Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 141/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 1715
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu
article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na bezczynność Burmistrza Miasta C. w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku celowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu M. W. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć zł 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;


UZASADNIENIE

W treści skargi M. F. zarzucił Burmistrzowi Miasta C. bezczynność w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku celowego.

Postanowieniem z dnia 14 września 2017 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego M. W.

Wezwaniem z dnia 16 października 2017 r., wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 11 października 2017 r. zwrócono się do wspomnianego pełnomocnika o usunięcie braków formalnych skargi, poprzez wskazanie, czy skarżący przed złożeniem tej skargi wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz o nadesłanie dowodu wniesienia zażalenia wraz z jego odpisem.

Odpowiadając na to wezwanie radca prawny M. W.nadesłał pismo procesowe datowane na 27 października 2017 r., w którym podniósł, iż skarżący nie dysponuje żadnym dowodem mogącym wykazać, iż wniósł zażalenie lub ponaglenie do właściwego organu przed wystąpieniem ze skargą na bezczynność w przedmiocie objętym niniejszym postępowaniem. Równocześnie pełnomocnik strony wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu składając oświadczenie, iż nie zostały one pokryte w części ani w całości.

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym, Sąd odrzucił skargę.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Jak wynika z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na uwadze treść powyższych unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów określonych w przywołanym § 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 295,20 zł, na którą składa się opłata za udział w postępowaniu pierwszej instancji, w kwocie 240 zł określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego aktu wykonawczego. Kwotę tę podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 niniejszego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł;

W tym miejscu należy podkreślić, że chociaż skarga w niniejszej sprawie została odrzucona, to jednak, zdaniem rozpoznającego wniosek, fakt ten nie stanowi efektu uchybień pełnomocnika strony. Wnioskujący adwokat zareagował bowiem w wyznaczonym terminie na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednak - jak wynika z jego odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 27 października 2017 r. - nie mógł skutecznie uzupełnić tego braku z przyczyny obiektywnej, a mianowicie dlatego, że skarżący nie posiadał żadnego dokumentu potwierdzającego poprzedzenie skargi na bezczynność Burmistrza Miasta C. zażaleniem na niezałatwienie przez wspomniany organ sprawy w terminie. W konsekwencji, wnioskodawcy nie można zarzucić, aby jego działanie było sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, a skoro tak, w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu stosownego wynagrodzenia.

Zważywszy powyższe, postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.