Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 657/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2022 r. sprawy ze skargi B. W., W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta T. z [...] grudnia 2020r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla O. E. sp. z o.o. w T., obejmującą przebudowę budynku stołówki i zmianę sposobu użytkowania na cele mieszkaniowe.

Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach sprawy.

Dnia [...] sierpnia 2020r. do Prezydenta M. T. wpłynął wniosek O. E. S.. z o.o. (dalej powoływanej jako "Inwestor") o pozwolenie na budowę dotyczący przebudowy budynku dawnej stołówki wojskowej i zmiany sposobu użytkowania na cele zamieszkania zbiorowego dla żołnierzy i ich rodzin. Jako miejsce inwestycji wskazano we wniosku ul. [...] w T., działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...].

Decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Prezydent M. T., działając na podstawie art. 33 ust. 1, art. 34 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r., poz. 1333 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.b.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą:

przebudowę budynku dawnej stołówki i zmianę sposobu użytkowania na cele zamieszkania zbiorowego dla żołnierzy i ich rodzin na terenie działki inwestycyjnej wskazanej przez Inwestora.

W ocenie organu I instancji przedłożony projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Zawiera niezbędne opinie i został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Inwestor dołączył do wniosku wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej, został też zaakceptowany przez Miejskiego Konserwatora Zabytków. W ocenie organu projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów techniczno-budowalnych i zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. dla obszaru ograniczonego od północy M. W., od wschodu – trasą nowomostową, od południowego zachodu – terenami przy ul. [...] i linią kolejową – uchwałą nr [...] Rady M. T. z [...] grudnia 2003r. (Dz. Urz. Woj. [...].r., Nr [...], poz. [...]). Organ ustalił przy tym, że działka inwestycyjna położona jest na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem P37a ON, dla której ustalono: teren zabytkowych [...] podlegających ochronie zabytkowego układu przestrzennego – przeznaczenie podstawowe – tereny specjalne.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli B. i W. małżonkowie W. – właściciele działki o nr ew. [...] położonej przy ul. [...]. W przekonaniu odwołujących się planowana inwestycja ograniczy sposób zagospodarowania ich nieruchomości, albowiem przez nią przechodzi sieć rur kanalizacyjnych, która wykonana została dla celów wewnętrznych dawnej jednostki wojskowej i zostanie ona obecnie usunięta. Przy P. w T. zaś jest ogólnospławna kanalizacja podłączona do nowoczesnej oczyszczalni ścieków i inwestor powinien uzyskać warunki podłączenia się do nowoczesnej sieci kanalizacyjnej, a nie korzystać z rur kanalizacyjnych od kilkunastu lat nie użytkowanych. Odwołujący wyrazili obawy co do możliwości skażenia środowiska i zniszczenia należącego do nich mienia poprzez niekontrolowany wyciek.

W rozpoznaniu odwołania wydana została zaskarżona decyzja opisana na wstępie. W jej uzasadnieniu Wojewoda [...] wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu zawiera opis sposobu odprowadzania ścieków (zaznaczono, że pozostanie on bez zmian w stosunku do istniejącego budynku, podlegającego przebudowie) i na mapie dołączonej do projektu przedstawiono istniejący stan zagospodarowania terenu – w tym przebieg sieci kanalizacji sanitarnej. Wojewoda powołał się też na złożony do akt administracyjnych wypis z aktu notarialnego dotyczącego sprzedaży działki inwestycyjnej od Agencji Mienia Wojskowego, w którym zawarto zapis o doprowadzeniu do działki inwestycyjnej kanalizacji. Wojewoda zwrócił uwagę na zmianę stanu prawnego w 2015r. (nowe brzmienie art. 34 ust. 3 pkt 3 p.b.) i zniesienie obowiązku dołączania do projektu budowlanego oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw mediów i odbioru ścieków. Podkreślił też, że w obecnym stanie prawnym weryfikowanie korzystania z mediów odbywa się dopiero na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania.

Skargę na decyzję Wojewody wywiedli B. i W. W., zarzucając stronniczość organu odwoławczego przy prowadzeniu postępowania i niezachowanie zasad rzetelnego rozpatrzenia sprawy. Brak rzetelności wynika z opierania ustaleń jedynie na informacjach uzyskanych od Inwestora. Skarżący wyrazili przekonanie, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji dotknięte są poważną wadą prawną – a mianowicie poświadczono w nich nieprawdę. W przekonaniu bowiem Skarżących budynek podlegający planowanej przebudowie faktycznie nie jest podłączony do kanalizacji. Budynek ten powstał bowiem w okresie dwudziestolecia międzywojennego i od lat nie jest użytkowany. Istniejąca zaś sieć kanalizacyjna między budynkami – stanowiąca wewnętrzny układ odprowadzania ścieków bytowych - jest w złym stanie technicznym. Wyprowadzenie ścieków, wg projektu, z działki inwestycyjnej przez teren ich działki Skarżący uznali za pogwałcenie prawa. Ponownie wskazali na możliwość podłączenia do kanalizacji miejskiej funkcjonującej w dzielnicy R. od 2015r.

W piśmie procesowym z [...] czerwca 2022r. Skarżący podtrzymali swoje zarzuty, podkreślając, że sieć kanalizacyjna znajdująca się na działce inwestycyjnej jest w niezadawalającym stanie technicznym i nie ma możliwości przyjęcia zwiększonej ilości ścieków. W ocenie Skarżących projektant wprowadził zatem w błąd organy administracji architektoniczno-budowlanej, wskazując na podłączenie budynku do kanalizacji (gdy tymczasem co najwyżej działka ma zapewniony dostęp do infrastruktury technicznej, a nie budynek objęty projektem budowlanym) a co więcej zignorował obowiązek zrealizowania przyłączy do kanalizacji miejskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W piśmie procesowym z [...] października 2021r. O. E. S.. z o.o. zwróciła się o oddalenie skargi, nie zgadzając się z zarzutami zaprezentowanymi przez Skarżących. W uzasadnieniu zajętego stanowiska Inwestor wyjaśnił, że stan techniczny istniejących przewodów kanalizacyjnych (stanowiących element infrastruktury wojskowej) będzie mógł zostać poddany ocenie dopiero po podjęciu robot budowlanych, a zgodnie z wymogami prawa przedmiotem projektu budowlanego nie trzeba obejmować przyłączy do sieci uzbrojenia terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 września 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie ww. zarządzeniu i informacji o możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Rozprawy takiej nie można było jednak przeprowadzić z uwagi na fakt, że strony postępowania nie potwierdziły posiadania możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie - co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.

Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd, w wyżej określonych granicach kognicji, kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) - do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że przy załatwianiu niniejszej sprawy mają zastosowanie przepisy p.b. w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie wymienionej wyżej ustawy nowelizacyjnej (tj. przed dniem 19 września 2020 r.), albowiem przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte [...] sierpnia 2020r. W myśl art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Stosownie do treści art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przytoczone powyżej przepisy art. 35 ust. 1 oraz ust. 3-4 p.b. określają zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę bądź wniosku o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Należy zwrócić uwagę na określone w art. 35 ust. 1 p.b. dopuszczalne ramy oceny projektu budowlanego, stanowiącego podstawowy załącznik do wniosku. Otóż należy pamiętać, że projekt ten, z wyłączeniami, o których mowa w art. 34 ust. 3a-3b p.b., składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., jak też z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b.). Zakres badania drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego, został znacznie ograniczony. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1). Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ust. 2 komentowanego przepisu, który uprawniał (nie zobowiązywał) organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Pb. Na mocy art. 1 pkt 28 lit.b ww. ustawy z 2003 r. do prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 p.b.). Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna albo zawodowa. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 p.b. stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 p.b.). Zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki lub terenu, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, organ bada ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b.

Powyższe oznacza, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, zarzuty skargi odnoszące się do braku przeprowadzenia przez organ oceny rozwiązań merytorycznych przyjętych w projekcie budowanym przedmiotowego przedsięwzięcia uznać należy za niezasadne. Jak wyżej wskazano przepis prawa materialnego nie dawał organowi podstaw do badania prawidłowości przyjętych w projekcie rozwiązań architektonicznych oraz technicznych.

W niniejszej sprawie Skarżący zarzucili brak przeprowadzenia prawidłowej oceny przyjętych w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązań dotyczących sposobu odprowadzania ścieków. Z treści uzasadnienia skargi należy wnioskować, że w przekonaniu Skarżących organ zobowiązany był do zweryfikowania stanu technicznego istniejącej sieci kanalizacyjnej (ujawnionej na mapie sporządzonej do celów projektowych, stanowiącej element projektu zagospodarowania terenu), który w ocenie Skarżących jest zły. Skarżący zarzucili także brak przedstawienia w projekcie sposobu przyłączenia budynku do sieci kanalizacyjnej. Skarżący nie kwestionują istnienia sieci kanalizacyjnej stanowiącej element dawnej infrastruktury wojskowej, jednakże wskazują na brak zgody operatora sieci na odbiór ścieków i ustalenia warunków wykonania przyłączy.

W ocenie Sądu stanowisko Skarżącego nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Przede wszystkim należy wskazać, że budowa wszystkich przyłączy (zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 p.b. w brzmieniu aktualnym na dzień wszczęcia postepowania w sprawie, jak i w obecnym stanie prawnym) zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Pojęcie obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b. obejmuje również instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem - w tym przypadku przyłącza będą stanowiły istotną część takiej instalacji. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania (jak i w aktualnie obowiązującym stanie prawnym) można zatwierdzić projekt budowlany budynku i udzielić pozwolenia na jego budowę, w sytuacji, gdy projekt ten nie zawiera przyłączy. Przy budowie budynku zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 p.b., przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z art. 3 pkt 9 p.b., który zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych definiowanych jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Pozwolenie na budowę budynku, nie musi więc obejmować przyłączy, które nie są jego częścią składową. (vide: wyrok NSA z 18 lutego 2013, sygn. II OSK 896/12, wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2020 r. VII SA/Wa 2028/19 – dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co do zasady oczywiście art. 33 ust. 1 p.b. stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jednakże od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątki. Za takie wyjątki należy uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a p.b. dodanym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1364). Faktycznie celem tego przepisu było ułatwienie realizacji procesu inwestycyjnego i zwolnienie z reglamentacji administracyjno-prawnej wykonywania wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2 i 23 p.b. sieci i przyłączy. Zgodnie z przepisem art. 29a p.b. budowa przyłączy może następować albo na podstawie zgłoszenia (ust. 1), albo na podstawie przepisów prawa energetycznego, ustaw o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (ust. 1 i 2 art. 29a). Należy zauważyć, że gdyby z art. 33 ust. 1 p.b. wyprowadzić wniosek o konieczności objęcia pozwoleniem na budowę obiektu budowlanego z wszystkimi przyłączami, to przepisy art. 29a p.b. stałyby się w znacznej części przepisami martwymi. Skoro w sprawie budowy przyłączy p.b. unormowało obowiązki inwestora umożliwiając wybór spośród alternatywnych procedur - na podstawie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej albo bez dokonywania jakichkolwiek czynności przed ww. organem - to nie ma podstaw do pozbawiania inwestora tego prawa.

Podnoszona zatem przez Skarżących okoliczność funkcjonowania na terenie dzielnicy Rudak nowej sieci kanalizacyjnej daje z pewnością możliwość zastosowania innego alternatywnego sposobu odprowadzania ścieków przez Inwestora jednakże będzie to możliwe w odrębnym postępowaniu zgodnie z art. 29a p.b.

Nie można też nie zauważyć, że przedmiotowy projekt budowlany obejmuje przebudowę istniejącego już budynku, a sytuacje, w których pozwolenie na budowę powinno dotyczyć również przyłączy, mają miejsce zazwyczaj wtedy, kiedy na działce budowlanej ma być wznoszony nowy - pierwszy obiekt, np. budynek mieszkalny i wówczas dostawa energii elektrycznej, wody czy gazu jest niezbędna już na etapie budowy, a działka nie posiadała takich przyłączy wcześniej. Wówczas ze względów czysto praktycznych inwestor powinien we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego uwzględnić również budowę przyłączy.

W realiach rozpoznawanej sprawy wskazanie na projekcie zagospodarowania terenu (s. 26 projektu) przewodów kanalizacji ogólnospławnej podłączonych do budynku (oznaczonej symbolem "ko") i informacji, że będą one wykorzystane do odprowadzania ścieków, spełnia wymogi z art. 34 ust. 3 pkt c p.b. i z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018r., poz. 1935), to jest że część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać m.in.: układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych. Rację ma także Wojewoda, wskazując, że w stanie prawnym obowiązującym od 28 czerwca 2015r. (ustawa nowelizująca z 20 lutego 2015r. – Dz. U. z 2015r., poz. 443) inwestorzy zostali zwolnieni z obowiązku przedstawiania w projekcie budowlanym oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu między innymi odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia do sieci kanalizacyjnej.

Zatem poddany w niniejszej sprawie ocenie organów projekt budowlany, wskazując przebieg ww. instalacji na projekcie zagospodarowania terenu w tym zakresie spełnia wymagania ustawowe i nie było potrzeby, wbrew oczekiwaniom Skarżących, przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego co do stanu technicznego tych przewodów.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo również ustalił, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachowane zostały wszystkie warunki wynikające z przepisów Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, nie ma również podstaw do kwestionowania oceny organów obu instancji, że projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzone zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opinię konserwantowa zabytków oraz uzgodnienie warunków spełnienia wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego (postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP). Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że organy nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były istotne i niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Interpretując powyższe przepisy należy zauważyć, że ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wyłącznie działań niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego. Tym samym, organy nie są zobowiązane do dokonywania czynności nieistotnych dla skonkretyzowania praw i obowiązków danego podmiotu. Należy uznać, że zakwestionowana decyzja (jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji) wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.