Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 703/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152,  art. 200,  art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28,  art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej A. C. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", po rozpatrzeniu odwołania A. i A. C. od decyzji Burmistrza z dnia [...], znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Opracowanie i wdrożenie innowacyjnej technologii odzysku opon w metodzie ciągłej w ramach budowy, zakładu odzysku odpadowej gumy i tworzyw sztucznych" planowanego do realizacji na działkach nr [...] z obrębu [...], umorzyło postępowanie odwoławcze.

Uzasadniając swoją decyzję Kolegium ustaliło, że decyzją z dnia [...], znak: [...], Burmistrz po rozpatrzeniu wniosku Spółki A., określił środowiskowe uwarunkowania dla wymienionego na wstępie przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A.i A. C., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Kolegium wyjaśniło, iż możliwość merytorycznego rozpatrzenia odwołania uzależniona jest od dochowania terminu do wniesienia odwołania oraz zidentyfikowania interesu prawnego osoby wnoszącej odwołanie. Zapadłe przed Kolegium rozstrzygnięcie nie dotyka meritum sprawy, bowiem przeszkodę w tym stanowi brak legitymacji skarżących do skutecznego wszczęcia postępowania odwoławczego, które oparte jest w pełni na zasadzie skargowości, co oznacza, że może być uruchomione wyłącznie przez podjęcie czynności procesowej przez uprawniony podmiot. W ocenie Kolegium, skarżącym nie przysługuje status strony postępowania, a jedynie taki podmiot może korzystać z środków zaskarżenia.

Stosownie do treści art. 73 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Fakt, że dane postępowanie może być wszczęte tylko na wniosek określonych podmiotów, nie ogranicza automatycznie kręgu stron postępowania tylko do wnioskodawcy. Stosownie bowiem do art. 28 K.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kolegium podkreśliło, że cechą interesu i obowiązku prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu, natomiast brak bezpośredniego wpływu sprawy na sferę prawną podmiotu nie zezwala na uznanie go za stronę w postępowaniu administracyjnym. W sprawach z zakresu ustalenia uwarunkowań środowiskowych przymiot strony ma wnioskujący o wydanie decyzji podmiot, któremu przysługuje tytuł prawny do nieruchomości na której realizowane będzie przedsięwzięcie, podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia oraz wszystkie inne podmioty, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu ewentualnego oddziaływania planowanej inwestycji, które to oddziaływanie dla jego eliminacji obwarowane może być nakazami lub zakazami bezpośrednio odnoszącymi się do atrybutów przysługujących stronom postępowania praw do nieruchomości.

W myśl art. 74 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć:

- w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

- poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

- wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

Ustalenie stron postępowania, w którym podejmowana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, w zasadzie dokonywane jest na podstawie dołączonej do wniosku inwestora mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Istotne znaczenie dla ustaleń w tym zakresie mają informacje i dane zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Jak wynika z akt sprawy organ I instancji uznał An.C. za stronę prowadzonego postępowania.

Przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na działkach nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...]. A.C. nie posiada żadnych nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym [...]. Natomiast An. C. przysługuje prawo własności nieruchomości działek położonych w tymże obrębie, oznaczonych jako działki nr [...]. Działki te znajdują się nieopodal terenu inwestycyjnego. Działki nr [...] oznaczone są użytkiem [...] i stanowią "inne tereny zabudowane", natomiast działka nr [...] oznaczona jest użytkiem [...] i stanowi "tereny mieszkaniowe".

Planowane przedsięwzięcie polegać ma na budowie zakładu produkcji paliw. Istotą prowadzonej działalności ma być produkcja paliw płynnych z odpadów innych niż niebezpieczne. Planowana inwestycja umożliwi produkcję oleju pirolitycznego przy wykorzystaniu zużytych opon samochodowych, odpadowej gumy oraz tworzyw sztucznych.

Z punktu widzenia oddziaływania na nieruchomości skarżącej An. C., według Kolegium, istotne są przede wszystkim kwestie emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz kwestie hałasu.

Jak wynika ze sporządzonego na potrzebę postępowania środowiskowego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w wyniku prowadzonych w zakładzie procesów odzysku odpadów gumowych (głównie opon), po wstępnym rozdrabnianiu, będą przetwarzane na surowce stanowiące przedmiot dalszego obrotu i gospodarczego zastosowania, tj.:

- produkt węglowy - sadza techniczna (wagowo około 40% materiału wejściowego),

- olej popirolityczny (wagowo około 40% materiału wejściowego),

- metale żelazne (wagowo około 11-13% materiału wejściowego),

- gaz generatorowy (energetyczny, wagowo około 5-7% materiału wejściowego).

Zużyte opony pobierane będą wózkiem widłowym ze składu opon, następnie za pomocą podajnika wprowadzane będą do rozdrabniacza mechanicznego, w którym będą rozdrabniane na strzępy tzw. chipsy o wielkości około 10 mm, za pomocą bardzo ostrych noży. Następnie pocięta guma wtłaczana będzie do reaktora przez automatyczny dozownik połączony ze szczelną "zasuwą" odcinającą dostęp powietrza. W reaktorze następuje beztlenowy, niskotemperaturowy proces rozpadu i redukcji węglowodorów kauczukowych zawartych w odpadach. Temperatura, w jakiej odbywać się będą procesy wewnątrz reaktora będzie zmienna w czasie i zależna od poszczególnych etapów przemian chemicznych. Zainstalowane zostaną dwa generatory prądotwórcze napędzane gazem generatorowym w celu wytworzenia energii elektrycznej o mocy

1,5 MW łącznie i uzyskania odpowiedniej temperatury procesu. Spaliny wytwarzane w generatorach będą kierowane do komory dopalającej np. typu ATON MOS, gdzie w wysokich temperaturach ulegną dopaleniu. Otrzymane w wyniku wyżej opisanego procesu produkty rozpadu odpadów, tj: gaz generatorowy (mieszanina metanu, etanu oraz niewielkich ilości propanu i butanu), frakcja olejowa (olej popirolityczny o właściwościach oleju opałowego), sadza techniczna (węgiel o strukturze amorficznej) oraz złom wysokowęglowej stali (pochodzącej z kordu stalowego) będą separowane i wydalane z reaktora przez system zaworów jednokierunkowych. Cały system będzie szczelny i nie spowoduje emisji do środowiska.

W czasie robót budowlanych wystąpi emisja zanieczyszczeń powstająca podczas pracy silników wysokoprężnych napędzanych olejem napędowym, głównie będą to samochody ciężarowe oraz sprzęt ciężki. Będzie to dwutlenek siarki, azotu, tlenek węgla i pył zawieszony. Będzie to emisja o charakterze niezorganizowanym. Obliczenia oddziaływania napowietrzę atmosferyczne takiej emisji przeprowadzone bezpośrednio w czasie realizacji na obiektach o większej koncentracji sprzętu budowlanego wykazały, że największym problemem była emisja dwutlenku azotu szczególnie występująca podczas pracy agregatu prądotwórczego. Podczas montażu elementów nastąpi również emisja pyłu ze szlifowania oraz prac spawalniczych. Prace szlifierskie będą związane wyłącznie ze szlifowaniem zgarów powstałych podczas spawania. Emisja pyłu ze szlifowania jest pomijalnie mała. Po zakończeniu prac budowlanych emisja ta nie będzie występowała. W fazie eksploatacji przedsięwzięcia źródłami emisji będą środki transportu dowożące surowce, środki transportu wywożące odpady, a także zanieczyszczenia technologiczne związane z magazynowaniem, m.in. oleju pirolitycznego, spalaniem gazu pirolitycznego oraz spalaniem gazu propan - butan. Przedstawione w raporcie o oddziaływaniu na środowisko szczegółowe obliczenia dla substancji: dwutlenek siarki, tlenki azotu, tlenek węgla, węglowodory alifatyczne i węglowodory aromatyczne, pył PM 10 i pył PM 2,5 wskazują iż nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych norm poza granicami obiektu.

Ponadto wykonane obliczenia opadu pyłu wykazały, że zostaną spełnione warunki ochrony powietrza dla fazy eksploatacji - opad pyłu nie przekracza dopuszczalnych wartości. Również analiza oddziaływania skumulowanego ze względu na emisję zanieczyszczeń gazowych i pyłowych pochodzących z planowanego przedsięwzięcia, przy uwzględnieniu istniejących zakładów sąsiednich (Zakłady [...]), wykazała, iż inwestycja nie będzie powodowała uciążliwości dla powietrza atmosferycznego.

Zdaniem Kolegium, jeśli chodzi o hałas to - w fazie realizacji inwestycji, czyli na etapie prac rozbiórkowych, ziemnych, budowlanych i montażowych, główne źródło hałasu stanowić będzie praca maszyn budowlanych (koparka, spychacz, ładowarka, dźwig), ruch pojazdów transportowych (samochody ciężarowe, wywrotki) oraz praca innych maszyn, urządzeń i narzędzi niezbędnych do wykonywania prac na placu budowy (sprężarki, piły tarczowe, spawarki, szlifierki, elektronarzędzia itp.). W fazie realizacji inwestycji prace będą prowadzone w porze dziennej. Po zakończeniu budowy i oddaniu do użytku zakładu odzysku odpadowej gumy i tworzyw sztucznych, istotnymi źródłami hałasu emitowanego do środowiska z terenu zakładu będą instalacje i urządzenia technologiczne. Osobną grupę źródeł hałasu stanowią pojazdy mechaniczne, głównie samochody ciężarowe i cysterny, ich ruch na terenie zakładu związany z obsługą jego działalności, a więc przywóz surowców do produkcji (opony poużytkowe, tworzywa sztuczne), wywóz produktów (węgiel techniczny, stal, olej grzewczy, gaz) oraz odpadów, a także transport wewnątrzzakładowy zapewniany przez dwa wózki widłowe, napędzane gazem LPG.

Najbliższe względem lokalizacji zakładu tereny chronione akustycznie stanowią:

- od północy - zabudowa mieszkaniowa przy ul. [...],

- od zachodu - zabudowa mieszkaniowo-usługowa przy ul. [...] (działka nr [...], stanowiąca własność An.C.),

- od południa - zabudowa mieszkaniowa przy ul. [...] oraz ul. [...]. Powyższa zabudowa mieszkaniowa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenach elementarnych [...] przeznaczonych jako tereny produkcyjno-usługowe.

Stosownie do postanowień art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. 1232 ze zm.) jeżeli zabudowa mieszkaniowa znajduje się na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach, które to warunki określa- norma PN-87/B-02151/02 - "Akustyka Budowlana. Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach. Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach". Zgodnie z tą normą równoważny poziom dźwięku A (LAeq) przenikający do pomieszczeń mieszkalnych (od wszystkich źródeł hałasu łącznie) nie może przekraczać wartości 40 dB w porze dnia i 30 dB w porze nocy, przy zamkniętych drzwiach i oknach budynku.

Przyjmując izolacyjność akustyczną właściwą pełnych ścian zewnętrznych oraz okien, odpowiednio według załącznika 3 i 4 instrukcji 338/2003 ITB Warszawa "Metoda określania - emisji i imisji hałasu przemysłowego w środowisku", czyli dla ścian pełnych powyżej 40 dB, a dla okien drewnianych powyżej 25 dB, otrzymamy następujące poziomy hałasu wewnątrz budynku w najmniej korzystnym miejscu, czyli w pobliżu zamkniętego okna:

- dla etapu budowy, w porze dnia - ok. 28 dB (poziom dopuszczalny 40 dB),

- dla etapu eksploatacji, w porze dnia - ok. 19 dB (poziom dopuszczalny 40 dB),

- dla etapu eksploatacji, w porze nocy - ok. 17 dB (poziom dopuszczalny 30 dB).

W ocenie Kolegium, powyższe obliczenia wskazują, iż zarówno w fazie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia, w budynkach mieszkalnych narażonych na emisję hałasu z terenu zakładu (w tym w budynku stanowiącym własność An.C.), będą spełnione normy dotyczące poziomów hałasu wewnątrz pomieszczeń.

Reasumując, budowa zakładu odzysku odpadowej gumy i tworzyw sztucznych na działkach nr [...] z obrębu [...], nie pogorszy warunków środowiskowych, nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń czy norm hałasu, a oddziaływanie przedsięwzięcia zamknie się w granicach działek inwestycyjnych. W konsekwencji za strony postępowania środowiskowego, oprócz inwestora i właściciela nieruchomości, na których planowana jest inwestycja, należało uznać właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z działkami objętymi inwestycją. Jak wskazano powyżej A.C. nie posiada żadnych nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym [...]. Natomiast A.C. przysługuje prawo własności działek nr [...], nr [...], jednakże nie graniczą one z terenem inwestycyjnym i nie znajdują się z zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Tym samym An. i A. C. nie jest stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu odzysku odpadowej gumy i tworzyw sztucznych na działkach nr [...] z obrębu [...].

Powyższa decyzja została zaskarżona przez An.C., A.C. i G.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucili naruszenie:

• art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., przez jego zastosowanie,

• art. 28 K.p.a. w związku z art. 73 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez przyjęcie, że skarżący nie są stronami postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia,

• art. 127 K.p.a., poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiadają legitymacji do wniesienia odwołania,

• art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak zapewnienia skarżącym udziału w postępowaniu,

• art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia istoty sprawy i arbitralne wyłączenie skarżących z udziału jako stron,

• art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie

i wnieśli o uchylenie decyzji w całości i zwrot kosztów postępowania.

Skarżący podnieśli, że przedmiotowa decyzja dotyczy jednej z 3. instalacji, planowanych na obszarze łącznie ok. 15. hektarów. Kolegium umarzając postępowanie odwoławcze bezzasadnie pozbawiło skarżących prawa do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji. Na podstawie wyłącznie raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, raportu sporządzonego przez pełnomocnika inwestora, przyjęło za udowodnione, że oddziaływanie przedsięwzięcia zamknie się w granicach działek inwestycyjnych, a normy hałasu oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza nie będą przekroczone.

Organ drugiej instancji nie rozważył, czy materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organ pierwszej instancji jest wystarczający do dokonania oceny legitymacji procesowej skarżących, nie wezwał ich o wyjaśnienie z jakich praw wywodzą istnienie swojego interesu prawnego i arbitralnie uznał, że właściciel nieruchomości, które sąsiadują z obszarem planowanej inwestycji przez wąską drogę, lecz nie graniczą z tym obszarem bezpośrednio, nie jest stroną postępowania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, pojęcie "działka sąsiednia" obejmuje zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki inwestycyjnej, jak i działki ościenne, a o występowaniu uciążliwości nie mówi się tylko w przypadku przekroczenia wymagań wynikających z przepisów prawa lub decyzji administracyjnych. Organ drugiej instancji nie uwzględnił też wyroku NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. OSK 1485/10, zgodnie z którym społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu nie wyznacza sposobu, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, ale sposób w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie zgodnie z przepisami prawa może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać. Zabudowa mieszkaniowa znajduje się na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny produkcyjno-usługowe. Lokalizacja w bliskim sąsiedztwie zakładu mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ma oczywisty wpływ na rodzaj produkcji i usług na sąsiednich działkach, ogranicza więc swobodę korzystania z własności.

A.C. prowadzi działalność gospodarczą w zasięgu oddziaływania przyszłej inwestycji, tym samym postępowanie dotyczy jego interesu prawnego. Ponadto organ drugiej instancji nie uwzględnił, że odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...], wniosła również G.S., właściciel nieruchomości położonej najbliżej planowanej inwestycji.

W ocenie skarżących, planowana inwestycja będzie mieć bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki skarżących, co jest równoznaczne z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Dodali, że decyzja Burmistrza została skierowana między innymi do osoby nieżyjącej od lat, o czym informowano w trakcie postępowania, a mimo to organ drugiej instancji nie stwierdził z urzędu nieważności zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowo-administracyjnego sąd postanowieniem z dnia 17 października 2014 r. odrzucił skargę G.S., a postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r. odrzucił skargę A.C. Postanowienia te są prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270).

W niniejszej sprawie rozpatrzeniu podlegała skarga An.C., właścicielki działek [...] w obrębie [...]. Jak wynika z ustaleń organów działki te oddzielone są od działek objętych zainwestowaniem działką drogową nr [...] – ul. [...], jak jednak wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji działka [...] jest to najbliższy względem lokalizacji zakładu, od strony zachodniej, teren chroniony akustycznie.

W tym miejscu wskazać należy, że krąg stron w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia należy ustalać mając na uwadze ogólną regulację odnoszącą się do strony postępowania zawartą w art. 28 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Rację ma Kolegium stwierdzając, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a. to interes, który pozostaje w bezpośrednim, indywidulanym, konkretnym, realnym i aktualnym związku z przedmiotem danego postępowania. Rzeczony interes winien opierać się na konkretnym przepisie prawa materialnego, z którego strona wywodzi prawo do uczestnictwa w danym postępowaniu administracyjnym. Niezbędne jest zatem ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między sytuacją jednostki a powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1859/12, z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2685/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2657/13, w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 996/13, dostępne w CBOSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, dla ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie o wydanie decyzji organu I instancji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem danego przedsięwzięcia na środowisko.

W przeważającej większości przymiot strony będzie przysługiwał podmiotom posiadającym tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia. Nadto za stronę postępowania powinny zostać uznane podmioty, których nieruchomości nie sąsiadują bezpośrednio, lecz mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia. Przymiot strony przysługuje bez względu na to, czy oddziaływanie to mieści się w granicach określonych przepisami szczególnymi, czy też przekracza ustalone normy. Oceny oddziaływania danej inwestycji dokonuje dopiero organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić należy, że mieszczące się w granicach obowiązujących norm oddziaływanie inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może wykluczać udziału właścicieli tych nieruchomości w toczącym się w tym przedmiocie postępowaniu (por. wyroki WSA: w Bydgoszczy z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 499/13; w Opolu z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 42/13 - dostępne w internecie pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kolegium umarzając postępowanie odwoławcze i uznając An.C. za osobę nieposiadającą przymiotu strony, swoje wywody w tym zakresie oparło na stwierdzeniach, że "zarówno w fazie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia, w budynkach mieszkalnych narażonych na emisję hałasu z terenu zakładu (w tym w budynku stanowiącym własność An.C.), będą spełnione normy dotyczące poziomów hałasu wewnątrz pomieszczeń".

W ocenie sądu, takie stanowisko jest przedwczesne, gdyż ocena oddziaływania inwestycji może być dokonana jedynie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Zdaniem sądu, skarżąca An.C., z racji bycia właścicielką działek położonych w tak niewielkiej odległości od miejsca realizacji inwestycji, posiada przymiot strony (art.140 Kodeksu cywilnego) w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Opracowanie i wdrożenie innowacyjnej technologii odzysku opon w metodzie ciągłej w ramach budowy, zakładu odzysku odpadowej gumy i tworzyw sztucznych" planowanego do realizacji na działkach nr [...] z obrębu [...]. Potwierdza to również stanowisko Kolegium, bowiem oddziaływanie inwestycji w zakresie hałasu wykroczy poza teren zainwestowania i obejmie działkę [...], należącą do skarżącej.

Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdzając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art.28 i 138 § 1 pkt 3 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.152, zaś w pkt III na podstawie art.200 w zw. z art.205 ww. ustawy.