Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1621/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 i 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Barszcz Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Rowiński asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ"), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") utrzymał w mocy postanowienie [...] Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] (dalej: "RDOŚ") z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej.

W uzasadnieniu organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Pismem z 30 marca 2020 r. Burmistrz [...] zwrócił się do [...] Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...].

[...] Dyrektor Ochrony Środowiska we [...], postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 8 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293) odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji zlokalizowanej na części działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], wskazując że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] oraz z 2008 r. Nr [...] poz. [...]), stanowiący, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji wskazał ponadto, że nie jest możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od tego zakazu. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2020 r.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ we [...] z [...] kwietnia 2020 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Wojewody, stanowiący, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy, powierzchnia terenu inwestycji wyznaczona na części działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], wynosi 0,49 ha w związku z czym przedmiotowa inwestycja nie osiąga progu określonego w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Jednak inwestycja ta jest częścią zespołu zabudowy farm fotowoltaicznych, dowodem na co są trzy wnioski Burmistrza [...] (znak: [...], [...], [...]), złożone do RDOŚ we [...], którymi zwrócono się o uzgodnienie projektów decyzji o warunkach zabudowy łącznie dla trzech inwestycji, polegających na budowie farm fotowoltaicznych na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Inwestorem jest skarżąca Spółka. Łączna powierzchnia terenów inwestycyjnych wyznaczonych w projektach decyzji o warunkach zabudowy wynosi 1,47 ha. W projektach tych nie określono całkowitej powierzchni, która zostanie przekształcona w wyniku realizacji przedsięwzięć. Na terenie inwestycji planuje się realizację przedsięwzięć takich jak: osprzęt elektroenergetyczny, stacje kontenerowe, trasy kablowe, przyłącza do linii SN, ogrodzenia, jak również miejsca postojowe. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że stacja transferowa stanowić będzie 1% terenu inwestycji, powierzchnia biologicznie czynna min. 60 %. Zgodnie z tym projektem za powierzchnie biologicznie czynną należy przyjąć również powierzchnie pod panelami fotowoltaicznymi. Powyższe oznacza, że przekształceniu ulegnie minimum 61 % terenów inwestycji (ok. 0,9 ha). Ponadto zgodnie z załącznikiem nr 2 do uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. U z 2016 r., poz. [...]), teren inwestycji tj. działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...], oznaczono częściowo jako tereny upraw, a częściowo jako strefa przeciwdziałania fragmentacji terenów otwartych (tereny wyłączone spod zabudowy).

Zdaniem GDOŚ, inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), tj. do zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowej, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55, ze zm.), lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Tym samym, przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jego realizacja stoi w sprzeczności z zakazem określonym w § 3 pkt 1 ust. 1 rozporządzenia Wojewody [...].

Według organu II instancji, budowa farmy fotowoltaicznej nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony uchwalonego uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] maja 2016 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego. Planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym nie zachodzi żadne z odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Ze względu na to, że organ ochrony środowiska nie stwierdził braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na brak przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, odstępstwo z art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, także nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy zakwalifikował inwestycje planowaną na działkach o nr ewid. [...] i [...] jako powiązaną technologicznie z inwestycjami planowanymi w granicach działek o nr ew. [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...], gdyż o powiązaniu technologicznym należy mówić nie tylko wtedy, gdy istnieją wspólne rozwiązania techniczne, ale również wtedy, gdy istnieją inne wspólne cechy, takie jak "know how", strategia, kierunek rozwoju, zarządzanie etc. W związku z powyższym GDOŚ uznał, że przedsięwzięcia planowane na ww. działkach są powiązane technologicznie. Z kolei ustalenia studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, o których wspomina RDOŚ we [...] w zaskarżonym postanowieniu, stanowią dowód posiłkowy.

Skargę na postanowienie GDOŚ z [...] czerwca 2020 r., wniosła [...] Sp. z o.o., zarzucając organowi naruszenie:

- § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż organ był zobligowany zsumować parametry przedsięwzięć planowanych na działkach [...], [...], [...], [...], [...] i [...], podczas gdy przedsięwzięcie "Budowy farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...]" gm. [...] nie jest jakkolwiek powiązane technologicznie z przedsięwzięciem planowanym na działce [...] i [...], jak i przedsięwzięciem planowanym na działce nr [...] i [...], a więc stanowi osobne, w pełni samodzielne przedsięwzięcie;

- art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a.") poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy a zwłaszcza, faktu, że planowane przedsięwzięcie nie jest jakkolwiek powiązane technologicznie z przedsięwzięciem planowanym na działce [...] i [...], jak i przedsięwzięciem planowanym na działce [...] i [...], a więc stanowi osobne, w pełni samodzielne przedsięwzięcie.

Skarżąca podniosła, że pomiędzy obiektami, które są założeniami inwestycyjnymi spółki, jak i jakimikolwiek, innymi założeniami inwestycyjnymi poczynionymi przez inne osoby fizyczne bądź prawne mającymi na celu produkcję energii odnawialnej, nie dojdzie do skumulowania oddziaływań, a w rozpatrywanej sprawie nie występuje niedozwolone dzielenie przedsięwzięć, ponieważ nie są one ze sobą jakkolwiek technologicznie powiązane i będą funkcjonować niezależnie od realizacji pozostałych. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wskazane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do inwestycji znajdującej się na obszarze parku krajobrazowego wydaje się po uzgodnieniu m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.). Szczegółowe zasady ochrony parku krajobrazowego określają przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 1614). Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Celem ustanowienia określonych zakazów na obszarze parku krajobrazowego jest zatem ochrona wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych.

Przepis art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Warunki te zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, powołując się na dane zawarte w projektach decyzji o warunkach zabudowy w sprawach (znak: [...], [...], [...]). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał organowi wystarczające podstawy do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Przyczyną odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia był obowiązujący na terenie [...] Parku Krajobrazowego określony w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem inwestycji (przedsięwzięcia) jest budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Teren inwestycji znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje rozporządzenie Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Jednym z ograniczeń wprowadzonych na tym terenie powołanym rozporządzeniem Wojewody [...] jest zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenie Wojewody [...]). Z projektu decyzji o warunkach zabudowy przedstawionego do uzgodnienia organowi wynika, że powierzchnia zabudowy przedmiotowej inwestycji wynosi 0,49 ha (pkt 3 ppkt 4 projektu decyzji). Do [...] Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] wpłynęły również dwa inne wnioski Burmistrza [...] w sprawie uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: ,,Budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działek nr [...] i [...], w miejscowości [...]" oraz dla inwestycji: ,,Budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...]", gm. [...]. lnwestorem wszystkich tych przedsięwzięć jest skarżąca. Działki, na których planowane są powyższe przedsięwzięcia graniczą ze sobą bezpośrednio. Dodatkowo Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we [...] w dniu [...] lutego 2020 r. wydał opinię, że dla przedsięwzięcia pn. Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 1.0 MW, zlokalizowanej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...] istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia powinien być zgodny z art. 66 Prawa o ochronie środowiska.

Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, (czyli m.in. na terenie parku krajobrazowego – art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody). Po zsumowaniu parametrów przedsięwzięcia realizowanego na części działek nr [...] i [...] z parametrami przedsięwzięć realizowanych na działkach nr [...] i [...] oraz [...] i [...] obręb [...] osiągnięte zostaną parametry, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie Sądu, organy obu instancji miały wystarczające podstawy do przyjęcia, że sporne przedsięwzięcie (budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działek nr [...] i [...]) wraz dwoma planowanymi przedsięwzięciami (budowa farm fotowoltaicznych o analogicznych parametrach na części działek nr [...] i [...] oraz nr [...] i [...]) stanowi jedno przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ stanowi zabudowę przemysłową (zabudowa systemami fotowoltaicznymi), która wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą zajmuje powierzchnię zabudowy większą niż 0,5 ha na terenie parku krajobrazowego. Jakkolwiek pojedynczo przedsięwzięcia zajmują powierzchnię poniżej 0,5 ha, to łączna powierzchnia terenów mających być zajęte pod te przedsięwzięcia wynosi 1,47 ha. W projekcie decyzji dotyczącej planowanego przedsięwzięcia na działkach nr [...] i [...] przyjęto, że powierzchnia zabudowy spornej inwestycji wynosi 0,49 ha (pkt 3 ppkt 4). Analogiczną powierzchnię zabudowy dopuszczają projekty dwóch pozostałych decyzji. Przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Tym samym powierzchnią zabudowy, o której stanowi § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jest powierzchnia terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją danego przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę właściwość miejscową i rzeczową organu uzgadniającego, należy stwierdzić, że organ ten przeprowadził prawidłową analizę treści projektów decyzji o warunkach zabudowy. Wynika z niej, że dopuszczono przekształcenie 0,49 ha terenu w związku z realizacją projektowanego przedsięwzięcia w każdym projekcie decyzji.

Istotą sporu w tej sprawy jest ustalenie, czy zachodzą podstawy do skumulowania tych trzech przedsięwzięć (budowa farm fotowoltaicznych na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...]) projektowanych przez skarżącą w celu uznania łącznie takich przedsięwzięć za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przez "przedsięwzięcie", stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283) należy rozumieć zamierzenie budowlane lub też inną ingerencję w środowisko, która polega na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym także wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Właściwe organy obu instancji prawidłowo dokonały analizy powiązań spornego przedsięwzięcia (budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działek nr [...] i [...]) z innymi przedsięwzięciami (budowa farm fotowoltaicznych o analogicznych parametrach na części działek nr [...] i [...] oraz nr [...] i [...]), a w szczególności kumulowania się oddziaływań z zabudowy systemami fotowoltaicznymi. Nie można bowiem pominąć, że pod systemy fotowoltaiczne zostanie zajęte łącznie prawie 1,5 ha gruntów rolnych (obecnie otwartej przestrzeni) na obszarze [...] Parku Krajobrazowego. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że cechy przedsięwzięcia należy przede wszystkim oceniać w świetle skumulowanych skutków wywieranych łącznie z innymi przedsięwzięciami. Wynika to z tego, że brak uwzględnienia skutków skumulowanych mógłby w praktyce prowadzić do omijania obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok Trybunału z 11 lutego 2015 r. w sprawie C-531/13 w postępowaniu Marktgemeinde Straßwalchen i in./Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend ). W konsekwencji należy uznać, że budowa farm fotowoltaicznych na działkach nr [...] i [...] oraz [...] i [...], a także nr [...] i [...] stanowi jedno przedsięwzięcie, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Projektowana zabudowa systemami fotowoltaicznymi na działkach nr [...] i [...] oraz [...] i [...], a także nr [...] i [...] powinna być traktowana jako jedno przedsięwzięcie z powodu bliskiego położenia w stosunku do siebie, podobieństwa, jak i oddziaływań między tymi systemami. Nie jest dopuszczalne dzielenie tych przedsięwzięć, jeżeli podział takiego przedsięwzięcia na mniejsze części doprowadzi do tego, że nie zostanie w ogóle przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko projektowanej zabudowy systemami fotowoltaicznymi. Nie ma przy tym znaczenia, co było powodem dzielenia przedsięwzięcia na mniejsze segmenty, ani to, że poszczególne elektrownie fotowoltaiczne posiadać będą autonomiczny osprzęt elektroenergetyczny, stacje kontenerowe czy trasy kablowe.

Zgodnie z zasadą prewencji i zasadą przezorności wykładnia ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko powinna uwzględnić, że skumulowane oddziaływania mogą wywoływać zmiany w środowisku, będące skutkiem oddziaływania danego rodzaju przedsięwzięcia, w połączeniu z innymi istniejącymi lub projektowanymi przedsięwzięciami. Dlatego też należy przyjąć stanowisko, że skumulowane oddziaływanie może występować w połączeniu z innymi oddziaływaniami (w tym związanymi z obecnymi lub projektowanymi przedsięwzięciami), które dotyczą tych samych zasobów czy też przedmiotów oddziaływania, co projektowane przedsięwzięcie. Stąd takie skumulowane oddziaływanie może być skutkiem występowania lub projektowania realizacji podobnych przedsięwzięć na oznaczonym obszarze. Ponadto dla ustalenia skumulowanego oddziaływania ważne znaczenie mają oddziaływania, które będą utrzymywać się przez dłuższy czas podczas użytkowania danego przedsięwzięcia. Są to bowiem oddziaływania, które są powtarzalne i mają trwały charakter, jak i występują przez dłuższy czas. Natomiast już ocena skumulowanego oddziaływania takiego przedsięwzięcia razem z innymi przedsięwzięciami musi uwzględniać wystąpienie nawet potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko z innymi przedsięwzięciami. Dotyczy to również zastosowania odpowiednich środków prawnych zgodnie z zasadą prewencji i zasadą przezorności, które będą stosowane podczas realizacji przedsięwzięcia w celu uniknięcia lub zmniejszenia oddziaływania (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1071/17).

Odmowa uzgodnienia projektu decyzji w tej sprawie nie oznacza, że bezwzględnie na tym terenie nie może być realizowane przedsięwzięcie polegające na zabudowie systemami fotowoltaicznymi, a jedynie, że z zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego może zwolnić tylko ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.