Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1465/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111 par. 2, art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Ewa Marcinkowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Z. R. od decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...].

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 161 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] orzekającej o utracie przez Z. R. prawa do stypendium z dniem [...] października 2013 r. Decyzja ta została doręczona Z. R. w dniu 21 września 2015 r.

Pismem z dnia 22 września 2015 r. Z. R., powołując się na art. 111 K.p.a., wystąpił do Ministra Pracy i Polityki Społecznej o uzupełnienie wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] września 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, powołując się na art. 111 w zw. z art. 123 i art. 141 § 1 K.p.a., odmówił uzupełnienia powyższej decyzji. Postanowienie to zwierało pouczenie, że nie służy na nie zażalenie oraz że jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin do wniesienia odwołania (zażalenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Postanowienie to zostało doręczone Z. R. w dniu 16 listopada 2015 r.

Pismem z dnia 17 listopada 2015 r., skierowanym do Ministra Pracy i Polityki Społecznej za pośrednictwem Wojewody [...], zatytułowanym "Wezwanie W trybie art. 37 kpa do Usunięcia Naruszenia Prawa.", Z. R. zwrócił się o wydanie postanowienia w związku z jego wnioskiem z dnia 22 września 2015 r. o uzupełnienie decyzji.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] odpowiadając m. in. na opisane wyżej pismo Z. R. z 17 listopada 2015 r. wyjaśnił, że jego wniosek o uzupełnienie decyzji został już rozpoznany postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...].

Niezależnie od powyższego, w piśmie z dnia 9 grudnia 2015 r. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną wyżej decyzję z dnia [...] września 2015 r. Postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 163/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, wskazując, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, albowiem od decyzji z dnia [...] września 2015 r. przysługiwał mu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W dniu 30 marca 2016 r. Z. R. złożył do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, za pośrednictwem Wojewody [...], pismo zatytułowane "Sprostowanie". W piśmie tym wskazał, że doszło z jego strony do oczywistej omyłki w jego piśmie z dnia 17 listopada 2015 r., w którym, w trybie art. 37 K.p.a., wzywał do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że pismo to winno mieć treść m. in. "W trybie art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie: (...) Decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej w W. znak [...] z dnia [...] września 2015 r. orzekającego o odmowie uchylenia w trybie art. 161 kpa Decyzji Ministra Pracy I Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] odmawiającego stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] listopada 2013 r. (...)" Ponadto podał, że jego omyłka jest oczywista i wynika z ilości pism, jakie otrzymuje od Ministra. Z. R. podniósł także, że skoro Minister w swojej odpowiedzi, tj. piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], nie wzywał go do wyjaśnienia wątpliwości oraz nie zakreślił mu czasu na odpowiedź, to, prostując obecnie oczywistą omyłkę, wnosi o rozpoznanie sprawy na kolejnym przysługującym mu etapie instancyjnym, w trybie art. 127 § 3 K.p.a., w oparciu o jego pismo z dnia 17 listopada 2015 r. Z. R. podniósł także, że jego pismo z dnia 17 listopada 2015 r. złożone zostało w terminie oraz że wniosek o sprostowanie składa niezwłocznie po uzyskaniu informacji o zaistniałym błędzie. Do pisma tego Z. R. dołączył kopię pisma z dnia 17 listopada 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 16 listopada 2015 r. Z. R. odebrał przesyłkę zawierającą postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] o odmowie uzupełnienia decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. znak:[...]. Od tej daty zaczął biec termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z art. 111 § 2 K.p.a., o czym strona została pouczona w tym postanowieniu. Ustawowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 30 listopada 2015 r. Natomiast Z. R. złożył ten wniosek osobiście w Kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 30 marca 2016 r., a więc po upływie terminu przewidzianego do jego wniesienia.

Ponadto organ wyjaśnił, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. W sytuacji stwierdzenia, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, a zatem, że postanowienie organu I instancji stało się ostateczne, nie można przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Organ ma natomiast obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a.

Ustosunkowując się do treści pisma Z. R. z dnia 30 marca 2016 r. organ podniósł, że jego pismo z dnia 17 listopada 2015 r. było sformułowane jednoznacznie, a wnioski w nim zawarte zostały rozpatrzone zgodnie z wolą strony.

Pismem z dnia 24 maja 2016 r. Z. R. zwrócił się do organu ouzupełnienie postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] o dodatkowe rozstrzygnięcie, tj. o postanowienie, o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 111 w zw. z art. 123 i art. 141 § 1 K.p.a. odmówił uzupełnienia powołanego wyżej postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu tym organ wskazał m. in., że pismo Z. R. z dnia 30 marca 2016 r. nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z. R. wniósł na powyższe postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie podniósł, że w sprawie doszło do oczywistej omyłki. Ponownie zarzucił, że Minister w swoim piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. nie wyzwał go do wyjaśnienia wątpliwości, co do treści jego pisma z dnia 17 listopada 2015 r. Zdaniem skarżącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został w tej sytuacji wniesiony w terminie. Zarzucił również, że zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga o całości jego żądania zawartego w piśmie z dnia 30 marca 2016 r., albowiem nie zawiera rozstrzygnięcia o odmowie przywrócenia terminu. Zdaniem skarżącego w postanowieniu tym błędnie wskazano datę złożonego przez niego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albowiem wniosek ten wniósł 17 listopada 2015 r., a w uzasadnieniu postanowienia wskazuje się jako datę wniosku 30 marca 2016 r.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 129 § 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynosi 14 dni od doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.

Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] doręczona została skarżącemu w dniu 21 września 2015 r. Należy jednak podnieść, że skarżący wystąpił do organu o uzupełnienie tej decyzji w trybie art. 111 § 1 K.p.a. W tej sytuacji, zgodnie z art. 111 § 2 w zw. z art. 127 § 3K.p.a., termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaczął biec od dnia doręczenia skarżącemu postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmawiającego uzupełnienia tej decyzji, tj. od dnia 16 listopada 2015 r. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji oraz o terminie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Skarżący w przysługującym mu terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jednak nie złożył. Wprawdzie skarżący złożył do organu w dniu 17 listopada 2015 r. pismo, jednakże treść tego pisma nie pozwalała na uznanie go za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zauważyć należy, że stosownie do treści art. 128 K.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. W treści pisma skarżącego z dnia 17 listopada 2015 r. nie można się doszukać tego podstawowego elementu odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), jakim jest wyrażenie niezadowolenia z wydanej decyzji. Pismo to zatytułowane zostało przez skarżącego jako "Wezwanie W trybie art. 37 kpa do Usunięcia Naruszenia Prawa." W treści tego pisma skarżący domagał się rozpatrzenie jego wniosku z dnia 22 września 2015 r. o uzupełnienie wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] września 2015 r. Zarówno tytuł tego pisma, jak i jego treść wskazują, że stanowiło ono środek przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., służący stronie postępowania administracyjnego do zwalczania bezczynności organu, bądź przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ.

Na ocenę tego pisma, jako wyłącznie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie może wpłynąć stanowisko skarżącego wyrażone w piśmie z dnia 30 marca 2016 r. W piśmie tym skarżący próbował wykazać, że doszło do oczywistej omyłki i pismo z dnia 17 listopada 2015 r. winno być uznane za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotowe pismo z dnia 17 listopada 2015 r. jest jednak jednoznaczne w swojej treści i nie budzi żadnych wątpliwości, co do zakresu zawartego w nim żądania. Nie było zatem żadnych podstaw do wzywania skarżącego przez organ w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do usunięcia braków i wyjaśnienia charakteru tego pisma.

Podkreślić również należy, że nie jest możliwe późniejsze "precyzowanie" pism, jednoznacznych pierwotnie co do zakresu zawartego w nich żądania lub oświadczenia i przypisywanie im innej treści, w zależności od aktualnej sytuacji procesowej strony. Strona w toku postępowania administracyjnego może wnosić różnego rodzaju pisma (podania, żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia), które stosownie do treści art. 63 § 2 K.p.a. powinny zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzą, jej adresu i żądania oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Rolą organu, zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. jest wzywanie wnoszącego pismo do uzupełnienia jego braków, jedynie wtedy, gdy pismo to nie zawiera powyższych elementów. W przypadku gdy pismo nie zawiera braków powodujących niemożność nadania mu prawidłowego biegu powinno być ono rozpatrzone zgodnie zakresem zawartego w nim żądania.

Należy także zwrócić uwagę, że w odpowiedzi na pismo z dnia 17 listopada 2015 r. organ poinformował skarżącego w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r., że jego wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...] września 2015 r. został już rozpoznany. Skarżący po doręczeniu mu tej odpowiedzi nie kwestionował takiego sposobu załatwienia jego pisma.

Reasumując należy stwierdzić, że skarżący w przypisanym do tego terminie nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] września 2015 r. nr [...], zaś jego pismo z dnia 17 listopada 2015 r. za wniosek taki nie może być uznane.

Słusznie zatem organ uznał, że skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dopiero w dniu 30 marca 2016 r. Ponadto, co istotne, we wniosku tym skarżący nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Stąd też organ prawidłowo zastosował art. 134 K.p.a. i stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozparzenie sprawy.

Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.