Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 666/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 77 par. 1,  art. 80,  art. 127 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 145 par. 1 pkt 1c,  art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Sędzia NSA Julia Szczygielska Asesor WSA Olga Białek Protokolant Kamila Zawiślan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę budynków nr [...] i [...] w zespole obiektów sanatoryjno-wypoczynkowo-leczniczych w P. Z. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta K. po rozpoznaniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 20.04.2006 r. przywołując w podstawie prawnej art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2003 nr 207 póz. 2016, z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce A Sp. z o. o. z siedzibą w P. Z., pozwolenia na budowę budynków nr 3 i 5 w zespole obiektów sanatoryjno-wypoczynkowo-łeczniczych w P. Z. przy ul. [...], działka nr [...], obręb S. Z. W decyzji tej, stosownie do art. 28 ust. 2 – Prawa budowlanego, organ I instancji określił również obszar oddziaływania przedmiotowych obiektów, ograniczają go tylko do działki nr [...], [...], obręb S. Z., P. Z., a więc do działki podlegającej zainwestowaniu.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych we W. (RDLP) podnosząc, iż w ocenie tej jednostki organizacyjnej wydane rozstrzygnięcie narusza obowiązujące przepisy Prawa budowlanego oraz przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 o ochronie gruntów rolnych i leśnych w części dotyczącej gruntów leśnych wchodzących w skład działki, na której przewiduje się realizację wnioskowanej inwestycji.

Strona odwołująca się wskazała, iż na etapie uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji, postanowieniem z dnia [...] - zawarła zastrzeżenie warunkujące wydanie takiej decyzji od uzyskania zgody wojewody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych w obszarze 0,2821 ha, stanowiącej część działki nr [...]. [...], obręb S. Z., na cele nierolnicze i nieleśne. Realizacja budynków nr [...] i [...] objętych pozwoleniem na budowę spowoduje, zdaniem RDLP, wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, które może nastąpić tylko po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Decyzja taka nie została wydana.

Strona odwołująca podniosła nadto, że skoro wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych i leśnych poprzedza wydanie decyzji pozwolenia na budowę, a inwestor takiej zgody nie uzyskał, to decyzja pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał przepis art. 32 ust. 4 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowiący, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wojewoda D. wskazał nadto, iż w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek wraz z elementami wymaganymi przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego tj. przedłożył: projekt budowlany spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, póz. 1133), decyzję nr [...] Burmistrza Miasta P. Z. z dnia [...] o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej, do zakresu uprawnień, izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączono niezbędne opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi, w tym między innymi opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 5 sierpnia 2004 r. oraz rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy i do spraw sanitarnohigienicznych z dnia 3 sierpnia 2004 nr 2/08/04.

W związku z tym, iż projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta P. Z. nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wobec powyższego organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę, bowiem zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się zaś do zarzutów strony skarżącej, która twierdzi że decyzja pozwolenie na budowę nie była poprzedzona stosowną zgodą wojewody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na nierolnicze i nieleśne, organ odwoławczy wyjaśnił, iż jak wynika z wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. Z. przedstawionego przez Burmistrza Miasta P. Z. w piśmie z dnia [...] nr [...] na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. Z., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa W. Nr 13, poz. 97 - działka nr [...],[...], obręb S. Z. w P. Z. oznaczona symbolem B 16 UZ - w całości stanowi teren zabudowy sanatoryjnej i wypoczynkowo-leczniczej.

Istniejącą zabudowę o innej funkcji należy przekształcić w zabudowę o funkcji podstawowej - sanatoryjnej, strefa "A" ochrony uzdrowiskowej'. Skoro tak, to w badanym przypadku zachodzi sytuacja przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.), tj. teren działki nr 305/6 objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. l tej ustawy.

Zatem, jak podniósł w dalszej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, teren przedmiotowej nieruchomości nr [...] nie wymaga uzyskania odrębnej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zaś decyzja pozwolenia na budowę nie narusza prawa.

Na powyższą decyzję Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych we W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. i podtrzymała dotychczasową argumentację opisaną w odwołaniu.

Strona skarżąca podniosła ponadto, iż z analizy przez nią dokonanej - na podstawie map załączonych do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i map załączonych przy piśmie Starosty K. z dnia 24 lipca 2006 r. - wynika, iż w sposób niezgodny z prawem została zmieniona granica ewidencyjna zasięgu gruntów leśnych (Ls) polegająca na zmniejszeniu powierzchni gruntów leśnych. Korekty tej dokonano w miejscu posadowienia budynków nr [...] i [...].

W ocenie skarżącej decyzja Wojewody D. nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. a uznająca, iż w badanej przez ten organ sprawie inwestor złożył wniosek zgodnie z wymaganiami art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 4 - prawa budowlanego i dlatego organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę pozostaje w sprzeczności z obowiązującym prawem.

Skarżąca podkreśla, iż jej odwołanie od decyzji Starosty K. wniesione zostało do Wojewody D. z powodu naruszenia przepisów art. 32 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień lub opinii organów. Takim szczególnym przepisem jest ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Zmiany gruntu leśnego na nie leśny można dokonać jedynie w oparciu o przepisy art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W przedmiotowej sprawie, decyzję, o której mowa w art. 11 cyt. ustawy -zezwalającą na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nie leśne powinien, zgodnie z treścią art. 5, wydać Dyrektor skarżącej Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Taka zaś decyzja nie została wydana, ponieważ inwestor nie wystąpił z takim wnioskiem.

Ponadto zdaniem strony skarżącej, za bezprzedmiotowe uznać należy odniesienie się organu drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutu braku zgody Wojewody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, którego to zarzutu strona skarżąca nie podnosiła w odwołaniu.

Zgoda, o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych skierowana jest na etapie opracowywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i wymagana na etapie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy lub lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 51 ust. 1 pkt 4 - ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ).

Dlatego też, uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, skarżąca Dyrekcja zastrzegła w swoim postanowieniu wymóg posiadania zgody Wojewody na zmianę przeznaczenia gruntów (cz. dz. objętej projektem decyzji) na cele nierolnicze i nieleśne.

Natomiast odwołanie skarżącej od decyzji Starosty K. do Wojewody D. dotyczyło etapu następnego tj. uzyskiwania pozwolenia budowę, na którym to etapie zgodnie z treścią art. 11 ust. 4 ustawy ochronie gruntów rolnych i leśnych wymagana jest decyzja zezwalająca na łączenie gruntów leśnych z produkcji do czego zdaniem strony skarżącej organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji się nie odniósł. Wobec powyższego niniejsza skarga jest konieczna i uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D., odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że teren objęty inwestycją znajduje się poza obszarem leśnym, co potwierdza załącznik graficzny w postaci wyrysu mapy ewidencyjnej gruntów w skali 1:1000 oraz mapy zasadniczej sytuacyjno - wysokościowej w skali 1:500, według stanu na dzień 14 lipca 2006 r., znajdujących się w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K.

Inwestor nie jest więc obowiązany do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji leśnej w trybie i na zasadach określonych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Taki obowiązek nie wynika też z wydanej przez Burmistrza Miasta P. Z. decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] (nr [...]), co nie może skutkować koniecznością ubiegania się o decyzję zezwalającą na wyłączenie z produkcji leśnej terenów nieleśnych. W postanowieniu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] nr [...], wydanym na etapie postępowania lokalizacyjnego tj. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, nie nałożono wprost obowiązku uzyskania decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej gruntów objętych postępowaniem. Wskazano jedynie ogólnie na ustawowy obowiązek uzyskania zgody wojewody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne (w odniesieniu do części gruntów objętych projektem decyzji o warunkach zabudowy).

Zatem skoro, teren objęty inwestycją nie jest terenem leśnym, jak wynika z ewidencji gruntów, bowiem przedmiotowe budynki zostały usytuowane poza jego granicami (dowód: załącznik mapowy ewidencji gruntów), to obowiązek, o którym mowa w powołanym wyżej postanowieniu Wojewoda D. uznał za bezprzedmiotowy. Podkreślił przy tym, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do kwestionowania zapisów zawartych w ewidencji gruntów.

Z powyższych powodów wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr153,poz.1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czyniąc to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

W myśl zaś przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny Sądu, dokonywanej według wskazanych wyżej kryteriów, była decyzja Wojewody D. nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia [...] Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą spółce A Sp. z o. o. z siedzibą w P. Z., pozwolenia na budowę budynków nr [...] i [...] w zespole obiektów sanatoryjno-wypoczynkowo-leczniczych w P. Z. przy ul. [...], działka nr [...], obręb S. Z.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga jest uzasadniona, chociaż z innych powodów aniżeli te, które zawiera skarga.

Wskazać należy, że naruszenie prawa w niniejszej sprawie polega na nieprzeprowadzeniu przez organ odwoławczy postępowania wstępnego, polegającego na zbadaniu czy istnieją w tym postępowaniu wszystkie elementy materialnego stosunku prawnego, pozwalające organowi na merytoryczne rozpatrzenie odwołania a w konsekwencji wydania decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty.

Wymogiem merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji jest bowiem dostateczne i wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy pozwalające między innymi na ustalenie, czy decyzja organu pierwszej instancji dotyczy interesu prawnego lub obowiązku prawnego legitymującego stronę do wniesienia odwołania.

Nie przeprowadzenie postępowania odwoławczego pod katem wskazanych wyżej zasad jako naruszające w istotny sposób przepisy art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 k.p.a. skutkuje wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego jako niezgodnej z prawem.

Zgodnie z przepisem art.140 k.p.a w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.

Wniesienie zatem odwołania przenosi na organ odwoławczy uprawnienie do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji.

Obowiązkiem organu administracji architektoniczno–budowlanej w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, w tym również w postępowaniu odwoławczym wywołanym wniesionym odwołaniem, jest w pierwszej kolejności miedzy innymi ustalenie kręgu osób, którym przysługiwać będzie status stron tego postępowania.

Zgodnie bowiem z art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji, odwołanie służy tylko do jednej instancji - stronie. Niniejszy przepis daje więc legitymację do wniesienia odwołania stronie, a więc temu podmiotowi, który spełnia przesłanki wypływające z art. 28 , 29 i 30 kpa lub też przepisów innych stosunku ( jak na to miejsce w niniejszej sprawie - art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane określający status strony w sposób szczególny).

Legitymację tę ma więc podmiot, który twierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego. Należy zatem przyjąć koncepcję subiektywną w odniesieniu do legitymacji strony do wniesienia odwołania. Twierdzenie jednostki, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jej prawnego interesu lub obowiązku daje podstawę do wszczęcia postępowania odwoławczego, a postępowanie to w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy braku po stronie odwołującego się przymiotu strony zakończy się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Rzeczą więc organu przeprowadzającego postępowanie odwoławcze zanim przystąpi on do merytorycznej oceny samej sprawy, w której wniesiono odwołanie jest rozpatrzenie wstępnej kwestii dopuszczalności samego odwołania również pod kątem istnienia po stronie odwołującej się legitymacji do występowania w postępowaniu w charakterze strony. Dopiero zaś po stwierdzeniu w takim postępowaniu, że odwołanie jest dopuszczalne możliwa jest ocena zasadności zarzutów podnoszonych przez taki podmiot ( stronę).

Podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stanowi między innymi przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. 2003 nr 207 póz. 2016, z późniejszymi zmianami), który określa komu przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

W myśl wskazanego przepisu status strony przysługuje inwestorowi, właścicielom, użytkownikom wieczystym oraz zarządcom tych nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu.

Zgodnie zaś z definicją ustawową zamieszczoną w art. 3 pkt. 20 wskazanej ustawy przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Wprowadzenie tego pojęcia nastąpiło w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27.03.2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80 , poz. 718), która weszła w życie z dniem 11.07.2003 r. Celem zmiany było przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem, a nie interesem ogólnym.

Nabycie statusu strony nie następuje wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ I instancji tej osoby do udziału w postępowaniu, lecz oparte musi być na przepisie prawa materialnego.

Ustalenie legitymacji strony w postępowaniu jest sprawą kluczową w postępowaniu administracyjnym i tego statusu nie można nabyć "per facta concludentia".

Wprowadzone do ustawy pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" należy odczytywać w ten sposób, że stronami będą właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości położonych w zasięgu takiego oddziaływania inwestycji, które ma określony wpływ na nieruchomości w otoczeniu tej inwestycji. Nie ma zatem znaczenia czy zachodzi tutaj sąsiedztwo, ani czy jest ono bezpośrednie, gdyż obszar oddziaływania obiektu może obejmować tereny dalej położone, natomiast istotnym jest, aby oddziaływanie to było powiązane z przepisami odrębnymi.

Tymczasem w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wstępnego, które pozwoliłoby ustalić, czy ze względu na charakter inwestycji i zasięg jej oddziaływania - oprócz inwestora - stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę a w dalszej konsekwencji osobą legitymowaną (poza inwestorem) do wniesienia środka zaskarżenia w postaci odwołania jest Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych we W.

Istotnym elementem każdej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę jest określenie obszaru oddziaływania obiektu (ów), o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez wskazanie konkretnych nieruchomości, na które oddziałuje taka inwestycja.

Z decyzji Starosty K. z dnia [...] Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce A Sp. z o. o. z siedzibą w P. Z. pozwolenia na budowę budynków nr [...] i [...] w zespole obiektów sanatoryjno-wypoczynkowo-leczniczych w P. Z. przy ul. [...], jako obszar oddziaływania obiektu określono tylko działkę nr [...] należącą do inwestora i podlegającą niniejszemu zainwestowaniu. W decyzji organu I instancji do obszaru tego (oddziaływania obiektu) nie zostały zaliczone inne działki (nieruchomości), np. przyległe do terenu spornej inwestycji, zatem nie określono innych podmiotów (właścicieli, zarządców lub użytkowników wieczystych innych pobliskich nieruchomości), ze względu na obszar oddziaływania spornej inwestycji, iż są stronami wszczętego postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Zauważyć przy tym należy, że w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych we W. posiadała status organu współdziałającego przy wydawaniu decyzji (art. 106 kpa), a nie status strony toczącego się postępowania.

Organ odwoławczy przystąpiwszy do ponownego rozpoznania sprawy powinien więc w pierwszej kolejności zbadać legitymację Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych do występowania w charakterze strony a tym samym i do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie, czego jak wynika z akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie uczynił.

Warto przy tym dodać, iż strona skarżąca Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych choć faktycznie uczestniczyła w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, to jednakże zarówno ze wskazanego wyżej a ustalonego w decyzji pierwszoinstancyjnej zasięgu oddziaływania inwestycji, jak również akt sprawy i wreszcie samych twierdzeń podnoszonych w toku instancji przez stronę skarżącą, nie da się ustalić jej uprawnienia do występowania w charakterze strony po myśli art. 28 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane.

Nabycie zaś statusu strony, czego nie uwzględnił organ odwoławczy przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, nie następuje wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ tej osoby (jednostki organizacyjnej) do udziału w postępowaniu, lecz musi być oparte na przepisie prawa materialnego, którego właściwe zastosowanie spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne.

Niewątpliwym jest w ocenie Sądu, iż akta niniejszej sprawy nie zawierały wystarczającego materiału dowodowego umożliwiającego ustalenie u strony skarżącej przymiotu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia spółce A Sp. z o. o. z siedzibą w P. Z. pozwolenia na budowę budynków nr [...] i [...] w zespole obiektów sanatoryjno-wypoczynkowo-leczniczych w P. Z. przy ul. [...], działka nr [...], obręb S. Z. Brak jest także w powyższym zakresie stosownych ustaleń i rozważań ze strony organu drugiej instancji.

Samo zaś faktyczne dopuszczenie skarżącej do udziału w postępowaniu odwoławczym i merytoryczne ustosunkowanie się do podniesionych przez skarżącą zarzutów, bez uprzedniego wyjaśnienia w sposób dostateczny jej interesu prawnego w żądaniu uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, jest co najmniej przedwczesne. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy zapewni uzupełnienie materiału sprawy o elementy wymienione w uzasadnieniu wyroku i po uprzednim rozważeniu kwestii legitymacji strony skarżącej do występowania w postępowaniu odwoławczym warunkującej możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy oceni, czy istnieją przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego ze względu na brak u strony skarżącej przymiotu strony w toczącym się postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, czy też ze względu na istnienie po stronie skarżącej interesu prawnego (określonego w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane), wobec istnienia podstaw prawnych do załatwienia sprawy co do istoty – podejmie jeden z innych aktów stosowania prawa niż przewidziany w art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a.

Zaskarżona decyzja wydana została zatem z istotnym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 k.p.a., co uzasadniało zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 c u.p.s.a jej uchylenie oraz orzeczenie zgodnie z art. 152 u.p.s.a.

O kosztach postępowania nie orzeczono zgodnie z art. 210 § 1 u.p.s.a .