Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 456/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 2 pkt 1,2
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: art. 6, 7, 80, 107  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości za rok 2012 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I

Decyzją, opisaną w sentencji niniejszego wyroku, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (dalej "Agencja" lub "ARiMR") – po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji (dalej "BP") w W. z dnia [...] styczna 2014 r. (Nr [...]) w sprawie przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r. w pomniejszonej wysokości – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W pierwszej części uzasadnienia decyzji wydanej w drugiej instancji Dyrektor ARiMR przedstawił okoliczności stanu faktycznego sprawy i przebieg postępowania wyjaśniającego.

Z wywodów tych wynika, że:

1. W dniu 8 maja 2012 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek strony skarżącej o przyznanie płatności bezpośredniej. W sekcji VII – Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku zadeklarowano 40 działek ewidencyjnych wykorzystywanych rolniczo. Natomiast w sekcji VIII – Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych wnioskodawca wskazał [...]działek rolnych, w których zadeklarowano:

a) Pakiet 2 – Rolnictwo ekologiczne: wariant 2.1. – Uprawy rolnicze, dla których zakończono okres przestawiania (o powierzchni 19,64 ha) oraz wariant 2.3. – Trwałe użytki zielone, dla których zakończono okres przestawiania (na powierzchni 23,09 ha);

b) Pakiet 5 – Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000: wariant 5.1. – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków (na powierzchni 192,69 ha).

Producent rolny wnioskował dodatkowo o zwrot kosztów sporządzenia dokumentacji przyrodniczej (tzw. kosztów transakcyjnych) dla powierzchni siedliska powyżej 50 ha, w wysokości 4.000 zł.

2. W dniu 19 września 2012 r. gospodarstwo rolne wnioskodawcy zostało poddane kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej, w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz spełniania warunków realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Ponadto, w dniach 19 września – 3 października 2012 r. dokonano w gospodarstwie strony kontroli na miejscu w zakresie spełniania wymogów wzajemnej zgodności (CC). Obie kontrole ujawniły szereg nieprawidłowości.

3. W dniu 21 maja 2013 r. zapadła pierwszoinstancyjna decyzja przyznająca stronie płatność rolnośrodowiskową na 2012 rok, w ogólnej wysokości [...] zł oraz zwrot kosztów transakcyjnych (w kwocie 4.000 zł). Orzeczenie to zostało uchylone w trybie nadzoru instancyjnego (decyzja Dyrektora ARiMR z dnia 9 sierpnia 2013 r.), z powodu stwierdzenia przez organ odwoławczy, iż postępowanie było prowadzone z naruszeniem art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, a także art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

4. W dniu 18 lutego 2014 r. organ pierwszej instancji wydał w sprawie nowe rozstrzygnięcie, w którym przyznał wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową na 2012 r., tym razem w wysokości [...] zł (plus 4.000 zł z tytułu zwrotu kosztów transakcyjnych). Również to orzeczenie zostało uchylone przez organ wyższego stopnia (decyzja Dyrektora ARiMR z dnia 13 maja 2014 r.), który uznał za stosowne skierowanie gospodarstwa rolnego zainteresowanego do ponownych pomiarów.

5. Ponowna kontrola miała miejsce w dniach od 26 maja do 24 czerwca 2014 r. Z pokontrolnego raportu wynika, że w odniesieniu do wielu działek stwierdzono różnego typu nieprawidłowości, określone kodami DR+ 13, DR50, DR51, DR52 i DR53 (organ drugiej instancji szczegółowo opisał wspomniane nieprawidłowości i przyporządkował określone kody do poszczególnych działek – s. 5-6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

6. Opierając się na wynikach tej ostatniej kontroli, Kierownik BP Agencji w W. wydał w dniu 5 września 2014 r. kolejną, trzecią już decyzję, w której przyznał wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową na 2012 r., w łącznej wysokości [...] (organ rozbił tą kwotę, na mniejsze, stosownie do poszczególnych wariantów realizowanych przez wnioskodawcę), po pomniejszeniu, wynikającym z uwzględnienia do płatności mniejszego areału, niż zadeklarowany. Dodatkowo przyznał stronie 4.000 zł tytułem zwrotu kosztów transakcyjnych. Także i to rozstrzygniecie zostało uchylone w postępowaniu odwoławczym (decyzja Dyrektora ARiMR z dnia 1 grudnia 2014 r.) z powodu naruszenia przez organ pierwszej instancji – w toku prowadzonego postępowania – przepisów art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, a także art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

7. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik BP Agencji w W. wydał w dniu 12 stycznia 2015 r. następną decyzję, w której przyznał wnioskodawcy płatności rolno środowiskowe na 2012 r. w łącznej wysokości [...] zł (plus 4.000 zł z tytułu zwrotu tzw. kosztów transakcyjnych).

II

Rozpatrując odwołanie zainteresowanego od ostatnio przywołanej decyzji Kierownika BP (z dnia 12 stycznia 2015 r.) organ wyższego stopnia stwierdził, iż warunki przyznawania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za rok 2012 uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (dalej: "rozporządzenie rolnośrodowiskowe z 2009 r."), wydanym na podstawie delegacji przewidzianej w art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.). Dyrektor ARiMR przytoczył następnie konkretne przepisy tegoż rozporządzenia (oraz innych aktów prawnych), które miały zastosowanie w sprawie.

W dalszej części uzasadnienia rozstrzygnięcia wydanego w drugiej instancji stwierdzono, iż Kierownik BP w W. prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w prawidłowy sposób zastosował obowiązujące przepisy prawa.

Organ odwoławczy, podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, stwierdził, iż powierzchnia stwierdzona w toku postępowania wyjaśniającego w pierwszej instancji jest mniejsza zarówno od powierzchni zadeklarowanej we wniosku, jak i powierzchni stwierdzonej w czasie obu kontroli na miejscu, zarówno tej, która została przeprowadzona w 2012 r., jak i tej, do której doszło w 2014 r. Zdaniem organu wyższego stopnia, organy powinny bowiem orzekać na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Dyrektor ARiMR powołał się następnie na przepisy art. 14 i art. 15 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003, na podstawie których to przepisów organy Agencji prowadzą zintegrowany system administrowania i kontroli, na podstawie map, dokumentów z ewidencji gruntów lub innych danych kartograficznych. Korzysta się przy tym z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Przy użyciu wymienionych narzędzi informatycznych przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków o płatności, mające na celu wykrycie nieprawidłowości, między innymi różnic między działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku, a działkami odniesienia, zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych (system LPIS). Kontrole administracyjne przeprowadzane są na podstawie art. 28 ust. 1 lit. "c" rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/ 2009.

Z dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji (s. 12-14) wynika, że organy oparły się w istocie wyłącznie na wynikach kontroli administracyjnej (w dopiero co podanym znaczeniu). Natomiast kontrola na miejscu została zarządzona i przeprowadzona w 2014 r. "z uwagi na kwestionowanie przez stronę kontroli wykonanej w jego gospodarstwie w roku 2012" (s. 12 uzasadnienia).

Przytaczając dalej konkretne dane, z których wynika, że powierzchnia poszczególnych działek została we wniosku strony zawyżona, Dyrektor Agencji podkreślił, że powierzchnia przyjęta jako podstawa do obliczenia należnej płatności została ustalona przy zastosowaniu wcześniej wspomnianego systemu LPIS. Wyjaśnił zasady dokonywania pomiarów w tym systemie (s. 12-14 uzasadnienia), po czym dokonał szczegółowych obliczeń wysokości należnych płatności, osobno dla każdego z wariantów programu realizowanych przez stronę, konstatując, że organ pierwszej instancji przyznał płatność rolnośrodowiskową w prawidłowej wysokości (po koniecznych pomniejszeniach wynikających z faktu przedeklarowania powierzchni przez stronę).

W uzasadnieniu drugoinstancyjnej decyzji organ odwołał się ponadto do ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie rolnym odwołującego się w dniach 29 września – 3 października 2012 r., kiedy to stwierdzono niezgodność z normą dobrej kultury rolnej N.04 na powierzchni działki T.

Odnosząc się do przedstawionych przez stronę danych liczbowych pomiarów dokonanych przy użyciu dronów, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że nie wnoszą one do sprawy nowych informacji, ze względu na brak plików pomiarowo – mapowych.

W ostatnim fragmencie uzasadnienia drugoinstancyjnego rozstrzygnięcia podkreślono, że dowody w postaci raportów z czynności kontrolnych i dołączonych szkiców i zdjęć nie budzą wątpliwości, co do prawidłowości przyjętego przez organ stanu faktycznego.

III

Zainteresowany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., w której zakwestionował decyzję wydaną w drugiej instancji, w części utrzymującej w mocy orzeczenie Kierownika BP, w zakresie pomniejszenia płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r., z następującymi zarzutami naruszenia:

1. art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE Nr 1122/2009 – poprzez jego niezastosowanie;

2. art. 7, art. 9, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i błędna ocenę zgromadzonego materiału, w szczególności oparcie się na ortofotomapie, bez uwzględniania wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach od 26 maja do 24 czerwca 2014 r.; nieuwzględnienie wszystkich pozostałych dokumentów;

3. art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. – polegające na pominięciu w uzasadnieniu skarżonej decyzji szczegółowego wyjaśnienia dlaczego nie uwzględniono zastrzeżeń strony co do sposobu obliczenia powierzchni działek oraz niewyjaśnienie, na podstawie jakich dokumentów i danych dokonano kontroli administracyjnej;

4. niezastosowanie art. 8 k.p.a., podczas gdy strona działała w zaufaniu do sporządzonego i przekazanego przez Agencje dokumentu, dotyczącego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego dla działki ewidencyjnej, w systemie identyfikacji działek rolnych.

IV

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

V

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów ad-ministracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy administracji rolnej.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji admini-stracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie mogła być utrzymana w obrocie prawnym, choć nie wszystkie zarzuty strony skarżącej są zasadne.

VI

Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., zgodne z którym, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba zaznaczyć, że Sąd ocenia w pierwszej kolejności prawidłowość zastosowania przepisów postępowania administracyjnego w toku załatwiania sprawy. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego. Tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy – jako podstawowy warunek wydania niewadliwego orzeczenia – pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. W tym zakresie wypada się zaś zgodzić ze skarżącym, iż organy administracji rolnej wydały swoje rozstrzygnięcia, bez należytego rozważenia wniosków płynących ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Materialnoprawną podstawę rozpoznawanej sprawy stanowią przepisy przywoływanej już ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, a także przepisy wykonawczego rozporządzenia rolnorodowiskowego.

|Znamienne regulacje procesowe zawarł prawodawca w art. 21 dopiero co wymienionej ustawy. W artykule tym przewidziano co prawda – jako |

|generalną zasadę – konieczność stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 1), nieco odmiennie normując jednak |

|pewne kwestie szczegółowe. Z punktu widzenia realiów tej konkretnej sprawy, najistotniejsze wydają się mieć następujące postanowienia |

|szczegółowe. Ciężarem dowodu obarczono podmiot, który z danego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ustawy). Nie zwalnia to |

|jednak organu, przed którym toczy się postępowanie od przestrzegania praworządności (art. 21 ust. 2 pkt 1), a także od powinności |

|wyczerpującego rozpatrzenia całego (celowe podkreślenie składu orzekającego) materiału, jaki udało się w sprawie zebrać (art. 21 ust. 2|

|pkt 2 ustawy). |

|Biorąc zwłaszcza pod uwagę postanowienie art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, nie może być |

|żadnej wątpliwości co do tego, iż wszystkie działania organów administracji publicznej prowadzących postępowania w sprawach |

|kontrolowanych orzeczeń, podlegają zasadzie praworządności, proklamowanej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji |

|Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga to zgodności z prawem każdej czynności procesowej, także działalności orzeczniczej organów |

|administracji publicznej. W postępowaniu administracyjnym, którego celem jest rozstrzygnięcie sprawy, istotne znaczenie ma ustalenie |

|obowiązującej w sprawie normy prawa. Ma to związek z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. W ścisłym związku z zasadą |

|praworządności pozostaje zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). W piśmiennictwie podkreśla się wynikający z tej zasady nakaz |

|adresowany do organów administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla podjęcia |

|prawidłowego rozstrzygnięcia określonej sprawy, aby stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu|

|prawa materialnego. Z tą zasadą związane jest ściśle przytoczone już wcześniej postanowienie art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu |

|rozwoju obszarów wiejskich. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie – po przeprowadzaniu wszystkich koniecznych czynności |

|procesowych – powinno przy tym znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do standardu określonego w art. 107 § 3 |

|k.p.a. |

|W wyniku weryfikacji legalności zaskarżonej decyzji według przedstawionych reguł, Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie można |

|przyjąć, iżby organy wydały swoje rozstrzygnięcia po prawidłowym, nie budzącym wątpliwości ustaleniu stanu faktycznego, co |

|uniemożliwiało utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. |

|Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia faktycznego obszaru użytkowanych przez skarżącego działek rolnych. Z dokumentacji sprawy|

|wynika, iż skarżący zgłosił we wniosku pomocowym, w sumie, 235,33 ha areału (wariant 2.1. – 19,64 ha; wariant 2.3. – 22,89 ha oraz |

|wariant 5.1. – 192,69 ha). Wielokrotnie już powoływana kontrola na miejscu, przeprowadzona w gospodarstwie strony w dniach od 26 maja |

|do 24 czerwca 2014 r. wykazała zbieżną z wnioskowaną, ogólną powierzchnią (235,39 ha). Wynik taki wskazywał zatem na minimalne |

|"niedoszacowanie" przez zainteresowanego deklarowanego areału (o 0,06 ha). Tymczasem organ – po oparciu swych ustaleń na analizie |

|danych z systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), uwzględniających także wyniki kontroli na miejscu z 2012 r. – przyjął mniejszą |

|powierzchię jako obszar kwalifikujący do płatności. |

|Dyrektor ARiMR wyjaśnił przy tym co prawda, bardzo szczegółowo, podstawy prawne systemu LPIS, zasady jego funkcjonowania oraz jego |

|dokładność. Nie wyjaśnił natomiast przyczyn różnicy powierzchni gruntów, mającej miejsce w rozpoznawanej przez Sąd sprawie. Dobitnego |

|podkreślenia wymaga w związku z tym, iż organ ograniczył się w kwestii LPIS oraz reguł dotyczących maksymalnego kwalifikowanego obszaru|

|do teoretycznych dywagacji na temat tych zagadnień prawnych. Nie wyjaśnił wszakże podstawowej dla sprawy okoliczności, tego mianowicie,|

|z jakich względów doszło do rozbieżności między danymi z LPIS, a danymi uzyskanymi w toku kontroli na miejscu przeprowadzonej w 2014 r.|

|Było to tym bardziej konieczne, jeśli zważyć dwie okoliczności. Po pierwsze to, że sam organ wyższego stopnia podkreślił |

|niejednokrotnie w uzasadnieniu decyzji poddanej obecnie weryfikacji Sądu w niniejszej sprawie, że kontrola na miejscu przeprowadzona |

|została poprawnie, zgodnie z zasadami dokonywania kontroli tego rodzaju. Po drugie, dokumentacja administracyjna sprawy dowodzi ponad |

|wszelką wątpliwość, iż to sam organ odwoławczy nadawał kontroli na miejscu tak istotne znaczenie, iż nieuwzględnienie jej wyników |

|stanowiło wręcz podstawę uchylenia przez Dyrektora Agencji pierwotnej decyzji wydanej w rozpoznawanym przypadku na poziomie pierwszej |

|instancji (chodzi o decyzję Kierownika BP, z dnia [...]lutego 2014 r., uchyloną – po rozpatrzeniu odwołania strony – drugoinstancyjnym |

|orzeczeniem z [...] maja dnia 2014 r., w celu dokonania ponownego obmiaru gruntów skarżącego). Dodatkowego, silnego zaakcentowania |

|wymaga w tym kontekście, iż kontrola na miejscu została w 2014 r. zaordynowana została dlatego, że wcześniejsza tego rodzaju kontrola |

|przeprowadzona w 2012 r. wadliwie, to znaczy bez zachowania właściwych metod pomiarowych, co potwierdzone zostało w treści pisma |

|Ministerstwa Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...]), podpisanego przez Dyrektora Departamentu Płatności Bezpośrednich. Fakt |

|niezgodnego (z obowiązującą metodologią pomiarów) przeprowadzenia kontroli w 2012 r. przyznały zresztą organy ARiMR (informacja znana |

|Sądowi z urzędu – vide uzasadnienie wyroku tutejszego Sądu w sprawie III SA/Wr 220/15, s. 8). |

|W przedstawionej sytuacji co najmniej dziwić musi brak dokonania przez organ konfrontacji wyników obu podstawowych w sprawie dowodów: z|

|kontroli na miejscu przeprowadzonej w 2014 r.(wyników kontroli z 2012 r. nie powinno się uwzglę-niać, jeśli zważyć bezsporną w sprawie |

|wadliwości metodologiczną jej przeprowadzenia) oraz z przeprowadzonej kontroli administracyjnej powierzchni zadeklarowanej we wniosku |

|skarżącego. Było to niezbędne, jeśli zważyć, że wyniki te zdecydowanie różniły się od siebie. Wyniki przedstawione w raporcie z |

|kontroli na miejscu (z 2014 r.) wskazywały na minimalne tylko "niedoszacowanie" przez skarżącego powierzchni uprawniającej do |

|płatności. Z kolei w świetle wyników kontroli administracyjnej, przeprowadzonej na podstawie analizy danych z systemu identyfikacji |

|działek rolnych (LPIS), organ przyjął znaczne (poza dopuszczalną granicę 3 %) "przeszacowanie" powierzchni zgłoszonej do płatności, |

|względem powierzchni kwalifikowalnej. |

|Zdaniem składu orzekającego, brak wyjaśnienia przez organ powstałej różnicy, mimo – jak twierdzi Dyrektor ARiMR prawidłowego |

|przeprowadzenia jednej i drugiej kontroli – powoduje, iż zasadność bezkrytycznego, niejako automatycznego oparcia zaskarżonego |

|rozstrzygnięcia wyłącznie na wynikach kontroli administracyjnej wniosku strony nie poddaje się w istocie weryfikacji Sądu, bo jawi się |

|jako dowolna (a nie swobodna, a więc dopuszczona w art. 80 k.p.a.) ocena całego materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie. Organ |

|nie powołuje się przecież na żadne rozwiązania normatywne (ani wspólnotowe, ani krajowe), w świetle których, w razie powstania |

|wspomnianych rozbieżności wyników obu rodzajów kontroli, jedna z metod weryfikacji wniosku rolnika ma pierwszeństwo przed drugą. |

|Kompletnie nielogiczne wydaje się przy tym uchylanie pierwszej decyzji wydanej w sprawie przez organ pierwszej instancji, wyłącznie po |

|to, by organ ten uwzględnił efekty przeprowadzonej kontroli na miejscu, a następnie zignorowanie wyników tej kontroli, przy |

|podejmowaniu ponownego rozstrzygnięcia w sprawie i to bez wyjaśnienia podstawowej kwestii: dlaczego wyniki kontroli na miejscu, rzekomo|

|przeprowadzonej już z wykorzystaniem prawidłowych metod pomiarów (jak twierdzi sam organ), nie mają znaczenia. Z pewnością nie można |

|uznać za wystarczające w tej mierze samo tylko stwierdzenie niezgodności tych wyników z wynikami kontroli administracyjnej. Powstaje |

|bowiem pytanie wręcz o sensowność i celowość dokonywania jakiejkolwiek kontroli na miejscu, skoro powierzchnię zadeklarowaną we wniosku|

|podmiotu zainteresowanego płatnościami można w każdej sprawie skontrolować na podstawie samej tylko analizy danych z systemu |

|identyfikacji działek rolnych (LPIS), której wyniki powinny mieć – a tak przyjął wszak w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Agencji, bez |

|szczegółowego jednak wyjaśnienia swojego stanowiska – i tak pierwszeństwo, przed wynikami pomiarów w ramach kontroli na miejscu. Trudno|

|w każdym razie przyjąć, że takie rozumowanie jest logiczne. |

|Stwierdzone naruszenie proceduralne art. 80 ale i art. 107 § 3 k.p.a. obligowało Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego skontrolowanej|

|decyzji, skoro podjęte rozstrzygnięcie przyjęło za podstawę niewyjaśniony w istocie stan faktyczny. |

|W ponownym postępowaniu organ powinien zatem dokonać konfrontacji wyników obu kontroli (na miejscu i administracyjnej), szczegółowo i |

|logicznie wyjaśniając: |

|dlaczego – skoro obie metody zastosowano rzekomo bezbłędnie (czemu przeczą przecież ewidentnie wadliwości kontroli z 2012 r., której |

|wyniki ogran jednak mimo to uwzględnił) – powstały tak istotne różnice w pomiarach powierzchni dokonanych przy wykorzystaniu każdej z |

|nich; |

|dlaczego przyjęto jedne wyniki za bardziej precyzyjne i w związku z tym – za mające decydujący wpływ na kierunek rozstrzygnięcia; a |

|także |

|wskazując, jaki konkretny materiał (ortofotomapy sporządzone na podstawie zdjęć lotniczych czy satelitarnych, z którego roku pochodzące|

|oraz inne niezbędne szczegóły) stanowił podstawę pomiarów w ramach kontroli administracyjnej. |

|VII |

|Skoro wszczęte skargą postępowanie sądowe pozwoliło stwierdzić naruszenie wskazanych norm postępowania, które (z oczywistych powodów, |

|czego dowodzą dotychczasowe wywody) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeto – stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. |

|"c" p.p.s.a. – należało orzec, jak w punkcie I sentencji wyroku. |

|O kosztach postępowania (punkt II) rozstrzygnięto na podstawie art. 200 tej samej ustawy. |