Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 86/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
658
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Zobowiązano organ do wydania aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 20 października 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie ustalenia warunków dostępu do nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do wydania decyzji w sprawie warunków dostępu do nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji w terminie 90 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania z wniosku o wydanie decyzji w sprawie warunków dostępu do nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz T. SA z siedzibą w [...] kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

[...] nr KRS [...] (zwana dalej "Skarżącą", "Wnioskodawcą") w dniu 13 lipca 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE") w prowadzeniu postępowania w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o wydanie decyzji określającej warunki dostępu do nieruchomości budynkowych położonych we [...] przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...] (zwanych dalej łącznie "Budynki"), w celu zapewnienia telekomunikacji w Budynkach.

Z przesłanych do Sądu akt administracyjnych sprawy wynika, że:

29 października 2021 r. Strona Skarżąca (jako przedsiębiorca telekomunikacyjny), zwróciła się do Prezesa UKE o wydanie decyzji określającej warunki dostępu do nieruchomości położonych we [...] przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...], w celu zapewnienia telekomunikacji w budynkach. Skarżąca wskazała, że [...] (zwany dalej "Udostępniającym") jest właścicielem ww. nieruchomości a poprzednik prawny Wnioskodawcy zawarł z tym podmiotem umowę na dostęp do infrastruktury w 2009 r. Wyjaśniono przy tym, iż na przełomie 2020 i 2021 r. Wnioskodawca starał się zawrzeć aneks rozszerzający obowiązującą umowę na warunkach w niej wskazanych jednakże mimo dostarczenia wniosku o przedmiotowy Udostępniający nie podjął negocjacji a umowa do chwili wniesienia wniosku z 29 października 2021 r. nie została zawarta. Jako podstawę prawną zgłoszonego wniosku wskazano art. 30 ust. 1 w zw. z ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r. nr 106, poz. 675 ze zm.), dalej "w.r.u.s.t." oraz art. 139 prawa telekomunikacyjnego.

Pismem z 22 listopada 2021 r. Skarżąca ustosunkowując się do wezwania Prezesa UKE o usunięcie braków formalnych złożonego wniosku z 15 listopada 2021 r. sprecyzowała swoje stanowisko w sprawie m.in. w ten sposób, iż potwierdziła, że przedmiotem zgłoszonego wniosku jest zapewnienie operatorowi nieodpłatnego dostępu do nieruchomości w tym Budynków polegającego na umożliwieniu doprowadzania do Budynków światłowodowych przyłączy telekomunikacyjnych (w tym wejścia na teren nieruchomości), aż do punku styku oraz że przedmiotem wniosku jest odpłatny dostęp o którym mowa w art. 139 ust. 1 pkt 2 i 3.

Pismem z 22 grudnia 2021 r., na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej "k.p.a.", Prezes UKE zawiadomił o toczącym się postępowaniu zarówno Skarżącą, jak i [...] Jednocześnie Prezes UKE - na podstawie art. 21 ust. 3 w zw. z art. 30 ust. 1 i ust. 5 w.r.u.s.t. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2021 r., poz. 576), dalej "p.t.", wezwał Udostępniającego do udzielenia w terminie 14 dni informacji i zajęcia stanowiska oraz przesłania dokumentów niezbędnych do rozpoznania żądania skarżącej.

Postanowieniem z 14 stycznia 2022 r. Prezes UKE na podstawie art. 36 k.p.a., wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy wskazując, że sprawa zostanie rozpatrzona w terminie 150 dni od dnia wydania postanowienia. Podał, że wyznaczenie nowego terminu było niezbędne z uwagi na skomplikowany charakter sprawy.

Pismem z 20 stycznia 2022 r. Prezes UKE pouczył Udostępniającego (w związku z prośbą o wydłużenie terminu do zajęcia stanowiska w sprawie), iż może on składać swoje pisma w czasie trwania całego postepowania również po upływie zakreślonego przez Prezesa UKE terminu 14 dni w uprzednim zawiadomieniu.

Pismem z 14 lutego 2022 r. Udostępniający złożył wyjaśnienia i swoje stanowisko w sprawie. Wskazano w piśmie m.in., iż podjęto stosowne kroki prawne aby uzgodnić z Operatorem tj. ze Skarżącą warunki udostępnienia przedmiotowych nieruchomości na potrzeby sieci telekomunikacyjnej. Jednocześnie wskazano, iż Udostępniający posiada status Operatora Telekomunikacyjnego i zgodnie z założeniami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, może dostarczać usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepustowości co najmniej 30 Mb/s, wszystkim użytkownikom swoich nieruchomości.

Pismem z 11 marca 2022 r. Prezes UKE wezwał Skarżącą do przedstawienia stanowiska co do informacji o toczących się negocjacjach o których informował Udostępniający w swoim piśmie z 17 lutego 2022 r.

Skarżąca w udzielonej 15 marca 2022 r. Prezesowi UKE odpowiedzi w sprawie, poinformowała, iż rozmowy nadal się toczą i są na etapie oceny prawnej Udostępniającego w zakresie przekazanego przez Wnioskodawcę wzoru umowy.

Pismem z 20 kwietnia 2022 r. Prezes UKE wezwał Udostępniającego do udzielenia informacji w sprawie niezbędnych celem rozpoznania wniosku Skarżącej a Udostępniający odpowiedział na to wezwanie przy piśmie z 9 maja 2022 r.

Postanowieniem z 24 czerwca 2022 r. Prezes UKE na podstawie art. 36 k.p.a., wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy wskazując, że sprawa zostanie rozpatrzona w terminie 150 dni od dnia wydania postanowienia. Podał, że wyznaczenie nowego terminu było niezbędne z uwagi na potrzebę podjęcia dodatkowych czynności zmierzających do przeprowadzenia przewidzianych prawem procedur

Dnia 6 lipca 2022 r. Skarżąca powołując się na art. 37 § 1 pkt 1 kpa złożyła do Prezesa UKE ponaglenie w związku z niezałatwieniem przedmiotowej sprawy w terminie przepisanym w art. 35 kpa. Na pismo nie udzielono odpowiedzi.

Pismem z 13 lipca 2022 r. Skarżąca złożyła przywołaną na wstępie skargę na bezczynność, w której zarzuciła Prezesowi UKE naruszenie art. 35 § 4 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5 i w zw. z art. 22 ust. 2 w.r.u.s.t. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez nie wydanie decyzji w przewidzianym, ustawowym terminie 60 dni. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że Prezes UKE dopuścił się bezczynności oraz o zobowiązanie go do wydania decyzji w określonym terminie. Równocześnie Skarżąca zażądała stwierdzenia, że przedmiotowa bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W uzasadnieniu skargi wskazano, że 29 października 2021 r. Prezes UKE, na wniosek Skarżącej, wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki dostępu do nieruchomości. Postępowanie to - mimo dwukrotnego wyznaczenia nowego terminu (każdorazowo z naruszeniem ustawowego terminu), nie zostało zakończone.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi w całości z uwagi na jej bezzasadność, bądź ewentualnie - wyłącznie z ostrożności i dla uniknięcia negatywnych skutków, o uznanie, że rzekoma bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz względnie o określenie terminu wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie w okresie nie krótszym niż trzy miesiące. Podał, że okolicznością stojącą na przeszkodzie zakończenia postępowania w terminie podstawowym, tj. 60 dni od dnia wszczęcia, jest to, iż postępowanie toczy się w szerszym zakresie bowiem podstawą przyszłego rozstrzygnięcia ma być art. 30 ust. 1 ustawy w.r.u.s.t. oraz art. 139 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa Telekomunikacyjnego, co czyni sprawę szczególnie zawiłą. Nadto wskazano, iż w okolicznościach niniejszej sprawy po stronie Udostępniającego wystąpiły istotne opóźnienia w udzielaniu informacji Prezesowi UKE.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością organów administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub/i przewlekłe prowadzenie przez te organy postępowania w przypadkach innych niż określone w pkt 1-3. Zatem zaskarżenie bezczynności lub/i przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej jest dopuszczalne nie tylko w sprawach enumeratywnie wymienionych w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a, ale także w innych sprawach pod warunkiem, że dotyczą one uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Warunkiem formalnym skuteczności/dopuszczalności złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest także uprzednie skorzystanie przez stronę z prawa złożenia w toku postępowania administracyjnego, w trybie art. 37 k.p.a., ponaglenia (art. 53 § 2b p.p.s.a.).

Skarżąca domaga się od Prezesa UKE wydania, w oparciu o art. 22 w.r.u.s.t., decyzji określającej warunki dostępu do nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji. Postępowanie w tego typu sprawach, mimo że sama decyzja, zgodnie z art. 206 ust. 2 pkt 6 p.t., podlega zaskarżeniu do Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, toczy się na podstawie przepisów Kodeks postępowania administracyjnego (art. 206 ust. 1 p.t.).

Mając powyższe na względnie Sąd stwierdza, że skarga jest dopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w zw. z art. 206 pkt 1 p.t. Dodatkowo, jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, Skarżąca przed jej złożeniem (pismem z 6 lipca 2022 r.), wystąpiła do Prezesa UKE w trybie art. 37 k.p.a. z ponagleniem, czym zadośćuczyniła woli ustawodawcy wyrażonej w art. 53 § 2b p.p.s.a., w którym literalnie nie sprecyzowano żadnego terminu na wystąpienie ze skargą.

Sąd zauważa, że przywołany w skardze jako podstawa prawna art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w zakresie w jakim mówi o decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), dotyczy wyłącznie bezczynności/przewlekłości postępowania, w którym winna zostać wydana decyzja podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Nadto - mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. w sprawie II OPS 5/19 Sąd stwierdza, że nie ma przeszkód do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem w chwili złożenia skargi – 21 czerwca 2022 r., Prezes UKE nie wydał decyzji kończącej niniejsze postępowanie.

Z uwagi na przedmiot zaskarżenia - bezczynność Prezesa UKE, wyrok w tej sprawie został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a to w oparciu o art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę merytorycznie Sąd zauważa, że pojęcie bezczynności jest nieostrym, kodeksowym określeniem odnoszącym się do stanu faktycznego zaistniałego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., czy też w terminie określonym w przepisach prawa regulujących daną materię. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny (decyzja) nie został podjęty/wydany, a w szczególności czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu/wydaniu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności mają jednak znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy owa zwłoka przybrała postać rażącego naruszenia prawa, czy też nie. W orzecznictwie przyjęto, że dla stwierdzenia bezczynności wystarczy ustalenie, że organ administracji nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów.

Jak wynika z art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od siebie. Organ nie pozostaje w bezczynności, jeżeli - pomimo upływu terminu na załatwienie sprawy, podejmuje czynności procesowe niezbędne, zmierzające do zakończenia postępowania oraz informuje stronę o opóźnieniu, przyczynach tego opóźnienia i wskazuje nowy termin załatwienia sprawy.

W niniejszej sprawie terminem jaki obowiązywał Prezesa UKE - był termin 60 dni przewidziany w art. 22 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 777, 784 – dalej "w.r.u.s.t.").

Badając przebieg postępowania w niniejszej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że skarga na bezczynność Prezesa UKE, pomimo podejmowanych przez niego działań, jest zasadna.

Postępowanie w sprawie ustalenia warunków dostępu do nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji jest postępowaniem, w którym Prezes UKE musi ustalić wiele faktów, m.in. odnośnie samej nieruchomości - kwestie własności, warunków technicznych samego budynku, jak i znajdującej się/bądź braku w danym budynku infrastruktury technicznej oraz jej parametrów, przy jednoczesnym zapewnieniu niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków takiego dostępu. Postępowanie w tego typu sprawach bez wątpienia wymaga ustalenia wielu kwestii techniczno-prawnych w oparciu nie tylko o dane pochodzące od strony wnioskującej o wydanie decyzji, ale także w oparciu o stanowiska innych stron/podmiotów udostępniających budynek, czy instalacje telekomunikacyjną. Postępowanie wyjaśniające w ramach takiego postępowania może być zatem szczególnie skomplikowane, czyniąc niemożliwym dochowanie ustawowego terminu na załatwienie sprawy. Z tego względu już sam ustawodawca przewidział, że takie sprawy będą podlegać odrębnemu reżimowi czasowemu niż przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego. Prezes UKE na wydanie decyzji ma 60 dni od dnia złożenia wniosku jednakże w sprawach skomplikowanych ma możliwość w stosownym czasie wydłużenia tego terminu.

Z przedstawionych akt wynika, że Prezes UKE bezspornie wskazanego terminu 60 dni nie dotrzymał, jak również nie dotrzymał nowego kolejnego "wydłużanego" przez siebie terminu załatwienia sprawy. Tym samym organ dopuścił się w sprawie zarzucanej bezczynności.

Stosownie do akt sprawy Skarżąca wniosek złożyła 29 października 2021 r. Prezes UKE 22 grudnia 2021 r. zawiadomił o wszczęciu niniejszego postępowania, wzywając jednocześnie udostępniającego do podania w terminie 14 dni wyszczególnionych informacji. Udostępniający udzielił odpowiedzi pismem z 17 lutego 2022 r.

Kolejne czynności Prezes UKE podjął 11 marca 2022 r., wzywając Skarżącą do zajęcia stanowiska w sprawie, co ta uczyniła pismem z 15 marca 2022 r.

Prezes UKE w toku postępowania, w trybie art. 36 k.p.a., dwukrotnie (14 stycznia 2022 r. oraz 24 czerwca 2022 r.) wyznaczał nowe terminy załatwienia sprawy, oznaczając je odpowiednio na 150 dni od wydania postanowienia o przedłużeniu postępowania. Wskazywał jednocześnie, że wyznaczenie nowych terminów było niezbędne z uwagi na szczególnie skomplikowany charakter sprawy i konieczność dochowania przewidzianych prawem procedur.

Zgodnie z przywołanym powyżej art. 22 w.r.u.s.t., skoro wniosek Skarżącej pochodził z 29 października 2021 r., to Prezes UKE winien był sprawę rozpoznać do 28 grudnia 2021 r. Jeżeli jednak w owym terminie sprawa nie mogła zostać zakończona wydaniem decyzji organ obowiązany był, w oparciu o art. 36 k.p.a., wydać stosowne postanowienie, poinformować strony o powodach i przyczynach opóźnienia, wyznaczając przy tym nowy termin. Postanowienia takie wprawdzie organ wydał - odpowiednio 14 stycznia 2022 r. oraz 24 czerwca 2022 r. jednakże uczynił to za każdym razem już po upływie terminów, w których sprawa winna była zostać zakończona. Pierwszym terminem był termin 60 dni wynikający z ustawy (tj. 28.12.2021 r.), kolejnym terminem był zaś okres wskazany w postanowieniu z 14 stycznia 2022 r. tj. termin 150 dni liczony od dnia wydania postanowienia (tj. 13.06.2022 r.).

Analiza akt dowodzi, na co wskazał sam Prezes UKE w odpowiedzi na skargę, że istotnie w toku postępowania pozyskiwane dane były niepełne zarówno w odniesieniu do zakresu samego wniosku skarżącej, jak i potrzeby wymiany stanowisk stron. Podejmowane przez Prezesa UKE działania były zasadne i bez wątpienia zmierzały do podjęcie żądanej przez Skarżącą decyzji. Brak wiedzy co do zakresu żądania skarżącej i wynikająca stąd potrzeba sprecyzowania stanowiska skarżącej uniemożliwiały szybkie wydanie decyzji w sprawie. Jednakże kwestia nie dotrzymania wyznaczonego przepisami prawa terminu i przede wszystkim niedopilnowanie terminów wyznaczanych przez sam organ wskazuje na zasadność skargi co stwierdzenia bezczynności w prowadzeniu postępowania.

Z przebiegu postępowania wynika bowiem, że złożony 29 października 2021 r. wniosek nie został rozpoznany finalnie do dnia wydania przez Sąd wyroku w tej sprawie. Postępowanie w niniejszej sprawie trwa zatem przeszło 12 miesięcy, przy założeniu ustawodawcy, że winno być zakończone w terminie 60 dni liczonym od dnia 29 października 2021 r. Jakkolwiek Sąd podziela stanowisko Prezesa UKE, że postępowania w tego typu sprawach są skomplikowane, gdyż wymagają ustalenia wielu stanowisk i danych. Utrudnione mogą być/są tym bardziej, jeżeli informacje są niepełne, udzielane opieszale, bądź dotyczą szerokiego spektrum rozpoznania sprawy (jak tutaj przedmiot: art. 30 ust. 1 w.r.u.s.t oraz 139 pt). Nie mniej nie można pominąć, że w czasie tego postępowania organ wydał po terminie dwa postanowienia w trybie art. 36 k.p.a. a zatem ustawowe terminy nie zostały dotrzymane.

Nadto, co wymaga podkreślenia z uwagi na wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na skargę obowiązek z art. 36 k.p.a. ciąży na organie niezależnie od tego czy zwłoka nastąpiła z przyczyn od niego zależnych, czy też niezależnych (zob. art. 36 § 1 i 2 k.p.a.; por. J. Borkowski, B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, str. 321). W świetle wskazanych wyżej terminów nie ulega wątpliwości, iż organ nie dotrzymał określonych przez siebie nowych terminów załatwienia sprawy czy też nie dopilnował, ich terminowego (w świetle obiektywnych trudności w zakończeniu sprawy) przedłużenia w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że Prezes UKE prowadząc niniejsze postępowanie dopuścił się bezczynności, bowiem nie wydał decyzji w ustawowym terminie 60 dni, a także w dodatkowych terminach zakreślonych przez siebie w postanowieniach przedłużających postępowanie administracyjne. W rozpoznawanej sprawie, jak już wskazano, postępowanie zostało wszczęte na wniosek Skarżącej z 29 października 2021 r. Zatem, biorąc pod uwagę ustawowy termin 60 dni, powinno być zakończone co najwyżej do 28 grudnia 2021 r. tymczasem postanowienie o przedłużenia postępowania wydano dopiero w dniu 14 stycznia 2022 r. tj. 17 dni po ustawowym terminie. Przyjmując zaś kolejny termin wyznaczony przez samego Prezesa UKE w postanowieniu o przedłużeniu postępowania, decyzja lub w miarę potrzeby kolejne postanowienie o przedłużeniu postępowania powinno być wydane 13 czerwca 2022 r. tymczasem postanowienie o przedłużeniu postępowania wydano dopiero w dniu 24 czerwca 2022 r. tj. 11 dni po określonym przez organ terminie. Tym samym organ dopuścił się w sprawie zarzucanej bezczynności (17 dni i 11 dni).

Przechodząc do oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter rażący, czy też nie (art. 149 § 1a p.p.s. a.) należy wyjaśnić, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, rażąco, uporczywe naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa, w tym zakresie przepisów określających terminy załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie oraz zostać odniesiona/powiązana z okolicznościami konkretnej sprawy. Do uznania jako rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie, dla uznania za rażące musi być znaczne i niezaprzeczalne, a także cechować się brakiem racjonalnego uzasadnienia dla opóźnienia (por. m.in. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W ocenie Sądu w badanym przypadku bezczynność Prezesa UKE nie nosi znamion kwalifikowanej - mającej cechy rażącego naruszenia prawa. Jakkolwiek organ nie załatwił sprawy w ustawowym, 60-dniowym terminie, to podejmowane przez niego czynności były racjonalne i zmierzały do wyjaśnienia konkretnych, związanych ze sprawą kwestii, wątpliwości. Z akt sprawy wynika, że Prezes UKE podejmował realne i zasadne działania, co prawda z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a., jednakże zmierzały one do merytorycznego zakończenia sprawy. W tego rodzaju sprawach, przy ocenie tempa działań organu, nie można tracić z pola widzenia tego, że postępowanie w sprawie niniejszej co do zasady jest skomplikowane. Zgodnie z wolą ustawodawcy tego rodzaju sprawy, w pierwszym rzędzie, są rozstrzygane bez udziału Prezesa UKE, tj. w drodze umowy (art. 17 i art. 18 w.r.u.s.t.). Dopiero brak zawarcia takiej umowy/podjęcia negocjacji daje możliwość wystąpienia z wnioskiem do Prezesa UKE (art. 21 w.r.u.s.t.). To może rodzić przypuszczenie, że jeżeli sprawa trafiła do organu, to w istocie nie było woli stron do rozwiązania kwestii dostępu w sposób "polubowny". Tym samym postępowanie w przedmiotowej sprawie jest postępowaniem wymagającym od Prezesa UKE ustalenia stanowisk stron niekoniecznie widzących możliwości jednoznacznego załatwienia sprawy, co przełożyć się z kolei może na długość jego trwania.

Dodatkowo, co należy podkreślić przy ocenie stopnia zawinienia bezczynności Prezesa UKE, to fakt, że w niniejszym postępowaniu sam wniosek skarżącej zawierał braki, a stanowisko Udostępniającego również wymagało sprecyzowania.

Wobec tego, że przed wydaniem niniejszego wyroku Prezes UKE nie wydał decyzji ustalającej warunki dostępu Skarżącej do nieruchomości, Sąd - z uwzględnieniem żądania Prezesa UKE zawartego w odpowiedzi na skargę, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do wydania decyzji w terminie 90 dni liczonym od dnia doręczenia, w oparciu o art. 286 § 1 p.p.s.a., odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności wraz z aktami administracyjnymi sprawy (uwzględniając tu tym samym alternatywny wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę). Sąd uznał, że wyznaczony termin jest wystarczający do zakończenia niniejszego postępowania zważywszy, że od wniesienia rozpoznawanej skargi upłynęło już 3 miesiące, w czasie których organ dalej prowadził postępowanie (pkt 1 sentencji wyroku).

Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. stwierdził, że Prezes UKE dopuścił się bezczynności, która nie nosiła znamion rażącego naruszenia prawa (pkt 2 i 3 sentencji).

O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), na które złożyły się wpis od skargi w wysokości 100 złotych oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem - w wysokości 480 złotych, a także kwota 17 złotych wniesiona tytułem opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo.