Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1582/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski / spr. / Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Iwona Niżnik- Dobosz Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 września 2014 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia gruntu do stanu poprzedniego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego R.K. kwotę 300 /trzysta /złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

R.K. wnioskiem z dnia 20 marca 2007 r. zwrócił się o wszczęcie postępowania w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego jak również rozwiązania problemu zalewania jego nieruchomości wskutek podejmowania bezprawnych działań przez sąsiadów, a mianowicie Z.C. i D.S., . Wnioskodawca wskazał, że teren znajdujący na działce Z.C. podnosi się, a jest to wynikiem nanoszenia na działkę ziemi z pól, innych odpadów i nieczystości. Podobna sytuacja zachodzi na działce D.S., . Jego zdaniem powodem takiego stanu rzeczy jest zablokowanie przez ww. osoby swobodnego odpływu wody. R.K. wskazał, że D.S,. jesienią 2006 r. nasypała do odpływu cieku wodnego zgniłych ziemniaków i nałożyła gałęzi, doprowadzając do blokady odpływu wody. Tym sposobem następuje dalsza zmiana stosunków wodnych, tworzy się rozlewisko wody, po którym powstają zamulenia. Budynki są zagrożone ciągle wskutek braku odpływu wody.

Wniosek R.K. był przedmiotem wielokrotnego orzekania przez Wójta Gminy S. , a następnie, w rezultacie zaskarżania wydanych przez niego decyzji, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W sprawie zostały wydane następujące decyzje Wójta Gminy S:

decyzja [...] z dnia 10 lipca 2007 r. uchylona na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. na skutek odwołania D.S. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 października 2007 r. [...] ;

decyzja [...] z dnia 10 września 2008 r. uchylona na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. na skutek odwołania D.S. i R.K. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [...] z dnia 27 marca 2009 r.;

decyzja [...] z dnia 29 października 2010 r. uchylona zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. na skutek odwołania R.K. , decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [...] z dnia 10 marca 2011 r.;

decyzja [...] z dnia 27 grudnia 2011 r., utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [...] z dnia 1 marca 2012 r.

Decyzja ta na skutek skargi złożonej przez R.K. została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 635/12.

W wyroku tym Sąd wytknął, że Kolegium uchyliło się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy a ogólnikowość argumentacji wykazuje, że nie przeprowadzono żadnego postępowania wyjaśniającego w drugiej instancji, w tym zwłaszcza nie odniesiono się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu.

Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy S. z dnia 27 grudnia 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozstrzygnięcie to na skutek skargi złożonej przez R.K. zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 655/13. Powodem uchylenia decyzji organu odwoławczego było naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na pominięciu strony w postępowaniu.

Po raz ostatni w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy S. orzekł decyzją z dnia 25 czerwca 2014 r. znak: [...] Zgodnie z sentencją przedmiotowej decyzji organ I instancji odmówił nakazania przywrócenia gruntu do stanu poprzedniego na działce nr ewid. [...] stanowiącej własność M.G. , E.C. , położonej w S. , gmina S. , poprzez usunięcie odpadów i nieczystości; oraz odmówił nakazania przywrócenia do stanu pierwotnego terenu działki nr ewid. [...] stanowiącej własność D.S. i innych poprzez usunięcie zgnitych ziemniaków oraz gałęzi, a także usunięcia wałka ziemi usypanego wzdłuż granicy działek nr

ewid. [...] ,[...] na długości istniejących słupków ogrodzeniowych.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 104 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267 ze zm.) oraz art. 29 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2012 r. poz. 145 ze zm.).

W uzasadnieniu omawianej decyzji, organ I instancji przedstawił przebieg postępowania od czasu jego wszczęcia, a także powody, jakie legły u podstaw wydania decyzji o odmowie wydania nakazu przywrócenia gruntów do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu podkreślono, że stan wód opadowych powierzchniowych na działkach należących do M.G. , E.C. oraz D.S. i innych właścicieli nie został zmieniony i brak jest podstaw, aby sądzić, że poczynione działania właścicieli (nasyp na działce nr[...] ), wpływają negatywnie na działkę nr [...] . Ponadto ustalono, że na działkach nr [...] i [...] nie są deponowane gałęzie, nieczystości itp., natomiast nasyp na działce nr [...] wzdłuż słupków ogrodzeniowych, choć zmienia nieco kierunek spływu wód, nie powoduje szkód na działce nr [...] należącej do R.K. , jak również nie przyczynia się do szkód powstałych na działce nr [...] , na której zlokalizowana jest stodoła.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył R.K. . W jego treści wskazał, że decyzja organu I instancji: narusza art. 29 Prawa wodnego, opiera się na niewłaściwym ustaleniu stanu faktycznego, zawiera błędną ocenę stanu faktycznego i błędne ustalenia, sprzeczne z materiałem zebranym w sprawie. W treści uzasadnienia wskazał, że bezspornym jest, iż powstały nasyp spowodował zmianę stosunków wodnych, gdyż spowodował zmianę kierunku spływu wody. Odwołujący

się podniósł też, że zmiana ta powoduje w konsekwencji zalewanie jego stodoły i stodoły C. , a także powoduje naniesienie materiału ziemnego z pola. Wskazał, że stodoły nie mogą blokować swobodnego spływu wody, gdyż zostały zbudowane 40 lat temu, a problem zalewania powstał dopiero 10 lat temu. Podkreślił, że wody nie mogły spływać drogą, gdyż on tą drogą jeździł maszynami rolniczymi. Odwołujący się wskazał również, że I.Ł. (biegły w sprawie) ma uprawnienia geologa, a nie hydrogeologa, a w czasie wizji posługiwał się mapą bez pieczęci. Zarzucił także sprzeczność opinii I.Ł. z opinią p.Ż. co do punktu K-2.

Wyżej wskazana decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [...] z dnia 23 września 2014 r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podano: art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. -prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło do zmiany stosunków wodnych. Wskazano, że mimo powstania nasypu na granicy działki [...] , kierunek spływu wód opadowych jest zgodny z naturalnym ukształtowaniem terenu i charakterem gleb występujących w terenie. A zatem w wyniku działań właścicieli na działkach nr[...] i [...] w S. nie doszło do zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla działki nr [...] . Ustalono, ze naturalny spływ wody nie uległ zmianie, spływa ona nadal wzdłuż pól do środka miejscowości.

Zdaniem SKO posadowienie rowu na dz. nr [...] zmieniło naturalny spływ wód opadowych. Wskazano, że wszystkie wody opadowe, jakie uprzednio spływały na działkę nr [...] powyżej rowu odprowadzane są na działkę nr [...] . Powoduje to, iż wszystkie wody opadowe, jakie spływały uprzednio na działkę nr [...] i [...] spływają po działce nr [...] , zatrzymując się na stodole znajdującej się na tej działce i ją podtapiając. Tak duża ilość wód powoduje nanoszenie materiału ziemnego z pól, kumulacje tego materiału powyżej stodoły na działce nr [...] , co w konsekwencji może powodować zalewanie stodoły na działce nr [...] .

Wobec powyższego, w związku z brakiem zmiany stosunków wodnych na działce nr [...] ,[...] na szkodę działki nr [...] należało w postępowaniu wydać decyzję o odmowie nakazania przywrócenia gruntu do stanu poprzedniego na działce nr ewid. [...] ,[...] w S.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy uznał opinię sporządzoną przez I,Ł. za merytorycznie pełną, spójną i wiarygodną.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył R.K. . Zarzuty skarżącego zasadniczo odpowiadały zarzutom zawartym w odwołaniu. Skarżący swoimi wywodami dążył do podważenia spójności i wiarygodności sporządzonej przez I. Ł. opinii. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem biegłego, że stodoły blokują swobodny odpływ wody, bowiem zostały one wybudowane ponda czterdzieści lat temu, a problem zalewania powstał dopiero dziesięć lat temu. Wskazał przy tym, że biegły Ż. stwierdził, że stodoły nie przeszkadzają w swobodnym przepływie wody. Biegły ten podniósł również, że to nasyp blokuje wodę i powoduje zalewanie działki skarżącego.

W dalszej części skargi skarżący wypunktował szereg nieprawidłowości w sporządzonej przez biegłego I. Ł. opinii.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Podkreślenia wymaga, ze przedmiotowa sprawa była już wielokrotnie rozpoznawana zarówno przez organy administracyjne jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Tym razem kontroli Sądu poddana została ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy S. z dnia 25 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu wody na gruncie.

Przypomnieć należy, że decyzje te wydane zostały po kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 655/13 uchylił rozstrzygnięcia organu I i II instancji w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu wody na gruncie. W wyroku tym Sąd wskazał, że organ nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności nie wyjaśnił kwestii zmiany stosunków wodnych panujących na działkach nr [...] ,[...] ,[...] .

Związanie Sądu prawomocnym wyrokiem wydanym w tej sprawie, zobowiązuje Sąd do sprawdzenia, czy organy administracji publicznej prawidłowo wykonały wskazania Sądu zawarte w wyroku, co do dalszego postępowania. Stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

W kontrolowanym obecnie postępowaniu, zakończonym zaskarżonym rozstrzygnięciem, należało w sposób jednoznaczny wyjaśnić czy na działkach nr [...] ,[...] doszło do zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla działki nr [...] .

W ocenie Sądu, organ odwoławczy uchylił się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ograniczając się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji. SKO nie odniosło się szczegółowo do zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co nie oceniło właściwie postępowania prowadzonego przed organem I instancji.

W swoim rozstrzygnięciu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treści art. 29 ustawy prawo wodne oraz kilka poglądów zaczerpniętych z orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tym zakresie.

Poczynione przez SKO w dalszej kolejności rozważania odnośnie kluczowej dla sprawy kwestii, to jest ustalenia czy doszło do zmiany stosunków wodnych, w ocenie Sądu nie zostały poprzedzone pełną i wnikliwą analizą zgromadzonych w sprawie dowodów.

W sprawach dotyczących zmiany stanu wody na gruncie, skutkującym powstaniem szkody na gruncie sąsiednim ważną kwestią jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Stan faktyczny sprawy to przede wszystkim ustalenie faktu powstania szkody na gruncie spowodowanej zmianą stanu wody na gruncie sąsiednim oraz ustalenie, że właściciel lub właściciele innych nieruchomości swoim działaniem lub zaniechaniem obowiązkowego działania spowodowali zmianę stosunków wodnych.

Istotnym dowodem przeprowadzanych w postępowaniach prowadzonych w oparciu o art. 29 Prawa wodnego jest opinia biegłego. W takiej opinii biegły winien ustalić aktualny stan stosunków wodnych, zmianę tego stanu i przyczyny takiej zmiany, a także ewentualne szkody, jakie spowodowała zmiana stosunków wodnych.

Przy czym opinia tak, jak każdy innej dowód podlega ocenie - z zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a.

Na poparcie stanowiska, że naturalny spływ wody się nie zmienił, organ II instancji powołał się na opinie sporządzone przez biegłych: I.Ł. , J.G. i M.Z. . Przy czym, organ odwoławczy nie zauważył, że wnioski i ustalenia opinii sporządzonej przez biegłego J. G. pozostają w pewnym zakresie w sprzeczności z wnioskami i ustaleniami M. Z. , do których ten pierwszy się odwołuje. Również w kolejnej, aktualnej opinii hydrologicznej biegły I. Ł. nawiązuje do ww. opinii, pomimo występujących rozbieżności i odmiennych ustaleń własnych. Zabieg taki czyni przedmiotową opinię wewnętrznie sprzeczną – zwłaszcza w kontekście ustaleń faktycznych opisanych przez biegłego a wyciągniętych w podsumowaniu wnioskach.

Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, w tym również opinii I. Ł. wynika, że w związku ze spływem wód występują szkody na działce nr [...] , a przede wszystkim na działce nr [...] .

W świetle zebranego w sprawie Nie budzi również wątpliwości w świetle zebranych dowodów (w tym opinii biegłych), że owe szkody są wynikiem naturalnego spływu wód ze wszystkich pól położonych wyżej. Do zwiększenia intensywności spływu wód po działkach nr [...] i [...] przyczynił się także skarżący poprzez zlikwidowanie "starej" drogi na działce nr [...] (wszystkie opinie są w tym zakresie zgodne, że w czasie opadów - zwłaszcza intensywnych opadów i nawałnic – część wody z wyższych partii niecki była odprowadzana tą drogą do położonej niżej wodnicy). Bezpodstawne okazały się także zarzuty dotyczące blokowania spływu wód przez sąsiadów gałęziami, zgniłymi ziemniakami itp. (czego nie stwierdzono), czy też nanoszenia z pól ziemi i innych odpadów (co wynika z naturalnego procesu erozji gleby). Jednak zasadniczą z punku widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a zatem wymagająca szczegółowego wyjaśnienia kwestia dotycząca ustalenia czy wykonanie sztucznego nasypu na działce nr [...] wzdłuż drogi za stodołą na dz. nr [...] wpłynęło na stosunki wodne na dz. [...] . Kwestia ta została w powołanych przez SKO opiniach przedstawiona w sposób rozbieżny. Ze względu na aktualność podstawowe znaczenie ma opinia sporządzona przez I.Ł. .

W opinii biegłego M. Ż. z 2004 r. wskazano, że doszło do zmiany stosunków wodnych (kierunku przepływu wód) na granicy działek [...] i [...] poprzez usypanie niewielkiego nasypu, co skutkowało zmianą kierunku spływu wód.

Z kolei w opinii J. G. wskazane zostało, że swobodny odpływ wód blokuje nasyp na działce [...] wzdłuż drogi za stodołą na dz. [...] .

Natomiast biegły I. Ł. zakwestionował to twierdzenie, podając, że naturalny kierunek spływu wód blokowany jest przez zabudowania (stodołę) na dz. [...] . Problem ten był zresztą podnoszony przez M.Ż. (na którą powołuje się skarżący). Jeżeli zaś chodzi o niewielki nasyp pomiędzy działkami nr [...] i [...] , to został on "zniwelowany poprzez materiał nanoszony z pół (stożek deluwialny za stodołą na działce [...] ). Zachowany jest więc wcześniejszy kierunek spływu wód."

Odnośnie natomiast ostatniego problemu, który pozostał do wyjaśnienia tj. sztucznego nasypu na działce nr [...] wzdłuż drogi za stodołą na działce [...], to J.G. wskazywał, że blokuje on swobodny odpływ wód ("powoduje istotną zmianę stosunków wodnych w terenie"), a biegły I. Ł. stwierdził, że "nasyp ten nie zastawia (...) odpływu wód a jedynie odchyla nieco kierunek spływu wód." Później jednak pisze, że "po usunięciu nasypu woda spływałaby również działką [...] . Likwidacja nasypu wzdłuż granicy działki [... ] nie rozwiąże problemu z podtapianiem zabudowań (głównie stodoły na działce [...] )." Nie negując tego – co oczywiste, że to przede wszystkim zabudowania na działce [...] (stodoła) wpływają na wyhamowanie prędkości przepływu wód, to rodzi się pytanie, na które biegły, ani organy nie udzieliły odpowiedzi, czy ów nasyp na działce nr [...] wzdłuż drogi za stodołą na działce [...] także nie powodu zmniejszenia (i w jakim zakresie – nawet minimalnym) prędkości przepływu wód. Zwłaszcza, że w przytoczonych twierdzeniach opinii I. Ł. (także w kontekście opinii J.G. ) zachodzi pewna sprzeczność, skoro bowiem ów nasyp doprowadza do odchylenia kierunku spływu wód a po jego usunięciu woda spływałaby również działką nr [...] , to oznacza, że ten sztuczny nasyp (co w świetle zgromadzonych dowodów i opinii biegłych nie budzi wątpliwości) zastawia częściowo naturalny spływ wody (w mniejszym lub większym zakresie blokuje swobodny spływ wód), a tym samym może wpływać na zmianę stosunków wodnych na sąsiednich nieruchomościach. W ocenie Sądu, materiał zgromadzony w sprawie wskazuje więc, że wybudowanie przedmiotowego nasypu mogło mieć wpływ na zmianę stosunków wodnych na gruncie. Dodać należy, że zadaniem biegłego nie była ocena czy likwidacja nasypu wzdłuż granicy działki [...] rozwiąże problem podtapiania sąsiednich zabudowań (tu się zgodzić należy z wnioskami opinii I. Ł. ), lecz czy ów nasyp poprzez ograniczanie swobodnego spływu wód i odchylanie ich kierunku powoduje zmianę stanu wódy na gruntach sąsiednich, a jeżeli nie to dlaczego w kontekście ustalonego stanu faktycznego.

Naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez organy w sytuacji, gdy wśród dowodów zgromadzonych w sprawie są dowody wykazujące okoliczności przeciwne, zupełnie odmienne, zawsze jest naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym uprawniony do dokonania we własnym zakresie ustaleń stanu faktycznego poprzez własną ocenę dowodów. Nie może bowiem "wyręczać" organów w tym przedmiocie nie będąc "organem III instancji" w postępowaniu administracyjnym. (vide WSA w Rzeszowie, wyrok z dnia 21 maja 2014r, II SA/Rz 381/14).

Zaznaczyć należy, że celem postępowania dowodowego przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie jest ustalenie stanu faktycznego, lecz ocena, czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy prowadzące postępowanie zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Do oceny prawidłowości decyzji w zakresie zastosowanych przez organ administracji przepisów prawa materialnego można bowiem przystąpić dopiero po ustaleniu, że postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami oraz po ustaleniu stanu faktycznego w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie ustalił należycie stanu faktycznego w oparciu i materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, czym naruszył art. 7, 77 i 80 k.p.a. Ponadto organ nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich podnoszonych przez odwołującego się zarzutów.

Na tle wyżej poczynionych ustaleń, nie jest do zaaprobowania pogląd Kolegium Odwoławczego, że sporządzona w tej sprawie opinia I.Ł. jest kompletna i opisuje rzeczywisty stosunek wód na tym terenie.

Tym samym bezkrytyczne przyjęcie przez organ II instancji za prawidłową opinię biegłego odwołującą się do poprzednio sporządzonych opinii, niekorelujących ze sobą w ustaleniu zasadniczych dla sprawy kwestii, spowodowało wydanie decyzji z naruszeniem prawa. To naruszenie prawa polega na nie wyjaśnieniu istotnych w sprawie okoliczności, które skupiają się na ocenie, czy działka nr [...] jest zalewana i czy powoduje to szkody na tej działce, z jakich powodów jest ta działka zalewana i czy działanie włąścicieli na dz. nr [...] i nr [...] , w tym przez postawienie przedmiotowego nasypu w granicy z dz. nr [...] spowodowało zmianę dotychczasowych stosunków wodnych.

Powyższe okoliczności uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a.". Brak bowiem zebrania wystarczającego materiału dowodowego i dokonania należytej oceny już zebranych dowodów miał w tej sprawie znaczenie co do wydanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. przy ponownym postępowaniu organ II instancji powinien przede wszystkim zwrócić się do biegłego o co najmniej uzupełnienie opinii w kierunku skazanym przez Sąd, przeprowadzić oględziny i należycie ocenić zebrany materiał dowodowy, prawidłowo uzasadnić swoje stanowisko w sprawie, w szczególności w kwestiach budzących wątpliwości dowodowe. Kolegium, jako organ orzekający merytorycznie w sprawie, musi zatem w tym zakresie poczynić własne ustalenia i oceny, a nawet (jeżeli uzna to za stosowne i potrzebne) zwrócić się do biegłego I. Ł. o uzupełnienie opinii w kontekście odpowiedzi na pytanie, czy ów nasyp na działce nr [...] wzdłuż drogi za stodołą na działce [...] także nie powodu zmniejszenia (i w jakim zakresie – nawet minimalnym) prędkości przepływu wód, a w konsekwencji czy nie wpływa nawet w niewielkim zakresie na zmianę stanu wody na sąsiednich gruntach.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a.