Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 913/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy; oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn.zm. - dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K. B. (dalej jako strona lub skarżący), reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika, od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], [...], wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki w K. , gm. R., na działce nr ew. [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 16 lipca 2018r. K. B. zgłosił zamiar budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki, zlokalizowanych w K. , gm. R., działka nr ewid. [...].

W dniu [...] sierpnia 2018 r. Starosta P. wydał decyzję nr [...], [...], wnoszącą sprzeciw wobec dokonanego przez skarżącego zgłoszenia budowy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Starosta wskazał, że obowiązkiem organu administracji architektoniczno - budowlanej jest na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r. poz. 1202 t.j. ze zm., dalej pr. bud.) wniesienie sprzeciwu w przypadku braku zgodności budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ustalił, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Kobylniki, rejon ul. Działkowej, Gmina Rokietnica, zatwierdzony. uchwałą nr XVIII/157/99 Rady Gminy Rokietnica z dnia 30 listopada 1999 r. (opubl. w Dz. Urz. Woj. WIkp. nr 147 z dnia 29 listopada 2001r. poz. 311)- dalej m.p.z.p. Działka nr ewid. [...], na której inwestor zamierza realizować wyżej wymienioną inwestycję oznaczona jest symbolem 2M (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewidzianej do realizacji w II etapie).

Jak wynika z § 5 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p.: "...Do czasu realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z pełnym uzbrojeniem, w tym kanalizacja sanitarna, tereny winny być użytkowane rolniczo z zakazem budowy jakichkolwiek budynków, obiektów i urządzeń za wyjątkiem sieciowego uzbrojenia użytku ogólnego.."

Organ ustalił, że teren, na którym znajduje się nieruchomość skarżącego nie jest wyposażony w sieci uzbrojenia: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, elektrycznej oraz gazowej, co potwierdza plan zagospodarowania terenu inwestycji sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej do celów projektowych. Z treści opinii [...] nr [...] z dnia 22 czerwca 2018r. wydanej przez Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych Sp. z o.o. jednoznacznie wynika także, że budowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie znajduje się w aktualnym Wieloletnim Planie Inwestycji w Sektorze Wodociągowym i Kanalizacyjnym P.U.K. Sp. z o.o.

Organ stwierdził, że biorąc pod uwagę wyżej cytowane zapisy m.p.z.p. do czasu realizacji sieci uzbrojenia obowiązuje zakaz zabudowy jakichkolwiek budynków, obiektów i urządzeń.

Skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł w terminie odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu wskazano, że fakt iż nieruchomość skarżącego położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną winna determinować interpretację m.p.z.p. na terenie planowanej inwestycji. W ocenie skarżącego Starosta przyjął błędną interpretację m.p.z.p. w zakresie jego podstawowej funkcji wyłączając de facto możliwość jakiejkolwiek zabudowy albowiem doszedł do błędnego wniosku, że do czasu wybudowania przez Gminę infrastruktury teren ten winien być w rzeczywistości gruntem rolnym. Skarżący podał, że przy interpretacji przepisu prawa (krajowego, miejscowego) nie można poprzestać na interpretacji pojedynczych wyrazów, a raczej należy uwzględnić całościowy kontekst w jakim je sformułowano, w tym przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową.

Opisaną we wstępie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty.

Podał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego przedmiotowa budowa podlega zgłoszeniu na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. W ocenie Wojewody słusznie organ I instancji stwierdził, iż teren przeznaczony pod planowaną przez skarżącego inwestycję nie posiada uzbrojenia, w tym kanalizacji sanitarnej. Powyższe wynika z przedłożonej przez inwestora dokumentacji, w tym pisma Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych Sp. z o.o. w B. z dnia 22 czerwca 2018 r. nr [...] W piśmie tym wskazano między innymi, iż w odniesieniu do działki nr [...] istnieje możliwość dostawy wody do celów socjalno-bytowych do planowanego budynku po wybudowaniu odcinka sieci wodociągowej długości ok. 370 m i przyłącza wodociągowego oraz odbioru ścieków socjalno-bytowych, tymczasowo ze zbiornika bezodpływowego, a docelowo do sieci sanitarnej po jej wybudowaniu.

Z cytowanych ustaleń miejscowego planu wynika w sposób jednoznaczny zakaz realizacji na rozpatrywanym terenie jakichkolwiek budynków, obiektów lub urządzeń przed wybudowaniem sieci uzbrojenia, w tym kanalizacji sanitarnej (można je ewentualne budować jednocześnie).

Wojewoda zwrócił uwagę, iż gmina nie dopuściła możliwości budowy na rozpatrywanym terenie zbiorników bezodpływowych opróżnianych okresowo lub przydomowych oczyszczalni ścieków do czasu wybudowania i uruchomienia kanalizacji sanitarnej. Ich realizacja do czasu wybudowania i uruchomienia kanalizacji sanitarnej jest natomiast obowiązkowa na pozostałych terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, istniejącej i przewidzianej do realizacji w I etapie, oznaczonych na rysunku planu symbolem 1M. Podkreślenia wymaga, iż ustalenia w tym zakresie - zawarte w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. g m.p.z.p.- nie zostały przywołane w § 5 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu - jako mające zastosowanie również dla terenów oznaczonych symbolem 2M.

Skoro miejscowy plan nie dopuszcza możliwości realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie bez pełnego uzbrojenia, co ma miejsce w przypadku działki nr [...], nie było możliwe milczące zaakceptowanie dokonanego zgłoszenia. Planowana budowa narusza ustalenia miejscowego planu, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 pr. bud. Organ podkreślił, że to gmina kształtuje ład przestrzenny na rozpatrywanym terenie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszelkie zastrzeżenie co do braku realnej możliwości realizacji – w świetle ustaleń miejscowego planu – określonych obiektów winny zostać zgłoszone do organów gminy.

W skardze do WSA K. B. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika zaskarżył decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018r. w całości , wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wyraził stanowisko, że planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu ( zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna). Fakt, że nieruchomość położona jest na terenie niewyposażonym w kanalizację nie może prowadzić do konkluzji, iż istnieje zakaz zabudowy nieruchomości na tym obszarze (w tym nieruchomości skarżącego) do momentu wybudowania tej kanalizacji. Oczywistym jest, że gmina nie przeznaczy środków na wybudowanie kanalizacji na nieruchomości uprawianej rolniczo ( do czasu wybudowania kanalizacji), a która w m.p.z.p. jest już przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Oczywistym jest także, że takie działanie gminy stanowiłoby rażącą niegospodarność. W ocenie skarżącego organy nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości aby planowana inwestycja kolidowała z planem miejscowym i doszły do błędnych wniosków dokonując nieprawidłowej wykładni postanowień m.p.z.p. w zakresie przeznaczenia i możliwości zabudowy nieruchomości Skarżącego. Skarżący nie zgadza się z interpretacją Wojewody jakoby na nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zakazana była zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna dopóki Gmina nie wybuduje kanalizacji ("w polu"). Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego ( art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i postępowania administracyjnego ( art. 7, 77§ 1, 75 § 1, 11 i 107 § 3 k.p.a.). Podał, że Wojewoda swoje rozstrzygnięcie błędnie oparł wyłącznie na wykładni językowej miejscowego planu, co ograniczyło prawo właściciela do zabudowy nieruchomości. Tymczasem powołując się na wykładnię systemową (ochrona prawa własności, zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy) oraz celowościową (ratio legis powyższych uregulowań jest ochrona ładu przestrzennego, nie zaś drastyczny zakaz zabudowy), należy w sposób szeroki interpretować zapisy w/w m.p.z.p., w tym możliwość zabudowy nieruchomości skarżącego w sposób zgodny ze zgłoszeniem wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości płynne. Skarżący podał, że zawężająca interpretacja ustaleń planu miejscowego może doprowadzić do wniosków przekreślających wymowę całego planu miejscowego i uniemożliwiającą realizację całości inwestycji, co jest niedopuszczalne. Wskazał, że na znajdującej się w tej samej jednostce planu nieruchomości sąsiadów jest realizowana tego typu inwestycja wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości płynne, na dowód czego przedłożył decyzję ostateczną z [...]. dotyczącą działki nr [...]). Podał, że brak możliwości zabudowy nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem spowoduje istotne straty po jego stronie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

W niniejszej sprawie kontroli sądu poddana została kwestia zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno – budowlanej pierwszej instancji sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem skarżącego, a polegających na budowie domu jednorodzinnego z wewnętrzną instalacją gazową i zbiornikiem bezodpływowym. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 przywołanej już ustawy – Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. 2018.1202). Zgodnie z jego treścią, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Przepis art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego przewiduje zatem obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16.01.2019 r. sygn. II SA/Łd 887/18; wyrok WSA w Opolu z 18.09.2012 sygn. II SA/Op 286/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.09.2015 r. sygn. VII SA/Wa 711/15, dostępne w bazie orzeczeń CBOSA).

W przedmiotowej sprawie sprzeciw został wniesiony w terminie 21 dni (art. 30 ust. 5 p.b.). Zgłoszenie budowy domu jednorodzinnego z wewnętrzną instalacją gazową i zbiornikiem bezodpływowym miało miejsce [...].2018r. przy planowanym na dzień [...].08.2018r. rozpoczęciu robót. Sprzeciw zgłoszono decyzją z [...]08.2018r. nadaną w tym dniu na poczcie (art. 30 ust. 6a p.b.). Zgłoszenie nie wymagało pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1a p.b.) ani nie dotyczyło obiektu wskazanego w art. 30 ust. 6 pkt 3 p.b.)

W niniejszej sprawie Starosta wnosząc sprzeciw wskazał, że realizacja budowy narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.). Co do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ulega wątpliwości, iż chodzi o akt prawa miejscowego uchwalony przez właściwy organ w trybie przepisów planistycznych. Organ pierwszej instancji stwierdzając, iż budowa domu jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową i zbiornikiem bezodpływowym jest sprzeczna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zobligowany był zgłosić sprzeciw.

Jak wynika z akt sprawy na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Kobylniki, rejon ul. Działkowej, Gmina Rokietnica, zatwierdzony Uchwałą nr XVIII/157/99 Rady Gminy Rokietnica z dnia 30 listopada 1999r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 147 z dnia 29.11.2001 r. poz. 311- dalej w tekście jako "m.p.z.p."). Jak wynika z § 2 m.p.z.p. przedmiotem ustaleń planu są m.in. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewidzianej do realizacji w II etapie, oznaczone na rysunku planu symbolem 2M. Działka skarżącego znajduje się na tym terenie. Stosownie do § 5 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p., na który powołały się organy: na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewidzianej do realizacji w II etapie, oznaczonych symbolem 2M ustalono następujące zasady zagospodarowania: "do czasu realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z pełnym uzbrojeniem, w tym kanalizacją sanitarną, tereny winny być użytkowane rolniczo z zakazem budowy jakichkolwiek budynków, obiektów lub urządzeń za wyjątkiem sieciowego uzbrojenia użytku ogólnego".

Przedmiotowy plan miejscowy uchwalany był pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r. (t.j. Dz.U 1999, poz. 139). Uchwała w sprawie tego planu zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymana została w mocy. Zgodnie z obowiązującym w dacie jego uchwalania art. 10 ust. 1 pkt 8 i 9 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb: szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych, tereny, na których przewiduje się stosowanie systemów indywidualnych lub grupowych oczyszczenia ścieków bądź zbiorników bezodpływowych.

W przedmiotowym planie tereny przewidziane pod zabudowę mieszkaniową zostały zróżnicowane pod względem uzbrojenia terenu w zakresie kanalizacji sanitarnej. Teren 1M został określony jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej istniejącej i przewidzianej do realizacji w I etapie. (§ 2 pkt 1), a teren 2M jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewidzianej do realizacji w II etapie (§ 2 pkt 2). W części graficznej planu przewidziano orientacyjne przebiegi elementów uzbrojenia sieciowego (część graficzna i § 4 pkt 5). Na terenach 1M wprowadzono nakaz przyłączenia budynku do istniejącego lub zrealizowanego uzbrojenia elektroenergetyki, wodociągu, gazociągu oraz kanalizacji (§ 5 ust. 1 pkt 8 f), wprowadzając obowiązek – do czasu wybudowania i uruchomienia kanalizacji sanitarnej – budowy szczelnych zbiorników bezodpływowych okresowo opróżnianych, posiadających atest lub przydomowych oczyszczalni ścieków. (§ 5 ust. 1 pkt 8 g). Na terenach 2M przez odesłanie do § 5 ust. 1 pkt 8 f również wprowadzono nakaz przyłączenia budynków do wszystkich istniejących lub zrealizowanych elementów uzbrojenia (§ 5 ust. 2 pkt 2). Natomiast nie wprowadzono obowiązku budowy szczelnych zbiorników bezodpływowych (brak odesłania w § 5 ust. 2 pkt 2 do § 5 ust. 1 pkt 8 g), realizację zabudowy mieszkaniowej uwarunkowano jednak równoczesną realizacją całego systemu kanalizacji sanitarnej tzn. sieci kanałów grawitacyjnych, przepompowni i kanałów tłocznych z odprowadzeniem do oczyszczalni ścieków (§ 5 ust. 2 pkt 1 ). W § 5 ust. 18 pkt 2 i 3 wskazano na projektowane w I etapie realizacji zabudowy : rozbudowę istniejącej sieci wodociągowej i budowę oczyszczalni przydomowych lub szczelnych zbiorników bezodpływowych, okresowo opróżnianych, zaś w II etapie: doprowadzenie magistrali

wodociągowej z ujęcia wody w Napachaniu do projektowanego osiedla i dalszą rozbudowę sieci wodociągowej, i dla realizacji zabudowy mieszkaniowej przewidziano budowę systemu kanalizacji sanitarnej obejmującej kanały grawitacyjne, przepompownie ścieków i kanały tłoczne oraz kanał odprowadzający ścieki z całego regionu wsi K. do istniejącej oczyszczalni ścieków w B. . Alternatywnie dopuszczono rozpatrywanie budowy oczyszczalni ścieków dla K. i R. z lokalizacją w dolinie rzeki [...].

Jak wynika z powyższego wskazany przez organy § 5 ust 2 pkt 3 zakaz zabudowy jakimikolwiek budynkami, obiektami lub urządzeniami za wyjątkiem sieciowego uzbrojenia użytku ogólnego terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną do czasu realizacji zabudowy wraz z pełnym uzbrojeniem, w tym kanalizacji sanitarnej uniemożliwiający zabudowę działki położonej na terenie 2M budynkiem jednorodzinnym ze zbiornikiem bezodpływowym nie wynikał tylko z językowej wykładni pojedynczych przepisów planu. Plan ten przewiduje zagospodarowanie terenu w dwóch etapach. W I etapie obejmował teren zabudowy mieszkaniowej już istniejącej i przewidzianej do dalszej zabudowy, w II etapie obejmuje teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewidziany do zabudowy, po uprzednim wykonaniu całego systemu kanalizacji. Nie wprowadza zakazu zabudowy terenu 2M, zgodnej z jego przeznaczeniem a warunkuje tą zabudowę równoczesną realizacją całego systemu kanalizacji sanitarnej, zakazując do czasu realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z pełnym uzbrojeniem budowy jakichkolwiek budynków, obiektów lub urządzeń za wyjątkiem sieciowego uzbrojenia użytku ogólnego. W tym zakresie plan nie zawiera niejasności, sprzeczności czy braku precyzji. Tym samym projektowana przez skarżącego zabudowa ze zbiornikiem bezodpływowym na terenie oznaczonym w planie jaki 2M naruszała ustalenia analizowanego, obowiązującego nadal planu miejscowego.

Podnoszona w skardze okoliczność braku możliwości zrealizowania przez skarżącego zabudowy mieszkaniowej na terenie do tego przeznaczonym z uwagi na brak realizacji kanalizacji sanitarnej przez gminę nie stanowi w istocie zarzutu nieprawidłowej interpretacji ustaleń planu przez organy a jest zarzutem skierowanym wobec gminy nierealizującej II etapu przewidzianego w planie czy braku zmiany planu wobec częściowego zdezaktualizowania się jego postanowień. Proponowana przez skarżącego wykładnia przepisów planu sprowadzała się do żądania wyeliminowania wskazanego przez organy § 5ust. 2 pkt 3 planu jako przekraczającego władztwo planistyczne gminy czy naruszającego inne przepisy, co ewentualnie stanowić mogłoby podstawę do zaskarżenia tego zapisu planu bądź wnioskowania o jego zmianę w tym zakresie przez gminę. Budowa takich zbiorników obecnie nie narusza przepisów technicznych ani przepisów ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy jednak stwierdzania nieważności zapisów planu a ustalenia czy inwestycja nie narusza ustaleń planu. Zauważyć również należy, że plan ten w części dot. działki nr [...] oznaczonej w planie jako NO – przepompownia ścieków został uchwałą Rady Gminy R. N. [...] z dnia 8 października 2007 został zmieniony, co wskazuje na wolę gminy i jeden z właściwych trybów do dokonania aktualizacji zapisów planu.

Organy w niniejszej sprawie dokonując oceny zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu nie mogły w drodze wykładni eliminować kwestionowanego zapisu, w sytuacji gdy plan w tym zakresie był jasny i nie pozostawał w sprzeczności w innymi jego regulacjami. Zważyć należy, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że zarówno w u.z.p. z 1994 r., jak i obecnie obowiązującej u.p.z.p. z 2003 r. kształtowanie polityki przestrzennej, w tym ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1 ustawy z 1994 r. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z 2003 r.). Skoro zatem w obecnym stanie prawnym sprawdzenia zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym dokonuje starosta i wojewoda, to dokonując interpretacji zapisów planu organ ten nie może stosować wykładni pozwalającej na eliminowanie jasnych zapisów planu. Taka interpretacja mogłaby bowiem prowadzić do sytuacji, kiedy to organ administracji architektoniczno-budowalnej przejąłby kompetencje gminy w zakresie kształtowania ładu przestrzennego, co jest sprzeczne z przepisami u.p.z.p. z 2003 r. Zatem w ocenie Sądu w aktualnym stanie prawnym zapisy planu miejscowego, niezależnie od daty jego uchwalenia, winny być stosowane w sposób ścisły a sytuacje takie jak w niniejszej sprawie winny być rozwiązywane w drodze np. zmiany planu czy stwierdzenia nieważności kwestionowanych regulacji.

W świetle powyższych uwag, stwierdziwszy sprzeczność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego planu miejscowego, organ administracji architektoniczno – budowlanej zobligowany był do zgłoszenia – na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego – sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych, tak też czyniąc. Rozstrzygnięcia organów Sąd uznał za prawidłowe, a zarzuty skargi za nieuzasadnione.

Okoliczność, że inny inwestor otrzymał pozwolenie na budowę, nie może być brana pod uwagę w niniejszej sprawie, ani nie zmienia wykładni przepisów planu, o której Sąd wypowiedział się powyżej.

Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.