Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 886/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2013 r., skarżący A. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie Referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2013 r. (zaświadczenia z ZUS z dnia 23 października 2013 r. o wysokości emerytury wypłaconej w okresie od 1 stycznia do 31 października 2013 r., pisma z ZUS z dnia 5 grudnia 2013 r. o wysokości dokonanego zajęcia egzekucyjnego, planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji komorniczej z emerytury z dnia 24 września 2013 r., dowodów potwierdzających poniesienie opłat za wodę, wywóz śmieci, energię elektryczną, gaz, ubezpieczenie nieruchomości, telefon, internet i RTV, paragonów za zakup leków w maju, wrześniu i grudniu 2013 r., dodatkowego oświadczenia z dnia 14 grudnia 2013 r., w tym w przedmiocie nieposiadania rachunków i lokat), ustalono, że utrzymuje się on z emerytury, która – po uwzględnieniu potrąceń dokonywanych w ramach prowadzonej egzekucji – wynosi 1.638,60 zł netto miesięcznie, jego jedyny majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 62 m2, średnie miesięczne (udokumentowane) wydatki związane z bieżącymi kosztami utrzymania skarżącego wynoszą 967 zł.

W tak ustalonym stanie faktycznym Referendarz sądowy uznał, że skarżący obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Biorąc pod uwagę wysokość osiąganych przez skarżącego miesięcznych dochodów oraz udokumentowaną kwotę ponoszonych przez niego wydatków, która obejmuje opłaty za media i zakup leków, przyjąć należy, że do dyspozycji skarżącego pozostaje miesięcznie kwota około 672 zł. W ocenie orzekającego kwota ta nie jest wystarczająca do poczynienia przez skarżącego oszczędności. Tym bardziej, że są to środki, które przeznaczyć on musi na zaspokojenie swoich pozostałych niezbędnych kosztów jak chociażby wyżywienia, czy zakupu środków czystości, których ww. kwota wydatków nie uwzględnia. Pod uwagę wzięto także okoliczność, że skarżący, poza mieszkaniem, nie posiada innego majątku, którego składniki mógłby ewentualnie spieniężyć, a środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie.

Z tych względów uznano, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.