Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2541/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  18 ust. 5 lit. a, b i c, art. 18 ust. 4a, , art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3 pkt 4, art. 6 ust. 1, art. 4 pkt. 11
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] nakładającą na L. F., skarżącego w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10000 złotych.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] czerwca 2011 r. w W. przy [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Kierowcą pojazdu był skarżący, który do kontroli okazał: prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny ww. pojazdu, polisę OC, książkę kasy fiskalnej. Na dachu pojazdu znajdował się baner z dwustronnym napisem [...]. W pojeździe było zamontowane urządzenie licząco – pomiarowe EURO-FIS Elite Taxi fiskalny pozwalające na wyliczenie należności za przejechaną trasę w ramach usługi przewozu. Dla celów dowodowych sporządzono kserokopie okazanych dokumentów, sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu oraz przesłuchano kierowcę w charakterze świadka. Z kontroli został sporządzony protokół nr [...]. Kierowca odmówił podpisania protokołu.

Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych.

Podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiły następujące naruszenia:

- wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru,

- wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy,

- wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych,

- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b oraz

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454) oraz lp. 1.1, 2.9 oraz 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości (pkt 1) oraz nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10000 złotych (pkt 2).

Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Podkreślił, że nie może przychylić się do argumentów strony i uznać, iż skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bagażową, gdyż przedmiotem przewozu nie był bagaż. Skontrolowany pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednak taksówką nie był. Przewoźnik nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, a pojazd nie posiadał stosownych oznaczeń graficznych oraz numeru bocznego. W związku z powyższym należało uznać, iż strona wykonywała okazjonalny transport drogowy osób. W trakcie postępowania ustalono, iż strona nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób.

Odnosząc się do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą lub telefonem przedsiębiorcy organ wyjaśnił, iż nie chodzi o dosłowne utożsamianie nazwy z firmą, pod którą przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze lub ewidencji. Pojazd skarżącego wyposażony był w baner z napisem [...], natomiast na przedzie i po bokach pojazdu znajdował się napis [...] i nie ma znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa [...] nie pokrywa się z firmą przewoźnika. Odnosząc się do zakazu umieszczania numeru telefonu przedsiębiorcy organ podkreślił, iż numer ten nie musi być zarejestrowany na kontrolowanego przedsiębiorcę. Również zasadnym, zdaniem organu, było stwierdzenie naruszenia polegającego na zamontowaniu, wbrew zakazowi, w pojeździe taksometru lub urządzenia taksometr przypominającego.

W kontrolowanym pojeździe zamontowane było urządzenie pomiarowo - liczące marki EURO FIS Elite Taxi fiskalny (wydruk z urządzenia - w aktach sprawy). Organ wskazał również, że kontrolowany pojazd nie był technicznie przystosowany do wykonywania przewozów okazjonalnych osób, a w dniu kontroli taki przewóz był wykonywany.

Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co potwierdza materiał zdjęciowy oraz dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu.

Organ podkreślił, że w chwili orzekania przez organ II instancji zmienił się stan prawny. Ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw wprowadzono zmiany w zakresie dotychczasowego wykazu naruszeń. I tak w załączniku nr 3 do ustawy pod lp. 2.9 wskazano naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. Stan faktyczny z dnia kontroli potwierdza popełnienie przez stronę powyższego naruszenia oraz naruszeń z lp. 1.1 i 2.10, jednakże, na gruncie znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym, należało na stronę nałożyć karę pieniężną ograniczoną do wysokości 10000 (dziesięć tysięcy) złotych zgodnie z art. 92a ust 2 ustawy o transporcie drogowym.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.: art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób, podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący wskazał również na naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkujący niewłaściwą oceną charakteru przewozu wykonywanego przez stronę w chwili kontroli. Zdaniem skarżącego ewentualna kara jaka powinna zostać nałożona to kara pieniężna tytułem naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że skarżący wykonywał bez licencji przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszeń określonych w art. 18 ust. 5 lit. a - c u.t.d. oraz wykonywał przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4 a z zastrzeżeniem przewozów określonych w art. 18 ust. b.

Organy prawidłowo oceniły, że zatrzymany pojazd posiada cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, ale taksówką nie był. Przewoźnik nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, a ponadto pojazd nie posiadał oznaczeń charakterystycznych dla taksówki osobowej w postaci herbu miasta, oznaczeń graficznych oraz numeru bocznego co oznacza jedynie "podszywanie się" pod taksówkę osoby wykonującej przewóz okazjonalny z uwagi na możliwość oznaczeń reklamujących ten rodzaj działalności.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z kolei art. 5 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania wobec kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne wskazane w tym przepisie.

Ze wskazanego przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego może wykonywać przewozy bądź osobiście bądź poprzez zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę kierowców, czy też poprzez inne osoby niezatrudnione wprawdzie przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy na rzecz właściciela licencji, o ile osoby te spełniają stosowne wymagania, określone w ustawie.

W świetle art. 6 ust. 1 ww. ustawy, wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga licencji, której udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto W. - związek komunalny (art. 6 ust. 4 ustawy).

W ocenie Sądu, pojazd nie spełniał definicji taksówki określonej w art. 2 pkt 43 Prawo o ruchu drogowym w związku z aktem prawa miejscowego: uchwałą NR [...] RADY MIASTA W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych (poprzednia, nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2003 roku w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych (Dz. Urz. [...]).

Kontrolowany pojazd nie posiadał wymaganych oznaczeń, których wzory także są określone zapisami uchwały, co oznacza, że wykonywany przewóz nie może być uznany za przewóz taksówką.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Art. 18 ust. 4a u.t.d. stanowi, że podjęcie i wykonanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W myśl art. 18 ust. 4a przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu osób łącznie z kierowcą. Art. 18 ust. 5 lit. a-c stanowi, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Jednakże z mocy art. 12 ust. 1b u.t.d. licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Analiza treści wymienionych przepisów wskazuje, że przewozy wykonywane na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób są odrębnym rodzajem przewozów niż przewozy dokonywane w ramach transportu drogowego taksówką.

Podkreślić należy, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym obowiązują odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów jest wprowadzony przez art. 18 ust. 5 u.t.d. zakaz umieszczania w pojazdach przeznaczonych do przewozu okazjonalnego osób wyposażenia i oznakowania właściwego dla taksówki (taksometr, baner na dachu, numer telefonu i nazwa przedsiębiorcy).

Ratio legis wprowadzenia zakazów, określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d., było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930).

Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (rozumianego jak w art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 18 u.t.d.) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Orzecznictwo sądowe uznaje, iż w tym zakresie należy kierować się wykładnią celowościowo – funkcjonalną art. 18 ust. 5 u.t.d.

Zgodnie z art. 18 ust. 5 lit. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy (por. wyroki NSA z dnia: 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1217/10, 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1062/11, 26 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1316/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wprowadzając omawiany zakaz ustawodawca posłużył się pojęciami "nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy" nie definiując tych pojęć. Należy przy tym zauważyć, że zakaz objęty art. 18 ust. 5 lit. u.t.d. zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów (nazwa, adres, telefon), gdyż tylko takie rozumienie omawianego przepisu czyni zadość celowi, dla którego przepis ten został wprowadzony. Ustawodawca posłużył się określeniem nazwa, a nie firma. Zatem nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Zakaz obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, nie zaś nazwy np. wpisanej do rejestru (tak NSA w wyroku w sprawie II GSK 1316/11).

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że należący do skarżącego pojazd marki [...] nr rej. [...] był oznaczony (trwale) w ten sposób, że na dachu pojazdu znajdował się podświetlony baner z dwustronnym napisem [...] Zasadnie zatem organ uznał, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d.

Należy podkreślić, iż w obecnym stanie prawnym nie istnieje rozróżnienie na trzy rodzaje naruszeń z lp. 2.9, mianowicie na wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu:

- umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru (pkt 1),

- umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (pkt 2) oraz

- umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (pkt 3).

W chwili orzekania przez organ II instancji zmienił się stan prawny. Zgodnie z art. 10 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Ustawa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. Powyższą ustawą wprowadzono zmiany w zakresie dotychczasowego wykazu naruszeń. W załączniku nr 3 do ustawy pod lp. 2.9 znajduje się naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. Stan faktyczny z dnia kontroli potwierdza popełnienie przez stronę powyższego naruszenia oraz naruszeń z lp. 1.1 i 2.10, jednakże, na gruncie znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym, należało na stronę nałożyć karę pieniężną ograniczoną do wysokości 10000 złotych zgodnie z art. 92a ust 2 ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo zatem zastosował dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.9. pkt 1 i 3 załącznika do tej ustawy, uchylając decyzję organu I instancji i nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10000 złotych.

Należy podkreślić, iż dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym było to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem było zawarcie umowy przewozu. W celu skutecznej ochrony przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne potencjalnych klientów wprowadzać w błąd co do rodzaju przewozu. Nie ulega wątpliwości, że jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego podświetlenia napisu "TAXI". Zdając sobie sprawę z powyższych okoliczności stworzono takie instrumenty prawne, aby całkowicie uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie pojazdu do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.).

Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu, zeznanie kierowcy oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust. 4a i ust. 5 u.t.d., bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami.

Podkreślić przy tym należy, iż o tym, czy był to przewóz okazjonalny czy też przewóz taksówką decyduje zaistniały stan rzeczy i przywołane na podstawie materiału dowodowego ustalenia przez organ nie zaś przekonanie, strony wyrażone w skardze, że przedmiotowy przewóz powinien być uznany za przewóz taksówką i kara powinna być zdaniem skarżącego, nałożona za brak licencji na wykonywanie przewozu taksówką.

Organ trafnie ustalił, uzasadniając swoje stanowisko zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., że w dniu kontroli był wykonywany przez skarżącego przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą bez licencji i z pozostałymi naruszeniami wskazanymi w decyzji, a taki stan rzeczy, świetle przepisów powołanych w podstawie materialnoprawnej decyzji skutkuje karami, które zostały na skarżącego nałożone.

Sąd nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.