Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2511/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi;


UZASADNIENIE

T. sp. z o.o. z siedzibą w W. ("Skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ("SKO", "Kolegium") z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy G. ("Burmistrz") z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 2 096 zł.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 października 2018 r. wezwano Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie wysłane zostało na adres Spółki wskazany w skardze. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki (k. 8) oraz pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 22 lutego 2019 r., z powodu nieobecności adresata przesyłka została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 9 listopada 2018 r. i po raz drugi w dniu 19 listopada 2018 r. Następnie przesyłka została wydana przez operatora pocztowego adresatowi w dniu 26 listopada 2018 r.

W dniu 3 grudnia 2018 r. Skarżąca wykonała zarządzenie, przedstawiając odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dla Spółki oraz określając wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1 850 zł (k. 9).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "Ppsa"), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Artykuł 29 Ppsa nakłada na skarżącego obowiązek wykazania umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, poprzez które należy rozumieć w sytuacji, gdy mocodawca jest osobą prawną, działającą przez swoje organy, jednoczesne przedstawienie dokumentu pełnomocnictwa oraz innych stosownych dokumentów, potwierdzających, że osoba udzielająca pełnomocnictwa jest uprawniona do działania za mocodawcę. W praktyce sądowej będzie to najczęściej odpis z właściwego rejestru sądowego. W związku z tym taki dokument należy traktować jako element pełnomocnictwa procesowego. Stosownie do art. 215 § 1 Ppsa w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Od tych pism pobierany jest bowiem wpis stosunkowy zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (art. 230 i 231 zd. 1 Ppsa oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Jak natomiast stanowi art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z kolei art. 58 § 3 Ppsa stanowi, iż sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi i pouczona o skutkach niezastosowania się do wezwania. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została jej doręczona w trybie art. 73 Ppsa. Z przepisu tego wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 (tj. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata o tym fakcie (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4).

Z treści art. 73 § 1 i § 4 Ppsa wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Fikcja ta polega na przyjęciu za udowodniony fakt prawotwórczy, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe.

Jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz wyjaśnień operatora pocztowego, z powodu nieobecności adresata przesyłka ta została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 9 listopada 2018 r. i po raz drugi w dniu 19 listopada 2018 r. Uwzględniając zatem zasadę wynikającą z art. 73 § 4 Ppsa doręczenie uważa się za dokonane w dniu 23 listopada 2018 r., tj. z upływem czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Wprawdzie odbiór przesyłki w dniu 26 listopada 2018 r. pokwitował osobiście Prezes Zarządu Spółki, tj. K.N., jednakże fakt ten nie uchyla skutków doręczenia wynikających z powołanych wyżej przepisów.

W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, iż odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po czternastu dniach, w dalszym ciągu będzie miała zastosowanie wynikająca z tego przepisu fikcja prawna wcześniejszego doręczenia. W tym zakresie jej skutki nie przestają wywoływać skutków prawnych wcześniejszego doręczenia przesyłki.

Innymi słowy, późniejsze odebranie na żądanie strony pisma, a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 Ppsa, na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 Ppsa. Dlatego też, fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez pełnomocnika Skarżącego po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 Ppsa, nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 Ppsa.

Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. postanowienie z 18 września 2018 r., sygn. akt II FZ 540/18, postanowienie z 6 listopada 2017 r. sygn. akt II FZ 621/17, postanowienie z 3 lipca 2017 r. sygn. akt II FZ 300/17, postanowienie z 15 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 1761/15, postanowienie z 30 października 2014 r. sygn. akt I FZ 313/14, postanowienie z 27 września 2013 r., sygn. akt II OZ 810/13, postanowienie z 5 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 40/13, postanowienie z 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 942/12, postanowienie z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2916/11, postanowienie z 18 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 70/09, postanowienie z 16 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 103/04, wszystkie dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczone zostało Skarżącej w trybie art. 73 § 1 i 4 Ppsa w dniu 23 listopada 2018 r., siedmiodniowy termin do dokonania tych czynności minął 30 listopada 2018 r. Uznać zatem należało, że przedstawiając odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dla Spółki oraz określając wartość przedmiotu zaskarżenia w dniu 3 grudnia 2018 r., Skarżąca uczyniła to po upływie terminu. Oznacza to, że czynności te są bezskuteczne, co wynika z art. 85 Ppsa.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 Ppsa, Sąd skargę odrzucił.

Natomiast o zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.