Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1423/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 3, art. 40 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi E. SA z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację reklamy w pasie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2008 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej – E. SA z siedzibą w P. kwotę 640 (sześćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania .


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] marca 2008 r., działając na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) – dalej udp., ponownie (po uchyleniu jego wcześniejszej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]) nie zezwolił spółce E. na zlokalizowanie w pasie drogowym Al. P., we wskazanej we wniosku z [...] lipca 2007 r. lokalizacji, reklam o treści "E. – Biuro Obsługi Klienta Sp. z o.o. oraz Z. Sp. z o.o. Jak wynikało z wniosku, reklamy miały być posadowione na słupach oświetlenia ulicznego. Dotychczasowe tej samej treści reklamy znajdujące się na słupach oświetleniowych w rejonie ulic W. i G., na których znajdowały się plafony Spółki E. zostały zdemontowane w związku z usunięciem słupów, zaś plafon na słupie oświetleniowym w Al. P. został zdemontowany w związku z jego zniszczeniem.

W rozstrzygnięciu organ wskazał, iż wszystkie słupy oświetleniowe, na których miałyby być umieszczone reklamy, znajdują się w obrębie skrzyżowania ulic W. i Al. P. Zdaniem organu umieszczenie reklam w miejscach wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku mogłoby rozpraszać uwagę kierowców i wpłynąć niekorzystnie na koncentrację kierujących pojazdami, zaś obszar skrzyżowania to najbardziej niebezpieczny obszar drogi, który powinien być chroniony nawet przy lokowaniu elementów z drogą związanych.

W wyniku odwołania spółki E., w którym zarzuciła ona decyzji arbitralność i brak powołania jakichkolwiek dowodów na okoliczność zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego przez wnioskowane reklamy, SKO w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Przywołując treść art. 39 ust. 1 i ust. 3 udp. oraz orzecznictwo WSA w Warszawie, organ uzasadniał, iż zezwolenie na lokalizację reklam w pasie drogowym może nastąpić w szczególnie uzasadnionych wypadkach i działanie takie jest wyjątkiem, nie regułą, a wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego następuje w drodze decyzji uznaniowej, a z art. 7 Kpa. nie można wywodzić uprawnień do zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy.

SKO stwierdziło, iż wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego rozpatrywany jest przez zarządcę drogi pod kątem bezpieczeństwa ruchu drogowego, który to warunek jako leżący w interesie społecznym traktowany musi być priorytetowo. Zabezpieczenie tego celu jest ważniejsze od czerpania zysków z działalności polegającej na świadczeniu usług dla reklamodawców. Kierując się powyższymi względami i odmawiając skarżącej wydania zezwolenia, organ I instancji, zdaniem SKO w [...] nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ wskazał, że stanowisko organu I instancji nie ma cech subiektywnych, bowiem znajduje oparcie w przepisach obowiązującego prawa, poglądach osób zainteresowanych problematyką oraz w praktyce innych zarządów dróg. Uzasadniał, iż z treści przepisów art. 3 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U.

z 2006 r. Nr 17, poz. 141 ze zm.) wynika, że kierowcy obowiązani są zachować szczególną ostrożność, zbliżając się do skrzyżowania. Powyższy nakaz zmusza do podwyższonej uwagi, a reklamy znajdujące się w pobliżu skrzyżowania nie służą koncentracji kierowców. SKO powołało się na praktykę innych zarządców dróg

(GDDKiA w Z. i ZDW w O.), zgodnie z którą nie należy lokalizować reklam w obrębie skrzyżowań. Wskazało też na artykuł A. S. "Reklamowy chaos", w którym omówione zostało wystąpienie kierownika Samodzielnej Pracowni Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego w [...] L. K. eksponujące zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego kierowców wynikające ze zjawiska "niekontrolowanego rynku reklamy zewnętrznej w pasie drogowym". Również opracowanie pod kierunkiem dr hab. T. S. "Bezpieczeństwo ruchu miejskiego" wskazuje na objęcie skrzyżowań szczególną ochroną. Zdaniem organu zasadne i uprawnione jest również powołanie się na badania przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych wskazujące, że nawet chwilowe oderwanie wzroku od drogi stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, Spółka E. domagała się uchylenia decyzji SKO w całości jako naruszającej:

- prawo materialne tj. art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt. 3 przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że lokalizowanie reklam w odległości do 50 m od środka skrzyżowań narusza w każdym przypadku zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia oraz przez przyjęcie, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny, co doprowadziło do utrzymania wadliwej decyzji w mocy, a także

- prawo procesowe tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 i art. 104 i art. 107 Kpa. przez nierówne traktowanie uczestników postępowania, naruszenie zasad praworządności oraz niepodanie motywów jakimi kierowały się organy obu instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a także przekroczenie granic uznania administracyjnego i przyjęcie, ze interes społeczny jest ważniejszy, niż interes skarżącej bez podania uzasadnienia w tym zakresie, czym organ naruszył wskazane wyżej przepisy Kpa. Uzasadniając zarzuty skargi wskazano na to, iż SKO w [...] bezkrytycznie przyjęło decyzję organu I instancji, mimo że u podstaw rozstrzygnięcia legła ogólnie sformułowana zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym w obrębie 50 m. od skrzyżowania. Podane motywy nie spełniły wymogów art. 107 Kpa. a SKO, jako organ odwoławczy nie odniósł się do argumentów skarżącej zawartych w odwołaniu. Stwierdzenie organu, że "już sama lokalizacja reklam (...) stanowi ujemną przesłankę do wydania wnioskowanego zezwolenia", wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi uzasadnienia rozstrzygnięcia, niczego nie wyjaśnia. Nie wiadomo, czy chodzi o wysokość posadowienia reklamy, bliskość do skrzyżowania, szatę graficzną czy też może samą treść reklam, wreszcie brak jest uzasadnienia jaki wpływ ma dana reklama na rzekome rozpraszanie uwagi kierowców. Odwołanie się organu do praktyki zarządców dróg w O. czy Z. jest kolejnym dowodem na arbitralne stosowanie prawa wobec skarżącej, bowiem zarządcy dróg w W., T., Ł.

i czy W. stosują inną praktykę. Przywołanie z kolei poglądów specjalistów z dziedziny użytkowania dróg i bezpieczeństwa na drogach, że kierowcy rozproszeni mnogością informacji spowalniają ruch i mimowolnie stają się przyczyną agresji wśród innych kierowców, stanowi niepoparte żadnymi obliczeniami powtórzenie tezy innej osoby. Skarżąca zarzuciła organowi, że odwołując się do opracowania T. S. nie zwrócił uwagi na określone fragmenty tego opracowania, w których autor twierdzi, że zagrożenia w ruchu drogowym są ściśle powiązane z charakterystyką środowiska drogi, dlatego przy formułowaniu oceny co do zagrożenia w ruchu drogowym niezbędne jest wykazanie danych o zdarzeniach drogowych oraz charakterystyka cech analizowanych elementów środowiska drogi. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej przywołując stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 16 października 2008 r. (sygn. Akt II GSK 380/08) zwracał uwagę na błędne oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na przepisie art. 39 ust. 1 i ust. 3 z pominięciem art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 udp., bowiem przepis art. 39 jako przepis prawa materialnego nie daje podstawy do wydania decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Podkreślił konieczność prewencyjnego działania zarządów dróg, które dostrzegając ryzyko narażenia na szwank bezpieczeństwa ruchu drogowego, zobowiązane są temu przeciwdziałać, przedkładając przy odmowie zezwolenia na lokalizację reklam w pasie drogowym interes obywateli nad interes strony postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, nie zaś pod względem słuszności.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać że skarga jest zasadna.

Przedmiotem rozpatrzenia jest decyzja SKO w [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. odmawiającą na podstawie art. 39 ust. 1 i ust. 3 udp. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Podstawowym mankamentem tej zaskarżonej decyzji, jak też decyzji utrzymanej nią w mocy jest nie dość wystarczające wyjaśnienie sprawy indywidualnej i oparcie rozstrzygnięcia na ogólnych stwierdzeniach wyprowadzonych z zasady zakazu lokalizowania w pasie drogowym jakichkolwiek obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów bądź materiałów nie związanych z zarządzaniem drogą lub z bezpieczeństwem ruchu drogowego oraz na pojedynczych poglądach osób zajmujących się problematyką bezpieczeństwa ruchu drogowego i praktyce dwóch innych zarządców dróg nielokalizowania reklam w obrębie skrzyżowań. Nadto, rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie stanowi próby ponownego rozpatrzenia sprawy indywidualnej w jej całokształcie, a ogranicza się do wprawdzie wnikliwego, lecz o dużym stopniu ogólności, formalnego uzasadnienia prawidłowości decyzji, od której złożono odwołanie.

I. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, iż całkowicie prawidłowe i odpowiadające prawu jest stwierdzenie organu odwoławczego, iż udzielenie zezwolenia na lokalizację reklamy, bo o nią idzie w rozpatrywanej sprawie, jest wyjątkiem od reguły zakazu sytuowania w pasie drogowym obiektów i urządzeń z drogą niezwiązanych. Jak stanowi art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115) – dalej udp., pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Konsekwencją takiego zdefiniowania pasa drogowego jest przyjęcie w art. 39 ust. 1 udp. zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Powyższa norma, poza tym, że dookreśla sam zakaz, służyć ma realizacji obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony. Zgodnie z art. 4 pkt 21 udp. ochrona ta realizuje się w działaniach zarządcy drogi mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Kierując się tymi strategicznymi dla zachowania przeznaczenia pasa drogowego założeniami, ustawodawca dopuścił, na zasadzie wyjątku, możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego - jak określił w art. 39 ust. 3 udp. "w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej". Decyzja ta, poza określeniem rodzaju inwestycji, sposobu, miejsca i warunków jej umieszczenia w pasie drogowym, zobowiązywać ma inwestora do m.in. uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Tym przepisem ustawodawca związał obowiązek uzyskania zezwolenia na lokalizację obiektu budowlanego z obowiązkiem uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 udp. Przepis art. 40 ust. 1 udp., formułując obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi, powtarza niejako zasadę, iż pas drogowy służyć ma wyłącznie celom związanym z działaniami służącymi ochronie drogi w rozumieniu art. 4 pkt 21 udp. Należy zauważyć, że decyzje wydane na podstawie art. 39 ust. 3 udp. i art. 40 ust. 1 i 2 udp. nie są treściowo tożsame, jednak decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 udp. wynika niejako z uprzedniej decyzji zezwalającej na lokalizację i jest zależna od istnienia przesłanek niezbędnych dla jej wydania określonych w art. 39 ust. 3 udp. jako "szczególnie uzasadnione przypadki". Konsekwentnie więc, zakaz o którym mowa w art. 39 ust. 1 udp. lokalizacji w pasie drogowym m.in. obiektów budowlanych ze względu na zagrożenie substancji drogi czy zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i odmowa wydania zezwolenia na zlokalizowanie takiego obiektu ze względu na brak w konkretnej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku, pociąga za sobą automatycznie brak możliwości uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla tego samego obiektu.

W przypadku skarżącej, jak to wynika ze złożonego wniosku, posiadała ona już we wskazanym rejonie zezwolenie na lokalizację pod wnioskowane plafony reklamowe, które z różnych przyczyn musiały zostać zdemontowane. Wnioskując o przeniesienie przedmiotowych reklam na inne, określone słupy oświetleniowe, skarżąca w istocie złożyła wniosek o zezwolenie na inną lokalizację w pasie drogowym wyszczególnionych we wniosku plafonów reklamowych. Mając powyższe na uwadze organ winien był przeprowadzić szczegółowe postępowanie wyjaśniające i ocenić, czy indywidualne okoliczności tej sprawy pozwalają na zastosowanie art. 39 ust. 3 udp. tj. na odstąpienie od wspomnianego wyżej zakazu sytuowania w pasie drogowym obiektów i urządzeń z drogą niezwiązanych.

II. Wydawana na podstawie art. 39 ust. 3 udp. decyzja jest decyzją mającą charakter uznania administracyjnego. Oznacza to, iż organ administracji w danym stanie faktycznym posiada w konkretnej sprawie uprawnienie do ukształtowania skutków prawnych, dysponując pewną swobodą (tzw. luz decyzyjny), której granice wyznaczają przepis prawa materialnego oraz obowiązujące reguły procesowe. Innymi słowy, organ administracji, stosując się do obowiązujących reguł procesowych ma możliwość w danym stanie faktycznym wyboru rozstrzygnięcia. Należy jednak zwrócić uwagę, iż niezwykle istotne w instytucji uznania administracyjnego jest, aby organ, mając świadomość, że przepis prawa materialnego stwarza mu podstawę do zadecydowania na niekorzyść strony, nie działał w sposób dowolny tzn. bez dostatecznie wyczerpującego wyjaśnienia swego stanowiska. Działając w ramach uznania administracyjnego organ administracji, po wyjaśnieniu stanu faktycznego danej sprawy, ma obowiązek, zgodnie z dyspozycją art. 7 Kpa., wyważyć słuszny interes strony (interes indywidualny) i interes społeczny (interes publiczny), a podejmując decyzję inną, niż dopuszczalna przepisem, czyli rozstrzygając na niekorzyść strony, organ zobowiązany jest dokładnie wyjaśnić dlaczego przedłożył interes społeczny nad interes strony. Inaczej mówiąc, decydowanie w ramach uznania administracyjnego oznacza możliwość załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem strony postępowania, chyba że zaspokojenie interesu prawnego strony pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym.

III. W rozpatrywanej sprawie uchybiono zasadzie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszono przepis art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Stosownie do omówionego wyżej art. 39 ust. 3 udp. organ miał możliwość wyrażenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanych przez skarżącą plafonów reklamowych. Winien był precyzyjnie ustalić stan faktyczny, który pozwoliłby mu na obiektywną ocenę możliwości zastosowania przepisu art. 39 ust. 3 udp. W stanie faktycznym uwzględnione powinny zostać: gabaryty wnioskowanych reklam i ich treść, proponowane, szczegółowe usytuowanie reklam w stosunku do drogi, dane co do natężenia ruchu w godzinach szczytu i dozwolonej prędkości na wnioskowanym odcinku drogi, dane policyjne dotyczące kolizji drogowych na danym odcinku drogi możliwie z podaniem ich przyczyn. Powyższe oznacza, że organ administracji zobowiązany był przede wszystkim ocenić indywidualne warunki posadowienia określonych wymiarów i treści reklam w pasie drogowym i ocenić łącznie te warunki w perspektywie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ewentualnego zagrożenia naruszenia substancji drogi, czego nie uczynił. Organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia jaka jest odległość słupów oświetleniowych, na których miały zostać umieszczone reklamy od krawędzi jezdni, podania informacji, iż dwa słupy umieszczone są w obrębie zatoki autobusowej oraz stwierdzenia, że wszystkie słupy znajdują się w obrębie skrzyżowania ulic P. i W., zaś organ odwoławczy, nie czyniąc żadnych innych, dodatkowych ustaleń, zaaprobował działanie Prezydenta Miasta P., oceniając je jako prawidłowe i wystarczające dla uznania, iż reklamy zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W ocenie Sądu tak przeprowadzone postępowanie jest wadliwe. W sytuacji rozstrzygania na zasadzie uznania administracyjnego, organ administracji publicznej musi mieć na uwadze, że zebrane dowody muszą potwierdzać przyjęte przez niego rozwiązanie, w którym daje się pierwszeństwo jednemu z przeciwstawionych sobie interesów – interesowi strony lub interesowi społecznemu. W rozpatrywanej sprawie organ odmówił skarżącej prawa do usytuowania reklamy w pasie drogowym, stojąc na stanowisku, że proponowane lokalizacje położone są w promieniu 50m od skrzyżowania ulicy P. z ul. W., co jest niedopuszczalne, bo zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ, dając takim rozstrzygnięciem wyraz dbałości o interes publiczny, uczynił to z naruszeniem zasad prawidłowego prowadzenia postępowania i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie jest bowiem ostatecznie jasne, na jakiej podstawie organ przyjął, iż małogabarytowe, informacyjne reklamy skarżącej umieszczone w promieniu 50 m od konkretnego skrzyżowania zagrożą bezpieczeństwu ruchu drogowego. Prezydent Miasta P. powołuje się w utrzymanej przez SKO decyzji na negatywną opinię zarządcy drogi dotyczącą usytuowania reklam w obszarze skrzyżowania ulic wskazanych przez wnioskodawcę, jednak takiej opinii w aktach administracyjnych brakuje. Nie może być bowiem uznana za opinię zarządcy drogi notatka służbowa z dnia 21 sierpnia 2007 r. podpisana przez starszego specjalistę B. B. (k. 3 akt adm.), stwierdzająca, że proponowane lokalizacje są zbyt blisko skrzyżowań. Trudno też uznać za dowody w konkretnej indywidualnej sprawie publicystykę prasową czy wybrane z konkretnego opracowania fragmenty opinii lub opracowań, tym bardziej, że przywołane przez organ opracowanie, jak wynika ze skargi, kładzie nacisk na zebranie przez zarządcę drogi dużej ilości danych o zdarzeniach drogowych oraz na szczegółową charakterystykę cech analizowanych elementów środowiska drogi jako na konieczne elementy do postawienia tezy o zagrożeniu bezpieczeństwa ruchu drogowego na określonym odcinku drogi. W rozpatrywanej sprawie takich pełnych danych zabrakło.

Organ, rozpoznając sprawę ponownie, przeprowadzi postępowanie dowodowe w indywidualnej sprawie, a więc uwzględniając specyfikę wnioskowanej reklamy jako reklamy małogabarytowej, właściwości odcinka drogi, którego wniosek dotyczy (natężenie ruchu, dopuszczalna prędkość, zdarzenia drogowe) i konkretne miejsce jej proponowanego posadowienia, a wreszcie możliwość dekoncentracji kierowców taką właśnie reklamą, w szczególności w sytuacji, ulokowania reklam w obrębie skrzyżowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O niewykonalności decyzji orzeczono na zasadzie art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.