Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 10/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Alicja Palus Sędzia NSA - Halina Kremis Sędzia WSA - Anna Siedlecka (sprawozdawca) Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia 17 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty postanawia: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 25 listopada 2009 r. Wojewoda D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia 17 lutego 2009 r. w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty M. U.-S. (§ 1 uchwały) i T. i A. Ś. (§ 2 uchwały) przy sprzedaży ich lokali mieszkalnych. Organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości z uwagi na naruszenie art. 68 ust. 2c w związku z art. 68 ust. 2 i 2a pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 Nr 261, poz. 2603 ze zm.) poprzez modyfikację przesłanek z art. 68 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami pozwalających podjąć radzie gminy uchwałę wyrażającej zgodę na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty przyznanej przy zakupie lokalu komunalnego. Zdaniem organu nadzoru warunkiem określonym przez Radę było, w pierwszym przypadku, przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w ciągu 2 lat od daty transakcji na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w drugim przypadku zaś przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w ciągu 2 lat od daty transakcji na zakup innego lokalu mieszkalnego. Artykuł 68 ust. 2c, na podstawie którego Rada podjęła uchwałę Nr [...], wskazuje w sposób wyraźny, że zgoda udzielona przez Radę dotyczy przypadków innych, niż przewidziane w art. 68 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami. "Innych" nie oznacza jednakże modyfikacji przesłanek z art. 68 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu nadzoru wyrażenie przez Radę zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty, gdy dotyczy sytuacji przewidzianych w art. 68 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, naruszyło prawo w sposób istotny. Rada swoim działaniem wkroczyła kompetencje organu wykonawczego gminy, upoważnionego przez ustawodawcę do gospodarowania mieniem gminy. Organ nadzoru podkreślił, że samo gospodarowanie nieruchomościami należy do organu wykonawczego gminy. Oznacza to, że to organ wykonawczy podejmuje decyzję o odstąpieniu od żądania zwrotu bonifikaty, a sama zgoda udzielona mu przez organ stanowiący na podstawie art. 68 ust. 2c ustawy o gospodarce nieruchomościami nie obliguje do podjęcia takiej czynności, a jedynie na nią zezwala.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi wskazując, że kwestia obowiązku zwrotu bonifikaty w przypadku przekroczenia ustawowych terminów, czy przeznaczenia środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży mieszkania w sposób inny niż wskazany w art. 68 ust 2a pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami powinna być rozważana na podstawie przepisu art. 68 ust 2c ustawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem właściwy organ może odstąpić od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty, w innych przypadkach niż określone przez ustawodawcę w art. 68 ust 2a ustawy. Odstąpienie takie może jednak nastąpić po uprzednim uzyskaniu zgody organu stanowiącego, czyli rady gminy. Przepis art. 68 ust 2c stanowiący podstawę normy kompetencyjnej dla rady - zezwala radzie na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty w innych przypadkach aniżeli ustawowe. Do uznania rady pozostawia się, czy przypadek ten jest dostatecznie uzasadniony by taką chwałę podjąć. Każdorazowo "inny" przypadek będzie właśnie swoistą "modyfikacją" przesłanek art. 68 ust 2a pkt 5 ustawy. Uzasadnieniem dla wprowadzenia takiej regulacji była możliwość zaistnienia w praktyce bardzo różnych sytuacji, których nie sposób było przewidzieć w przepisach ustawy. Właściwy organ upoważniony do gospodarowania nieruchomościami powinien każdorazowo indywidualnie oceniać zaistniałe sytuacje i podejmować decyzje o sposobie ich rozwiązania z zastosowaniem obowiązujących regulacji prawnych oraz uwzględnieniem zasady określonej w art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którą właściwe organy działające za Skarb Państwa i jednostkę samorządu terytorialnego są zobowiązane do gospodarowania nieruchomościami w sposób zgodny z zasadami prawidłowej gospodarki. Analiza podjętej przez Radę Miejską w G. uchwały Nr [...] z dnia 17 lutego 2009 r., w oparciu o art. 68 ust 2c ustawy prowadzi do wniosku, że zgoda udzielona przez Radę dotyczy innych przypadków, niż przewidziane w art. 68 ust. 2 pkt 5 ustawy. Z uzasadnienia do § 1 uchwały jednoznacznie wynika, że środki uzyskane ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego przy al. W. [...] w G., nie zostaną wydatkowane zgodnie z art. 68 ust. 2a pkt 5 ustawy. Zostaną one przeznaczone w ciągu 2 lat od sprzedaży lokalu mieszkalnego, nabytego wcześniej od Gminy, na spłatę kredytu bankowego, zaciągniętego na zakup nieruchomości gruntowej pod budowę budynku mieszkalnego, a także na sfinansowanie budowy budynku mieszkalnego rozpoczętej w 2007 roku. Tak więc oczywistym jest, że w świetle brzmienia art. 68 ust. 2a pkt 5 ustawy, przeznaczenie kwoty uzyskanej ze sprzedaży mieszkania na spłatę kredytu na zakup działki budowlanej nie może być kwalifikowane jako "nabycie nieruchomości". Z kolei z uzasadnienia do § 2 uchwały dotyczącego wykorzystania środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży mieszkania, nabytego wcześniej od Gminy, przy ul. J. D. [...] w G. wynika, że środki nie zostaną również wydatkowane zgodnie z art. 68 ust. 2a pkt 5 ustawy, gdyż zostaną przeznaczone na spłatę kredytu bankowego zaciągniętego przed sprzedażą mieszkania, na zakup spółdzielczego własnościowego lokalu mieszkalnego. Podsumowując, nie ma więc żadnych podstaw do kwalifikowania spłaty kredytu na zakup mieszkania, jako pojęcia "nabycia nieruchomości", którego definicję określa art. 4 pkt 3b ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Po zapoznaniu się z treścią odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Wojewody D. na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. oświadczył, że cofa skargę uznając argumentację organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość wydania przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W niniejszej sprawie Wojewoda D. cofnął skargę. Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które zgodnie z art. 60 p.p.s.a. przemawiałyby za koniecznością uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Oceniając na podstawie całokształtu okoliczności sprawy wniosek pełnomocnika organu nadzoru uznać należało, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa. Również w wyniku takiego wycofania nie pozostanie w obrocie prawnym uchwała dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Ponadto, Sąd przeanalizował dopuszczalność cofnięcia skargi w kontekście ewentualnego naruszenia interesu finansowego gminy. Wobec wyżej wskazanych okoliczność zasadne stało się umorzenie postępowania.

Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.