Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 546/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1; art. 183; art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 125; art. 126; art. 128; art. 131
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary /spr./ Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. T. i J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 478/07 w sprawie ze skargi T. R., H. T. i J. T. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb stawów rybnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 478/07, oddalił skargi T. R. oraz H. T. i J. T. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb stawów rybnych.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Starosta Powiatowy w G. decyzją - pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] udzielił Gospodarstwu Rybackiemu I. Sp. z o. o. w I. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie rzeki O. za pomocą istniejącego jazu w km 4 + 250 do rzędnej 17,65 m n.p.m.; pobór wody powierzchniowej z rzeki O. dla potrzeb stawów rybnych o łącznej powierzchni użytkowej 89,07 ha, zlokalizowanych w miejscowości M. gm. G. w ilości 5114 tyś m rocznie przy zachowaniu okresowych wielkości poboru wody do napełnienia i uzupełniania strat z tytułu parowania i przesiąków, określonych w ust. 5 pkt III za pomocą ujęcia zlokalizowanego przed jazem, składającego się z żelbetonowego przyczółka brzegowego i 3 rurociągów stalowych -1020 mm oraz pompowni o wydajności Q max =0,5 m 3/s, w której znajdują się wyszczególnione agregaty pompowe; zrzut wód ze stawów do rzeki O. w ilości 4284 tyś m rocznie w terminach określonych w operacie wodnoprawnym; piętrzenie wód stawu za pomocą mnichów do wskazanych w decyzji rzędnych.

Termin ważności ww. pozwolenia ustalono do dnia 31 grudnia 2025 r. oraz nałożono na Gospodarstwo Rybackie I. Sp. z o.o. obowiązek: prawidłowej konserwacji i eksploatacji urządzeń służących do poboru wody; konserwacji i obsługi jazu gwarantującej jego prawidłowy stan techniczny oraz swobodny przepływ wód rzeki O.; zachowania nienaruszalnego przepływu biologicznego w rzece O. w wysokości 0,7 m 3/s; zapewnienia minimalnego przepływu dla funkcjonowania projektowanej w świetle jazu przepławki (po jej wybudowaniu) wynoszącego 1,23 m 3/s w okresie migracji ryb dwuśrodowiskowych; prowadzenia pomiarów ilości pobieranej wody na podstawie dziennika pompowań (rejestracji czasu pracy każdej z pomp); utrzymania i konserwacji przepustów wałowych i odpływów od tych przepustów wykonanych na rowach, A, B i C w km 2+ 116, 2+870, 3+304 prawego wału rzeki O.; konserwacji i utrzymania Rowu Opaskowego oraz rowów A, A3 i A4 w sposób gwarantujący swobodny odpływ wód z terenów przyległych do stawów; wykonania na budowlach znaków wodnych określających poziomy maksymalnego piętrzenia; zawarcia umowy użytkowania z administratorem cieku w stosunku do gruntów pokrytych wodami, które stanowią własność Skarbu Państwa i są niezbędne uprawnionemu do prowadzenia działalności; w przypadku wystąpienia awarii lub zatrzymania działalności - niezwłocznego powiadomienia organu wydającego pozwolenie wodnoprawne; usuwania awarii urządzeń niezbędnych do realizacji niniejszego pozwolenia w trybie natychmiastowym zapewniającym bezpieczeństwo ludzi i mienia. Ponadto w pozwoleniu tym ustalono pobór i zrzut wody podając ich wartości w poszczególnych miesiącach oraz wskazano, że odprowadzane wody ze stawów nie mogą powodować w tych wodach zmian w naturalnej, charakterystycznej dla nich biocenozie.

W decyzji tej wskazano także, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń, a także, że za wszelkie szkody powstałe w związku z wykonywaniem nadanego prawa odpowiada uprawniony. Ponadto wskazano, że pozwolenie obejmuje wyłącznie rozmiar i zakres korzystania z urządzeń określony w pkt I decyzji, z tym że zwiększenie ilości pobieranej wody, odprowadzanych wód czy też wysokości piętrzenia wymaga każdorazowo odrębnego zezwolenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli H. i J. T., T. R. i Urząd Gminy G. w G..

Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że skarżący w istocie domagają się uzależnienia wydania pozwolenia od uprzedniego uregulowania przez Gospodarstwo Rybackie wadliwych stosunków wodnych, na które ich zdaniem wpływ miało zrealizowane w latach osiemdziesiątych stawów rybnych. Znaczny upływ czasu, brak szeregu dokumentów źródłowych uniemożliwia obecnie dokonanie pełnej analizy przyczyn i skutków zaistniałych nieprawidłowości. Dokumenty archiwalne zawarte w aktach sprawy świadczą jednak, że przed budową stawów oraz podczas ich użytkowania występowały zaniedbania w utrzymaniu urządzeń systemu melioracyjnego, do którego zobowiązani byli właściciele gruntów odnoszących korzyści z tych urządzeń, a następnie również zarządcy stawów. Dochodzenie do wniosków w tej sprawie może również prowadzić do stwierdzenia braku właściwego nadzoru i kontroli w zakresie gospodarki wodnej na stawach i utrzymania tych urządzeń melioracyjnych.

Powołując się na opracowaną 30 listopada 1987 r. Ekspertyzę w sprawie określenia wpływu stawów Ośrodka Zarybieniowego M. na przyległe grunty za rowem opaskowym oraz ustalenia oddziaływania piętrzenia rz. O. i "wyjaśnień uzupełniających do pkt 5.1.a" tego opracowywania organ wskazał, że stawy zlokalizowane zostały na gruntach torfowych o małej przydatności rolniczej będących we wtórnym zabagnieniu po dokonanych próbach zagospodarowania tych pastwisk i łąk z przyległym terenem. Na terenach tych na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych wykonano system rowów i budowli, zastawek oraz upustów pozwalających prowadzić gospodarkę łąkową w systemie zalewowo - odwodnieniowym. Z nieokreślonych przyczyn system odwadniająco - nawadniający w wyniku zaniedbań został ponownie zabagniony. Stan rowów szczegółowych na kompleksie pastwisk i łąk przyległych – katastrofalny, rowy szczegółowe całkowicie zarośnięte - przekreśla to możliwość obniżenia zwierciadła wody gruntowej na tych terenach i sprowadzenia jej do rowu opaskowego. W ekspertyzie stwierdzono, że dla bieżącego rozwiązania tego problemu konieczne jest powołanie spółki wodnej z udziałem w kosztach wszystkich zainteresowanych. Z zawartej w aktach sprawy notatki służbowej, spisanej w dniu 3 kwietnia 1998 r. przez st. inspektora wojewódzkiego ds. gospodarki rybackiej wynika, że stawy rybne w M. przekazane zostały do eksploatacji w dniu [...] października 1985 r. Inwestorem było Państwowe Gospodarstwo Rybackie w L.. Od 1993 r. do 2000 r. użytkownikiem był Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w T., na mocy dzierżawy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa w B.. W notatce stwierdza się, że "w okresie 12 lat funkcjonowania ośrodka nie były tam prowadzone żadne remonty tego obiektu, wobec braku koniecznych okresowych remontów stawy rybne wraz z ich urządzeniami ulegały stopniowej dewastacji." W zakończeniu notatki inspektor poparł wniosek Okręgu PWZ w T. o przeprowadzenie w latach 1998 - 2000 remontu kapitalnego z jednoczesnym wyłączeniem obiektu stawowego z produkcji rybackiej.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3. Na omawianym terenie nie zostały jednak ustanowione dokumenty, o których mowa w art. 125, a sposób korzystania z wód określony we wniosku nie narusza wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. W tej sytuacji organ rozpatrujący wniosek zobowiązany był przeprowadzić postępowanie administracyjne w oparciu o obowiązujące przepisy i odpowiednio sformułować treść pozwolenia wodnoprawnego zgonie z przepisami w art. 128 wymienionej ustawy.

Wojewoda podkreślił, że w zaskarżonej decyzji określono zakres i warunki szczególnego korzystania z wód oraz obowiązki związane z utrzymaniem i konserwacją Rowu Opaskowego oraz rowów A, A3 i A4. Wskazał, że Gospodarstwo przejęło w dzierżawę obiekt stawowy M. na okres 30 lat na podstawie umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa w dniu [...] maja 2000 r. w stanie jaki pozostawił po sobie Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w T.. Doprowadzenie obiektu do użytku wymagało znacznych nakładów. Stosownie do warunków pozwolenia wodnoprawnego Gospodarstwo jest między innymi zobowiązane do konserwacji i utrzymywania rowu opaskowego oraz rowów A, A3 i A4 w sposób gwarantujący swobodny odpływ wód z terenów przyległych do stawów. Pozwolenie nie reguluje kwestii związanych z odszkodowaniami z okresu przed uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego, których zainteresowani nie otrzymali stosownie do innych wniosków, czy też ustaleń dokonanych z Okręgiem Polskiego Związku Wędkarskiego w T.. Mogą być one dochodzone na drodze sądowej.

W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Brak jest uzasadnionych przesłanek aby uznać, że projektowany sposób korzystania z wody narusza przepisy o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Pozwolenie wodno prawne zostało sformułowane stosownie do wymagań wskazanych art. 128 Prawa wodnego oraz w sposób umożliwiający egzekwowanie nałożonych obowiązków na użytkowników stawów rybnych.

Skargę na powyższą decyzję złożyli H. i J. T. oraz T. R..

H. i J. T. podnieśli, że piętrzenie wody w stawach powoduje podtapianie terenów przyległych. Dotyczy to dwóch działek o nr [...] o obszarze 6,05 ha i nr [...] o obszarze 1,22 ha. Skarżący do roku 1986 korzystali z tych terenów prowadząc intensywną hodowlę bydła. W 1986 r. stawy rybne zostały napełnione wodą, a przyległe grunty podtopione w wyniku wadliwego działania obiektu. Wydane pozwolenie wodnoprawne określa wysokość piętrzenia wody w stawach pomiędzy 19,6 - 20,6 m n.p.m., co odpowiada wywołaniu w dolnym odcinku rzeki O. wysokiego stanu powodziowego. Stawy rybne wypełnione są na tym poziomie przez 8 miesięcy w roku. Piętrzenie wody ma katastrofalny wpływ na grunty przyległe, powoduje ich zabagnianie na obszarze 27 ha, a w depresji znajduje się prawie 70 ha gruntów przyległych. Po wyłączeniu stawów rybnych z produkcji w 1998 r. sytuacja poprawiła się. W 2000 r. nowy dzierżawca ponownie rozpoczął napełnianie stawu wodą, a sytuacja na terenach przyległych powtórzyła się. W skardze podniesiono, że Starosta preferuje użytkownika stawów rybnych, a nie troszczy się o funkcjonowanie gospodarstw właścicieli przyległych gruntów wyłączonych z produkcji. Obecny dzierżawca nie poczuwa się do odpowiedzialności za wyrządzone szkody, pomimo ich użytkowania bez pozwolenia wodnoprawnego. Organ I instancji przed wydaniem decyzji powinien zobowiązać właściciela lub użytkownika do ich usunięcia, tak aby szkodliwe oddziaływanie piętrzenia wody w stawach zamykało się w granicach nieruchomości wnioskodawcy. Zdaniem skarżących powinien to być warunek niezbędny do uzyskania decyzji.

T. R. natomiast wniósł o uchylenie ww. decyzji Wojewody gdyż uważa, że źle zrobiono wydając pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód dla obiektu stawowego, który został wybudowany niezgodnie z prawem i nie posiada pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja zabezpiecza interes jednej strony, tj. gospodarstwa rybackiego, całkowicie godząc się ze stratami innych i zalegalizowała bezprawie jakie trwa od 20 lat. Pozwolenie wodnoprawne narusza wymogi środowiska - wskutek wybudowania i użytkowania stawów zaszły w nim duże zmiany w związku z czym skarżący musiał zrezygnować z hodowli bydła i zalesić 4,4 ha łąk, które kupił jako pełnowartościowe. Na poprawę sytuacji nie miało wpływu całe oczyszczanie i odnawianie rowów. Kolejni właściciele nic nie zrobili aby naprawić szkody i zabezpieczyć łąki przed dalszą degradacją.

Wojewoda Kujawsko-Pomorski w odpowiedzi na skargi podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że pozwolenie wodnoprawne zostało wydane zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne. Ustawowe warunki w jakich odmawia się udzielenia pozwolenia wodnoprawnego określone są w art. 126 ww. ustawy – są to obligatoryjne przyczyny odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego i nie można w drodze zabiegów pozaprawnych tworzyć innych przyczyn uzasadniających odmowę. Sąd podkreślił, że żaden przepis ustawy Prawo wodne nie uzależnia pozwolenia wodnoprawnego od uprzedniego wyrównania szkód właścicielom gruntów przylegających do urządzeń wodnych. Nie można także podzielić poglądu, że pozwolenie wodnoprawne legalizuje bezprawie - bezprawie istniało przed wszczęciem postępowania w tej sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

Sąd podzielił pogląd orzekających w sprawie organów, że w sprawie nie występują negatywne przesłanki wskazujące na konieczność odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Jak wskazano w decyzji organu I instancji, pozwolenie obejmuje wyłącznie zakres i zamiar korzystania z urządzeń określony w punkcie I decyzji, innymi słowy - dotyczy gospodarowania wodą. Urządzenie piętrzące oraz stawy zostały wybudowane z latach 1980-1985 w czasie, gdy obiekt należał do Zakładu Rybackiego w L. i wówczas należało badać zgodność tego obiektu z planami zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie jest trafny argument podnoszony na rozprawie przez J. T. o naruszeniu art. 125 pkt 2 Prawa wodnego. Skarżący nie wskazali jakie konkretne wymogi i tym samym przepisy o ochronie środowiska zostały naruszone. Nie jest wystarczające ogólne powoływanie się na ochronę środowiska. Zdaniem Sądu organ I instancji sformułował treść pozwolenia wodnoprawnego stosownie do treści art. 128 ustawy Prawo wodne i w sposób umożliwiający egzekwowanie nałożonych obowiązków na użytkowniku stawów rybnych. Sąd podkreślił, że skarżący nie występowali z roszczeniami odszkodowawczymi. Zgodnie z art. 186 ust. 3 ustawy Prawo wodne, na żądanie poszkodowanego organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, a jeżeli szkoda nie jest następstwem pozwolenia wodnoprawnego - właściwy wojewoda, ustala wysokość odszkodowania w drodze decyzji. Stronie niezadowolonej z ustalonego odszkodowania przysługuje droga sądowa. Dopiero wydanie pozwolenia wodnoprawnego pozwala poszkodowanym, w tym skarżącym, na skorzystanie z możliwości o jakich mowa w ww. przepisie. Dotychczas przysługiwało im prawo dochodzenia roszczeń tylko przed sądem cywilnym. Nadto w przypadku naruszenia interesów osób trzecich lub zamiany sposobu użytkowania wód w rejonie wodnym organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji, może nałożyć na zakład posiadający pozwolenie obowiązek uzyskania ekspertyzy, opracowania lub aktualizowania instrukcji gospodarowania wodą a także, na podstawie tych dokumentów, może odpowiednio zmienić pozwolenie wodnoprawne i ograniczyć m.in. zakres korzystania z wód. Sąd wskazał, że takie obowiązki można nałożyć tylko wówczas, gdy zakład posiada pozwolenie wodnoprawne. Ponadto wskazał, że znana jest mu treść art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, który wskazuje, kto może być stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, jak również treść ust. 9 tego artykułu, jednakże w tym zakresie związany jest wyrokiem tut. Sądu z 23 listopada 2006 r. sygn. II SA/Bd 839/06.

Skargą kasacyjną H. i J. T. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 125 pkt 3, art. 126 i art. 128 ustawy Prawo wodne. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i odmówienie wydania pozwolenia wodnoprawnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji bardzo rygorystycznie i wybiórczo zastosował przepisy ustawy Prawo wodne. Przepis art. 125 pkt 3 tej ustawy stanowi, iż pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony środowiska. Należy przez to rozumieć szeroko pojętą ochronę środowiska. Strony odwołujące się i skarżące wykazały, iż działalność regulowana przedmiotowym pozwoleniem wodnoprawnym narusza środowisko. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) każdy, kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu. Tymczasem przedmiotowe pozwolenie nie gwarantuje takiego zachowania – w rzeczywistości sankcjonuje istniejący od wielu lat stan faktyczny, który szkodzi środowisku i negatywnie na nie oddziaływuje. Działalność objęta pozwoleniem wyrządza wiele szkód i nie ma jakichkolwiek gwarancji, że po wydaniu pozwolenia to się zmieni. Dlatego na podstawie art. 126 pkt 1 Prawa wodnego powinna nastąpić odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Wnoszący skargę kasacyjną podnieśli także, że art. 128 ww. ustawy tylko przykładowo wymienia elementy pozwolenia wodnoprawnego – nie wystarczy stwierdzić, że takie pozwolenie zawiera przewidziane tym przepisem treści. Zbadać należy przede wszystkim, czy w danej sprawie treść pozwolenia rzeczywiście gwarantuje ochronę środowiska. Ponadto twierdzenie, że dopiero teraz poszkodowaniu będą mieli podstawy do dochodzenia odszkodowań nie zmierza do ochrony środowiska i do zapobiegania jego dewastacji. Takie podejście jest przyzwoleniem na działania sprzeczne z jego ochroną.

Gospodarstwo Rybackie I. Sp. z o.o. w I. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie wskazując, że zarzuty w niej podniesione są w istocie skierowane do decyzji administracyjnej a nie do orzeczenia sądu. Zdaniem Spółki zarzut niewłaściwego zastosowania art. 125 pkt 3 Prawa wodnego dotyczy raczej niewłaściwej wykładni tego przepisu. Spółka wskazała, że każde wkroczenie w sferę gospodarki wodnej jest wprowadzeniem zmian w środowisku. Zmiany te są jednak dopuszczalne o ile są zgodne z wymogami dotyczącymi ochrony środowiska, a zawartymi m.in. w Prawie wodnym. W skardze kasacyjnej nie wskazano, jakie wymogi dotyczące ochrony środowiska zostały naruszone przedmiotowym pozwoleniem. Potencjalne oddziaływanie działalności nim objętej nie jest wystarczającym powodem odmowy jego wydania. Ponadto Spółka przywróciła obiekt w M. do odpowiedniego stanu technicznego, a nieprawidłowości w zakresie gospodarki wodnej dotyczą urządzeń melioracji szczegółowych będących m.in. w dyspozycji strony. Ponadto Spółka wskazała, że wbrew twierdzeniom skarżących art. 6 ust. 1 Prawa ochrony środowiska nie zabrania podejmowania działalności mogących negatywnie oddziaływać na środowisko, lecz nakazuje zapobiegać mogącym powstać oddziaływaniom.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występuje w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

Wnoszący skargę kasacyjną oparli swój zarzut wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli na naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 125 pkt 3, 126 i 128 ustawy Prawo wodne, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, iż podlegająca kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego jak i utrzymane nią w mocy pozwolenie wodnoprawne nie naruszają przepisów prawa. Trafnie bowiem w motywach zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wywiódł, że odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w przypadku spełnienia przez stronę, która ubiega się o wydanie takiego pozwolenia, warunków przewidzianych w art. 131 ustawy Prawo wodne, których spełnienia przez wnioskodawcę strona skarżąca nie kwestionuje, dopuszczalna jest wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją okoliczności przewidziane w art. 126 ww. ustawy.

Powyższy przepis określa trzy podstawy prawne odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Dwie z nich opierają się na art. 125 ustawy. Zgodnie z art. 126 pkt 1 ustawy Prawo wodne, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2, czyli ustalenia warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 - ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Trzecia podstawa odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego jest zawarta w art. 126 pkt 2 ustawy Prawo wodne i zgodnie z jego zapisem odmawia się wydania pozwolenia wodnoprawnego jeżeli projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

Słusznie stwierdzono, zarówno w decyzji organu II instancji jak i w zaskarżonym wyroku, że przedmiotowe pozwolenie nie narusza cyt. powyżej zapisów art. 126 ustawy. W ustalonym przez organ administracji i niekwestionowanym przez skarżących stanie faktycznym sprawy nie zostały ujawnione okoliczności, które dawałyby podstawę dla odmowy udzielenia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego na podstawie omawianego przepisu. Przede wszystkim wskazać należy, że skarżący zarzucając, w oparciu o art. 126 w zw. z art. 125 pkt 3 ustawy Prawo wodne, naruszenie przedmiotowym pozwoleniem wymagań ochrony środowiska nie wskazują równocześnie jakie dokładnie wymogi wydanym pozwoleniem zostały naruszone. Słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż potencjalne oddziaływanie działalności objętej przedmiotowym pozwoleniem wodnoprawnym nie jest wystarczającym powodem do odmowy wydania tego pozwolenia. Nie doszło zatem w niniejszej sprawie, jak to podnosi strona skarżąca, do naruszenia art. 125 pkt 3 i art. 126 ustawy Prawo wodne.

Zarzut naruszenia art. 128 ww. ustawy również jest nietrafiony. Przepis ten wskazuje, jaka powinna być treść pozwolenia stanowiąc, iż organ podejmujący decyzję o użytkowaniu wody ustala cel i zakres korzystania z niej, następnie ustala warunki wykonywania uprawnień oraz wskazuje na obowiązki związane z ochroną środowiska, bytowaniem ludzi i funkcjonowaniem gospodarki wodnej, na zakończenie zaś szczegółowo określa zakres korzystania z wody, obowiązki korzystającego z wody i precyzuje przedmiot ochrony. Powyższe ustalenia znalazły się natomiast w przedmiotowym pozwoleniu wodnoprawnym w związku z czym nie można skutecznie zarzucać organowi naruszenia omawianego przepisu.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż słusznie zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargi T. R. oraz H. i J. T. z uwagi na brak naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa.

Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.