Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1958/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 24 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 883
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
article: art. 105 ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 4, art. 105a ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 140 poz 939
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.
article: art. 7, art. 35, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 105 ust. 1 pkt 1-1a, art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku Z. S. o nakazanie S. z siedzibą w O. usunięcia ze zbioru prowadzonego przez B. S.A. z siedzibą w W. przekazanych do tego zbioru nieprawdziwych informacji dotyczących Z. S. oraz o nakazanie S. wypełnienia wobec Z. S. obowiązku informacyjnego określonego w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, rozstrzygniętej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2007 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż w skardze do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych Z. S. wskazała na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez S. z siedzibą w O., zwaną dalej S. oraz w procesie przetwarzania, w zbiorze prowadzonym przez B. S.A. z siedzibą w W., zwanej dalej B., jej danych osobowych przekazanych do ww. zbioru przez S.

Z treści przedmiotowej skargi oraz dalszej korespondencji nadesłanej przez Z. S. wynika, iż S. uzyskała wobec niej sądowy nakaz zapłaty. Nakaz ten został następnie, wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt: [...], w całości uchylony. Tymczasem – jak wskazała skarżąca – pomimo podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia oraz wbrew przepisom prawa, S. udostępniła jej dane osobowe na rzecz B. Zarząd S., będąc prawnie zobowiązanym do podania wszystkich informacji dotyczących swojego klienta – przesyłając ww. informacje do B., zataił fakt istnienia wyroku Sądu Rejonowego w M. oraz celowo nie poinformował B. o jego istnieniu, w którym zostało jednoznacznie ustalone, iż wywiązuję się ze swojego zobowiązania wobec S. regularnie, płacąc raty pożyczki w terminie. Skarżąca poinformowała, iż zwróciła się do S. z żądaniem spowodowania usunięcia z B. oraz poprawienia nieprawdziwych i niepełnych danych dotyczących osoby, jednakże żądanie to nie zostało uwzględnione. W tej sytuacji skarżąca zwróciła się do Generalnego Inspektora "z prośbą o pomoc oraz interwencję" w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca zarzuciła ponadto S. niewypełnienie względem niej obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), wskazując, iż zarząd S. – nie dysponując jeszcze wyrokiem sądowym, nigdy nie poinformował jej o zamiarze przetwarzania danych osobowych oraz przesłania do B. dotyczących jej informacji, stanowiących tajemnicę bankową.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania poczynił następujące ustalenia:

1) W dniu [...] sierpnia 2005 r. S. zawarła z Z. S. (swoim członkiem) umowę pożyczki [...].

2) W dniu [...] kwietnia 2006 r. w postępowaniu nakazowym w sprawie sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy w M. uznał żądanie S. i wydał wobec skarżącej nakaz zapłaty – tytułem wykupienia weksla zabezpieczającego spłatę opisanej w pkt. 1 pożyczki. W dniu [...] października 2006 r. Sąd Rejonowy w M. w sprawie sygn. akt: [...], uchylił wydany nakaz w całości (pkt 1), umorzył postępowanie odnośnie kwoty [...] zł (gdyż S. ograniczyła powództwo o tę kwotę - pkt 2) oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt 3).

3) B. i K. z siedzibą w S. zawarły w dniu [...] kwietnia 2002 r. Umowę [...] określającą zasady współpracy pomiędzy ww. podmiotami w zakresie zbierania i udostępniania informacji o klientach banków i S. W przedmiotowej umowie K. występuje jako spółdzielnia zrzeszająca wszystkie S. w Polsce, która zgodnie z przepisem art. 35 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2 z późn. zm.) oraz postanowieniami jej statutu "prowadzi szeroko zakrojoną działalność na rzecz tych kas, w tym reprezentuje ich interesy przed organizacjami krajowymi i zagranicznymi". Omawiane porozumienie zastąpiła następnie – wiążąca B. i K. do chwili obecnej Umowa [...] z dnia [...] marca 2006 r.

4) S., działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 z późn. zm.) oraz postanowienia umowy łączącej K. z B., przekazała do B. informacje o zadłużeniu skarżącej z tytułu umowy pożyczki z dnia [...] sierpnia 2005 r., a następnie o powstałych zaległościach w spłacie ww. pożyczki. Według informacji uzyskanych z B. pierwsze odnotowanie danych osobowych skarżącej w prowadzonym przez ten podmiot zbiorze nastąpiło w dniu [...] września 2005 r.

5) W zbiorze prowadzonym przez B. przetwarzane są aktualnie – przekazane do tego zbioru przez S. – dane osobowe skarżącej, jako klienta S., którego rachunek ma – od dnia [...] lutego 2006 r. – status rachunku dochodzonego w drodze windykacji.

6) Zawarta pomiędzy S. a skarżącą umowa pożyczki z dnia [...] sierpnia 2005 r. zawiera w swej treści zapis, iż "Pożyczkobiorca oświadcza, że został poinformowany o przekazywaniu przez S. jego danych osobowych oraz informacji o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń do B. [...] celem umieszczenia ich w bazie danych B. Kredytobiorcy oraz udostępniania ich na zasadzie wzajemności bankom, instytucjom finansowym będącym podmiotami zależnymi od banków, a związanych z wykonywaniem przez te instytucje czynności bankowych oraz instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów w zakresie określonym powyżej a także przysługującym mu, zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych, prawem dostępu do jego danych oraz ich poprawiania. Pożyczkobiorca wyraża zgodę na przetwarzanie przez S. oraz B. powyższych informacji przez okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania wynikającego z niniejszej umowy".

Decyzją administracyjną z dnia [...] lipca 2007 r. Generalny Inspektor odmówił uwzględnienia wniosku Z. S., wskazując na istnienie pomiędzy S. a skarżącą zobowiązania, którego podstawą jest umowa pożyczki. Jakkolwiek sporną pozostaje kwestia, czy S. dokonała wobec skarżącej prawidłowego i skutecznego wypowiedzenia tej umowy, niemniej nie budzi wątpliwości, iż wszystkie świadczenia należne S. w związku z umową nie zostały jeszcze uregulowane. Organ stwierdził, że powołana ustawa o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych określa zasady tworzenia, organizacji i działalności spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej (art. 1), stanowiąc zarazem akt prawny, w oparciu o przepisy którego realizowany jest proces przetwarzania danych osobowych członków kas. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy, celem kas jest gromadzenie środków pieniężnych wyłącznie swoich członków, udzielanie im pożyczek i kredytów, przeprowadzanie na ich zlecenie rozliczeń finansowych oraz pośredniczenie przy zawieraniu umów ubezpieczenia na zasadach określonych w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Z 2003 r. Nr 124, poz. 1151 z późn. zm.). Do rozliczeń, o których mowa w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy Prawa bankowego o bankowych rozliczeniach pieniężnych (art. 3 ust. 1a).

Z kolei, zgodnie z art. 105 ust. 4 Prawa bankowego, banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania: 1) bankom – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 oraz w art. 128d ust. 1, 2) innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń. Instytucją utworzoną na podstawie art. 105 ust. 4 Prawa bankowego jest m.in. B. S.A. Z przytoczonych dotychczas przepisów ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych wynika natomiast wprost, iż są one instytucjami ustawowo upoważnionymi do udzielania kredytów.

Każdy bank ma obowiązek udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową m.in. innym bankom i instytucjom kredytowym w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz nabywaniem i zbywaniem wierzytelności; na zasadzie wzajemności – innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów – o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń (art. 105 ust. 1 pkt 1-1a Prawa bankowego). Przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106-106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego (art. 105a ust. 1 Prawa bankowego).

W świetle powyższych przepisów nie może zatem budzić wątpliwości, w ocenie Generalnego Inspektora, legalność udostępnienia danych osobowych skarżącej przez S. na rzecz B., a także dalszego przetwarzania tych informacji przez ostatni z wymienionych podmiotów. Proces ten ściśle wiąże się z faktem istnienia zobowiązania skarżącej wobec S., wynikającego z zawartej pomiędzy tymi stronami umowy pożyczki, z której świadczenia należne S. nie zostały jeszcze uregulowane – a zatem zobowiązanie pomiędzy S. a skarżącą nadal istnieje.

Wobec okoliczności, iż udostępnienie danych osobowych skarżącej przez S. na rzecz B. oraz dalsze ich przetwarzanie przez B. znajduje oparcie w powołanych przepisach Prawa bankowego, jest ono zgodne również z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy zezwala bowiem na przetwarzanie danych wówczas, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

W przedmiotowej sprawie zarzuty skarżącej skupiały się w znacznej mierze nie na samym fakcie udostępnienia jej danych osobowych przez S. na rzecz B., lecz na tym, że S. przekazała do B. informacje nieprawdziwe, zaś B. w dalszym ciągu je przetwarza. Skarżąca nie zdołała jednocześnie doprowadzić do tego, aby S. usunął nieprawdziwe – jej zdaniem – jej dane osobowe z B., w konsekwencji czego została narażona na utratę wiarygodności w oczach innych instytucji kredytowych.

Powyższe zarzuty skarżącej związane są z trwającym pomiędzy nią a S. sporem odnośnie zasadności, prawidłowości i skuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki z dnia [...] sierpnia 2005 r. S. twierdzi bowiem że wypowiedziała przedmiotową umowę na warunkach w niej określonych, a zarazem w sposób zgodny z przepisami obowiązującego prawa – wiążące się z tym faktem informacje na temat skarżącej (jej dane osobowe) przetwarzane przez S. oraz udostępnione B. są zatem (w ocenie S.) merytorycznie poprawne. Skarżąca jest przeciwnego zdania co do kwestii wypowiedzenia jej ww. umowy pożyczki, a w konsekwencji poprawności jej danych osobowych przetwarzanych przez S. oraz pozyskanych z tego źródła przez B. Wskazane kwestie zostały ocenione przez sąd powszechny – orzeczenie jakie zapadło w tej sprawie nie jest jednak prawomocne. Jak wynika z ustaleń Generalnego Inspektora, S. wniosła bowiem od wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] października 2006 r. (sygn. akt: [...]) apelację do Sądu Okręgowego w K. Do czasu rozstrzygnięcia opisanych spornych kwestii przez sąd powszechny prawomocnym wyrokiem, Generalny Inspektor nie znajduje podstaw by uznać, że S. przetwarza nieprawdziwe informacje na temat skarżącej oraz że takie właśnie nieprawdziwe informacje przekazał do B.

Także zarzut skarżącej dotyczący niedopełnienia względem niej przez S. obowiązku informacyjnego określonego w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych jest, w ocenie Generalnego Inspektora, bezzasadny.

Powołany przepis nakłada na administratora danych, zbierającego dane osobowe od osoby, której one dotyczą, obowiązek poinformowania tej osoby o celu zbierania danych, a w szczególności o znanych mu w czasie udzielania informacji lub przewidywanych odbiorcach lub kategoriach odbiorów danych. Zawarta w podpisanej przez skarżącą umowie pożyczki z dnia [...] sierpnia 2005 r. klauzula informacyjna (o treści przytoczonej w pkt 7 decyzji) odpowiada wymogom ww. przepisu. Skarżąca została wyraźnie poinformowana, że jej dane osobowe będą przetwarzane w B.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. S. zarzuciła Generalnemu Inspektorowi opieszałość w sprawdzeniu postępowania w sprawie.

Ponadto, w ocenie skarżącej, Generalny Inspektor nie dopełnił wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Tym samym, zdaniem Skarżącej, organ naruszył także art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji państwowej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Skarżąca wskazała, iż rozpatrując niniejszą sprawę Generalny Inspektor błędnie ustalił, że wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt: [...] jest nieprawomocny. Organ nie wziął bowiem pod uwagę wydanego na skutek rozpoznania zażalenia S. od ww. rozstrzygnięcia – wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] stycznia 2007 r. sygn. akt: [...]. Przedmiotowym wyrokiem Sąd Okręgowy w K. uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] października 2006 r. w punkcie trzecim i przekazuję sprawę Sądowi Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego. Jak wynika z powyższego, apelacja została rozpoznana i [...] stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w K. potwierdził prawidłowość wyroku Sądu Rejonowego w M., a dodatkowo nakazał rozpatrzenie sprawy przez Sąd Rejonowy tylko punktu 3 wyroku – czyli prawidłowości wystawienia przez S. weksla w zestawieniu z już stwierdzonym nieprawidłowym wypowiedzeniem umowy. Od chwili wydania prawomocnego wyroku, przez sześć miesięcy, S. nie zrobił nic, aby usunąć nieprawdziwe informacje dotyczące jej osoby. Skarżąca dołączyła do swego wniosku o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy kopię wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] stycznia 2007 r.

Według skarżącej Generalny Inspektor błędnie również ustalił, że S. spełnił względem niej obowiązek informacyjny określony w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Jak wskazała, Generalny Inspektor, wywodząc w wydanej decyzji o bezzasadności zarzutu skarżącej dotyczącego niedopełnienia przez S. obowiązku informacyjnego określonego w art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, nie uwzględnił art. 26 cyt. ustawy, zgodnie z którym administrator danych przetwarzający dane powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane te były zbierane dla oznaczonych, zgodnych z prawem celów i nie poddawane dalszemu przetwarzaniu niezgodnemu z tymi celami oraz merytorycznie poprawne.

W ocenie skarżącej powyższe uzasadnia jej żądanie dotyczące usunięcia przez S. z B. "nieprawdziwych i niepełnych" informacji na temat jej osoby, "które są nieaktualne od chwili uprawomocnienia się wyroku - tj. od dnia [...] stycznia 2007 r.".

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, decyzją z dnia [...] września 2007 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zawarte w decyzji organu do spraw ochrony danych osobowych z dnia [...] lipca 2007 r. Uznał je za prawidłowe tak pod względem ustaleń faktycznych, jak i prawnych.

W uzasadnieniu wskazał, że wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] stycznia 2007 r., sygn. akt: [...], pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie przez Generalnego Inspektora. Podkreślił, że z przedmiotowego wyroku wynika jedynie, że Sąd Okręgowy w K. przychylił się do wyrażonego w wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt: [...], stanowiska odnośnie prawidłowości i zasadności wydania przez Sąd Rejonowy w M., w dniu [...] kwietnia 2006 r., nakazu zapłaty, sygn. akt: [...]. Samo uchylenie przedmiotowego nakazu nie oznacza jednak, że w ocenie Sądu Okręgowego w K., roszczenia S. wobec skarżącej są bezzasadne. Sąd Okręgowy w K., uchylając zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w M. w punkcie trzecim i przekazując temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania zobowiązał go do rozstrzygnięcia kwestii zasadności wskazanych roszczeń S. wobec Z. S. Sąd Okręgowy w K. zwrócił zarazem uwagę, że wobec okoliczności, iż podstawę dochodzenia przez S. jego należności wobec skarżącej stanowi weksel, ocena zasadności dochodzenia tychże roszczeń powinna być dokonana w kontekście przepisów ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe (Dz. U. Nr 37, poz. 282 z późn. zm.).

W tej sytuacji Generalny Inspektor nie ma podstaw do zakwestionowania okoliczności trwania pomiędzy S. a skarżącą zobowiązania, dla którego podstawą powstania była umowa pożyczki, ani zasadności dochodzenia przez S. wobec skarżącej wynikających stąd roszczeń. Nie znajduje podstaw by uznać, że S. przetwarza nieprawdziwe informacje na temat skarżącej oraz że takie właśnie nieprawdziwe informacje przekazał do B.

Jak zatem wynika z powyższego, jakkolwiek w chwili wydania kwestionowanej decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2007 r. Generalny Inspektor nie dysponował wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] stycznia 2007 r., rozstrzygnięcie to pozostaje bez wpływu na treść przedmiotowej decyzji.

Generalny Inspektor podtrzymał ponadto swoje stanowisko odnośnie spełnienia przez S. wobec skarżącej obowiązku informacyjnego określonego w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Powołany przepis nakłada na administratora danych zbierającego dane osobowe od osoby, której one dotyczą, obowiązek poinformowania tej osoby o celu zbierania danych, a w szczególności o znanych mu w czasie udzielania informacji lub przewidywanych odbiorcach lub kategoriach odbiorów danych. Zawarta w podpisanej przez skarżącą umowie pożyczki z dnia [...] sierpnia 2005 r. klauzula informacyjna odpowiada wymogom ww. przepisu. Skarżąca została wyraźnie poinformowana, że jej dane osobowe będą przetwarzane w B. Dowód na spełnienie powyższego obowiązku – w postaci włączonej do akt niniejszego postępowania kopii ww. umowy pożyczki – nie budzi wątpliwości Generalnego Inspektora.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. S. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wskazała, iż wiążą go wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt I OSK 39/05 oraz 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 2030/04. Ponadto stwierdziła, iż Generalny Inspektor, prowadząc postępowanie, naruszył art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Naruszenie przepisów postępowania spowodowało, że nie został ustalony w sposób należyty stan faktyczny sprawy. Organ nie uwzględnił, iż wobec zapłaty należności głównej S. cofnęła powództwa połączone ze zrzeczeniem się roszczenia i Sąd Rejonowy w M., po uchyleniu wyroku przez Sąd Okręgowy w K., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. umorzył postępowanie w sprawie z powództwa S. [...] w O. Z powołanych orzeczeń wynika, zdaniem skarżącej, iż S. bezpodstawnie wypowiedziała umowę pożyczki i bezpodstawnie wypełniła weksel do zapłaty. Skarżąca zarzuciła Generalnemu Inspektorowi, iż nie zwrócił się do Sądu o uzyskanie informacji o stanie sprawy w zakresie jej stosunku zobowiązaniowego ze S. Ponadto podniosła zarzut przewlekłości postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 105 ust. 1 pkt 1-1a, art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.).

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, w konkretnym przypadku wynikającego z art. 105a Prawa bankowego. Zgodnie z tym przepisem przetwarzanie przez banki, inne instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106-106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy rynku kredytowego.

W ocenie Sądu Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prawidłowo ustalił, iż zaistniały przesłanki do legalnego przetwarzania danych osobowych wynikających z powołanego wyżej art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Skarżąca, zawierając w dniu [...] sierpnia 2005 r. umowę pożyczki, złożyła oświadczenie, "że została poinformowana o przekazywaniu przez S. jej danych osobowych oraz informacji o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń do B. S.A. ([...]) celem umieszczenia ich w bazie danych B. Kredytobiorcy oraz udostępnianie ich na zasadzie wzajemności bankom, instytucjom finansowym będącym podmiotami zależnymi od banków, a związanych z wykonywaniem przez te instytucje czynności bankowych oraz instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielenia kredytów w zakresie określonym powyżej, a także przysługującym mu, zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych, prawem dostępu do jej danych oraz ich poprawiania. Pożyczkobiorca wyraża zgodę na przetwarzanie przez S. oraz B. powyższych informacji przez okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania wynikającego z zawartej umowy". Tym samym spełniony został wynikający z art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych obowiązek informowania osoby, której dane dotyczą o celu zbierania danych, a w szczególności o znanych mu w czasie udzielania informacji lub przewidywanych odbiorcach danych.

Właściwie też zostały ocenione przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zarzuty skarżącej dotyczące nieuwzględnienia w procesie przetwarzania danych osobowych orzeczeń sądowych wydanych w sprawie Sądu Rejonowego w M. z powództwa S. w O. przeciwko Z. S. o zapłatę.

Skarżąca faktu powstania zaległości w spłacie kredytu w istocie nie kwestionowała. Z uwagi na powstanie zaległości S. wniosła o wydanie nakazu zapłaty kwoty [...] zł z odsetkami w wysokości [...] % w stosunku rocznym od dnia wniesienia pozwu i kosztami procesu przez pozwaną Z. S. Nakazem zapłaty z dnia [...] kwietnia 2006 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w M. nakazał pozwanej, aby zapłaciła z weksla powódce dochodzoną kwotę z odsetkami i kosztami procesu. W wyniku wniesionych przez pozwaną zarzutów Sąd Rejonowy w M. uchylił nakaz zapłaty, umorzył postępowanie o zapłatę kwoty [...] zł, a w pozostałym zakresie powództwo oddalił.

Z uzasadnienia wyroku wynika, iż S. nie wykazała faktu prawidłowego wezwania pozwanej do zapłaty zaległych rat pod rygorem wypowiedzenia i nie wypowiedziała skutecznie umowy pożyczki. W związku z tym bezpodstawnie wypełniła ona weksel zabezpieczający spłatę pożyczki. Na skutek zażalenia S., Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2007 r., sygn. akt [...], uchylił zaskarżony wyrok w pkt 3 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, wskazując, iż nie rozważył on odpowiedzialności pozwanej jako dłużnika wekslowego w oparciu o przepisy prawa wekslowego. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Rejonowy w M. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...], umorzył postępowanie i zasądził od pozwanej Z. S. na rzecz powódki S. koszty procesu.

Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, iż będące przedmiotem sporu i rozstrzygane w sprawie kwestie, takie jak prawidłowość wypowiedzenia umowy pożyczki, czy wystawienia weksla co do zasady nie mają wpływu na legalność przetwarzania danych osobowych skarżącej. Zatem organ prawidłowo przyjął, iż te zdarzenia nie wpływają na proces przetwarzania danych osobowych.

Powołane w skardze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, a na pewno nie były wiążące dla organu i Sądu orzekającego w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, organ dopełnił obowiązku wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. i dlatego zarzut naruszenia prawa w tym zakresie nie jest zasadny.

Stwierdzić również należy, że wprawdzie organ nie załatwił sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 k.p.a., jednakże nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.