Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2214/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, asesor WSA Marta Laskowska (spr.), Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W. S. i A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. i W. małżonków S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r. orzekającej o uchyleniu czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały małoletniego P. S. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W postępowaniu o uchylenie czynności materialno – technicznej zameldowania organ przede wszystkim bada, czy czynność ta została dokonana zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej dokonania. W rozpatrywanej sprawie ocena zgodności z prawem dokonanej czynności materialno – technicznej polega na rozstrzygnięciu, czy została wówczas spełniona przesłanka określona w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87, poz.960 ze zm.), tj. czy osoba zgłaszająca pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana.

Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że małoletni P. S. nie zamieszkiwał w dacie zameldowania tj., 13 grudnia 2002 r. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Za takim stanowiskiem - zdaniem Wojewody [...] – przemawiają następujące dowody: wyjaśnienia wnioskodawczyni oraz zeznania zgłoszonych przez nią świadków: J. A., E. N. i Z. K. J. A. (ciotka małoletniego) zeznała, że zamieszkiwał on w lokalu babci S. S. w okresie od września 2005r. do stycznia 2006 r. Wcześniej, w tym również w dacie zameldowania mieszkał z rodzicami w miejscowości P. i chodził do szkoły w L. Sąsiedzi wnioskodawczyni S. S. – E. N. i Z. K. zeznali, że nie jest im znana osoba P. S.

Odmienny pogląd w sprawie przedstawiał ojciec małoletniego – W. S., który utrzymywał, że syn zamieszkiwał razem z babcią od dnia zameldowania. Na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawił żadnych dowodów.

Zebrany materiał dowodowy – zdaniem organu drugiej instancji - został oceniony w granicach "zasady swobodnej oceny dowodów" określonej w art.80 kpa i ocena ta nie nosi cech dowolności i znajduje oparcie w ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Brak spełnienia warunku zamieszkiwania w lokalu w dacie dokonywania czynności zameldowania czyni ją wadliwą. Oznacza to, że od samego początku była ona nieprawidłowa i nie znajdowała oparcia w przepisach obowiązujących.

Skargę na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. i W. małżonkowie S. W uzasadnieniu skargi wskazali, że nie zgadzają się z decyzją Wojewody [...]. Zdaniem skarżących zeznania stron i świadków są ze sobą sprzeczne i nie mogą być miarodajne. Ponadto na etapie wszczętego postępowania o wymeldowanie nie była przeprowadzana wizja lokalna.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi A. i W. małżonków S. i podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy.

Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sytuację prawną skarżących, a przede wszystkim ich małoletniego syna P. S. należy rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku S. S. z dnia [...] lutego 2006 r. o wymeldowanie z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. wnuka P. S., który – jak wynika z treści wniosku – od dnia 27 stycznia 2006 r. nie mieszka i nie będzie już mieszkał w przedmiotowym lokalu. W toku prowadzonego postępowania dowodowego, podczas przesłuchania wnioskodawczyni w dniu 8 marca 2006 r. przekształciła swój wniosek i wniosła o uchylenie czynności materialno – technicznej zameldowania P. S.

W tym miejscu wskazać należy, że przy uchyleniu czynności materialno – technicznej bada się czy w dniu zameldowania osoba spełniała warunek dający podstawę do zameldowania, tzn. zamieszkiwała w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie – art.10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87, poz.960 ze zm.). W/w artykuł stanowi, że osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia, zaś art. 47 ust. 2, iż organ gminy rozstrzyga o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art.10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87, poz.960 ze zm.) w związku z art.47 w/w ustawy.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego.

Wskazać należy, że organ dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Najważniejsze w tej sprawie dowody to przede wszystkim przesłuchanie wnioskodawczyni S. S., która wskazała, że wnuk P. S. mieszkał z nią od września 2005 r., gdy rozpoczął naukę w liceum w W., wcześniej mieszkał z rodzicami i w miejscu swego zamieszkania chodził do gimnazjum. Zeznania te w całości zostały potwierdzone przez J. A. – córkę wnioskodawczyni, która wskazała, że w dacie zameldowania P. S. nie mieszkał w przedmiotowym lokalu. Mieszkał z rodzicami w P., a uczęszczał do szkoły do L. Okoliczności te mogła potwierdzić bowiem trzy razy w tygodniu odwiedza matkę, nadto bywała w domu brata w P., gdzie widywała P.S. Potwierdziła okoliczność, że bratanek jej mieszkał z S. S. od września 2005 r.

Ważnym dowodem w sprawie jest przesłuchanie bezpośrednich sąsiadów S.S: E.N.i Z.K. który potwierdzili, że widywali sporadycznie wnuka S.S. od września 2005 r. Wcześniej z pewnością tam nie mieszkał. Obydwoje mają synów w wieku P. S. i z pewnością wiedzieliby, choćby od synów, że ich rówieśnik mieszka z nimi w klatce. Zeznania sąsiadów są miarodajne bowiem jako osoby obce nie są one zainteresowane pozytywnym lub negatywnym dla wnioskodawczyni. rozstrzygnięciem sprawy.

Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) organ administracji miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że w dniu zameldowania tj.[...] grudnia 2002 r. P. S. nie mieszkał w lokalu przy ul. [...]. Przede wszystkim z uwagi na to, że w tym czasie był uczniem gimnazjum w L., położonym niedaleko miejsca zamieszkania rodziców w P. Okolicznością niesporną w sprawie jest fakt, że od września 2005 r. P. S. rozpoczął naukę w liceum w W. i jak wskazują zgromadzone dowody od tego czasu faktycznie zamieszkiwał ze swoją babcią S. S.

Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu wskazanego w skardze, że przekształcony został tryb postępowania z postępowania o wymeldowanie na postępowanie o uchylenie czynności materialno – technicznej zameldowania to wskazać należy, że nastąpiło to nie z urzędu, lecz na wniosek S. S., jeszcze przed gromadzeniem materiału dowodowego w sprawie, o czym skarżący w stosownym piśmie zostali zawiadomieni.

Chybiony jest również zarzut nie przeprowadzenia wizji lokalu na etapie wszczętego postępowania o wymeldowanie bowiem wraz z przekształceniem wniosku przez S. S. organ miał obowiązek badać inne okoliczności sprawy.

Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.