Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 734/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: II SA/Rz 734/17  UZASADNIENIE  Przedmiotem skargi Mateusza Karpy w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 25 kwietnia 2017 r. nr SKO.4116.19.2017 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Kańcz
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 734/17

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi MK w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] ustalającą opłatę za pobyt WM w Miejskim Domu Pomocy Społecznej w [...] od 28 czerwca 2016 r. do 28 lutego 2017 r. w wysokości 3.026,84 zł, zaś od 1 marca 2017 r. w wysokości 3.163,65 zł.

W podstawie prawnej Kolegium wskazało przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. pomocy społecznej (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1769 z późn. zm.) – dalej "u.p.s." – art. 17 ust. 1 pkt 16 i ust. 2 pkt 3, art. 54 ust. 1, art. 59ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a) i b), ust. 3, art. 62 ust. 1 pkt 1, art. 103 ust. 2, art. 104 ust. 1 i art. 106 ust. 1 – w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Nr 217, poz. 1837).

Decyzja ta wydana została w następującym stanie faktycznym.

WM została skierowana do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób przewlekle chorych psychicznie decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. umieszczona w Miejskim Domu Pomocy Społecznej w [...], zaś termin jej przyjęcia wyznaczono na 28 czerwca 2016 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy [...] ustalił odpłatność za pobyt WM w Miejskim Domu Pomocy Społecznej w [...], począwszy od 28 czerwca 2016 r., na 3 026,84 zł i zobowiązał do wnoszenia ww. opłaty MK córkę i opiekuna prawnego podopiecznej oraz MK - wnuka podopiecznej. Następnie dwoma decyzjami z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] ustalił wysokość odpłatności wniesionej zastępczo przez Kierownika MGOPS w [...] od 28 czerwca 2016 r. nr 31 lipca 2016 na kwotę 224, 93 zł i zobowiązał do jej zwrotu MK, zaś za okres od 28 czerwca 2016 r. do 15 sierpnia 2016 r. na kwotę 3 904,27 zł i zobowiązał MK do jej zwrotu. Wydanymi w postępowaniu odwoławczym decyzjami z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], nr [...] i nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło opisane wyżej decyzje z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...]:

- ustalił opłatę z pobyt WM w Miejskim Domu Pomocy Społecznej w [...], począwszy od 28 czerwca 2016 r., tj. od dnia jej umieszczenia, na kwotę 3.026,84 zł;

- ustalił, że mieszkaniec / opiekun prawny będzie ponosił opłatę w wysokości 677,46 zł miesięcznie,

- zobowiązał MK jako córkę WM do wnoszenia opłaty w wysokości 204,49 zł miesięcznie.

Organ zaznaczył jednocześnie, że zobowiązanym do ponoszenia opłaty będzie również MK, jednakże naliczenia odpłatności zostanie ustalone odrębną decyzją.

Po rozpatrzeniu odwołań zobowiązanych, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.

Kolejno wydaną decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...]:

I. ustalił opłatę za pobyt WM w Miejskim Domu Pomocy Społecznej w [...] na poziomie miesięcznego kosztu utrzymania, tj. od 28 czerwca 2016 r. do 28 lutego 2017 r. w wysokości 3 026,84 zł, zaś od 1 marca 2017 r. w wysokości 3 163,65 zł.;

II. ustalił, że mieszkaniec / opiekun prawny będzie ponosił miesięczną opłatę w wysokości 677,46 zł miesięcznie;

III. ustalił i zobowiązał do wnoszenia opłaty MK w wysokości 2 144,89 zł miesięcznie od dnia 28 czerwca 2016 r. do 28 lutego 2017 r., zaś od 1 marca 2017 r. w wysokości 2 281,70 zł miesięcznie, oraz MK w wysokości 204,49 zł miesięcznie.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podał, że WM ma jedną córkę – MK i dwoje wnuków – MK KK. Organ podał, że jest to krąg osób zobowiązanych do partycypowania w kosztach utrzymania ww. w domu pomocy społecznej. W toku postępowania ustalono, że wysokość miesięcznego dochodu WM wynosi 967 zł,80 zł, wobec czego w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. pomocy społecznej (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1769 z późn. zm.) – dalej "u.p.s.", została ona zobowiązana do ponoszenia odpłatności stanowiącej 70% jej dochodów, tj. 677,46 zł. Za osoby zobowiązane do ponoszenia odpłatności za pobyt WM w domu pomocy społecznej uznano jej córkę – MK, która zgodnie z umową zawartą w dniu 24 stycznia 2017 r. oraz wydaną decyzją z dnia 30 stycznia 2017 r. jest zobligowana do uiszczania opłaty w wysokości 204,49 zł, oraz jej wnuka – MK - jako osobę zobowiązaną, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s. Na podstawie wywiadów środowiskowych ustalono, że dochód MK w czerwcu 2016 r. wynosił 4.174,76 zł, zaś w dniu 16.01.2017 r. wynosił 5.930,69 zł, a zatem przekraczał 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, co w konsekwencji kwalifikowało go do ponoszenia odpłatności w wysokości 2 144,89 zł i 2 281,70 zł odpowiednio w okresach od 28 czerwca 2016 r. do 28 lutego 2017 r. i od dnia 1 marca 2017 r.

Odwołania od tej decyzji wnieśli MK MK.

Odwołujący zarzucił wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że jest on w stanie ponosić comiesięczną odpłatność w wysokości przekraczającej 2 000 zł bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny. Podał, że organ nie wziął pod uwagę kosztów związanych z zakupem mieszkania oraz przyjściem na świat jego dziecka, zaznaczył przy tym, że w jego ocenie obiektywnie jest w stanie ponosić comiesięczną kwotę rzędu 600 zł.

Odwołująca MK podniosła z kolei, że wobec odwołania MK wyraża zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji zgodnie z żądaniem odwołującego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, zarówno krąg stron osób zobowiązanych do ponoszenia spornej odpłatności, jak i wysokość opłat ciążąca na poszczególnych osobach, zostały ustalone prawidłowo. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania. Kolegium wskazało, że w przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających zmianę w naliczeniu odpłatności, w szczególności zmianę sytuacji życiowej, strona winna zgłosić ten fakt organowi I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MK wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: "k.p.a.", poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego materiału dowodowego;

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu decyzji informacji niezgodnych ze stanem rzeczywistym oraz pominięcie i niewyjaśnienie istotnych kwestii i dowodów przedstawionych przez skarżącego.

Zdaniem strony skarżącej, organy wydając kwestionowane rozstrzygnięcia nie wzięły pod uwagę sytuacji materialno – bytowej skarżącego. Nie wyjaśniono również rozbieżności stanowisk MGOPS w [...] oraz MOPS w [...], który uznał deklarowaną przez skarżącego kwotę 600 zł za wystarczającą do zapewnienia utrzymania jego babki w DPS.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) obejmuje badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i uwzględnienie skargi, w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a., skutkujące w razie zaskarżenia decyzji lub postanowienia – ich uchyleniem, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - albo skutkujące stwierdzeniem nieważności takiej decyzji lub postanowienia, jeśli zachodzą przyczyny przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach

Kompetencje Sądu zawarte w art. 145 § 1 P.p.s.a. wskazują na kolejność kontroli dokonywanej z punktu widzenia istoty wad aktu administracyjnego. W pierwszej kolejności akt podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 461).

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Dokonując tak określonej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją w administracyjnym toku instancji decyzja organu I instancji dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co wyczerpuje przesłankę stwierdzenia nieważności tych decyzji z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że sprawa odpłatności za pobyt WM w Miejskim Domu Pomocy Społecznej w [...] została po raz pierwszy rozstrzygnięta przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], w której ustalona została odpłatność za pobyt, począwszy od 28 czerwca 2016 r., na 3.026,84 zł, a zobowiązani zostali do wnoszenia ww. opłaty – MK działająca jako opiekun prawny WM – w wysokości 70 % jej dochodu czyli 677,46 zł, MK jako córka zgodnie z zawartą umową z 25.07.2016 r. – w wysokości 204,49 zł oraz MK – jako wnuk podopiecznej – w wysokości 2.144,89 zł, którego odpłatność organ obliczył na podstawie art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Jednocześnie w decyzji tej rozliczono należności za okres 28-30.06.2016 r., obciążające ww. osoby.

Następnie, wobec braku wpłat, dwoma decyzjami z dnia [...] sierpnia 2016 r. o tym samym nr [...] organ I instancji ustalił wysokość odpłatności wniesionej zastępczo przez Kierownika MGOPS w [...] od 28.06. 2016 r. do 31.07.2016 na kwotę 224, 93 zł i zobowiązał do jej zwrotu MK, zaś za okres od 28.06.2016 r. do 15.08.2016 r. na kwotę 3.904,27 zł i zobowiązał MK do jej zwrotu. Wydanymi w postępowaniu odwoławczym decyzjami z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło obie wyżej wymienione decyzje z dnia [...] sierpnia 2016 r., a decyzją z tej samej daty nr [...], uchyliło także decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r.

Po tych kasacyjnych rozstrzygnięciach organu odwoławczego Burmistrz Miasta i Gminy [...] ponownie rozpoznawał sprawę odpłatności za pobyt babci skarżącego w DPS i w dniu [...] stycznia 2017 r. wydał decyzję nr [...], w której :

- ustalił opłatę z pobyt MW w DPS począwszy od [...] czerwca 2016 r., tj. od dnia jej umieszczenia, na kwotę 3.026,84 zł;

- ustalił, że mieszkaniec / opiekun prawny będzie ponosił opłatę w wysokości 677,46 zł miesięcznie i zobowiązał MK jako opiekuna prawnego WM do wnoszenia opłaty w tej wysokości oraz zobowiązał MK jako córkę do wnoszenia opłaty w wysokości 204,49 zł miesięcznie.

Organ zaznaczył w tej decyzji, że zobowiązanym do ponoszenia opłaty będzie również MK, jednakże naliczenia odpłatności zostanie ustalone odrębną decyzją.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], która została zaskarżona do WSA w Rzeszowie.

W dniu 12 lipca 2017 r. zapadł w tej sprawie wyrok o sygn. II SA/Rz 508/17, którym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., ze względu na ich wadliwość, polegającą na braku wskazania kwoty opłaty, do której uiszczania zobowiązany został MK jako wnuk WM. W ocenie Sądu wyrażonej w tym wyroku zasadą jest prowadzenie jednego postępowania i wydawanie jednej decyzji indywidualizującej obowiązek ponoszenia opłaty za pobyt w DPS i konkretyzującej kwotę w stosunku do wszystkich osób z kręgu ustawowo zobowiązanych.

W wyroku tym WSA w Rzeszowie zwrócił też uwagę na wydaną przez organ I instancji decyzję z dnia [...] marca 2017 r. i utrzymującą ją w mocy decyzję organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r., będącą z kolei przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, zwracając uwagę, że "sposób rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] marca 2017 r. oznacza, ze w obiegu prawnym znalazły się dwie decyzje, odnoszące się z niewielkimi różnicami do tego samego przedmiotu postępowania".

Trafnie też Sąd w wyroku II SA/Rz 508/17 zwrócił uwagę, że w przypadku gdy w obrocie prawnym funkcjonuje już decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt danej osoby w DPS, to jej modyfikacje – związane tak ze zmianą kręgu podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłaty, jak i jej wysokości obciążającej poszczególne podmioty – powinny odbywać się w trybie przewidzianym przez art. 106 ust. 5 u.p.s., który to przepis stanowi, że decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie potwierdza zasygnalizowaną w wyroku z dnia 12 lipca 2017 r. tożsamość sprawy i częściowo rozstrzygnięć zawartych w decyzjach Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] i z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] oraz decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. i z dnia [...] kwietnia 2017 r., które utrzymały ww. decyzje organu I instancji w mocy.

Jak już wskazano decyzja z [...] stycznia 2017 r. ustalała opłatę za pobyt WM w Miejskim Domu Pomocy Społecznej w [...] od 28.06.2016 r. w wysokości 3.026,84 zł miesięcznie, zobowiązując do wnoszenia opłat: opiekuna prawnego podopiecznej w wysokości 677,46 zł miesięcznie oraz MK w wysokości 204,49 zł miesięcznie, a także zobowiązując MK do wnoszenia opłat bez ustalonej wysokości.

Decyzja Burmistrza z dnia [...] marca 2017 r. również ustala opłatę za pobyt WM w Miejskim Domu Pomocy Społecznej w [...] od 28.06.2016 r. w wysokości 3.026,84 zł miesięcznie, czyli za ten sam okres i w takiej samej wysokości, co w poprzedniej decyzji z 30 stycznia 2017 r., natomiast od 1.03.2017 r. ustala tę wysokość na 3.163,65 zł. Tożsame rozstrzygnięcie decyzji dotyczy też ponoszenia odpłatności przez opiekuna prawnego WM w wysokości 677,64 zł miesięcznie.

Zaznaczyć przy tym należy, że decyzja z [...] marca 2017 r. nie została podjęta w trybie zmiany decyzji przewidzianym w art.. 106 ust. 5 u.p.s.

Nie ulega zatem wątpliwości, że w ww. zakresie treść decyzji objętych kontrolą Sądu w niniejszej sprawie pokrywa się z ostatecznym rozstrzygnięciem Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r.

Ten fakt powoduje, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [....] marca 2017 r. dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (res iudicata).

Należy jednocześnie zaznaczyć, że fakt uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji SKO w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. przez WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 12 lipca 2017 r., II SA/Rz 508/17 , a zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, nie wpływa na ocenę jej legalności, bowiem obowiązkiem Sądu jest dokonanie takiej oceny na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a w tym dniu – tj. [...] kwietnia 2017 r. decyzje z [...] stycznia 2017 r. i [...] lutego 2017 r. funkcjonowały w obrocie prawnym.

Raz jeszcze przypomnieć należy, że Sąd w pierwszej kolejności przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji i postępowania, które ją poprzedziło, z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji. Stwierdziwszy zatem takie wady, Sąd zobligowany był usunąć dotknięte nimi akty, nie badając już wpływu tych wad na ich treść. Dalsza merytoryczna kontrola w takim stanie rzeczy byłaby bowiem niedopuszczalna w świetle przepisów prawa. To zaś spowodowało, że na obecnym etapie Sąd nie mógł ustosunkować się do zarzutów merytorycznych skargi.

W dalszym postępowaniu organy wezmą pod uwagę ocenę prawną wyrażona w treści niniejszego uzasadnienia, którą z mocy art. 153 P.p.s.a. są związane. Uwzględnią również fakt wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] kolejnej decyzji w sprawie odpłatności za pobyt WM w DPS – z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], dołączonej do akt sprawy, która w dalszym ciągu ustala odpłatność od 28.06.2016 r. Jak wynika z ustaleń Sądu decyzja ta jest przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności, a ponadto w sprawie zapadły kolejne decyzje w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w DPS.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a oraz z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z rat, 205 § 1 P.p.s.a.