Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1881/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania podłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] nakazującą T. S. przyłączenie budynku znajdującego się na posesji przy ul. [...] w B. do miejskiej kanalizacji sanitarnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., a więc decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku powołał się na swoją trudną sytuację materialną oraz wysoki koszt przyłączenia. Dodatkowo wskazał, że w razie gdyby organ rozpoczął wykonywanie ostatecznej decyzji zobowiązującej do przyłączenia do sieci kanalizacji przez zastosowanie grzywny w celu przymuszenia, to postawiłoby go w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Zdaniem skarżącego w przypadku zastosowania przez organ wykonania zastępczego, a następnie uwzględnienia jego skargi, nie będzie możliwości przywrócenia stanu poprzedniego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], a więc decyzji organu I instancji. Decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, stąd też jej wykonanie winno było nastąpić dopiero z datą wydania decyzji organu odwoławczego. Zatem przedmiotem orzeczenia Sądu w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., należało uczynić decyzję ostateczną, a więc decyzję organu II Instancji, którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 powołanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę treść nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku przyjąć należy, że jego wykonanie rzeczywiście może spowodować dla skarżącego zarówno trudne do odwrócenia skutki, jak i zrodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody z uwagi na skutki wykonania przyłączenia budynku do istniejącej miejskiej kanalizacji sanitarnej, jak i włożony nakład pracy oraz środki przeznaczone na realizację przedmiotowej inwestycji. W ocenie Sądu zasadnym jest zatem, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Wobec powyższego biorąc pod uwagę realia rozpatrywanej sprawy, nie można stwierdzić, że udzielenie skarżącemu tzw. ochrony tymczasowej naruszałoby czyjkolwiek interes lub też pozostawało w opozycji do interesu publicznego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.