Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 151/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.F. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę M.F. na własną czynność z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy czynność Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] , polegającą na skierowaniu skarżącego w trybie art. 122 ust. 1 pkt. 3 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm.) na odpłatne badania lekarskie. W skardze M.F. złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Postanowieniem z dnia 24 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na jego niedopuszczalność. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest możliwe, tylko wtedy, gdy wniesienie samej skargi której wniosek dotyczy jest możliwe. Skarga wniesiona zaś przez M.F. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nie podlega kognicji sądu administracyjnego z uwagi na fakt, iż nie spełnia przesłanek o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powołanej jako p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Dnia 5 czerwca 2006 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa procesowego poprzez błędną wykładnię art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a., które to naruszenie miało jego zdaniem wpływ na załatwienie sprawy, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie wyżej wymienionego wniosku.

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione przez M.F. Sąd ten stwierdził, że czynność będąca odpowiedzią Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] , udzieloną na postawie art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.00.98.1071 ze zm.), informującą o sposobie załatwienia jego skargi, podejmowana przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221-256), nie mieści się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt. 1-8 p.p.s.a. i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Z tych względów zarówno skarga na czynność informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia są niedopuszczalne i podlegają odrzuceniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy, zostały określone w art. 184 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm). Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. — kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Ponadto sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7), a także na bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1-4 (pkt 8). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzuca skargę.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest odpowiedź Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] , udzielona na postawie art. 237 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221-256 powołanej ustawy), odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt. 1-8 p.p.s.a. i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Z tych powodów należało uznać, iż skarga na czynność informującą o sposobie załatwienia skargi jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia z 9 listopada 2006 r. oddalając zażalenie skarżącego, wniesione na postanowienie tutejszego Sądu odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.