Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 425/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 4, art. 134f ust. 3, art. 13h, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 15 par. 1, art. 26, art. 33 I 34
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na czynności Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 9 grudnia 2008 r., nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie wezwania do uregulowania należności z tytułu opłaty dodatkowej, postanawia: - skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Skarżąca - J. K. - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynności Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 9 grudnia 2008 r., nr [...], nr [...], nr [...], wzywające ją do uregulowania należności z tytułu opłaty dodatkowej w łącznej wysokości 526,40 zł za nieopłacone parkowanie samochodu o nr rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania w K.

Powyższym czynnościom Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W jej ocenie wezwania do zapłaty zostały bowiem skierowane do osoby nie korzystającej z pojazdu. Ponadto organ podjął postępowanie po ponad 3 latach od zdarzenia i wezwał do zapłaty nie podejmując żadnych działań przewidzianych w k.p.a. w celu ustalenia osoby korzystającej z pojazdu. J. K. podniosła także, że postępowanie kontrolne, jakie przeprowadzają kontrolerzy strefy płatnego parkowania, nie zostało uregulowane w żadnym akcie prawnym, co powoduje, iż właściciel pojazdu jest zdany na arbitralne ustalenia kontrolera bez jakiejkolwiek możliwości ich kwestionowania. Zwróciła uwagę na okoliczność, że w ustaleniach kontrolerów strefy parkowania może dojść do błędu, np. przy wpisywaniu nr rejestracyjnego pojazdu, których w żaden sposób nie można podważyć. Pozostawienie przez inspektorów "zawiadomień" za wycieraczką samochodu nie jest również, zdaniem skarżącej, skutecznym doręczeniem pism w rozumieniu k.p.a.

W związku z tym postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem artykułów: 6 k.p.a. poprzez przeprowadzenie wobec niej postępowania z naruszeniem prawa oraz art. 7 k.p.a., wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej i art. 77 § 1 k.p.a. wskutek nie wyjaśnienia stanu faktycznego i nie przeprowadzenie rzetelnego postępowania dowodowego. Tego rodzaju działania nie pogłębiają, zdaniem skarżącej, zaufania do organów państwa, a więc naruszają art. 8 k.p.a. Nie udzielono jej też żadnej informacji o wszczęciu postępowania i podejmowanych czynnościach w jego toku, nie przedstawiono dowodów i nie umożliwiono jej wypowiedzenie się co do nich, co stanowi naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a., a prowadzenie postępowania przez okres 3 lat postępowania w tej sprawie narusza art. 12 k.p.a. Zastosowanie natomiast sposobu doręczenia pism nieznanego ustawie narusza art. 39 w zw. z art. 46 k.p.a.

Skarżąca wniosła zatem o uchylenie kwestionowanych przez nią czynności Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu albo stwierdzenie ich bezskuteczności, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonych czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W rozpatrywanej sprawie podstawową kwestią do rozstrzygnięcia jest dopuszczalność skargi J. K. z punktu widzenia kognicji sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie, która

w szczególności obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej, bezczynność organów.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca kwestionuje upomnienia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 9 grudnia 2008 r., nr [...], nr [...], nr [...], wzywające ją do uregulowania należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie samochodu w strefie płatnego parkowania.

Upomnienia te zostały sporządzone na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), który brzmi, że egzekucja może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku

z zagrożenie skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Wobec powyższej treści art. 15 § 1 w/w ustawy upomnienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego organu administracji publicznej o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie ma więc ono cech ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia ani, wbrew twierdzeniom skarżącej, aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 p.p.s.a.

Upomnienie ma za zadanie jedynie przypomnienie o obowiązku wpłacenia wymienionych w nim należności, których obowiązek powstał na skutek zdarzeń opisanych w prawie materialnym.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (jednolity tekst Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Wysokość opłat ustala rada gminy (art. 13 b ust. 4 cyt. ustawy). Za nieuiszczenie tych opłat pobiera się opłatę dodatkową. Pobiera ją zgodnie z art. 13f ust. 3 zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ewentualnie tzw. partner prywatny - art. 13 h w/w ustawy). Zarządcą drogi jest jednostka samorządu terytorialnego lub organ administracji rządowej, do których należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Dla dróg gminnych jest nim wójt (burmistrz lub prezydent). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy zarządca drogi, o którym mowa wyżej może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi utworzonej odpowiednio

przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka tak został utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.

W niniejszym przypadku jako zarządca drogi, na której pozostawiony był samochód będący w użytkowaniu skarżącej bez opłacenia opłaty za parkowanie został wskazany Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Jednostka ta, na mocy uchwały nr [...] Rady Miasta z [...] w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Zarząd Komunalny, zmiany jej nazwy i nadania statusu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, została przekształcona z Zarządu Komunalnego.

Otrzymane przez skarżącą upomnienia od zarządcy drogi - Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu - o zapłatę opłaty dodatkowej wiązały się zatem z zaparkowaniem samochodu użytkowanego przez skarżącą, w strefie płatnego parkowania w K., bez uiszczenia stosownych należności, ustalonych przez Radę Miasta.

Upomnienie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) to jedynie czynność wierzyciela, która poprzedza administracyjne postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne może być bowiem wszczęte dopiero po upływie 7 dni od doręczenia upomnienia, na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 tej ustawy).

Wobec upomnienia nie można zatem odnosić zarzutów. Można je formułować i podnosić dopiero na etapie uruchomionego postępowania egzekucyjnego. Przedłożone Sądowi akta nie wskazują natomiast, aby takie zostało wszczęte. Zarzuty podnoszone w postępowaniu egzekucyjnym noszą miano zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 w/w ustawy), które są rozpoznawane przez organ egzekucyjny w trybie art. 34 w/w ustawy.

Podniesione wobec tego przez J. K. zarzuty, jako wykraczające poza granice zakreślone przez jej skargę, nie mogą zostać rozpatrzone w tym postępowaniu.

Skoro upomnieniu brak cech aktów administracyjnych: decyzji, postanowienia, czy czynności o których mowa w art. 3 p.p.s.a., to nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.