Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 15/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędziowie NSA Halina Kuśmirek, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wybudowanego ogrodzenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. na podstawie art. 105 kpa umorzył postępowanie w sprawie wybudowania ogrodzenia pomiędzy nieruchomością o nr ew. [...] stanowiącą własność M. B., a nieruchomością o nr ew. [...] stanowiącą własność M. C., położonych w miejscowości gm. Z.

W uzasadnieniu stwierdził, iż pomiędzy nieruchomościami o nr ew. [...] i [...] pobudowane zostało w latach sześćdziesiątych ogrodzenie. Ponieważ postępowanie administracyjne wszczęto pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994 r. zgodnie z art. 103 przepisy tego prawa mają zastosowanie. W myśl art. 29 i 30 tej ustawy budowa ogrodzeń pomiędzy działkami sąsiednimi nie wymaga pozwolenia na budowę ani formy zgłoszenia właściwemu organowi. Rozstrzygnięcie kwestii podnoszonej przez M. C., iż ogrodzenie zostało pobudowane na jego działce nie leży w kompetencji Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, lecz sądu powszechnego.

Decyzja z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. C. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że w przedmiotowej sprawie budowa spornego ogrodzenia nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga jedynie budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz wysokości powyżej 2,20m. Natomiast ewentualna kwestia usytuowania ogrodzenia na działce skarżącego nie może stanowić przedmiotu postępowania prowadzonego w trybie nadzoru budowlanego.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł M. C.

Skarżący stwierdził, że ogrodzenie posesji M. B. pobudowane jest na długości 30m na jego działce nr [...], a nie pomiędzy działkami jak podaje to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. podał, również, że ogrodzenie pobudowano w roku 1987, a nie w latach sześćdziesiątych.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a taki tylko wzgląd mógłby uzasadniać uchylenie tej decyzji.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, że zgłoszenie właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20m.

Organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że przepisy prawa budowlanego w przedmiotowej sprawie nie zostały naruszone i wobec braku przedmiotu postępowania – niezgodności robót z obowiązującymi przepisami, były podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa, jako bezprzedmiotowego.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jak i doktryną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego, takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień, wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1998 r. sygn. akt II SA 70/98, LEX nr 43205).

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych we wniesionej skardze wyjaśnić należy, że sprawy z zakresu naruszenia prawa własności, posiadania, sporne rozgraniczenia gruntów należą do rozstrzygnięcia w postępowaniu cywilnym przez sądy powszechne i leżą poza zakresem kompetencji organów administracji.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest naruszenia prawa, które z urzędu należało wziąć pod rozwagę, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.