Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 18/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. Ż. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Gminy M. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Burmistrzowi Gminy M. grzywnę w kwocie 500 (słownie: pięćset) złotych; II. zasądzić od Burmistrza Gminy M. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 maja 2019 r., nr [...], nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 23 maja 2019 r., Burmistrz Gminy M. (dalej organ) przekazał do tutejszego Sądu skargę L.Ż. (dalej strona, wnioskodawca lub skarżący) na swoją bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 lutego 2019 r. dotyczący korespondencji między Gminą M. a D. Urzędem Marszałkowski.

Wskazana skarga została zarejestrowana pod sygnaturą IV SAB/Wr 102/19.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 maja 2019 r. organ został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni odpowiedzi na skargę wraz z odpisem oraz uporządkowanych, ponumerowanych i trwale zespolonych akt administracyjnych, pod rygorem uznania, że organ nie dochował obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.).

Z uwagi na niewykonanie powyższego zarządzenia, w dniach 26 czerwca oraz 17 lipca 2019 r. organ ponownie został wezwany przez Przewodniczącego Wydziału do udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt sprawy w terminie 7 dni, pod rygorem uznania przypadku rażącego naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 54

§ 2 p.p.s.a. i zawiadomienia o tym organów właściwych do rozpoznawania petycji, skargi i wniosków. Również w kolejnych wyznaczonych okresach organ nie wykonał powyższego wezwania.

Pismem z dnia 3 lipca 2019 r. skarżący oświadczył, że w związku

z nienadesłaniem przez organ odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych sprawy wnosi o wymierzenie organowi grzywny w wysokości wynikającej z obowiązujących przepisów.

Zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2019 r. organ został wezwany do ustosunkowania się względem złożonego wniosku o wymierzenie grzywny.

W wyznaczonym terminie nie zajął on jednak żadnego stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków,

o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę

w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.

Należy także podkreślić, że niezastosowanie się do obowiązków określonych

w zacytowanym przepisie wystąpi zarówno w przypadku niepodjęcia przez organ administracji publicznej wszystkich wymaganych czynności, jak i w sytuacji ograniczenia się przez ten organ do wykonania tylko niektórych z nich, np. przekazania sądowi skargi i odpowiedzi na skargę, ale bez akt sprawy (zob. B. Dauter,

B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarz do ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kraków 2006, s. 145, a także postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w Poznaniu z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt III SO/Po 7/09 oraz w Warszawie z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SO/Wa 30/18 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu).

Z akt sprawy wynika, że skarga dotycząca zarzucanej organowi bezczynności

w zakresie udostępnienia informacji publicznej została do niego wniesiona w dniu

24 kwietnia 2019 r. Zatem piętnastodniowy termin na jej przekazanie do sądu administracyjnego upływał z dniem 9 maja 2019 r. We wskazanym terminie organ nie przesłał jednak wniesionej skargi, czyniąc to dopiero w dniu 23 maja 2019 r.

Co istotniejsze jednak, przekazując skargę tutejszemu Sądowi, organ nie dołączył odpowiedzi na skargę ani akt administracyjnych sprawy, do czego obligował go wprost powołany powyżej przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie dokonał tego nawet pomimo trzykrotnych wezwań wystosowanych do niego w dniach 28 maja 2019 r., 26 czerwca oraz 17 lipca 2019 r., które pozostały bez jakiejkolwiek reakcji z jego strony. Takie postępowanie organu świadczy zatem o rażącym naruszeniu obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych i winno spotkać się z adekwatną reakcją Sądu w postaci uwzględnienia żądania wymierzenia organowi grzywny.

Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2019 r., opublikowanego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 20 lutego

2019 r. pod pozycją 201, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło 4003,88 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 40.038,80 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.

W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 500 złotych miał wpływ blisko czteromiesięczny okres zwłoki w przekazaniu odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych sprawy, a nade wszystko okoliczność, że do momentu wydania niniejszego postanowienia organ nie dokonał wskazanych czynności ani

w ogóle nie zajął stanowiska w tym zakresie i to mimo tego, że organowi znany był rygor procesowy niezastosowania się do wezwań sądowych.

Organ winien również wziąć pod uwagę, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a.

w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz istnienia stosownego wniosku strony skarżącej. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu. Jej celem jest bowiem zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych, jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 7/14).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika

z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.