Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 884/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.138 par 2 w zw. z art. 136
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Spółki Mieszkaniowej [ ] Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [ ] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki decyzją nr [...] z [...] 2007 r. ,znak: [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa, art. 104 kpa umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek strony w sprawie nieprawidłowości w procesie budowlanym podczas realizacji budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w K.

Organ l instancji w uzasadnieniu podał, że w dniu [...] czerwca 2005 r. zostało wszczęte na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] postępowanie administracyjne w sprawie nieprawidłowości w procesie budowlanym podczas realizacji budynku, zlokalizowanego przy ul. [...] w K. W związku z analizą sprawy organ l instancji ustalił, że budynek przy ul. [...] w K. był przedmiotem dwóch odrębnych postępowań w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie prowadzonych w organie nadzoru budowlanego. Przedmiotowy budynek nr [...] w rzeczywistości składa się z dwóch części będących odrębnymi budynkami wybudowanymi w oparciu o dwie odrębne decyzje Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę. Inwestorem obu budynków o nr [...] była Spółdzielnia Mieszkaniowa A. Sp. z o.o.

Organ l instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, iż budynek zlokalizowany przy ul. [...] w K. zrealizowany został na podstawie dwóch ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę tj. decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] 2001 r., znak: [...] dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami, częścią usługową i infrastrukturą techniczną na działkach [...], [...], [...],[...] obr.[...] oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] 2002 r., znak: [...] dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi, częścią usługową w poddaszu oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] obr.[...]. Dla obu części budynku zewidencjonowanego pod nr [...], inwestor zgodnie z treścią wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę, wystąpił o pozwolenie na użytkowanie. Organ l instancji po przeprowadzeniu kontroli budynku nr [...] w dniach: [...] 2003 r. ( część I i [...] 2004 r. ( część II), w oparciu o przedłożone przez inwestora dokumenty, wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie dla części l w dniu [...] 2003 r. , i dla części II w dniu [...] 2004 r.

W związku z wnioskiem Wspólnoty Mieszkaniowej organ l instancji dokonał ponownej analizy akt postępowania, dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr.[...], z 2003 r. stwierdzając, że dane techniczne i użytkowe wynikające z oświadczeń kierownika budowy i kserokopii projektu budowlanego są niezgodne z danymi technicznymi, określonymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym, znajdującym się w archiwum WAiU UM.

W związku z powyższym organ l instancji wznowił postanowieniem z [...] 2007 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 oraz § 2 kpa postępowanie w sprawie wydania w/w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami oraz parkingami zew. i infrastrukturą techniczną (...), położonego przy ul. [...] w K. , na działkach ewid. nr [...], [...] [...], [...]. W związku z wszczętym przez Prokuraturę Rejonową K. postępowaniem w sprawie przedłożenia przez inwestora kserokopii strony nr [...] zatwierdzonego projektu budowlanego niezgodnej z oryginałem, w oparciu o który organ l instancji wydał w/w decyzję o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku, do czasu rozstrzygnięcia przez Prokuraturę Rejonową w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa przez inwestora -złożenia nieprawdziwych oświadczeń, organ l instancji zawiesił postanowieniem z [...] 2007 r., wznowione postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] 2003 r.

Dlatego też organ l instancji uznając, że podniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową nieprawidłowości w realizacji budynku mieszkalnego, wobec wydanej dla budynku nr [...] decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia i zachodzi bezprzedmiotowość postępowania umorzył postępowanie administracyjne.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul.[...] w K. , która wskazała że organ l instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w wystarczający sposób, w szczególności w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa użytkowania przedmiotowego budynku. Organ l instancji wskazał bowiem, że postępowanie w zakresie podniesionych we wniosku usterek jest bezprzedmiotowe, a podniesione zarzuty winny być kierowane do wykonawcy budynku.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] 2008 r. znak:[...], wydaną na podstawie art. 138 § 2, art. 104 kpa w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ l instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu podał, że organ l instancji całkowicie zaniechał zgromadzenia materiału dowodowego i nie przeprowadził kontroli, o którą wnosiła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...], opierając się na założeniu, że ustalenia dokonane przed wydaniem obu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie są prawidłowe. Brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego skutkuje uznaniem, iż skarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 oraz 107 kpa.

Organ II instancji podał, że zarzut Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] zawarty w piśmie z [...] czerwca 2006 r., iż : "pozwolenia na użytkowanie traktują ten budynek, pomimo jednego numeru administracyjnego jako dwa odrębne budynki, a wykazana w nich powierzchnia użytkowa nie odpowiada rzeczywistości, nie tylko bowiem nie uwzględnia drugiego poziomu mieszkań na ostatniej kondygnacji, ale również wykazuje powierzchnie użytkową lokali, których faktycznie nie ma" nie został wyjaśniony.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ l instancji stwierdził, że w stosunku do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nr [...], z [...] 2003 r., postanowieniem z [...] 2007 r. znak: [...]. PINB w K. Powiat Grodzki wznowił postępowanie w sprawie wydania w/w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami oraz parkingami zewnętrznymi i infrastrukturą techniczną (...), położonego przy ul. [...] w K. dz. nr [...], [...], [...], [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 oraz § 2 kpa. Zdaniem organu odwoławczego z powyższego nie wynika, iż postępowanie w sprawie nieprawidłowości - ewentualnych odstępstw dokonanych podczas realizacji inwestycji było bezprzedmiotowe.

Organ II instancji stwierdził, że organ l instancji, pomimo wątpliwości co do uchybień w przedmiotowym budynku, podlegających reglamentacji przepisów art. 51, 61, 62 i 71 ustawy Prawo budowlane nie podjął żadnych działań wyjaśniających i nie przeprowadził kontroli na obiekcie w celu ustalenia stanu faktycznego (dot. m.in. dodatkowej kondygnacji mieszkalnej oraz dodatkowych przewodów kominowe -dymowych), stwierdzając iż zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Stanowisko takie jest nieuzasadnione, gdyż z akt sprawy nie wynika, że nie zostały naruszone przepisy prawa budowlanego, tym samym brak jest wyjaśnienia kwestii, czy organ l instancji był właściwy do podjęcia działań w celu wyeliminowania ewentualnych naruszeń przepisów ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe oraz fakt funkcjonowania w obiegu prawnym prawomocnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku z dnia [...] 2004r, znak:[...] , organ l instancji winien rozważyć zasadność wznowienia postępowania również w tej sprawie.

W ocenie organu II instancji charakter podniesionych przez Wspólnotę Mieszkaniową nieprawidłowości wymaga zatem w świetle obowiązujących przepisów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we właściwym trybie, wynikającym z przepisów ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że w toku ponownego postępowania przed organem l instancji należy wyjaśnić dlaczego budynki, zlokalizowane na kilku działkach ewidencyjnych posiadają ten sam numer ewidencyjny, co w prowadzonym postępowaniu powoduje niejasność w określeniu przedmiotu postępowania.

Skargę od powyższej decyzji wniosła Spółka Mieszkaniowa A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Strona skarżąca podała, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 kpa, gdyż organ II instancji winien był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i wydać decyzję merytoryczną, a nie przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził, aby organ administracji wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w stopniu przesądzającym o niezgodności z prawem tej decyzji. W myśl art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Należy zatem stwierdzić, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia gdy postępowanie w l instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy: a) organ l instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, b) postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. Zgodnie bowiem z art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z treści tego przepisu wynika zatem, że organ odwoławczy może przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe.

Organ odwoławczy jest, więc co do zasady zobowiązany ponownie rozstrzygnąć sprawę, ale w granicach zakreślonych przez postępowanie administracyjne prowadzone przez organ l instancji zgodnie z wymogami przepisów art. 7, 77 §1 i 107 § 3 kpa. W/w przepisy zobowiązują do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 77 § 1 ), a poprzez to do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7), a to powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Natomiast jeżeli postępowanie pierwszoinstancyjne - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - jest dotknięte poważanymi brakami, polegającymi na nie przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części to organ odwoławczy nie ma obowiązku uzupełniania tego postępowania, ale winien wydać decyzję kasacyjną, nakazującą przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego przedmiotowej sprawy Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. [...] 2006 r. zwróciła się do organu l instancji z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli sposobu wykonania budynku przy ul. [...]. Zdaniem bowiem Wspólnoty Mieszkaniowej z dokumentacji przez nią posiadanej wynika, że przy realizacji tego budynku doszło do szeregu nieprawidłowości. Organ l instancji umorzył postępowanie administracyjne, wskazując że zgłoszone nieprawidłowości - to uszkodzenia, które winne zostać usunięte przez zarządcę w ramach tzw. bieżących napraw i konserwacji budynku związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym. Zdaniem organu II instancji pomimo wątpliwości, co do uchybień w przedmiotowym budynku, podlegających reglamentacji przepisów art. 51, 61, 62 i 71 ustawy Prawo budowlane, organ l instancji nie podjął żadnych działań wyjaśniających i nie przeprowadził kontroli w obiekcie w celu ustalenia stanu faktycznego (dot. m.in. dodatkowej kondygnacji mieszkalnej oraz dodatkowych przewodów kominowych - dymowych), stwierdzając iż zachodzi bezprzedmiotowość postępowania.

W ocenie Sądu stanowisko organu II instancji jest prawidłowe. Postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie nie zostało bowiem przeprowadzone przez organ l instancji, w związku z czym należało uchylić zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

W świetle powyższych argumentów nie można zgodzić się z zarzutami strony skarżącej, że organ II instancji winien był przeprowadzić postępowanie wyjaśniającej i wydać decyzję merytoryczną. Podjęcie takiego rozstrzygnięcia byłoby bowiem sprzeczne z art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 136 kpa.

Mając zatem na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za nieuzasadnioną, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzekło jej oddaleniu.