Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 179/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122 ust. 1 pkt 2 - 5 i ust. 6; art. 140 ust. 1 pkt 4b
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 44 § 1 i § 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, póz. 908 ze zm.) Starosta B. cofnął E. T. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B i zobowiązał do zwrotu prawa jazdy kategorii B o nr [...] wydanego w dniu 4 kwietnia 2003 roku przez Starostę B. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 7 sierpnia 2009 roku do Starostwa Powiatowego w B. wpłynęło pismo Sądu Rejonowego w B. z dnia 6 sierpnia 2009 roku, informujące, że w toku postępowania w sprawie przeciwko E. T. (sygn. akt II W 200/09) uzyskano opinię psychiatryczną stwierdzającą u niej objawy choroby psychicznej. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2009 roku Starosta B. skierował E. T. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W dniu 25 września 2009 roku w Wydziale Komunikacji i Spraw Obywatelskich Starostwa Powiatowego w B. E. T. przedstawiła dokumentację medyczną dotyczącą stanu jej zdrowia sporządzoną w placówce medycznej innej, niż Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. Z uwagi na fakt, iż w terminie do dnia 12 października 2009 roku E. T. nie poddała się badaniom lekarskim w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i dwukrotnie nie podjęła w terminie kierowanej do niej w tym przedmiocie korespondencji, zaistniały w ocenie organu I instancji przesłanki uzasadniające cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami.

Od powyższej decyzji E. T. złożyła odwołanie, do którego załączyła wynik badania radiologicznego z dnia 18 września 2009 roku, wynik badania przeprowadzonego w dniu 24 września 2009 roku przez lekarza specjalistę z zakresu psychiatrii oraz wynik badania neurologicznego.

Decyzją z dnia 4 lutego 2010 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 140 ust. l pkt 4 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust.1 pkt 3 -5 tej ustawy. W myśl art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, że decyzją z dnia [...] Starosta B. skierował E. T. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W powyższej decyzji zawarte zostało pouczenie o obowiązku zgłoszenia się na wskazane badania lekarskie w terminie 30 dniu od dnia otrzymania decyzji. Decyzja została doręczona stronie w dniu 26 sierpnia 2009 roku, co oznacza, iż ostateczny termin do poddania się badaniom lekarskim upłynął bezskutecznie w dniu 25 września 2009 roku. Wobec nie przeprowadzenia przez stronę badań lekarskich Starosta B. zasadnie wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Odnosząc się natomiast do przedstawionych przez stronę dokumentów Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż pozostają one bez wpływu na treść wydane w sprawie rozstrzygnięcie, ponieważ nie dotyczą istnienia przeciwwskazań bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, nie zostały wydane przez lekarza wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami i kierowców i nie są orzeczeniami lekarskimi, które winny zostać wydane w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wskazała, iż nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji, ponieważ przedstawiła badania lekarskie, których wyniki z zakresie zdolności do kierowania pojazdami są pozytywne. Podniosła, iż od 1982 roku posiada uprawienia do kierowania pojazdami, nigdy nie spowodowała kolizji, a prawo jazdy jest jej niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej – sklepu spożywczo-przemysłowego. Powołała się na swą trudną sytuację materialną i niesłuszne jej zdaniem cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. W konkluzji wniosła o pozytywne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010r. skarżąca oświadczyła, iż otrzymała decyzję Starosty B. z [...] ale nie pamiętała którego dnia. Nie pamiętała również którego dnia otrzymała decyzję organu I instancji z 3 sierpnia 2009r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga E. T. nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz.908 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art. 122 ust.1 pkt.4 wymienionej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

W myśl zaś art.140 ust.1 pkt.4b.) cytowanej ustawy decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art.122 ust.1 pkt.3-5.

Z wymienionych przepisów wynika, iż w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy jest on kierowany przez starostę na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W sytuacji kiedy kierowca nie podda się takiemu badaniu wydawana jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż E. T. została skierowana na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na takie badania została skierowana decyzją Starosty B. z dnia [...], w której określono, iż badania należy przeprowadzić w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnej decyzji. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wymieniona decyzja została doręczona E. T. o czym świadczy jej podpis na potwierdzeniu (k.18 akt administracyjnych). Na wymienionym potwierdzeniu brak jest jednak daty doręczenia. Na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010r. skarżąca przyznała, iż decyzja z [...] została jej doręczona lecz nie pamiętała którego to było dnia. Na odwrocie potwierdzenia odbioru znajduje się pieczęć oddawczego Urzędu Pocztowego w Dmosinie z datą 26 sierpnia 2009r. Oznacza to, iż po doręczeniu przesyłki adresatowi potwierdzenie odbioru przesyłki wróciło do Urzędu Pocztowego w Dmosinie w dniu 26 sierpnia 2009r. Należy zatem przyjąć, iż decyzja z [...] została doręczona skarżącej najpóźniej w dniu 26 sierpnia 2009r. E. T. nie złożyła od niej odwołania a więc decyzja stała się ostateczna. Skarżąca winna zatem poddać się badaniu lekarskiemu w terminie do dnia 25 września 2009r. E. T. do chwili obecnej nie przeprowadziła badań lekarskich w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. Skoro skarżąca nie poddała się takiemu badaniu to organy administracji trafnie cofnęły jej uprawnienie do kierowania pojazdami. Należy zaznaczyć, iż przepis art.140 ust.1 pkt.4b.) ustawy z 20 czerwca 1997r. nie daje organowi administracji możliwości odstąpienia od wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W przypadku określonym w tym przepisie organ administracji jest zobowiązany do wydania takiej decyzji. Organ w takiej sytuacji nie może zatem odstąpić od wydania decyzji, o której mowa w art.149 ust.1 pkt.4b.) ustawy z 20 czerwca 1997r.

Zarzuty skarżącej nie są zasadne.

E. T. podniosła, iż jest osobą zdrową, o czym świadczą przedstawione wyniki badań lekarskich, i nie było podstaw do kierowania jej na badania. Okoliczność czy istniały podstawy do skierowania skarżącej na badania lekarskie E. T. mogła podnosić w odwołaniu od decyzji z [...] lecz tego nie uczyniła. W niniejszej sprawie sąd nie kontroluje prawidłowości decyzji z [...] lecz to czy skarżąca wykonała obowiązek nałożony tą decyzją. Skoro decyzja z [...] stała się ostateczna to w rozpoznawanej sprawie E. T. nie może skutecznie powoływać się na okoliczności, które w jej ocenie, nie uzasadniają skierowanie ją na badania lekarskie.

Jeżeli chodzi o przedstawione przez skarżącą zaświadczenia lekarskie stwierdzające, iż jest osobą zdrową to należy zaznaczyć, iż nie zostały one wystawione przez uprawnioną do tego jednostkę. Zgodnie bowiem z treścią § 9 ust.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. nr 2 poz.15) badania lekarskie osób wymienionych w art.122 ust. 1 pkt.2-5 ustawy przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Z wymienionego przepisu wynika, iż wojewódzkie ośrodki medycyny pracy są jedynymi jednostkami uprawnionymi do wykonywania badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust.1 pkt.4 ustawy z 20 czerwca 1997r. Badania lekarskie osób wymienionych w art.122 ust.1 pkt.4 wykonane poza wojewódzkimi ośrodkami medycyny pracy nie wywołują żadnych skutków prawnych. W związku z czym przedstawione przez skarżącą dokumenty nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy gdyż nie zostały wydane przez lekarza wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy uprawnionego do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami.

Nieuzasadniony jest zarzut skarżącej, iż nie mogła się stawić na badania lekarskie, gdyż są one zbyt drogie bo kosztują ponad 300 zł. Zgodnie z treścią art.122 ust.6 ustawy z 20 czerwca 1997r. badanie lekarskie, o którym mowa w ust.1, jest wykonywane na koszt osoby badanej, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Brak jest przepisów, które zwalniałyby osobę skierowaną na badanie lekarskie, o którym mowa w art.122 ust.1, od obowiązku uiszczenia kosztów tych badań. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odstąpienia od wykonania badania ze względu na to, iż kierowca nie dysponuje środkami finansowymi na ich wykonanie. Zarzut skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Reasumując sąd uznał, iż skarga E. T. nie jest zasadna. Skarżąca nie wykonała badań lekarskich w wyznaczonym terminie i organy administracji trafnie cofnęły jej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę E. T.

Sąd uznał, iż odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone w wymaganym terminie. Jak wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki decyzja organu I instancji została wysłana skarżącej w dniu 3 grudnia 2009r. i była dwukrotnie awizowana w dniach 7 i 14 grudnia 2009r. (karta 19 akt administracyjnych znajdująca się po karcie 31). Należało zatem uznać, iż została ona doręczona w dniu 21 grudnia 2009r., zgodnie z treścią art.44 § 1 i 4 kpa. E. T. złożyła w organie administracji dokumentację lekarską w dniu 22 grudnia 2009r. (karta 26 kat administracyjnych) zaś z jej oświadczenia z dnia 6 stycznia 2010r. wynika, iż jej podanie z 22 grudnia 2009r. stanowiło odwołanie od decyzji z [...] (karta 29 akt administracyjnych). W związku z czym sąd uznał, iż odwołanie zostało złożone w wymaganym terminie.

R.A.