Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 642/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R.T na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od lipca 2007 r. do maja 2009 r. ciążących solidarnie na skarżącym jako prezesie zarządu "A." Sp. z o.o. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], 2) umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego R.T. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS), po ponownym rozpatrzeniu odwołania R. T., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2015r., nr [...], odmawiającą umorzenia odsetek za zwłokę, należnych za okresy: lipiec, wrzesień, październik 2007r., styczeń, luty, czerwiec, lipiec, wrzesień 2008r., marzec, kwiecień, maj 2009r. w łącznej kwocie 117.710,00 zł.

Jak wynika z akt sprawy, R. T. (dalej: Podatnik/ Zobowiązany /Skarżący) w piśmie z dnia 27 listopada 2014r. zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego o umożliwienie jednorazowej spłaty ciążącego na nim zobowiązania wynikającego ze współodpowiedzialności za zobowiązania A.Sp. z o. o. oraz o umorzenie kwoty należnych odsetek w całości.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego, po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] lutego 2015r., nr [...] odmówił umorzenia odsetek za zwłokę, naliczonych na dzień złożenia wniosku, tj. 27 listopada 2014r. w łącznej kwocie 117.710,00 zł, należnych od zaległości w podatku od towarów i usług, wynikających z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2011r., nr [...] oraz z dnia [...] maja 2012r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Podatnika jako prezesa zarządu A. Sp. z o.o. za zaległości ww. Spółki w podatku od towarów i usług za następujące okresy: lipiec, wrzesień i październik 2007r., styczeń, luty, czerwiec, lipiec, wrzesień 2008r., marzec, kwiecień i maj 2009r.

Organ I instancji stwierdził wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika oraz przesłanki interesu publicznego z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.). Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie organ skorzystał z uznania administracyjnego i w konsekwencji odmówił umorzenia wnioskowanych odsetek za zwłokę.

Organ I instancji wyjaśnił, że o podjętym rozstrzygnięciu zadecydowały ocenione na niekorzyść Strony okoliczności powstania poszczególnych zaległości, jak również argumentacja Podatnika o jego braku wiedzy w zakresie zobowiązań podatkowych Spółki w latach 2007-2009. Na podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie wpłynęło również to, że Podatnik zataił fakt, iż jest właścicielem nieruchomości położonych w gminie [...] w miejscowości [...] , tj. nieruchomości niezabudowanej o powierzchni 94,82 ha (KW nr [...]) oraz zabudowanej o powierzchni 1,95 ha (KW nr [...]).

Podatnik złożył odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że udzielenie ulgi poprzez umorzenie odsetek jest niecelowe mimo tego, że Podatnik ze względu na swoją sytuację materialną (uzyskiwane dochody, źródła utrzymania) nie jest w stanie ponieść ciężarów podatkowych,

art. 187 § 1 O.p., poprzez brak odniesienia się do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, stanowiących podstawę do wydania przedmiotowej decyzji, w szczególności, że Podatnik uregulował ciążącą na nim należność główną, zaciągnął w tym celu stosowną pożyczkę, a tym samym w sposób czynny podejmuje działania w celu wywiązania się z ciążących na nim obowiązków podatkowych w miarę swoich możliwości majątkowych.

Z uwagi na powyższe Podatnik wniósł o zmianę decyzji i umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług objętych postępowaniem, ewentualnie o jej uchylenie.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r. nr [...] DIAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W wyniku wniesienia skargi przez Podatnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018r. sygn. I SA/Rz 459/18 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2015r.

W związku z powyższym DIAS, po ponownym rozpoznaniu odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2019r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2015r.

Mając na uwadze wskazanie zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 23 sierpnia 2018r. DIAS przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w ramach którego Podatnik w piśmie z dnia 10 stycznia 2019r. wskazał, że zatrudniony jest na ¼ etatu w Spółce B. Sp. z o.o., gdzie otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 263 zł. Prowadzi gospodarstwo rolne (zadłużone), które z uwagi na suszę w 2018r. przyniosło stratę. Ponosi koszty utrzymania tj. energia i wyżywienie w wysokości ok. 1000 zł miesięcznie. Majątek ruchomy i nieruchomy od dnia złożenia wniosku nie uległ zmianie. Wzrosły jedynie obciążenia hipoteczne i w chwili obecnej przewyższają one wartość majątku. Jego stan zdrowia i sytuacja materialna uległy znacznemu pogorszeniu. W chwili obecnej posiada kredyty: w Banku [...] na kwotę 200 tys. zł, w [...] Banku na kwotę 50 tys. zł, w [...] Bank na kwoty 23 tys. zł, 55 tys. zł i 140 tys. zł. Dodatkowo dwa razy w roku dokonuje spłaty kapitału w wysokości 11 tys. zł i 28 tys. zł. Roczne obciążenie związane z obsługą wszystkich kredytów wynosi 93 tys. zł, tj. 8.300 zł miesięcznie. W chwili obecnej pomagają mu rodzina i przyjaciele.

Mając na względzie powyższe DIAS stwierdził, że sytuacja Podatnika jest trudna a całokształt okoliczności faktycznych sprawy wyczerpuje znamiona przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa.

W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym organ ustalił, że na wniosek organu I instancji z dnia 31 marca 2016r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w stosunku do ciążących na podatniku zaległości podatkowych prowadził egzekucję z nieruchomości należącej do Zobowiązanego, położonej w miejscowości [...] . Wszczęcie egzekucji administracyjnej w stosunku do ww. nieruchomości spowodowało, że Podatnik w dniu 30 marca 2017r. uregulował zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008r., lipiec 2008r., wrzesień 2008r. oraz za marzec 2009r., kwiecień 2009r., maj 2009r. wraz z odsetkami za zwłokę, dokonując wpłaty na łączną kwotę 131.067.85 zł.

W toku postępowania odwoławczego ustalono również, że Podatnik jest beneficjentem wspólnej polityki rolnej i otrzymał środki pochodzące z Europejskiego Funduszu Rolnego Gwarancji i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: za rok 2014 w kwocie 107.694,47 zł, za rok 2015 w kwocie 101.018,24 zł, za rok 2016 w kwocie 50.261,62 zł.

Mając na uwadze powyższe DIAS uznał, że z uwagi na ww. okoliczności, umorzenie wnioskowanych przez Stronę odsetek od zaległości byłoby nieuzasadnione. Jak wynika z informacji z dnia 18 maja 2018r., przedstawionej przez organ I instancji, na Podatniku nie ciążą już żadne należności podatkowe, gdyż zaległości wraz z odsetkami za zwłokę zostały przez Zobowiązanego dobrowolnie uregulowane.

DIAS ocenił, że słuszność stanowiska przyjętego przez organ I instancji na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez ten organ, została potwierdzona w ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym, bowiem istotne dla sprawy okoliczności, zatajone przez Stronę w prowadzonych wcześniej postępowaniach, (zarówno przed organem I instancji, jak i II instancji) potwierdzają, że sytuacja finansowa Strony nie była tak trudna, jak przedstawiał to Wnioskodawca.

R. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją poprzedzającą, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 122, art. 187, art. 191 O.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, dokonanie niepełnej oceny materiału dowodowego, a także poprzez brak właściwej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, co doprowadziło do wewnętrznej sprzeczności przy ustaleniu, że całokształt okoliczności faktycznych sprawy wyczerpuje znamiona przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, a mimo to, sytuacja skarżącego nie jest wyjątkowa i umorzenie odsetek za opóźnienie jest nieuzasadnione;

- art. 191 O.p., poprzez wydanie decyzji jedynie na podstawie okoliczności przemawiających na niekorzyść skarżącego, podczas gdy fakt dobrowolnej spłaty przez skarżącego wszelkich pozostałych należności podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę powinien przemawiać na jego korzyść przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku;

- art. 121 O.p., poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób sprzeczny z zasadą budowania zaufania do organów podatkowych, w szczególności poprzez odmowę umorzenia odsetek za zwłokę, w związku z tym, że na skarżącym nie ciążą już żadne należności podatkowe - dobrowolnie uregulowane.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 67a § 1 pkt. 3 O.p. poprzez jego błędną wykładnię, sprowadzającą się do oceny sytuacji skarżącego z naruszeniem reguł dokonanego uznania administracyjnego, które nie było uznaniem swobodnym a dowolnym i kierunkowym, z pominięciem kryteriów słuszności i sprawiedliwości, na które wskazał NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2018 r , sygn. II FSK 805/16.

W uzasadnieniu Skarżący argumentował, że posiada szereg zobowiązań finansowych, zarówno wobec instytucji finansowych, jak też osób prywatnych, a uzyskiwane przez niego dochody nie pozwalają nawet na spłatę bieżących zobowiązań. Skarżącemu pomagają rodzina i przyjaciele. Co więcej, Skarżący ma problemy ze zdrowiem, a do trudnej sytuacji finansowej doprowadziła go również walka z nagłą i niespodziewaną chorobą matki, która wymagała dużych nakładów czasu i środków pieniężnych. Powyższe okoliczności organ wziął pod uwagę przy ocenie, czy w sprawie istnieje ważny interes podatnika, pominął je jednak przy samym rozstrzygnięciu. Zdaniem Skarżącego, zawężanie ustawowych wymagań umarzania zaległości podatkowych do przypadków, w których podatnik - wskutek uiszczenia podatku - miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać ze wsparcia pomocy społecznej, jest niedopuszczalną interpretacją na niekorzyść strony. Dla strony niezrozumiałe jest również to, dlaczego fakt spłaty wszelkich pozostałych zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, traktowany jest jako okoliczność przemawiająca na niekorzyść Skarżącego. Skarżący pieniądze potrzebne na spłatę wspomnianych zaległości pożyczył, co również ma wpływ na jego trudną sytuację materialną. To, że wszystkie zaległości zostały dobrowolnie uregulowane powinno przemawiać na korzyść Skarżącego przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku.

Powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, Skarżący zarzucił organowi II instancji wadliwe skorzystanie z uznania administracyjnego przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Strona podniosła, że organ, podejmując rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego był zobowiązany uzasadnić swoje stanowisko z uwzględnieniem kryteriów słuszności i sprawiedliwości, uzasadniających podjęcie takiego a nie innego rozstrzygnięcia, przy respektowaniu istnienia granic uznania administracyjnego. W świetle przedstawionych w toku postępowania przez Skarżącego okoliczności faktycznych nie można uznać, by organ w sposób jasny i wyczerpujący uargumentował zasadność swojego stanowiska co do odmowy umorzenia odsetek.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższe kryteria zostały określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.). Jak stanowi art. 145 § 3 P.p.s.a., w przypadku stwierdzenia naruszeń wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych przez przedstawione wyżej przepisy prawa Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniała podstawa do zastosowania art. 145 § 3 P.p.s.a., bowiem postępowanie prowadzone w sprawie udzielenia Skarżącemu wnioskowanej ulgi podatkowej winno zostać umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Notabene organ odwoławczy zbagatelizował wskazanie Sądu zawarte w poprzednim wyroku zapadłym w sprawie, gdzie w jego uzasadnieniu poddano rozwadze organowi ponownie rozpoznającemu sprawę kwestię umorzenia postepowania w sytuacji gdyby się okazało, że wnioskodawca nie posiada zaległości podatkowej, co do której występuje z wnioskiem o umorzenie.

Organ II instancji pomimo tego, i bezspornej okoliczności wygaśnięcia zaległości podatkowej, nie dostrzegł, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie umorzenia kwoty należnych odsetek i wydał decyzję merytoryczną, rozstrzygającą o istocie zgłoszonego przez Skarżącego żądania. Natomiast okoliczność spłaty zaległości wraz z odsetkami poytraktował li tylko jako argument przemawiający za decyzja negatywna w ramach uznania administracyjnego. Powyższe doprowadziło do naruszenia w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. w zw. z art. 208 § 1 O.p., który stanowi, że odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie, w tym ostatnim wypadku m.in. wskutek bezprzedmiotowości postępowania.

W sprawie istotne znaczenie ma chronologia zdarzeń zaistniałych w toku analizowanego postępowania podatkowego, która w ocenie Sądu doprowadziła do bezprzedmiotowości postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, Skarżący w piśmie z dnia 27 listopada 2014r. zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego o umorzenie kwoty należnych odsetek od zobowiązania podatkowego, wynikającego ze współodpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania A.Sp. z o. o. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia [...] lutego 2015r. odmówił umorzenia odsetek za zwłokę naliczonych na dzień złożenia wniosku, tj. 27 listopada 2014r. w łącznej kwocie 117.710,00 zł, która to decyzja została utrzymana w mocy przez DIAS decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r.

W prawomocnym wyroku z dnia 23 sierpnia 2018r. sygn. I SA/Rz 459/18, uchylającym decyzję DIAS z dnia [...] sierpnia 2015r. WSA wskazał, że organ będzie musiał uwzględnić okoliczność uregulowania zaległości wynikających z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2011 r., dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako prezesa zarządu A.spółka z o.o., co może oznaczać, że prowadzenie postępowania w przypadku braku istnienia innych zaległości objętych wnioskiem skarżącego, tj. wynikających z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2012 r. jest bezprzedmiotowe i winno skutkować jego umorzeniem. Zalecenie, zawarte w tym wyroku, z uwagi na treść art. 170 P.p.s.a. i wyrażoną w tym przepisie zasadę związania sądu prawomocnymi orzeczeniami, jest wiążące również w niniejszym postępowaniu sądowym.

W toku postępowania odwoławczego, toczącego się po wydaniu powyższego orzeczenia sądu administracyjnego ustalono, że Skarżący w dniu 30 marca 2017r. uregulował zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008r., lipiec 2008r., wrzesień 2008r. oraz za marzec 2009r., kwiecień 2009r., maj 2009r. wraz z odsetkami za zwłokę, dokonując wpłaty na łączną kwotę 131.067,85 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS akcentował, że na Skarżącym nie ciążą już żadne należności podatkowe, gdyż zaległości wraz z odsetkami za zwłokę zostały przez Zobowiązanego dobrowolnie uregulowane. Organ powyższą okoliczność potraktował jako kolejny argument przemawiający za zasadnością odmowy umorzenia przedmiotowej należności podatkowej. W ocenie Sądu fakt uregulowania ciążących na Skarżącym zaległości podatkowych sprawia natomiast, że postępowanie w przedmiocie przyznania ulgi podatkowej jest bezprzedmiotowe i z tego powodu winno zostać umorzone.

Nie ulega wątpliwości, że zaległość podatkowa, objęta przedmiotowym wnioskiem o umorzenie wygasła w sposób przewidziany w art. 59 § 1 pkt 1 O.p., na skutek jej zapłaty w dniu 30 marca 2017r. W związku z powyższym, zastosowanie ulgi podatkowej, której domagał się Skarżący było w tej sytuacji niemożliwe, ponieważ ulgę można udzielić tylko wobec tych zobowiązań podatkowych, które nie wygasły i są wymagalne (zob np. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r. II FSK 2565/15).

Organ II instancji powinien był wziąć pod uwagę, że na etapie postępowania odwoławczego nie istniał już przedmiot postępowania – w postaci odsetek od zaległości podatkowej. Zaległość ta w wyniku jej zapłaty wygasła. Organ w takiej sytuacji nie mógł orzekać merytorycznie i odmówić przyznania ulgi z powodu uregulowania zaległości podatkowej (co DIAS uczynił w zaskarżonej decyzji), nie mógł tym bardziej jej przyznać, co prowadzi do wniosku o bezprzedmiotowości takiego postępowania (L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019, komentarz do art. 67a, teza nr 8).

Organ pozbawiony był więc już podstawy do prowadzenia postępowania w przedmiocie udzielenia ulgi podatkowej i prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy w odniesieniu do stosunku do Skarżącego zachodzi ważny interes podatnika i interes publiczny, przemawiający za umorzeniem przedmiotowych zaległości podatkowych.

Opisana powyżej bezprzedmiotowość dotyczy całego postępowania, choć ujawniła się dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Z tego względu organ winien był wydać decyzję kasacyjną, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a in fine Ordynacji podatkowej, to znaczy: uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 26 czerwca 2013 r., I SA/Go 237/13, wyrok WSA w Lublinie z [...] lutego 2015 r., III SA/Lu 631/14, http://orzezenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy, rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania jest bowiem obowiązany rozpatrzyć ponownie sprawę na nowo i uwzględnić stan faktyczny zaistniały również w trakcie postępowania odwoławczego.

W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, zamiast wydać decyzję kasacyjną i umorzyć postępowanie w sprawie orzekł merytorycznie w sprawie umorzenia zaległości podatkowej, która uprzednio wygasła w wyniku zapłaty. Powyższe stanowi o naruszeniu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. w zw. z art. 208 § 1 O.p. w stopniu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tej przyczyny Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jak również decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2015r., nr [...] w oparciu o art. 135 P.p.s.a. Uchylenie decyzji organu I instancji było niezbędne do końcowego załatwienia sprawy z uwagi na fakt, że jak już powyżej wskazano, bezprzedmiotowość dotyczy całego prowadzonego postępowania, obejmującego również wydanie decyzji I instancji. Wobec braku podstaw do orzekania w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w obrocie prawnym nie może funkcjonować decyzja odmawiająca przyznania wnioskowanej ulgi podatkowej.

Wobec stwierdzenia naruszenia określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jak również podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego z przyczyn przedstawionych powyżej w uzasadnieniu, Sąd w oparciu o art. 145 § 3 P.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Do kosztów tych zalicza się uiszczony wpis sądowy w wysokości 500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, określone w § 14 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).