Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3412/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. z siedzibą w C. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej L. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego


UZASADNIENIE

Skarżąca – L. w dniu 5 września 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego G.M. z tytułu wykonywania na rzecz skarżącej umowy zlecenia w okresie od 28 maja 2010 r. do 31 lipca 2010 r.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r. wobec jej niepodjęcia przez pełnomocnika skarżącej w terminie została zwrócona przez operatora pocztowego jej adresatowi i pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że w związku z pismem pełnomocnika skarżącej z dnia 22 sierpnia 2014 r. odnośnie nieprawidłowości w awizowaniu przedmiotowej przesyłki – Prezes NFZ przy piśmie z dnia 27 sierpnia 2014 r. przesłał pełnomocnikowi skarżącej kserokopię zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Z powołanego przepisu wynika, że zdarzeniem prawnym od którego rozpoczyna bieg ustawowy termin do wniesienia skargi jest dzień doręczenia decyzji.

Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Dopiero bowiem prawidłowe doręczenie stronie decyzji otwiera bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja nie została podjęta przez pełnomocnika skarżącej. Organ uznał ją za doręczoną w trybie zastępczym, na podstawie art. 44 K.p.a.

Stosownie do treści art. 44 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa).

W ocenie Sądu, powyższe przepisy należy odczytywać w sposób całościowy. Oznacza to, iż warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 K.p.a., jest spełnienie wszystkich wymogów płynących z powołanego artykułu.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została awizowana jednokrotnie i zwrócona do organu pomimo braku kolejnego awizowania - w terminie, którego data dzienna jest niemożliwa do odczytania z uwagi na nieczytelną pieczęć urzędu pocztowego. Powyższe uniemożliwia przyjęcie domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie.

W tej sytuacji należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona, a tym samym nie została wprowadzona do obrotu prawnego, zaś skarga na taką decyzję, jako przedwczesna, podlega odrzuceniu.

Przy czym bez wpływu na powyższe pozostaje fakt doręczenia pełnomocnikowi skarżącej kserokopii decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., albowiem warunkiem wejścia decyzji do obrotu prawnego jest doręczenie jej oryginału. Każda "kopia" decyzji, która zostaje doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę (osoby) upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 987/14, LEX nr 1467684).

Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.