Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 786/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia WSA Teresa Randak (spr.),, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm. ) – w dalszej części uzasadnienia określaną skrótem "Kpa" oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 i art. 64 c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z 2005 r. z późn. zm. ) – w dalszej części uzasadnienia określaną skrótem "upea" – uchylił w całości postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] obciążające wierzyciela tj. Wójta Gminy B. kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...]zł i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko A S.A. – w dalszej części uzasadnienia określanej zamiennie słowami "Spółka" lub A – na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy B. w dniu [...]. Odpisy w/w tytułów zostały doręczone Spółce w dniu 16 grudnia 2003 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z dnia [...] nr [...] dokonanej u dłużnika zajętej wierzytelności tj. B S.A. z siedzibą w K. ul. [...]. Do organu egzekucyjnego wpłynął też tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony przez Wójta Gminy Bojszowy, który nie został doręczony A. Wierzyciel pismem z dnia 18 grudnia 2003 r. Nr [...] zwrócił się do organu egzekucyjnego z prośbą o wycofanie tytułów od nr [...] do nr [...] z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż upea nie przewiduje takiej instytucji jak wycofanie tytułów wykonawczych, w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte wierzyciel może natomiast wnioskować o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W związku z w/w pismem wierzyciela Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. uchylił zawiadomieniem z dnia [...] zajęcie z dnia [...] dokonane na podstawie tytułów wykonawczych, których wycofania domagał się wierzyciel.

Zobowiązana A pismem z dnia 18 grudnia 2003 r. nr [...] wniosła o wstrzymanie czynności egzekucyjnych, w oparciu o art. 62 upea, dokonanych na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] z dnia [...] oraz przekazanie akt egzekucji administracyjnej do właściwego Sądu Rejonowego z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej prowadzonej przez Komornika Sądowego Rewiru III przy Sądzie Rejonowym w K. Niezależnie od w/w wniosku, pismem z dnia 19 grudnia 2003 r. Spółka wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, opierając je na treści art. 33 pkt 2, 6 i 7 upea. Spółka zaznaczyła, iż wobec nie stwierdzenia bezskuteczności egzekucji wobec C S.A. niemożliwe było wszczęcie postępowania wobec osoby trzeciej. Organ egzekucyjny przekazał zarzuty wierzycielowi, który w piśmie z dnia 27 stycznia 2004 r. nr [...] poinformował organ egzekucyjny, iż wycofał tytuły wykonawcze, zatem w jego ocenie zarzuty stały się bezprzedmiotowe i nie ma podstaw prawnych do wydawania postanowienia dotyczącego stanowiska wierzyciela. A złożyła w dniu 8 kwietnia 2005 r. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w dalszej części uzasadnienia określanego "Kolegium", na nie wydanie postanowienia przez Wójta Gminy B., składając jednocześnie wniosek o wyznaczenie terminu do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na zażalenie, Wójt pismem z dnia 13 maja 2003 r. poinformował Kolegium, że pismem z dnia 4 grudnia 2002 r. wystąpił do organu egzekucyjnego o zwrot tytułów wykonawczych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] nr [...] uznało wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Wójtowi Gminy B. dwutygodniowy termin do zajęcia stanowiska wobec zgłoszonych zarzutów. W wyznaczonym terminie Wójt nie wydał postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów, kierując do Kolegium pismo z dnia 18 października 2005 r., w którym zawarł stanowisko, że nie jest możliwe wydania w/w postanowienia bez zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny. Pismo to przekazane zostało do wiadomości A i stało się bezpośrednią przyczyną wystąpienia do Wójta Gminy z wezwaniem – w trybie art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) – do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na niezajęciu stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wezwanie to nie zostało uwzględnione przez wierzyciela do czasu sporządzenia skargi tj. do dnia 3 stycznia 2006 r.

Jak wynika z przedłożonych akt, Wójt Gminy B. w dniu [...] wydał postanowienie nr [...], mocą którego uznał zarzuty A za uzasadnione, stwierdzając, iż wobec wycofania spornych tytułów wykonawczych brak było wymagalności obowiązków z nich wynikających. A poinformowała organ egzekucyjny w piśmie z dnia 19 stycznia 2006 r. że nie wniosła zażalenia na w/w postanowienie.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 17 listopada 2006 r., w którym A zwróciła się z pytaniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czy została przekazana jej skarga na bezczynność Wójta Gminy B. z dnia 3 stycznia 2006 r. Pismem z dnia 27 listopada 2006 r. nr I KO/Gl 78/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny udzielił odpowiedzi, iż wskazana skarga nie wpłynęła do tego sądu. Po otrzymaniu w/w pisma i stwierdzeniu, że do Sądu nie wpłynęła skarga A na bezczynność Wójta B., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału pismem z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt I SAB/Gl 9/06 wystąpiono do Wójta o niezwłoczne przekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oryginału skargi i odpowiedzi na skargę. Postanowieniem z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt I SAB/G/9/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach umorzył postępowanie w sprawie skargi A S.A. uznając, że postanowienie Wójta Gminy B. z dnia [...] w sprawie stanowiska wierzyciela, wydane po otrzymaniu skargi zobowiązanego na bezczynność wierzyciela czyni zadość żądaniu skarżącej, a zatem postępowanie przed Sądem stało się bezprzedmiotowe.

Biorąc pod uwagę w/w postanowienie Sądu, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...],[...] i [...]. Postanowieniem z tej samej daty o nr [...] organ egzekucyjny obciążył wierzyciela tj. Wójta Gminy B. kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...]zł. Od w/w postanowienia wniósł zażalenie wierzyciel, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 64 c § 3. Wierzyciel zarzucił organowi egzekucyjnemu nie wykazanie kosztów objętych zaskarżonym postanowieniem, a ponadto nie zbadanie przesłanek niezgodnego z prawem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a także przyczyny wycofania tytułów wykonawczych.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że bezspornym w sprawie jest fakt wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela tj. Wójta Gminy B. oraz dokonanie na podstawie tych tytułów zajęcia wierzytelności w dniu 12 grudnia 2003 r. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego powoduje – w myśl art. 64 c § 10 upea – powstanie kosztów egzekucyjnych, przypadających organowi egzekucyjnemu. Kontynuując Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż zgodnie z art. 64 c § 3 upea, jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3 a. Z kolei art. 64 c § 4 upea stanowi, że wierzyciel pokrywa koszy egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego.

Zdaniem organu nadzoru, w rozpatrywanej sprawie oczywistym jest, że skoro wierzyciel uznał zarzuty zobowiązanej Spółki za zasadne, wskazując jednocześnie brak wymagalności obowiązku, to koszty egzekucyjne bez wątpienia obciążają wierzyciela, zważywszy na fakt, iż ustawa egzekucyjna nie reguluje instytucji wycofania tytułów wykonawczych, tym bardziej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. W rozpatrywanej sprawie zasadnym jest – zdaniem organu nadzoru – pytanie, czy należało zastosować przepis art. 64 c § 3 czy też art. 64 c § 4 upea. Jak zaznaczył Dyrektor Izby Skarbowej, wierzyciel wnosząc o wycofanie tytułów wykonawczych, nie wskazał przyczyn tego wycofania, nie ustalił też tego organ egzekucyjny przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Nie można zatem jednoznacznie stwierdzić – jak przyjął to organ pierwszej instancji – iż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte bezprawnie i z winy wierzyciela. Przedłożony materiał nie daje podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, iż do wszczęcia postępowania doszło z winy wierzyciela. Jak zaznaczył organ nadzoru, nawet gdyby wierzyciel nie przyczynił się do niezgodnego z prawem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to bezspornym pozostaje, że koszty tego postępowania nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego, skoro było ono wadliwe. Odwołując się do orzecznictwa i literatury organ nadzoru przyjął, że organ egzekucyjny błędnie przyjął, że w sprawie miał zastosowanie art. 64 c § 3 upea. Zdaniem organu zastosowanie miał przepis art. 64 c § 4 upea, gdyż obejmuje on niemożność ściągnięcia od zobowiązanego kosztów zarówno z powodów faktycznych, jak i prawnych. W końcowej części uzasadnienia organ nadzoru wskazał, iż nie posiada kompetencji do zmiany podstawy materialno – prawnej rozstrzygnięcia i z tych też powodów należało uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu. Organ nadzoru podzielił też pogląd zawarty w zażaleniu, a dotyczący braku szczegółowego wyliczenia kosztów egzekucyjnych.

Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez A S.A. A zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 144 Kpa oraz art. 18 upea.

W obszernym uzasadnieniu skargi A w pierwszej kolejności przedstawiła postępowanie przed organem egzekucyjnym i organem nadzoru omawiając szczegółowo zawartą w uzasadnieniach organów argumentację, a następnie wyraziła pogląd, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej winno być uchylone z uwagi na stan faktyczny i prawny sprawy. Kontynuując skarżąca wskazała, iż z treści art. 138 § 2 Kpa wynika, że organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję i przekazać ją do ponownego rozpoznania tylko w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Na podstawie art. 144 tego Kodeksu przepis ten ma zastosowanie także do postanowień, a na podstawie art. 18 upea ma także odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca podkreśliła, że przepis art. 138 § 2 Kpa stanowi wyjątek od merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i nie może on być interpretowany rozszerzająco. W szczególności przyczyną przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji nie może być konieczność dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego, czy też konieczność dokonania oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu. W rozpatrywanej sprawie – jak podniosła A – przyczyną przekazania sprawy Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w K. – było przyjęcie niewłaściwej podstawy prawnej w rozstrzygnięciu tego organu oraz konieczność uszczegółowienia kosztów egzekucyjnych. W ocenie A okoliczności te nie spełniają przesłanek określonych w art. 138 § 2 Kpa, a zatem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane z naruszeniem regulacji wynikającego z tego przepisu oraz art. 144 Kpa i art. 18 upea. Jak podkreśliła A – odwołując się w tym względzie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt OSK 1552/04 – przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej.

Skarżąca za niedopuszczalne uznała dokonywanie merytorycznej oceny w rozstrzygnięciu kasacyjnym organu drugiej instancji, wskazując – za orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego – że takie działanie sprowadza postępowanie do jednej instancji i pozbawia organ stopnia podstawowego samodzielności nieodzownej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Zdaniem A do takiej właśnie sytuacji doszło w rozpoznawanej sprawie, skoro Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu wskazał organowi pierwszej instancji podstawę prawną rozstrzygnięcia. Końcowo, A zgłosiła zastrzeżenia wobec zamiennie używanego przez organ odwoławczy sformułowania "koszty postępowania egzekucyjnego" z "kosztami egzekucyjnymi". Jak wskazała skarżąca koszty egzekucyjne zostały bowiem określone w art. 64 c upea i obejmują opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, opłatę manipulacyjną, a także wydatki egzekucyjne, natomiast koszty postępowania egzekucyjnego w świetle art. 263 Kpa obejmują koszty podróży i innych należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 tego Kodeksu, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczania stronom pism urzędowych i inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzyganiem sprawy.

A wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia,

2) zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga uzasadniona nie jest. Przedmiot sporu ogranicza się w niniejszej sprawie do zasadności uchylenia przez organ nadzoru postanowienia w sprawie obciążenia wierzyciela tj. Wójta Gminy B. kosztami postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przeciwko skarżącej A S.A. z siedzibą w K. W tym miejscu zasadne jest wskazanie, iż zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny. Legitymację skargową określono w/w przepisie przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego, a więc legitymacji materialnej uprawniającej dany podmiot – oprócz legitymacji formalnej – do wniesienia skargi. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku ( porów. Komentarz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Jan Paweł Tarno, Wydaw. Praw. LexisNexis – Warszawa 2004 r. str. 89 ). Pojęcie "interesu prawnego" rozpatrywać należy w kategoriach obiektywnych, a więc jego związku z przepisem prawa materialnego, na podstawie którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, uchylające postanowienie organu egzekucyjnego i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania, dotyczyło obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to w żadnym razie nie określało obowiązków skarżącej A, przeciwko której prowadzone było postępowanie egzekucyjne, następnie umorzone, na skutek uznania przez wierzyciela tj. Wójta Gminy B., zasadności zarzutów zgłoszonych wobec tytułów wykonawczych – podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Zasadnym jest wskazanie, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej Spółce, a ta stosując się do pouczenia zawartego w postanowieniu zaskarżyła je do Sądu. W tym miejscu, podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z regulacją zawartą w treści art. 18 upea, do postępowania w sprawach nie uregulowanych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy pierwszej z wymienionych ustaw nie regulują wprost problematyki strony postępowania egzekucyjnego w zakresie określania kosztów tego postępowania. W tym przedmiocie zastosowanie będzie miał zatem przepis art. 28 Kpa, zgodnie z którym stroną w postępowaniu jest osoba fizyczna lub prawna, bądź też inna jednostka organizacyjna, która na podstawie obowiązującego prawa może czy powinna uzyskać konkretne korzyści lub też może być (powinna być) obarczona powinnością określonego zachowania, wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej ( J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 201). Zatem tylko przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymacją procesową strony. Rozważenia wymaga przeto sytuacja procesowa A, sprowadzająca się do uruchomienia przez nią postępowania sądowoadmistracyjnego poprzez wniesienie skargi do Sądu w sytuacji, gdy w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym obciążenia wierzyciela tj. Wójta Gminy B. kosztami postępowania egzekucyjnego, nie posiadała ona przymiotu strony, była jednak adresatką ostatecznego postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie ostateczne postanowienie administracyjne - przez sam fakt jego doręczenia określonemu podmiotowi - nie kreuje samoistnie interesu prawnego jej adresata. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie błędnie skierowano postanowienie do skarżącej nie będącej stroną postępowania w sprawie obciążenia innego podmiotu kosztami postępowania egzekucyjnego. O istnieniu legitymacji do wniesienia skargi decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, a nie interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd zgodności zaskarżonego aktu z obiektywnym stanem prawnym. Interes prawny we wniesieniu skargi winien być rozumiany – na co wcześniej zwracano uwagę – jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków autora skargi, a zaskarżonym aktem, który powinien być doprowadzony do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja miejsca nie miała, zatem żądanie skarżącej dotyczące wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia, które w żadnej mierze nie dotyczyło ani jej praw, ani obowiązków na uwzględnienie nie zasługuje. Dodatkowo należy wskazać, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż brak interesu prawnego skarżącego podmiotu do wniesienia skargi uzasadnia jej oddalenie, a nie odrzucenie w trybie art. 58 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( porów. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r. GSK 1342/04, publik. System Informacji Prawnej LEX nr 169312 ).

Biorąc zatem pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny oraz uregulowania prawne, orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).