Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1082/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 77 par. 1, art. 76, art. 75, art. 107 par. 3, art. 142
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 32 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 35 ust. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 71 ust. 1,  ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę [...] S.A., [...], ul. [...], dalej: "inwestor", "skarżąca", "spółka", dla zamierzenia wskazanego we wniosku zarejestrowanym w dniu 22 stycznia 2021 r. jako "Budowa telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nr [...] [...]", zaprojektowanego na działce nr [...] w miejscowości K. w gminie S.

Starosta w uzasadnieniu decyzji wskazał na brak w uzupełnionym projekcie budowlanym uwzględnienia (w myśl punktów 1, 2 i 4 postanowienia organu I instancji

z [...] marca 2021 r., nr [...]), na mocy obowiązujących obecnie przepisów, sumy mocy EIRP anten sektorowych przewidzianych do zainstalowania na każdym z azymutów, maksymalnego pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną instalację radiokomunikacyjną, maksymalnego pochylenia osi wiązki promieniowania co nie pozwoliło na ocenę czy osie główne wiązek promieniowania anten oraz pola elektromagnetyczne o poziomach gęstości mocy większych od dopuszczalnych znajdują się poza miejscami dostępnymi dla ludności.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył inwestor wskazując m.in. na naruszenie:

- przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tj. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8, poprzez uznanie, że wspomniane przepisy odnoszą się do hipotetycznych parametrów (...);

- art. 76 KPA w związku z art. 75 KPA poprzez uznanie, że dokument urzędowy

w postaci postanowienia Burmistrza [...] i Miasta S. z dnia [...] września 2019 roku o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji

o uwarunkowaniach środowiskowych nie może stanowić dowodu w sprawie (...);

- przepisu art. 6 i 7 KPA poprzez brak działania na podstawie przepisów prawa

i stania na straży praworządności.

Z powyższych względów inwestor wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak i o uchylenie pkt 1, 3 i 4 postanowienia z dnia [...] marca 2021 roku.

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej "k.p.a." utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, po przedstawieniu ustalonego stanu faktycznego sprawy, przywołał treść art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej "u.p.b." i wskazał, że przedmiotowa inwestycja dotyczy telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nr [...] S. K. na działce nr [...] obręb K. gm. S..

Odnosząc się do projektu budowlanego i jego uzupełnień organ odwoławczy wskazał na główne parametry przedsięwzięcia, tj. że projektowany obiekt składać się będzie z kratowej wieży stalowej o wysokości H=52,5 m (o wysokości całkowitej wraz

z odgromnikami 54,3 m n.p.t.), osprzętu na wieży, systemu antenowego, wolnostojących szaf telekomunikacyjnych nietrwale związanych z gruntem, ogrodzenia i drogi dojazdowej. Wieża stanowi konstrukcję nośną dla 6 anten sektorowych ATR4518R11v06 i jednej anteny radiolinii. Anteny sektorowe zostaną zawieszone na wysokości 51,30 m n.p.t. na trzech azymutach: 90°, 190° i 310°. Na każdym z azymutów umieszczono po 2 anteny sektorowe. Antenę radiolinii przewidziano do zawieszenia na wysokości 51 m n.p.t. na azymucie 117°. Anteny sektorowe są instalacjami pracującymi w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz i 2600 MHz. Projektowane wartości maksymalne EIRP (równoważnej mocy promieniowanej izotropowo) na pasmo, przedstawiono w projekcie budowlanym część telekomunikacyjna (Parametry legalizacyjne G3ZR str. 107).

Zaznaczając, że złożona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu, jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu w myśl art. 80 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, że do projektu dołączono opracowania pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia oraz pn. Analiza środowiskowa sporządzone 1 września 2020 r. w oparciu o przepisy odpowiednio: rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), dalej "rozporządzenie z 10 września 2019 r." i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448), dalej "rozporządzenie z 17 grudnia 2019 r.". W ww. opracowaniach przyjęto deklarowane przez inwestora pochylenia anten sektorowych oraz moce anten.

Dla każdej z projektowanych anten, zawieszonych na tej samej wysokości 51,3 m n.p.t., umieszczonych po dwie na każdym z trzech sektorów odpowiednio: S1 na azymucie 90°, S2 na azymucie 190° i S3 na azymucie 310°, przyjęto odrębnie równoważną moc promieniowaną izotropowo EIRP. Dla anten oznaczonych jako S1A1, S2A1 i S3A1 moc EIPR wynosi 14 989 W, dla anten S1A2, S2A2 i S3A2 - 11 565 W. Zakres kątów pochylenia przyjęto dla wszystkich anten w przedziale od 0° do 8° (projekt budowlany - str. 111,124).

W oparciu o tak przyjęte wartości dokonano oceny odległości miejsc dostępnych dla ludności od osi głównej wiązki promieniowania każdej z anteny na odcinku 200m i 300m od środka elektrycznego anteny. Przedstawione w formie tekstowej i graficznej wnioski wskazują, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 300 m, mierzonej od środka elektrycznego każdej anteny nie występują miejsca dostępne dla ludności.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda powołał się na art. 72 ust. 1 pkt. 1 i pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j. t. Dz. U. z 2021r. poz. 247 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 jak i § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. i wyjaśnił, że dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne.

Przy czym powołując się na orzecznictwo sądowe NSA organ II instancji wyjaśnił, że przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3 rozporządzenia. § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. jest normą uzupełniającą, która pozwala na rozstrzygnięcie, czy analizowana inwestycja może zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako całość. Pomiędzy § 3 ust. 2 pkt 3 i art. 3 ust. 1 pkt 8 nie zachodzi kolizja, która uzasadniałaby przyjęcie, że pierwszy z tych przepisów jest przepisem szczególnym, a w konsekwencji, że wyłącza zastosowanie drugiego. Przypadki określone w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. stanowią, w odniesieniu do przedsięwzięć - instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radioliniowych, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 - unormowanie nie tyle wyłączające, ile dopełniające.

Zdaniem organu odwoławczego wykładnia systemowa § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, a więc, że ocenie organów podlega wpływ całej inwestycji na środowisko, a nie tylko pojedynczych anten. Inna interpretacja mogłaby ponadto prowadzić do uzasadnienia możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów.

Według Wojewody, odwołującego się do ugruntowanych poglądów prawnych orzecznictwa sądów administracyjnych, dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i to przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten (elektrycznych i mechanicznych). Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia.

W ocenie organu odwoławczego przedstawiona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie jest pełna i wyczerpująca, gdyż została sporządzona tylko dla pojedynczych anten. Nie wyjaśnia czy planowane przedsięwzięcie jako całość

(z uwzględnieniem § 3 ust. 2 pkt 3) nie osiągnie progów określonych w rozporządzeniu. Moc EIPR anten oznaczonych jako S1A1, S2A1 i S3A1 wynosi 14 989 W, anten S1A2, S2A2 i S3A2 - 11 565 W. Na każdym z azymutów na wysokości 51.3 m n.p.t. umieszczone są po dwie anteny. Na azymucie 90° anteny S1 A1 i S1A2, Na azymucie 190° anteny S2A1 i S2A2, Na azymucie 310° anteny S3A1 i S3A2 (projekt budowlany str. 92, rys. str. 105, str. 107, 111). Zsumowanie wartości mocy EIRP każdych dwóch anten zawieszonych na tym samym azymucie i wysokości wskazuje, że wartość ta przekracza 20 000 W, co w świetle treści § 2 ust. 1 pkt. 7 lit. d (rozporządzenia z 10 września 2019 r. – dopisek WSA) powoduje, że planowaną inwestycję należałoby zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Ponadto, zdaniem Wojewody, przy dokonywaniu kwalifikacji przedsięwzięcia nie uwzględniono maksymalnego możliwego pochylenie projektowanych anten ATR4518R11v06 podczas, gdy w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych kwalifikacja przedsięwzięcia i analiza środowiskowa projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej winny uwzględniać faktyczne możliwości techniczne co do pochylenia jak i mocy anten. Dopiero uwzględnienie maksymalnego pochylenia anten oraz prawidłowe ustalenie ich mocy pozwoli na określenie, czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności zdefiniowane

w art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (j. t. Dz. U.

z 2020 r. poz. 1219 ze zm.).

W złożonych przez inwestora opracowaniach, organ odwoławczy zauważył, że maksymalny stopień wychylenia wszystkich anten przyjęto w przedziale od 0° do 8°,

a w przedłożonej przez inwestora, na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, przy piśmie z 20 kwietnia 2021 r. karcie katalogowej producenta anten przewidzianych do zawieszenia na projektowanej wieży tilt elektryczny dla anten model ATR4518R11v06 mieści się w przedziale od 0° do 10°, co wskazuje, że istnieje możliwość faktycznego pochylenia anten większego od wartości deklarowanej przez inwestora co z kolei ma istotny wpływ na kwalifikację do oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko dokonywanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ II instancji dodał, że z przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej już tylko dla pojedynczych anten wynika, że oś główna wiązki promieniowania anteny na azymucie 190° przy deklarowanym pochyleniu 8° przebiega w taki sposób, że znajduje się na wysokości minimalnej 3,9 m nad poziomem terenu (projekt budowlany str. 118). Analiza powyższych wartości, przy założeniu możliwości maksymalnego faktycznego pochylenia anten do 10° (zgodnie z wartościami określonymi w karcie katalogowej anten) powoduje, że nie można wykluczyć, iż oś główna wiązki promieniowania znajdzie się w miejscu dostępnym dla ludności. Z tych względów, w ocenie Wojewody, niezbędnym jest dla prawidłowej oceny, czy projektowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów anten z uwzględnieniem ich faktycznych możliwości technicznych co do pochylenia jak i mocy.

Organ odwoławczy podkreślił, powołując się na poglądy orzecznictwa sądowego, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego zagospodarowania. Skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. To, czy operator będzie miał potrzebę wykorzystania maksymalnych mocy i pochyleń anten jest kwestią nieistotną z punktu widzenia celu, dla jakiego dokonuje się analizy przedsięwzięcia pod kątem jego potencjalnego oddziaływania na środowisko.

Wojewoda podkreślił, że skoro technicznie pochylenie anten jest możliwe

w pełnym zakresie, winno on być przedmiotem analizy przy ocenie obowiązku przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Nadto, jeżeli operator anten może zdalnie nimi sterować, to nie można wykluczyć zmiany ustawienia anten po uruchomieniu instalacji. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga bowiem przede wszystkim uwzględnienia maksymalnych możliwości emisyjnych urządzenia, w tym również uwzględnienia maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania.

W ocenie organu odwoławczego przedstawiona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie jest wystarczająca dla potwierdzenia, że projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko i w konsekwencji, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sporządzona została bowiem tylko dla pojedynczych anten, pomimo że na każdym z azymutów zawieszone są po dwie anteny oraz z uwzględnieniem, deklarowanego przez inwestor jako maksymalnego, pochylenia anten do 8°, podczas gdy zgodnie z informacją zawartą w karcie katalogowej tych anten maksymalny tilt elektryczny wynosi 10°. Nie wyjaśnia zatem czy planowane przedsięwzięcie nie osiągnie progów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 w związku z § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia z 10 września 2019 r.

Dopiero określenie sumarycznej mocy anten dla każdego z azymutów oraz uwzględnienie maksymalnego pochylenia anteny określonego w karcie katalogowej zdaniem organu II instancji, pozwoli na określenie czy przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dopiero bowiem w oparciu

o tak przeprowadzoną analizę można wskazać, czy zachodzą bądź nie przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretnego przedsięwzięcia.

Niewyjaśnienie powyższej kwestii uniemożliwia jednoznacznie stwierdzenie jakie faktycznie parametry będzie posiadała planowana inwestycja. Organ odwoławczy podkreślił, że nie może również dokonać takich ustaleń samodzielnie na podstawie złożonych przez inwestora dokumentów. W związku z powyższym nie jest możliwe dokonanie prawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, co uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda dodał, że organ I instancji prawidłowo postanowieniem z [...] marca 2021 r., w jego pkt 1, 2 i 4 na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego, z czego inwestor się nie wywiązał

i w konsekwencji był uprawniony do wydania decyzji odmownej. Jak również, że na powyższą ocenę działań Starosty, wbrew twierdzeniom inwestora, nie ma wpływu postanowienie Burmistrza [...] i Miasta S. z [...] września 2019 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako niebędące tożsame

z ostateczną decyzją środowiskową i nierozstrzygające sprawy merytorycznie, albowiem jedynie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" odnośnie do przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, a określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Organ odwoławczy wskazał również na zakazane w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości działania polegające na swoistym dzieleniu przedsięwzięcia w celu obejścia wymogu przeprowadzenia oceny środowiskowej.

Następnie wymieniając nieistotne uchybienia, którymi została dotknięta decyzja organu I instancji, w tym wskazując, że w wyniku wprowadzonych z dniem 19 września 2020 r. zmian w ustawie Prawo budowalne zakres sprawdzeń nie uległ zmianie w tym w zakresie zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, Wojewoda przyznał rację skarżącej, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz nie uległy zmianie w zastępującym je rozporządzeniu z dnia 10 września 2019 r., - § 2 ust. 1 pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 - niemniej jednak, w ocenie organu odwoławczego wykazano w uzasadnieniu decyzji, że pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Końcowo Wojewoda wskazał, że pomimo, iż zmianie uległa treść § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia - z dotychczasowego brzmienia ww. przepisu (rozporządzenia z 9 listopada 2010 r.) usunięto drugie zdanie definiujące pojęcie "planowane przedsięwzięcie" - to w ocenie organu odwoławczego dotychczasowe orzecznictwo dotyczące sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie - anten sektorowych stacji bazowej pozostaje aktualne, jak i wyjaśnił, że rozstrzygnięcie oparto na dominującej linii orzecznictwa sądowego.

Niezależnie od powyższego organ II instancji za niezrozumiały uznał zarzut nieuprawnionego nałożenia na inwestora obowiązku wykazania czy zachodzi przypadek kumulatywnego oddziaływania projektowanych nadajników w odniesieniu do innych istniejących nadajników emitujących pole elektromagnetyczne będących w ich zasięgu (punkt 3 postanowienia Starosty z 23 marca 2021 r., skoro inwestor w piśmie z 20 kwietnia 2021 r. (pkt. 3) przedłożył wyjaśnienia w tej sprawie przywołując zapisy zawarte w projekcie budowlanym, a organ I instancji nie podważał tych wyjaśnień.

Pismem z dnia 2 września 2021 r. spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na wyżej opisaną decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając, że została wydana z naruszeniem:

- art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji "na podstawie (...) dominującej linii orzecznictwa", nie zaś na podstawie przepisów prawa, wbrew zasadzie praworządności;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego

i uznanie za słuszne zobowiązywanie skarżącego do przedstawienia opracowań,

w sytuacji gdy organ dysponuje wszelkimi danymi technicznymi niezbędnymi do oceny zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska wedle własnych założeń;

- art. 76 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a. poprzez uznanie, że dokument urzędowy w postaci postanowienia Burmistrza [...] i Miasta S. z dnia [...] września 2019 roku o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji

o uwarunkowaniach środowiskowych nie może stanowić dowodu w sprawie, mimo że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku (w oparciu o które postanowienie to zostało wydane) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w odniesieniu do inwestycji takich jak planowana

w niniejszej sprawie zawierają te same uregulowania, w związku z czym wspomniane postanowienie stanowi dowód tego, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko;

- § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że analizie winna być podana "maksymalna moc", "maksymalny tilt", jak i fakt nakładania się wiązek, podczas gdy prawodawca wyraźnie wskazał, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

- § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.

w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że analizie winna być podana "maksymalna moc", "maksymalny tilt", jak i fakt nakładania się wiązek, podczas gdy prawodawca wyraźnie wskazał, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z uwagi na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji Starosty, jak też postanowienia Starosty z dnia [...] marca 2021 roku co do punktu 1, 3 i 4, i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi spółka stwierdziła, że organ odwoławczy w zasadzie nie odniósł się do wniesionych w odwołaniu od decyzji Starosty, a potwierdzonych, zdaniem skarżącej, przez Wojewodę wątpliwości co do wymienionych w stanowisku strony kwestii (pkt od 1 do 4). Ponadto skarżąca stwierdzając, że w sprawie brak było dokonania samodzielnej analizy oraz wobec poczynienia absurdalnych założeń jak i mając na uwadze brzmienie art. 6 i art. 7 k.p.a. wskazała, że linia orzecznicza, choćby dominująca nie może stanowić postawy wydawania jakichkolwiek decyzji.

Następnie spółka wyraziła niezadowolenie z oceny kwalifikacji przedsięwzięcia dostarczonej przez inwestora wskazując, że organy błędnie przyjęły, że jeśli mają wątpliwości, to mogą wzywać stronę do jej zmiany wedle dostosowania kwalifikacji do założeń narzuconych przez organy, a w razie braku dokonania takiej zmiany, zasadnym jest wydanie decyzji odmownej. Takie działanie skarżąca uznaje za rażące naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. ponieważ wątpliwości co do przedstawionego przez stronę materiału dowodowego powinien organ rozstrzygać we własnym zakresie. Spółka dodała, że po części organ tego dokonał odnosząc się do różnic pochyleń pomiędzy kartami katalogowymi urządzeń a przyjętymi w kwalifikacji przez inwestora. Jednak w ocenie spółki jest to również działanie wadliwe, gdyż wskazywane maksymalne parametry pochyleń odbiegają od planowanej inwestycji, zwłaszcza, że pozwolenie na budowę ma nie wskazywać konkretnych urządzeń zbieżnych z kartami katalogowymi, a istotne jest tylko to, aby urządzenia te zostały ustawione tak, jak wskazywał to inwestor we wniosku o udzielenie pozwolenia.

Skarżąca dodała, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło zatem do stwierdzenia, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a jedynie, że może takim przedsięwzięciem być, jednak trzeba w tej kwestii najpierw przedstawić kwalifikację uwzględniającą wskazane przez organ założenia.

Następnie spółka odnosząc się do możliwości uwzględniania parametrów maksymalnych odwołała się do, jej zdaniem, linii orzeczniczej wskazując

w obszernych cytatach sprowadzających się do stwierdzenia, że "skoro więc prawodawca w r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) posługuje się pojęciem równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (abstrahując nawet od samego prawnego zastrzeżenia, że dotyczy to "pojedynczej" anteny), to z istoty tego pojęcia może mieć na uwadze pojedynczą antenę. Tylko dla konkretnej anteny określa się bowiem moc podawaną i zysk energetyczny". Dlatego zdaniem skarżącej niesłusznie organy oczekiwały "sumarycznego" podawania parametrów.

Odnosząc się do kwestii możliwości stosowania w niniejszej sprawie przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 10 września 2019 r. spółka wskazała, że argumenty Wojewody nie uzasadniają dokonanej wykładni, co potwierdza przytoczenie treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W przepisie tym w sposób bardzo wyraźny zaznacza się, że analizie poddawana jest moc pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżąca w pismach z dnia 28 października 2021 r. i 28 lutego 2022 r. dodatkowo przedstawiła swoje stanowisko.

W piśmie z dnia 22 lutego 2022 r. uczestniczka postępowania – E. D. wskazała, że inwestor pomija zupełnie fakt, iż budowa stacji bazowej planowana jest na obszarze wiejskim, zamieszkałym i użytkowanym przez ludzi, a na działce inwestycyjnej prowadzona jest działalność w postaci szkółki jeździeckiej, której treningi odbywają się również wzdłuż budowanej drogi, w strefie potencjalnego szkodliwego oddziaływania anten. W ocenie uczestniczki postępowania w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej występują również inne czynniki, które w sposób znaczący wpływają na środowisko tj. droga S6 oraz linia elektroenergetyczna napięcia 400 kV.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II

z dnia 20 stycznia 2022 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem wniosku inicjującego postępowanie administracyjne, które zostało zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, a także w trakcie którego wydano zaskarżone co do punktów 1, 3 i 4 postanowienie, było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nazwanego w sprawie telekomunikacyjnym obiektem budowlanym nr [...], z lokalizacją na działce nr [...], w miejscowości K., położonej w gminie S. . Zakres badania przez organ architektoniczno-budowlany spełnienia warunków niezbędnych do pozytywnego rozpatrzenia przedłożonego przez stronę wniosku, określają w szczególności przepisy art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W ramach tego badania organ ma m.in. obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.b.).

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 u.p.b.).

Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:

1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki (art. 35 ust. 5 u.p.b.).

Istotne są również postanowienia art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.b., wedle którego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020, poz. 283), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 1 i 2). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Z ww. przepisów wynika, że rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ustalenie, czy inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest w tym celu dokonać kwalifikacji projektowanej inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839).

Aby dokonać prawidłowej oceny planowanej inwestycji w zakresie jej wpływu na środowisko konieczne jest należyte określenie przez inwestora jej parametrów. Rolą organu jest przy tym zweryfikowanie tych danych i poczynienie odpowiednich ustaleń. Nie jest to jednak możliwe, jeżeli inwestor nie przedstawi wszystkich parametrów techniczno-budowlanych planowanego przedsięwzięcia.

W rozpoznawanej sprawie inwestor, pomimo nałożenia obowiązku

w postanowieniu organu z dnia [...] marca 2021 r., nie uzupełnił projektu, mimo złożenia pisma z dnia 20 kwietnia 2021 r., ponieważ nie wykazał oddziaływania anten w przypadku maksymalnego ich pochylenia z uwzględnieniem ukształtowania terenu, uwzględnienia sumy mocy EIRP anten sektorowych przewidzianych do zainstalowania na każdym z azymutów, maksymalnego pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną instalację radiokomunikacyjną, maksymalnego pochylenia osi wiązki promieniowania co nie pozwoliło na ocenę czy osie główne wiązek promieniowania anten oraz pola elektromagnetyczne o poziomach gęstości mocy większych od dopuszczalnych znajdują się poza miejscami dostępnymi dla ludności.

Rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że brak informacji w tym zakresie uniemożliwia poczynienie rzetelnych ustaleń co do zakresu występowania

w przestrzeni ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego w kontekście miejsc dostępnych dla ludności, zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219). Uniemożliwia to ocenę, czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ustalenie ww. okoliczności jest tym bardziej konieczne w kontekście wyjaśnień skarżącej spółki złożonych w odwołaniu, wedle których, przedmiotem pozwolenia na budowę jest przedsięwzięcie o konkretnych parametrach, a nie przedsięwzięcie wykonane z konkretnych urządzeń danego producenta, a żaden przepis prawa nie zobowiązuje inwestora do zastosowania urządzeń, których karty katalogowe przedłożył w trakcie postępowania, jak i że pojęcie "mocy równoważnej promieniowanej izotropowo" przyjmuje się dlatego, że antena jest urządzeniem ukierunkowującym moc promieniowania, a więc zdolnym do jego kierunkowego wzmacniania; z tego powodu ustalenie mocy wypromieniowanych przez anteny uchylałoby się spod kontroli, gdyby nie wprowadzono kryterium bazowego. Mnożenie parametru zysku energetycznego anteny, a więc jej wiadomej zdolności do zwiększenia mocy sygnału, oraz mocy doprowadzanej do anteny daje moc równoważną promieniowaną izotropowo, a więc moc przy teoretycznym założeniu, że mamy do czynienia z hipotetyczną anteną o pełnym kącie bryłowym.

Nie można przy tym pominąć zawartego w analizie środowiskowej (str. 123 projektu) ogólnego stwierdzenia, że same urządzenia i tory antenowe są ekranowane

i praktycznie nie wypromieniowują do otoczenia energii elektromagnetycznej

o natężeniu mierzalnym w dziedzinie ochrony środowiska, jak i ustaleń organu odwoławczego, z których wynika, że oś główna wiązki promieniowania anteny na azymucie 190° przy deklarowanym pochyleniu 8° przebiega w taki sposób, że znajduje na wysokości minimalnej 3,9 m nad poziomem terenu (projekt budowlany str. 118), a analiza powyższych wartości, przy założeniu możliwości maksymalnego faktycznego pochylenia anten do 10° (zgodnie z wartościami określonymi w karcie katalogowej anten) powoduje, że nie można wykluczyć, iż oś główna wiązki promieniowania znajdzie się w miejscu dostępnym dla ludności.

Powyższe stwierdzenia zaczerpnięte z odwołania i uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i postanowienia Starosty, w ocenie Sądu, dowodzą, że błędne jest twierdzenie spółki, iż wszelkimi danymi technicznymi niezbędnymi do oceny zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska dysponuje organ. Skoro decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b., a także w przepisach technicznych zawartych w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy, przy jednoczesnym braku przesłanki negatywnej z art. 35 ust. 5 u.p.b., właściwy organ nie może odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, to przy bezspornym braku wypełnienia nałożonego obowiązku w punkcie 1, 2 i 4 postanowienia Starosty (pkt 2 częściowo w zakresie ustalenia oddziaływania anten przy maksymalnych pochyleniach), a zamiast tego przedstawienie własnej interpretacji przepisów rozporządzenia z 10 września 2019 r. działania organu odwoławczego ograniczyły się do przeanalizowania projektu budowlanego w dotychczasowym kształcie. Nie oznacza to jednak, że w stanie faktycznym sprawy przedłożenie wynikającego z nałożonego obowiązku uzupełnienia projektu wykluczałoby podjęcie przez organy korzystnego dla skarżącej wyniku załatwienia jej wniosku, gdyby np. organ doszedł do konkluzji, że maksymalna moc promieniowania na osiach głównych wiązek promieniowania dwóch pojedynczych anten, na jednym azymucie, nie będzie oddziaływać na miejsca dostępne dla ludności.

Ponadto, w ocenie Sądu, skoro nawet skarżąca nie wykluczyła możliwości pracy anten z maksymalnymi mocami i pochyleniami, a jedynie wskazuje, że takie rozumowanie odnosi się wyłącznie do hipotetycznego przedsięwzięcia odbiegającego od określonego w pozwoleniu na budowę, to okoliczność ta potwierdza konieczność dysponowania przez organy informacjami na temat faktycznych możliwości technicznych wnioskowanego obiektu w postaci maksymalnych parametrów pracy anten dla oceny zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych, czy możliwość określenia sumarycznej mocy anten dla każdego z azymutów oraz uwzględnienia maksymalnego pochylenia anteny (elektrycznego i mechanicznego) określonego w karcie katalogowej, co pozwoli na określenie czy przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jakkolwiek rację ma skarżąca, że organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest koncepcją przyjętą w projekcie budowlanym, jednak nie oznacza to braku po stronie organu kompetencji do samodzielnej oceny przedłożonego projektu przez pryzmat wymagań przewidzianych przepisami prawa. Dlatego też zarzut skargi wskazujący, że w sprawie mogłoby dojść do wydania decyzji w odniesieniu do obiektu, który z takich ustawień nigdy nie będzie korzystać jest niezasadny.

Wobec tego, że przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa nie zawierała ww. informacji i strona ich nie uzupełniła, pomimo nałożonego na nią obowiązku na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. w trakcie prowadzonego postępowania, organ miał prawo wydać zaskarżoną decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Przy czym, jak trafnie to zauważył organ odwoławczy, odmowne rozstrzygnięcie nie dotyczy punktu 3 postanowienia z dnia [...] marca 2021 r. skoro inwestor w piśmie z 20 kwietnia 2021 r. (pkt. 3) przedłożył wyjaśnienia w tej sprawie przywołując zapisy zawarte w projekcie budowlanym, a organ I instancji nie podważał tych wyjaśnień.

Wypowiadając się co do postanowienia Burmistrza [...] i Miasta S. z [...] września 2019 r. słusznie organ odwoławczy zauważył, że rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia poprzez wydanie postanowienia o takiej sentencji i przedmiocie nie jest tożsame z ostateczną decyzją środowiskową i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie wobec czego organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest poczynić własne ustalenia dotyczące zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, w tym rozważyć czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Ponadto, pomijając zauważoną przez organ I instancji kwestię zmiany rozporządzenia, organy nie miały możliwości ustalić, w braku załączenia do projektu karty informacyjnej i analizy środowiskowej przy tym rozstrzygnięciu, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy postanowienie Burmistrza z roku 2019 r. jest tożsame z określonym we wniosku z dnia 22 stycznia 2021 r., zwłaszcza w sytuacji gdy analiza środowiskowa znajdująca się w projekcie wnioskowanej inwestycji została opatrzona datą wykonania prawie rok późniejszą - 1 września 2020 r. Tym samym, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia zarzucanych skargą w tym zakresie przepisów postępowania.

Odnosząc się z kolei do postanowienia Starosty z dnia [...] marca 2021 r. należy zgodzić się z prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, że w przypadku zakwestionowania w odwołaniu niezaskarżalnego postanowienia, w oparciu o treść art. 142 k.p.a., organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia (rozstrzygnięcia). Uwzględnienie podnoszonych w odwołaniu od decyzji zarzutów odnoszących się do postanowienia, na które nie służy zażalenie, znajduje swój wyraz w uwzględnieniu odwołania i związanym z tym rozstrzygnięciem, przewidzianym w art. 138 k.p.a. Stanie się tak jednakże tylko wtedy, gdy naruszenie prawa przy wydaniu postanowienia, na które nie służy zażalenie, miało wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do takiego naruszenia, a przyjęty przez organ odwoławczy sposób procedowania nad zawartymi w odwołaniu od decyzji zarzutami dotyczącymi postanowienia, przez stronę wskazanymi jako tożsame z zarzutami decyzji, nie doprowadził do pozbawienia skarżącej możliwości kontroli postanowienia.

Podsumowując należy wskazać, że możliwości techniczne przedsięwzięcia, którym jest stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z konkretną ilością i usytuowaniem anten oraz ich parametrami technicznymi, w tym możliwości pochylenia anten (skierowania osi wiązki głównej promieniowania) oraz ich maksymalnej mocy, są istotne dla rozstrzygnięcia kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia. Zakres oddziaływania anten na środowisko, a tym samym ustalenie obszaru ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego niewątpliwie związany jest z mocą poszczególnych anten. Skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał właściwej wykładni i prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa materialnego jak i procesowego, (art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 76 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a.), a także rozpatrzył zarzuty odwołania w niezbędnym zakresie, przedstawiając motywy rozstrzygnięcia w jego uzasadnieniu, spełniającym wszystkie wymogi stawiane przez przepis art. 107 § 3 k.p.a.

Z przedstawionych przyczyn za niezasadne Sąd uznał zarzuty podniesione

w skardze. Skoro organ nie dopuścił się naruszenia prawa wskazywanego przez stronę skarżącą, zaś Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się uchybień, które skutkować musiałyby uwzględnieniem skargi, uzasadnionym było oddalenie skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.