Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 7/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 210 § 1, art. 228 § 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Gabriela Zalewska-Radzik, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 390/18 w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 21 marca 2018 r. nr 0401-I0V.4103.16.2018 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 21 marca 2018 r. nr 0401-I0V.4103.16.2018, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz R. S. kwotę 797 (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 390/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi R. S. (dalej: Strona lub Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: organ drugiej instancji lub DIAS) z dnia 21 marca 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

1.2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu ww. wyroku wynika, że Skarżący pismem z dnia 14 sierpnia 2017 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (dalej: NUS) z prośbą o doręczenie, jako Stronie, decyzji NUS z dnia 2 stycznia 2017 r. Pismem z dnia 4 września 2017 r. organ poinformował Skarżącego, że wbrew jego twierdzeniu nie był i nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu Strona pismem z dnia 12 grudnia 2017 r. złożyła "odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., z dnia 04 września 2017 r., nr [...] (doręczonej w dniu 06 grudnia 2017 r.) o odmowie uznania Pana R. S. jako Strony oraz odmowy doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 02 stycznia 2017 r. nr [...]".

DIAS postanowieniem z dnia 21 marca 2018 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania, wyjaśniając, że NUS decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r., określił R. sp. z o.o. w upadłości wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc wrzesień 2013 r. do zwrotu na rachunek bankowy oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a także kwot do zapłaty z tytułu wystawienia i wprowadzenia do obrotu prawnego faktur. Decyzja ta w dniu 5 stycznia 2017 r. została doręczona syndykowi masy upadłości - S. Z., gdyż zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. [... ]Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 3 października 2016 r. ogłoszono upadłość dłużnika R. spółki z o.o., której Skarżący był w okresie od 3 kwietnia 2012 r. do 15 czerwca 2015 r. wspólnikiem. DIAS odwołując się do art. 75 i art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r., poz. 2171, dalej: ustawa Prawo upadłościowe) wyjaśnił, że z chwilą ogłoszenia upadłości wyłącznie syndyk ma legitymację procesową do udziału w toczących się postępowaniach dotyczących masy upadłości, a zatem z dniem ogłoszenia upadłości spółka pozostała stroną postępowania w znaczeniu materialnoprawnym, natomiast syndyk w ujęciu procesowym. W związku z tym Skarżący nie był i nie jest stroną postępowania podatkowego, co jest jednoznaczne z tym, że nie był uprawniony, by doręczono mu decyzję z dnia 2 stycznia 2017 r.

Badając natomiast przesłanki stwierdzenia niedopuszczalności odwołania DIAS ustalił, że Skarżący wniósł odwołanie od pisma stanowiącego odpowiedź na jego wniosek o doręczenie, jako stronie, decyzji NUS z dnia 2 stycznia 2017 r. Pismo to, zdaniem organu, nie jest decyzją administracyjną, albowiem nie można go potraktować jako władczego rozstrzygnięcia organu podatkowego, gdyż zostało wydane jedynie w zakresie udzielenia informacji o stanie faktycznym. Pismo to nie kształtuje uprawnień, czy obowiązków jego adresata, wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji, zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie znalazł zastosowanie art. 228 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa).

1.3. W skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie: art. 207 w zw. z art. 210 § 1 oraz art. 223 § 2 w zw. z art. 214 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 233 i art. 127 tej ustawy poprzez jego błędne zastosowanie.

1.4. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.

2. Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Bydgoszczy oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym odwołanie Strony jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, gdyż jego przedmiotem Skarżący uczynił pismo NUS z dnia 4 września 2017 r., które nie jest decyzją. Pismo to bowiem nie zawiera zasadniczego elementu decyzji - rozstrzygnięcia.

WSA wyjaśnił, że nie jest sporne, że pismo to zawiera pewne wymagane cechy decyzji jak wskazanie adresata, organu wydającego, podpis i datę, jednakże wbrew twierdzeniom Skarżącego, pismo to nie stanowi władczego rozstrzygnięcia, albowiem ma jedynie charakter informacyjny. Organ poinformował jedynie Skarżącego, że nie ma przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r. co wyklucza możliwość jej doręczenia Skarżącemu. Pismo nie zawiera jednoznacznego, czytelnego rozstrzygnięcia kwestii wniosku Skarżącego. Zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, pismo to nie nakłada i nie ogranicza żadnych obowiązków Skarżącego, ani nie przyznaje mu jakichkolwiek uprawnień. Brak rozstrzygnięcia pozbawia dane pismo charakteru decyzji. Bez osnowy nie ma decyzji.

W związku z tym Sąd uznał za bezzasadne argumenty Skarżącego, że pismo stanowi pełnoprawną decyzję administracyjną. W konsekwencji, zdaniem Sądu, prawidłowo, w oparciu o art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania, co spowodowało, że zarzuty dotyczące naruszenia wymienionych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, Sąd uznał za bezzasadne.

Na marginesie WSA wyjaśnił Skarżącemu, że wbrew jego zapatrywaniu sporządzenie przeciwko niemu aktu oskarżenia w postępowaniu karnym skarbowym nie stanowi o jego podmiotowości i uzyskaniu statusu strony w trybie art. 133 Ordynacji podatkowej w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec R. sp. z o.o. zakończonym decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r. WSA wskazał, że jak wynika z ustaleń organu, których Skarżący nie kwestionuje, z treści postanowienia Sądu Rejonowego w T. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 3 października 2016 r., wynika, iż ogłoszono upadłość dłużnika R. spółki z o.o., której Skarżący był w okresie od 3 kwietnia 2012 r. do 15 czerwca 2015 r. wspólnikiem. Zgodnie natomiast z art. 144 ustawy Prawo upadłościowe dalsze postępowanie sądowe mogło toczyć się z udziałem syndyka. Zatem prawidłowo NUS w piśmie z dnia 4 września 2017 r. poinformował Skarżącego, że nie ma przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r., co wyklucza możliwość jej doręczenia Skarżącemu.

3.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Strona zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c), art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w związku z:

- art. 207 § 1 w zw. z art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię w szczególności w zakresie, w jakim przepis prawa wymaga w zakresie załatwienia sprawy wydania orzeczenia w postaci decyzji bądź postanowienia poprzez wydanie nieznanego prawu orzeczenia w postaci zwykłego pisma niezawierającego wymaganych prawym elementów orzeczenia tj. pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia,

- art. 223 § 2 w zw. z art. 214 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię, w szczególności w zakresie w jakim organ i sąd administracyjny uznały iż odwołanie zostało złożone po upływie 14 dniowego terminu do jego wniesienia,

- art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 233 i art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w szczególności zakresie, w jakim stwierdzono niedopuszczalność odwołania w sytuacji wymagającej wydania orzeczenia rozstrzygającego o uprawnieniach i obowiązkach Skarżącego,

- art. 133 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieuznanie Skarżącego jako Strony w toczącym się postępowaniu w zakresie wymiaru podatku od towarów usług zakończonego decyzją NUS z dnia 2 stycznia 2017 r.

W związku z ww. zarzutami Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

3.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o przeprowadzenie rozprawy.

3.3. Przedmiotowa skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.

4.2. Skarga kasacyjna jest zasadna.

4.3. Rozpoznając wniesioną przez Skarżącego skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż Sąd pierwszej instancji, podczas kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, naruszył przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji WSA nieprawidłowo zastosował przepis art. 151 p.p.s.a. w związku z wydaniem przez organ podatkowy postanowienia na podstawie przepisu art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Na tej podstawie prawnej wydano i skutecznie doręczono Stronie postanowienie z dnia 21 marca 2018r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Istotą tego postanowienia było ustalenie, że odwołanie zostało wniesione od pisma NUS z dnia 4 września 2017 r., które nie jest decyzją, gdyż nie zawiera zasadniczego elementu decyzji - rozstrzygnięcia.

4.4. Zgodzić się należy z organem podatkowym i Sądem pierwszej instancji, że w przypadku wniesienia przez stronę odwołania z art. 228 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek badania przez organ odwoławczy przesłanek skutecznego jego wniesienia. Zgodnie zaś z art. 228 § 1 pkt 1 tej ustawy organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy przyjął, a WSA zaaprobował stanowisko, że odwołanie Strony jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych z uwagi na objęcie tym odwołaniem ww. pisma NUS, które nie jest decyzją, a zatem nie służy od niego odwołanie.

4.5. Kwestią wymagającą wyjaśnienia było zatem ustalenie, czy ww. pismo spełniało przesłanki określone w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej do tego, aby uznać je za decyzję – jak tego chce Skarżący, czy przeciwnie – jako nie zawierające elementu w postaci rozstrzygnięcia nie stanowiło decyzji – jak podnosił organ drugiej instancji, co zaakceptował Sąd wojewódzki.

W myśl art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jej wydania; 3) oznaczenie strony; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie; 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny albo podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP.

Jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji nie jest sporne, że pismo NUS z dnia 4 września 2017 r. zawiera pewne wymagane cechy decyzji jak wskazanie adresata, organu wydającego, podpis i datę. Sporne pozostawało więc to czy pismo to stanowi władcze rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach jednostki, czy ma jedynie charakter informacyjny, jak przyjął Sąd w zaskarżonym wyroku.

Zdaniem WSA organ w omawianym piśmie poinformował jedynie Skarżącego, że nie ma przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r., co wyklucza możliwość jej doręczenia Skarżącemu. Pismo nie zawiera jednoznacznego, czytelnego rozstrzygnięcia kwestii wniosku Skarżącego. Zatem pismo to nie nakłada i nie ogranicza żadnych obowiązków Skarżącego, ani nie przyznaje mu jakichkolwiek uprawnień.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu, gdyż pismo NUS zawierało podstawowe cechy decyzji administracyjnej i niewątpliwie było aktem administracyjnym, w którym organ w sposób władczy rozstrzygnął o wynikających z przepisów prawa podatkowego uprawnieniach konkretnego podmiotu w indywidualnej sprawie administracyjnej.

W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że brak niektórych elementów decyzji w określonym rozstrzygnięciu organu administracji publicznej nie uzasadnia traktowania tego aktu jako innej formy działania administracji (por. wyrok SN z 28 listopada 1990 r., III ARN 30/90, OSP 1991, nr 7-8, póz. 1; patrz także W. Taras, Glosa do wyroku SNz28 listopada 1990 r., III ARN 30/90, OSP 1992, nr 5, s. 237). Jednocześnie wymienione są elementy, które muszą być zawarte w piśmie, aby można je było uznać za decyzję administracyjną. Naczelny Sąd Administracyjny już w wyroku z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81 (OSPiKA 1982, nr 9-10, póz. 169, z glosą J. Borkowskiego, s. 533 i n.), do elementów tych zaliczył: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Stanowisko to, akceptowane przez doktrynę, należy uznać za aktualne również w odniesieniu do decyzji (postanowień) wydawanych w postępowaniu regulowanym przepisami Ordynacji podatkowej.( patrz A. Kabat w Ordynacja podatkowa-Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat,M. Niezgódka –Medek, LexisNexis, Warszawa 2011, s.860 i 874). Dodać należy, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym niejednokrotnie stwierdzano, że dla oceny, czy w sprawie doszło do wydania decyzji, decydujące znaczenie ma treść rozstrzygnięcia a nie jego forma, ma charakter trwałej, niezmiennej i od początku jednolitej linii orzeczniczej (por. ww. wyrok NSA z 20 lipca 1981 r. sygn. SA 1163/81).

Natomiast rozstrzygnięcie (osnowa) decyzji, wyraża rezultat stosowania normy prawa do konkretnego wypadku i w kontekście okoliczności danej sprawy. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzieleniem stronie uprawnienia, albo nałożeniem na nią obowiązku.

Na tle przedstawionych rozważań stwierdzić należy, że z treści pisma wydanego przez organ pierwszej instancji z dnia 4 września 2017r. wynika, że zawiera on wszystkie niezbędne elementy, aby uznać je za władcze rozstrzygnięcie złożonego przez Skarżącego wniosku, gdyż posiada oznaczenie organu - Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., wskazuje adresata tego aktu, którym jest Skarżący, a także zawiera rozstrzygnięcie zawarte w sformułowaniu: "po ogłoszeniu upadłości podmiotu stroną postępowania podatkowego stał się syndyk masy upadłości, natomiast Pan, będąc wspólnikiem Spółki w okresie od 03.04.2012 r. do 15.06.2015 r. nie był i nie jest stroną zakończonego postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia podatku VAT za miesiąc wrzesień 2013 r. Z powyższych powodów nie jest możliwe doręczenie Panu decyzji nr [...]". Pismo to zawiera także pozostałe elementy decyzji, co nie jest sporne w niniejszej sprawie.

A zatem, w ww. piśmie z dnia 4 września 2017 r. organ podatkowy pierwszej instancji odmówił Skarżącemu uznania go za Stronę w postępowaniu prowadzonym wobec R. spółki z o.o., a w konsekwencji organ odmówił doręczenia Skarżącemu decyzji NUS z dnia 2 stycznia 2017 r., wydanej dla tej spółki. Rozstrzygnięcie to niewątpliwe przesądziło zatem o braku uprawnień Skarżącego w postępowaniu podatkowym, co jest równoznaczne z przyjęciem, że w tym zakresie pełni rolę rozstrzygnięcia (osnowy), gdyż rozstrzyga o braku uprawnień i obowiązków Strony. Jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej analizowany przypadek wskazuje, że organ przesądzając, iż wnioskodawcy nie można przypisać statusu Strony, bez względu na prawidłowość takiego stanowiska, orzekł iż Skarżącemu nie przysługują żadne prawa i obowiązki. Taki stan rzeczy musi zostać uznany jako wydanie orzeczenia.

W związku z tym, jako nieprawidłowe należy ocenić stanowisko Sądu pierwszej instancji, uznające, że pismo NUS z dnia 4 września 2017 r. nie mogło stanowić decyzji z uwagi na brak elementu w postaci rozstrzygnięcia. W konsekwencji powyższego nieprawidłowe było także uznanie w zaskarżonym postanowieniu DIAS z dnia 21 marca 2018 r. odwołania za niedopuszczalne na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jak wyjaśniono powyżej stanowisko organu oraz Sądu pierwszej instancji o zaistnieniu przesłanki niedopuszczalności odwołania z przyczyny przedmiotowej nie miało miejsca.

Natomiast na obecnym etapie postępowania za przedwczesne należało uznać rozpoznanie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 133 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieuznanie Skarżącego jako strony w postępowaniu w zakresie wymiaru podatku od towarów usług zakończonego decyzją NUS z dnia 2 stycznia 2017 r.

4.6. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, nie przesądzając o wyniku sprawy uznał, że wobec zasadności zarzutów skargi kasacyjnej koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także postanowienia DIAS z dnia 21 marca 2018 r. na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę DIAS dostosuje się do wyżej wyrażonej oceny prawnej i wypowie się w kwestii prawidłowości stanowiska organu pierwszej instancji co do odmowy uwzględnienia wniosku Skarżącego o doręczenie decyzji NUS z dnia 2 stycznia 2017 r.

4.7. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a.

Elżbieta Olechniewicz Jan Rudowski Gabriela Zalewska-Radzik

Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA