Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 1/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 139, art. 140, art. 141
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 3, art. 4, art. 52, art. 53, art. 149
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi "E." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącej z 23 listopada 2012 r. I. zobowiązuje Burmistrza do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 23 listopada 2012 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza na rzecz strony skarżącej "E." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Spółka"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Burmistrza L. (Organ I instancji) w przedmiocie nierozpoznania wniosku Strony z 23 listopada 2012 r.

Spółka 23 listopada 2012 r. złożyła do Burmistrza L. wniosek o wznowienie postępowania podatkowego za lata 2001-2012 z uwagi na ujawnioną nową okoliczność sprawy, tj. zły stan techniczny wskazanych w piśmie działek.

Postanowieniem z 12 grudnia 2012 r. Organ I instancji wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z 18 września 2007 r. znak Fp.Do.31010-8/2007, z 30 września 2008 r. znak Fp.Do.3110-9/2008, z 20 maja 2009 r. znak POD.II.DO.3110-5/09, z 13 kwietnia 2010 r. znak POD.II.DO.3110-1/10, z 31 marca 2011 r. znak RFN-P.3120.2.10.2011 oraz z 11 maja 2012 r. znak RFN-P.3120.2.2.2012 wydanymi w sprawie określenia wysokości zobowiązań w podatku od nieruchomości.

Następnie, decyzją z 7 marca 2013 r., nr RFN.P.3120.2.1.2013, Organ

I instancji odmówił wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzjami ostatecznymi z 18 września 2007 r. nr Fp.Do.31010-8/2007, z 30 września 2008 r. nr Fp.Do.3110-9/2008, z 20 maja 2009 r. nr POD.II.DO.3110-5/09, z 13 kwietnia 2010 r. nr POD.II.DO.3110-1/10, z 31 marca 2011 r. nr RFN-P.3120.2.10.2011 oraz z 11 maja 2012 r. nr RFN-P.3120.2.2.2012 wydanymi w sprawie określenia wysokości zobowiązań w podatku od nieruchomości.

Na skutek wniesionego przez Stronę odwołania od decyzji Organu I instancji z 7 marca 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "Organ odwoławczy"), decyzją z 14 czerwca 2013 r., uchyliło decyzję Organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wskazał, że nie może jednoznacznie określić, czy postępowanie podatkowe zostało wznowione prawidłowo z uwagi na brak w otrzymanych aktach potwierdzeń odbioru decyzji ostatecznych. Nadto, Organ I instancji wskazał, że niedopuszczalne jest, po wznowieniu postępowania podatkowego postanowieniem, wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania podatkowego w tej samej sprawie, jak to uczynił Organ I instancji. We wznowionym postępowaniu podatkowym Organ I instancji nie zebrał dostatecznie materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z decyzji ostatecznych nie wynika bowiem, jakich nieruchomości one dotyczą, podczas gdy we wniosku o wznowienie postępowania zostały wskazane konkretne działki. W związku z powyższym Organ I instancji winien wyjaśnić te rozbieżności. Zdaniem Organu odwoławczego, najbardziej adekwatne byłoby przeprowadzenie dowodu z oględzin działek.

Wnioskiem z 20 kwietnia 2021 r. Strona zwróciła się do Organu I instancji

o wydanie zaświadczenia (zgody) Gminy L. jako wierzyciela na dokonanie wpisu wykreślenia hipoteki przymusowej kaucyjnej w kwocie [...] zł dokonanego na wniosek Burmistrza L. z 21 czerwca 2007 r. Dz.Kw. 1717/07, ponieważ decyzje wskazane przez Burmistrza jako podstawa wpisu nie zostały wydane prawidłowo i nie są w obrocie prawnym. Następnie, Spółka wniosła o wznowienie postępowania podatkowego za lata 2001-2012 z uwagi na ujawnioną nową okoliczność sprawy – zły stan wskazanych we wniosku działek.

Postanowieniem z 25 maja 2021 r. nr RFN.P.3120.9.05.2021 Organ

I instancji pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Spółki o wznowienie postępowań podatkowych za lata 2001-2012 zawarty w piśmie z 20 kwietnia 2021 r.

Organ odwoławczy postanowieniem z 30 czerwca 2021 r. nr SKO/CZ/400/2562/2021 uchylił postanowienie Organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia Organ odwoławczy odniósł się do bytu prawnego Spółki oraz osób umocowanych do jej reprezentacji, wskazując na uchybienia Organu I instancji w tym zakresie.

Postanowieniem z 27 sierpnia 2021 r. nr RFN.P.3120.9.05.2021 Organ

I instancji pozostawił bez rozpatrzenia wniosek o wznowienie postępowań podatkowych za lata 2001-2012 zawarty w piśmie z 20 kwietnia 2021 r.

Organ odwoławczy, postanowieniem z 28 października 2021 r. nr SKO/CZ/400/3743/2021 uchylił postanowienie Organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia Organ odwoławczy wskazał, że wniosek został podpisany przez pełnomocnika i prezesa Spółki. Zdaniem Organu odwoławczego, Organ I instancji nie odniósł się w sposób przekonujący do kwestii podpisania wniosku przez Prezesa Spółki, nie jest zatem wiadomym, z jakich przyczyn Organ I instancji uznał, że podpis na wniosku nie należy do prezesa Spółki pozostawiając tym samym wniosek bez rozpatrzenia.

Pismem z 20 listopada 2021 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Organu I instancji

w przedmiocie:

- niewykonania od 2013 r. decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r.;

- niewykreślenia z urzędu i na wniosek wszystkich hipotek przymusowych kaucyjnych wpisanych na podstawie na podstawie błędnych aktów Organu I instancji, których nieprawidłowość została stwierdzona decyzją Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. dotychczas prze Organ I instancji (od 2013 r.) nie wykonaną;

- niewykreślenia z urzędu i na wniosek wszystkich hipotek przymusowych kaucyjnych wpisanych na podstawie błędnych aktów Organu I instancji także z uwagi na przedawnienie tych zobowiązań i niekonstytucyjność utrzymania wpisów w hipotekach po przedawnieniu się zobowiązań;

- braku reakcji na niedopełnienie obowiązków i dalsze niezałatwienie sprawy.

Skarżąca podniosła zarzut:

1. niezałatwienia sprawy w terminie i przewlekłe prowadzenie postępowania. Organ przekroczył termin załatwienia sprawy i postępowania trwa dłużej, niż to jest dopuszczalne i konieczne do załatwienia sprawy, ponieważ Organ podejmuje czynności pozorne czy niepotrzebne. W ocenie Skarżącej w tej sprawie mamy do czynienia tak z niezachowaniem terminu, jak i z czynnościami pozornymi, polegającymi na ustalaniu rzeczy niewymagających ustalenia, podnoszenia nieprawdziwych wytycznych Organu odwoławczego, podawanie nieprawdy

w sprawach Spółki;

2. posługiwanie się nieprawdą (powoływanie się Organu w jego wezwaniach kierowanych do Spółki na wyimaginowane wytyczne Organ odwoławczy itd.);

3. bezprawne pozostawienie w obiegu błędnych decyzji i poczynionych na ich podstawie wpisów na hipotekę;

4. braku działania z urzędu w oczywistej sprawie dokonania wpisów wykreśleń na hipotece nieruchomości Spółki z uwagi na ich dokonanie w oparciu o wadliwe decyzje;

5. braku działania z urzędu w sprawie dokonania wpisów wykreśleń na hipotece nieruchomości Spółki z uwagi na ich niekonstytucyjność stwierdzoną wyrokiem TK z 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12).

Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i zastosowanie związanych z tym sankcji pozostających w zakresie działania WSA w Szczecinie;

2. nakazanie Organowi I instancji wykonania czynności z urzędu (lub na wniosek) tj. sporządzenie wniosków wykreślenia wszystkich wpisów zrealizowanych w oparciu

o obarczone błędami decyzje podatkowe (dowód: decyzja Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r.);

3. uchylenie wszystkich decyzji wymierzających podatek wyższy od podatku rolnego

i wydanie decyzji prawidłowych wg wytycznych Organu odwoławczego z 12 grudnia 2012 r.;

4. odniesienie się do aspektu niepodejmowania przez Organ I instancji działa z urzędu mimo istnienia wytycznych, by kierować wnioski o wpisy – wykreślenia na hipotekach z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych, niekonstytucyjność takich wpisów;

5. wskazanie czy wg WSA w Szczecinie decyzje Organu I instancji wskazane jako nieprawidłowe w decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. pozostają

w obiegu prawnym, jako że ten aspekt jako istotny, determinuje istnienie i zasadność niniejszej sprawy;

6. zajęcie przez WSA w Szczecinie stanowiska w związku ze świadomym posługiwaniem się przez Organ w sprawie (pismach) nieprawdą i nieprawidłowym orzekaniem na jej podstawie;

7. zajęcie stanowiska przez WSA w Szczecinie w zw. z niedopuszczalnym uzupełnianiem przez Organ I instancji uzasadnień jako postanowień czy decyzji

w pismach przewodnich, co zmusza Stronę do odnoszenia się do zawartej w nich argumentacji.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym Burmistrza L. z 12 stycznia 2021 r., odnosząc się do niewykonania przez Organ I instancji decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. uchylającej decyzję Organu I instancji z 7 marca 2013 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania wydał decyzję z 5 czerwca 2013 r. o umorzeniu toczącego się postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Nadto, Organ I instancji poinformował, że następne wnioski Spółki o wznowienie postępowania podatkowego zostały rozpatrzone, a decyzje zostały przesłane na adres jej siedziby.

Odnosząc się do kwestii proceduralnych Burmistrz L. wskazał, że złożone do wniosku pełnomocnictwo notarialne nie może był kwalifikowane jako pełnomocnictwo ogóle w rozumieniu art. 138d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej "O.p."). Pełnomocnictwo ogólne podatnik powinien złożyć na formularzu określonym w art. 138d § 3 i 138j § 1 pkt 1 O.p. Organ wskazał następnie, że pomimo powyższych braków, rozpatruje obecnie składane wnioski Spółki, ponieważ na pismach widnieją zarówno podpisy pełnomocnika oraz prezesa. Postępowanie nie zakończyło się jeszcze wydaniem stosownej decyzji.

Nadto, Organ wskazał w piśmie, że postanowieniem z 2 grudnia 2021 r. Organ I instancji wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z 24 stycznia 2007 r. nr Fp.Do.3110-1/2007, z 24 stycznia 2007 nr Fp.Do.3110-2/2007, z 21 maja 2007 r. nr Fp.Do.3110-4/2007, z 21 maja 2007 r. nr Fp.Do.3110-5/2007, z 21 maja 2007 r. nr Fp.Do.3110-6/2007, z 21 maja 2007 r. nr Fp.Do.3110-7/2007, 18 września 2007 r. nr Fp.Do.3110-8/2007, z 30 września 2008 r. nr Fp.Do.3110-9/2008, z 20 maja 2009 r. nr POD.II.DO.3110-5/09, z 13 kwietnia 2010 r. nr POD.II.DO.3110-1/10, z 31 marca 2011 r. nr RFN-P.3120.2.10.2011 oraz z 11 maja 2012 r. nr RFN-P.3120.2.2.2012 wydanymi w sprawie określenia wysokości zobowiązań w podatku od nieruchomości.

Pismem procesowym z 30 stycznia 2022 r. Skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje w całości skargę i podniesione w niej argumenty i dowody. Nadto wskazała, że skarga nie dotyczy bezczynności Organu odwoławczego, lecz bezczynności Organu I instancji w zakresie niewykonania od 2013 r. decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r., do czego niewątpliwie był zobowiązany i mimo wywodów zawartych w odpowiedzi na skargę Organ nie dokonał niczego w związku

z decyzją z 14 czerwca 2013 r. i wytykami tam zawartymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi

i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 141 § 1 pkt 1 O.p. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia.

Wykładnia zarówno systemowa, jak i gramatyczna art. 141 O.p. prowadzi do wniosku, że warunkiem sine qua non dopuszczalności ponaglenia jest niezałatwienie sprawy w terminie, co oznacza, że muszą wystąpić łącznie dwie okoliczności. Pierwsza z nich to niezałatwienie sprawy, natomiast druga – upływ terminu ustawowego lub dodatkowego, określonego na podstawie art. 140 O.p. Omawiany środek prawny ma zatem na celu stworzenie stronie realnej ochrony procesowej, ale stwarza także mechanizm wymuszający sprawność działania ze strony administracji publicznej i kontrolę tej działalności przez sąd (wyrok WSA w Warszawie z 12 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 2226/07 na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co do zasady adresatem ponaglenia jest organ podatkowy wyższego stopnia. Wnoszenie ponaglenia następuje bez pośrednictwa organu podatkowego, którego bezczynność związana z niezałatwieniem sprawy w terminie jest kwestionowana. Ponaglenie należy zatem składać bezpośrednio do organu wyższego stopnia

z pominięciem organu prowadzącego postępowanie, który uchybia terminom. Złożenie ponaglenia oprócz tego, że może spowodować skutek w postaci wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, może nieść za sobą informację

o uchybieniach w pracy organu niższego stopnia.

Należy się zgodzić, że zasadniczo o niezałatwieniu sprawy w terminie możemy mówić w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminach określonych ustawowo (art. 139 O.p.) lub wskazanych przez organ administracyjny na podstawie art. 140 O.p. Jeżeli organ rozstrzygający ponaglenie uzna je za bezzasadne, okoliczność tą należy zakomunikować stronie. Uznanie ponaglenia przez organ wyższego stopnia za bezzasadne stanowią rozstrzygnięcie kwestii merytorycznej co do bezczynności organu (wyrok WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Po 597/07, LEX nr 483580). Przepis art. 141 § 2 O.p. nie określa, w jakiej formie winien działać organ podatkowy rozpatrujący ponaglenie. Niezależnie od tego, czy organ ten podzieli stanowisko ponaglającego, czy też nie zgodzi się z nim, właściwą formą jest postanowienie, na które nie służy zażalenie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Skargę na bezczynność można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Straciło aktualność stanowisko, zgodnie z którym wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność uzależnione było od rozpatrzenia ponaglenia złożonego w trybie art. 141 § 1 O.p. Aktualnie, zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W obowiązującym stanie prawnym skargę do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść nawet w tym samym dniu, w którym skorzystano z ponaglenia na podstawie art. 141 § 1 O.p., bowiem skarga do sądu administracyjnego na bezczynność nie jest skargą na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie.

Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że Strona wniosła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – będącego organem wyższego stopnia w stosunku do Burmistrza L. – pismem z 20 listopada 2021 r., które wpłynęło do tego organu 24 listopada 2021 r., spełniając tym samym wymóg dotyczący wyczerpania środków zaskarżenia.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak się wydaje, przepis ten będzie stanowił podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w szczególności w przypadku opieszałości organu podatkowego w sporządzaniu kopii akt sprawy lub uwierzytelnionego odpisu akt sprawy.

Skarga okazała się zasadna. Z treści skargi oraz z treści pisma procesowego

z 30 stycznia 2022 r., stanowiącego uzupełnienie skargi wynika, że Strona skarży bezczynność Organu I instancji w zakresie niewykonania od 2013 r. decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r., która to decyzja – jak wskazuje jej treść – odnosi się bezpośrednio do sprawy zapoczątkowanej wnioskiem Strony z 23 listopada 2012 r. W wyniku analizy materiału dowodowego, tutejszy Sąd uznał, że Skarżąca pozostaje w słusznym przekonaniu, że Organ I instancji nie wykonał decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. uchylającego decyzję z 7 marca 2013 r., a tym samym pozostawał bezczynny w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku Strony z 23 listopada 2012 r.

Nakreślając na wstępie tło historyczne sprawy, należy wskazać, że

23 listopada 2012 r. Skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego za lata 2001-2012 z uwagi na ujawnioną nową okoliczność sprawy. Decyzją z 7 marca 2013 r. Organ I instancji odmówił wznowienia postępowania podatkowego zakończonego wskazanymi w sentencji zaskarżonego aktu ostatecznymi decyzjami podatkowymi. Skarżąca pismem z 25 marca 2013 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Organu I instancji z 7 marca 2013 r., Organ odwoławczy, decyzją z 14 czerwca 2013 r., uchylił zaskarżoną decyzję

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Z treści uzasadnienia decyzji Organu odwoławczego wynika, że na skutek wniesionego przez Stronę wniosku z 23 listopada 2012 r., postanowieniem z 12 grudnia 2012 r. Organ

I instancji wznowił postępowanie podatkowe, a następnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wydał decyzję z 7 marca 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania podatkowego. W motywach rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wskazał, że niedopuszczalne jest po wznowieniu postępowania podatkowego postanowieniem, wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania podatkowego w tej samej sprawie, jak to uczynił Organ I instancji. Nadto, Organ

I instancji wskazał, że we wznowionym na wniosek Strony z 23 listopada 2012 r. postępowaniu Organ I instancji nie zebrał dostatecznego materiału dowodowego, niezbędnego do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zdaniem Organu odwoławczego, Organ I instancji winien wyjaśnić najpierw powstałe w sprawie rozbieżności, a najbardziej adekwatne byłoby zdaniem Organu odwoławczego przeprowadzenie dowodu z oględzin działek należących do Strony oraz dróg do nich prowadzących, a także wystąpić do Sołectwa Osetna o informacje dotyczące możliwości wykorzystania działek należących do podatnika za lata wznowionych postępowań podatkowych.

Z urzędu wiadome jest Sądowi, że Spółka wniosła skargę na decyzję Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. Postanowieniem z 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt

I SA/Sz 744/13 WSA w Szczecinie odrzucił skargę. Z treści uzasadnienia wynika, że Spółka nie uzupełniła we wskazanym terminie wymogów formalnych skargi, lecz

złożyła wniosek o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego. W związku

z tym, że skarga nie została wniesiona skutecznie, Sąd był obowiązany ją odrzucić.

Powyższe oznacza, że decyzja Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. uchylająca decyzję Organu I instancji z 7 marca 2013 r. stała się ostateczna

i prawomocna oraz podlegała wykonaniu przez Organ I instancji według wskazań

w niej zawartych. Tymczasem, z nadesłanych akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby w związku z prawomocnością decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r., uchylającej decyzję z 7 marca 2013 r., wydaną na skutek wniosku Strony z 23 listopada 2012 r., Organ I instancji poczynił jakiekolwiek kroki wskazujące na zastosowanie się do zaleceń zawartych w uzasadnieniu decyzji Organu odwoławczego.

Z kolei, postanowieniem z 26 października 2021 r.` sygn. akt I SAB/Sz 11/21 WSA w Szczecinie odrzucił skargę Spółki na bezczynność Organu odwoławczego

w przedmiocie niewykonania przez Organ I instancji decyzji organu II instancji

z 14 czerwca 2013 r. nr SKO/KD/400/1779/2013. Jak słusznie wskazał Sąd

w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, skarga nie mieściła się w granicach właściwości sądów administracyjnych, określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a., ponieważ Organ odwoławczy nie był zobowiązany przepisami prawa do wydania żadnego z aktów lub dokonania czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.

W piśmie procesowym z 12 stycznia 2022 r. Organ I instancji odniósł się do zarzutów skargi i wskazał, że błędnym jest twierdzenie Spółki, iż Burmistrz L. nie wykonał decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r., Organ I instancji dokonał bowiem ponownego rozstrzygnięcia sprawy już w 2013 r. i decyzją nr RFN.P.3120.2.3.2013 umorzył postępowanie m.in. z uwagi na fakt, że osoba składająca wniosek nie przedstawiła dokumentów potwierdzających jej umocowanie do występowania w imieniu podmiotu. Nadto, Organ I instancji wskazał, że decyzja Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. nie dotyczy uchylenia decyzji Organu

I instancji w zakresie podatku od nieruchomości, a jedynie dotyczy ponownego rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania.

Odnosząc się do powyższego, tutejszy Sąd zauważa, że decyzja Organu z 14 czerwca 2013 r. została wydana w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Organu

I instancji z 7 marca 2013 r. dotyczącej "odmowy wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją podatkową" i jak słusznie wskazał Organ I instancji w uzasadnieniu ww. pisma procesowego z 12 stycznia 2022 r., Organ odwoławczy nie uchylił decyzji ostatecznych w zakresie podatku od nieruchomości, lecz nakazał Organowi I instancji ponowne rozpatrzenie wniosku Strony i prawidłowe przeprowadzenie postępowania wznowieniowego. Niemniej jednak tutejszy Sąd zauważa, że z akt administracyjnych sprawy w żaden sposób nie wynika, aby Organ

I instancji takowe postępowania ponownie przeprowadził. Co prawda Organ I instancji w piśmie procesowym z 12 stycznia 2022 r. wskazuje, że dokonał ponownego rozstrzygnięcia sprawy już w 2013 r. i decyzją nr RFN.P.3120.2.3.2013 umorzył postępowanie, jednakże tutejszy Sąd wskazuje, że, po pierwsze, przywołana przez Organ I instancji w ww. piśmie decyzja została wydana 5 czerwca 2013 r., a zatem jeszcze przed wydaniem decyzji przez Organ odwoławczy z dnia 14 czerwca 2013 r. Tym samym decyzja Organu z 5 czerwca 2013 r. nie mogła odnosić się do zaleceń zawartych w uzasadnieniu decyzji Organu odwoławczego, których Organ I instancji jeszcze na ten moment nie znał. Natomiast po drugie, co istotne – przywołana przez Organ I instancji decyzja z 5 czerwca 2013 r. dotyczyła umorzenia postępowania toczącego się z wniosku Strony z 12 grudnia 2012 r., a nie z 23 listopada 2012 r., tym samym dotyczyła zupełnie innego postępowania.

Odnosząc się do powyższego, tutejszy Sąd wskazuje, że z urzędu jest mu wiadome, iż Spółka wielokrotnie wszczynała przed WSA w Szczecinie sprawy z nią związane, niemniej żadna z tych spraw nie dotyczyła wniosku z 13 listopada 2012 r., na skutek którego Organ I instancji wydał decyzję z 7 marca 2013 r., a następnie Organ odwoławczy decyzją z 14 czerwca 2013 r. uchylił ww. decyzję Organu I instancji

i przekazał sprawę zapoczątkowaną przedmiotowym wnioskiem do ponownego rozpatrzenia. I tak postanowieniem z 27 czerwca 2014 r. sygn. akt I SAB/Sz 20/13 WSA w Szczecinie odrzucił skargę w przedmiocie nierozpoznania wniosku Spółki z 10 czerwca 2013 r. o uchylenie decyzji wymierzających podatek od nieruchomości za lata 2001-2012. Powodem odrzucenia skargi było brak wyczerpania przez Spółkę środków zaskarżenia w postaci ponaglenia. Postanowieniem z 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt

I SAB/Sz 16/14 WSA w Szczecinie odrzucił skargę na bezczynność Burmistrza L. w przedmiocie nierozpoznania wniosku z 10 czerwca 2013 r. o uchylenie decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości za lata 2001-2012. Powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie przez Spółkę we wskazanym terminie wymogów formalnych skargi. Wyrokiem z 15 września 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 618/21 WSA

w Szczecinie oddalił skargę Spółki na decyzję Organu odwoławczego z 30 czerwca 2021 r. nr SKO/CZ/404/2213/2021 utrzymującego własną decyzję z 4 maja 2021 r. nr SKO/KD/404/1264/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego

w wyniku odwołania Spółki na postanowienie Organu I instancji z 22 lutego 2021 r. nr RFN-P.3.3120.9.02.2020 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku Spółki z 29 stycznia 2021 r. Wyrokiem z 28 października 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 531/21 WSA w Szczecinie oddalił skargę Spółki na postanowienie Organu odwoławczego z 31 maja 2021 r. nr SKO.SL.400.1314.2021 utrzymujące własne postanowienie z 12 marca 2021 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania Spółki z 31 stycznia 2021 r. Wyrokiem z 25 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Sz 133/21 WSA w Szczecinie oddalił skargę Spółki na bezczynność Burmistrza L. o udostępnienie informacji publicznej.

Odnosząc się ponownie do pisma procesowego Organu I instancji z 12 stycznia 2022 r., w którym Organ ten wskazuje już na wstępie, że wykonał decyzję Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r., wydając po ponownym rozpoznaniu sprawy

z wniosku o wznowienie postępowania, decyzję z 5 czerwca 2013 r. nr RFN.P.3120.2.3.2013, tutejszy Sąd ponownie zauważa, że nie sposób, aby Organ

I instancji ponownie rozpoznał sprawę zakończoną decyzją z 5 czerwca 2013 r. jeszcze przed wydaniem decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. Nadto, należy zauważyć, że powodem rozstrzygnięcia w decyzji Organu I instancji z 5 czerwca 2013 r. było, zdaniem tego Organu, brak przesłanek do uznania, że wniosek

o wszczęcie postępowania z 12 grudnia 2012 r. został złożony przez podmiot będący stroną postępowania. Tutejszy Sąd zauważa natomiast, że w aktach administracyjnych sprawy nadesłanych przez Organ I instancji stwierdzono brak wniosku Strony z 23 listopada 2012 r. oraz uchylonej przez Organ odwoławczy decyzji Organu I instancji z 7 marca 2013 r. W związku z powyższym nie sposób nawet, aby Sąd mógł odnieść się do kwestii reprezentacji Spółki w ramach złożonego wniosku

z 23 listopada 2012 r. Z pewnością natomiast należy zwrócić uwagę na fakt, że

w sprawie będą miały zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej odnoszące się do pełnomocnictwa aktualne na dzień złożenia wniosku.

Odnosząc się do wniosku Strony w przedmiocie nakazania Organowi I instancji "sporządzenia wniosków wykreślenia wszystkich wpisów zrealizowanych w oparciu

o obarczone błędami decyzje podatkowe", tutejszy Sąd wskazuje, że

powyższe żądanie nie mieści się w zakresie kompetencji nadanych sądowi administracyjnemu przepisami art. 3 i 4 P.p.s.a. Nadto, jak słusznie wskazał Organ

I instancji w piśmie z 12 stycznia 2022 r., decyzja Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. nie uchylała ostatecznych decyzji wymiarowych dotyczących podatku od nieruchomości wydanych przez Organ I instancji za poszczególne lata, lecz odnosiła się do postępowania wznowieniowego i wydanej w jego następstwie decyzji Burmistrza L. z 7 marca 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania podatkowego. Tym samym, sam fakt uchylenia przez Organ odwoławczy ww. decyzji Organu I instancji, wydanej w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzjami ostatecznymi, nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. Tym samym, nie wpływa na kwestie wykreślenia wpisów hipotek przymusowych kaucyjnych.

W myśl art. 149 § 1 pkt P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Nadto, zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze stan faktyczny sprawy, tutejszy Sąd uwzględnił skargę na bezczynność i w pkt I wyroku zobowiązał Organ I instancji do rozpoznania wniosku Skarżącej z 23 listopada 2012 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność Organu I instancji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu bezczynność Organu I instancji nie wynikała z celowego działania tego Organu, lecz z pozostawania w błędnym przekonaniu, że sprawa z wniosku Skarżącej z 23 listopada 2012 r. została rozstrzygnięta i zakończona decyzją z 5 czerwca 2013 r. Nie sposób zatem uznać, że Organ działał celowo i z premedytacją odmawiał rozpoznania wniosku Skarżącej, a tym samym wykonania decyzji Organu odwoławczego z 14 czerwca 2013 r. Nadto podkreślić należy wielość postępowań uruchamianych przez Stronę w zasadzie w tym samym zakresie, co mogło utwierdzić Organ w przekonaniu załatwienia spornego wniosku, tym bardziej, że także Strona dopiero po ośmiu latach zorientowała się, że Organ pozostaje w bezczynności.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.