Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1255/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 2, § 5 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2010 nr 123 poz 836
law: Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz  wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego
article: art. 15 ust. 3 i 9
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 391/14 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 391/14 oddalił skargę A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Prezydent Miasta Gliwice decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniosek A. D. z dnia 25 września 2013 r. o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną w wieku od 18 lat do ukończenia 25 lat na okres zasiłkowy 2013/2014.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że pełnomocnik A. D. – G. D. odebrał w dniu 3 października 2013 r. wezwanie (datowane na 1 października 2013 r.) do usunięcia braków formalnych wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Pomimo doręczenia wezwania braki wniosku nie zostały usunięte, co uzasadniło pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

W odwołaniu od ww. decyzji A. D. zaznaczyła, że organ trzykrotnie od strony żądał przedstawienia dokumentów (w postaci zaświadczeń, świadectwa pracy, zeznania PIT, dowodu osobistego), których nie mogła przedłożyć, bowiem skarżąca "w tych latach" uczęszczała do szkoły dziennej. Równocześnie była w trakcie wyrobienia dowodu osobistego, więc nie mogła przedłożyć go w organie. Wskazała również na bezrobocie matki – M. D. jako przyczynę braku dostarczenia żądanych dokumentów dotyczących tej osoby.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji, podzielając argumenty w nim zawarte.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. D. podniosła, że sprawa była badana przez organ odwoławczy jedynie pod względem proceduralnym (§ 5 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego), a nie pod względem merytorycznym i formalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wskazał, że tryb postępowania w sprawie przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego został określony w rozdziale 3 i 4 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W § 2 rozporządzenia została wymieniona dokumentacja, którą należy dołączyć do wniosku, w tym dokumenty poświadczające wysokość dochodu rodziny w wymaganej przepisami formie (zaświadczenia z urzędu skarbowego albo oświadczenia o dochodzie członków rodziny podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym do osób fizycznych, uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowym; zaświadczenia albo oświadczenia członków rodziny zawierające informacje o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy). Natomiast myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia w przypadku złożenia wniosku bez wymaganych dokumentów organ właściwy wierzyciela przyjmuje wniosek i wzywa pisemnie wnioskodawcę do uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie nie krótszym niż 14 dni i nie dłuższym niż 30 dni. Jeżeli wnioskodawca nie zastosuje się do tego wezwania, to zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia, organ właściwy wierzyciela wydaje decyzję o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

Zdaniem Sądu istotne jest zatem ustalenie, czy dokumenty wymienione w treści § 2 rozporządzenia zostały przez stronę dołączone do wniosku z dnia 25 września 2013 r. o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2013/2014, a także czy organ kierując się treścią przepisów ustawy i rozporządzenia zasadnie wezwał skarżącą do uzupełnienia brakujących dokumentów.

Sąd podkreślił, że A. D. we wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego jako członków rodziny wymieniła matkę M. D. oraz brata G. D. Do wniosku dołączyła kserokopię własnego dowodu osobistego, zaświadczenie [...] z dnia 3 września 2013 r. (potwierdzające, że jest słuchaczem II klasy liceum dla dorosłych) i [...] z 22 maja 2013 r. (z którego wynika, że strona jest uczniem 2 klasy szkoły zawodowej), kserokopię zaświadczenia z Urzędu Skarbowego z dnia 25 lipca 2013 r. dotyczącego M. D. (stwierdzające, że nie złożyła zeznania podatkowego za 2012 r.), zaświadczenia z dnia 28 czerwca 2013 r. o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz kserokopie wyroków z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt V RC 289/09, z dnia 24 września 2002 r., sygn. akt I ACa 300/02 i z dnia 24 października 2001 r.

Sąd powołał się na art. 2 pkt 4, 5 i 12, art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych i wskazał, że skoro wnioskodawczyni jako członków swojej rodziny podała matkę M. D. oraz brata G. D., to organ zobowiązany był do zbadania sytuacji dochodowej jej rodziny, którą stanowi skarżąca oraz jej matka, w rozumieniu powołanych przepisów.

W ocenie Sądu dokumentacja dotycząca G. D. nie miała zatem znaczenia dla sprawy. Pozostała natomiast dokumentacja była niekompletna. Prezydent Miasta Gliwice był więc zobowiązany zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, do wezwania strony o nadesłanie - zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o dochodzie podlegającym opodatkowaniu za rok 2012 skarżącej, oświadczenia o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne skarżącej i jej matki, zaświadczenia o wysokości dochodu netto uzyskanego przez skarżącą za miesiąc następujący po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty oraz innych dokumentów dotyczących jej ewentualnego zatrudniania. Tymczasem w odpowiedzi na wezwanie skarżąca nadesłała jedynie roczne zestawienie z Powiatowego Urzędu Pracy w Gliwicach dotyczące składek społecznych i zdrowotnych za 2012 r. M. D. oraz zaświadczenie Urzędu Skarbowego w Gliwicach z dnia 13 września 2013 r. o dochodzie G. D. za rok 2012. Nadesłana przez skarżącą dokumentacja jednak nie wyjaśniła kwestii, czy uzyskała ona dochód w 2012 r. oraz jaka była jego wysokość.

Sąd podkreślił, że skoro skarżąca chce skorzystać ze wsparcia państwa z funduszu alimentacyjnego, musi spełnić wszystkie wymogi określone w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i przepisach wykonawczych do tej ustawy, w tym dostarczyć dokumenty dotyczące wszystkich członków rodziny w rozumieniu ustawy, którą tworzy ona oraz jej matka.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podniósł, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nie wykazała, aby zarzucane uchybienie uniemożliwiło skarżącej dokonanie konkretnych czynności procesowych i mogło mieć jakikolwiek wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie.

Sąd podkreślił, że skarżąca, której wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone w dniu 3 października 2013 r. została pouczona o konsekwencjach braku przedłożenia wymaganych dokumentów. Pomimo tego w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 17 października 2013 r., ani ona ani jej pełnomocnik nie zastosowali się w całości do wezwania. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik w dniu 2 października 2013 r. stawił się w organie, jednakże nie przedstawił żądanej dokumentacji.

Ponadto wskazano, że każdorazowo wraz z wnioskiem strona ubiegająca się o przyznanie świadczenia jest zobowiązana złożyć komplet wymaganych dokumentów, które są podstawą do oceny jej sytuacji rodzinnej i dochodowej. Obliczając dochód członka rodziny wnioskodawcy organy biorą pod uwagę zgodnie z art. 2 pkt 5a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3 - 4a. Podstawę dla ustalenia dochodu na członka rodziny, po złożeniu kolejnego wniosku o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego stanowi inny rok kalendarzowy, niż we wcześniejszej sprawie. Jeśli zatem w innym postępowaniu strona złożyła wniosek na okres zasiłkowy 2012/2013, to rokiem bazowym dla obliczenia dochodu był rok 2011, zaś w kontrolowanej sprawie podstawę taką stanowił rok 2012.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze strona nie była wzywana o nadesłanie zeznania PIT 11, bowiem jest to dokument wystawiany przez pracodawcę dla zatrudnionego, dotyczący osiągniętego przez niego dochodu, stanowiący podstawę do obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Jak wyraźnie wynika z treści wezwania, skarżąca była wzywana o nadesłanie zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o dochodzie podlegającym opodatkowaniu za rok 2012 oraz oświadczenia o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne. Dla ustalenia dochodu skarżącej organ prawidłowo wezwał ją między innymi także o nadesłanie ewentualnych umów cywilnoprawnych oraz świadectw pracy, potwierdzających jej zatrudnienie, bowiem dołączone do wniosku zaświadczenia o uczęszczaniu przez skarżącą do szkół nie wykluczyły możliwości uzyskania przez nią dochodu z tego tytułu w całym roku 2012. Z treści zaświadczenia z 22 maja 2013 r. wynika, że skarżąca uczęszczała do drugiej klasy [...] w roku szkolnym 2012/2013 oraz nie otrzymywała wynagrodzenia za naukę zawodu oraz nie pobierała stypendium. Jako rozpoczęcie roku szkolnego wskazano 3 września 2012 r. Ponadto w zaświadczeniu z 3 września 2013 r. wskazano, że A. D. jest słuchaczem drugiej klasy [...]. Z tych dokumentów wynika, że skarżąca była uczniem w 2012 r. Jednocześnie nie wskazano w nich, w jakim trybie skarżąca ją odbywała, czy w systemie dziennym, czy też zaocznym. Powyższe dane, zdaniem Sądu, nie wykluczały możliwości podjęcia zatrudnienia przez skarżącą (data urodzenia – 7 maja 1995 r.) w roku 2012 w charakterze pracownika młodocianego, w rozumieniu art. 190 § 1 Kodeksu pracy i osiągania z tego tytułu dochodu, czy też wykonywania pracy na umowę zlecenia.

Sąd zwrócił uwagę, że wymagane zaświadczenie Urzędu Skarbowego o wysokości dochodów wydawane jest również w sytuacji, gdy strona nie składa w danym roku odpowiednich dokumentów PIT ze względu na brak dochodów. Dowodem tego jest zaświadczenie złożone przez skarżącą do akt sprawy, a dotyczące jej matki, M. D. Ten dokument uznał bowiem legislator, jako dowód pozwalający ocenić sytuację dochodową strony.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego możliwości składania dokumentów w formie kopii wskazano, że istotnie zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia dokumenty wymagane przez organ właściwy wierzyciela, poza dokumentami wymienionymi w § 2 ust. 2 pkt 1 lit. a-d i j oraz pkt 2, są składane jako kopie tych dokumentów. Wskazane wyłączenia obligujące do przedłożenia oryginałów dokumentów dotyczą między innymi zaświadczenia z urzędu skarbowego albo oświadczenia o dochodzie członków rodziny (...), uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowym, czy też zaświadczenia albo oświadczenia członków rodziny o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne w omawianym okresie. Jednakże w trakcie postępowania administracyjnego strona i jej pełnomocnik nie przedłożyli nawet kserokopii dokumentów dotyczących sytuacji dochodowej A. D.

Odnosząc się dodatkowo do twierdzeń dotyczących braku możliwości przedstawienia oryginału dowodu osobistego ze względu na niewydanie go przez właściwy urząd Sąd zauważył, że w zaskarżonej decyzji pouczono stronę o treści § 5 ust. 4 rozporządzenia określającego skutki takiego właśnie zdarzenia. Skarżąca, poza twierdzeniami zawartymi w odwołaniu, nie udokumentowała jednak podnoszonych okoliczności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. D., zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżąca nie spełniła wymagań określonych w art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów pomimo, iż organ posiadał wszystkie niezbędne dokumenty złożone w roku wcześniejszym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca uzyskała decyzję o przyznaniu świadczeń z funduszu na lata 2012/2013, zaś we wniosku o przyznanie tych świadczeń złożono wszelkie dokumenty, konieczne do rozpoznania wniosku o przyznaniu świadczeń z funduszu również na lata 2013/2014. Zdaniem skarżącej niesłuszna jest interpretacja przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i świadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w ten sposób, iż każdorazowo następować ma składanie dokumentów, które już znajdują się w posiadaniu organu z uwagi na skompletowanie dokumentacji w roku poprzednim. Taka interpretacja prowadzi jedynie do nadmiernego obciążenia strony obowiązkami, które nie mają żadnego uzasadnienia dla celów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości do ponownego rozpoznania;

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne nie mogły doprowadzić do uwzględnienia tego środka zaskarżenia.

Podkreślić należy, że kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach decyzja została wydana m.in. na podstawie, obowiązującego w dacie jej wydania, rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 123, poz. 836). Zgodnie z § 5 ust. 1-3 powołanego rozporządzenia w przypadku złożenia nieprawidłowo wypełnionego wniosku organ właściwy wierzyciela wzywa pisemnie wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. W przypadku złożenia wniosku bez wymaganych dokumentów organ właściwy wierzyciela przyjmuje wniosek i wzywa pisemnie wnioskodawcę do uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie nie krótszym niż 14 dni i nie dłuższym niż 30 dni, a w przypadku niezastosowania się do tego wezwania organ właściwy wierzyciela wydaje decyzję o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 15 ust. 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.). Treść rozporządzenia wykonawczego nie może być zatem interpretowana w oderwaniu od norm zawartych w tej ustawie. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 15 ust. 9 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego został upoważniony do określenia: 1) sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego i wstrzymywania jego wypłaty; 2) sposobu ustalania dochodu uprawniającego do świadczenia z funduszu alimentacyjnego; 3) wzorów: a) wniosku o ustalenie prawa do świadczenia, b) zaświadczenia z urzędu skarbowego, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, c) oświadczeń o dochodach rodziny, w tym oświadczeń osób rozliczających się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, oraz innych oświadczeń i dowodów niezbędnych do ustalenia prawa do świadczenia, d) zaświadczenia organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne o bezskuteczności egzekucji zawierającego informację o stanie egzekucji, przyczynach jej bezskuteczności oraz o działaniach podejmowanych w celu wyegzekwowania zasądzonych świadczeń alimentacyjnych, z jednoczesną wytyczną kierowania się koniecznością sprawnego przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zapewnienia właściwej do nich dokumentacji.

Z powyższego przepisu wynika zatem, że zakres upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia określony w art. 15 ust. 9 ustawy jest szeroki. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego został zobowiązany do określenia w drodze rozporządzenia m.in. wzoru wniosku o ustalenie prawa do świadczenia oraz niezbędnych załączników, które należy przedstawić na żądanie organu, w celu sprawnego przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zapewnienia właściwej dokumentacji. Minister uzyskał zatem pewien zakres swobody w określeniu elementów wniosku, zwłaszcza gdy uwzględni się treść art. 15 ust. 3 oraz art. 15 ust. 4 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

W § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. ustawodawca szczegółowo uregulował, jakie dokumenty poświadczające wysokość dochodu rodziny należy dołączyć do wniosku o ustalenie prawa do świadczeń, wskazując m.in., że do wniosku należy dołączyć odpowiednio: 1) dokumenty poświadczające wysokość dochodu rodziny, w tym odpowiednio: a) zaświadczenia z urzędu skarbowego albo oświadczenia o dochodzie członków rodziny podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy; b) oświadczenia członków rodziny rozliczających się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne o dochodzie osiągniętym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy; c) oświadczenia członków rodziny o dochodzie niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, osiągniętym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy; d) zaświadczenia albo oświadczenia członków rodziny zawierające informację o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy (§ 2 pkt 1 lit. a-d). Ponadto w § 2 pkt 4 wskazano, że do wniosku należy dołączyć inne dokumenty i oświadczenia niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia (§ 2 pkt 4).

Oznacza to, że takie dokumenty, jak: zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o dochodzie podlegającym opodatkowaniu za rok 2012, oświadczenie o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne wnioskodawczyni i jej matki, zaświadczenie o wysokości dochodu netto uzyskanego przez skarżącą kasacyjnie za miesiąc następujący po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty, a także inne dokumenty dotyczące ewentualnego zatrudniania były niezbędne do prawidłowego ustalenia dochodów wszystkich członków rodziny. Nieuzupełnienie, pomimo wezwania przez organ do uzupełnienia wymaganych dokumentów, zasadnie skutkowało pozostawieniem wniosku z dnia 25 września 2013 r. o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, bez rozpatrzenia.

W konsekwencji nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej. Sąd I instancji prawidłowo skontrolował legalność zaskarżonej decyzji właściwie oddalając skargę, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 15 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, że A. D. uzyskała decyzję o przyznaniu świadczeń z funduszu na lata 2012/2013, wskazać należy, że rolą organu jest każdorazowa ocena przesłanek do przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, w tym ustalenia aktualnego dochodu rodziny ubiegającej się o świadczenie.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.