Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1435/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4, art. 5, art. 18 ust. 5 lit c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...][...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Komendant Rejonowy Policji [...], na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 5 i art. 18 ust. 5lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako utd. - oraz na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli nr [...] .z dnia [...] grudnia 2008 r., nałożył na K. M. karę pieniężną w kwocie 13000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek oraz wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Decyzję wydano przy następujących ustaleniach:

W dniu [...] grudnia 2008 r. w W. ok. godz. 04:20 na skrzyżowaniu ulic Ś. z M. funkcjonariusze Policji podjęli czynności kontrolne wobec stojącego na poboczu pojazdu Mercedes Benz o nr rej. [...] i jego kierującego. Podczas kontroli ustalono, iż kierowcą był K. M. Kierowca okazał następujące dokumenty: prawo jazdy, dowód rejestracyjny wraz z ubezpieczeniem, badania lekarskie i psychologiczne, dokumenty związanie z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób wydaną dla M. sp. z o.o. z siedzibą w W. Z okazanych dokumentów wynikało, że kierowca prowadził własną działalność gospodarczą na podstawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydanego przez Burmistrza W. i posiadał zarejestrowaną kasę fiskalną na siebie jako przedsiębiorcę. Z zabezpieczonego raportu z kasy fiskalnej wynikało, że jego wystawcą był K.M. Na pojeździe został zamontowany baner reklamowy na dachu pojazdu z napisami: [...] który był podłączony do instalacji elektrycznej pojazdu. Jako dowód w sprawie wykonano ksero okazanych dokumentów. Policjanci przesłuchali kierowcę w charakterze świadka, który oświadczył, iż po podpisaniu umowy o współpracy z M. otrzymał od tej firmy wypis numer [...] z licencji numer [...] . Jak zeznał nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Rozliczeń podatkowych z wykonywanej działalności dokonywał osobiście w Urzędzie Skarbowym w W. Oświadczył, iż ze spółką M. rozliczał się w cyklu miesięcznym na podstawie wystawianych rachunków.

Zawiadomieniem z dnia 18 grudnia 2008 r. poinformowano K. M. o wszczęciu postępowania administracyjnego, informując jednocześnie o treści art. 10 § 1 k.p.a.

Pismem z dnia 11 lutego 2009 r., strona zajęła stanowisko w sprawie, zaprzeczając wszelkim twierdzeniom organu dotyczącym naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem K. M. brak było przesłanek dla stwierdzenia jego odpowiedzialności za naruszenie art. 5 ust 1 oraz art. 18 ust. 5 lit c utd., z uwagi na fakt, iż rozstrzygającym dowodem, z którego wynikał obowiązek zastosowania art. 105 k.p.a., tj. obowiązek umorzenia toczącego się postępowania był protokół sporządzony podczas kontroli. Z treści przedmiotowego protokołu jasno wynikało, że funkcjonariusz Policji już w toku kontroli miał świadomość, iż K. M. nie naruszył żadnych przepisów ustawy o transporcie drogowym, bowiem zabezpieczono: prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z ubezpieczeniem, badania lekarskie i psychologiczne, wpis z licencji udzielonej M., dokumenty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto z protokołu kontroli wynikało, iż nie wykonano fotografii pojazdu, w tym banerów na dachu pojazdu.

Zdaniem strony, z przedstawionego materiału dowodowego nie wynikały zarzucane stronie postępowania naruszenia art. 5 ust. 1 oraz art. 18 ust 5 lit c u.t.d., bowiem organy administracyjne nie dysponowały dowodami na okoliczność, iż na dachu samochodu umieszczono lampy lub urządzenia techniczne. Funkcjonariusz Policji w toku przeprowadzonej kontroli nie zabezpieczył dokumentacji technicznej baneru oraz nie wykonał dokumentacji fotograficznej baneru umieszczonego na dachu samochodu.

Z zabezpieczonych w trakcie kontroli dokumentów wynikało jedynie, iż kierujący okazał dowód w postaci wypisu z licencji, natomiast organ nie zabezpieczył żadnych dowodów wskazujących na to, że doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W trakcie kontroli nie zabezpieczono wydruku dziennego z kasy fiskalnej lub paragonu wskazującego na okoliczność wykonywania transportu bez wymaganej prawem licencji. Ponadto strona podkreśliła, iż w trakcie kontroli nie przewoziła żadnej osoby, a z faktu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego oraz zamontowania w pojeździe kasy fiskalnej nie wynika okoliczność wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W toku kontroli, zdaniem strony, nie wyjaśniono kluczowego zagadnienia, czy w ogóle był wykonywany transport drogowy oraz na czyją rzecz.

Zdaniem strony sporządzona treść protokołu kontroli wskazywała na wyjątkową rutynę działania funkcjonariusza Policji, który przeprowadził kontrolę pojazdu, oraz brak ustalenia jakiegokolwiek związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy dokonanymi podczas kontroli czynnościami procesowymi oraz zabezpieczonym w ich efekcie materiałem dowodowym, a wnioskami wyciągniętymi na ich podstawie. Ponadto strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka M. W., obecnego podczas kontroli drogowej, gdyby przedstawiona argumentacja okazała się nie wystarczająca do zastosowania art. 105 k.p.a.

W tym stanie faktycznym została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. Organ administracji nakładając karę pieniężną stwierdził, że doszło do wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek oraz wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W odwołaniu od decyzji K. M. wnosił o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podniósł, że sprawę rozstrzygnięto w oparciu o niepełny, dowolnie oceniony materiał dowodowy. Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie zasad wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 85 oraz art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do treści samego naruszenia strona podkreśliła, że organ administracyjny nałożył przedmiotową karę z pominięciem przesłanki wykonywania przez stronę przewozu okazjonalnego. W zatrzymanym pojeździe poza kierowcą, podczas kontroli nie znajdowała się bowiem żadna osoba.

Strona załączała do odwołania opinię dr [...] z Wydziału Polonistyki Uniwersytetu [...] dotyczącą rozumienia pojęcia "urządzenie techniczne".

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., Komendant Policji utrzymał mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów odwołania uznał, że w aktach sprawy znajdowały się wystarczające dowody potwierdzające, kto winien być stroną niniejszego postępowania. Bez znaczenia dla organu odwoławczego był fakt, iż w chwili kontroli kierowca okazał wypis z licencji na transport drogowy, należący do przedsiębiorstwa M. Sp. z o.o. W powyższej sytuacji K. M. wykonywał transport drogowy osób będąc samoistnym przedsiębiorcą, korzystającym z licencji wydanym przedsiębiorstwu M. Organ podkreślił, iż w sytuacji gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać okazjonalny transport osób, musi posiadać licencję przewozową. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynikało, iż K. M., wykonywał przewóz osób i ewidencjonował na siebie przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej, zamontowanej w pojeździe. Jak ustalono w postępowaniu strona nie posiadała licencji na przewóz osób, a korzystała w sposób nieuprawniony z licencji M. W powyższej licencji, organ wydający powyższy dokument wskazał, kto był beneficjentem tego zezwolenia. Organ podkreślił, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidują możliwości przekazywania licencji pomiędzy różnymi przedsiębiorcami wykonującymi licencjonowane przewozy drogowe.

Organ II instancji stwierdził ponadto, że ze sporządzonej dokumentacji jednoznacznie wynikało, że na dachu pojazdu zostało umieszczone urządzenie techniczne. Zdaniem organu doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c utd., gdyż upodabnianie się do taksówek i wykonywanie działalności taksówkowej samochodem osobowym nie będącym taksówką, ma na celu wzbudzenie u klientów błędnego poczucia korzystania z usług transportowych świadczonych przez licencjowanego przedsiębiorcę w zakresie przewozów taksówkami. Strona dołączając opinię dr [...] dotyczącą wyjaśnienia pojęcia "Urządzenie techniczne", sama wskazała, że zamontowany na dachu pojazdu baner reklamowy jest nośnikiem reklamy i spełnia funkcję przekazania pewnej informacji. Tak więc twierdzenie strony, iż nie było to urządzenie techniczne było nieadekwatne do zebranej dokumentacji.

W skardze na powyższą decyzję K. M. wnosił o jej uchylenie, zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, 10, 107 § 1 i § 3 oraz art. 138 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. przez brak ustaleń pozwalających na postawienie wskazanych zarzutów; naruszenie art. 6, art. 75 § 1, art. 80 i art. 87 § 1 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, przez ustalenie rodzaju usługi na podstawie paragonu fiskalnego, którego organ nie miał prawa zabezpieczyć; naruszenie art. 75 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 4 i 5 ww. rozporządzenia przez ustalenie rodzaju wykonywanego przewozu na podstawie zeznań K. M. jako świadka, któremu przysługiwało prawo strony; naruszenie przepisów postępowania dotyczących dowodów przez nieuwzględnienie dowodów zgłoszonych przez stronę. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 4 ust. 11, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 5 lit. c) i art. 93 ust. 1 u.t.d.) przez nałożenie kar pieniężnych za dwa naruszenia (z art. 5 ust. 1 i z art. 18 ust. 5 lit. c), przez błędną wykładnię rozumienia urządzenia technicznego umieszczonego na dachu pojazdu, przez nałożenie kary pieniężnej za brak licencji przy nieustaleniu w czasie kontroli by przewóz był wykonywany. Ponad to zarzucono naruszenie art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez nałożenie kary za naruszenie z art. 18 ust. 5 u.t.d. podczas gdy przepis ten jest niekonstytucyjny.

Zdaniem skarżącego jego przesłuchanie w czasie kontroli w charakterze świadka było niedopuszczalne, a w istocie jest to jedyny dowód w sprawie.

Powołując się na art. 87 ust. 1 pkt 1 u.,t.d. skarżący wywodził, że organ kontrolny nie miał podstaw do zabezpieczenia w charakterze dowodu paragonu fiskalnego, a więc dowód ten jako sprzeczny z prawem nie może być podstawą ustaleń faktycznych.

W ocenie skarżącego nieuprawnione było łączne ukaranie za naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 i za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Przepisy te zdaniem skarżącego wzajemnie się wykluczają, gdyż można ukarać albo za brak licencji, albo za wykonywanie przewozu okazjonalnego na podstawie posiadanej licencji z naruszeniem wskazanym w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. W tym celu wskazano na wyroki NSA wydane w sprawach II GSK 1050/08 i II GSK 25/09. Skarżący jednocześnie zarzucił organowi brak ustalenia w przedmiocie umieszczenia na dachu kontrolowanego pojazdu urządzenia, o którym stanowi przepis art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. zatem w tym zakresie zachodziła potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, od czego organ administracji się uchylił oddalając wnioski dowodowe skarżącego, przez co jego ustalenia mają charakter niekompletny i dowolny.

Wskazując na przepisu art. 5 i art. 6 u.t.d. stwierdzono, że przewozy wykonywane na podstawie licencji na przewozy taksówką są również przewozami okazjonalnymi, a więc tak jak do przewozów "taksówkowych" tak i do przewozów okazjonalnych nie ma zastosowania art. 18 ust. 5 u.t.d.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, prezentując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Odnosząc się do wniosku zawartego w skardze o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że pod sygnaturą TS 224/09 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., który był podstawą materialnoprawną nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że pod ww. sygnaturą została zarejestrowana w dniu 23 września 2009 r. skarga konstytucyjna z dnia 18 września 2009 r. zgłoszona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w której skarżący podmiot wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe.

Ekonomia procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją aktu normatywnego, który stanowił podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia. Jednakże rozpoznając wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane skargą konstytucyjną nie można abstrahować od tego, że skarga ta została zgłoszona na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

W rozpoznawanej sprawie w zarzutach formułowanych w skardze skarżący wskazywał na występującą (w jego ocenie) niezgodność uregulowań zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 189/09 dotyczącym analogicznego stanu faktycznego, w której Sąd ten również nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnianego także jak w rozpoznawanej sprawie zawisłością przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy pod sygnaturą TS 224/09.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na prawidłowo przeprowadzony dowód potwierdzający okoliczności objęte art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., gdyż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., jeżeli tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, mogły one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżącego zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. W związku z powyższym Sąd w składzie orzekającym nie podzielił zarzutu skarżącego o nieuprawnionym wykorzystaniu jako dowodu w sprawie raportu z kasy fiskalnej. Z raportu tego wynika, że skarżący był przedsiębiorcą działającym we własnym imieniu i na własny rachunek wykonując działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego osób.

Z protokółu kontroli wynika jednoznaczne ustalenie organu Policji, że na dachu pojazdu było umieszczone niedozwolone urządzenie techniczne "baner" z napisem "[...]", które było podłączone do instalacji elektrycznej. Zatem brak dodatkowej dokumentacji w postaci zdjęć pojazdu nie uzasadnia stwierdzenia skarżącego o naruszeniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż protokół kontroli jest wystarczającym dokumentem na stwierdzenie okoliczności będących przedmiotem ustaleń organu administracji (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 17 lutego 2010 r. wydany w sprawie II GSK 378/09 i z dnia 28 kwietnia 2008 r. wydany w sprawie II GSK 50/08).

Sąd w składzie orzekającym nie uznał za zasadny zarzut załączenia do materiału dowodowego przesłuchania K. M. na druku świadka i w takim charakterze. Należy bowiem zwrócić uwagę na różnice postępowania karnego i administracyjnego. W postępowaniu karnym zeznania osoby złożone w charakterze świadka nie mogą być wykorzystane w dalszym postępowaniu, jeżeli status tej osoby uległ zmianie – zostały jej przedstawione zarzuty, czyli stała się podejrzanym w sprawie a następnie oskarżonym – chodzi bowiem o to, że organy ścigania obowiązane są uprawdopodobnić tej osobie winę, a w rezultacie sąd karny jest obowiązany jej tę winę udowodnić. W postępowaniu administracyjnym, poza szczególnymi wyjątkami, które nie zachodzą w sprawie, organ administracji nie wykazuje winy stronie lecz wyłącznie stwierdza, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego. Zatem strona postępowania może być przesłuchana w charakterze świadka na okoliczności będące przedmiotem postępowania administracyjnego. Dodatkowo można zauważyć, że te ustalenia organu administracji nie stanowią jedynego dowodu w sprawie, gdyż pozostałe dowody (protokół kontroli podpisany przez skarżącego bez zastrzeżeń i zebrane dokumenty) wskazują na te same okoliczności, które były przedmiotem zeznań skarżącego. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego ustalenia organu administracji, opierając się na całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zasadnie prowadziły do wniosku, że wykonywał on przewozy okazjonalne bez wymaganej licencji oraz z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. i Sąd w tym zakresie nie podzielił poglądu skarżącego, iż przewozy takie są zrównane z przewozami wykonywanymi na podstawie licencji uprawniającej do przewozu taksówką, a więc że do przewozów okazjonalnych nie powinien mieć zastosowania przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. tak jak do przewozów "taksówkowych".

Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 k.p.a.), chyba że okoliczności, na których udowodnienie strona złożyła wniosek dowodowy zostały już w sprawie innymi dowodami wykazana w sposób niewątpliwy. Taka też sytuacja miała miejsce w sprawie, gdyż skrżący nie mógł wykazać zgłoszonymi dowodami, iż miał własną licencję a na dachu pojazdu nie był zamontowany ów "baner". Jest poza sporem, że właściwej licencji skarżący nie posiadał, natomiast zamontowane na dachu pojazdu urządzenie, co do którego opinia polonisty, jako osoby nie posiadającej kwalifikacji w dziedzinie techniki, była bez znaczenia, upodabniało pojazd do taksówki. Napis na przedmiotowy banerze informował potencjalnych pasażerów pod jaki numer telefonu należy dzwonić by przywołać na przykład pojazd skarżącego w celu wykonania usługi transportu osobowego. Tego rodzaju informacje umieszczane na pojazdach osobowych są zastrzeżone wyłącznie dla taksówek, na co wyraźnie wskazują zakazy zawarte w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie to, że w pojeździe w chwili kontroli nie było pasażera nie stanowi dowodu, w świetle ustaleń organu administracji, iż skarżący nie wykonywał przewozów osobowych posiadanym pojazdem. Fakt posiadania w pojeździe kasy fiskalnej drukującej dokumenty watowskie określające należność za przejazd, co potwierdza wydruk z tej kasy raportu fiskalnego oraz posiadanie w pojeździe licencji na przewozy okazjonalne (aczkolwiek nieuprawniającej skarżącego do wykonywania przewozów), orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego wymagane dla wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób oraz umieszczenie na pojeździe numeru telefonu służącego do zlecania usługi przewozowej, wskazują jednoznacznie, że K. M. wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego osób.

Skarżący wskazując na naruszenie prawa przez zastosowanie sumaryczne dwóch kar pieniężnych za naruszenie art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. powoływał się na wyroki NSA wydane w sprawach II GSK 1050/08 i II GSK 25/09. Należy zatem podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od poglądu wyrażonego w tych orzeczeniach w wyrokach późniejszych (por. wyroki NSA wydane w sprawach II GSK 125/09, II GSK 142/09, II GSK 603/09, II GSK 733/09 czy II GSK 638/09). Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że może dochodzić do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym przez jednoczesne wykonywanie przewozów bez licencji oraz z naruszeniem przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. Wykonywanie bowiem określonego rodzaju transportu to przede wszystkim kwestia faktu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.