Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 999/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15b par 1 pkt 2 , artr. 51 ust 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2022 r. znak: DON.7100.30.2022.MB w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2022 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2022 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w Kościanie") z dnia 28 maja 2021 r., znak: [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia 12 sierpnia 2020 r. PINB w [...] zawiadomił o przeprowadzeniu kontroli budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce w [...], nr ewid. [...]. W trakcie kontroli, przeprowadzonej w dniu 15 września 2020 r., ustalono, że inwestorem prac jest Ł. M. (dalej: "Inwestor") i prowadzone są one na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Kontrola wykazała także, że Inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego zwiększając wysokość ścianki kolankowej o ok. 0,5 m oraz wysokość kalenicy o ok. 1 m. Tym samym podwyższono nieużytkowy strych. Fragment ściany szczytowej od strony działki nr [...] wykonano z pustaków szklanych, a w ścianie szczytowej od strony działki nr [...] zamontowano drzwi. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2020 r., znak: [...], PINB w [...] wstrzymał Inwestorowi prowadzenie dalszych robót. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], organ powiatowy nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w terminie do dnia 31 maja 2021 r., projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót. Z kolei decyzją z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...] Burmistrz Gminy [...] zmienił własną decyzję z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej działki. Zmieniono pkt 3 ppkt 5 ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na 3,85 m (uprzednio: 3 m). Następnie przy piśmie z dnia 10 maja 2021 r. Ł. M. przekazał do PINB w [...] projekt budowlany zamienny. W wyniku powyższego, decyzją z dnia 28 maja 2021 r. organ powiatowy zatwierdził projekt zamienny i zezwolił na wznowienie robót budowlanych. W wyniku wniosku M. K., postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2021 r. organ powiatowy wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 28 maja 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny. Decyzją z dnia [...] października 2021 r. PINB w [...] odmówił uchylenia własnej decyzji. W dniu 30 listopada 2021 r. do WINB w [...] wpłynął wniosek M. K. o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w [...] z dnia 28 maja 2021 r. Decyzją z [...] stycznia 2022 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji decyzji PINB w Kościanie z 28 maja 2021 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący. Po jego rozpatrzeniu, GINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że badana decyzja organu powiatowego została wydana na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: "p.b."). Organ wskazał, że celem postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50-51 p.b. jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - w szczególności przepisami techniczno-budowlanymi. Zgodnie z art. 51 ust. 4 p.b. organ nadzoru budowlanego, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, sprawdza przedstawiony przez stronę projekt architektoniczno-budowlany zamienny i wydaje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia. Zdaniem GINB organ powiatowy poprawnie zastosował procedurę naprawczą. Organ wskazał na fakt, że w wyniku kontroli wykazano odstępstwa od pierwotnego projektu budowlanego. Organ wydał decyzję nakładającą obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. W dniu 10 maja 2021 r. inwestor przedłożył projekt budowlany zamienny sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Projekt uwzględnia dotychczasowe zmiany oraz jest zgodny z warunkami zabudowy dla przedmiotowej działki ustalonymi przez Burmistrza Gminy [...].

GINB zauważył, że odstępstwo dotyczyło wysokości budynku oraz wysokości elewacji, a nie położenia budynku w stosunku do działek sąsiednich. Budynek zlokalizowany jest zgodnie z projektem pierwotnym. Zdaniem organu podkreślenia wymaga fakt, że w postępowaniu naprawczym organy nadzoru budowlanego nie badają zgodności z prawem projektu zatwierdzonego przez organy administracji architektoniczno- budowlanej, ale to, czy wykonane przez inwestora roboty budowlane odpowiadają treści tego projektu. GINB zauważył, że na zlokalizowanie budynku w odległości 3 m do granicy działki ścianą z luksferami Inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, której legalność nie została w stosownym postępowaniu zakwestionowana. W tej sytuacji nie mógł organ nadzoru budowlanego kwestionować usytuowania inwestycji w kształcie zgodnym z projektem pierwotnym, która była realizowana w oparciu o funkcjonujące w obrocie prawnym pozwolenie, a tym samym legalnie. Nawet w przypadku uznania, że byłoby dopuszczalne badanie przez PINB w [...] zgodności z prawem rozwiązań wykonanych zgodnie z zatwierdzonym projektem pierwotnym, to wskazać należy, że posadowienie budynku względem działki nr [...]nie narusza przepisów techniczno-budowlanych.

Skarżący w odwołaniu wskazał, że wydając decyzję z dnia [...] maja 2021 r. organ nadzoru budowlanego nie mógł wziąć pod uwagę decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2021 r. zmieniającej ustalenie warunków zabudowy, ponieważ decyzja ta nie została dostarczona pozostałym stronom postępowania i dlatego nie mogła stać się ostateczna w dniu 20 maja 2021 r. W odniesieniu do powyższego, GINB wyjaśnił, że ewentualne pominięcie strony w postępowaniu nie powoduje, że wydana decyzji nie może się uostatecznić, gdyż następuje to po upływie terminu na wniesienie odwołania dla ostatniej ze stron biorących udział w postępowaniu. GINB podkreślił, że strony pominięte mogą domagać się wznowienia postępowania. Jest to jednak odrębna procedura i GINB w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powiatowego organu nadzoru budowlanego nie może badać, czy decyzja o warunkach zabudowy jest dotknięta którąkolwiek z wad wznowieniowych lub nieważnościowych. Organ II instancji wskazał również, że bez wpływu na niniejsze postępowanie pozostaje także kwestia braku udziału M. K. w postępowaniu prowadzonym przed organem powiatowym. Zarzut ten nie należy bowiem do katalogu przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.), ale może być przesłanką wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K. W swojej skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2022 roku, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 35 ust 1 p.b. w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że kognicją postępowania naprawczego nie jest objęte badanie zgodności pod kątem odległości posadowienia budynku od innych działek, podczas gdy posadowienie budynku jako czynnik określony w projekcie zagospodarowania terenu, podlega badaniu pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego w postępowaniu naprawczym;

- art. 7, art. 8 § l, art. 77 § l i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie poczynienia ustaleń faktycznych w przedmiocie wpływu decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego na oddziaływanie inwestycji na działkę nr [...] stanowiącą własność skarżącego;

- §12 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: Rozporządzenie WT) w zw. z art. 51 ust. 1 p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że posadowienie ściany z oknami w odległości 3,02 m od granicy działki nr [...] nie stanowi rażącego naruszenia prawa jako niezgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami technicznymi, podczas gdy wprost z przepisu wynika że odległość taka wynosić musi co najmniej 4 metry;

- art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z § 12 ust. i pkt 1) Rozporządzenia WT w zw. z § 271 § 1-7 w zw. z § 272 ust. 1 Rozporządzenia WT poprzez przyjęcie, że:

a) przepisy przeciwpożarowe nie stoją na przeszkodzie usytuowaniu na działce nr [...] budynku jednorodzinnego w odległości 3,02 m, podczas gdy odległość budynku winna

wynosić co najmniej 4 metry;

b) projektowana na działce nr [...] inwestycja budowlana nie narusza praw skarżącego, pomimo że odległość budynku na działce [...] od granicy działki [...] uniemożliwia skarżącemu zabudowę na działce nr [...] w odległości mniejszej niż 5 metrów od granicy działki, wywierając wpływ na prawa skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2022r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2022r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 28 maja 2021 r., zatwierdzającej projekt zamienny budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w [...] i zezwalającej na wznowienie robót budowlanych oraz nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2022 r. wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (p. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.

Podkreślić przy tym trzeba, iż rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Dodać także należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

Przedmiotem postępowania nadzorczego była decyzja organu nadzoru budowlanego wydana na podstawie art. 51 ust 4 Prawa budowlanego, związana bezpośrednio z postępowaniem naprawczym dotyczącym istotnych odstępstw od projektu budowlanego.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na przedmiotową budowę. Przeprowadzona przez PINB kontrola wykazała , że inwestor Ł. M. odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego zwiększając wysokość ścianki kolankowej o ok. 0,5 m oraz wysokość kalenicy o ok. 1 m, co doprowadziło do podwyższenia nieużytkowego strychu. Fragment ściany szczytowej od strony działki nr [...] wykonano z pustaków szklanych, a w ścianie szczytowej od strony działki nr [...] zamontowano drzwi.

W konsekwencji powyższych ustaleń, postanowieniem z dnia 12 listopada 2020 r., PINB w [...] wstrzymał prowadzenie dalszych robót, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., na podstawie art 51 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w terminie do dnia 31 maja 2021 r., projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót. Z kolei decyzją z dnia 19 maja 2021 r., Burmistrz Gminy [...] zmienił własną decyzję z dnia [...] października 2018 r., ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej działki z zakresie pkt 3 ppkt 5 ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na 3,85 m (uprzednio: 3 m).

Inwestor w dniu 10 maja 2021 r. przedłożył projekt budowlany zamienny uwzględniające dokonane zmiany, w tym istotne odstąpienia od pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego.

Kontrolując w trybie nadzorczym decyzję z dnia 28 maja 2021r., zatwierdzająca projekt zamienny, zważyć też trzeba, iż w obrocie prawnym znajdowała się decyzja PINB w [...] z dnia 15 grudnia 2020 r. nakładająca na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia w zakreślonym terminie projektu budowlanego zamiennego, oraz, że kontrolowany etap postępowania naprawczego dotyczył ustalenia, czy obowiązek w tej decyzji nałożony został wykonany.

Przypomnieć trzeba, że sam fakt złożenia projektu zamiennego nie legalizuje wykonanych z odstępstwami od pozwolenia na budowę robót budowlanych. Dopiero treść tego projektu wyznacza dalsze postępowanie organu nadzoru budowlanego. Przy czym, obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu zamiennego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także w sposób zapewniający doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Projekt budowlany zamienny winien bezspornie przedstawiać stan rzeczywisty inwestycji (z wyraźnym zaznaczeniem zmian wprowadzonych w stosunku do pierwotnej dokumentacji), w tym – ewentualne prace pozostałe do wykonania i sposób ich realizacji. Innymi słowy, projekt budowlany zamienny powinien uwzględniać zmiany wynikające z wykonanych już robót budowlanych i wskazywać zakres prac pozostających do wykonania, i winien w tym zakresie pozostawać czytelny.

Sąd zgadza się również z organem odwoławczym, że projekt budowlany zamienny powinien być sprawdzony przez organ w zakresie objętym regulacją art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, mającą odpowiednie zastosowanie do dokumentacji zamiennej, na podstawie odesłania zawartego w art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, w tym – (o ile jest to uzasadnione rodzajem istotnych odstępstw) w zakresie zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu oraz przepisami, w tym: techniczno-budowlanymi.

Pamiętać przy tym należy, że – stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 in fine – przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu wykonanych zmian w stosunku do pierwotnego projektu budowlanego.

W niniejszej sprawie organ ocenił złożony projekt budowlany zamienny i prawidłowo uznał, że odpowiada on wymogom prawa i decyzji ten nie można zarzucić, że zapadła z rażącym naruszeniem prawa.

Słusznie organy prowadzące postępowanie nadzorcze podniosły, że kwestią zasadniczą jest właśnie ocena prawidłowości projektu budowlanego zamiennego w kontekście art. 35 ust 1 Prawa budowlanego jedynie w zakresie zmian- istotnych odstępstw od projektu budowlanego, które w sprawie niniejszej sprowadzają się podniesienia wysokości budynku oraz wysokości elewacji, a nie położenia budynku w stosunku do działek sąsiednich. Zmiana ta pozostaje w zgodzie z decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2021 r., którą zmieniono decyzję z dnia 19 października 2018 r., ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej działki w zakresie pkt 3 ppkt 5 ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na 3,85 m (uprzednio: 3 m).

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii zaprojektowania w ściennie szczytowej przedmiotowego budynku, od strony granicy z działką nr ew. [...], w odległości 3,02 m od tej granicy, fragmentu ściany z pustaków szklanych o wymiarach 20cm x 20cm, co w konsekwencji miałoby doprowadzić do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to należy za organem wyjaśnić, że ściana wypełniona luksferami nie może być traktowana jako ściana z otworami okiennymi, a winna być uznana za ścianę pełną. Luksfer jest bowiem kształtką budowlaną wykonaną ze szkła, służącą do wypełniania konstrukcji ściennych lub stropowych. Może być wykonana ze szkła przezroczystego lub barwionego, o powierzchni gładkiej lub wzorzystej. Posiada znaczną przepuszczalność światła, sięgającą ponad 60%. Pomimo tego, że luksfery pełnią funkcję doświetlającą, bezspornie nie są oknami. Wobec tego ścianę z luksferami traktować należy jako ścianę bez otworów okiennych, co za tym idzie, brak jest w tym względzie niezgodności z przepisami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009r., II OSK 92/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2011r., II SA/Kr 559/11). Wskazać również należy, że zgodnie z § 232 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. Zatem również z tego przepisu wynika, że luksferów nie można utożsamiać z oknami.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ścianę z przeszkleniami traktować należy jako ścianę bez otworów okiennych, podobnie jak ścianę wybudowaną z luksferów, które pełnią funkcję doświetlającą, ale nie są oknem (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2015 r., II OSK 3093/13, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2006 r., II OSK 1275/05, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem ścianę, w której znajdują się przeszklenia wykonane z luksferów należy uznać za ścianę bez otworów okiennych w rozumieniu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( vide wyrok NSA z dnia 2 października 2015r., II OSK 409/14).

Wbrew twierdzeniom skargi usytuowanie ściany pełnej, zawierającej dopuszczalny prawem fragment wypełniony luksferami, nie narusza przepisów przeciwpożarowych w tym § 271 w zw. z § 272 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Mając powyższe na względzie za całkowicie uzasadnione należy uznać twierdzenia organów prowadzący postępowanie nadzorcze, że kontrolowana decyzja PINB w [...] z dnia [...] maja 2021r. wydana na podstawie art. 51 ust 4 Prawa budowlanego nie zapadała z rażącym naruszeniem prawa, a zatwierdzone zmiany nie wpłynęły na oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącego w stosunku do decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r. o pozwoleniu na budowę, która przez skarżącego nie była kwestionowana.

Należy także podzielić stanowisko organu, że brak udziału skarżącego w postępowaniu naprawczym należy oceniać wyłącznie w kontekście przesłanki wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a nie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2021r.

Konkludując, Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja PINB w [...] z dnia [...] maja 2021r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym w ocenie Sądu nie zasługuje także na aprobatę zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Organy przeprowadziły postępowanie nadzorcze wnikliwie i odniosły się do zarzutów skarżącego, zarówno zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2022r., poz.329).