Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3815/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151a, art. 162, art. 163, art. 146, art. 148 par. 2 pkt 1, art. 150
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. (dalej zwany: "NUS") decyzją z [...] stycznia 2014r. określił na mocy art. 108 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U/ Nr 54, poz. 535, ze zm., dalej zwana: "u.p.t.u.") P. Sp. z o.o. (dalej zwana: "Skarżącą") podatek od towarów i usług (dalej zwany: "VAT") do zapłaty za poszczególne okresy od stycznia do grudnia 2009r.

2. Decyzję NUS skierowano na adres rejestracyjny Skarżącej, zgłoszony do rejestru handlowego i wobec adnotacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru: "przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż adresat pod wskazanym adresem jest nieznany", uznano za doręczoną z dniem 29 stycznia 2014 r.

3. Skarżąca wnioskiem z 25 sierpnia 2014r. zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji NUS, powołując się na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749, ze zm., dalej zwana: "O.p.") przez niedoręczenie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi i związany z tym brak wiedzy o jej wydaniu. Dodatkowo wskazała, że o istnieniu decyzji dowiedziała się 18 sierpnia 2014r., z doręczonego postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności członka zarządu Spółki.

4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "DIS") postanowieniem z [...] października 2013r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji NUS stwierdzając nieuprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania tej czynności.

W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy, wyjaśnił, iż z informacji przekazanej przez Sąd Rejonowy w W., [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Sądu Rejestrowego wynika, że Skarżąca figuruje w rejestrze handlowym, jednak nie prowadzi działalności gospodarczej od końca września 1995r. Siedziba Skarżącej mieści się w K. [...], gmina C. Faktyczna działalność wykonywana była w W. przy ul. [...], a ostatnio w M. przy ul. [...]. Nie zgłoszono zmiany siedziby Skarżącej ani miejsca prowadzenia działalności.

Starostwo Powiatowe w N., odpowiadając na wniosek NUS zawarty w piśmie z 28 lutego 2013 r., poinformowało, iż Skarżąca nie figuruje w rejestrze gruntów oraz kartotece budynków i lokali na terenie powiatu nowodworskiego. Nieruchomość oznaczona jako siedziba Skarżącej nie figuruje w numeracji porządkowej nieruchomości na terenie gminy Czosnów.

Zdaniem DIS, na tej podstawie należało uznać, że Skarżąca istnieje, nie została zlikwidowana. Nie prowadzi natomiast faktycznie działalności gospodarczej, a adres jej siedziby nie istnieje. Pracownicy NUS udali się 20 marca 2013r. do miejscowości M., ul. [...], gdzie przeprowadzili oględziny ostatniego adresu biura handlowego Skarżącej, ustalając, iż adres jej siedziby nie istnieje, pod wskazanym adresem Skarżąca nie funkcjonuje i jednoczenie nie można było ustalić miejsca prowadzenia działalności.

W konsekwencji przesyłkę zawierającą decyzję NUS [...] stycznia 2014r. skierowaną na adres Skarżącej, ujawniony w rejestrze handlowym, uznano za doręczoną w trybie art. 151a O.p. z dniem 29 stycznia 2014r. Złożenie 25 sierpnia 2014r. odwołania od ww. decyzji nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 1 pkt 1 O.p. Termin ten upłynął w dniu 12 lutego 2014r.

DIS powołując się na treść art. 162 O.p. wskazał, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową, mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestnika postępowania. DIS powołał się na cztery przesłanki, które w świetle art. 162 § 1 i 2 O.p. muszą być spełnione, aby termin został przywrócony oraz poglądy orzecznictwa i doktryny w tym zakresie. Zdaniem DIS ww. decyzja NUS została w sposób prawidłowy wprowadzona do obrotu prawnego i Skarżąca mogła ją zaskarżyć do 12 lutego 2014r. DIS wskazał też, że w okolicznościach sprawy nie jest wątpliwe, że pełnomocnik Skarżącej dowiedział się o jej istnieniu 18 sierpnia 2014r., więc zachowany został termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, do którego załączono odwołanie od ww. decyzji NUS. Tym samym trzy podstawowe warunki z art. 162 O.p. zostały zachowane.

DIS wskazał natomiast, że Skarżąca brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania upatruje w tym, że ww. decyzji NUS nie doręczono, więc Skarżąca nie miała o niej wiedzy o jej istnieniu, ani komu i kiedy ją doręczono. Tym samym decyzję tą wydano z naruszeniem art. 145 § 2 O.p. – z pominięciem pełnomocnika, który zdaniem Skarżącej, działał w jej imieniu.

DIS odnośnie zarzutu braku kierowania korespondencji do pełnomocnika Skarżącej wyjaśnił, że adwokat M.S. reprezentował Skarżącą w ramach prowadzonej kontroli podatkowej, która zakończyła się z momentem zapoznania się z protokołem doręczonym 22 lipca 2013r. Po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego postanowieniem – [...] września 2013r. (doręczonym prezesowi Skarżącej 26 listopada 2013r.) ww. pełnomocnik nie zgłosił swojego udziału w postępowaniu i nie przedłożył do akt pełnomocnictwa lub jego odpisu wykazującego jego umocowanie, zgodnie z art. 137 § 3 O.p. W imieniu Skarżącej nie działał więc pełnomocnik i wszelka korespondencja od NUS była prawidłowo kierowana na adres Skarżącej. DIS podkreślił, że NSA wielokrotnie wskazywał, że dopiero od momentu złożenia pełnomocnictwa do konkretnej sprawy aktualizując się obowiązki i uprawnienia pełnomocnika w określonym postępowaniu. Złożenie pełnomocnictwa jest wyrazem woli występowania w danym postępowaniu. Organ nie może zastępować strony w tym zakresie i doszukiwać się istnienia pełnomocnictwa w aktach wszystkich wiadomych mu spraw toczących się przed tym organem, innymi organami administracyjnymi czy też sądami. Zgłoszenie pełnomocnictwa musi być konkretne i wskazywać, że dotyczy określonego postępowania i że celem jego złożenia jest reprezentowanie podatnika w tym właśnie postępowaniu (por. wyrok NSA z 10 sierpnia 2011r. sygn. akt II FSK 429/10). Skoro art. 137 § 3 O.p. mówi o aktach sprawy – chodzi o akta postępowania podatkowego, które są zakładane od chwili wszczęcia postępowania. Postępowanie podatkowe nie może się toczyć przed jego wszczęciem, więc pełnomocnik nie mógł złożyć przed wszczęciem postępowania podatkowego ww. pełnomocnictwa. Pełnomocnik reprezentował więc Skarżącą w ramach prowadzonej kontroli podatkowej, co do której wypowiedział się w piśmie z 5 sierpnia 2013r., ale nie załączył do niego pełnomocnictwa, nie zgłosił również swojego udziału w sprawie, po tym, jak informację o wszczęciu postępowania podatkowego otrzymał prezes zarządu Skarżącej (26 listopada 2013r.) wraz z pouczeniem o możliwości udzielenia pełnomocnictwa i o obowiązku wykazania tego faktu.

Zdaniem DIS należało więc uznać, że w sprawie nie było dowodów świadczących o tym, że w ramach postępowania podatkowego działał ww. pełnomocnik. Niedbałością było również to, że Skarżąca, choć wskazuje, że udzieliła pełnomocnictwa, nie monitorowała tego. Niedbalstwo to uniemożliwia przyjęcie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy Skarżącej. DIS uznał więc, że prawidłowe było działanie NUS, który kierował korespondencję pod adres Skarżącej, która formalnie istniała, choć nie prowadziła faktycznej działalności, nie można też było ustalić miejsca prowadzenia tej działalności. W związku z tym należało uznać, że ww. decyzja NUS była prawidłowo doręczoną w trybie art. 151a O.p., z dniem w którym urząd pocztowy dokonał jej zwrotu -29 stycznia 2014r. Od tej daty wyliczono czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Termin ten upłynął zatem 12 lutego 2014r., zaś odwołanie wniesiono 25 sierpnia 2014r. Skarżąca nie uprawdopodobniła ponadto, że ze swej winy uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła ww. postanowieniu DIS naruszenie art. 162 § 1 O.p. przez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy Skarżącej.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, iż NUS posiadając pełną wiedzę odnośnie zaprzestania prowadzenia działalności oraz opuszczenia siedziby wskazanej w RHB wysłał swoją decyzję na dawno nieaktualny adres. W złożonym 28 maja 2013r. do akt sprawy oświadczeniu znajdowała się informacja, iż adres właściwy do doręczeń to ul. [...], [...] W. Pomimo posiadania ww. informacji nie doręczono decyzji na ten adres. W ocenie Skarżącej przed zastosowaniem trybu określonego w art. 151a O.p. organ podatkowy nie dochował należytej staranności w celu ustalenia jej adresu, nie podjęto próby ustalenia jej aktualnej siedziby albo rzeczywistego adresu prowadzenia działalności. Wskazała na wiedzę wynikającą z postępowania kontrolnego oraz wyjaśnień prezesa Skarżącej, że nie prowadzi ona działalności od 1995r. i że adres rejestrowy jest nieaktualny. Ponadto w trakcie postępowania kontrolnego i w okresie późniejszym prezes Skarżącej wielokrotnie bywał w siedzibie organu podatkowego, który dysponował jego numerem telefonu i adresem domowym, mógł z tej wiedzy uczynić użytek, ale z nieznanych powodów nie skorzystał z tego i wysłał decyzję na adres opuszczonej od 18 lat siedziby. Brak wiedzy o wydanej decyzji nie był w żadnej mierze wynikiem jej zaniedbania. Oczekiwała bowiem na doręczenie decyzji w sposób realny, a nie fikcyjny.

6. DIS w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

2. Kontroli Sądu poddano postanowienie DIS z [...] października 2014r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji NUS z [...] stycznia 2014r. w przedmiocie określenia kwot VAT do zapłaty za poszczególne okresy od stycznia do grudnia 2009r., na mocy art. 108 u.p.t.u.

W sprawie jest niesporne, że Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji NUS z uchybieniem terminu – decyzja tą doręczono stronie w trybie art. 151a O.p. 29 stycznia 2014r. (adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – k. 68v akt administracyjnych). Odwołanie wniesiono wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dopiero 25 sierpnia 2014r. (koperta ze stemplem nadawczego urzędu pocztowego, adnotacja o dacie wpływu podania do NUS na kopercie zawierającej wniosek – k. 84 akt administracyjnych). Nie jest też wątpliwe – w świetle akt sprawy, że pełnomocnik Skarżącej dowiedział się o istnieniu ww. decyzji NUS [...] sierpnia 2014r., więc zachowany został termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, do którego załączono odwołanie od ww. decyzji NUS. Tym samym trzy podstawowe warunki z art. 162 O.p. zostały zachowane.

Przepis art. 162 O.p. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2).

Stosownie natomiast do art. 163 O.p., w sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy (§ 1). W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2).

Z treści ww. przepisów wynika, że przywrócenie terminu możliwe jest po łącznym spełnieniu następujących przesłanek: 1) złożenia wniosku o przywrócenie terminu; 2) dochowania 7 dniowego terminu, który jest nieprzywracalny do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3) dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był termin oraz 4) uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że DIS stwierdził, że Skarżąca spełniała 3 spośród 4 warunków przywrócenia terminu: 1) złożyła stosowny wniosek; 2) dochowała terminu do jego złożenia, przy założeniu, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dacie powzięcia przez Skarżącą wiadomości o decyzji, co nastąpiło w chwili doręczenia pełnomocnikowi postanowienia w sprawie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki –18 sierpnia 2014r.; 3) złożyła wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu odwołanie od decyzji.

Zdaniem DIS nie spełniono natomiast warunku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, bowiem NUS prawidłowo doręczył decyzję bezpośrednio Skarżącej na adres wskazany w rejestrze handlowym, a nie pełnomocnikowi na jego adres. Ww. pełnomocnik działał bowiem jedynie na etapie kontroli podatkowej, a w postępowaniu podatkowym już nie.

3. Sąd stanowisko wyrażone przez DIS w pełni aprobuje, gdyż znajduje one wyraz w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy.

Najistotniejszym dokumentem w tym względzie jest oświadczenie prezesa zarządu Skarżącej z 14 maja 2013r., z którego jednoznacznie wynika, że wyznacza on ww. adwokata do reprezentowania Skarżącej w trakcie kontroli podatkowej prowadzonej na postawie upoważnienia [...] z [...] kwietnia 2013r. (k. 10 akt administracyjnych – szara teczka). Oświadczenie to stanowi wyraźne umocowanie do działania ww. pełnomocnika tylko w trakcie kontroli podatkowej, a nie postępowania podatkowego. O tym, że pełnomocnik działał w trakcie kontroli podatkowej świadczy doręczenie mu protokołu kontroli - 22 lipca 2013 r. (k. 6 akt administracyjnych – szara teczka).

Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że we wszczętym następnie postępowaniu podatkowym stosowne pełnomocnictwo nie zostało złożone, mimo pouczenia Skarżącej o takiej możliwości przez NUS (k. 44 akt administracyjnych). O tym, że Skarżąca wiedziała o możliwości ustanowienia pełnomocnika świadczy adnotacji prezesa zarządu Skarżącej, który odebrał osobiście postanowienie NUS o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie VAT za okres styczeń-grudzień 2008r z 26 listopada 2013r. w tej samej dacie - "otrzymałem" wraz z datą i podpisem pod treścią ww. postanowienia.

W ocenie Sądu nie może było w związku z tym podważać stanowiska DIS wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, że w świetle okoliczności sprawy nie może uznać, że Skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy. Wbrew bowiem twierdzeniom zawartym w skardze, przy wydawaniu i doręczaniu decyzji przez NUS nie pominięto ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Uznanie zatem przez DIS w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżąca nie spełniła przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu wykluczało możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Sąd podnosi również, że Skarżąca nie zarzucała w skardze, że przy doręczeniu decyzji pominięto pełnomocnika, lecz skoncentrowała się na próbie wykazania wadliwego doręczenia decyzji, z uwagi na skierowanie jej pod niewłaściwy, nieaktualny adres siedziby Skarżącej. Na 2 skargi Skarżąca uwypukliła okoliczność, że w oświadczeniu prezesa zarządu Skarżącej z 28 maja 2013r. znajduje się informacja, że obecny adres właściwy do doręczeń to ul. [...] W. NUS, pomimo posiadania takiej informacji nie doręczył na ww. adres decyzji.

Sąd wskazuje jednak, że ww. oświadczenie (k. 10 akt administracyjnych – szara teczka) zostało złożone w toku kontroli podatkowej, a wskazany w nim adres, który miał być właściwy do doręczeń w odniesieniu do kontroli podatkowej był adresem ustanowionego na czas kontroli podatkowej pełnomocnika - zgodnie z treścią udzielonego pełnomocnictwa do reprezentowana Skarżącej w toku kontroli podatkowej. NUS powyższe oświadczenie respektował w toku kontroli podatkowej. NUS nie mógł natomiast doręczać korespondencji na adres pełnomocnika, który wynikał jedynie z ww. pełnomocnictwa – ograniczonego do kontroli podatkowej, po pierwsze dlatego, że ww. pełnomocnik nie został ustanowiony na czas postępowania podatkowego, które wszczęte 26 listopada 2013r., a po drugie prezes zarządu, choć został pouczony o możliwości ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu podatkowym z możliwości tej nie skorzystał.

Tym samym Sąd nie podziela zarzutu doręczenia decyzji NUS pod niewłaściwym adresem i niezawinionego przez to uchybienia przez Skarżącą terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut skargi, że NUS miał świadomość, że Skarżąca pod adresem w K. od dawna nie prowadzi działalności, lecz mimo to tam doręczył decyzję, a ponadto, że NUS miał kontakt z prezesem zarządu Skarżącej, który wielokrotnie bywał w siedzibie NUS, co powinno spowodować wezwanie ww. prezesa do stawienia się celem odbioru decyzji. Sąd wskazuje, że organ podatkowy kierując się zasadą legalności ma obowiązek przestrzegać przepisów prawa (art. 120 O.p.). Ordynacja podatkowa w sposób rygorystyczny normuje kwestię doręczeń decyzji.

Zgodnie z art. 151 O.p., osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Z przepisu tego wynika, że adres siedziby i adres prowadzenia działalności to równorzędne miejsca doręczenia pism.

W rozpoznanej sprawie NUS na podstawie złożonych w toku kontroli wyjaśnień prezesa zarządu Skarżącej ustalił, że Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej od końca września 1995r. Z pisma z 13 marca 2013r. prezesa zarządu Skarżącej wynika, że działalność operacyjna Skarżącej została przeniesiona do W., a w jej siedzibie w K. znajdowały się wszystkie dokumenty dotyczące firmy. Faktyczna działalność była prowadzona w W., ostatnio w M. przy ul. [...]. Biuro to zostało jednak zlikwidowane razem ze Skarżącą, nie prowadzono tam działalności od 29 września 1995r. Skarżąca nie została jednak formalnie zlikwidowana (nie zgłoszono jej likwidacji do rejestru handlowego), adres siedziby Spółki w K. nie został więc wykreślony z rejestru handlowego. NUS zweryfikował ww. oświadczenia, a z oględzin ostatniego miejsca prowadzenia działalności Skarżącej, przeprowadzonych przez pracowników NUS wynika, że pod ww. adresem w M. Skarżąca nie prowadzi działalności przynajmniej od kilku lat, znajduje się tam nieużytkowana ogrodzona posesja z domem i budynkiem gospodarczym.

Zdaniem Sądu wystarczało to, by za właściwy do doręczeń adres uznać adres siedziby Skarżącej widniejący w KRS, stosownie do informacji udzielonej przez Sąd Rejonowy dla W. w W. Sąd Gospodarczy Krajowy Rejestr Sądowy w piśmie z dnia 24 stycznia 2013 r. (k. 12 akt administracyjnych – szara teczka). Skierowane na ten adres pismo (ww. decyzja NUS) została zwrócona do nadawcy w 29 stycznia 2014r. z adnotacją: "adresat pod wskazanym adresem jest nieznany" (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru – w aktach).

W tych okolicznościach istniała podstawa do uznania, że wskazany w rejestrze adres siedziby Skarżącej nie istnieje, co – przy uprzednim stwierdzeniu, że nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności (bo Spółka działalności nie prowadzi) – dawało NUS prawo do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia, o której mowa w art. 151a O.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

Prawidłowe było w związku z tym wskazanie przez DIS w zaskarżonym postanowieniu, że doręczenie ww. decyzji NUS było więc skuteczne i nastąpiło 29 stycznia 2014r.

Sąd - odnosząc się do zarzutu skargi, że NUS nie podjął próby kontaktu z bywającym często w siedzibie organu podatkowego prezesem zarządu Skarżącej, w celu doręczenia mu decyzji do jego rąk - stwierdza, że NUS nie miał takiego obowiązku. Wprawdzie w postępowaniu podatkowym w odniesieniu do doręczeń pism osobom prawnym z mocy przepisu art. 151 O.p. stosuje się także art. 148 § 2 pkt 1 O.p., zgodnie z którym pisma mogą być również doręczane w siedzibie organu podatkowego (dlatego nie ma zastrzeżeń co do doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu), nie zmienia to jednak faktu, że zasadą jest doręczanie pism osobom prawnym w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności. Organ miał więc prawo dokonać doręczenia na adres siedziby Skarżącej wskazany w KRS, tym bardziej, że doręczając prezesowi zarządu Skarżącej postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu, z widniejącym na tym postanowieniu adresem siedziby Skarżącej w K., osoba reprezentująca Skarżącą nie skorygował tego rzekomego błędu. Skoro, mimo częstych wizyt w siedzibie NUS, prezes zarządu Skarżącej nie dostrzegł, jego zdaniem błędnego adresu, który sam wskazywał w pismach kierowanych do organu podatkowego oraz nie uznał za stosowne dokonania zmiany tego adresu w KRS, prawidłowe było uznanie przez DIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w związku z tym nie można uznać, że Skarżąca nie uchybiła terminowi bez braku swej winy.

4. Sąd w tym stanie rzeczy uznał, że zasadne było, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalenie skargi.