Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 381/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 670
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Burmistrz Miasta S. odmówił G. R. umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym w kwocie 17.115,83 zł oraz odsetek ustawowych w kwocie 2.390,07 zł (na dzień [...] grudnia 2019 r.). W uzasadnieniu decyzji organ dokonał, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, analizy sytuacji finansowej i mieszkaniowej G. R., który wnioskiem z dnia [...] października 2019 r. wystąpił o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym, w kwocie 17.115,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi.

Organ ustalił, że G. R. jest osobą rozwiedzioną, od wielu lat bezdomną. Przebywa w mieszkaniu wspieranym, w którym zajmuje jeden pokój. Nie ponosi on żadnych kosztów utrzymania tego mieszkania, co stanowi jedyną formę pomocy społecznej, z której korzysta. Utrzymuje się z renty rolniczej w wysokości 1.157,01 zł, która podlega zajęciu komorniczemu z tytułu zobowiązań alimentacyjnych oraz kosztów komorniczych w wysokości 420,70 zł, w związku z czym do wypłaty wnioskodawcy pozostaje kwota 736,31 zł. Począwszy od [...] października 2019 r. wnioskodawca nabył prawo do świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji w kwocie 500 zł miesięcznie, które jest dodatkowym źródłem utrzymania i nie podlega zajęciu komorniczemu. G. R. jest osobą przewlekle chorą, stwierdzono względem niego całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym oraz do czerwca 2022 r. okresową niezdolność do samodzielnej egzystencji. Jego stan zdrowia wymaga przyjmowania leków niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania w środowisku, a także częstych pobytów na Pododdziale Dziennym Psychiatrycznym Ogólnym. W funkcjonowaniu G. R. wspiera go jego znajomy – T. B. Wnioskodawca nie utrzymuje kontaktów z dziećmi, nie zna ich sytuacji materialnej oraz nie może liczyć na ich pomoc. Organ ustalił także, że jedynym wydatkiem wnioskodawcy jest utrzymanie telefonu oraz zakup leków. Na podstawie przekazanych kopii faktur za leki i inne produkty apteczne organ wskazał, że

w październiku 2019 r. wydatek na ten cel wyniósł 245,58 zł. Porównując zaś kopię recept z fakturami za zakup leków z października 2019 r. organ ustalił, że nie w pełni się one pokrywają.

W ocenie organu I instancji sytuacja wnioskodawcy jest wprawdzie trudna, niemniej jednak nie w takim stopniu, który uzasadniałby zastosowanie najdalej idącej ulgi w spłacie należności, w postaci umorzenia należności. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie bez znaczenia pozostaje fakt, że wnioskodawca posiada stałe źródło dochodu, co w przyszłości daje możliwość zwrotu ww. należności. Pozostająca do dyspozycji wnioskodawcy kwota 1.236,61 zł może bowiem pozwolić na spłatę zadłużenia np. w ratach. Organ wskazał, że niskie dochody nie stanowią okoliczności wyjątkowej czy szczególnej, wyróżniającej konkretnego dłużnika spośród innych dłużników alimentacyjnych. Obowiązek alimentacyjny wobec dzieci obciąża rodziców nie tylko wówczas, gdy ich sytuacja materialna lub zdrowotna jest dobra, ale także gdy są oni niezamożni. Ponadto obowiązek ten spoczywa na rodzicach dzieci, a nie na organach państwa. Organ ustalił ponadto, że wyrokiem Sądu Okręgowego

w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...] uchylono obowiązek alimentacyjny wnioskodawcy wobec syna M. R. oraz utrzymano w mocy wysokość alimentów na rzecz córki M. R. w kwocie 300 zł miesięcznie. Ponadto na mocy decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. umorzyło G. R. 50% kwoty należności głównej z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dzieci w wysokości 17.115,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi, zaś decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] umorzyło należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej w wysokości 22.050 zł.

W oparciu o powyższe ustalenia, a także mając na uwadze art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. 2019, poz. 670, dalej: "ustawa"), organ I instancji uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia dłużnikowi alimentacyjnemu należności

z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej,

o których mowa w ww. przepisie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na obecną sytuację rodzinną i życiową wnioskodawcy, a także sytuację dochodową, która w ostatnim czasie uległa zmianie, tj. poprawie.

Organ ustalił, że G. R. ma obecnie 48 lat, legitymuje się orzeczeniem Komisji Lekarskiej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym do czerwca 2022 roku (orzeczenia z dnia [...] lipca 2019 r.), a także stwierdzającym okresową niezdolność do samodzielnej egzystencji "od nadal do czerwca 2022 roku".

Na podstawie zaś analizy obszernej dokumentacji medycznej złożonej przez skarżącego ustalono, że ww. od 1997 r. leczony jest z powodu schizofrenii paranoidalnej. Z tego powodu był wielokrotnie hospitalizowany w Oddziale Psychiatrycznym w S., T., P. i C. Ze względu na zaostrzenie się choroby w okresie od [...] grudnia 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. przebywał w M. Centrum Zdrowia, w oddziale zamkniętym Klinice Psychiatrii w P. Uczestniczył w terapii na Oddziale Dziennym Szpitala w S., tj. od [...] marca 2019 r. do [...] czerwca 2019 r., ostatnio od [...] marca 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. Kolejne skierowanie na leczenie szpitalne otrzymał w dniu [...] października 2019 r. i został przyjęty dnia [...] stycznia 2020 r. (zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2020 r.). Nadto skarżący cierpi na przewlekłą zaporową chorobę płuc, przebył operację stawu skokowego. Korzysta z wielu poradni, w tym: Lekarza Rodzinnego, Okulistycznej, Pulmonologicznej, Chirurgicznej, Dentystycznej, Dermatologicznej. Stan zdrowia skarżącego wymaga systematycznego przyjmowania leków. Skarżący objęty jest pomocą niespokrewnionego z nim – T. B.

Dalej organ wskazał, że skarżący przebywa od [...] września 2015 r. nieodpłatnie w Noclegowni dla bezdomnych, prowadzonej przez Caritas Diecezji S. (mieszkanie wspierane - zajmuje pokój z innym mieszkańcem). Powyższe uprawnienie zostało przyznane na kolejny okres decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r.

nr [...]).

Jak wynika zaś z zaświadczenia Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] września 2019 r. skarżący otrzymuje rentę rolniczą

w wysokości 1322,01 brutto zł (w tym dodatek pielęgnacyjny), która podlega zajęciu komorniczemu z tytułu zobowiązań alimentacyjnych w wysokości 420,70 zł. Po odliczeniu zaliczki na podatek dochodowy w kwocie 66 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 99,00 zł do wypłaty pozostaje kwota 736,31 zł (w tym 222,01 zł - dodatek pielęgnacyjny). Z informacji z dnia [...] grudnia 2019 r. KRUS, Placówki Terenowej w S. wynika ponadto, że skarżący nabył prawo do świadczenia uzupełniającego od [...] października 2019 r., w kwocie 500 zł. miesięcznie. Zatem stałe miesięczne dochody skarżącego wynoszą 500 zł+ 736,31 zł, tj. 1236,31 zł.

Miesięczne wydatki skarżącego stanowiące kwotę 800 zł, określono w oparciu o złożony przez niego wniosek i odwołanie. Kwota ta obejmuje opłatę za telefon 30 zł (zakup telefonu 60 zł – skarżący nie wliczył do wydatków, gdyż będzie służył mu kilka lat) oraz koszty zakupu wyżywienia 13 zł dziennie (miesięcznie około 450), środków czystości 20 zł, bielizny 10 zł, skarpetek 2 zł, koszul 10, butów 20 zł, koszty wysyłki listów poleconych, a ponadto ksero dokumentacji, papier podaniowy, kalki ołówkowe, długopis, spinacze łącznie około 18 zł (miesięcznie około 120 zł) i leki około 199,82 zł, przy czym jak podał skarżący, kwota ta była niewystarczająca na wykupienie leków w całości.

Reasumując powyższe, Kolegium wskazało, że nie kwestionuje faktu, że sytuacja skarżącego jawi się jako trudna, biorąc jednak pod uwagę kwotę pozostającą w dyspozycji strony, tj. 1236,31 zł, w zestawieniu z obiektywnymi kosztami utrzymania, tj. prowadzenia gospodarstwa domowego w realiach omawianego stanu faktycznego (tj. częste hospitalizacje wyłączające konieczność samoutrzymania i nieodpłatne zamieszkiwanie), widzi realną możliwość spłaty ciążącego na stronie zadłużenia, na przykład poprzez rozłożenie zaległości na raty.

Zdaniem Kolegium nie można też pominąć okoliczności, że wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] lipca 2019 r. o sygn. akt [...] ustalono, że obowiązek alimentacyjny skarżącego wobec córki M. R. ustał z dniem [...] lipca 2019 r. Z materiału dowodowego wynika ponadto, że od około dwóch lat na skarżącym nie ciąży też obowiązek alimentacyjnego względem syna M. R. Zatem skarżący został skutecznie uwolniony od przyszłych zobowiązań, co powinno pomóc mu w spłacie pozostałych ciążących na nim zaległości.

Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje również fakt, że decyzją z dnia

[...] lutego 2017 r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. umorzyło skarżącemu 50% kwoty należności głównej z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dzieci, w wysokości 17.115,83 zł wraz z ustawowymi odsetkami, natomiast kolejną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] - umorzyło należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej w wysokości 22.050,00 zł. Zdaniem Kolegium obecnie prowadzonego postępowania nie można rozpatrywać w oderwaniu od okoliczności, które były przyczyną umorzenia skarżącemu zobowiązań w poprzednio prowadzonych postępowaniach. Obie wyżej wymienione decyzje zapadły w odmiennym stanie faktycznym, a mianowicie do dyspozycji skarżącego pozostawała kwota mniejsza o 500 zł, tj. o kwotę świadczenia przyznanego z KRUS, jak też istniał obowiązek alimentacyjny wobec córki M. R., co generowało narastający dług strony.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że brak jest wystarczających podstaw do definitywnego zaniechania dochodzenia od wnioskodawcy ww. zadłużenia, o czym na zasadach uznaniowości orzeka organ administracji publicznej.

Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku G. R., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa: materialnego, tj. art. 30 ust. 2 ustawy oraz procesowego, tj. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80

i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organy nie uwzględniły w całości jego obecnej sytuacji dochodowej, rodzinnej, zdrowotnej i zawodowej, które opisał

w sposób szczegółowy. Na potwierdzenie przedstawionej w skardze argumentacji załączył do niej kserokopię dokumentacji, na którą powołał się w treści skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Pismem procesowym z dnia 20 sierpnia 2020 r. zatytułowanym "uzupełnienie skargi" skarżący odniósł się do argumentacji przedstawionej w odpowiedzi na skargę.

W piśmie procesowym z dnia 1 września 2020 r. skarżący wskazał, że jego obecne zadłużenie wynosi 61.459,60 zł oraz, że wedle jego wyliczeń spłaci on je po 72 latach. Z kolei w piśmie z dnia 10 września 2020 r. wskazał na dodatkowe, nie przewidziane wcześniej wydatki, związane z jego chorobą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wbrew wywodom skargi, nie narusza przepisów prawa, zaś sądowa kontrola decyzji administracyjnych sprawowana jest wyłącznie z punktu widzenia ich legalności (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca

2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2019 r., poz. 670 ze zm.) - zwanej dalej: "ustawą", organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 30 ust. 3).

Z treści tego unormowania wynika uznaniowy charakter decyzji wydawanych na jego podstawie, na co zresztą trafnie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym wybór sposobu załatwienia wniosku strony o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego należy do organu, który, w ramach uznania administracyjnego, rozstrzyga w sprawie. Wydanie decyzji przez organ musi zostać poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie sytuacji dochodowej

i rodzinnej wnioskodawcy, do czego w sposób wyraźny obliguje organ administracji cytowany wyżej art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz jej analizą, z zachowaniem wymogów proceduralnych przewidzianych

w Kodeksie postępowania administracyjnego, co wynika także z art. 25 wskazanej ustawy.

Organ administracji powinien zatem nie tylko poczynić ustalenia w oparciu

o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego

w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwić sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ powinien więc rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji oraz okoliczności uzasadniające zakres jej ewentualnego zastosowania, co następnie winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

W orzecznictwie sądowym nie budzi natomiast wątpliwości, iż sądowa kontrola uznania administracyjnego jest ograniczona wyłącznie do oceny tego, czy w sprawie zachodzą warunki materialnoprawne, uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej.

Zdaniem Sądu materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że wskazanym wyżej powinnościom w toku postępowania administracyjnego uchybiono. Podanie skarżącego zostało bowiem rozpatrzone przy uwzględnieniu jego sytuacji dochodowej i rodzinnej przedstawionej przez niego,

a wyciągniętych na tej podstawie wniosków nie można uznać za dowolne. Z wywiadu środowiskowego oraz oświadczeń skarżącego wynikają wszystkie istotne informacje o sytuacji rodzinnej, materialnej i zdrowotnej skarżącego, a także ponoszonych przez niego niezbędnych wydatków. Zwrócić też należy uwagę, że wbrew zarzutom skargi, organ nie kwestionuje trudnej sytuacji życiowej oraz zdrowotnej skarżącego.

Zauważyć jednakże należy, że umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego na podstawie omawianego przepisu powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa i rodzinna zobowiązanego uniemożliwia mu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki winien być jednak skutkiem czynników obiektywnych, tj. takich, na które zobowiązany nie ma (nie miał) wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Jak wynika zaś z akt sprawy, skarżący ma 48 lat, jest osobą rozwiedzioną

i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Od [...] września 2015 r. do nadal, nieodpłatnie przebywa w mieszkaniu wspieranym - zajmuje pokój z innym mieszkańcem (uprawnienie to zostało mu przyznane na kolejny okres decyzją

z dnia [...] czerwca 2019 r.). Stałe miesięczne dochody skarżącego wynoszą 1236,31 zł (736,31 zł + 500 zł). Skarżącemu przysługuje bowiem renta rolnicza w kwocie 1322,01 brutto (w tym 222,01 zł dodatek pielęgnacyjny), z której dokonywane są potrącenia komornicze z tytułu zobowiązań alimentacyjnych na rzecz córki M. R. w wysokości 428,70 zł. Po odliczeniu zaliczki na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, do wypłaty pozostaje kwota 736,31 zł. Od 1 października 2019 r. skarżący dodatkowo nabył prawo do świadczenia uzupełniającego w kwocie 500 zł miesięcznie.

Stałe miesięczne wydatki stanowi natomiast kwota 800 zł, która obejmuje opłatę za telefon oraz koszty zakupu leków, wyżywienia, środków czystości, ubrań, butów, materiałów biurowych (ksero dokumentacji, papier podaniowy, kalki ołówkowe, długopis, spinacze) oraz usługi fryzjera.

Skarżący legitymuje się orzeczeniem Komisji Lekarskiej KRUS o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym do czerwca 2022 r., ma stwierdzoną również okresową niezdolność do samodzielnej egzystencji do czerwca 2022 r. Od 1997 r. skarżący był wielokrotnie hospitalizowany z powodu stwierdzonej schizofrenii paranoidalnej. W związku z powyższym pozostaje pod opieka lekarza psychiatry, wymaga systematycznego przyjmowania leków. Obciążony somatycznie, cierpi na przewlekłą zaporową chorobę płuc, przebył operację stawu skokowego. Korzysta

z wielu poradni, w tym Lekarza Rodzinnego, Okulistycznej, Pulmonologicznej, Chirurgicznej, Dentystycznej, Dermatologicznej. Nadto z wyjaśnień skarżącego wynika, że jest on objęty pomocą niespokrewnionego z nim – T. B.

Mając na względzie powyższe, podzielić należy pogląd organów obu instancji, że wskazywane okoliczności nie uzasadniają uwzględnienia żądania skarżącego umorzenia omawianych należności. Sąd podobnie jak organy nie kwestionuje trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej skarżącego, jednakże w ocenie Sądu organy trafnie przyjęły, że nie są to przesłanki pozwalające na wyjątkowe potraktowanie skarżącego i dające podstawę do całkowitego zwolnienia go z zobowiązania. Skarżący posiada bowiem stały dochód oraz możliwości wsparcia ze środków pomocy społecznej (w postaci mieszkania wspieranego). Nadto zauważyć należy, że sytuacja finansowa skarżącego na skutek prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] lipca 2019 r. o sygn. akt [...] orzekającego, że obowiązek alimentacyjny skarżącego wobec córki M. R. ustał z dniem [...] lipca 2019 r. ulegnie poprawie. Z materiału dowodowego wynika ponadto, że od około dwóch lat na skarżącym nie ciąży też obowiązek alimentacyjnego względem syna M. R. Zatem jak trafnie podnosi Kolegium, skarżący został skutecznie uwolniony od przyszłych zobowiązań, co powinno pomóc mu w spłacie pozostałych ciążących na nim zaległości.

Dodatkowo podnieść należy za Kolegium, że decyzją tego organu z dnia

[...] lutego 2017 r. znak [...], umorzono skarżącemu 50% kwoty należności głównej z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dzieci, w wysokości 17.115,83 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Kolejną zaś decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] umorzono mu należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej w wysokości 22.050,00 zł. Obie wyżej wymienione decyzje zapadły jednak w odmiennym stanie faktycznym, albowiem do dyspozycji skarżącego pozostawała kwota mniejsza o 500 zł, tj. o kwotę świadczenia przyznanego z KRUS, jak też istniał obowiązek alimentacyjny skarżącego, wobec córki M. R., co generowało narastający dług strony.

Reasumując powyższe ustalenia organów obu instancji stwierdzić należy, że sytuacja dochodowa i zdrowotna skarżącego została w pełni uwzględniona przy rozpatrywaniu przesłanek stanowiących podstawę umorzenia, jednakże wybór rozstrzygnięcia po dokonaniu jej analizy, jak już wyżej wskazano, należy ostatecznie do organu administracji, który w rozpatrywanej sprawie przedstawił swoje stanowisko w sposób wyczerpujący i logiczny. Ponadto należy mieć na uwadze fakt, że wszelkiego rodzaju zwolnienia z obowiązku alimentacyjnego (lub świadczeń z nim związanych) mają charakter wyjątkowy i jako takie, zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi, powinny być interpretowane w sposób ścisły a nie rozszerzający. W związku z tym umorzenie powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązanie się

z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Wskazywane przez skarżącego okoliczności, nie czynią jego sytuacji wyjątkową oraz nie mogą stawiać go w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych dłużników alimentacyjnych.

Końcowo podkreślić należy, że działające w imieniu państwa organy administracji publicznej nie mogą pochopnie umarzać należności, gdyż sytuacja materialna dłużnika może w przyszłości ulec zmianie czy to w wyniku podjęcia płatnej pracy, poprawy stanu zdrowia czy też zaistnienia innych zdarzeń powodujących przysporzenie w majątku dłużnika. Zatem trudna sytuacja materialna dłużnika

w dacie orzekania w przedmiocie umorzenia należności nie musi oznaczać umorzenia owych należności. Pouczyć też należy skarżącego, że odmowa umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego nie przekreśla jego prawa do ubiegania się o umorzenie tych należności w przyszłości. Nadto na wniosek skarżącego organ może odroczyć termin spłaty zobowiązania lub ustanowić spłatę zobowiązania w ratach uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy.

W tym stanie rzeczy, na postawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu.