Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 768/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu w na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009r. przy udziale sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ... r. nr ... w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2009. oddala skargę /-/ M. Kosewska /-/ M. Górecka /-/ B. Koś


UZASADNIENIE

Burmistrz decyzją z dnia 05.03.2009 r. ustalił dla S. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie ... zł, wskazując jako przedmiot opodatkowania pomieszczenia o wysokości ponad 2,20 m (100,10 m kw.), garaż (34 m kw.) oraz grunty (91 m kw.).

W odwołaniu od tej decyzji S. wniósł o zmianę wysokości podatku w zakresie dotyczącym garażu, który należało zakwalifikować jako część budynku mieszkalnego według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych lub ich części. Tylko bowiem, gdy garaż stanowi obiekt odrębny od budynku mieszkalnego winien być opodatkowany stawką dla budynków pozostałych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17.07.2009 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości – m. in. dla budynków mieszkalnych oraz budynków pozostałych. Gdy garaż stanowi osobny budynek jest traktowany dla celów podatkowych jako budynek pozostały, natomiast garaż stanowiący integralną część budynku mieszkalnego ma być traktowany jako budynek mieszkalny. W przypadku garaży wyodrębnionych jako odrębny przedmiot własności lokalowej i zlokalizowanych w budynku wielomieszkaniowym organy podatkowe przyjęły natomiast za orzecznictwem sądowoadministracyjnym, iż winny być one opodatkowane stawką jak za budynki pozostałe. Na mocy aktu notarialnego z 08.07.2008 r. ustanowiono odrębną własność przedmiotowego garażu nr ... o powierzchni użytkowej 34,00 m kw. (przy ul. ... ). Podatnik jest właścicielem dwóch odrębnych nieruchomości – lokalu mieszkalnego i spornego garażu (niemieszkalnego). Każda z nich stanowi też odrębny przedmiot opodatkowania. Charakter niemieszkalny garażu wynika m. in. z wypisu z rejestru lokali, mającego walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej.

W skardze na decyzję organu II instancji S. powołał się na odpowiedź Ministra Finansów z 24.02.2009 r. na interpelację poselską nr 7649, według której garaż w bryle budynku mieszkalnego winien być traktowany jako część budynku mieszkalnego i opodatkowany stawką dla budynków mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 2 a i e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm.) rada gminy określa w drodze uchwały wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym m. in. od budynków i ich części mieszkalnych oraz pozostałych.

Według poglądów doktryny i orzecznictwa za kryterium decydujące o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych uznaje się faktyczne przeznaczenie danego budynku i jego wykorzystanie na cele mieszkalne. Wobec braku definicji legalnej budynku mieszkalnego w powyższej ustawie odwoływano się do tego pojęcia występującego w innych unormowaniach prawnych lub do jego znaczenia w języku potocznym. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uznaje za budynek mieszkalny generalnie budynek przeznaczony na mieszkania. Budynek mieszkalny w znaczeniu potocznym to budynek przeznaczony, nadający się do mieszkania, zamieszkania (zob. m. in. "Słownik współczesnego języka polskiego", Warszawa 1996, s. 518). Doktryna wskazuje przy tym na garaże jako przykład "budynków pozostałych", czyli budynków niemieszkalnych (zob. m. in. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC 2000 – komentarz do art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Wskazówek co do charakteru danego budynku szukać winno się również w danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, albowiem zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dane te stanowią podstawę wymiaru podatków. Dane takie mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie organy podatkowe uznały, iż sporny garaż nr ... o powierzchni użytkowej 34,00 m kw. zlokalizowany przy ul. ... winien zostać uznany dla celów podatkowych nie za budynek mieszkalny, a za budynek pozostały (niemieszkalny). Stanowi on bowiem przedmiot własności odrębnej od samego mieszkania skarżącego położonego w tym samym budynku mieszkalnym i posiada własną księgę wieczystą (nr ...). Z odpowiedniego wypisu z rejestru lokali wynika, iż garaż ma charakter "lokalu niemieszkalnego" (k. 2 akt administracyjnych) w przeciwieństwie do mieszkania skarżącego o powierzchni 100, 10 m kw.

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy podzielił pogląd organów obu instancji (powołujących się w tym zakresie m. in. na wyrok WSA w Białymstoku z 23.11.2007 r., I SA/Bk 407-408/07), iż garaż będący częścią budynku mieszkalnego z własną księgą wieczystą na potrzeby prawa podatkowego winien być uznany za odrębną nieruchomość, nie podlegającą opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych.

Przepis art. 5 ust. 1 pkt. 2 a i e powołanej powyżej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych mówi o budynkach mieszkalnych i pozostałych lub ich częściach, wyróżniając w obu kategoriach przedmiotów opodatkowania zarówno same budynki jak i ich części.

W ocenie Sądu nie można uznać z oczywistych przyczyn, że garaż stanowi budynek mieszkalny. Spór dotyczy wobec tego kwestii, czy może on być uznany za część budynku mieszkalnego. Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, iż garaż znajdował się w budynku mieszkalnym, zawierającym lokale do zamieszkania.

Fakt ten nie może jednak przesądzać o tym, iż jest to część budynku mieszkalnego, albowiem sam garaż nie spełnia w jakikolwiek sposób funkcji mieszkalnej, co niezależnie od twierdzeń samej strony i organów wynika wprost z wypisu z rejestru lokali. Nie jest to zatem część obiektu budowlanego przeznaczonego na cele mieszkaniowe. Jako przedmiot odrębnej własności może stanowić przedmiot umowy sprzedaży czy wynajmu, na skutek której podmiotem korzystającym z garażu stałaby się osoba obca, nie mająca żadnego związku z samym budynkiem mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą prowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji, w której podatek od nieruchomości w stawce przewidzianej dla budynków mieszkalnych byłby płacony przez podatnika będącego wyłącznie właścicielem lub posiadaczem samego garażu o funkcjach typowo niemieszkalnych.

Z tego względu Sąd uznał, iż garaż umiejscowiony jako odrębny przedmiot własności w większej całości – budynku mieszkalnym nie może podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych, ani ich części, gdyż nie sposób zaliczyć go do obiektów tego rodzaju. Nie podzielono wobec tego poglądu spotykanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dopuszczającego taką możliwość (zob. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z 28.07.2009 r., I SA/Bd 346/09 i wyrok NSA z 22.07.2009 r., II FSK 460/08).

Tezy wyrażone w powołanej w skardze odpowiedzi Ministra Finansów na interpelację poselską nie mogą mieć charakteru wiążącego dla organów administracji publicznej czy sądów administracyjnych, gdyż nie stanowi ona źródła obowiązującego prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne wobec czego orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

/-/ M. Kosewska /-/ M. Górecka /-/ B. Koś