Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 35/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Małgorzata Korycińska, Sędzia NSA (del.) Łucja Franiczek (spr.), Asesor WSA Iwona Bogucka, Protokolant stażystka Aleksandra Żmudzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi A. F. i K. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...] nr [...] , 2) orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

W. N. w dniu [...] zwrócił się o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na parceli nr [...] w R. przy ul. [...]

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Burmistrz R. działając na podstawie porozumienia ze Starostą [...], wezwał wnioskodawcę do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w terminie do dnia 21 września 2001 r. ( art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.)

Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Organ I instancji na podstawie art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu podano, że projektowana inwestycja jako uzupełnienie istniejącej już zabudowy działki, przekracza dopuszczalny wskaźnik intensywności zabudowy, ustalony w planie zagospodarowania przestrzennego.

W odwołaniu od decyzji W. N. powołując się na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 15 lipca 1997 r. sygn. akt II SA/Ka 38/96, wskazał na bezpodstawność odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Jego zdaniem, podstawą wydania decyzji mogą być tylko przepisy prawa budowlanego jako nadrzędne w stosunku do miejscowego planu.

Zaskarżoną decyzją, wydaną z up. Wojewody [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, uchylono decyzję organu I instancji i udzielono pozwolenia na budowę, zatwierdzając projekt budowlany oraz uchylono poprzedzające decyzję postanowienie z dnia [...]. Zdaniem organu odwoławczego, ustaleniu 8M2 – Przekroczenie wskaźników zagospodarowania terenu dla strefy M2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczają bowiem przekroczenie wskaźników na terenach już zabudowanych, o ile uzupełnienie zabudowy i powiększenie kubatury będzie zgodne z przepisami prawa budowlanego i sanitarnego. Tymczasem projektowana inwestycja z uwagi na swoją funkcję, nie narusza przepisów sanitarnych. Usytuowanie budynku spełnia też wymogi § 12 ust. 4 rozp. MGP i B z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm.), bowiem budynek usytuowany jest w odległościach 4 m od działek sąsiednich nr [...] oraz [...], zaś od działki nr[...] – o 4,5 m ścianą z otworami.

Część naziemna budynku o wysokości 7,5 m nie spowoduje też ograniczenia dostępu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich z uwagi na oddalenie, przekraczające wysokość projektowanego budynku ( § 13 cyt. rozp. ).

W tym stanie rzeczy odwołanie uwzględniono.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli A. F. i K. F. jako właściciele nieruchomości sąsiedniej. Sprzeciwiając się realizacji inwestycji, skarżący podnieśli, iż dobudowa do istniejącego już 17 – metrowego budynku przedłuży ścianę o kolejne 12 metrów, co spowoduje zacienienie ich działki.

Ich zdaniem niedopuszczalna jest zatem niemal całkowita zabudowa działki sąsiedniej, zaś pozwolenie na budowę udzielono bez oględzin w terenie.

Skarżący nie wnieśli o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Zainteresowany W. N. przedłożył analizę nasłonecznienia budynku skarżących w wyniku rozbudowy jego budynku dla wykazania niezasadności ich zarzutów. W toku rozprawy sądowej zainteresowany podał, iż na jego działce znajduje się studzienka kanalizacyjna, zaś dojazd biegnie ulicą boczną od ul. [...] i kończy się działką nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga musiała odnieść skutek, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesionych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający warunki użytkowe zgodnie z jego przeznaczeniem, a w szczególności w zakresie oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków i odpadów, ogrzewania, wentylacji oraz łączności. Szczegółowe wymogi w tym zakresie wynikały z rozp. MPGiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią § 26 ust. 1 cyt. rozp., działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do zewnętrznej sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i elektroenergetycznej oraz zcentralizowanego zaopatrzenia w ciepło bądź korzystanie z indywidualnych źródeł ciepła. W razie braku warunków przyłączenia do zewnętrznej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, działka może być wykorzystana pod zabudowę mieszkaniową pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, urządzenia do oczyszczenia ścieków w sposób określony w odrębnych przepisach lub szczelnego zbiornika do czasowego gromadzenia nieczystości ciekłych oraz pod warunkiem uzyskania w pewnych warunkach pozytywnej opinii właściwego inspektora sanitarnego ( § 26 ust. 2 cyt. rozp.). Tymczasem w niniejszej sprawie sporny budynek mieszkalny zaprojektowano bez jakichkolwiek przyłączy. Nie wiadomo zatem, w jaki sposób inwestor mógłby spełnić powyższe wymogi techniczno – budowlane, skoro z projektu zagospodarowania działki nie wynika, aby znajdował się na niej zbiornik na nieczystości, ani też sieć kanalizacyjna. Projekt zagospodarowania działki nie został też sporządzony na aktualnej kopii mapy ( znajdujący się w aktach dokument został sporządzony w [...])

Dalej, stwierdzić należy, iż działka inwestora nie przylega do drogi publicznej. Tymczasem przepis § 14 cyt. rozp. nakłada warunki w zakresie zapewnienia do działki budowlanej oraz do budynku odpowiedniej szerokości dojścia i dojazdu od drogi publicznej, m.in. ze względu na wymagania ochrony przeciwpożarowej. Z uwagi na powierzchnię działki inwestora nr [...] wynosząca 711 m2 oraz stan istniejącego i projektowanego zainwestowania, wątpliwa jest możliwość spełnienia tych wymogów.

Tymczasem zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta R., uchwalonego w dniu [...] nr [...] ( Dz. Urzęd. Woj. Kat. nr 1, poz. 208 ), którego szczególne warunki uczyniono integralną częścią decyzji Burmistrza R. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji, dopuszczalne jest przekroczenie współczynników zagospodarowania na terenach już zabudowanych, o ile uzupełnienie zabudowy i powiększenie kubatury będzie zgodne z przepisami prawa budowlanego i sanitarnymi. W niniejszej sprawie stanowisko organu odwoławczego co do zgodności spornego zamierzenia z wymogami § 12 ust. 4 i § 13 cyt. rozp. należy uznać za prawidłowe. Z uwagi na wysokość projektowanego budynku, wynoszącą 7,5 m ( a nie 9 m, jak podnoszą skarżący ) oraz odległość od granicy wynoszącą 4 m, nie zachodzi obawa pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych ich budynku. Przepisy techniczno – budowlane nie przewidują natomiast ochrony osób trzecich przed zacienieniem działki.

Zdaniem Sądu, trafne jest też stanowisko organu odwoławczego, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wprowadzają bezwzględnego zakazu przekroczenia ustalonych wskaźników intensywności zabudowy dla strefy H23 M2, w której położona jest działka inwestora. Aczkolwiek warunki zabudowy, wynikające z decyzji nr [...] wiązały w niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno – budowlanej zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), jednak stwierdzić przyjdzie, iż wykładnia tej decyzji nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, aby organ ustalił maksymalne wskaźniki intensywności zabudowy, jako że integralną częścią decyzji uczyniono właśnie wyciąg z tekstu planu, przytaczający ustalenie 8M2 – Przekroczenie współczynników zagospodarowania terenu.

Jednak jak już wyżej podano, przedłożony projekt budowlany nie zawierał danych co do zaopatrzenia w media, sposobu odprowadzenia ścieków oraz dostępu do drogi publicznej zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz rozp. MSW i A z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 140, poz. 906 ). Kompletność projektu podlegała zaś sprawdzeniu zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, a braki należało uzupełnić w trybie ust. 3 tegoż przepisu.

Z tych względów decyzje organów obydwu instancji nie mogły się ostać i podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.). Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora właściwy organ I instancji winien w pierwszym rzędzie wyjaśnić, czy doszło do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, a to wobec utraty ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995 r. Badanie projektu budowlanego winno nastąpić przy uwzględnieniu warunków technicznych z 1994 r., co wynika z treści art. 330 pkt 1 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm. ). W aktualnym stanie prawnym, szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego określa zaś rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. ( Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ).

Uzupełnienie złożonego projektu budowlanego nastąpić winno pod kątem spełnienia przez inwestora wymogów co do dojazdu do działki i projektowanego budynku oraz odprowadzania ścieków, zaś projekt zagospodarowania terenu wymagać będzie sporządzenia na kopii aktualnej mapy projektowej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

su.