Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1788/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2,  art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową: - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2009 r., cofającą S. S. pozwolenie na broń palną gazową.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że S. S. został przez Sąd Rejonowy w S. [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...] uznany winnym popełnienia czynem ciągłym przestępstw dotyczących naruszenia praw pracowniczych, wynikających ze stosunku pracy i ubezpieczenia społecznego – tj. za czyny przewidziane w art. 218 § 1 w zbiegu z art. 219 Kk oraz za przestępstwo poświadczenie nieprawdy w dokumentacji ubezpieczenia społecznego pracownika – tj. za czyn przewidziany w art. 271 § 1 Kk i za powyższe skazany na łączną karę grzywny. Ponadto Sąd Rejonowy w S. [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) uznał go winnym popełnienia przestępstwa podrobienia podpisu innej osoby oraz towarzyszącego mu zapisu cyfrowego na dokumencie – tj. popełnienia przestępstwa przewidzianego w art. 270 § 1 Kk, a także winnym popełnienia przestępstwa zlecenia swojej pracownicy podrobienia podpisu innej osoby na dokumencie – tj. przestępstwa przewidzianego w art. 18 § 1 z zw. z art. 270 § 1 Kk i za te czyny wymierzył mu łączną karę grzywny.

S. S. w latach 2002-2006 popełnił w sumie 13 wykroczeń w ruchu drogowym, z czego w przypadku 5 z nich o jego winie orzekł prawomocnie Sąd Rejonowy w S. każdorazowo skazując go na kary grzywny:

1. wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] – za wykroczenia z art. 92 § 1 oraz z art. 97 Kw;

2. wyrokiem z dnia [...]r., sygn. akt [...] – za wykroczenie z art. 95 Kw;

3. wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] – za wykroczenie z art. 88 Kw w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 94 § 1 Kw;

4. wyrokiem z dnia [...]r., sygn. akt [...] – za wykroczenie z art. 94 § 1 Kw;

5. wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] – za wykroczenie z art. 94 § 1 Kw.

Organ uznał, iż fakty te w pełni pozwalają na zakwalifikowanie S. S. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji cofnął pozwolenie na broń palną gazową.

Organy Policji przyjęły, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać bezwzględne przestrzeganie przepisów prawa od osób posiadających pozwolenie na broń, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc dóbr, których ochrona powierzona została, m.in. Policji. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności w zakresie przestrzegania prawa, nakazujący organowi zbadać czy w konkretnym przypadku zaistniał związek między ustalonym faktem prawomocnego skazania posiadacza broni a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Każde bowiem naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W ocenie obu organów Policji zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż strona ma lekceważący stosunek do przepisów prawa, była bowiem wielokrotnie skazywana za ich naruszenie. S. S. wielokrotnie popełniając przestępstwa naruszenia praw pracowniczych oraz przestępstwa poświadczenia nieprawdy w dokumentach, a także liczne wykroczenia w ruchu drogowym, nie szanuje prawa. Taka postawa nie jest obojętna z punktu widzenia interesu społecznego u osoby, która dysponuje tak niebezpiecznym narzędziem, jakim jest broń. Strona o takich skłonnościach może także posłużyć się bronią w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie tej utwierdza Komendanta Głównego Policji również fakt, że S. S. w niedalekiej przeszłości także naruszał porządek prawny – był skazany za popełnienie przestępstwa fałszerstwa dokumentu, dokonane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...]r., sygn. akt [...], skazujący go na karę pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem oraz grzywnę z art. 270 § 1 Kk – wyrok uległ obecnie zatarciu). Zauważyć należy, że zgodnie z art. 115 § 3 Kk przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. Dlatego też w pełni słusznym i zasadnym jest uznanie powyższego czynu S. S. za przestępstwo podobne do przestępstwa przeciwko mieniu. Co prawda, wyrok z dnia [...] r. uległ już zatarciu z mocy prawa, niemniej jednak, za orzecznictwem sądów administracyjnych należy wskazać, że zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów oraz naruszenie art. 77 § 1 Kpa, poprzez niezasadne uznanie, iż wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W uzasadnieniu skargi, jak wcześniej w odwołaniu, skarżący podnosił, że cofnięcie mu pozwolenia na broń jest – w jego ocenie – dodatkową karą za występki, za które został już ukarany. Przez cały okres posiadania przez niego pozwolenia na broń nigdy nie popełnił przestępstwa z użyciem broni ani czynów przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Wskazał, że jest przedsiębiorcą i broń jest mu niezbędna do ochrony przed atakami na jego osobę.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSP 4/09), organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń.

Jednak w niniejszej sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia takiej obawy. Jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie w drodze uznania istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie S. S. obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał tu przede wszystkim na dalece lekceważący stosunek skarżącego do porządku prawnego, jego skłonność do wielokrotnego popełniania wykroczeń w ruchu drogowym oraz skłonność do dopuszczania się przestępstw przeciwko dokumentom. Taka wielokrotność naruszeń przez skarżącego prawa, wielokrotne łamanie zasad ruchu drogowego, łamanie zasad moralnych, popełnianie przestępstw na szkodę własnych pracowników oraz dobitnie wykazana przez organ uporczywość skarżącego w dokonywaniu czynów zabronionych – zwłaszcza dotyczących łamania zasad ruchu drogowego, uzasadnia istnienie obawy, że S. S. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Samo zestawienie liczby orzeczeń karnych nie pozwala określić skarżącego jako osoby, do której można mieć zaufanie, iż nie popełni przestępstwa, zwłaszcza, iż orzekane wobec niego kary nie zmieniały jego stosunku do norm prawnych. Osoba, która notorycznie łamie przepisy prawa, nie daje gwarancji właściwego obchodzenia się z bronią, a co najważniejsze dla wyniku niniejszej sprawy, wobec takiej osoby można zasadnie podnieść istnienie obawy użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W skardze skarżący wskazuje, iż nigdy nie został skazany za czyn przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże z okoliczności tej wywodzi błędny wniosek, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie dotyczy jego osoby. Skarżący abstrahuje bowiem od swojego wysoce nagannego stosunku do norm prawnych, które uporczywie łamie, a także od okoliczności, iż jest wielokrotnie karany za takie same albo podobne przewinienia.

Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji dodatkowo wskazał także na okoliczność wcześniejszego (objętego zatarciem) skazania S. S. za przestępstwo przeciwko dokumentom, wywodząc, iż zarówno czyn karny, za który został wówczas skazany przez Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia [...] r., jak i czyny za które został skazany wyrokami z dnia [...] r. i z dnia [...] r. w istocie były czynami podobnymi i popełnionymi z chęci osiągnięcia zysku, mimo iż w kwalifikacji prawnej tych czynów nie zawarto żadnego z przepisów Rozdziału XXXV Kk.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie okoliczność ta znacznie wzmacnia argumentację organu. Zaznaczyć tu należy, iż zgodnie z treścią powołanego przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056, zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Tak więc zasadnie organ, analizując osobowość i stopień poszanowania prawa przez skarżącego, odnosi się do wszystkich znanych mu orzeczeń karnych skazujących dotyczących S. S. Zadaniem organu w kontrolowanym przez sąd administracyjny postępowaniu administracyjnym jest bowiem badanie czy dana osoba jest podatna na dokonywanie czynów zabronionych i czy wobec niej istnieje uzasadniona obawa użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z zebranego przez organ materiału wynika, iż skarżący nie wyciągnął żadnych resocjalizujących wniosków co do zmiany swojego sposobu życia i przestrzegania prawa.

Z tych też względów chybione są zarzuty skargi, co do naruszenia prawa materialnego, jak i zarzucające organowi niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.