Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 24/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-05-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano radcy prawnemu wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 15 pkt 1 i 2, par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 188/10 o odmowie zmiany decyzji dotyczącej przyznania usług opiekuńczych p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu P. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych.


UZASADNIENIE

Radca prawny P. S. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącej przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w L. w sprawie, w której wznowienia postępowania żąda skarżąca wniósł w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oraz zwrot wydatków w kwocie 6,05 złotych, kosztów korespondencji. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za pomoc prawną nie zostały zapłacone w całości lub w części oraz, iż skarżąca została powiadomiona o opinii. Do wniosku dołączono niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki na adres skarżącej oraz opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, z której wynika, że skarżąca ją otrzymała.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem".

W myśl § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2).

Zgodnie z unormowaniem §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne, którego wznowienia żąda skarżąca, treść §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli opinię sporządził radca prawny, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawca prowadził niniejszą sprawę skarżącej w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządził opinię stwierdzić należy, że wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług, która dla usługi tej wynosi 23% (art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 147,60 złotych.

Stosownie do unormowania § 15 pkt 2 rozporządzenia zwrotowi podlegają jedynie udokumentowane wydatki. Niepotwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia potwierdzenia nadania nie dokumentuje faktu poniesienia wydatków ani ich wysokości (por. wyrok SN z dnia 16 czerwca 2000 r., sygn. akt IV CKN 59/00 – Lex nr 533122; wyrok SN z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt II CSK 401/06 – Lex nr 453727 czy wyrok SN z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt II CSK 557/08 – Lex nr 584200). Z tego powodu referendarz sądowy nie przyznał wnioskodawcy zwrotu wydatków.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak w sentencji.