Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1216/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Marek Pietras, Iwona Dąbrowska (spr.), Protokolant apl. prok. Krzysztof Klimkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2005 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do wykonywania świadczeń osobistych na rzecz obrony - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2005 r., wydaną na podstawie art. 203 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416) przeznaczył J.P., w ramach świadczeń osobistych do funkcji kuriera, wykonywanej w czasie pokoju, polegającej na dostarczaniu dokumentów na rzecz Urzędu W. przez okres 48 godzin.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja wydana została na wniosek Wojskowego Komendanta Uzupełnień W. z dnia 21 lutego 2005 r. dotyczący przeznaczenia osób w ramach świadczeń osobistych do funkcji kuriera.

Od powyższej decyzji J.P. odwołał się wskazując, że jest studentem Uniwersytetu [...] i absencja na zajęciach w uczelni, spowodowana wykonywaniem czynności kurierskich uniemożliwi mu korzystanie z obowiązkowych zajęć.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymał wyżej wymienioną decyzję w mocy i wskazał, że w toku postępowania administracyjnego nie stwierdzono przeszkód formalno-prawnych do jej wydania, jak również wystąpienia przesłanek określonych w art. 206a ust. 1 powołanej ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej i w § 19 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 października 2004 r. w sprawie świadczeń osobistych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz.U. Nr 229, poz. 2307).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o jej zmianę poprzez ustalenie obowiązku wykonywania w ramach świadczeń osobistych funkcji kuriera w okresie wakacyjnym. Decyzji Wojewody [...] zarzucił skarżący naruszenie art. 7, art. 8 i art. 107 § 1 kpa. Wskazał ponadto, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równości obywateli oraz zasadę prawa do nauki zagwarantowaną w Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]. wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi przepis art. 203 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416), zgodnie z którym wójt lub burmistrz (prezydent miasta) wydaje w czasie pokoju decyzję administracyjną o przeznaczeniu osoby do wykonania świadczeń osobistych, w tym planowanych do wykonania w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, na wniosek organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 202 ust. 1. Zgodnie zaś z ust. 2 tego artykułu przeznaczenie osób do funkcji kuriera następuje z urzędu lub na wniosek wojskowego komendanta uzupełnień.

Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie przeznaczenie J.P. do funkcji kuriera nastąpiło z inicjatywy wojskowego komendanta uzupełnień, o czym świadczy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy wniosek z dnia 21 lutego 2005 r., gdzie pod pozycją nr 29 umieszczone zostało nazwisko skarżącego (karta 9).

Przeznaczenie zatem skarżącego do funkcji kuriera nie nastąpiło z urzędu lecz spowodowane było wnioskiem wojskowego komendanta uzupełnień, którym Prezydent W. był związany. Ponadto wskazać należy, że postępowanie administracyjne w sprawie przeprowadzono zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. Zostało bowiem wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie, w ramach którego skarżący został zapoznany z obowiązującymi przepisami prawa, pouczony o prawach i obowiązkach w czasie wykonywania funkcji kuriera oraz o prawie odwołania się od decyzji. Organ zbadał również, czy nie zachodzą przeszkody formalnoprawne do wydania decyzji o przeznaczeniu J.P. do funkcji kuriera, jak również czy nie wystąpiły przesłanki określone w art. 206a ust. 1 powołanej ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz w § 19 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 października 2004 r. w sprawie świadczeń osobistych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz.U. Nr 229, poz. 2307).

Jeśli zaś chodzi o podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organ konstytucyjnych zasad równości wobec prawa czy też prawa do nauki, to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela tego poglądu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 85 Konstytucji RP obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona Ojczyzny, który to obowiązek wykonywany być może w różny sposób, w tym również poprzez świadczenia osobiste w czasie pokoju, o których mowa w ustawie o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

Jeśli zaś chodzi o obawy skarżącego związane z jego absencją w toku pobierania nauki to wskazać należy, że są one nieuzasadnione bowiem ustawodawca w art. 205 powołanej ustawy zagwarantował osobom zobowiązanym do wykonywania świadczeń osobistych na rzecz obrony obowiązek zwolnienia ich na ten czas i usprawiedliwienia ich nieobecności w pracy na czas niezbędny do wykonania świadczenia.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.