Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2233/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Monika Tutak – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 55/11 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 5 maja 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 55/11 oddalił skargę I. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w W. z [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (OB).

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

I. S. 11 maja 2009 r. wystąpiła o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. odmówił przyznania płatności OB na rok 2009.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j.t. Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.; dalej: ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego), rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Decyzją z [...] kwietnia 2009 r. wnioskodawczyni odmówiono wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego z powodu nieuzupełnienia zgody na wpis do ewidencji producentów współmałżonka wnioskodawczyni.

Decyzją z [...] listopada 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając skargę na powyższą decyzję wskazał, że w dacie wydawania zaskarżonych decyzji skarżąca nie posiadała numeru identyfikacyjnego producenta rolnego (tj. nie spełniała warunku niezbędnego do przyznania płatności).

Fakt, iż obecnie skarżąca (po rozwodzie) spełnia przewidziane prawem wymogi, aby został jej nadany numer identyfikacyjny pozostaje bez wpływu na zgodność z prawem zaskarżonych decyzji. Przepisy regulujące płatności w ramach wsparcia bezpośredniego i z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania jednoznacznie stanowią, że w dacie składania wniosków rolnik powinien posiadać numer identyfikacyjny producenta rolnego, czego skarżąca nie spełniała. Natomiast twierdzenia, że spełnianie wymogów do nadania numeru identyfikacyjnego jest równoznaczne w skutkach prawnych z jego posiadaniem – są, w ocenie Sądu, całkowicie bezpodstawne.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: ppsa) oddalił skargę.

I. S. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 6, art. 7 w zw. z art. 154 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa) polegające na błędnym przyjęciu, iż skarżąca nie spełnia wymagań określonych przepisami prawa do przyznania jej płatności za rok 2009, co narusza słuszny interes strony;

2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa, polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, poprzez nieustalenie jej stanu faktycznego, który to obowiązek wynika z art. 141 § 4 ppsa.

Uzasadniając zarzuty strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że istniejący stan rzeczy w chwili obecnej narusza słuszny interes strony. Powódka spełnia wszelkie prawem przewidziane wymogi, aby numer identyfikacyjny został jej nadany, zatem decyzja o odmowie przyznania I. S. płatności na rok 2009 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalający skargę na powyższą decyzję nie jest zasadny i narusza przepisy wskazane w zarzutach skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem - zgodnie z art. 183 § 1 ppsa - rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Nie rozpoznaje więc ponownie sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zgodnie z art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wielokrotnie w orzecznictwie NSA podkreślano, że Sąd nie może domyślać się argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Określenie podstaw kasacji i ich uzasadnienie powinno obejmować zatem wskazanie, które konkretnie przepisy zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało. Uwzględniając zatem treść przepisu art. 176 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 ppsa wyjaśnić należy, że zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego albo zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany, zaś w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien więc zachować dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie.

W sprawie, uzasadnienie zarzutów wskazanych w petitum skargi kasacyjnej ogranicza się do przytoczenia treści przepisu art. 7 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), oraz stwierdzenia, że "istniejący stan rzeczy w chwili obecnej narusza słuszny interes strony, gdyż powódka spełnia wszelkie prawem przewidziane wymogi, aby numer identyfikacyjny został jej nadany". Biorąc pod uwagę wyżej wskazane uwagi stwierdzić należy, że taka konstrukcja uzasadnienia skargi kasacyjnej uniemożliwia NSA ocenę w przedmiocie legalności wyroku Sądu pierwszej instancji. NSA nie jest bowiem, jak już wyżej wskazano, upoważniony do stawiania jakichkolwiek hipotez i prowadzenia rozważań, co do możliwego kierunku i zakresu zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji.

Uzasadnieniem zarzutów w szczególności nie jest argument, iż skarżąca, po rozwodzie, spełnia wymogi aby numer identyfikacyjny został jej nadany. Sprawa dotyczy bowiem, niezależnie od stadium wystąpienia z powyższym argumentem, odmowy przyznania płatności, nie zaś odmowy przyznania numeru identyfikacyjnego.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.