Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 380/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Oleś, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 11 kwietnia 2008 r. określił "A" Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc: luty 2005 r. w wysokości [...],- zł, marzec 2005 r. w wysokości [...],- zł, kwiecień 2005 r. w wysokości [...],- zł, maj 2005 r. w wysokości [...],- zł, czerwiec 2005 r. [...],- zł, lipiec 2005 r. w wysokości [...],- zł, sierpień 2005 r. w wysokości [...],- zł, wrzesień 2005 r. w wysokości [...],- zł, październik 2005 r. w wysokości [...],- zł, listopad 2005 r. w wysokości [...],- zł, grudzień 2005 r. [...],- zł.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o. o., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, wrzesień, grudzień 2005 r. w kwotach po [...],- zł i orzekając co do istoty sprawy określił wysokość zobowiązania z tego tytułu za marzec 2005 r. w wysokości [...],- zł, za czerwiec 2005 r. w wysokości [...],- zł, za wrzesień 2005 r. w wysokości [...],- zł, za grudzień 2005 r. w wysokości [...]- zł w pozostałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że podatnik bezpodstawnie odliczył w listopadzie 2005 r. podatek naliczony w kwocie [...] zł wynikający z faktury VAT, w której jako nabywcę wskazano "B". Organ uznał, że skoro faktura dotyczyła innego podmiotu gospodarczego, to skarżący nie mógł odliczyć naliczonego podatku VAT wykazanego w tym dokumencie. Organ drugiej instancji zakwestionował odliczenie przez skarżącą naliczonego podatku VAT zawartego w fakturach rat leasingowych i usług serwisowych Minikoparki Bobcat X322. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o tym, że koparkę faktycznie eksploatowała, bądź też wynajmowała innym firmom. Organy podatkowe nie dały wiary wyjaśnieniom strony, że koparka używana była do przełożenia kanalizacji teletechnicznej przy budowie sklepu [...] i tunelu przy ul. T. Z informacji przesłanych przez inżyniera kontraktu dot. przebudowy tunelu przy ul. T. wynikało, iż wykonawcą wskazanych robót była firma C S.A. natomiast sklep [...] powstał w latach wcześniejszych. W oparciu o dokumentację techniczną ustalono, że roboty budowlane wykonywano w zupełnie innym miejscu, niż to wskazywała skarżąca. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca nie posiadała żadnych zezwoleń na dokonanie robót budowlanych, sprzętu ochronnego, ubrań roboczych, brak było dowodów zakupu paliwa do koparki. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom M. K. , przesłuchanego w charakterze strony, że koparkę obsługiwał on sam i paliwo do koparki kupował z własnych środków, ponieważ twierdzenia te nie zostały poparte żadnymi dowodami. Organ drugiej instancji uznał, że organ pierwszoinstancyjny zasadnie przyjął, że koparka - mimo, iż na dzień 1 grudnia 2005 r. przepracowała 326 motogodzin - nie była wykorzystywana w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Organ stwierdził, że sam fakt posiadania koparki nie może dowodzić jej faktycznego wykorzystywania przez skarżącą. Ostatecznie organy nie uznały za koszty uzyskania przychodu wydatków z tytułu opłat leasingowych wynikających z umowy nr [...] w kwocie [...] zł oraz wydatków w kwocie [...] zł z tytułu usług serwisowych wynikających z faktury VAT [...], bowiem strona w trakcie całego postępowania kontrolnego i podatkowego nie przedłożyła dowodów potwierdzających faktyczne wykorzystywanie Minikoparki Bobcat X322 do celów prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe skutkuje brakiem możliwości odliczenia podatku VAT naliczonego w ww. fakturach. W myśl bowiem art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT", obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Organ odwoławczy zakwestionował więc odliczenie podatku naliczonego w łącznej kwocie [...] zł wynikającego z zakwestionowanych faktur dotyczących koparki Bobcat. Organ odwoławczy podzielił także ocenę organu pierwszej instancji w zakresie zakwestionowania prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej kwocie [...] zł zawarty w fakturach VAT wystawionych przez P. P. ([...] zł) oraz "B" Spółkę z o.o. ([...]zł). Organ odwoławczy uznał, że czynności dokumentowane fakturami P. P. oraz "B" Spółki z o.o. nie zostały wykonane. Jako przedmiot wykonywanych usług określono

w fakturach "roboty budowlano – montażowe oraz remonty i konserwacje związane

z obiektami budownictwa mieszkalnego i infrastrukturą towarzyszącą dotyczące sieci rozprowadzającej sygnał telewizyjny i internetowy, wraz z urządzeniami, obiektami oraz przyłączami budynków mieszkalnych". Organ odwoławczy podkreślił, że żaden z podmiotów, u których, wedle zapisów na fakturach, dokonano powyższych robót, tj.: E , F, G , H i inne administracje w miejscowości L. i S. nie potwierdziły faktu wykonania przez skarżącą w badanym roku takich prac w zarządzanych przez nie zasobach mieszkaniowych. Organ dodatkowo podkreślił, że skarżąca, ani na etapie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego, nie przedstawiła żadnych dowodów (z wyjątkiem faktur) potwierdzających wykonanie kwestionowanych usług. Składane przez stronę w trakcie postępowania podatkowego wyjaśnienia dotyczące konserwacji instalacji antenowych na podstawie faktur wystawionych przez P. P. oraz "B" na rzecz skarżącej organ odwoławczy uznał za niewiarygodne, skoro nie znalazły odzwierciedlenia w innych dowodach. Organ drugiej instancji wskazał, że E wyjaśniła, że w 2005 r. jak również w latach poprzednich i następnych na mocy zawartych umów ww. usługi realizował operator "A" Sp. z o.o. (w ramach opłaty abonamentowej za rozprowadzenie programów telewizyjnych i radiowych w sieci telewizji kablowej), a zgodnie z umową z dnia 10 sierpnia 1998 r. bieżącą eksploatację i konserwację - w ramach konserwacji instalacji antenowej stanowiącej trwałe wyposażenie budynku mieszkalnego pozostającego w zasobie mieszkaniowym E - prowadziło "B". Jednocześnie, jak wynika z materiału dowodowego E zapłaciła Spółce "B" w roku 2005 kwotę [...] zł za roboty budowlano - montażowe. Organ odwoławczy podkreślił, że wszystkie faktury wystawione przez Spółkę "B" na rzecz E całkowicie pokrywały się z treścią faktur wystawionych przez P. P. dla "A". Pozostałe zaś podmioty poinformowały, że w 2005 r. nie zlecały konserwacji kabla telewizyjnego. Organ zwrócił uwagę, że tezę o fikcyjności wystawionych faktur potwierdziły zeznania P. P., który podał, że prace wykonywał osobiście, bez planów i projektów, nie dysponował zestawieniem wykonanych robót, części zamienne i sprzęt niezbędny do dokonania napraw pobierał w spółce "A", nie posiadał własnego samochodu i przy pracy wykorzystywał pojazdy skarżącej, ceny zaś ustalał pracownik skarżącej. Organ podatkowy zwrócił uwagę, że w ewidencji księgowej skarżącej brak jest zapisów świadczących o dokonanych przez stronę zakupach materiałów mogących służyć do wykonania zafakturowanych usług. Organ drugiej instancji wskazał, że świadek był równocześnie pracownikiem "B", co podważało twierdzenia skrzącej, że korzystała z jego usług, mimo posiadania dwóch własnych konserwatorów, ze względu na jego pełną dyspozycyjność. Organ ustalił również, że rozliczenia z tytułu wykonywanych usług odbywały się gotówką. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że "A" Sp. z o.o. posiadała w 2005 r. zezwolenia na eksploatację publicznej sieci kablowej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych na obszarze miasta i gminy L. ze stacją czołową przy ul. [...] oraz na eksploatację publicznej sieci kablowej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych w miejscowości S. ze stacją czołową w [...], natomiast nie posiadała zezwolenia na dostarczanie sygnału TVK, do obiektów opisanych w spornych fakturach. Spółka nie posiadała również zezwolenia na eksploatację publicznej sieci kablowej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych, w miejscowości S. i R. , gdzie wykonano sporne usługi. Organy podatkowe zwróciły się też do innego operatora działającego na tym samym obszarze i obsługującego zbliżoną do skarżącej ilość abonentów (2.685 odbiorców sygnału TVK oraz 324 użytkowników Internetu podczas, gdy skarżąca obsługiwała 2.950 gniazd abonenckich) z zapytaniem o wysokość kosztów remontów i konserwacji sieci telekomunikacyjnej w 2005 r., aby porównać ich wysokość z wydatkami skarżącej na ten cel w wysokości [...],- zł. W odpowiedzi "I" S.A. podała, że w 2005 r. na modernizację sieci wydatkowała kwotę [...],- zł, a na konserwację i serwis łącznie [...],- zł w tym kwotę [...],- na zakup materiałów. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy i przedstawione powyżej ustalenia wskazują, że wystawione przez P. P. oraz "B" Sp. z o.o. faktury nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, lecz dokumentują czynności, które nie zostały wykonane przez wystawców faktur. Organ wyjaśnił, że w tej sytuacji zastosowanie znajduje § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 97, poz. 970 z późn. zm.), obowiązującego do dnia 1 czerwca 2005 r. i odpowiednio art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT obowiązującej od 1 czerwca 2005 r., wedle których nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. Zasadnym było zatem stwierdzenie nierzetelności prowadzonych przez skarżącą ksiąg rachunkowych w zakresie zaewidencjonowania zdarzeń gospodarczych udokumentowanych tymi fakturami i nieuznanie ksiąg za dowód w tym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że dane wynikające z ksiąg, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, a tym samym nie zachodzą przesłanki do szacowania podstawy opodatkowania. Organ odwoławczy odmiennie niż organ pierwszej instancji ocenił skutki podatkowe (odliczenie podatku naliczonego w wysokości [...] zł w marcu, czerwcu, wrześniu i grudniu 2005 r.) wydatków poczynionych przez skarżącą na wynajęcie lokalu mieszkalnego w L. o powierzchni 36 m2, w którym zamieszkiwał pracownik spółki D. A. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że wydatki ponoszone przez osobę prawną na rzecz pracowników stanowią koszt uzyskania przychodu, ponieważ pracownicy w sposób pośredni lub bezpośredni przyczyniają się do uzyskiwania przychodów przedsiębiorcy dla którego pracują. Konsekwencją powyższego było uznanie prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktur za najem ww. mieszkania i uchylenie w tym zakresie decyzji organu pierwszej instancji.

"A" Sp. z o. o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że skarżąca nie miała podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z zakwestionowanych faktur, ponieważ wydatki na nabycie usług nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180 w zw. z art. 187 oraz 191 Ordynacji podatkowej, polegającym na błędnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla dokładnego i obiektywnego wyjaśnienia stanu faktycznego odnoszącego się do usług faktycznie wykonanych przez P. P. oraz "B" Sp. z o.o. z pominięciem zeznań świadków oraz zeznań samego usługobiorcy, który fizycznie świadczył usługi na rzecz skarżącej.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", "b" i "c" p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W przypadku, gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatni z wymienionych zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego.

Skarżąca wskazała na naruszenie art. 122, 180, 187 i 191 Ordynacji podatkowej.

Stosownie do treści art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody" w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, w tym między innymi art. 187 § 1 nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe wywiązały się z dyrektyw postępowania wynikających ze wskazanych przepisów. Wyczerpano, bowiem wszystkie możliwości dowodowe zmierzające do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, które poddawane były następnie kwalifikacji na podstawie przepisów ustawy o VAT. Istotnym jest podkreślenie, że strona skarżąca ograniczyła się jedynie do przedłożenia faktur dokumentujących sporne usługi oraz żądania przesłuchania pracowników "E", wszelkie zaś inne przeprowadzone w sprawie dowody były wynikiem inicjatywy organu podatkowego. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca wyjaśniła, że uchybień organu dopatruje się w "pominięciu zeznań świadków oraz samego usługobiorcy, który fizycznie świadczył usługi na "A" Sp. z o.o. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu Sąd nie znalazł podstaw, by go uwzględnić. W toku postępowania przesłuchano bowiem, zgodnie z wnioskiem skarżącej, pracowników spółdzielni mieszkaniowej, przy czym nie byli oni w stanie podać, ile zgłoszeń awarii przyjęli, nie zajmowali się oni kontrolą urządzeń telewizyjnych, a mieszkańców zgłaszających awarie odsyłali bezpośrednio do skarżącej, gdzie przyjmowano zgłoszenia. Żaden z pracowników spółdzielni nie prowadził rejestru zgłoszeń awarii, a wobec niepamięci, co do ilości zgłaszanych awarii powyższe zeznania nie były przydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych w tym zakresie. Organ zaś poddał dokładnej analizie zeznania świadka – P. P. Organ przy ustalaniu stanu faktycznego wziął pod uwagę wyjaśnienia świadka, co do zasad rozliczeń (gotówka), ilości czasu potrzebnego na dokonanie napraw, zasad kalkulacji ceny (wyceny usługi dokonywał prokurent skarżącej, a nie wykonawca), sposobu dojazdu do klienta (samochodem skarżącej), kosztów związanych ze świadczeniem opisanych w fakturach usług (narzędzia i materiały dostarczała skarżąca, paliwo do samochodu kupowała skarżąca, bądź P. P. podając jako nabywcę skarżącą). W przekonaniu Sądu organ podatkowy nie pominął zeznań tego świadka, skonfrontował je z pozostałym materiałem dowodowym i uwzględnił je przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Analiza pozostałych dowodów doprowadziła organy obu instancji do przekonania, że usługi, które dokumentują analizowane faktury (na roboty budowlano – montażowe oraz remonty i konserwacje (...) sieci rozprowadzającej sygnał telewizyjny i internetowy...) nie zostały w rzeczywistości wykonane. Zdaniem Sądu powyższa konstatacja nie budzi zastrzeżeń, a wnioski organów podatkowych zostały logicznie umotywowane. Zdaniem Sądu organy słusznie zwróciły uwagę, że zarówno spółdzielnia mieszkaniowa, jak i wspólnoty mieszkaniowe zgodnie oświadczyły, że nie zlecały żadnych prac skarżącej. Dodatkowo podkreślić należy, że spółdzielnia mieszkaniowa zlecała wykonywanie napraw bezpośrednio "B" Sp. z o.o. i dokonała zapłaty za zlecone usługi. Nie uszło uwadze organów podatkowych, że P. P. i "B" Sp. z o.o. wystawiały faktury na ten sam zakres prac. Powyższe pozostawało w sprzeczności z wyjaśnieniami strony, która podała, że P. P. zajmował się bieżącymi naprawami, zaś "B" Sp. z o.o. dokonywała prac poważniejszych. Organ, zdaniem Sądu, słusznie zwrócił uwagę, że o fikcyjności ww. usług świadczy brak zakupów materiałów i energii niezbędnych do ich wykonania (nie zaewidencjonowano takowych na kontach kosztów), brak zapłat abonentów za naprawy, niezmienna wartość środków trwałych, mimo wzrostu ich wartości. Sprzeczne z doświadczeniem życiowym wydało się też zaniechanie jakiejkolwiek, nawet wewnętrznej ewidencji przeprowadzanych napraw, czy zgłaszanych awarii. Organ nie dał też wiary wyjaśnieniom skarżącej, że P. P. zajmował się odłączaniem i podłączaniem sygnału abonentom, którzy zalegali z opłatami. Powyższy wniosek organ wywiódł z braku zaewidencjonowania u skarżącej opłat za te usługi. Nie budzi też wątpliwości Sądu analiza wartości usług P. P. w zestawieniu z określonym przez niego czasem niezbędnym do ich wykonania, z której wynikało, że stawka godzinowa pracy P. P. wahała się w poszczególnych miesiącach od [...] zł do [...] za godzinę pracy. Organ słusznie zwrócił uwagę na okoliczność, że P. P. był równolegle zatrudniony w "B" Sp. z o.o., co podważało twierdzenie skarżącej o konieczności korzystania z jego usług (pomimo zatrudniania dwóch monterów) ze względu na pełną dyspozycyjność. Powyższe pozwala poddać w wątpliwość możliwość wykonywania usług przez tego świadka w wymiarze 8 godzin dziennie, jak to przyjęto do wyliczenia ceny za godzinę pracy. Organ trafnie, w przekonaniu Sądu, zwrócił uwagę, że określona w zgłoszeniach o kradzieżach i włamaniach wartość szkód skarżącej (łączna kwota [...],- zł) nie przystaje do wartości usług określonych w kwestionowanych fakturach ([...],- zł). Wnioski organów o fikcyjności usług z kwestionowanych faktur, niewątpliwie potwierdziły, zdaniem Sądu, informacje właściciela sieci teleinformatycznej na tym samym terenie, o zbliżonym rozmiarze działalności, który koszt modernizacji sieci oraz konserwacji i serwisu określił na zdecydowanie niższym poziomie, niż wykazywała to skarżąca.

Ostatecznie, w oparciu o analizę akt sprawy, Sąd uznał, że organy zebrały obszerny materiał dowodowy, który stanowił wystarczającą podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie, rozpatrzenia zarzutów sprecyzowanych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji oraz zweryfikowania prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego zaskarżoną decyzją. Materiał dowody został wnikliwie przeanalizowany, w pełni uwzględniony przy rozpatrywaniu sprawy, zaś wyciągnięte wnioski nie przeczą zasadom logiki oraz nie są sprzeczne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. Natomiast fakt, że oceniając zgromadzone dowody organ odwoławczy nie przychylił się do twierdzeń skarżącej nie oznacza, że dowodów tych nie dopuścił, czy też nie dokonał ich oceny, jak również nie wskazuje na naruszenie wymienionych przez skarżącą przepisów Ordynacji podatkowej.

Zgromadzony materiał dowodowy i przedstawione powyżej rozważania dały,

w przekonaniu Sądu, dostateczne podstawy do stwierdzenia, że wystawione przez P. P. oraz "B" Spółka z o.o. faktury nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, lecz dokumentują czynności, które nie zostały wykonane przez wystawców faktur.

Zdaniem Sądu prawidłowe są także ustalenia organów podatkowych odnoszące się do wykorzystywania w prowadzonej w 2005 r. działalności koparki Bobcat. W przedmiotowej sprawie strona, ani na etapie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego, nie przedstawiła na tę okoliczność żadnych dowodów. Składane zaś w trakcie postępowania wyjaśnienia, słusznie, zdaniem Sądu, uznano za niewiarygodne. Organy podatkowe skutecznie podważyły bowiem twierdzenia skarżącej, że koparka używana była do przełożenia kanalizacji teletechnicznej przy budowie sklepu [...] i tunelu przy ul. T. Z pisma inżyniera kontraktu wynikało bowiem, że wykonawcą robót prowadzonych na wiadukcie przy ul. T. była firma C S.A. Natomiast [...], jak to ustalił organ pierwszej instancji, powstał w latach wcześniejszych. Organy zaakcentowały, że z dokumentacji technicznej wynika, iż skarżąca nie była właścicielem kabli TV, które były objęte przebudową. Organ odwoławczy słusznie wytknął, że nie zaewidencjonowano zakupów paliwa, co uzasadnia tezę, że koparka ta - mimo, iż na dzień 1 grudnia 2005 r. przepracowała 326 motogodzin - nie była wykorzystywana w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Organy nie dały wiary twierdzeniom prokurenta, że sam, z własnych środków, dokonywał zakupów paliwa (oleju opałowego), ponieważ nie przedstawił on dowodów potwierdzających tę okoliczność.

Reasumując Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego za nietrafne. Nie zasługiwał też, w przekonaniu Sądu, na uwzględnienie argument podniesiony w uzasadnieniu skargi, że decyzję w zakresie podatku VAT podjęto w oparciu o błędny stan faktyczny leżący u podstaw decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. Powyższe rozważania na temat gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz ustalenia stanu faktycznego sprawy dowodzą, że organ poczynił własne ustalenia faktyczne, samodzielnie przeanalizował i ocenił dowody i na tej podstawie rozstrzygnął sprawę. Postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług było postępowaniem samoistnym, stąd zarzut skarżącej Sąd uznał za chybiony.

Należy zwrócić uwagę, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazuje się na art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, który w 2005 r. stanowił, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika: towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 9.04.2009 r. Sygn. akt I SA/Wr 12/09, iż Art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT mówiący, że obniżenia podatku należnego nie stosuje się do nabywanych towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jest sprzeczny z prawem wspólnotowym i wyrażoną w nim zasadą neutralności LexPolonica nr 2043718). Dlatego też, w oparciu o tę tylko podstawę prawną nie było możliwości zakwestionowania prawa podatnika do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornych faktur. Niemniej jednak, z analizy zaskarżonej decyzji wynika, że podstawę prawną decyzji stanowiły także art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o podatku od towarów i usług. Przepisy te stanowią odpowiednio, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.(art. 86 ust. 1) i nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a). Przy czym podkreślić należy, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż zakwestionowane faktury stwierdzały czynności, które nie zostały wykonane (dotyczy to faktur wystawionych przez P. P. i "B" Sp. z o.o. ) oraz dotyczyły towarów i usług, które nie były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych (faktury wystawione w związku z leasingiem koparki Bobcat). W związku z powyższym wskazane uchybienie pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 173, poz. 1270) należało orzec jak w wyroku.