Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 230/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 par 3 , art. 112 , art. 134 i art. 142
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 10 grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala


UZASADNIENIE

A.M. pismem z dnia 20 lipca 2015 r. wniósł o zawieszenie postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu N. w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego o wym. 6,03 x 4,10 m na terenie działki nr [...] w miejscowości B. , gm. G". A.M. podniósł, że domaga się zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy G".

PINB w N. dla Powiatu N. postanowieniem nr [...] z dnia 27 sierpnia 2015 r. znak: [...] , wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania, uznając, że fakt wszczęcia postępowania administracyjnego przez Gminę G. w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. nie stanowi przesłanki wynikającej z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do zawieszenia przedmiotowego postępowania i nie jest zagadnieniem wstępnym w tej sprawie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.M. , zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem żalącego się zakończenie postępowania w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. stanowi zagadnienie wstępne w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego przez PINB w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego o wym. 6,03 x 4,10 m na terenie działki nr [...] w miejscowości B. , gm. G.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...] z dnia 10 grudnia 2015 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 i art. 123 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia A.M. na opisane wyżej postanowienie PINB dla Powiatu N. z dnia 27 sierpnia 2015 r.

MWINB zaznaczył, że z treści art. 101 kpa jednoznacznie wynika, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie, a więc przedmiotowe zażalenie było niedopuszczalne i nie mogło być merytorycznie rozpatrywane. Na potwierdzenie swojego stanowiska MWINB przywołał wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1693/11 z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1261/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 2296/12. MWINB podkreślił, że podobnie orzeczono również w wyrokach: WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 630/12, WSA w Białymstoku z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 466/11, WSA w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 411/13 oraz postanowieniu NSA z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2921/12.

WINB wyjaśnił, że organ I instancji błędnie pouczył stronę, że na postanowienie PINB z 27 sierpnia 2015 r. służy zażalenie, ale błędne pouczenie nie może kreować środka zaskarżenia nieprzewidzianego przez ustawę.

Skargę na postanowienie WINB w K. wniósł A.M. , zarzucając naruszenie

– art. 101 § 3 kpa poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że zgodnie z tym przepisem zażalenie przysługuje jedynie na zawieszenie postępowania albo na odmowę podjęcia zawieszonego postępowania, podczas gdy sformułowanie "w sprawie zawieszenia" zawarte w przepisie wskazuje, że obejmuje ono także kwestie odmowy zawieszenia postępowania;

– art. 141 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie jest dopuszczalne zażalenie, podczas gdy zgodnie z tym przepisem zażalenie przysługuje zawsze gdy kodeks tak stanowi, co w przedmiocie zażalenia ma miejsce na mocy art. 101 § 3 kpa.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę MWINB w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem orzeczono o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zwrócić należy uwagę, że w myśl art. 101 § 3 kpa w brzmieniu nadanym tej normie ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. nr 6, poz. 18) "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Przed nowelizacją przepis powyższy brzmiał następująco: "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie".

W ocenie Sądu, wskazana wyżej nowelizacja miała na celu ograniczenie dopuszczalności wnoszenia zażaleń na rozstrzygnięcia niehamujące biegu postępowań administracyjnych. Przy takim założeniu aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 kpa należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 kpa przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 kpa było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 kpa.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że znowelizowane przepisy kpa wyłączają możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Takie rozumienie omawianego przepisu nie narusza prawa strony, ponieważ zgodnie z art. 142 kpa odmowę zawieszenia postępowania strona może kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 kpa, zgodnie z którym, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Natomiast zgodnie z art. 144 kpa, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Podkreślić trzeba, że zażalenie jest między innymi wtedy niedopuszczalne, gdy ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia środka zaskarżenia. Wyjaśnić trzeba też, że błędne pouczenie zawarte w postanowieniu organu I instancji nie tworzy uprawnienia do skorzystania ze środka zaskarżenia, którego ustawa nie przewiduje. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 19 kwietnia 2012 r. sygn. II OSK 193/11 stwierdził, że warunkiem zastosowania art. 112 kpa jest istnienie w porządku prawnym możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia.

W konsekwencji Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Dlatego też na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.