Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 782/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2012 r. (data nadania) C. Ś. – reprezentowany przez [...] P. K. – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary w wysokości 100.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania chłodni (mroźni owoców), zlokalizowanej na działce nr ewid. 336 w miejscowości W. P .

W dniu 26 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył w jego imieniu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. We wniosku tym podniósł, iż pomimo wniesienia do Sądu skargi na przedmiotowe rozstrzygnięcie, Urząd Wojewódzki pismem z dnia 22 października 2012 r. wezwał skarżącego do zapłaty nałożonej na niego kary pieniężnej pod rygorem wszczęcia egzekucji. W ocenie pełnomocnika strony wykonanie zaskarżonego postanowienia niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wysokość przedmiotowej kary jest bowiem znacząca w stosunku do obrotów skarżącego i jej zapłata zachwieje jego płynnością finansową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzą powyższe przesłanki. Jeżeli bowiem wziąć pod uwagę znaczną wysokość nałożonej na skarżącego kary (100.000 zł), realne jest niebezpieczeństwo wyrządzenia mu zarówno znacznej szkody, jak i trudnych do odwrócenia skutków.

Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapewnia skarżącemu tymczasową ochronę jego praw, gdyż rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

W związku z powyższym należało orzec, jak w sentencji postanowienia.