Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 753/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 44
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

1 U Z A S A D N I E N I E

Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej kpa, art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. a i c, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415) w zw. z art. 67 ust. 1 i 3 oraz 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. (WE) L 149 z 05 lipca 1971 r. ze zm.), art. 2 ust. 1 i art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz. U. (WE) L 74 z dnia 27 marca 1972 r.) oraz decyzji nr 199 z dnia 13 października 2004 r. Komisji Administracyjnej do Spraw Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) 574/72 (2005/204/WE) (Dz. Urz. (WE) L 73 z 18 marca 2005 r.), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie przyznania świadczenia dla bezrobotnych, decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] odmówił M. N. przyznania świadczenia dla bezrobotnych.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. M. N. wniosła do Ministra Pracy i Polityki Społecznej za pośrednictwem Marszałka Województwa [...] odwołanie od przedmiotowej decyzji.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2, art. 44 § 4 kpa, w dniu [...] marca 2010 r. wydał postanowienie nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2009 r.

W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż M. N. nie podjęła w wyznaczonym terminie – do dnia 24 września 2009 r., przesyłki zawierającej decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2009 r., która to przesyłka została pozostawiona w Urzędzie Pocztowym w D. na okres 14 dni, a zawiadomienie o powyższym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W związku z powyższym decyzja ta została uznana za doręczoną, zgodnie z art. 44 § 4 kpa, w dniu 24 września 2009 r. Tym samym Minister uznał, że składając odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...] w dniu [...] lutego 2010 r., tj. w 132. dniu, licząc od doręczenia ww. decyzji, uchybiła ona 14- dniowemu terminowi do jego wniesienia.

Pismem z dnia 26 marca 2010 r. M. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. W skardze podniosła, iż decyzja odmawiająca przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych została podjęta w 2008 r., a nie, jak wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu, w 2009 r. Wyjaśniła, że od maja do końca października 2008 r. była zatrudniona w domu wczasowym w R., a na kilka dni przed swoim zatrudnieniem podała w UP w D. adres na jaki miała być wysyłana korespondencja podczas jej nieobecności ([...]). Wskazała, iż w dniu powrotu – 31 października 2008 r., zarówno w jej skrzynce pocztowej, jak i w podanej, nie zastała korespondencji z WUP w S. W dniu 11 grudnia 2009 r. i ponownie 19 stycznia 2010 r. wystąpiła do WUP w S. o przesłanie decyzji, jaka została podjęta w jej sprawie. Po otrzymaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. uwierzytelnionej kopii decyzji z dnia [...] września 2008 r. wniosła [...] lutego 2010 r. odwołanie od ww. decyzji na wskazany w pouczeniu adres.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż skarżąca niedopełniła obowiązku określonego w art. 41 § 1 kpa, zgodnie z którym w toku postępowania strona ma obowiązek powiadomić organ o każdej zmianie swojego adresu, w związku z czym doręczenie jej decyzji organu I instancji w dniu 24 września 2008 r. odniosło skutek prawny, natomiast nieprawidłowe wskazanie roku doręczenia decyzji I instancji nie miało wpływu na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 44 kpa, w razie niemożności doręczenia pisma

w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 kpa). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa).

W ocenie Sądu, powyższe przepisy należy odczytywać w sposób całościowy. Oznacza to, iż warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 kpa, jest spełnienie wszystkich wymogów płynących z powołanego artykułu.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] została wysłana do zainteresowanej w dniu 08 września 2008 r. na adres: M. N. ul. [...] D. Przesyłka zawierająca ww. decyzję została awizowana 10 września 2008 r. i zwrócona do nadawcy w dniu 25 września 2008 r. Na kopercie zawierającej przedmiotową decyzję brak jest adnotacji o powtórnym zawiadomieniu o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym. Tym samym, w ocenie Sądu, organ błędnie przyjął, że poczta dopełniła obowiązku wynikającego z art. 44 § 3 kpa i pozostawiła powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia, w rzeczywistości dokonała bowiem tylko jednego zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki.

Powyższe dowodzi, iż ww. decyzja nie została prawidłowo doręczona, a tym samym wprowadzona do obrotu prawnego. W tej sytuacji brak było podstaw do uznania, że decyzja Marszałka Województwa [...] została skarżącej doręczona w trybie art. 44 § 4 kpa, a przyjęcie przez organ daty 24 września 2009 r., jako daty doręczenia uznać należy za dowolne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

3