Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1641/00
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 2003-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 36a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Nieprzewidziane pozwoleniem na budowę rozebranie ścian ze względu na ich zły stan techniczny i zastąpienie ich nowymi, wybudowanymi we właściwej technologii, w sytuacji gdy realizowana jest inwestycja o profilu modernizacji i przebudowy, nie należy oceniać jako istotnego odstępstwa o jakim mowa w art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.

TEZY

Nieprzewidziane pozwoleniem na budowę rozebranie ścian ze względu na ich zły stan techniczny i zastąpienie ich nowymi, wybudowanymi we właściwej technologii, w sytuacji gdy realizowana jest inwestycja o profilu modernizacji i przebudowy, nie należy oceniać jako istotnego odstępstwa o jakim mowa w art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marianny i Dionizego W. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia 16 czerwca 2000 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na modernizację i przebudowę budynku gospodarczego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Powiatowy w B. decyzją z dnia 6 listopada 1999 r., (...), na podstawie art. art. 28, art. 33, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ i art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i wydał Irenie i Henrykowi W. pozwolenie na modernizację i przebudowę budynków gospodarczych na działkach nr 1101/2 i 1102/2, położonych przy ul. P. w B.

Na skutek informacji przekazanej przez Mariannę i Dionizego W., sąsiadów inwestorów, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. 14 kwietnia 2000 r. dokonał kontroli budowy. Organ stwierdził m.in., że odstępstwo od projektu budowlanego polegało na rozebraniu dwóch ścian ze względu na ich zły stan techniczny i wybudowaniu nowych, przy czym geodezyjne wytyczenie obiektu nastąpiło przez uprawnionego geodetę, z czynności tej sporządzono szkic i potwierdzono ją wpisem do dziennika budowy.

W konkluzji, w piśmie z dnia 19 kwietnia 2000 r., skierowanym do M. i D. W. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. stwierdził, że prowadzone roboty budowlane nie odbiegały w sposób istotny od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę gdyż istota odstępstwa polega na tym, iż sporna ściana będzie wykonana z pełnowartościowych materiałów, a jej parametry i usytuowanie będzie takie samo jak istniejące ściany przed wyburzeniem.

Nadto wskazał, że brak jest przesłanek do wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego.

Mimo takiego stanowiska organu nadzoru budowlanego Starosta Powiatowy w B. decyzją z dnia 10 maja 2000 r., (...), na podstawie art. 336a prawa budowlanego i art. 104 Kpa uchylił decyzję własną z 6 listopada 1999 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia I. i H. W. na modernizację i przebudowę budynku gospodarczego na działkach nr 1101/2 i 1102/1, położonych przy ul. P. w B.

W uzasadnieniu Starosta wskazał, że podczas realizacji obiektu inwestor dokonał odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż rozebrał dwie ściany, które w projekcie określono jako ściany istniejące, których rozbiórki projekt nie przewidywał. O odstępstwach tych organ architektoniczny powziął informację z pisma organu nadzoru z 19 kwietnia 2000 r. Rozbiórkę elementów konstrukcji obiektu Starosta uznał za istotne odstępstwo od projektu budowlanego.

Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Ireny i Henryka W., Wojewoda K.-P., na podstawie art. 104 i art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy m. in. wskazał co następuje:

Irena i Henryk W. otrzymali dnia 6 października 1999 r. decyzję (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza B. na nadbudowę wraz ze zmianą konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym oraz nad obiektami garażowymi na działce nr 1101/2 i 1102/1 położonej przy ul. P. w B. Po uzyskaniu niezbędnych uzgodnień projektu budowlanego m.in. przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T., Starosta B. dnia 6 listopada 1999 r. decyzją (...) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na wyżej wymienioną budowę. Dnia 22.03.2000 r. Henryk W. zgłosił zamiar przystąpienia do wykonywania robót budowlanych. Po rozebraniu dachu, stwierdzono znaczne zużycie i zawilgocenie ściany usytuowanej wzdłuż granicy z sąsiadami i ze względu na bezpieczeństwo przyszłej konstrukcji w dniu 6 kwietnia inspektor nadzoru inwestorskiego zadecydował o jej rozbiórce i odtworzeniu z nowych materiałów dokonując odpowiedniego wpisu w dzienniku budowy.

W wyniku złożonego przez Mariannę i Dionizego W. z B. u Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosku o wstrzymanie robót budowlanych w dniu 14 kwietnia 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przeprowadził kontrolę budowy i w konkluzji stwierdził, że prowadzone roboty w sposób istotny nie odbiegały od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę gdyż:

1. nie naruszają żadnych interesów faktycznych i prawnych Państwa W.,

2. istota odstępstwa polega na tym, że sporna ściana będzie wykonana z pełnowartościowych materiałów a jej parametry i usytuowanie będzie takie samo jak istniejące ściany przed wyburzeniem.

Wobec powyższego nie zachodzą przesłanki zawarte w art. 50 pkt 1 ust. 3 do wstrzymania robót budowlanych.

O ile więc art. 36a Prawa budowlanego, należy do wyłącznej właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej, o tyle art. 50 i art. 51 tego samego prawa pozostają w kompetencji organów nadzoru budowlanego.

Skoro zatem właściwy organ zgodnie z art. 50 pkt 1 ust. 3 stwierdził, iż nie zachodzą przesłanki zawarte w powyższym artykule o wstrzymaniu robót, organ architektoniczno-budowlany nie ma prawa do kwestionowania rozstrzygnięcia nadzoru budowlanego i przyjmować odmienne. W świetle powyższego postępowanie administracji architektoniczno-budowlanej I instancji stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

Wydanie przez Starostę B. decyzji uchylającej decyzję pozwolenia na budowę, zmusiło Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, aby ich prowadzenie nie naruszało art. 28 Prawa budowlanego.

W skardze na ww. decyzję Wojewody K.-P. Marianna i Dionizy W. wskazali, że decyzja ta jest niesłuszna i nieprawidłowa. Skarżący dodali, iż budowa jest poszerzona i usytuowana inaczej niż ściany przed wyburzeniem.

Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości kontrolując legalność zaskarżonych decyzji organów administracji publicznej. Tylko w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego bądź procesowego Sąd może wzruszyć zaskarżoną decyzję /uchylić ją lub stwierdzić jej nieważność/.

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję.

Nie ma wątpliwości, że rozebranie ścian, nieprzewidziane w projekcie budowlanym objętym pozwoleniem na budowę i wybudowaniu na ich miejscu nowych jest odstępstwem od pozwolenia na budowę lecz odstępstwo takie nie musi być odstępstwem istotnym, a tylko w razie takiego odstępstwa zastosowanie znajduje art. 36a prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie rozebrania ścian ze względu na ich zły stan techniczny i zastąpienie ich nowymi, wybudowanymi we właściwej technologii, tym bardziej gdy realizowana jest inwestycja o profilu modernizacji i przebudowy, nie należało oceniać jako istotnego odstępstwa o jakim mowa w art. 36a prawa budowlanego i w tej mierze Wojewoda trafnie podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., który w odróżnieniu od Starosty Powiatu w B. był na miejscu budowy i miał możność dokonania pełnej oceny stanu faktycznego i prawnego.

Nie dopatrując się zatem naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję, mając na uwadze ww. względy Sąd administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.