Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 974/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Roman Hauser Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 438/17 w sprawie ze skargi D.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 15 grudnia 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 438/17), po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r. (znak [...]) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] 2016 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a, po rozpatrzeniu wniosku D.G. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] 2016 r. ([...]). Decyzją tą, w wyniku żądania E.A., stwierdzono nieważność decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r., ([...]) uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] 2016 r. ([...]) i orzekającej rozbiórkę dwóch słupów betonowych oraz drewnianego zadaszenia opartego na tych słupach nad przybudówką 4 x 2,10 m (z pozostawieniem zadaszenia lukarny) od strony wschodniej, przy budynku mieszkalnym na działce nr [...] w K..

Organ nadzoru budowlanego po przedstawieniu zasad postępowania nieważnościowego wskazał, że podczas oględzin nieruchomości w dniu [...] 2015 r. ustalono m.in. że do opisanego wyżej budynku dobudowano przybudówkę, z wejściem 1,20 m nad poziomem terenu i zadaszeniem 2,50 m nad stropem, opartą na 2 słupach betonowych. Właściciel tej nieruchomości E.A. oświadczyła, że przybudówkę zbudował wraz z budynkiem mieszkalnym jej dziadek D.G. w latach 60-tych ubiegłego stulenia. (...) Podczas przekrywania dachu zastąpiono betonowymi słupami dotychczasowe 2 słupy drewniane, podtrzymujące zadaszenie. Kształt zadaszenia się nie zmienił. Na roboty te dokonano zgłoszenia. W trakcie ponownych oględzin właścicielka nieruchomości oświadczyła, że, zadaszenie nad gankiem istniało od wybudowania budynku. Na początku lat 90-tych rozebrano je gdyż było już zniszczone. Podczas przekrycia dachu w 2008 r. zostało odtworzone zadaszenie tarasu. Organ powiatowy zastosował art. 48 Prawo budowlane, tj. wstrzymał roboty i zobowiązał do przedłożenia - do 1 marca 2016 r. - określonych dokumentów. W związku z niewykonaniem obowiązku, PINB w S. decyzją z [...] 2016 r., na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę dwóch słupów betonowych oraz zadaszenia opartego na tych słupach i więźbie dachowej budynku mieszkalnego - nad przybudówką o wymiarach 4, 00 x 2,10 m od strony wschodniej.

Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] 2016 r. uchylił opisaną wyżej decyzję w części nałożonego obowiązku i na postawie art. 48 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, orzekł rozbiórkę dwóch słupów betonowych oraz drewnianego zadaszenia pokrytego blachodachówką, opartego na tych słupach (z pozostawieniem zadaszenia lukarny). Organ podzielił stanowisko, że dokonano rozbudowy i odbudowy budynku i doprecyzował podstawę prawną decyzji wskazując na art. 48 ust. 1 pkt 2 i art. 48 ust. 4 ustawy.

Po przedstawieniu stanu sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że użyte w art. 48 ust. 1 sformułowanie "część obiektu budowlanego" należy rozumieć jako samodzielny obiekt budowlany, którego budowa nie została jeszcze zakończona lub jako część innego obiektu, która jest na tyle niezależna od pozostałej części wybudowanej zgodnie z prawem, że może być rozebrana bez istotnej ingerencji w tę pozostałą część obiektu. Jeżeli powstała konstrukcja stanowiąca integralną część dotychczasowego budynku, której użytkowanie wiąże się z koniecznością użytkowania starej substancji obiektu, w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W przypadku takim zasadnym jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w trybie art. 50 oraz art. 51 tej ustawy, który dotyczy sytuacji innych, niż określone w art. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 ustawy. Postępowanie z art. 50 i 51 może dotyczyć również robót wymagających pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy (wyrok WSA w Krakowie z 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 941/15).

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organy błędnie zatem uznały, że sporne roboty nie stanowią przebudowy tylko odbudowę i rozbudowę. Wskazany organ administracji, powołując § 3 pkt 24 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015 r., poz. 1422) stwierdził, że wykonanie zadaszenia na ganku spowodowało zwiększenie kubatury budynku. To dwuspadowe zadaszenie nad stropem przybudówki, oparte na dwóch słupach betonowych nie stanowi nowego obiektu budowlanego ani samodzielnej technicznie i funkcjonalnie części budynku, do których mógłby mieć zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego.

Po przedstawieniu zasad postępowania nieważnościowego i wyjaśnieniu pojęcia rażącego naruszenia prawa, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja z [...] 2016 r. o nakazie rozbiórki rażąco narusza art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 48 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - poprzez zastosowanie niewłaściwego trybu legalizacyjnego. Dlatego też uznał, że należało utrzymać w mocy własną decyzję z [...] 2016 r., stwierdzającą nieważność decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r. Odnosząc się zaś do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ nadzoru stwierdził, że w świetle poczynionych ustaleń, zarzuty te pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję wniósł D.G. zarzucając naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a w szczególności do wybiórczej analizy materiału dowodowego, w tym poczynienia ustaleń jedynie w oparciu o złożone do protokołu oświadczenie w zakresie wykonania pierwotnego zadaszenia ganku już w latach 60- tych XX w., a nadto na nieodniesieniu się do zarzutu błędnego przyjęcia ustaleń, że wydanie przez organ II instancji decyzji z [...] 2016 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa;

- błędne ustalenie, iż poprzez zakwalifikowanie robót jako rozbudowy lub odbudowy z powołaniem się na definicję "kubatury" w rozumieniu prawa budowlanego zawartą w wyroku, która nie jest jedyną wykładnią, organ rażąco naruszył prawo;

- art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż za rażące naruszenie prawa może być uznany wybór wykładni znaczenia "kubatury" w rozumieniu Prawa budowlanego, co spowodowało, iż stwierdzono nieważność decyzji jedynie na podstawie przekonania o istnieniu jednej dopuszczalnej wykładni tego pojęcia;

- art. 156 § 1 k.p.a. polegające na dokonaniu ustaleń nowego stanu faktycznego, odmiennego od przyjętego przez organy I i II instancji, zgodnie z którym inwestor dokonał przebudowy budynku, w skutek czego powstała konstrukcja stanowiącą integralną część budynku, której użytkowanie wiąże się z koniecznością użytkowania starej substancji, bez uwzględnienia całości materiału dowodowego, w tym ustaleń, że inwestor nie mógł w 2008 r. przebudować zadaszenia ganku, z uwagi na brak jakiegokolwiek zadaszenia nad gankiem, a użytkowanie zadaszenia ganku nie wiąże się z koniecznością użytkowania starej substancji obiektu;

- błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na niezasadnym zakwalifikowaniu robót jako przebudowy zadaszenia nie wpływającej na kubaturę, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że budowa zadaszenia od podstaw miała miejsce w 2010r., a nadto na skutek przedłużenia zadaszenia zmieniono geometrię dachu przez co rozbudowano budynek poprzez wykonanie nowego dwuspadowego zadaszenia nad gankiem na nowych, murowanych kolumnach, co nie pozwalało zakwalifikować prac jako przebudowy;

- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 48 i art. 3 pkt. 6 Prawo budowlane, polegające na niezasadnym zakwalifikowaniu prac jako przebudowy, podczas gdy zadaszenie tarasu od podstaw po 2008 r. wskazywało, iż doszło do zmiany geometrii dachu pierwotnego obiektu w tym jego bryły, co uzasadniało zastosowanie art. 48 cyt. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r. oraz orzekł o zwrocie skarżącemu poniesionych kosztów postępowania sądowego. Wskazał, że strona niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek ten stanowi podstawę do przeprowadzenia ponownego postępowania w tej samej sprawie. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 in fine k.p.a.). Skoro z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy może zwrócić się tylko strona postępowania, to organ odwoławczy ma obowiązek dokonania ponownej oceny w tym postępowaniu, czy podmiot wnioskujący o ponowne rozpoznanie sprawy posiada interes prawny do skutecznego złożenia tego środka prawnego. Zaznaczył orzekający WSA w Warszawie, że środki zaskarżenia decyzji, stanowią gwarancję realizacji zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. Oznacza to, że strona postępowania niezadowolona z wydanej decyzji ma prawo domagać się, w drodze m.in. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji w jej całokształcie. W sytuacji więc, gdy do organu odwoławczego wpływa wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, organ ten - przed wydaniem decyzji merytorycznej - dokonuje sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy zostały wniesione prawidłowo, w tym czy pochodzą od strony postępowania. Jeżeli organ ustali, że osoba, która złożyła taki wniosek nie jest stroną postępowania, obowiązany jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze. Zaznaczył sąd I instancji, że w orzecznictwie przyjmuje się, że stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Nadto, WSA w Warszawie dostrzegł, iż za punkt wyjścia przy ustalaniu kręgu stron postępowania nieważnościowego należy przyjąć przedmiot rozstrzygnięcia pierwotnego. Skoro decyzję, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności złożony w niniejszej sprawie - wydano w trybie art. 48 Prawa budowlanego, to dla ustalenia przymiotu strony wnioskującej o ponowne rozpatrzenie sprawy decydujące znaczenie ma art. 28 kpa, a regulacja ta musi być interpretowana w związku z normami prawa materialnego. Wskazał WSA w Warszawie, iż organ odwoławczy nie dokonał żadnej oceny w zakresie ustalenia, czy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył podmiot posiadający przymiot strony, a zatem czy może skutecznie domagać się przeprowadzenia merytorycznej kontroli tej decyzji w postępowaniu nieważnościowym. Okoliczność, że określona osoba brała udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, nie zwalniała organu odwoławczego od obowiązku zbadania przymiotu strony. Analizę taką, organ odwoławczy powinien przeprowadzić w fazie postępowania rozpoznawczego, czego w niniejszej sprawie nie uczynił, przechodząc od razu do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2017 r. wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając wyrok ten w całości. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 1 par. 1 i par. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 134 par. 1 p.p.s.a., art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a., art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 par. 3 k.p.a. i art. 127 par. 1 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].2016 r. pomimo niedokonania kontroli tej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w zakresie ustaleń organu odwoławczego odnośnie do posiadania przez D.G. przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym;

2. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 106 par. 3 p.p.s.a poprzez uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r. pomimo nieprzeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów w celu wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do posiadania przez D.G. przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym.

Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie żądała uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi. Nadto, zawierała wniosek o zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono m.in. uwagę na to, że WSA w Warszawie nie dokonał kontroli decyzji GINB z dnia [...] 2016 r. w zakresie tego, czy D.G. ma przymiot strony. Błędnie również WSA w Warszawie przyjął, że organ nie dokonał w tej mierze żadnych ocen. Podkreślił skarżący kasacyjnie, że w postępowaniu nieważnościowym za strony uznano: E.A., D.G. oraz M.G.. Te osoby były też stronami w postępowaniu przed organem stopnia powiatowego i wojewódzkiego. Legitymacja D.G. była badana mimo, że organ odwoławczy nie odzwierciedlił tego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Akcentowała skarga kasacyjna, że jest powszechną praktyką to, że w oczywistych przypadkach, jak np. w tej sprawie – bezpośredniego sąsiedztwa, ustalenia powyższe nie stanowią części uzasadnienia rozstrzygnięcia. Potwierdzeniem tego, że legitymacja w.w. osoby była badana – jest przyjęta podstawa prawna rozstrzygnięcia tj. art. 127 par. 2 k.p.a., gdzie mowa jest o stronie niezadowolonej z decyzji. Skarga kasacyjna powoływała wyrok NSA z dnia 7.02.2012 r. II OSK 2241/10, z którego wynika, że stronami postępowania nieważnościowego są te same podmioty, które były stronami postępowania pierwotnego, z uwzględnieniem ewentualnych następców prawnych i innych osób, które stosownie do art. 28 k.p.a. - wykażą istnienie interesu prawnego. Zaznaczył wnoszący skargę kasacyjną organ nadzoru, że poczynione przez niego ustalenia pozwoliły uznać D.G. – jako współwłaściciela nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z działką należącą do E.A. – za stronę postępowania nieważnościowego. Działka nr [...] na której posadowiony jest budynek E.A. graniczy bezpośrednio z zabudowaną działką nr [...], której współwłaścicielami są D.G. i M.G..

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła uczestniczka E.A. wskazując m.in., że uchylenie przez sąd I instancji zaskarżonej w sprawie decyzji - jedynie wydłuża postępowanie. Podkreśliła, że brak zbadania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego legitymacji skarżącego jest nieistotnym naruszeniem przepisów postępowania, bez wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwione podstawy. Jako zasadny i trafny ocenić bowiem należało zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 1 par. 1 i par. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 par. 3 k.p.a. i art. 28 k.p.a. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jedynym motywem uchylenia przez sąd I instancji zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r., wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji było przyjęcie, iż wymieniony organ administracji nie poczynił ustaleń odnośnie do legitymacji D.G. do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zauważyć jednak trzeba, że uchylając zaskarżoną decyzję z przedstawionego powodu, sąd I instancji nie wskazał jednak żadnych motywów, czy też racji, które kreowałyby jakiekolwiek wątpliwości, co do legitymacji wymienionej osoby do występowania w charakterze strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r., w tym, co do uprawnienia do złożenia przez tę osobę przedmiotowego wniosku o ponowne rozpoznanie tej sprawy. Podkreślić należy przy tym, że sam brak poczynienia w zaskarżonej decyzji szczegółowych rozważań przez organ wydający tę decyzję odnośnie przyjętej legitymacji D.G. (tj. statusu tej osoby jako strony postępowania nieważnościowego) nie stanowi jeszcze takiego rodzaju naruszenia przepisów postępowania, które uprawniałoby sąd I instancji do uchylenia zaskarżonego aktu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik kontrolowanej przez sąd sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Stanowisko sądu I instancji jest tym bardziej nieuzasadnione jeżeli uwzględnić, iż akta administracyjne sprawy jednoznacznie wskazują na tytuł prawny, z którego D.G. skutecznie może wywodzić swoją legitymację w postępowaniu nieważnościowym. Podkreślić bowiem należy, iż D.G. jest współwłaścicielem nieruchomości (działki nr [...]) bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...] stanowiącą własność inwestora E.A., na której znajduje się budynek, którego elementów dotyczyła decyzja o nakazie rozbiórki, objęta postępowaniem nieważnościowym. Ta też okoliczność (tytuł prawny do nieruchomości) uzasadniała status D.G. jako strony postępowania jurysdykcyjnego (zwyczajnego), poprzedzającego kontrolowane przez sąd akty wydane aktualnie w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym (nieważnościowym). Bezsporny zatem status strony osoby, co do której sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję zalecił dokładne zbadanie jej legitymacji, czyni zaskarżony wyrok nietrafnym i naruszającym przepisy wskazane w skardze kasacyjnej. Uzasadnia to uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, o czym NSA orzekł w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 185 par. 1 p.p.s.a. Zwrócić przy tym należy uwagę na niewątpliwą niekonsekwencję zaprezentowaną przez WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku. Sąd ten bowiem uchylając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z powodu braku zbadania przez ten organ administracji legitymacji D.G. do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, rozpoznał zarazem skargę D.G., nie czyniąc przy tym żądnych uwag czy analiz co do jego legitymacji skargowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Legitymacja ta zaś jest – co do zasady – pochodną legitymacji, którą dana osoba miała w postępowaniu objętym sądową kontrolą. Uchylenie przez sąd I instancji zaskarżonej decyzji z powodu braku zbadania przez organ administracji legitymacji D.G. do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, przy jednoczesnym rozpoznaniu przez sąd skargi tejże osoby czyni procedowanie sądu I instancji dodatkowo wadliwym.

Ponownie rozpoznając sprawę winien sąd I instancji mieć na uwadze powyższe oceny i spostrzeżenia.

O kosztach orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 207 par. 2 w zw. z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Z normy zawartej w tych przepisach wynika, że NSA może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia stronie wygrywającej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. W ocenie sądu, taki przypadek zachodzi w ocenianej sprawie. Niezasadne i rażąco niesłuszne byłoby bowiem nakazanie skarżącemu - jako przegrywającemu sprawę - zwrotu organowi administracji kosztów postępowania kasacyjnego, w sytuacji, gdy przedstawione powyżej rozważania NSA de facto przesądzają legitymację skarżącego, o którą zaistniał spór przed sądem I instancji, powodujący wniesienie skargi kasacyjnej przez organ nadzoru. Choć więc obecnie skarżący D.G. przegrał sprawę (zapadły z jego skargi wyrok sądu I instancji uchylający zaskarżoną decyzję został uchylony), to jednak w postępowaniu prowadzonym ze skargi kasacyjnej przesądzona została kwestia legitymacji skarżącego w ponownie prowadzonym przez sąd postępowaniu. W takiej więc sytuacji orzekanie o kosztach wg reguł określonych w art. 203 pkt 2 p.p.s.a. – byłoby oczywiście niesłuszne.