Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 247/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2020-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 2, art. 67b par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości A Spółki z o.o. w upadłości w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2019 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Syndyka masy upadłości A Spółki z o.o. w upadłości w [...] (dalej jako: Syndyk Spółki) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24.06.2020 r., którą organ ten działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.) [dalej: O.p.] – utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 31.01.2020 r. odmawiającej odroczenia do dnia 31.03.2020 r. zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za październik 2019 r. w wysokości 31.083 zł i listopad 2019 r. w wysokości 40.159 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Syndyk wniósł o udzielenie ulgi - w ramach pomocy de minimis - poprzez odroczenie do dnia 31.03.2020 r. zapłaty podatku od towarów i usług za październik 2019 r. w wysokości 31.083 zł oraz za listopad 2019 r. w wysokości 40.159 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 4.10.2019 r. nastąpiło ogłoszenie upadłości Spółki, w związku z czym zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2019 r. z mocy prawa uległo proporcjonalnemu podziałowi na część traktowaną jako wierzytelność powstałą przed dniem ogłoszenia upadłości oraz na część traktowaną jako wierzytelność powstałą po dniu ogłoszenia upadłości. Wyjaśnił, że kwota podatku odpowiadająca 28/31 części w wysokości 31.083 zł traktowana jest jako wierzytelność powstała po dniu ogłoszenia upadłości i podlega wpłacie do organu podatkowego, natomiast kwota podatku odpowiadająca 3/31 części w wysokości 3.330 zł traktowana jest jako wierzytelność powstała przed dniem ogłoszenia upadłości i podlega zgłoszeniu sędziemu-komisarzowi na zasadach ogólnych określonych w Prawie upadłościowym. Zwracając się o odroczenie zapłaty podatku od towarów i usług zarówno za październik w wysokości 31.083 zł, jak i listopad 2019 r. w wysokości 40.159 zł Syndyk podniósł, że na dzień ogłoszenia upadłości Spółki "wśród składników objętych przez Syndyka nie znajdowały się, jak i dotąd nie znajdują się żadne płynne środki pozwalające na uiszczenie podatku VAT"., oraz że rachunki bankowe zajęte są przez komorników.

W piśmie z dnia 19.12.2019 r. Syndyk wskazał, że w dokumencie "uzupełnienie sprawozdania zarządcy przymusowego co do stanu przedsiębiorstwa - w trybie art. 38 ust. 3 ustawy prawo upadłościowe" sytuacja Spółki opisana została w sposób obszerny. Podkreślił, że przekazywana przez reprezentanta Spółki dokumentacja jest niepełna i niespójna, od 2017 r. nie były składane sprawozdania finansowe, informacje zostały przygotowane zgodnie z przekazaną przez reprezentanta Spółki i posiadaną przez Syndyka wiedzą, Syndyk podejmuje działania mające na celu pozyskanie środków na prowadzenie postępowania upadłościowego, czego potwierdzeniem jest wniosek o rozpoznanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości poza kolejnością. Syndyk złożył oświadczenie, że nie posiada wiedzy, czy Spółka korzystała z pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jednakże rodzaj prowadzonej działalności nie wskazuje, by z takiej pomocy korzystała. Nie składała także wniosku o udzielenie pomocy w innych instytucjach. Jak podał Syndyk obecna działalność Spółki sprowadza się do wynajmowania pomieszczeń, z tytułu czego przychody w skali miesiąca kształtują się na poziomie około 160 tys. zł netto. Nadto, Spółka refakturuje na najemców koszty - opłaty za media, tj. za energię elektryczną, zużycie wody. Ponownie wskazał, że rachunki bankowe zostały zajęte przez organy administracji publicznoprawnej. Wskazał również, że zobowiązania powstałe po ogłoszeniu upadłości będą realizowane w trybie art. 230 ust. 1 i art. 343 ust. 1 Prawa upadłościowego. Do pisma załączono Formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, listę przypadków pomocy de minimis otrzymanej przez beneficjenta oraz kserokopie: pierwszej strony postanowienia Sądu Rejonowego w [...] , [...] Wydziału Gospodarczego, Sekcja ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych sygn. akt [...] z dnia 4.10.2019 r. o ogłoszeniu upadłości dłużnika A sp. z o. o. z siedzibą w [...], Uzupełnienia sprawozdania zarządcy, przymusowego co do stanu przedsiębiorstwa - w trybie art. 38 ust. 3 ustawy Prawo upadłościowe z dnia 6.12.2019 r., wniosku Syndyka masy upadłości A sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...] z dnia 11.12.2019 r. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości poza kolejnością.

Pismem z dnia 20.01.2020 r. Syndyk wniósł o przeprowadzenie dowodu "z potwierdzenia przelewu należności VAT [wraz z należnymi odsetkami], za okres po dniu ogłoszenia upadłości". Do pisma załączono dowody wpłaty dokonanej w dniu 10.01.2020 r. w wysokości 31.083 zł na poczet podatku VAT-7 za październik 2019 r. oraz wpłat dokonanych w dniu 13.01.2020 r. w wysokości 40.159 zł na poczet podatku VAT-7 za listopad 2019 r., w wysokości 313 zł na poczet odsetek za zwłokę od zaległości w podatku VAT-7 za październik 2019 r. i w wysokości 132 zł na poczet odsetek za zwłokę od zaległości w podatku VAT-7 za listopad 2019 r.

Decyzją z dnia 31.01.2020 r. Naczelnik Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu odmówił odroczenia do dnia 31.03.2020 r. zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za październik 2019 r. w wysokości 31.083 zł i za listopad 2019 r. w wysokości 40.159 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Decyzja została podjęta w ramach pomocy de minimis.

Po rozpatrzeniu odwołania Syndyka, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wydał opisane na wstępie rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu wskazała na treść przepisów art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67b § 1 pkt 2 O.p., których wynika, że ulga, o której mowa w art. 67a O.p., w przypadku przedsiębiorcy może być przyznana jedynie wtedy, gdy pomoc taka jest dopuszczalna w świetle prawa unijnego i to w ściśle określonych warunkach. Obowiązkiem organu podatkowego, do którego wpływa wniosek przedsiębiorcy o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w ramach pomocy de minimis, jest przede wszystkim ustalenie, czy wniosek ten spełnia wymogi określone w przepisach o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, w tym w przepisach unijnych, a następnie, w przypadku spełnienia tych wymogów, rozważenie, czy za przyznaniem pomocy przemawia ważny interes podatnika lub interes publiczny.

Mając na uwadze uregulowania rozporządzenia Komisji UE nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE. L Nr 352 str. 1 - zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji"), organ uznał, że spełnione zostały warunki dopuszczające udzielenie pomocy de minimis - Spółka nie przekroczyła limitu uzyskanej pomocy de minimis.

W formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis wskazano, że Spółka przejęła innego przedsiębiorcę, spełnia kryteria kwalifikujące ją do objęcia postępowaniem upadłościowym, a w okresie ostatnich trzech lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy de minimis zaistniały inne okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej, którą to okolicznością jest ogłoszenie upadłości. Wnioskowaną pomoc Spółka zamierza przeznaczyć na pokrycie dających się zidentyfikować kosztów. Według przedłożonej listy przypadków pomocy de minimis Spółka w dniu 16.02.2017 r. uzyskała pomoc de minimis w wysokości 14.789,07 euro. Natomiast według ustaleń organu I instancji, Spółka w okresie trzech ostatnich lat licząc rok bieżący i dwa lata wstecz (2018-2019), nie uzyskała pomocy de minimis. Zatem spełniony został warunek wynikający z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji jakim jest nieprzekroczenie w okresie trzech lat podatkowych pułapu 200.000 euro.

Organ zaznaczył, że stwierdzenie, że wnioskowana pomoc de minimis jest dopuszczalna w świetle przepisów unijnych nie oznacza, że taka pomoc musi być przyznana.

Działając w ramach uznania administracyjnego przeanalizował sprawę pod kątem zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. i uznał, że wniosek o udzielenie ulgi nie zasługuje na uwzględnienie.

Dalej organ wyjaśnił, że kryteria udzielenia ulgi, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", są pojęciami nieostrymi, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa i które to w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" odnosi się do dyrektywy postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa.

Jednakże z brzmienia art. 67a O.p. wynika, że nawet jeśli zaistnieje sytuacja wskazująca na ważny interes podatnika lub interes publiczny, organ podatkowy nie musi skorzystać z przyznanego mu uprawnienia do odroczenia zapłaty należności podatkowych.

Odnosząc się do przedstawionych przez Syndyka argumentów oraz badając okoliczności stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił stanowisko organu podatkowego I instancji o braku wystarczających podstaw do zastosowania wnioskowanej ulgi. W sprawie nie zaistniał bowiem ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny.

Spółka prowadziła działalność w zakresie produkcji wyrobów [...] i z tworzyw sztucznych ([...]). Na dzień 31.12.2018 r. zatrudniała 5 pracowników. Pomimo obowiązku, Spółka od 2017 r. nie składała sprawozdań finansowych, co potwierdził Syndyk we wniosku z dnia 25.11.2019 r. W Opolskim Urzędzie Skarbowym w Opolu jako organie właściwym Spółka rozlicza się od dnia 1.01.2018 r.

W dniu 4.10.2019 r. Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Gospodarczy, Sekcja ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych postanowieniem sygn. akt [...] odmówił otwarcia postępowania sanacyjnego i ogłosił upadłość Spółki. Z wnioskiem o ogłoszenie upadłości dłużnika A sp. z o.o. z siedzibą w [...] wystąpił wierzyciel Zakład Ubezpieczeń Społecznych w [...] reprezentowany przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w[...]. Z uzasadnienia ww. postanowienia Sądu Rejonowego w [...] wynika, że jedynym wspólnikiem A sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest B, a kapitał Spółki wynosi 5.000 zł. Posiada także całość udziałów w spółce B sp. z o.o. z siedzibą w [...] , której prezesem jest ta sama osoba co w Spółce. Wskazano, że wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Spółka posiada zaległości z tytułu niezapłaconych składek na:

- Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okres 10.2016 r., 05.2017 r., 12.2017 r.-12.2018 r. w łącznej wysokości 908.597,36 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 68.485 zł,

- Ubezpieczenie Zdrowotne za okres 05.2017 r., 10.2017 r.-11.2017 r., 01.2018 r.-12.2018 r. w łącznej wysokości 244.177,83 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 14.967 zł,

- Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 05.2017 r., 01.2018 r.-12.2018 r. w łącznej wysokości 70.903,28 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 4.328 zł,

czyli w łącznej wysokości 1.311.458,47 zł, a także zaległości po przejętej spółce C sp. z o.o. w [...] z tytułu ww. składek oraz odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 1.299.984,63 zł.

Spółka posiada także zaległości wobec urzędu skarbowego, instytucji samorządowych i bankowych, kontrahentów oraz osób fizycznych w łącznej wysokości 45.618.713,21 zł (bez odsetek za zwłokę). Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań w sposób trwały za okres od kwiecień-maj 2017 r., jednak najstarsze zaległości powstały już we wrześniu 2015 r. Za 2016 r. Spółka wykazała przychody w łącznej wysokości 121.504.667,56 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 121.041.231,60 zł, podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 1.236.018 zł, stratę w wysokości 859.297,49 zł, która po uwzględnieniu obciążenia podatkowego wyniosła 2.095.315,49 zł. Natomiast w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2017 r. Spółka wykazała przychody w wysokości 75.654.695,30 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 90.077.095,70 zł oraz stratę w wysokości 14.422.400,40 zł. Jak wskazano Spółka nie przedłożyła do Krajowego Rejestru Sądowego sprawozdań finansowych za lata 2017-2018, nadto od 2017 r. księgi rachunkowe nie były prowadzone na bieżąco i rzetelnie.

Spółka jest użytkownikiem wieczystym, właścicielem lub współwłaścicielem licznych nieruchomości położonych w [...] i [...] , które obciążone są hipotekami umownymi i przymusowymi na rzecz Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu, Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w[...], Gminy [...] , Gminy [...],E sp. z o.o. w [...],F sp. z o.o., G S.A. na łączną kwotę 53.324.629,30 zł.

Spółka nie prowadzi żadnej działalności produkcyjnej, a jedynie wynajmuje znaczną część posiadanych nieruchomości innym podmiotom, z czego uzyskuje dochody. Z uwagi na wysokość tych dochodów nie jest w stanie regulować zobowiązań. Ponadto, wobec Spółki prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne, całość dochodów podlega zajęciu komorniczemu.

Naczelnik Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu do masy upadłości zgłosił zaległości w należności głównej w łącznej wysokości 1.974.023,42 zł. Zaległości te były wcześniej objęte egzekucją administracyjną. Postanowienie Sądu Rejonowego [...] Wydział Gospodarczy, Sekcja ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych z dnia 4 października 2019 r. sygn. akt [...] o ogłoszeniu upadłości Spółki, w związku z wniesieniem przez Spółkę na to postanowienie zażalenia z dnia 20.10.2019 r., uprawomocniło się dopiero dnia 31.12.2019 r.

Dalej Dyrektor Izby wyjaśnił, że wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu, organ I instancji nie przyjął, iż w chwili składania wniosku o udzielnie ulgi Syndyk dysponował środkami finansowymi pozwalającymi na uregulowanie przedmiotowych zobowiązań podatkowych, podczas gdy rachunki bankowe były zajęte przez organy egzekucyjne. Organ I instancji wskazał, że rachunek bankowy został zajęty przez organy administracji publiczno-prawnej i taki stan pozostał do dnia 31.12.2019 r., tj. do dnia uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu upadłości. W wyniku uprawomocnienia się postanowienia Sądu, Naczelnik Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu pismem z dnia 16.01.2020 r. poinformował Syndyka, że organ egzekucyjny zlecił wykonanie przelewu z rachunku depozytowego organu środków w wysokości 669.519,91 zł uzyskanych w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Zaznaczył, że zajęcie rachunków bankowych Spółki jest konsekwencją jej postępowania. Nie regulując bowiem należnych zobowiązań doprowadziła do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i dochodzenia na tej drodze wierzytelności przez poszczególnych wierzycieli, w tym organ podatkowy.

Argument tego rodzaju - brak możliwości, w wyniku zajęcia rachunku bankowego, korzystania ze środków finansowych znajdujących się na rachunku bądź wpływających na taki rachunek - nie stanowi podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi.

Udzielnie ulgi może nastąpić incydentalnie, winno mieć miejsce w wyjątkowych sytuacjach i winno wspomóc w przezwyciężeniu przejściowych kłopotów finansowych. Tymczasem Spółka jest w stanie upadłości, zatem problemy finansowe nie mają charakteru przejściowego. Nadto, ewentualne pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie nie odniesie zamierzonego skutku wsparcia podatnika w krótkookresowych trudnościach finansowych, bowiem problemy z regulowaniem zobowiązań powstały kilka lat wcześniej i były przyczyną ogłoszenia upadłości Spółki. Jednocześnie stawiałoby Spółkę w uprzywilejowanej pozycji na rynku gospodarczym w stosunku do innych podmiotów rozliczających się rzetelnie i terminowo z podatków. Nieregulowanie zobowiązań podatkowych w należnej wysokości i w ustawowym terminie negatywnie wpływa na kondycję budżetu państwa, z którego finansowane są między innymi zadania publiczne.

Działalność Spółki sprowadza się do wynajmowania pomieszczeń, z tytułu czego w skali miesiąca uzyskuje przychody na poziomie ok. 160.000 zł netto. Zatem przychody z tego tytułu stanowią kwotę ponad dwa razy wyższą, niż suma zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług (71.242 zł), o odroczenie terminu zapłaty których wystąpiono. Nadto, Spółka refakturuje na najmujących koszty ponoszone z tytułu zużycia energii elektrycznej, wody.

Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że mimo wniosku o odroczenie zapłaty należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za październik i listopad 2019 r. aż do dnia 31.03.2020 r., już w dniu 10.01.2020 r. na poczet podatku VAT-7 za październik 2019 r. wpłacona została kwota 31.083 zł, a w dniu 13.01.2020 r. kwota 313 zł na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości. Także w dniu 13.01.2020 r. uregulowane zostało zobowiązanie za listopad 2019 r. w wysokości 40.159 zł wraz z należnymi odsetek za zwłokę w wysokości 132 zł. Ostatecznie z dniem 13.01.2020 r. w związku z uregulowaniem zobowiązań podatkowych postępowanie w sprawie odroczenia ich zapłaty do dnia 31.03.2020 r. stało się bezprzedmiotowe. Nie istniał bowiem przedmiot postępowania, czyli zobowiązania, których terminy zapłaty mogły podlegać odroczeniu. Zatem uregulowanie zobowiązań podatkowych wskazuje, że Spółka była w posiadaniu wystarczających środków finansowych by zobowiązania te uregulować znacznie wcześniej, niż termin, który wskazała we wniosku o odroczenie.

Tym samym organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu.

We wniesionej skardze strona podniosła zarzuty naruszenia:

1) prawa materialnego wyrażonego w art.67a § 1 pkt 1 w zw. z art.67b § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, że "nawet jeśli zaistnieje sytuacja wskazująca na ważny interes podatnika lub interes publiczny, organ podatkowy nie musi skorzystać z przyznanego mu uprawnienia do odroczenia zapłaty należności podatkowych" (vide s.7 uzasadnienia decyzji) gdy tymczasem dyspozycja art.67a Ordynacji podatkowej nakazuje udzielenie ulgi w spłacie podatku, jeżeli obiektywnie rzecz ujmując występują przesłanki uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, i występujący w tym przepisie zwrot "może" winien być interpretowany w sposób uwzględniający cel tej dyspozycji; przyjęcie wykładni tego przepisu w sposób zaprezentowany przez organ odwoławczy skutkuje, że przepisy Rozdziału 7a stanowią pusta normę, a rozstrzygnięcie organu podatkowego ma charakter dowolny co w sposób istotny zakłóca prawo skarżącej do dobrej administracji wyrażone w art. 41 ust. 2 lit. c Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i w tym zakresie stanowi to również naruszenie zasady zaufania do organów administracji podatkowej wyrażone w art. 121 § 1 w zw. z art.120 oraz art. 124 O.p., a także naruszenie konstytucyjnej zasady legalizmu w demokratycznym państwie prawnym wyrażonej w art.7 w zw. z art. 1 Konstytucji RP,

2) przepisów postępowania wyrażonych w art. 191 w zw. z art. 122 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, która ukierunkowana została wyłącznie na poparcie ww. tezy, iż udzielenie ulgi w spłacie podatku (tutaj: odroczenie o trzy miesiące zapłaty należnego podatku od towarów i usług) zależy wyłącznie od uznania administracyjnego rozumianego jako swoisty "akt łaski", gdy tymczasem zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy zobowiązani byli do oceny całego materiału dowodowego z perspektywy masy upadłości A Sp. z o.o. w upadłości, czy dana okoliczność została udowodniona i w tym zakresie stanowi to również naruszenie ww. zasady do zaufania do organów administracji podatkowej wyrażonej w art. 121 § 1 w zw. z art. 120 O.p.

Wobec powyższego, Syndyk wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu oraz orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz.2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j. - dalej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z kolei w myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24.06.2020 r. w przedmiocie odmowy odroczenia do dnia 31.03.2020 r. zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za październik 2019 r. w wysokości 31.083 zł i listopad 2019 r. w wysokości 40.159 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Ze akt sprawy wynika, że w dniu 4.10.2019 r. Sąd Rejonowy w [...], Wydział [...] gospodarczy, Sekcja ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, (sygn. akt [...] ) wydał postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości dłużnika Spółki.

Postanowienie o ogłoszeniu upadłości Spółki uprawomocniło się z dniem 31.12.2019 r.

Pismem z dnia 25.11.2019 r. (uzupełnionym kolejnymi pismami) Syndyk wniósł o ulgę - w ramach pomocy de minimis - poprzez odroczenie do dnia 31.03.2020 r. zapłaty podatku od towarów i usług za październik 2019 r. w wysokości 31.083 zł oraz za listopad 2019 r. w wysokości 40.159 zł.

Sytuacja Spółki wynikająca z akt sprawy przedstawia się następująco.

Spółka prowadziła działalność w zakresie produkcji wyrobów [...] i z tworzyw sztucznych ([...]). Na dzień 31.12.2018 r. zatrudniała 5 pracowników. Pomimo obowiązku, Spółka od 2017 r. nie składała sprawozdań finansowych. W Opolskim Urzędzie Skarbowym w Opolu jako organie właściwym Spółka rozlicza się od dnia 1.01.2018 r.

Z uzasadnienia ww. postanowienia Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] [...], wynika, że jedynym wspólnikiem A sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest C, a kapitał Spółki wynosi 5.000 zł. Posiada także całość udziałów w spółce D sp. z o.o. z siedzibą w [...], której prezesem jest ta sama osoba co w Spółce. Spółka posiada wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Spółka zaległości z tytułu niezapłaconych składek w łącznej wysokości 1.311.458,47 zł, a także zaległości po przejętej spółce C sp. z o.o. w [...] z tytułu ww. składek oraz odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 1.299.984,63 zł. Spółka posiada także zaległości wobec urzędu skarbowego, instytucji samorządowych i bankowych, kontrahentów oraz osób fizycznych w łącznej wysokości 45.618.713,21 zł (bez odsetek za zwłokę). Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań w sposób trwały za okres od kwiecień-maj 2017 r., jednak najstarsze zaległości powstały już we wrześniu 2015 r. Za 2016 r. Spółka wykazała przychody w łącznej wysokości 121.504.667,56 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 121.041.231,60 zł, podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 1.236.018 zł, stratę w wysokości 859.297,49 zł, która po uwzględnieniu obciążenia podatkowego wyniosła 2.095.315,49 zł. Natomiast w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2017 r. Spółka wykazała przychody w wysokości 75.654.695,30 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 90.077.095,70 zł oraz stratę w wysokości 14.422.400,40 zł. Jak wskazano Spółka nie przedłożyła do Krajowego Rejestru Sądowego sprawozdań finansowych za lata 2017-2018, nadto od 2017 r. księgi rachunkowe nie były prowadzone na bieżąco i rzetelnie.

Spółka jest użytkownikiem wieczystym, właścicielem lub współwłaścicielem licznych nieruchomości położonych w [...] i [...] , które obciążone są hipotekami umownymi i przymusowymi na rzecz Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w [...], Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] , Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu, Gminy [...], Gminy [...],E sp. z o.o. w [...],F sp. z o.o., G S.A. na łączną kwotę 53.324.629,30 zł.

Spółka nie prowadzi żadnej działalności produkcyjnej, a jedynie wynajmuje znaczną część posiadanych nieruchomości innym podmiotom, z czego uzyskuje dochody (ok. 160.000 zł netto miesięcznie). Z uwagi na wysokość tych dochodów nie jest w stanie regulować zobowiązań. Ponadto, wobec Spółki prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne, całość dochodów podlega zajęciu komorniczemu.

Naczelnik Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu do masy upadłości zgłosił zaległości w należności głównej w łącznej wysokości 1.974.023,42 zł. Zaległości te były wcześniej objęte egzekucją administracyjną.

Dodatkowo z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania Spółka uregulowała zobowiązanie objęte przedmiotowym wnioskiem.

W aktach znajdują się bowiem dowody wpłaty dokonanej w dniu 10.01.2020 r. w wysokości 31.083 zł na poczet podatku VAT-7 za październik 2019 r. oraz wpłat dokonanych w dniu 13.01.2020 r. w wysokości 40.159 zł na poczet podatku VAT-7 za listopad 2019 r., w wysokości 313 zł na poczet odsetek za zwłokę od zaległości w podatku VAT-7 za październik 2019 r. i w wysokości 132 zł na poczet odsetek za zwłokę od zaległości w podatku VAT-7 za listopad 2019 r.

Powyższe okoliczności wynikają ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym dokumentów urzędowych, również przedłożonych przez Spółkę i nie są kwestionowane.

Na tle powyższego stanu faktycznego, organy podatkowe przyjęły, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego, co skutkowało odmową udzielenia wnioskowanej ulgi.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w pełni podziela ww. ustalenia faktyczne jak i wywiedzione na ich tle stanowisko organów.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że nie budzi zastrzeżeń ocena organów, iż wnioskowana pomoc de minimis była dopuszczalna w świetle przepisów unijnych, tj. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE. L Nr 352, str. 1).

Spółka nie przekroczyła limitu uzyskanej pomocy de minimis.

Jak wynika z treści przepisu art. 67a § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.

Zgodnie z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Stosowanie do art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji UE nr 1407/2013, całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych.

W formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis wskazano, że Spółka przejęła innego przedsiębiorcę, spełnia kryteria kwalifikujące ją do objęcia postępowaniem upadłościowym, a w okresie ostatnich trzech lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy de minimis zaistniały inne okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej, którą to okolicznością jest ogłoszenie upadłości. Wnioskowaną pomoc Spółka zamierza przeznaczyć na pokrycie dających się zidentyfikować kosztów. Według przedłożonej listy przypadków pomocy de minimis Spółka w dniu 16 lutego 2017 r. uzyskała pomoc de minimis w wysokości 14.789,07 euro.

Według ustaleń organów, Spółka w okresie trzech ostatnich lat licząc rok bieżący i dwa lata wstecz (2018-2019), nie uzyskała pomocy de minimis. Zatem spełniony został warunek wynikający z art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji jakim jest nieprzekroczenie w okresie trzech lat podatkowych pułapu 200.000 euro.

W tej sytuacji organy podatkowe były zobowiązane do zbadania wniosku o udzielenia ulgi pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 2 O.p., tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego.

W tym aspekcie wyjaśnić trzeba, że kryteria udzielenia ulgi, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" są pojęciami nieostrymi, co wskazuje, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny.

O istnieniu ważnego interesu podatnika powinny decydować zobiektywizowane kryteria a nie samo subiektywne przekonanie podatnika o potrzebie zastosowania ulgi podatkowej. W każdym przypadku analiza musi być dokonana w oparciu o konkretne okoliczności zaistniałe w danej sprawie. Nie istnieje zamknięty katalog zdarzeń i sytuacji, które mogą być oceniane w kategoriach ważnego interesu podatnika. Tylko przykładowo można tu wskazać na zaczerpnięte z piśmiennictwa i orzecznictwa sytuacje, które mogą wskazywać na zaistnienie ważnego interesu podatnika. Przez ważny interes podatnika można rozumieć, np. przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej. Jednak brak środków finansowych na zapłatę w całości należnego zobowiązania finansowego nie może stanowić jedynej i wystarczającej przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi. Przez ważny interes podatnika należy również rozumieć nadzwyczajne względy, zdarzenia losowe, czy też wreszcie sytuacje, w których niemożność spłaty zadłużenia wynika z działania czynników, na które podatnik nie ma wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Ważny interes podatnika nie może być wyprowadzany z subiektywnego przekonania strony, że trudności związane z prowadzona działalnością gospodarczą oraz brak w tym momencie środków finansowych na terminową zapłatę w całości należności podatkowych ma charakter nadzwyczajny, skutkujący koniecznością udzielenia ulgi. Przez ważny interes podatnika należy rozumieć taką jego sytuacje faktyczną lub prawną, która uniemożliwia mu zapłatę podatku w ogólności lub w danym czasie, która powstała z powodów które należy uznać za usprawiedliwione ( najczęściej niezawinionych przez podatnika ), zaś sama pomoc jawi się jako uzasadniona z punktu widzenia powszechnie akceptowanych wartości.

Spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się zatem z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów powodujących, że żądanie pełnej i terminowej zapłaty może zachwiać podstawami jego funkcjonowania. Należy przy tym zauważyć, że o istnieniu ważnego interesu podatnika muszą decydować kryteria zobiektywizowane. Podkreślenia wymaga, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek zgromadzenia i zaprezentowania organowi, do którego zwraca się z wnioskiem o udzielenie ulgi, wszelkich danych jakie on sam uznaje za niezbędne dla wykazania swej sytuacji oraz zaprezentowania danych i dokumentów, o jakie zwróci się w tym postępowaniu organ podatkowy.

Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999r., sygn. akt SA/Sz 850/98, lex nr 36843). Przy ocenie tej przesłanki należy również uwzględnić zasadność obciążania budżetu państwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. (...). W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11 wyrok z 10 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3139/13, wyrok z 2 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 2474/15 dostępne: www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). .

Przy czym zasadą jest rozliczanie się podatników z należnych ustawowo podatków poprzez ich zapłatę w prawidłowej wysokości i w ustawowo przewidzianych terminach płatności, a w przypadku zaległości - wraz z odsetkami za zwłokę. Sama ulga, jako odstępstwo od tych zasad, stanowi rozwiązanie nadzwyczajne, dlatego jej stosowanie jest incydentalne.

Zaznaczyć również należy, że organy uznały, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek udzielenia ulgi, bowiem okoliczności sprawy nie świadczą ani o wystąpieniu ważnego interesu podatnika ani też interesu publicznego.

W związku z powyższym podstawą odmowy udzielenia ulgi było niewystąpienie ww. przesłanek. Organy nie działały tu jednak w ramach tzw. uznania administracyjnego, gdyż o uznaniu administracyjnym możemy mówić tylko wówczas, gdy wystąpi choćby jedna z przesłanek udzielenia ulgi, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 2 O.p. Natomiast w sytuacji, gdy żadna z wymienionych ustawowych przesłanek nie zachodzi, wówczas w ogóle nie będzie miała zastosowania instytucja uznania administracyjnego, bo organ nie dysponuje wyborem w kwestii udzielenia albo odmowy udzielenia ulgi.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe, zgromadziły niezbędną dokumentację, którą trafnie oceniły pod kątem wystąpienia ww. przesłanek udzielenia ulgi.

Przypomnieć należy, że Syndyk wniosek o odroczenie argumentował tym, że dłużnik nie mógł dysponować posiadanymi środkami pieniężnymi i zasobami majątkowymi wchodzącymi w skład masy upadłości, gdyż wymagały one w pierwszej kolejności zwolnienia spod zajęcia komorniczego w następstwie uprawomocnienia się (co nastąpiło ostatecznie z dniem 31.12.2019 r.) postanowienia Sądu Rejonowego w [...] o ogłoszenie upadłości dłużnika. Powyższe uniemożliwiło terminową zapłatę przedmiotowego podatku.

Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że argumenty podniesione we wniosku nie świadczą o wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających udzielenie ulgi.

Trudno bowiem uznać, że problemy z opłaceniem zobowiązania podatkowego w terminie wynikały z niezawinionych i niezależnych od Spółki okoliczności.

W zaskarżonej decyzji zasadnie zwrócono uwagę, że Spółka jest w stanie upadłości, jej problemy finansowe nie mają charakteru przejściowego. Uwzględnienie wniosku nie wywarłoby skutku wsparcia podatnika w krótkookresowych trudnościach finansowych, bowiem problemy z regulowaniem zobowiązań powstały kilka lat wcześniej i były przyczyną ogłoszenia upadłości Spółki.

Okoliczności nakazującej przyznanie ulgi nie może również stanowić fakt, iż Syndyk w chwili składania wniosku nie dysponował środkami finansowymi pozwalającymi na uregulowanie przedmiotowych zobowiązań podatkowych, podczas gdy rachunki bankowe były zajęte przez organy egzekucyjne.

Zajęcie rachunków bankowych Spółki było konsekwencją jej postępowania. Nie regulując bowiem należnych zobowiązań doprowadziła ona do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Podobnie, ogłoszenie upadłości wynikało z inicjatywy jednego z licznych wierzycieli Spółki.

W tej sytuacji nie sposób przyjąć aby doszło do wystąpienia nagłych, niezależnych od Spółki okoliczności, uniemożliwiających terminowe zapłacenie podatku. Przeciwnie sytuacja taka wynikała bezpośrednio z działań Spółki, które nie regulowała swoich zobowiązań, co doprowadziło do wszczęcia postępowań egzekucyjnych, a w dalszej kolejności do ogłoszenia upadłości.

Tym samym Sąd w pełni podziela ocenę organów, że brak możliwości, w wyniku zajęcia rachunku bankowego, korzystania ze środków finansowych znajdujących się na rachunku bądź wpływających na taki rachunek nie stanowi podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi.

Ponadto, działalność Spółki sprowadza się do wynajmowania pomieszczeń, z tytułu czego w skali miesiąca uzyskuje przychody na poziomie ok. 160.000 zł netto. Zatem przychody z tego tytułu stanowią kwotę ponad dwa razy wyższą, niż suma zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług (71.242 zł), o odroczenie terminu zapłaty których wystąpiono. Spółka refakturuje na najmujących koszty ponoszone z tytułu zużycia energii elektrycznej, wody.

Brak zatem podstaw do przyjęcia, iż wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika.

Organy również prawidłowo uzasadniły dlaczego za udzieleniem ulgi nie przemawia przesłanka interesu publicznego.

Słusznie w tym zakresie zwrócono uwagę, że brak wpłat w ustawowych terminach pozbawia bowiem budżet państwa należnych mu w tej dacie wpływów, stąd odstąpienie (poprzez odroczenie) od domagania się odsetek w pełnej wysokości za okres pozostawania w zwłoce z zapłatą podatku uznano za nieuzasadnione.

Jednocześnie udzielenie ulgi stawiałoby Spółkę w uprzywilejowanej pozycji na rynku gospodarczym w stosunku do innych podmiotów rozliczających się rzetelnie i terminowo z podatków. Nieregulowanie zobowiązań podatkowych w należnej wysokości i w ustawowym terminie negatywnie wpływa na kondycję budżetu państwa, z którego finansowane są między innymi zadania publiczne.

Nie można również abstrahować od okoliczności, że w toku postępowania Spółka –mimo nieudzielania spornej ulgi- zdołała uregulować zobowiązania podatkowe przed terminem wskazanym we wniosku (31.03.2020 r.).

W dniu 10.01.2020 r. na poczet podatku VAT-7 za październik 2019 r. wpłacona została kwota 31.083 zł, a w dniu 13.01.2020 r. kwota 313 zł na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości. W dniu 13.01.2020 r. uregulowane zostało zobowiązanie za listopad 2019 r. w wysokości 40.159 zł wraz z należnymi odsetek za zwłokę w wysokości 132 zł.

Trafnie uznano w sprawie, że uregulowanie zobowiązań podatkowych wskazuje, że Spółka była w posiadaniu wystarczających środków finansowych by zobowiązania te uregulować znacznie wcześniej, niż termin, który wskazała we wniosku o odroczenie.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w skardze.

Nie doszło do naruszenia przepisów art. 67a § 1 pkt 1 w zw. z art.67b § 1 pkt 2 O.p. jak i art. 41 ust. 2 lit. c Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 121 § 1 w zw. z art.120 oraz art. 124 O.p. i art.7 w zw. z art. 1 Konstytucji RP.

Organy bowiem dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy na podstawie uprzednio zgromadzonego materiału dowodowego a następnie dokonały w sposób wszechstronny i wnikliwy jego analizy i oceny pod kątem przesłanek udzielenie ulgi, tak w aspekcie podnoszonych w sprawie okoliczności i argumentów, jak i ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przypomnieć tu jeszcze raz należy, że organy nie stwierdziły wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego. Zatem bez znaczenia pozostają wywody strony, że nawet w razie wystąpienia przesłanek z art. 67a O.p. organ może nie udzielić ulgi, co miałoby powodować, ze ww. przepis stanowi "pustą normę".

Przy czym ocena organów odnośnie wystąpienia ww. przesłanek nie miała charakteru dowolnego. Subiektywne przekonanie strony, iż jej sytuacja spełnia ww. wymogi, nie świadczy o obowiązku udzielenia ulgi. Sąd podziela przede wszystkim stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zadłużenie Spółki, prowadzone postępowania egzekucyjne, aż w końcu ogłoszenie upadłości, nie stanowi o wystąpieniu niezawinionej przez Spółkę sytuacji, która nakazywałaby odroczenie płatności podatku. Co nie pozostaje bez znaczenia, strona uregulowała przedmiotowe zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami jeszcze przez terminem wskazanym we wniosku o odroczenie (31.03.2020 r.). W ocenie Sądu całokształt opisanych w zaskarżonej decyzji okoliczności potwierdza, iż zastosowanie ulgi nie było w tym przypadku uzasadnione.

Nie doszło również do naruszenia przepisów art. 191 i art. 122 O.p.

W sprawie dokonano prawidłowej weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego w granicach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 191 O.p. Wbrew zarzutowi skargi, granic swobodnej oceny dowodów nie przekroczono, a rozstrzygnięcie podjęto na podstawie obowiązujących przepisów i w granicy prawa, co zostało rzetelnie uzasadnione. Organy nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej. Przypomnieć trzeba, że stan faktyczny w zakresie sytuacji Spółki (zadłużenia, ogłoszenia upadłości) nie był sporny i wynikał m.in. z przedłożonych przez stronę dowodów, w tym dokumentów urzędowych. W ocenie Sądu wyżej opisane okoliczności zostały zasadnie ocenione jako niespełniające przesłanek z art. 67a O.p.

W podsumowaniu stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji wyjaśniono okoliczności składające się na stan faktyczny sprawy, a jej uzasadnienie świadczy o tym, że podstawą podjętego rozstrzygnięcia był wyczerpująco zebrany i wszechstronnie rozpatrzony materiał dowodowy, poddany, na podstawie reguł udzielania ulg w spłacie należności wypracowanych w oparciu o orzecznictwo i poglądy doktryny, analizie pod kątem uregulowań art. 67a O.p. Wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe zbadały i rozważyły wszystkie mające znaczenie dla sprawy okoliczności, zgodnie z zasadami logiki i zasad doświadczenia życiowego dokonały oceny zgromadzonych dowodów, w tym także przedstawionych przez Syndyka.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.