Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2057/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 151, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 46 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
article: art. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Małgorzata Miron /spr./ Protokolant: asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. – obecnie: O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 14/13 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Z. K.kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową o wysokości 27 m i z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] w miejscowości B., gmina Ż.wystąpiła P. Sp. z o.o. Do wniosku inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego masztu i anten, a także kwalifikację przedsięwzięcia i analizę środowiskową.

Starosta K. dwukrotnie podejmował w tej sprawie decyzje zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę. Decyzja w tym przedmiocie z dnia [...] marca 2012 r. została rozstrzygnięciem Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. uchylona, a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia było nienależyte wyjaśnienie przez organ okoliczności sprawy odnoszących się głównie do pojęcia miejsc dostępnych dla ludności w kontekście emisji pól elektromagnetycznych przez poszczególne anteny objęte projektem budowy stacji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy inwestor przedłożył analizę środowiskową i kwalifikację przedsięwzięcia wyjaśniając, że dokumenty te opracowano "w oparciu o zmodyfikowaną konfigurację stacji bazowej telefonii komórkowej" oraz że "aktualna analiza i kwalifikacja uwzględnia zapisy MPZP". W rezultacie, Starosta K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., ponownie zatwierdził przedmiotowy projekt budowlany i udzielił P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę.

Uzasadniając decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. Starosta K. wyjaśnił, że na terenie stacji bazowej telefonii komórkowej P. projektuje się urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo – odbiorcze umieszczone w urządzeniach typu outdoor oraz anteny sektorowe i paraboliczne zainstalowane na wieży, której wysokość wynosić będzie około 27 m n.p.t. W najbliższym otoczeniu stacji znajdują się: na kierunku zachodnim, północno – zachodnim oraz północnym w odległości ponad 220 m od podstawy wieży budynki gospodarcze, mieszkalne o wysokości nieprzekraczającej 14 m n.p.t.; na kierunku północno – wschodnim w odległości ponad 140 m od podstawy wieży budynki gospodarcze i mieszkalne o wysokości nieprzekraczającej 10 m n.p.t.; na kierunku południowo – zachodnim w odległości ponad 100 m od podstawy wieży budynki gospodarcze i mieszkalne o wysokości nieprzekraczającej 10 m n.p.t. Na pozostałych kierunkach zabudowa nie występuje, a w sąsiedztwie planowanej inwestycji (w promieniu do 150 m) nie są znane inne anteny i urządzenia emitujące pola elekromagnetyczne istotne z punktu widzenia oddziaływania na ludzi i środowisko. Z kolei na przedmiotowej wieży planuje się zainstalowanie następujących anten: H= 26 m- anteny sektorowe BSA001 – 3 elementy na azymuty 110°, 230° i 350°; H= 26 m - anteny sektorowe BSA003 - 3 elementy na azymuty 110°, 230° i 350°; H= 27 m – antena paraboliczna RLA23-12 azymut 14°.

Starosta wskazał, że działka nr [...] w B. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r., nr [...], poz. [...]) i znajduje się na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem B26.MN,U, gdzie tereny MN,U to tereny przeznaczone na funkcję zabudowy jednorodzinnej i usługi z dopuszczalną formą zabudowy i zagospodarowania terenu "sieci i obiekty infrastruktury". Do obiektów tych zalicza się z kolei stacja bazowa telefonii komórkowej, albowiem według definicji z internetowej encyklopedii Wikipedia infrastruktura techniczna to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno - gospodarczej (osiedla, dzielnicy, miasta, zakładu przemysłowego itp.) w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp. Starosta zaznaczył jednocześnie, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r., nr 106, poz. 675) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Starosta wyjaśnił, że działki znajdujące się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej (tj. działki o nr: [...]) objęte są również tym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i położone są w obszarze oznaczonym w planie symbolem: B26.MN,U – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługi, B5.MN – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz B23.U,P – zabudowa usługowa, rzemiosła, składy i magazyny. Na obszarach tych dopuszczalne maksymalne wysokości zabudowy zostały określone następująco: dla terenu B26.MN,U – 10 m, B5.MN – 9 m, B23.U,P – 15 m. Przeznaczenie tych terenów określone planem i ich funkcjonowanie w zgodności z tymże planem wiąże się z kolei, zdaniem Starosty, nierozerwalnie z przebywaniem ludzi właśnie w tych obszarach.

W ocenie Starosty projektowane przedsięwzięcie będzie spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883), a punkt 4 analizy środowiskowej, który początkowo zawierał informację, iż rozpatrywane przedsięwzięcie nie będzie spełniać wymagań określonych w tym rozporządzeniu – zawierał omyłkę pisarską. W przypadku przedmiotowej stacji, pracującej w zakresie częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych charakteryzowane są przez wartość skuteczną natężenia pola elektrycznego równą 7 V/m lub wartość gęstości mocy pola elektromagnetycznego równą 0,1 W/m². Spełnienie wymagania dotyczącego nieprzekraczania poziomu 0,1 W/m² w miejscach dostępnych dla ludności jest wystarczającym warunkiem spełnienia przepisów, gdyż tej wartości gęstości mocy odpowiada w polu dalekim wartość natężenia pola elektrycznego zawsze mniejsza od 7 V/m. Starosta uznał jednocześnie, że w przypadku rozpatrywanej sprawy przez "miejsce dostępne dla ludności" należy rozumieć maksymalną dopuszczalną wysokość zabudowy określoną w planie miejscowym. Ponadto, w przypadku rozpatrywanej stacji, głównym i jedynym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny nadawcze stacji. Same urządzenia i tory antenowe są ekranowane i praktycznie nie wypromieniowują do otoczenia energii elektromagnetycznej istotnej ze względu na oddziaływanie biologiczne. Z przeprowadzonych zaś pod tym względem obliczeń wynika, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą występować wyłącznie w przestrzeni niedostępnej dla ludności. W przypadku anten sektorowych obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpią bowiem: 1) na azymucie 110° - dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokości powyżej 16,2 m n.p.t. (tj. 1,2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,3 m i na wysokości powyżej 17,2 m n.p.t. (tj. ponad 2,0 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); 2) na azymucie 230° - dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokości powyżej 16,2 m n.p.t. (tj. ponad 7,0 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,3 m i na wysokości powyżej 17,2 m n.p.t. (tj. ponad 8 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); 3) na azymucie 350° - dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokości powyżej 16,2 m n.p.t. (tj. 6,2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,2 m i na wysokości powyżej 16,6 m n.p.t. (tj. 6,6 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego). Z kolei, w przypadku anten parabolicznych obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą się koncentrować na kierunku promieniowania tej anteny, w wąskiej wiązce w maksymalnym zasięgu do 60,3 m i na wysokości powyżej 26,6 m n.p.t. i 16,6 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu zagospodarowania przestrzennego.

Starosta stwierdził również, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego też rozpatrywane przedsięwzięcie nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które określone zostały w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też przedsięwzięcie to nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Starosta wskazał jednocześnie, że lokalizacja stacji bazowej oraz przewidywany zasięg jej oddziaływania nie jest objęty obszarem Natura 2000, a inwestor złożył wniosek, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego, który został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia projektowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Z uwagi na powyższe Starosta doszedł do przekonania, że złożony wniosek spełnia wszystkie wymagania określone w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. odwołanie wniosła Z. K., domagając się jej uchylenia. W ocenie odwołującej się decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem: art. 28 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane – poprzez wydanie pozwolenia na budowę przy braku przesłanek do jego wydania; art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska – poprzez błędną interpretację pojęcia miejsc dostępnych dla ludności; art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwały Rady Miasta w Ż. z dnia [...] października nr [...] – ponieważ planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez błędne ustalenie, że planowana inwestycja jest potencjalnie nieznacząca dla środowiska, przez co nie jest wymagane uzyskanie decyzji o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Uzasadniając przedstawione zarzuty odwołująca się wskazała, że planowana inwestycja budowy wieży o wysokości 27 m jest niezgodna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską w Ż., zgodnie z którym tereny, na których stanąć ma inwestycja zostały przeznaczone pod funkcję zabudowy jednorodzinnej i usługowej, a wysokość tych budynków nie może przekraczać 10 m. Organ przyjął ponadto błędną interpretację pojęcia miejsc dostępnych dla ludności, albowiem uznał, że jest to maksymalna dopuszczalna wysokość zabudowy określona w planie miejscowym. Takie rozumienie tego pojęcia jest niezgodne z przepisami kodeksu cywilnego, które wskazują, jakie są granice nieruchomości. Miejsca dostępne dla ludności to nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Organ zaś wziął pod uwagę tylko zabudowę istniejącą, a nie uwzględnił tego, że działki należące do skarżącej, czyli miejsca, gdzie potencjalnie możliwe jest wybudowanie lokali mieszkalnych, będą stanowić granicę budowanego obiektu. Dlatego też, zdaniem odwołującej się, planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których niezbędne jest uzyskanie decyzji o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Odwołująca się wskazała ponadto, że planowana inwestycja nie pozostanie bez wpływu na zdrowie mieszkańców będących pod ciągłym napromieniowaniem przez pulsujące pola elektromagnetyczne wysokiej częstotliwości tzw. mikrofale, generowane 24 godziny na dobę przez tę stację. Właściciele działek będą pod stałą ekspozycją pulsujących pól elektromagnetycznych wysokich częstotliwości wypromieniowanych z nadajników stacji bazowej telefonii komórkowej P., co ma wpływ na powstawanie różnych chorób. Lokalizacja planowanej inwestycji spowoduje jednocześnie spadek ceny działek budowlanych o kilkadziesiąt procent, spadek efektów ekonomicznych, upadłość firm produkcyjnych (głównie budowlanych) i gastronomicznych funkcjonujących w gminie. Dodatkowo odwołująca się podniosła, że działka, na której ma powstać przedmiotowa inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., uchylił w całości decyzję Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. i jednocześnie zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P., wieża kratowa 27 m wraz z wewnętrzną linią zasilającą (WZL), na działce nr [...] w B..

Wojewoda uznał, że dokonana przez Starostę K. merytoryczna ocena projektu jest poprawna, jednakże sam projekt budowlany jest niekompletny, albowiem nie zawiera projektu instalacji teletechnicznej. Dlatego też Wojewoda przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu umożliwienia inwestorowi uzupełnienia braku formalnego wniosku, tj. projektu budowlanego instalacji elektrycznej, a inwestor, przy piśmie z dnia [...] października 2012 r., dostarczył 4 egzemplarze wymaganego projektu.

Odnosząc się zaś do zarzutu odwołującej się dotyczącego braku dostępu działki nr [...] do drogi publicznej, Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w sprawie ustalenia numerów ewidencyjnych dla dróg gminnych na terenie Miasta i Gminy Ż., ulica O. położona w B. posiada status publicznej drogi gminnej o nr [...].

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego konieczności poprzedzenia inwestycji decyzją środowiskową Wojewoda wskazał, że z przedstawionej analizy środowiskowej wynika, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć potencjalnie oddziaływujących na środowisko naturalne i nie wymaga dodatkowo ustalenia warunków jej realizacji w decyzji środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Z analizy tej i kwalifikacji przedsięwzięcia wynika również, że dla zaprojektowanej stacji bazowej dochowane są wymogi odnośnie wskazania, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Z dokumentów tych wynika, że wiązki promieniowania będą również przebiegać ponad dopuszczalnymi wysokościami zabudowy określonymi w planie miejscowym.

Z uwagi na powyższe, Wojewoda uznał, że brak jest podstaw do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę.

Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła Z. K., domagając się jej uchylenia w zakresie, w którym orzeczono o zatwierdzeniu przedmiotowego projektu budowlanego. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: art. 28 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane – poprzez wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji przy braku przesłanek do jej wydania; art. 6 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, który jest sprzeczny z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a przede wszystkim narusza ład przestrzenny; art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez błędne ustalenie, że planowana inwestycja jest potencjalnie nieznacząca dla środowiska, przez co nie jest wymagane uzyskanie decyzji o oddziaływaniu na środowisko; art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska – poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie pozwolenia na budowę mimo, że inwestycja godzi w interesy osób trzecich, tj. właścicieli działek sąsiednich w związku z błędną interpretacją pojęcia miejsc dostępnych dla ludności; § 14 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez udzielenie pozwolenia na budowę pomimo, że działka, na której posadowiona ma być inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej; art. 7 k.p.a. – poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia kwestii, czy działka, na której ma powstać inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej.

Uzasadniając zgłoszone zarzuty skarżąca wskazała tożsame argumenty, co w odwołaniu. Dodatkowo podniosła, że zgodnie z opracowaniem środowiskowym przygotowanym na potrzeby niniejszego postępowania, w przypadku anten sektorowych telefonii komórkowej P. obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpią w sektorze 1 (sektor 110°) – dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokość powyżej 16,5 m n.p.t. – ponad 1,2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego, natomiast dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu 90,3 i na wysokość powyżej 16,9 m n.p.t. – ponad 2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Obszary te będą zaś występowały w miejscach dostępnych dla ludności, a inne rozumienie tego pojęcia spowodowałoby, że właściciele sąsiednich nieruchomości nie będą mogli korzystać z nich w granicach społeczno - gospodarczego przeznaczenia swojego prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że z analizy środowiskowej załączonej do projektu budowlanego wynika, że wskazane przez skarżącą obszary pól o podwyższonym natężeniu, które jej zdaniem znajdują się w miejscach dostępnych dla ludności, znajdują się w odległości do 15 m od osi głównej wieży, a zatem mieszczą się w granicach działki nr [...]. Natomiast obszar wiązki głównej o podwyższonym natężeniu pola elektromagnetycznego znajduje się co najmniej 4,5 m nad poziomem maksymalnej wysokości zabudowy wynikającej z ustaleń planu. Ponadto, zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu, pomiędzy projektowanym ogrodzeniem stacji bazowej, a granicą działki nr [...] i [...], pozostaje pas terenu o szerokości 6 m, po którym obecnie przebiega droga zwyczajowa. Wobec powyższego teren pomiędzy wymienioną granicą działki, a ogrodzeniem terenu stacji bazowej, nie będzie spełniał wymogów działki budowlanej przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniowo - usługową, a będzie stanowił pas drogowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nie jest zgodna z prawem, a skarga Z. K.zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu projekt budowlany stacji telefonii komórkowej P. wraz z wieżą kratową o wysokości 27 m i z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] w B. nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie spełnia warunków określonych w przepisach szczególnych, dlatego też nie było możliwe wydanie dla tej inwestycji decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Sąd wskazał, że działka nr [...] położona w miejscowości B., gmina Ż.znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru części wsi B., ograniczonego od północy granicą wsi, od wschodu granicą wsi i drogą na B., od południa granicą wsi i od strony zachodniej w południowej części B. granicą wsi, w północnej części linią wysokiego napięcia, gmina Ż., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. Teren działki znajduje się na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem B.26.MN,U. Z ustaleń ogólnych planu dla grupy MN,U wynika, że jest to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług, dla której dopuszczalną formą zabudowy i zagospodarowania terenu są m.in. "sieci i obiekty infrastruktury".

Sąd podniósł, że stacja telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową stanowi "sieci i obiekty infrastruktury". Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., nr 171, poz. 1800) infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Urządzeniem telekomunikacyjnym zaś, zgodnie z art. 2 pkt 46 tej ustawy, jest urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji. Powołując się stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych Sąd wskazał, że stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z masztu, anten, przyłączy i osprzętu z pewnością jest urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w publicznej sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, tj. dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada status urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej łączności publicznej.

Sąd przypomniał jednocześnie, że stacja telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową stanowi przede wszystkim inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647), zgodnie z którym inwestycją celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651, z późn. zm.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśniono, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, a warunkami uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego jest działanie o zasięgu co najmniej lokalnym w zakresie celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie więc do treści art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przez pojęcie łączności publicznej z kolei, zgodnie z art. 4 pkt 18 tej ustawy, rozumieć należy infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego.

Jak stwierdził Sąd, skoro zaś stacja telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową jest inwestycją celu publicznego, to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien określać granice terenów, na których te inwestycje mogą zostać rozmieszczone. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (pkt 4a) oraz granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012 (pkt 4b). O tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien określać granice terenów, na których dopuszczalne jest umieszczenie inwestycji celu publicznego świadczą również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587), które określają wymagany zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części tekstowej i graficznej, a w szczególności wymogi dotyczące: 1) materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów, sposobu dokumentowania prac planistycznych (§ 1 tego rozporządzenia). Zgodnie więc z § 4 pkt 1 tego rozporządzenia ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Z kolei załącznik nr 1 do tego rozporządzenia określający podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego wymienia: 1. tereny zabudowy mieszkaniowej, 2. tereny zabudowy usługowej, 3. tereny użytkowane rolniczo, 4. tereny zabudowy techniczno – produkcyjnej, 5. tereny zieleni i wód, 6. tereny komunikacji a także 7. tereny infrastruktury technicznej, wśród których wymienia: elektroenergetyka (E), gazownictwo (G), wodociągi (W), kanalizacja (K), telekomunikacja (T), gospodarowanie odpadami (O), ciepłownictwo (C). Z rozporządzenia wynika więc, że teren przeznaczony pod infrastrukturę techniczną – telekomunikację powinien być oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego kolorem ciemnoszarym i literą T.

Sąd podniósł, że lokalizacja stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową możliwa jest zatem jedynie na terenach konkretnie wyodrębnionych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, które oznaczone są kolorem ciemnoszarym i literą T. Jednakże, brak prawidłowego oznaczenia w planie terenów przeznaczonych pod lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji nie świadczy jednoznacznie o całkowitym zakazie ich lokalizacji. W sytuacjach takich zastosowanie znaleźć może bowiem ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r., nr 106, poz. 675), która w rozdziale 5 ustanowiła szczególne zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych. Zgodnie więc z art. 46 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu to kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemna, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Sąd doszedł do przekonania, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w ogóle nie przewiduje możliwości lokalizowania na terenie nim objętym stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową. W planie tym brak jest bowiem prawidłowego oznaczenia terenów przeznaczonym pod infrastrukturę telekomunikacyjną. Ustalenie zaś w całej strefie MN,U, jak również w pozostałych wyznaczonych strefach: MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), MN,MW,U (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wielorodzinnej i usługowej), U (tereny zabudowy usługowej) – dopuszczalnej formy zabudowy w postaci "sieci i obiektów infrastruktury" nie spełnia wymogów określonych w art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Niedostosowanie się do tych wymogów uprawniałoby zaś do lokalizowania stacji telefonii komórkowych w każdym miejscu objętym planem, a to sprzeczne byłoby również z ogólnymi zasadami kształtowania polityki przestrzennej określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak oznaczenia w planie terenów przeznaczonych pod infrastrukturę telekomunikacyjną wynika również, zdaniem Sądu, z zapisu § 5 pkt 3 ppkt 11 tego planu, który ustanawia tereny komunikacji, ciągów pieszo - jezdnych oraz infrastruktury technicznej, wymieniając wśród nich: KDZ – tereny dróg zbiorczych, KDL – tereny dróg lokalnych, KDD – tereny dróg dojazdowych, PT – tereny pasów technicznych oraz G – tereny infrastruktury technicznej gazowej. Niewymienienie wśród tych terenów - terenów infrastruktury telekomunikacyjnej świadczy o tym, że plan nie przewiduje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji na terenach nim objętych.

Zdaniem Sądu lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na działce nr [...] położonej w B. nie jest możliwa również na podstawie powołanego przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Teren tej działki przeznaczony jest oprócz usług na cele zabudowy jednorodzinnej, co umożliwia jedynie lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Planowana inwestycja nie ma takiego charakteru z tego względu, że projekt budowlany przewiduje budowę stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową o wysokości 27 m.

A zatem – zdaniem Sądu - ponieważ budowa stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową na działce nr [...] w B. nie została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] i nie dopuszcza tego również szczególne unormowanie przewidziane w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych – przedstawiony w niniejszej sprawie projekt budowlany nie spełnia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Sąd uznał ponadto, że wybudowanie planowanej stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową na działce nr [...] w B. byłoby niezgodne z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883 ), które określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności.

Sąd wskazał, iż z załącznika do tego rozporządzenia wynika, że w miejscach dostępnych dla ludności dla pól elektromagnetycznych o częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, wartością dopuszczalnej gęstości mocy jest 0,1 W/m². Przekroczenie zatem tej wartości w miejscach dostępnych dla ludności jest niedopuszczalne. Sąd zauważył, że inwestor stacji bazowej telefonii komórkowej może zrealizować inwestycję, której promieniowanie elektromagnetyczne oddziałuje na sąsiednią nieruchomość jedynie wówczas, gdy pole elektromagnetyczne oddziałujące na nieruchomość sąsiednią znajduje się w miejscu niedostępnym dla ludzi. Podniósł, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczyć bądź pozbawić właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującego im prawa własności, przy czym dotyczy to zarówno dotychczasowego korzystania, jak i przyszłego korzystania z gruntu, w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa. Zgodnie bowiem z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Z art. 143 k.c. wynika, iż w granicach określonych przez społeczno - gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. W wyroku z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1581/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż skoro zgodnie z art. 143 k.c. własność gruntu rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu, to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. Ponadto zgodnie z art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., nr 25 poz. 150 ) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Miejscem niedostępnym dla ludzi jest zatem miejsce, w którym właściciel nie ma możliwości korzystania ze swojej nieruchomości w jakikolwiek sposób. W ocenie Sądu, miejsce dostępne dla ludności nie jest jednak jednoznaczne, jak to uznały orzekające w niniejszej sprawie organy, z wysokością budynku. Pojęcia miejsca dostępnego dla ludności nie można ograniczać do gabarytów znajdującego się na nieruchomości budynku, miejscem dostępnym dla ludności w przypadku zabudowy mieszkaniowej jest bowiem nie tylko teren budynku mieszkalnego, lecz również dostępna dla ludzi przestrzeń otaczająca ten budynek (jak ogród czy przestrzeń bezpośrednio nad dachem budynku). Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika zaś, że antena sektorowa znajdująca się na azymucie 110° będzie wytwarzać obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokości powyżej 16,2 m n.p.t, tj. 1,2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego. Jak wskazał Sąd, tym samym pobyt na dachu wybudowanego tam budynku człowieka, którego wzrost przekroczy 1,2m będzie się wiązał z przebywaniem w miejscu, w którym promieniowanie przekracza dozwolony poziom dla miejsc dostępnych dla ludności.

Zdaniem Sądu uznać również należy, że obszar pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpi dla anteny sektorowej na azymucie 110° dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,3 m i na wysokości powyżej 17,2 m n.p.t., albowiem wynosi on tylko ponad 2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego. Dla twierdzeń tych nie ma jednak znaczenia fakt powołany przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę wskazujący, że obszary o podwyższonym natężeniu znajdują się w odległości do 15 m od osi głównej wieży, a zatem mieszczą się w granicach działki nr [...] i stanowią pas drogowy. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] października 2010 r. wynika bowiem, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem B26.MN,U – tj. tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi. Sąd podkreślił, że zatem właśnie taka zabudowa może być na tej działce realizowana i to, że obecnie występuje tam droga nie ma znaczenia, albowiem w każdej chwili przeznaczenie tej części działki może zostać zrealizowane zgodnie z zapisami planu. Sąd podzielił prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości nie wyznacza sposób, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać.

W ocenie Sądu projekt budowlany stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową na działce nr [...] w B. nie jest zgodny z przepisami szczególnymi i nie spełnia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zatem zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej P. wraz z wieżą kratową o wysokości 27 m i wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] w B. nie było możliwe.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze, Sąd wyjaśnił, że działka nr [...] w B. posiada dostęp do drogi publicznej. Jak wynika bowiem z dołączonych do sprawy akt administracyjnych znajdujące się obok tej działki o nr [...] stanowią ulicę O. (informacja z mapy ewidencyjnej – karta 15 akt administracyjnych, uchwała Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w sprawie nadania nazw ulic we wsi B. – karta 16 akt administracyjnych). Ulica O. zaś jest drogą gminną (uchwała Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w sprawie ustalenia numerów ewidencyjnych dla dróg gminnych na terenie Miasta i Gminy Ż.– karta 17 akt administracyjnych). Również w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] października 2010 r. działki te oznaczone są symbolem KDD – tereny dróg dojazdowych.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, zgodnie z którym planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wskazał Sąd, z przedstawionych w sprawie obliczeń wynika bowiem, że osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych znajdują się poza miejscami dostępnymi dla ludności, a najniższa różnica wynosi 4,5 m, więc nawet błędne rozumienie przez organy pojęcia miejsca dostępnego dla ludności nie zmienia tej oceny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia 14 listopada 2012 r. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania Sąd podjął w oparciu o art. 200 tej ustawy.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. II SA/Gd 14/13 złożyła P. Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie wyroku i oddalenie skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. Jednocześnie wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci:

1) art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. (Dz.U. Nr 106, poz. 675) w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w Ż. nr [...] poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przeznaczenie w planie miejscowym terenu jednocześnie na cele zabudowy jednorodzinnej i cele usługowe przy jednoczesnym braku uwzględnienia w tym planie lokalizacji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest sprzeczne z planowaną inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, podczas gdy przeznaczenie terenu również na cele usługowe (a nie wyłącznie na cele zabudowy jednorodzinnej) implikuje przyjęcie braku sprzeczności z przeznaczeniem terenu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej także innej niż lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu;

2) art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. Nr 25, poz. 150) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz 1883) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustalenie, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, winno być określane wyłącznie przez potencjalne możliwości zagospodarowania terenu w kontekście przeznaczenia terenu w planie miejscowym, bez odniesienia się do stanu faktycznego w zakresie realnej możliwości zagospodarowania terenu i dostępu ludności.

Jak podkreślono w skardze kasacyjnej, celem regulacji ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w tym w szczególności art. 46 ustawy jest zapobieganie tworzenia obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci telekomunikacyjnych. Ustawodawca tworząc wskazany akt prawny zapewnił normą rangi ustawowej, by postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie blokowały bez uzasadnionych powodów rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej. Skarżący kasacyjnie podniósł, iż art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jednoznacznie ustanawia regułę, że dopuszczalne jest realizowanie każdej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która nie jest sprzeczna z planem miejscowym, choćby plan miejscowy inwestycji takiej wyraźnie nie przewidywał, czy też nie określał wyraźnego przeznaczenia danego terenu na tego rodzaju inwestycje. Przepis ten przesądza, że inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym przypadku, jeżeli nie narusza przepisów odrębnych ani też nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu oraz nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, które zgodnie z ust. 1 mogą być ustanawiane jedynie wyjątkowo. Postanowieniami art. 46 ust. 2 ustawy ustawodawca istotnie ograniczył swobodę oceny organu przesądzając, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją jakiejkolwiek inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Oznacza to, że na terenach przeznaczonych na cele usługowe takie przeznaczenie terenu nie może być podstawą do stwierdzenia sprzeczności z planem lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a tym samym źródłem tej sprzeczności może być wyłącznie przepis odrębny lub ustanowiony w planie zakaz lub ograniczenie.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wbrew zapatrywaniom Sądu w odniesieniu do zdania drugiego art. 46 ust. 2 nie jest uprawniona wykładnia a contrario. Nie jest dopuszczalnym twierdzenie, że ustawodawca dla określonego w tym przepisie przeznaczenia terenu ograniczył dopuszczalność lokalizowania tylko do wyraźnie wymienionych inwestycji. Różnica sprowadza się jedynie do tego, że inwestycje innego rodzaju wymagają badania co do zgodności z danym przeznaczeniem terenu. Tym samym, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, nie ma przeciwwskazań, by na terenach przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej uznać za dopuszczalne lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej niebędących infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu. Jak wskazano w dalszej części skargi kasacyjnej, działka o nr [...] w B., na której posadowiona miała być stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem literowym MN,U, a więc o przeznaczeniu na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i usługi. Tym samym pomijając kwestię, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy mieszkaniowej nie pociąga samo w sobie sprzeczności z lokalizowaniem inwestycji z zakresu łączności publicznej niebędących infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu, fakt przeznaczenia terenu również na cele usług, a nie wyłącznie na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wskazuje jednoznacznie - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - na brak sprzeczności lokalizacji inwestycji z przeznaczeniem terenu. Przeznaczenie terenu nie tylko na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ale i na usługi, przy jednoznacznym wskazaniu w treści art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, że przeznaczenie terenu na cele usługowe nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (w tym innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu) nie może prowadzić do konkluzji, że wobec jednoczesnego przeznaczenia tego samego terenu na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zachodzi takowa sprzeczność.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wobec okoliczności, iż w przypadku zdania drugiego art. 46 ust. 2 nie jest uprawniona wykładnia a contrario, przeznaczenie terenu również na cele usługowe pociąga za sobą wykładnię odmienną od przyjętej przez Sąd, tj. że przeznaczenie terenu również na cele usługowe jednoznacznie przemawia za brakiem sprzeczności przeznaczenia terenu z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną wykładnia dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jest niewłaściwa i nie może stanowić podstawy ustalenia sprzeczności inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. Nr 25, poz. 150) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 243, poz. 1623) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz 1883) autor skargi kasacyjnej podniósł, że podzielić należy pogląd Sądu, iż w świetle definicji legalnej określonej w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska miejscem dostępnym dla ludności jest również dach budynku. Nie jest jednakże, w jego ocenie, możliwe podzielenie poglądu, że nie ma znaczenia okoliczność, że obszar o podwyższonym natężeniu znajduje się wyłącznie w odległości do 15 m od osi głównej wieży, a zatem w znacznej większości mieści się w granicach działki gruntu nr [...], na której ma zostać wybudowana stacja bazowa, a w części, w której przekracza granice działki, pokrywa się z działką stanowiącą pas drogowy. Tym bardziej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał jako rozstrzygający fakt, iż istnieje potencjalna możliwość przeznaczenia działki gruntu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co może pociągnąć za sobą, że miejscem dostępnym dla ludności będzie również dach takiej zabudowy, na którym dojdzie do przekroczenia dopuszczalnego poziomu pola elektromagnetycznego.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej przy ocenie, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności nie wystarczy ustalenie, że hipotetycznie takim miejscem może się stać w bliżej nieokreślonej przyszłości przy spełnieniu bliżej nieokreślonych warunków, natomiast daną sprawę należy odnosić do aktualnego stanu faktycznego. Koniecznym jest bowiem ustalenie, czy dane miejsce nie tylko hipotetycznie może być zagospodarowane zgodnie z planem miejscowym w ten sposób, że stanie się miejscem dostępnym dla ludności, ale również ustalenie, czy wobec danych okoliczności faktycznych będzie możliwe takie zagospodarowanie terenu, że stanie się miejscem dostępnym dla ludności.

Skarżący kasacyjnie podniósł, iż mimo, że teren przeznaczony jest również na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przy realizacji inwestycji żadne z miejsc, na którym występować będzie podwyższone natężenie pola elektromagnetycznego nie będzie miejscem dostępnym dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Znaczna część bowiem będzie ogrodzonym terenem stacji bazowej, gdzie przebywanie ludności będzie zarówno zabronione, jak i niedostępne bez użycia sprzętu technicznego, pozostała część stanowiąca pas drogowy nie będzie zaś mogła być wykorzystana na cele zabudowy jednorodzinnej z uwagi na fakt, że ma szerokość 6 m, a więc jest nieodpowiednia dla wykonania jakiejkolwiek inwestycji z zakresu zabudowy mieszkaniowej.

Tym samym, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, odnoszenie się wyłącznie do przeznaczenia terenu w planie miejscowym i hipotetycznej możliwości zagospodarowania terenu celem ustalenia, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, bez odniesienia się do stanu faktycznego, faktycznych i realnych możliwości wykorzystania danego terenu, jest nieprawidłowe. Tego rodzaju wykładnia doprowadziłaby de facto do braku możliwości realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na jakimkolwiek terenie nieprzeznaczonym w planie wyłącznie na cele infrastruktury technicznej, wobec zaś unormowań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych taka wykładnia nie może się ostać.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. K. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na jej rzecz od skarżącej kasacyjnie Spółki zwrotu kosztów posterowania . W uzasadnieniu stanowiska powtórzono argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W toku postępowania przez Naczelnym Sadem Administracyjnym wskazano, iż P. Sp. z o.o. została przejęta w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. przez Spółkę O. S.A. w W. – złożono wypis z KRS na potwierdzenie twej okoliczności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Zasadnie, w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zarzucono wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675).

Oceniając, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd pierwszej instancji wskazał, że działka nr [...] w miejscowości B., na której planowana jest przedmiotowa inwestycja położona jest na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na obszarze oznaczonym jako B.26.MN,U. W zapisów tego planu wynika, że jest to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług, dla której dopuszczalną formą zabudowy i zagospodarowania terenu są m.in. sieci i obiekty infrastruktury. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że stacja telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi sieci i obiekty infrastruktury. Poza sporem także pozostaje, że inwestycja ta stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647) co oznacza, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien określać granice terenów, na których te inwestycje powinny zostać rozmieszczone. Ustawodawca wprowadził także zasadę, że jeżeli w miejscowym planie zagospodarowania terenu nie wskazano lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej to dopuszcza się jej lokalizowanie jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Jednocześnie – na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji – ustawodawca wprowadził w zd. 2 art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych regułę interpretacyjną stosowaną przy ocenie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazując, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Trafnie ustalono, że wobec legalnej definicji pojęcia: "infrastruktura telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu" zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 4 wskazanej wyżej ustawy przedmiotowa inwestycja jako przekraczająca wysokość 5 m nie posiada cech "nieznacznego oddziaływania". Powyższej ustalone przez organy administracji okoliczności, prawidłowo zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom tego Sądu nie pozwalają na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan bowiem, co trafnie podnosi skarżący kasacyjnie, nie zawiera wyraźnych zakazów ani ograniczeń dla lokalizowania tego rodzaju inwestycji. Fakt, że w § 5 pkt 3 pkt 11 planu wymieniono jedynie tereny dróg zbiorczych, dróg lokalnych, dróg dojazdowych oraz pasów technicznych i infrastruktury technicznej nie oznacza, jak przyjął Sąd pierwszej instancji, że inwestycje telekomunikacyjne nie mogą być realizowane. Po pierwsze: taka interpretacja jaka została dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest sprzeczna z art. 46 ust. 2 zd. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który – co raz jeszcze należy podkreślić – dopuszcza lokalizowanie omawianych inwestycji jeżeli nie narusza to ustalonych zakazów i ograniczeń. A zatem aby lokalizacja ta nie była dopuszczalna to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musiałby zawierać konkretne uregulowania ograniczające lub wręcz zakazujące realizacji takich inwestycji. Brak takich unormowań nie może być traktowane rozszerzająco. Należy bowiem podzielić stanowisko skarżącego kasacyjnie, że taka rozszerzająca wykładnia byłaby sprzeczna z celami ustawy, która w art. 46 ust. 1 wprowadziła zasadę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowanie w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Po drugie: nie można zgodzić się z dokonaną przez Sąd pierwszej instancji interpretacją art. 46 ust. 2 zd. 2 ustawy. Zdaniem Sądu wojewódzkiego jeżeli dany teren przeznaczony jest na cele zabudowy jednorodzinnej to istnieje możliwość lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej jedynie o nieznacznym oddziaływaniu. Wykładnia gramatyczna (językowa) omawianego przepisu prowadzi do odmiennych niż poczynił to Sąd pierwszej instancji wniosków. Brak bowiem podstaw do uznania, że w sytuacji gdy dany teren przeznaczony na cele zabudowy jednorodzinnej dopuszcza również inne przeznaczenie to jedynie ten pierwszy cel determinuje rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być realizowana. O ile bowiem tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową o tyle przeznaczenie terenu na inne cele zwłaszcza na cele produkcyjne i usługowe takich szczególnych ograniczeń nie wprowadzają. A zatem jeżeli miejscowy plan zagospodarowania terenu przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze to potencjalny inwestor musi dostosować plany inwestycyjne do którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie. Taka interpretacja jest także zgodna konstytucyjną zasadą ochrony własności, która wskazuje, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Niewątpliwie zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego może wprowadzać ograniczenia prawa własności jednakże ograniczenia te nie mogą być interpretowane szeroko. W niniejszej sprawie zatem skoro teren, na którym znajduje się działka inwestycyjna oznaczony jest jako tereny usług to przeznaczenie to nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bez względu na zakres oddziaływania infrastruktury telekomunikacyjnej.

Trafnie również skarżąca kasacyjnie spółka zarzuciła naruszenie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U z 2013 r., poz. 1232 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie tego Sądu pogląd, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 31 maja 2010 r. w sprawie II OSK 719/09, LEX nr 597806). Przyjmując, że przedmiotowa inwestycja byłaby niezgodna z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych pomiarów Sąd wojewódzki uznał, że jedna z anten będzie wytwarzać obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90.4 na wysokości powyższej 16,2 m n.p.t. tj. 1,2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego. Tym samym pobyt człowieka przeciętnego wzrostu na dachu budynku będzie wiązał się z przebywaniem w miejscu, w którym promieniowanie przekroczy dozwolony poziom dla miejsc dostępnych dla ludności.

Nie kwestionując, co do zasady powyższych ustaleń Sądu wskazać należy, że rację ma skarżący kasacyjnie wskazując na konieczność odniesienia się do stanu faktycznego a w konsekwencji czy dane miejsce może być zagospodarowane w realiach sprawy w taki sposób, że stanie się miejscem dostępnym dla ludności. Skarżąca kasacyjnie spółka zwróciła uwagę, że podwyższone natężenie pola elektromagnetycznego będzie miało miejsce w odległości ok. 15 m od osi głównej wiązki, a zatem w granicach działki inwestycyjnej. Rację ma wprawdzie Sąd pierwszej instancji twierdząc, w powołaniu się na stanowisko zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych, że bez znaczenia pozostaje, że w chwili obecnej część nieruchomości, nad którą znajdują się obszary o podwyższonym natężeniu wykorzystywana jest zwyczajowo pod drogę. Nie jest bowiem istotne jak teren jest faktycznie wykorzystywany, ale jaka jest hipotetyczna możliwość jego wykorzystania. Z prawidłowych ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika bowiem, że działka położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi i w taki właśnie sposób może być potencjalnie wykorzystywana.

Uszło jednak uwadze Sądu, że przepisy ustawy - Prawo budowlane wprowadzają pewne ograniczenia zabudowy. Jeśli zatem uwzględnić, iż przedmiotowa stacja telefonii komórkowej będzie musiała być ogrodzona to pozostały pas działki, na którym wystąpią niedozwolone natężenia pól nie pozwoli na realizację budynku o wysokości wskazanej w planie jako maksymalnej. Powyższe uzasadnia twierdzenie, że rację ma skarżąca kasacyjnie, iż w realiach niniejszej sprawy wadliwie Sąd ocenił, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z zapisami wyżej wskazanego rozporządzenia co jest skutkiem wadliwej oceny, iż przekroczenie wskazanego w tym rozporządzeniu niedozwolonego natężenia nastąpi w miejscach dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego co uzasadnia konieczność jego uchylenia.

Uznając, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Z. K.i uznał, iż nie jest ona uzasadniona albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Jak zostało wyżej wskazane, wbrew twierdzeniom skarżącej organ architektoniczno – budowlany prawidłowo ocenił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzupełnieniu tych rozważań wskazać jedynie należy, że okoliczność, że obowiązujący plan uchwalony uchwalą Rady Miejskiej w Ż. z dnia 29 października 2010 r. nie zawiera w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczenia obszarów, na których mogą być realizowane inwestycje celu publicznego w tym m.in. stacje telefonii komórkowych oznacza, że inwestycje te mogą być realizowane na całym terenie, o ile nie jest to sprzeczne z przepisami odrębnymi. Zakładając bowiem racjonalność miejscowego ustawodawcy, jeżeli jego celem byłoby ograniczenie możliwości realizacji takich inwestycji jedynie do konkretnych części obszarów to niezależnie od tego, że umieściłby takie postanowienia sposób odpowiadający przepisom prawa w treści planu, to miał możliwość wprowadzenia innego rodzaju ograniczeń, które uzasadniałyby przyjęcie, że nie na całym obszarze taka inwestycja może być realizowana. Brak takich zapisów planu nie pozwala na uznanie, że realizacja inwestycji na takich terenach byłaby sprzeczna z ogólnymi zasadami kształtowania polityki przestrzennej określonej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie ma także racji skarżąca Z. K., że działka o nr [...], na której zaplanowano przedmiotową inwestycję nie ma dostępu do drogi publicznej. Z akt sprawy wynika bowiem, że działki o nr [...] znajdują się w pasie ulicy O., ta zaś jest drogą gminną. Powyższe znajduje potwierdzenie w informacjach o wybranych działkach oraz uchwale Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...]. Wynika to także z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Należy podzielić również pogląd organów administracji co do tego, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach albowiem nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie można również stwierdzić, aby projekt zagospodarowania terenu był sprzeczny z przepisami w tym techniczno – budowlanymi.

W świetle powyższych rozważań nie można skutecznie zarzucić Wojewodzie [...]emu naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, a skoro inwestycja odpowiada prawu, obowiązkiem organu, wynikającym z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo - budowlane - było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 188 i 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Jednocześnie odstąpił od zasądzania kosztów postępowania kasacyjnego w całości uznając, że zachodzą szczególne okoliczności, o których mowa w art. 207 § 2 tej ustawy.