Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SO/Ol 17/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za nieprzekazanie akt administracyjnych
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2, art. 55 § 1 i art. 154 § 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 28 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 roku sprawy z wniosku A. Z. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1. wymierzyć Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej grzywnę w kwocie 100 złotych (słownie: sto) za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie kompletnych akt administracyjnych w sprawie II SA/Ol 588/10; 2. zasądzić od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 60 złotych (słownie: sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Dnia 23 maja 2010r. A.Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej na decyzję tego organu z dnia "[...]". w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie obniżenia dodatku służbowego.

Skarga ta wraz z odpowiedzią i aktami sprawy została przekazana przez organ do Sądu w dniu 23 czerwca 2010r.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 23 czerwca 2010r. pełnomocnik organu wezwany został do nadesłania w terminie 7 dni całości akt administracyjnych, w tym w szczególności decyzji organu I instancji wraz z dowodem doręczenia stronie skarżącej i zażaleniem złożonym przez skarżącego.

W trakcie rozprawy w dniu 17 sierpnia 2010r. skarżący stwierdził, że oświadczenie o cofnięciu odwołania od decyzji zostało przez niego odwołane kolejnym pismem, które wraz z odpowiedzią organu na to pismo powinno znajdować się w aktach administracyjnych. Ponieważ dokumentów tych nie było w przesłanych przez organ sądowi aktach sprawy administracyjnej, Sąd odroczył rozprawę, zobowiązując pełnomocnika organu do nadesłania w terminie 7 dni brakujących dokumentów.

Obowiązek ten organ wykonał w dniu 24 sierpnia 2010r. (data nadania przesyłki).

Wnioskiem z dnia 17 sierpnia 2010r. A. Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o wymierzenie Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej grzywny w kwocie 31.029,60zł z powodu naruszenia przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż nie przekazał on w terminie 30 dni kompletnych akt administracyjnych do sprawy o sygnaturze II SA/Ol 588/10..

W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie, podnosząc, że akta administracyjne przekazane zostały wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, a następnie na wezwanie sądu zostały niezwłocznie uzupełnione o dodatkowe dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym w myśl § 2 tego przepisu organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast zgodnie z art. 55 § 1 powołanej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Z regulacji tych wynika, że organ administracji publicznej ma obowiązek przekazania sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, kompletnych akt administracyjnych, tak aby umożliwić sądowi rozstrzygnięcie w oparciu o pełen materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania decyzji.

Z akt sprawy II SA/Ol 588/10 wynika, że organ przekazując sądowi skargę dołączył do niej jedynie część akt sprawy administracyjnej związanej z obniżeniem skarżącemu dodatku służbowego, tj. decyzję organu I instancji, odwołanie, raport skarżącego cofający odwołanie i decyzję organu odwoławczego umarzającą postępowanie odwoławcze. Do akt nie zostały jednak dołączone inne zgromadzone w sprawie istotne dokumenty, takie jak pismo skarżącego wycofujące oświadczenie o cofnięciu odwołania jako złożonego pod wpływem błędu, odpowiedź organu na to pismo oraz dalszej korespondencji między stronami.

Dokumenty te stanowiły przedmiot rozważań Sądu, co wynika z uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Ol 588/10, co oznacza, iż były one niezbędne dla oceny prawidłowości stanowiska organu w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, a zatem nienadesłanie ich wraz ze skargą stanowiło naruszenie przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a.

Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny, ponieważ norma ta stanowi, iż Sąd może ale nie musi orzec o jej wymierzeniu. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego. Oznacza to, iż przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, m.in. przyczyny niewypełnienia obowiązków i czas w jakim organ zareagował na wezwanie Sądu do uzupełnienia akt. Wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma na celu zarówno zdyscyplinowania organu, jak i stanowić ma sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Samo jednak wykonanie obowiązku, określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. Należy mieć bowiem na uwadze, że organ uchybił 30-dniowemu terminowi wynikającemu z powołanego przepisu, ponieważ kompletne akta administracyjne znalazły się w posiadaniu Sądu dopiero 25 sierpnia 2010r., a zatem po upływie prawie 3 miesięcy od momentu wniesienia skargi. Wymierzona grzywna stanowi więc sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki, a jej wymierzenie w takiej sytuacji pełni nie tylko funkcję represyjną, ale ma ono także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości.

Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny, to jest ona współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wskazać należy, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd określając wysokość grzywny, bierze pod uwagę takie elementy, jak charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności oraz podjęte w danej sprawie przez organ działania w celu załatwienia sprawy. Sąd orzekający uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, wymierzona grzywna w kwocie 100,- zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonananie ustawowego obowiązku przekazania kompletnych akt administracyjnych wraz ze skargą w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I wyroku.

Rozpoznając wniosek o zwrot kosztów postępowania Sąd uznał żądanie skarżącego za uzasadnione do kwoty 60 zł, obejmującej zwrot kosztów trzykrotnego przyjazdu skarżącego do tutejszego Sądu, tj. w dniu 28 października 2010r. na rozprawę, w dniu 27 października 2010r. w celu dostarczenia pisma procesowego i w dniu 21 października 2010r. (po otrzymaniu zawiadomienia o rozprawie) w celu zapoznania się z aktami sprawy. Za nieuzasadnione natomiast Sąd uznał żądanie zwrotu kosztów za przejazd w dniu 26 października 2010r., ponieważ ponowne zapoznawanie się z aktami, które nie są obszerne, po upływie zaledwie 5 dni od dnia poprzedniego dokonania tej czynności, nie może zostać uznane za mieszczące się w katalogu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w rozumieniu art. 200 p.p.s.a.