Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 231/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 66, art. 74 ust.3, art. 82 ust. 1, art. 85 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz -Kremis Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skarg Prokuratora Rejonowego w L., M. D. i D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z 05.02.2020 r. (nr GOS.6220.12.2018.XVII), Prezydent Miasta L., po rozpatrzeniu wniosku M. sp. z o.o. z siedzibą w L., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, planowanego do realizacji w L. przy ul. [...]" na terenie działek nr [...] i nr [...], obręb P. w L. Jak wynika z podstawy prawnej decyzji organ podjął takie rozstrzygnięcie na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 oraz art. 85 ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.) – dalej w skrócie: "u.o.o.ś." oraz § 3 ust. 1 pkt 47 i 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów z 09.11.2010 r.".

Sprzeciw od opisanej decyzji środowiskowej z 05.02.2020 r. złożył Prokurator Rejonowy w L., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności na podstawie w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Prokurator zarzucił Prezydentowi wydanie decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa, tj.:

- art. 33 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.o.ś. poprzez naruszenie obowiązku podania do publicznej wiadomości poprawnej i pełnej informacji o wszczęciu postępowania oraz o faktycznym przedmiocie decyzji, która miała zostać wydana poprzez użycie nazwy, wprowadzającej w błąd co do rzeczywistego przedmiotu inwestycji;

- art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. poprzez bezzasadne zastosowanie art. 49 k.p.a. w zakresie przyjętej formy informowania stron postępowania w drodze obwieszczenia;

- art. 66 ust. 1 pkt 2, pkt 2a, pkt 3, pkt 6, pkt 6a, pkt 11, pkt 14, pkt 15 i pkt 18 u.o.o.ś. poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, który nie spełnia podstawowych określonych ustawowo warunków stawianych takim opracowaniom.

W efekcie Prokurator stwierdził, że decyzja środowiskowa z 05.02.2020 r. narusza obiektywny porządek prawny, gdyż wydana została z rażącym naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa oraz z naruszeniem interesu społecznego.

Decyzją z 15.10.2020 r. (nr SKO/OS-414/44/2020) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej jako "SKO"), po rozpatrzeniu sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w L., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z 05.02.2020 r.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, SKO nie stwierdziło wystąpienia w sprawie jakiejkolwiek przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a., która skutkowałaby nieważnością decyzji środowiskowej. SKO opisało przy tym charakter i funkcję postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i wymieniło przesłanki nieważności. Nadto SKO przytoczyło przepisy prawa materialnego, na których podstawie wydano decyzję środowiskową, w szczególności art. 80 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 pkt. 2 i 3 u.o.o.ś. Powołało także - znajdujące zastosowanie w dacie wydawania spornej decyzji - przepisy § 3 ust. 1 pkt 37 i pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. SKO zaznaczyło w szczególności, powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, że przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej materiału, niż dokonana w kontrolowanym postępowaniu. Dokonując oceny legalności decyzji środowiskowej Kolegium wskazało, że dla terenu, na którym miała być realizowana planowana inwestycja, nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej przedstawiło przebieg postępowania, w tym w szczególności wskazało, że przeprowadzona została ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W ramach tej procedury wnioskodawca przedłożył raport odziaływania na środowisko. Następnie wypełniając dyspozycję art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 u.o.o.ś. organ I instancji wystąpił do organów współdziałających o zajęcie stanowiska w sprawie, przesyłając jednocześnie przedłożony raport. Przekazane przez wnioskodawcę opracowanie zostało pozytywnie zaopiniowane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. postanowieniem z 19.12.2018 r., Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie postanowieniem z 14.06.2019 r. oraz uzgodnione przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu postanowieniem z 24.10.2019 r. W rezultacie SKO stwierdziło, że Prezydent Miasta L. wydał decyzję środowiskową po przeprowadzeniu obligatoryjnego dowodu w sprawie - raportu o oddziaływaniu na środowisko, który to dokument został poddany ocenie organów współdziałających. W wydanym rozstrzygnięciu, po uwzględnieniu ustaleń wynikających z raportu, organ administracji szczegółowo opisał charakter planowanej inwestycji, jej zakres oraz lokalizację, a także wskazał warunki jakie inwestor musi wypełnić w fazie realizacji i funkcjonowania wnioskowanego przedsięwzięcia, aby nie oddziaływało ono negatywnie na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Prokuratora podważających prawidłowość sporządzonego w postępowaniu środowiskowym raportu SKO w L. podkreśliło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może polegać na ponownym rozpatrzeniu co do istoty sprawy dotyczącej określenia środowiskowych uwarunkowania planowanego przedsięwzięcia. Przedmiotem wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyłącznie kwestia ustalenia wystąpienia w decyzji wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a przeprowadzenie w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ponownej oceny zebranych w postępowaniu "zwyczajnym" dowodów nie jest dopuszczalne. W rozpatrywanym przypadku, zdaniem Kolegium, zarzuty podważające prawidłowość sporządzonego w postępowaniu środowiskowym raportu, mają charakter procesowy i w istocie zmierzają do podważenia wiarygodności tego dokumentu, który stanowił podstawę do wydania decyzji środowiskowej. Ponadto niedopuszczalne byłoby oparcie ewentualnego rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność ostatecznej decyzji środowiskowej na kryteriach stricte ocennych stanowiących w istocie polemikę z ustaleniami raportu.

SKO nie dopatrzyło się również rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.o.ś., które miałoby polegać na przyjęciu przez organ wydający decyzję środowiskową podanej przez inwestora mylącej nazwy przedsięwzięcia i powoływaniu jej w obwieszczeniach skierowanych do społeczeństwa oraz w pismach procesowych i w decyzji środowiskowej. W tym zakresie Kolegium wskazało, że organ podawał do publicznej wiadomości informacje o prowadzonym postępowaniu i o możliwości składania uwag i wniosków w wyznaczonym terminie. Zainteresowane podmioty miały możliwość powzięcia informacji o planowanej inwestycji, jak również miały możliwość zapoznania się z dokumentacją sprawy w celu powzięcia szczegółowych informacji o rodzaju inwestycji. W tym zakresie organ zauważył, że inwestor we wniosku wskazał, że przedsięwzięcie będzie polegało na budowie hali produkcyjnej wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Do wniosku została dołączona karta informacyjna przedsięwzięcia, w której zostało opisane wnioskowane przedsięwzięcie w tym także rodzaj technologii jaka zostanie zastosowana w trakcie funkcjonowania inwestycji. Także w przedłożonym przez inwestora raporcie o oddziaływaniu na środowisko, jego autorzy opisali główne cechy charakterystyczne planowanej inwestycji. Z tych dokumentów wynika, że sporna inwestycja będzie polegać na budowie hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w której posadowiona zostanie instalacja do recyklingu odpadów (wykorzystującej proces pirolizy niskotemperaturowej), głównie odpadów gumowych (opon oraz niektórych rodzajów odpadów z tworzyw sztucznych). Kolegium zauważyło, że również w decyzji środowiskowej organ podał informację o zamontowaniu w hali instalacji służącej do produkcji oleju popirolitycznego i sadzy technicznej z wykorzystaniem procesu pirolizy niskotemperaturowej. Ponadto SKO stwierdziło, że z żadnego przepisu u.o.o.ś. nie wynika, jak bardzo szczegółowo inwestor ma określić nazwę przedsięwzięcia. Istotnym jest to, aby na podstawie przedłożonych dokumentów (karty informacyjnej przedsięwzięcia i raportu o oddziaływaniu na środowisko), jasno i precyzyjnie można było ustalić z jakim przedsięwzięciem mamy do czynienia, jakie technologie zostaną zastosowane w trakcie funkcjonowania przedsięwzięcia oraz czy kwalifikuje się ono do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. Na podstawie analizy akt sprawy Kolegium stwierdziło, że zainteresowane podmioty miały zatem możliwość powzięcia takiej informacji, ponieważ zapewniono im możliwość zapoznania się z dokumentacją sprawy w celu powzięcia szczegółowych informacji o rodzaju planowanego przedsięwzięcia.

Jako nieuzasadniony potraktowany SKO zarzut rażącego naruszenia art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. Kolegium stwierdziło, że jest faktem sporządzenie przez organ wykazu stron postępowania, których było mniej niż 10. Na tej postawie organ doręczał poszczególnym podmiotom pisma w sprawie. Jednakże w przypadku decyzji środowiskowej z 05.02.2020 r. organ dokonał jej doręczenia jedynie pełnomocnikowi inwestora. Poza tym organ zawiadomił w trybie art. 38 u.o.o.ś. o wydaniu decyzji w drodze obwieszczenia. Według Kolegium, ewentualne uchybienia co do trybu informowania stron o toczącym się postępowaniu jak i o wydanej decyzji, nie stanowią rażącego naruszenia prawa. Mogą jedynie stanowić podstawę do wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję złożyli Prokurator Rejonowy w L. oraz M. D. i D. D. W obu skargach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO.

W pierwszej ze skarg zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Wr 231/21, skarżący Prokurator zarzucił SKO naruszenie przepisów postępowania, a to:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne i bezpodstawne uznanie, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, tj. art. 33 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 79 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. w zakresie błędnego, to jest oczywiście mylnego, niepełnego i pomijającego w całości istotę inwestycji, określenia w obwieszczeniu o wszczęciu postępowania przedmiotu tegoż postępowania, co wiązało się również z podaniem oczywiście błędnej informacji co do faktycznego zakresu i rodzaju planowanego przedsięwzięcia, skutkiem czego (w sposób zamierzony czy też nie zamierzony) finalnie nie zapewniono społeczeństwu udziału w przedmiotowym postępowaniu;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne i bezpodstawne uznanie, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, to jest art. 82 ust. 1 pkt 1a u.o.o.ś. w zakresie nieprawidłowego określenia w osnowie decyzji rodzaju przedsięwzięcia, przez co nastąpił błędny przekaz do społeczeństwa i pozostałych stron postępowania (z wyjątkiem wnioskodawcy), co do zakresu i rzeczywistego rodzaju planowanego przedsięwzięcia;

- art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. poprzez oczywiście bezzasadne uznanie za słuszne zastosowania w postępowaniu art. 49 k.p.a., w zakresie przyjętego sposobu doręczania decyzji poprzez obwieszczenie, w stosunku do stron postępowania (z wyjątkiem pełnomocnika wnioskodawcy i Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa), którego obwieszczenia brak jest w aktach administracyjnych.

W uzasadnieniu złożonej skargi Prokurator wskazał na naruszenie obowiązku podania do publicznej wiadomości przed wydaniem decyzji wymagającej udziału społeczeństwa, poprawnej i pełnej informacji o wszczęciu postępowania oraz o faktycznym przedmiocie decyzji (tj. spalarni odpadów gumowych, w postaci instalacji do recyklingu), poprzez użycie nazwy inwestycji wprowadzającej w błąd co do rzeczywistego jej przedmiotu. Przyjęta nazwa przedsięwzięcia tj. "Budowa hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, planowanego do realizacji w L. przy ul. [...]", wprowadza w błąd społeczeństwo co do rzeczywistego charakteru spornej inwestycji.

Zdaniem Prokuratora w sprawie organ całkowicie bezzasadnie zastosował przepis art 49 k.p.a. w zakresie przyjętej formy informowania pozostałych stron postępowania o decyzji środowiskowej w drodze obwieszczenia, w sytuacji gdy liczba stron postępowania była mniejsza niż 10.

W argumentacji skargi Prokurator powtórzył ponadto powołane we sprzeciwie stanowisko, w której zarzucił Prezydentowi Miasta L. rażące naruszenie przepisów art. 66 ust. 1 pkt 2, pkt 2a, pkt 3, pkt 6, pkt 6a, pkt 11, pkt 14, pkt 15 i pkt 18 u.o.o.ś., poprzez dopuszczenie - jako wiarygodnego dowodu w sprawie - raportu o oddziaływaniu na środowisko kwestionowanego przedsięwzięcia, który wbrew ustawowym wymogom nie spełnia podstawowych warunków stawianych takim opracowaniom, a przy tym w sposób niepełny, nieczytelny i nie wyczerpujący odnosi się do rzeczywistego przedmiotu tego przedsięwzięcia, a co za tym idzie nie mógł stanowić rzetelnej podstawy do wydania, zaskarżonej decyzji. Nadto, dokument ten nie stanowi zadość wytycznym enumeratywnie wskazanym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w postanowieniu nr 121/18 z 14.08.2018 r. Zdaniem Prokuratora, naruszenie przywołanej regulacji normatywnej ma miejsce w następujących przypadkach. Po pierwsze, na stronie 62 raportu - rozdział 15.2.1 Oddziaływanie na powietrze atmosferyczne - w zakresie szczegółowych danych i wyników emisji gazów i pyłów do powietrza, autorzy przywołanego opracowania, odsyłają do załącznika tekstowego o numerze 5 i załącznika graficznego o numerze 5, których odszukanie jest utrudnione, ponieważ załączniki nie są ponumerowane, natomiast załączniki graficzne są nieczytelne. Po drugie, na stronie 70 raport - rozdział 15.2.2 Oddziaływanie na klimat akustyczny – znajduje się odsyłanie do załączników tekstowych i graficznych numer 6 cechujących się brakiem stosownej numeracji, a w szczególności brakiem wystarczającej czytelności. W tej części raportu, na stronie 69, wskazano także na uzyskane wartości odnośnie nieprzekroczenia dopuszczalnych wartości dB w porze dnia i nocy dla zabudowy mieszkalnej, jednakże według Prokuratora brak jest możliwości rzetelnego zweryfikowania niniejszych danych w oparciu o zamieszczone załączniki z przyczyn opisanych powyżej. Zdaniem skarżącego, w rozdziale 15.2.2.2 Źródła emisji hałasu - strona 66, w tabeli numer 16 przeznaczonej do obliczeń poziomu dźwięku w istniejących i eksploatowanych halach numer 1-3 przyjęto obliczenia czysto teoretyczne, a nie faktyczne, to jest oparte na sposobie wyznaczania poziomu dźwięku na podstawie obowiązujących przepisów prawa, co jest zasadne w odniesieniu do planowanej realizacji hali produkcyjnej (tabela numer 15). W rozdziale 15.2.1.1 Źródła emisji - strona 56, wskazane w tabeli przyjęte parametry gazów odlotowych oraz wskaźniki emisji przy spalaniu popirolitycznego, uzyskano w następstwie przeprowadzonych badań przez "C. sp. z o.o." w 2014 r., w bliżej nieokreślonej instalacji do pirolizy opon, w której do ogrzewania reaktorów wykorzystywany jest gaz popirolityczny. W rozdziale 24. Analiza możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem (strona 98), zawarto z kolei stwierdzenie, że obiekty o analogicznym profilu działalności funkcjonują na terenie całego kraju i "nie stwierdzono dotychczas ich negatywnego wpływu na środowisko, w tym zdrowie i życie ludzi". Według skarżącego należy uznać takie stwierdzenie za gołosłowne, ponieważ nie wyjaśniono, choćby w stopniu dostatecznym, czy jest ono poparte uprzednio przeprowadzonym, a jeśli tak, to przez kogo, jakiegokolwiek badania, czy analizy specjalistycznej w niezbędnym zakresie, czy istnieją naukowe opracowania w tym przedmiocie.

Przedstawiając pozostałe uchybienia raportu, które świadczą o rażącym naruszeniu art. 66 u.o.o.ś., zdaniem Prokuratora, zaliczyć należy brak wskazania rzeczywistych ilości podanych emisji zanieczyszczeń, brak podania planowanej technologii reaktora, brak opisu zastosowanych urządzeń, filtrów, systemu zabezpieczeń i serwisu. Nie wskazano także, czy urządzenia będą nowe, czy też będą pochodziły z rynku wtórnego. W raporcie na stronie 64 wskazano, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna miejscowości P., położona jest w odległości ok. 500 m od granic terenu objętego inwestycją. Tymczasem nie uwzględniono najbliższego budynku mieszkalnego na terenie miasta L., którego odległość granicy działki nr [...], na której znajduje się najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości 308 m od granicy działki zainwestowania nr [...]. Natomiast najbliższa granica działki nr [...] z budynkiem mieszkalnym w P. znajduje się w odległości 422 m. Ponadto powołując się na zapis w raporcie (15.1.6.), dotyczący braku generowania zagrożeń mogących powodować uszczerbek dla obiektów zabytkowych, autor skargi wskazał, że w P. wpisanych jest do rejestru 26 obiektów, na które emitowane zanieczyszczenia mogą potencjalnie negatywnie wpływać. W raporcie nie uwzględniono również tego, że w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia znajduje się teren przeznaczony na rekreację mieszkańców i boisko sportowe oraz plac zabaw dla dzieci.

Dalej autor skargi zauważył, że zgodnie z raportem, planowana inwestycja została zakwalifikowana jako zakład ryzyka wystąpienia poważnej awarii ze względu na przechowywanie znacznych ilość oleju popirolizowego. Zakwalifikowanie planowanej inwestycji za zakład dużego ryzyka poważnej awarii, rodzi zatem dodatkowe obowiązki związane z zachowaniem zasad szczególnego bezpieczeństwa, co nie miało miejsca w przypadku spornej inwestycji.

Odnosząc się do podanych w raporcie zapisów dotyczących treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta L. podjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej L. z [...].01.2002 r., zgodnie z którym zakład położony jest na terenie oznaczonym symbolem G1 - strefa gospodarcza bez funkcji mieszkaniowej, Prokurator podniósł, że uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej L. z [...].09.2018 r. zmieniono Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta. Mocą tej uchwały zmieniono funkcję tego obszaru z G1 na G2 (strefa gospodarcza z możliwością lokalizowania funkcji mieszkaniowej). Zgodnie ze zmienionym Studium na tym obszarze planowana jest zabudowa jednorodzinna. W świetle powołanej regulacji Studium skarżący wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 28.01.2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska, organy państw członkowskich Unii Europejskiej mają obowiązek zapewnić, że zebrane przez nie informacje są aktualne, dokładne i porównywalne.

Ponadto w skardze podniesiono zarzut braku ustalenia w raporcie wszystkich substancji, jakie będą emitowane do środowiska w wyniku procesu pirolizy (dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenków azotu, tlenku węgla, węglowodorów aromatycznych i alifatycznych oraz innych substancji wskazanych przez opiniującego). Nadto, w raporcie nie wskazano na: stężenia tych substancji w kontekście obowiązujących norm, rzeczywisty zasięg oddziaływania powyższych substancji, ewentualne skutki długotrwałego poddania oddziaływaniu substancji powstających w wyniku pirolizy na środowisko, w tym w szczególności na zdrowie i życie ludzi (z uwagi na bliskie sąsiedztwo terenów zabudowanych zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz prowadzonymi uprawami płodów rolnych) oraz innych organizmów żywych.

Zdaniem Prokuratora raport powinien zawierać ustalenia dotyczącego tego, czy w wyniku procesu pirolizy do środowiska będą emitowane związki takie jak m.in. dioksyny, furany, nieorganiczne związki chemiczne takie jak - H2S, HCN, NH3 lub inne oraz pyły zawierające metale ciężkie. W przypadku stwierdzenia takiej emisji, należało zaś wyjaśnić jaki może być ich wpływ (krótko i długofalowy) na środowisko, w tym na zdrowie i życie ludzi oraz innych organizmów żywych. Ponadto raport powinien uwzględniać zjawiska róży wiatrów (w tym przypadku wiatrów południowo-zachodnich), które na obszarze zainwestowania powoduje, że wydzielane zanieczyszczenia gazowe i pyłowe będą kierowane na teren P.

Zdaniem Prokuratora, pomimo przedstawienia rozbudowanej w przedstawiony sposób argumentacji sprzeciwu, SKO w L. w zaskarżonej decyzji nie odniosło się do sprzeciwu w sposób należyty. Kolegium nie przeanalizowało również w sposób wszechstronny problemu wadliwości decyzji środowiskowej ze względu na naruszenie przez Prezydenta Miasta L. - gwarantowanego art. 74 ust. 4 Konstytucją RP - prawa do udziału społeczeństwa w wypracowywaniu decyzji środowiskowych oraz prawa do dostępu każdego do informacji o stanie środowiska i planowanych decyzjach. Kolegium ograniczyło się jedynie w decyzji do kilkuzdaniowego stwierdzenia na temat braku podstaw do stwierdzenia nieważności z tego powodu decyzji środowiskowej. Niezgadzając się z takim stanowiskiem Kolegium autor skargi wskazał, że prawo do udziału społeczeństwa w wypracowywaniu decyzji środowiskowych oraz prawo do informacji o stanie środowiska i planowanych decyzjach, znajdują swoje odzwierciedlenie w uregulowaniach procesowych zawartych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Wobec takiej regulacji prawnej, wbrew argumentom sformułowanym przez Kolegium, naruszenie tych odrębnych przepisów procesowych może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej (podobnie wyrok NSA z 02.02.2009 r., sygn. akt II OSK 62/08). Według skarżącego na wadliwość decyzji można spoglądać w różnoraki sposób. Pomijając oczywiście podstawowy podział jaki wypracowała doktryna i orzecznictwo na tle "naruszenia prawa", m.in. na wadliwości materialne i procesowe, nie sposób nie zauważyć, że trudniejszym problemem jest wskazanie przypadków "rażącego naruszenia prawa" w odniesieniu do przepisów postępowania administracyjnego. Wykluczając bowiem wadliwości decyzji, z którymi Kodeks postępowania administracyjnego łączy wznowienie postępowania (art. 145 k.p.a.), pozostaje i tak dużo szersza, niż przy wadliwości materialnej decyzji, a przy tym bardziej zróżnicowana grupa potencjalnych przypadków naruszenia prawa, skutkująca stwierdzeniem nieważności decyzji oczywiście wadliwej w sposób kwalifikowany. W ocenie skarżącego, zaistniałe w prowadzonym postępowaniu naruszenia przepisów u.o.o.ś. powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji środowiskowej. Podstawę stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej stanowią rażące naruszenia przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu, które zgodnie z art. 79 u.o.o.ś., takiego udziału wymaga. Instytucja udziału społeczeństwa w postępowaniach w sprawach ochrony środowiska została wprowadzona, w celu zapewnienia mechanizmu kontroli społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym ochrony środowiska. Brak zapewnienia przez organ administracji faktycznej możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym ochrony środowiska, narusza zasady podejmowania decyzji w tych postępowaniach i w pełni uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W przypadku spornego postępowania nie dokonano zatem zgodnych z prawem ogłoszeń o prowadzonym postępowaniu, które spełniałoby przewidziany w u.o.o.ś. wymóg zapewnienia faktycznego a nie pozornego udziału społeczeństwa w postępowaniu. Autor skargi podkreślił przy tym, że udział społeczeństwa o którym tu mowa, nie można sprowadzić tylko do uzyskania przez społeczeństwo wiedzy o postępowaniu i zajęcia stanowiska w sprawie, lecz istotą tego udziału jest zapewnienie możliwości wpływu społeczeństwa na ochronę środowiska, poprzez składanie ewentualnych uwag i wniosków. Natomiast nieprawidłowości, które miały miejsce w zakresie podania wymaganych informacji do publicznej wiadomości, uniemożliwiły właściwemu organowi uzyskanie i rozpatrzenie ewentualnych uwag i wniosków pochodzących od społeczeństwa. Rolą organu administracji publicznej jest dokonanie analizy treści wniosku przyszłego inwestora i nadanie mu takiego brzmienia (przy udziale wnioskodawcy), aby już na wstępie postępowania ogół społeczeństwa wiedział, z jaką inwestycją ma do czynienia w rzeczywistości. Zdaniem Prokuratora, "ukrycie" przez inwestora istoty zagadnienia, celem uniknięcia konfliktów społecznych nie może podlegać świadomej lub nie ochronie organu. To bowiem organ jest odpowiedzialny za przejrzystość prowadzonego postępowania. Jeżeli już na początkowym stadium postępowania administracyjnego, istnieją nieprawidłowości związane z określeniem nazwy inwestycji, czyli rzeczywistego przedmiotu postępowania, to rolą organu było wezwanie wnioskodawcy do dostosowania treści wniosku w zakresie pełnej nazwy inwestycji, co w tym przypadku ma niebagatelny wpływ na prawidłowe informowanie społeczeństwa o przedmiocie toczącego się postępowania.

Powołując się wynikającą z Konwencji z Aarhus konieczność zagwarantowania rzeczywistego udziału społeczeństwa w sprawach z zakresu ochrony środowiska autor skargi wskazał, że nieważność postępowania może być także następstwem wadliwości postępowania administracyjnego innych niż określone w art. 145 k.p.a. (te bowiem kwalifikują się na wznowienie postępowania). Informowanie społeczeństwa o budowie hali produkcyjnej z infrastrukturą towarzyszącą jest istotnie mylące i należy potraktować je zabieg celowy, wprowadzający w błąd i tym samym w stopniu znacznym ograniczające udział przedstawicieli społeczeństwa w procedurze uzyskania przez inwestora zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Dlatego wbrew wnioskom Kolegium, nie można zgodzić się z uznaniem, że w przywołanym zakresie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, wszak dysproporcja istniejąca pomiędzy prawnie uregulowanymi obowiązkami a zaistniałym stanem faktycznym jest na tyle duża, by uznać niniejsze za rażące naruszenie przypisanych prawem norm.

W drugiej ze złożonych skarg zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Wr 232/21 M. D. i D. D. zarzucili SKO naruszenie przepisów postępowania, a to art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta L. z 05.02.2020 r. została wydana bez rażącego naruszenia prawa podczas gdy decyzja ta obarczona jest takim błędem, tj. rażąco narusza art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś., a w konsekwencji narusza także art. 82 ust. 1 ust. 1 tej ustawy.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że SKO błędnie uznało, że decyzja organu I instancji nie narusza art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyroki NSA z 06.05.2014 r., sygn. akt II OSK 2615/12, z 19.06.2019 r., sygn. akt II OSK 3950/19, a także wyrok WSA w Warszawie z 26.06.2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 816/19), podniesiono, że określenie przedmiotu decyzji wymagającej udziału społeczeństwa (art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś.), nie może wprowadzać w błąd. Na potwierdzenie tezy o zastosowaniu określenia wprowadzającego w błąd, wskazano na istotny rozdźwięk pomiędzy podanym a rzeczywistym przedmiotem inwestycji. Jednocześnie wskazano, że odmiennie aniżeli w podanej do publicznej wiadomości nazwie, planowana inwestycja stanowić ma w istocie instalację do recyklingu odpadów, głównie gumowych, w tym przede wszystkim opon, z wykorzystaniem procesu pirolizy (spalania). Strona skarżąca przytoczyła również przykładowe nazwy dotychczas zgłaszanych w praktyce innych organów, podobnych inwestycji, w przypadku których inwestorzy wprost wskazywali, jaki proces będzie stosowany w ramach prowadzonej działalności, czego w okolicznościach sprawy inwestor nie uczynił (w tym na żądanie organu administracji). W ocenie skarżących skutek podania przedmiotu decyzji, który nie odpowiada stanowi faktycznemu, powinien być co najmniej taki sam, jak niepodanie tego przedmiotu do wiadomości w ogóle. W toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta L., zdaniem skarżących, nie zagwarantowano zatem w sposób wystarczający realizacji prawa od informacji o środowisku, czyli wykonania dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 28.01.2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska, w tym w szczególności motywu 20 tego aktu prawnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej musi dołożyć wszelkich starań, aby udostępniane przez niego informacje o środowisku były zrozumiałe, dokładne i porównywalne. Nadto, zgodnie z art. 8 ust. 1 powoływanej dyrektywy organy państw członkowskich UE mają obowiązek zapewnić, że zebrane przez nie informacje są aktualne, dokładne i porównywalne. Tym samym SKO, w procesie subsumcji normy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., błędnie uznało, że decyzja środowiskowa z 05.02.2020 r. nie narusza rażąco prawa, skoro w sposób oczywisty naruszono przy jej wydaniu co najmniej normę art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. Podanie przedmiotu decyzji środowiskowej do wiadomości nie może bowiem polegać na wskazaniu dowolnej nazwy inwestycji (tj. nazwy wprowadzającej w błąd). W konsekwencji określenie przedmiotu decyzji (art. 82 ust. 1 ust. 1 lit. a u.o.o.ś.) nie może zostać uznane za prawidłowe.

W odpowiedzi na skargi SKO w L. podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie obu skarg.

Z uwagi na zagrożenie epidemiologiczne zarządzeniami z 13.07.2021 r. skierowano obie skargi do rozpoznania przez Sąd na posiedzenie niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

Postanowieniem z 20.07.2021 r. wydanym na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd postanowił o połączeniu sprawy o sygn. akt II SA/Wr 231/21 ze sprawą o sygn. akt II SA/Wr 232/21 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzeniu jej dalej pod sygn. akt II SA/Wr 231/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r., poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Kontrola ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dniu wydania zaskarżonej do Sądu decyzji.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 15.10.2020 r. (nr SKO/OS-414/44/2020), którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z 05.02.2020 r. (nr GOS.6220.12.2018.XVII). Tą ostatnią decyzją określono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, planowanego do realizacji w L. przy ul. [...]" na terenie działek nr [...] i [...], obręb P. w L.

Przystępując do kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. przede wszystkich należy zauważyć, że przedmiotem postępowanie sądowoadministracyjnego jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, to jest w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Kwestia ta jest o tyle istotna, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w tym trybie, ocenie właściwych organów podlega to, czy kontrolowana ostateczna decyzja jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego należy podkreślić, że postępowanie toczące się w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, nie ma na celu zastąpienia postępowania odwoławczego. Jego zadaniem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy w całości. Organ administracji w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zobligowany jest do zbadania czy istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją, która jest kontrolowana w trybie nadzwyczajnym. Tym samym organ dokonuje oceny decyzji ostatecznej wyłączenie pod kątem zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Podkreślić dalej wymaga, że postępowanie prowadzone, na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., stanowi wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., dlatego też przesłanki nieważności powinny być interpretowane wąsko. W trakcie postępowania nieważnościowego organ w wąskim zakresie może gromadzić nowy materiał dowodowy, ponieważ nie kontroluje on kwestionowanej decyzji pod względem zebrania w postępowaniu, które ona kończy, materiału dowodowego i dokonanej w nim jego oceny tak, jak ma to miejsce przy rozpoznawaniu odwołania (por. wyrok NSA z 25.06.2014 r., sygn. akt I OSK 2878/12). W ramach tego postępowania organ nie może zatem kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją. Ocenia jedynie czy w świetle zgromadzonego już materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami skutkującymi stwierdzenie jej nieważności.

Ponadto podkreśla się w orzecznictwie, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 27.10.2015 r., sygn. akt II OSK 397/14). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyroki NSA: z 09.08.2016 r., sygn. akt II OSK 2868/14).

W kontekście formułowanych zarzutów podkreślenia wymaga jeszcze jedna kwestia. Co do zasady, stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności wady mają posiadać charakter wad materialnoprawnych, a nie wad o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie skutków tych ostatnich dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania (por. J. Borkowski, B. Adamiak, K.p.a. Komentarz, Warszawa 2000 r., s. 643). Żadna zatem z przesłanek wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. nie może być jednocześnie przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. (por. wyroki NSA z 03.02.2017 r., sygn. akt II OSK 2496/15 i z 18.02.2018 r., sygn. akt sygn. akt II OSK 804/16). Oba wskazane postępowania nadzwyczajne są względem siebie niekonkurencyjne, ponieważ mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie lub łącznie (por. wyrok NSA z 24.07.2018 r., sygn. akt II OSK 2043/16).

Analiza dokumentacji zgromadzonej w rozpoznawanej sprawie, jak również podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć i ich uzasadnień, doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Prezydenta Miasta L. z 05.02.2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, nie wystąpiły okoliczności pozwalające na stwierdzenie, że doszło do naruszenia prawa mającego charakter rażącego, a także brak jest pozostałych przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wbrew zarzutom obu złożonych skarg, nie doszło zatem przy wydaniu decyzji środowiskowej z 05.02.2020 r. do rażącego naruszenia wskazanych przepisów ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – zwanej dalej: "u.o.o.ś.".

Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.o.o.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Stosownie natomiast do ustępu 2 powyższego artykułu właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z 08.08.2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących.

Sposób procedowania poprzedzający wydanie decyzji Prezydenta Miasta L. z 05.02.2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, odpowiada warunkom określonym w powołanym przepisie.

Prezydent Miasta L. wydał kwestionowaną przez skarżących decyzję środowiskową po przeprowadzeniu oceny odziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W ramach tego postępowania inwestor przedłożył raport oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Ze względu na treść podnoszonych w sprawie zarzutów, Sąd uznał za celowe przytoczenie obszernych fragmentów raportu, aby tym samym wykazać, że dokument ten nie odnosił się stricte do budowy hali produkcyjnej ale że przedmiotem tego opracowania jest instalacja służącą do recyklingu odpadów. Autor raportu opisując charakter planowanego przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę wskazał w sposób jednoznaczny, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie hali produkcyjnej, w której zlokalizowana zostanie instalacja do produkcji oleju popirolitycznego i sadzy technologicznej. Podaje się przy tym w raporcie, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. (instalacja do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin) oraz pkt 80 (instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inna niż wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 41-47), planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (str. 14 raportu). Opisując główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych raport wskazuje, że inwestycja polegać będzie na budowie hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w której posadowiona zostanie instalacja do recyklingu odpadów gumowych (głównie opon) oraz niektórych rodzajów odpadów z tworzyw sztucznych. Zastosowana w zakładzie technologia opierać się będzie na gospodarowaniu odpadami (recyklingu odpadów). Raport podaje dalej, że działalność nastawiona będzie głównie na przetwarzanie zużytych opon (str. 20 raportu). Ciąg technologiczny składać się będzie z rozdrabniacza wstępnego, podajnika rozdrobnionych opon (lub innych odpadów) do dozownika, dozownika wsadu, dwóch reaktorów, w których prowadzony będzie proces pirolizy, podajnika (pełniącego równocześnie rolę chłodnic), odbierającego urobek z reaktora, zbiorników technologicznych (filtracyjnych, kondensacyjnych, sedymentacyjnych), stacji separacji metali, podajnika odbierającego odseparowane metale i transportującego sadzę techniczną do stacji przesiewania i pakowania sadzy technicznej, stacji pakowania i przesiewania sadzy technicznej - zlokalizowana w wydzielonym pomieszczeniu wyposażonym w system filtrowentylacji o wysokiej skuteczności odpylania, zbiorników magazynowych na: olej popirolityczny, gaz LPG (str. 23 raportu). W opisie procesu przetwarzania odpadów podaje się również, że będzie on polegać ona na tym, że opony (lub inne odpady) z miejsca magazynowania przewożone będą do miejsca przygotowania wsadu zlokalizowanego na utwardzonej i zadaszonej powierzchni (wiata przylegająca do hali produkcyjnej) a następnie przenośnikiem do rozdrabniacza wstępnego gdzie nastąpi ich rozdrobnienie do odpowiedniej granulacji. Tak przygotowany wsad magazynowany będzie w wiacie lub bezpośrednio kierowany do dalszego przetworzenia. Odpady mogą być również dostarczone na teren zakładu w postaci gotowego materiału wsadowego. Wsad przenośnikiem transportowany będzie do automatycznego dozownika połączonego ze szczelną zasuwą, odcinającą dostęp powietrza. Przed umieszczeniem wsadu w dozowniku będzie on podgrzewany w celu odparowania ewentualnej wody znajdującej się na granulacie. Do ogrzewania wsadu wykorzystywane będzie ciepło odzyskane w dalszych częściach instalacji. Komora, do której załadowywane będą odpady pełnić będzie rolę separatora wyrównującego ciśnienie oraz zapobiegać będzie przedostawaniu się powietrza do dalszych części reaktora. Opisano również w raporcie, że w reaktorze następować będzie beztlenowy proces rozpadu i redukcji wsadu w temperaturze ok. 400°C. Autor raportu podał przy tym, że piroliza jest reakcją endotermiczną, którą można łatwo kontrolować, gdyż jest uzależniona od ilości dostępnej energii cieplnej. Ciągły proces wymaga jedynie dopływu energii ze źródła zewnętrznego poprzez nagrzewanie przeponowe płaszcza reaktora. W omawianej instalacji ogrzewanie reaktorów prowadzone będzie przy użyciu równomiernie rozłożonych palników zasilanych paliwem gazowym o łącznej nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW. Temperatura, w jakiej odbywać się będzie proces wewnątrz reaktora będzie zmienna w czasie (jest zależna od etapu reakcji chemicznych). W związku z tym system wyposażony został w układ chłodzący, pracujący w obiegu zamkniętym. Ciepło uzyskane w wyniku chłodzenia reaktorów i podajników odbierających urobek z reaktora wykorzystywane będzie do podgrzewania wsadu, w celu zmniejszenia jego wilgotności. W przypadku dużej wilgotności wsadu, powstała w procesie zanieczyszczona produktami pirolizy woda skierowana zostanie do zbiorników sedymentacyjnych, gdzie nastąpi jej rozdział na wodę oraz osad (tzw. smułkę). Woda po dodatkowym oczyszczeniu w stacji filtracyjnej wykorzystywana będzie do uzupełniania ewentualnych ubytków w układzie chłodzącym. Smułka z uwagi na dużą zawartość karbonu zawracana będzie do procesu technologicznego. Planowane jest zastosowanie dwóch dwupłaszczowych zbiorników sedymentacyjnych o pojemności do 20 m3 każdy. Zbiorniki zlokalizowane zostaną wewnątrz hali produkcyjnej. Wewnątrz hali zlokalizowane zostaną również inne, wymagane elementy instalacji, tj. zbiorniki filtracyjne, kondensacyjne, armatura technologiczna, służące do ujmowania gazu i oleju popirolitycznego. Pozostałość po procesie skierowana zostanie podajnikiem, pełniącym jednocześnie rolę chłodnicy do stacji separacji metali, wyposażonej w separator magnetyczny i podajnik odbierający odseparowane metale. Odseparowane metale skierowane zostaną do miejsc ich magazynowania. Sadza techniczna skierowana zostanie dalej do stacji przesiewania i pakowania, zlokalizowanej w wydzielonym pomieszczeniu wyposażonym w system filtrowentylacji o wysokiej skuteczności odpylania. Następnie produkt ten zostanie skierowany do miejsca jego magazynowania przed obiorem przez firmy zewnętrzne (str. 24 raportu). Schemat instalacji technologicznej stanowi załącznik graficzny do części tekstowej raportu. Raport przedstawia także sposób magazynowania i wskazuje na dalsze możliwości wykorzystania produktów procesu w postaci sadzy technicznej, oleju popirololitycznego i gazu popirolitycznego.

Wypełniając obowiązek wynikając z art. 77 ust. 1 u.o.o.ś. - przed wydaniem decyzji środowiskowej - Prezydent Miasta L. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (postanowienie z 24.10.2019 r.) oraz uzyskał pozytywne opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. (postanowienie z 19.12.2018r.) i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (postanowienie z 19.06.2019 r.). Organ, występujący o wskazane uzgodnienie i opinię, przedłożył poza wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, m.in. opisany wyżej raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organy współdziałające posiadały zatem pełną informację o rodzaju planowanego przedsięwzięcia.

Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, w ramach oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, organ I instancji zapewnił udział społeczeństwa w ramach tej procedury. Jak wynika z akt sprawy, w toku prowadzonego postępowania Prezydent Miasta L. podał do publicznej wiadomości informację o prowadzonym postępowaniu i możliwości składania uwag i wniosków w wyznaczonym terminie. W szczególności z treści wydanego na podstawie art. 30 i art. 33 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 u.o.o.ś. zawiadomienia z [...].11.2018 r. wynika, że organ I instancji podał do publicznej wiadomości informację o tym, że w związku z przedłożeniem raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Budowa hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, planowana do realizacji w L. przy ul. [...]", organ przystąpił do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia. Prezydent podał wprost, że planowana inwestycja - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. - kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Poinformował również o udostępnieniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie pod numerem [...] w dniu [...].11.2018 r. (www.ekoportal.gov.pl).

Kolejnym obwieszczeniem z [...].11.2019 r. Prezydent Miasta L. ponownie podał do publicznej wiadomości informację, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 37 i 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane. Poinformował wówczas o wydaniu przez organy współdziałające pozytywnych opinii i uzgodnień dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto poinformował o możliwości wglądu do raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia wraz z jego uzupełnieniami. Prezydent Miasta L. wskazał również miejsce oraz termin udostępnienia raportu na portalu ekoportal (od 20.11.2019r. do 19.12.2019 r.), a także zawiadomił o możliwości zapoznania się z wnioskiem oraz pozostałą dokumentacją sprawy w siedzibie Wydziału Środowiska i Gospodarowania Odpadami Urzędu Miasta oraz możliwości zgłaszania uwag i wniosków. Obwieszczenie z [...].11.2019 r. zostało opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta L., na Elektronicznej Tablicy Ogłoszeń Urzędu Miasta L. oraz w pobliżu planowanej inwestycji.

Z kolei zawiadomieniem z [...].12.2019 r. organ poinformował o zakończeniu postępowania administracyjnego z udziałem społeczeństwa. Zgodnie z art. 30 i art. 79 ust. 1 u.o.o.ś., zawiadomienie zostało podane do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie danych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta L. www.um.bip.l.eu, na elektronicznej tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta L. oraz w pobliżu planowanego przedsięwzięcia. Organ poinformował wówczas o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym; w tym z uzgodnieniem wydanym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu oraz opiniami Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. i Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, a także wskazał na możliwość zgłaszania uwag i wniosków w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego zawiadomienia. Obwieszczenie zamieszczano na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta L. oraz na Elektronicznej Tablicy Ogłoszeń Urzędu Miasta L. i w pobliżu planowanej inwestycji - na przystanku autobusowym, co potwierdza dokumentacja fotograficzna.

Wbrew zatem zarzutom skarg, przed wydaniem decyzji środowiskowej z 05.02.2020 r., organ bez zbędnej zwłoki podał do publicznej wiadomości informację o przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie. Tym samym wypełnił obowiązek, który na niego nakładał przepis art. 33 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. W ocenie Sądu, przywołana treść obwieszczeń dawała możliwości powzięcia informacji o rzeczywistym charakterze planowanej inwestycji. Zainteresowane podmioty miały możliwość zapoznania się z pełną dokumentacją sprawy i na tej podstawie powzięcia szczegółowych informacji o rodzaju inwestycji i wykorzystywanych procesorach technologicznych.

Przyjdzie przy tym podkreślić, że to wzgląd na charakter przedsięwzięcia, który dotyczył instalacji do recyklingu odpadów, głównie odpadów gumowych w procesie pirolizy, przesądził o przyjętej w sprawie kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia, jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z powołanym w obwieszczeniu przepisem § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z 25.02.2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych. Ponadto do tej kategorii zalicza się na podstawie § 3 ust. 1 pkt 80 powołanego rozporządzenia, instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z 10.04.1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów.

Autorzy obu skargi nie dostrzegli zatem tego, że w przypadku gdyby planowane przedsięwzięcie polegało jedynie na budowie hali produkcyjnej wraz infrastrukturą towarzyszącą, wówczas aby zakwalifikować takie przedsięwzięcie do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, np. na podstawie § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r., to taka zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, musiałaby mieć powierzchnię zabudowy nie mniejszą niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy lub też powierzchnię 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. W przypadku planowanego przedsięwzięcia, rozpatrywanego bez posadowionej w nim spornej instalacji, mowa jest o budowie hali oraz placów magazynowanych i pozostałej zabudowy o powierzchni nieprzekraczającej 1 ha. Mielibyśmy wówczas do czynienia z przedsięwzięciem, które nie tylko nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ale w ogóle nie wymaga legitymowania się przez wnioskodawcę decyzją środowiskową. Powyższy wywód prowadzi do wniosku, że to wzgląd na planowaną instalację do recyklingu odpadów spowodował, że inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej i tym samym zainicjował kwestionowaną procedurę oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślenia również wymaga, że dokonana przez wnioskodawcę kwalifikacja prawna planowanego przedsięwzięcia, tj. § 3 ust. 1 pkt 37 i pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r., była już podana w dołączonej do wniosku, karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Została ona również upubliczniona w skierowanych do społeczeństwa obwieszczeniach, w których informowano zarówno o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w ramach oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, jak i o jej zakończeniu, a późnej także o wydaniu decyzji środowiskowej. Organ właściwy w sprawie, pomimo tego, że nie podał wprost informacji, że przedsięwzięcie jest związane z obróbka odpadów w procesie pirolizy, upublicznił jednak kluczowe informacje dotyczące kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia. Powyższe dane w ocenie Sądu, powalały wszystkim zainteresowanym pozyskać wiedzę na temat przedmiot decyzji. Takie informacje były dostępne w upublicznionych dokumentach, w tym w cytowanym powyżej raporcie. Wzgląd na charakter planowanego przedsięwzięcia (instalacja do recyklingu odpadów) zdecydował o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania takiego przedsięwzięcia na środowisko jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach tej oceny wnioskodawca sporządził i przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto przyjdzie zauważyć, że dopiero po wyjaśnieniu przez wnioskodawcę wątpliwości dotyczących charakteru planowanego przedsięwzięcia i uzupełnieniu informacji dotyczących instalacji służącej do pirolizy odpadów, postanowieniem wydanym w dniu 24.10.2019 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia, określając jednocześnie warunki, które należy wypełnić w trakcie realizacji i funkcjonowania inwestycji.

Wbrew zarzutom skargi, podzielić należy stanowisko Kolegium dotyczące uznania, że decyzja środowiskowa z 05.02.2020 r. nie narusza art. 82 ust. 1 pkt 1a u.o.o.ś. w zakresie określenia rodzaju przedsięwzięcia. Prezydent Miasta L. w wydanej decyzji wskazał bowiem charakter planowanej inwestycji, jej zakres oraz lokalizację, a także określił warunki jakie inwestor musi wypełnić w fazie realizacji i funkcjonowania wnioskowanego przedsięwzięcia, aby nie oddziaływało ono negatywnie na środowisko. Z podstawy prawnej decyzji środowiskowej wynika, że organ I instancji na podstawie powołanych wcześniej przepisów § 3 ust. 1 pkt 37 i pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r., zakwalifikował planowane przedsięwzięcie do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Wypełniając dyspozycję wynikającą z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.o.ś. organ I instancji określił, że planowana inwestycja polegać będzie na budowie hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w której posadowiona zostanie instalacja do recyklingu odpadów, głównie odpadów gumowych, w tym przede wszystkim opon oraz niektórych rodzajów odpadów z tworzyw sztucznych. Wskazał, że instalacja służyć będzie do produkcji oleju popirolitycznego i sadzy technicznej z wykorzystaniem procesu pirolizy niskotemperaturowej. Stosując z kolei przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.o.ś. organ I instancji określił w punkcie II decyzji, istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W tym zakresie określił w ppkt 2, że na etapie eksploatacji przedsięwzięcia należy magazynować olej popirolityczny w naziemnych zbiornikach dwupłaszczowych, pozwalający na kontrolę stanu ich napełnienia, o łącznej pojemności do 600 m3. Plac pod zbiorniki magazynowe należy uszczelnić i wyposażyć w system ujmowania wód opadowych lub roztopowych kierowanych do osadnika i separatora substancji ropopochodnych (ppkt 3). Gaz popirolityczny magazynować w zbiorniku o pojemności do 50 m3 (ppkt 4). Powstającą w procesie pirolizy sadzę techniczną nakazano magazynować na powierzchniach utwardzonych w workach typu big-bag, zabezpieczonych przed pyleniem oraz wpływem warunków atmosferycznych, uniemożliwiających niekontrolowane rozprzestrzenianie się pyłu, maksymalna ilość na terenie obiektu do 200 Mg (ppkt 5). Z kolei zgodnie z treścią art. 80 ust. 1 pkt 1 lit. c u.o.o.ś., w punkcie IV decyzji, organ I instancji zobowiązał wnioskodawcę do tego aby w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.o.o.ś. uwzględnić następujące wymagania dotyczące ochrony środowiska: W zakładzie zainstalować jedną linię technologiczną pracującą w systemie ciągłym z wydajnością roboczą do 24 000 Mg odpadów/rok oraz 3 Mg odpadów/godzinę. Dobowa moc przerobowa instalacji nie może przekraczać 72 Mg (ppkt 1). Ściany hali produkcyjnej oraz jej dach winny charakteryzować się izolacyjnością akustyczną na poziomie nie mniejszym niż 25 dB (ppkt 2). Zapewnić szczelność powierzchni w strefie rozładunku/załadunku odpadów (ppkt 3). Zbiorniki do magazynowania oleju popirolitycznego umieścić na szczelnym placu magazynowym, wyposażonym w system ujmowania wód opadowych i roztopowych, kierowanych do separatora substancji ropopochodnych (ppkt 4). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił charakter planowanego proces technologicznego prowadzonego w instalacji do pirolizy. Podał, że będzie on polegać na przetwarzaniu odpadów o kodach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] w ilości do 24 000 Mg/rok. W wyniku prowadzonego procesu pirolizy przewiduje się wytworzenie sadzy technicznej - ok. 40 % materiału wejściowego, oleju popirolitycznego - 40% materiału wejściowego, gazu popirolitycznego - ok. 5-7 % materiału wejściowego, wykorzystywanego w całości do zasilania instalacji do pirolizy, odpadów metali - ok. 11-13 % materiału wejściowego. Moc przerobową instalacji dla jednego reaktora określono do 1,5 Mg/h, a dla całej instalacji do 3 Mg/h. Wskazano, że sadza techniczna magazynowana będzie w big-bagach uniemożliwiających niekontrolowane rozprzestrzenianie się pyłu. Big-bagi magazynowane będą wstępnie na hali produkcyjnej, przed odbiorem przez firmy zewnętrzne będą przechowywane na utwardzonym placu. Z kolei olej popirolityczny magazynowany będzie w dwupłaszczowych zbiornikach magazynowych o łącznej pojemności do 600 m3. Olej będzie magazynowany w zbiornikach nadziemnych i odbierany przez uprawnione firmy zewnętrzne. W uzasadnieniu decyzji środowiskowej wskazuje się również, że substancje powstałe w procesie pirolizy nie mogą być poddane procesowi spalania (niezależnie od tego w jakim miejscu proces spalania miałby miejsce), dopóki nie utracą statusu odpadu.

Załącznikiem do decyzji z 05.02.2020 r. jest charakterystyka przedsięwzięcia, w której w sposób szczegółowy przedstawiono procesy technologiczne wykorzystywane w instalacji do pirolizy odpadów.

W przedstawionych okolicznościach nie można stwierdzić rażącego naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1a u.o.o.ś., polegającego na nieprawidłowym określeniu w osnowie decyzji rodzaju przedsięwzięcia, przez co nastąpił błędny przekaz do społeczeństwa i pozostałych stron postępowania (z wyjątkiem wnioskodawcy), co do zakresu i rzeczywistego rodzaju planowanego przedsięwzięcia. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko SKO, które słusznie powołało się na brak regulacji w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, która odnosiłaby się do sposobu podawania w decyzji nazwy przedsięwzięcia. W przypadku spornej decyzji środowiskowej jest istotnym to, że można na podstawie jej treści w sposób jasny i precyzyjny odczytać faktyczny rodzaj i charakter przedsięwzięcia, w którego przedmiocie orzekł Prezydent Miasta L.

Sąd podziela stanowisko Kolegium, że w sprawie nie doszł do rażącego naruszenia art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. poprzez oczywiście bezzasadne uznanie za słuszne zastosowania w przedmiotowym postępowaniu art. 49 k.p.a. w zakresie przyjętego sposobu doręczania decyzji poprzez obwieszczenie. Po pierwsze, skarżący nie dostrzegają różnicy między obwieszczeniem z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś w związku z art. 49 k.p.a., a podaniem informacji do publicznej wiadomości regulowanym tylko na gruncie u.o.o.ś. Pierwsza z tych instytucji stanowi uproszczenie postępowania toczącego się z udziałem znacznej ilości stron, a więc dotyczy podmiotów posiadających w tym postępowaniu interes prawny. Obwieszczenie stanowi uproszczoną formę doręczenia. Natomiast podanie do publicznej wiadomości w ramach procedury udziału społeczeństwa w ocenie oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia - w trybie art. 85 ust. 3 u.o.o.ś. - dotyczy wszystkich potencjalnie zainteresowanych podmiotów, niezależnie od tego, czy posiadają interes prawny lub chociażby faktyczny. Jest to forma zapewnienia udziału społeczeństwa. Doręczenie w trybie art. 74 ust. 3 pkt 2 u.o.o.ś. jest zatem czymś innym niż podanie do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji w trybie art. 85 ust. 3 u.o.o.ś. Przede wszystkim jednak należy zauważyć, że wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. wady decyzji, które w przypadku ich spełnienia pozwalają na stwierdzenie nieważności decyzji muszą istnieć w samej decyzji, czyli na datę wydania decyzji, natomiast problematyka dotycząca doręczenia decyzji (bez względu na stosowany tryb doręczenia) powstaje już po wydaniu decyzji, tym samym nie może dotyczyć samej decyzji i zawartego w niej rozstrzygnięcia. Ewentualne uchybienia co do informowania stron o wydanej decyzji, czy też wcześniej o toczącym się postępowaniu, stanowić mogą podstawę do wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących raport odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, niezależnie od zwrócenia uwagi na ograniczenia prawne wynikające z tej już racji, że zaskarżona decyzja była wydana w trybie nadzwyczajnym, przyjdzie wskazać na charakter dokumentu jakim jest raport. Jest to zatem dokument zawierający wiadomości specjalne. Jego ocena dokonywana przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej ma zatem ograniczony zakres. Zasadniczo może dotyczyć jedynie jego strony formalnej, tj. tego, czy zostały spełnione ustawowe wymagania co do kwalifikacji autora (autorów) raportu, wskazane w art. 74a u.o.o.ś., oraz co do jego zawartości, określone w art. 66 u.o.o.ś lub w postanowieniu organu stwierdzającym obowiązek przeprowadzenia OOŚ (art. 63 ust. 4 u.o.o.ś.), a ponadto tego, czy raport jest kompletny, logiczny i spójny, wolny od luk i niejasności (nie mówiąc już o wewnętrznej sprzeczności). W konsekwencji skuteczne podważenie merytorycznych ustaleń raportu – który w aspekcie formalnoprawnym nie budzi wątpliwości i którego ustalenia, w tym co do zakresu i szczegółowości, zostały zaakceptowane przez organy uzgadniające i opiniujące – wymaga co do zasady przedłożenia przez zainteresowaną stronę porównywalnie fachowego opracowania ("kontrraportu"), podważającego ustalenia raportu przedłożonego przez wnioskodawcę. Nie wystarczy w tym przypadku samo zgłoszenie ogólnikowych lub gołosłownych, tj. niepopartych wiedzą fachową, zastrzeżeń, w szczególności co do niedostatecznie szczegółowej analizy określonych zagadnień raportu, względnie nie dość wnikliwego uzasadnienia wyników przeprowadzonych analiz.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy zauważyć, że sporny raport został przedłożonych w ramach procedury współdziałania do organów wyspecjalizowanych, w tym do RDOŚ oraz PPIS. Na podstawie wskazanego dokumentu organy współdziałające pozytywnie uzgodniły środowiskowe uwarunkowania planowanego przedsięwzięcia. Nie sposób wobec tego mówić w takim przypadku o rażącym naruszeniu prawa, wymaganym dla skutecznego uruchomienia trybu nadzwyczajnego. Z tych samych powodów ograniczona musi być ocena raportu dokonywana przez sąd administracyjny.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wyłącznie w sytuacji, gdy dla danego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi on odniesienie do decyzji środowiskowej i jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji środowiskowej. Takim kryterium oceny nie jest studium uwarunkowań.

Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się potwierdzenia dla zarzutów rażącego naruszenia przepisów u.o.o.ś. Reguły postępowania w trybie nieważnościowym nie obligowały organu do ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy i dowodzenia zaistnienia określonych okoliczności. W świetle powyższego nie są trafne zarzuty braku przeanalizowania przez Kolegium w sposób wszechstronny problemu wadliwości decyzji środowiskowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił stanowisko i wyjaśnił powody, dla których nie stwierdził nieważności decyzji środowiskowej z 05.02.2020 r. Kolegium odniosło się przy tym do wszystkich istotnych kwestii z punktu widzenia stawianych w sprzeciwie zarzutów dotyczących rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.o.ś., art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. oraz art. 66 ust. 1 pkt 2, pkt 2a, pkt 3, pkt 6, pkt 6a, pkt 11, pkt 14, pkt 15 i pkt 18 u.o.o.ś.

W tym stanie rzeczy nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi oddalił jako nieuzasadnione na podstawie art. 151 p.p.s.a.