Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 535/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-06-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 §1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ŁT na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę ŁT na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 21 maja 2012 r.

Jeszcze przed doręczeniem stronie postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi, pismem nadanym w dniu 12 maja 2012 r. za pośrednictwem organu strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że uchybienie terminowi wynika z tego, iż skarżący nie mógł jej nadać osobiście z uwagi na zobowiązania zawodowe, wyjazd za granicę oraz awarię samochodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1-4 ustawy 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270, cyt. dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że doszło do uchybienia terminu. Konieczne więc stało się rozważenie, czy argumenty podnoszone przez skarżącego uprawdopodabniają okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez nią, że nie mogła dokonać czynności w terminie, na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia należytej staranności. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że powołanie się na wyjazd służbowy nie jest okolicznością uprawdopodabniającą brak winy.

Utrwalony jest już bowiem pogląd w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż zarówno pobyt w sanatorium, jak i częste wyjazdy służbowe nie mogą być uznane wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi (zob. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II OZ 1376/08, postanowienie NSA z dnia 14 marca 2007 r., sygn. II FZ 104/07, www.nsa.gov.pl). W świetle cytowanych już przepisów, o braku winy można by mówić gdyby, strona nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku nie była w stanie usunąć przeszkody w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Tymczasem wyjazd służbowy za granicę był do przewidzenia i pozwalał na podjęcie działań, przy dołożeniu należytej staranności, zapobiegających zaistniałej sytuacji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami, orzeczono jak w sentencji postanowienia.