sprawie wskazanych wyżej podstaw wznowienia. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę również nie dopatrzył się okoliczności obligujących organ administracji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drodze instytucji wznowienia postępowania.

Tym samym organ administracji publicznej, wbrew zarzutom skarżących, nie pozostawał w bezczynności.

Mając to na względzie należało skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).