Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 7/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 210 par. 4, art. 262
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej kwotę 2.926 zł (dwa tysiące dziewięćset dwadzieścia sześć) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z [...]2006r. określającą M. J. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r w wysokości 40.460,90 zł.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ wskazał na następujące okoliczności: w zeznaniu o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym 2002, podatniczka wykazała m.in. dochody uzyskane z wynagrodzenia ze stosunku pracy, z umowy zlecenia, z tytułu najmu oraz z innych źródeł. Oprócz powyższych dochodów wykazała dochód z działów specjalnych produkcji rolnej w wysokości 0 zł.

W wyniku weryfikacji zeznania, organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z 17 września 2003r. określił podatniczce należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r. w kwocie 53.088,90 zł stając na stanowisku, że w 2002r prowadziła ona dział specjalny produkcji rolnej. Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, podnosząc, iż w 2002 r. nie prowadziła hodowli indyków, wobec czego nie miała obowiązku wykazywać żadnych dochodów z tego tytułu w zeznaniu podatkowym. Nie zgodziła się także z argumentacją organu pierwszej instancji w kwestii kosztów uzyskania przychodów z tytułu najmu.

Decyzją z [...] 2003r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, w uznaniu, że powinno zostać przeprowadzone postępowanie na okoliczność prowadzenia w 2002 roku hodowli indyków przez podatniczkę.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, w decyzji z [...]2005r. organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza prowadzenie przez skarżącą hodowli indyków. Nadto, tak jak w poprzednim rozstrzygnięciu, zakwestionował część kosztów uzyskania przychodów z tytułu najmu lokali mieszkalnych i użytkowych.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka ponownie zarzuciła błąd w ustaleniach polegających na uznaniu, że prowadziła hodowlę indyków; wskazała, że hodowlę indyków na terenie gospodarstwa w B. prowadziło przedsiębiorstwo "W.". Podatniczka wskazała, że otrzymane od tego podmiotu kwoty, których nie wykazała w zeznaniu, były zapłatą za bezumowne korzystanie przez to przedsiębiorstwo z nieruchomości rolnej wykorzystywanej jej zdaniem na cele rolnicze, co nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W odniesieniu do kwestii kosztów uzyskania przychodów z tytułu najmu podniosła, iż skoro wysokość przychodów została ustalona na podstawie dokumentów, na których nie zawsze widniało jej nazwisko, to ta sama zasada powinna być zastosowana w odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...]2005r kolejny raz uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając za udowodnioną okoliczność, iż hodowlę indyków na terenie gospodarstwa w B. prowadziło przedsiębiorstwo "W.". Jednocześnie, wobec okoliczności, że przedsiębiorstwo to przekazywało podatniczce środki pieniężne za korzystanie z jej nieruchomości, dla ustalenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym, niezbędne jest ustalenie ich charakteru.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając, iż organ odwoławczy wyciągnął

błędne wnioski ze zgromadzonego materiału dowodowego.

Wyrokiem z 05 kwietnia 2006 r. Sąd skargę oddalił, skarżąca nie składała

skargi kasacyjnej, nie złożyła także wniosku o jego uzasadnienie.

Organ podatkowy pierwszej instancji, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, decyzją z [...] 2006 r. określił podatniczce należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r w wysokości 40.460,90zł.

Od decyzji tej strona wniosła odwołanie, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego wobec naliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu najmu gospodarstwa rolnego i błędne uznanie, że otrzymane kwoty dotyczyły najmu pomieszczeń na cele prowadzenia przez Spółkę "W." hodowli indyków, mimo, że między stronami nie doszło do zawarcia umowy najmu; zarzuciła wyciągnięcie błędnych wniosków z zebranego materiału dowodowego, brak uzasadnienia faktycznego dotyczącego rozstrzygnięcia decyzji, prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego, brak przedstawienia podatnikowi dowodu w postaci protokołu z czynności prowadzonych z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. w Stowarzyszeniu Księgowych w Polsce Oddział w T., bezpodstawne nieuwzględnienie części poniesionych kosztów mimo uwzględnienia uzyskanych z tego samego tytułu przychodów, naruszenie zasady jednokrotności opodatkowania oraz niezgodność art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r o podatku dochodowym od osób fizycznych z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu odwołania podniosła, że organ podatkowy pierwszej instancji po dacie otrzymania ostatniej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nie dokonał żadnych nowych ustaleń, a te same dowody wpłaty, które stanowiły poprzednio przychód z działów specjalnych produkcji rolnej obecnie uznał za przychód z najmu. Skarżąca zarzuciła również organowi podatkowemu nieuwzględnienie kosztów uzyskania przychodu przy ustaleniu dochodu z tytułu wynajmu przedmiotowej nieruchomości, a przede wszystkim udokumentowanego zapłaconego w 2002r podatku rolnego od tej nieruchomości.

W ocenie odwołującej się zastosowanie art. 10 ust 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do opodatkowania przypuszczalnych przychodów uzyskanych z tytułu najmu w 2002r nieruchomości rolnej w B. jest sprzeczne z zasadą równości wyrażoną w art. 32 ust 1 w związku z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym stwierdził, że z materiału dowodowego w sprawie wynika, że Przedsiębiorstwo Rolnicze "W." korzystało z części nieruchomości rolnej w B. Nie zawarto jednak umowy w formie pisemnej. Podatniczka otrzymała od tego podmiotu dwie kwoty w formie przelewów bankowych: 29 marca 2002r na kwotę 33.480zł oraz 21 lutego 2002r - na kwotę 7.450zł. Z akt sprawy, m. in. dokonanych oględzin budynków gospodarczych, wyjaśnień udzielonych przez pełnomocnika D. Z., zeznań świadka S. S. dyrektora PR W., przedłożonych dokumentów tj. umowy kupna nieruchomości w B., umowy sprzedaży tej nieruchomości, wynika, że przedmiotową nieruchomością zarządzała Spółka PR "W.", które zajmowało się produkcją indyków na własny rachunek.

Organ odwoławczy przyjął ustalenie, że Spółka PR "W." w 2002r hodowała indyki w czterech budynkach stanowiących część nieruchomości rolnej w B. i przekazała skarżącej środki pieniężne w łącznej kwocie 40.930zł za bezumowne korzystanie z części tej nieruchomości. Organ wskazał, że skoro skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, iż otrzymane pieniądze dotyczyły zapłaty za wynajem części nieruchomości na cele prowadzenia przez tą Spółkę

hodowli indyków, lecz za dzierżawę gruntów, należało uznać, iż kwota ta stanowi w całości przychód z tytułu wynajmu czterech budynków gospodarczych wchodzących w skład tej nieruchomości rolnej na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Przychód ten skarżąca winna wykazać w zeznaniu rocznym.

Organ odwoławczy powołując się na art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdził, że prowadzenie przez najemcę działów specjalnych produkcji rolnej, nawet na terenie gospodarstwa rolnego oraz otrzymanie stosownego wynagrodzenia za wynajem skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro Przedsiębiorstwo Rolnicze "W." korzystało za zgodą skarżącej z części jej nieruchomości rolnej a skarżąca pobierała za to opłaty, można uznać że między stronami doszło do zawarcia umowy najmu, pomimo braku stosownego dokumentu. Tym samym otrzymanie wynagrodzenia z tego tytułu skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ wskazał na art. 60 kodeksu cywilnego, który sprawia, że dla istnienia umowy, w tym przypadku umowy najmu, nie jest konieczne wyrażenie woli stron w formie pisemnej.

Odnosząc się do zarzutu braku włączenia do materiału dowodowego protokołu z czynności prowadzonych z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. w Stowarzyszeniu Księgowych w Polsce, Oddział w T., Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że upoważnienie dotyczyło zapoznania się z materiałem dowodowym dokumentującym wydatki związane z hodowlą indyków w ramach działów specjalnych produkcji rolnej, a nie przeprowadzenia kontroli podatkowej. Kontrolę podatkową w P.W. "W." przeprowadzili pracownicy Urzędu Skarbowego w I., a jej ustalenia zawarto w protokole kontroli z dnia 14 kwietnia 2005r.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego bezpodstawnego nieuwzględnienia części poniesionych kosztów, mimo uwzględnienia uzyskanych z tego tytułu przychodów, organ odwoławczy wyjaśnił, że w 2002 roku podatniczka uzyskiwała przychody z tytułu najmu lokali mieszkalnych i lokali pod działalność gospodarczą. Wykazane w zeznaniu podatkowym za 2002r przychody z tytułu najmu na kwotę 20.184,73 zł udokumentowała m.in. wyciągami bankowymi z konta [...], bankowymi dowodami wpłat i poleceniami przelewu. Wykazane w zeznaniu podatkowym za 2002r koszty uzyskania przychodu

z tytułu najmu stanowiły 9.914,30 zł. Organy podatkowe nie uznały za koszty uzyskania przychodów z najmu jedynie wydatków na łączną kwotę 1.108,80 zł udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi na inny podmiot. Organ podatkowy wyjaśnił, że zaliczenie konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od wykazania bezpośredniego związku z uzyskanym przychodem i odpowiedniego udokumentowania.

W skardze do sądu podatniczka zaskarżyła w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. zarzucając naruszenie art. 191, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4, art. 172 § 1 i § 2 pkt. 3 w zw. z art. 173 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niezgodność art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Podniosła też, że postępowanie podatkowe prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. było wyjątkowo przewlekłe.

W uzasadnieniu skargi podatniczka podkreśliła, że jej zdaniem organ podatkowy błędnie ocenił materiał dowodowy - nie wykazał, że między stronami doszło do zawarcia umowy i że była to właśnie umowa najmu oraz że dotyczyła ona tylko i wyłącznie znajdujących się na terenie nieruchomości w B. budynków gospodarskich, a przekazane kwoty były czynszem z najmu. W opinii skarżącej organ podatkowy nie wykazał również, że Przedsiębiorstwo Rolnicze "W." Sp. z o.o. nie korzystało z gruntów należących do gospodarstwa w B., a przekazane kwoty nie dotyczyły tego właśnie tytułu. Skarżąca podkreśliła, że skoro z zeznań świadka S. S. wynika, że PR "W." Sp. z o.o. zarządzało całą nieruchomością w B., to niezrozumiałe jest uznanie, że Spółka ta korzystała tylko z budynków. Zdaniem podatniczki, nie ma żadnego jednego dowodu, uprawniającego do stwierdzenia, że Spółka "W." korzystała tylko i wyłącznie z 3038 m 2 powierzchni budynków gospodarstwa rolnego w B., tj. mniej niż 0,24 % należącej do niej nieruchomości i nieuzasadnione jest uznanie, że kwota 40.930 zł dotyczy właśnie tej części nieruchomości.

Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji naruszył art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych albowiem skoro uznano, że otrzymane przez nią kwoty stanowią przychód z tytułu najmu, to powinien obliczyć należny podatek pomniejszając ww. przychód o koszty związane z jego uzyskaniem tj. powinien uwzględnić zapłacony przez nią podatek rolny, związany z tą nieruchomością.

Skarżąca podniosła, że grunty tej części nieruchomości w B., na której znajdują się budynki gospodarcze, nie były wyłączone z podstawy opodatkowania podatkiem rolnym, a organ podatkowy nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń. Skarżąca stwierdziła, że grunty rolne pod budynkami nie zostały wyłączone z opodatkowania podatkiem rolnym, co wywodzi to z art. 1 ustawy o podatku rolnym. Podkreśliła, że cała nieruchomość w B., również budynki gospodarcze, była wykorzystywana na działalność rolniczą.

Skarżąca zarzuciła również brak sporządzenia protokołu z czynności polegającej na zapoznaniu się z materiałem dowodowym będącym w posiadaniu innych podmiotów, co naruszało art. 172 i art. 173 ordynacji podatkowej. Podkreśliła, że po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, w ramach przeprowadzenia dodatkowych ustaleń, Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. nie przeprowadził żadnych nowych dowodów, a ograniczył się jedynie do ustalenia podatku z innego tytułu, niż to uczynił poprzednio, czym naruszono art. 122 ordynacji.

Strona skarżąca w swojej skardze zakwestionowała również brak uznania poniesionych przez nią kosztów związanych z wynajmem pomieszczeń w B. Wyjaśniła, że na podstawie jej oświadczeń przyjęto wszystkie przychody z tytułu najmu, pomimo że z różnych względów nie były one wpłacane na jej konto lub do jej rąk. Natomiast odnośnie kosztów uzyskania przychodów, część faktur, które nie były wystawione na jej nazwisko, została odrzucona. Stało się tak pomimo tego, że na poszczególnych dokumentach można było odczytać nazwiska lokatorów, których dotyczyły. Zdaniem skarżącej, skoro uznane zostały wszystkie przychody również wszystkie koszty poniesione przez nią powinny być uznane. Podkreśliła, że dotyczą one w sposób bezpośredni osiągniętych przez nią z tego tytułu przychodów i nie były wykazywane w zeznaniach podatkowych żadnych innych podmiotów.

Skarżąca, wzorem odwołania, podniosłą, że art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest niezgodny z zasadą równości wyrażoną w art. 32 ust. 1 w związku z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Powołując się na art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdziła, że zaliczenie do źródeł przychodów, będących podstawą do obliczenia dochodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze, w tym również gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej (art. 10 ust.1 pkt 6), jest w jej opinii, niezgodne z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa ponieważ wprowadza ono nieuzasadnione zróżnicowanie w obrębie podmiotów podobnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty Sąd uznał za trafne. Należy wskazać, że sąd administracyjny, zgodnie z art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem organy nie dokonały w sprawie jednoznacznych ustaleń stanu faktycznego, stąd nie mógł on stanowić podstawy do prawidłowego zastosowania prawa materialnego.

Okolicznością niesporną w sprawie było ustalenie, że w 2002r skarżąca otrzymała przelewem od Spółki Przedsiębiorstwo Rolnicze "W." łączną kwotę 40.930 zł, jak również i to, że podmiot ten prowadził hodowlę indyków na terenie gospodarstwa rolnego skarżącej w B.

Poza powyższymi okolicznościami strony w postępowaniu prezentowały odmienne stanowiska w przedmiocie najistotniejszej kwestii tj. tytułu, który stanowił podstawę do dokonania przedmiotowej zapłaty na rzecz skarżącej. Skarżąca podnosiła, że jest to opłata za bezumowne korzystanie z jej nieruchomości – gdyby przyjąć takie ustalenie należałoby uznać, że otrzymane środki stanowiły co najmniej odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Jednakże rację mają także organy wskazujące, że brak pisemnej umowy nie przesądza o nie istnieniu pomiędzy skarżącą a Spółką "W." umowy najmu lub dzierżawy; skarżąca nie przedstawiła przekonujących argumentów, co do tego, że podmiot ten rzeczywiście bez jej aprobaty funkcjonował na nieruchomości w B. Niewątpliwie, w świetle zasad doświadczenia życiowego, należy przyjąć, że istnieją pewne standardowe zachowania, którymi właściciel nieruchomości przejawia swój negatywny stosunek do obecności posiadacza jego nieruchomości korzystającego z niej bezumownie. W braku takich działań właściciela, przy jednoczesnym niezakłóconym korzystaniu z nieruchomości przez jej posiadacza, można przyjąć, że pomiędzy stronami doszło w sposób dorozumiany do zawarcia umowy np. najmu.

Stąd koncepcja istnienia umowy, którą w zaskarżonej decyzji zaprezentował organ ma pewne wskazania w stanie faktycznym sprawy, jednakże nie wszystkie możliwości dowodowe dające podstawy do takich ustaleń zostały uwzględnione. Wobec konsekwentnie wskazywanej przez skarżącą okoliczności, że dokonana zapłata była formą kompensaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości, organ powinien był co najmniej przesłuchać na tę okoliczność skarżącą, by przy jej udziale wyjaśnić istniejące w tym zakresie wątpliwości. Tymczasem taki dowód organ przeprowadził na początku postępowania (w dniu 16.07.2003r k.39 akt adm.), a jego przedmiotem były zupełnie inne okoliczności.

Organy także nie wykazały konsekwencji w przeprowadzeniu dowodu z

przesłuchania M. W. Należy uznać, że skoro podjęły próbę

przesłuchania tej osoby w charakterze świadka, to uznały ten dowód w sprawie za

istotny, a wobec tego należało wykorzystać wszelkie możliwości przeprowadzenia

takiego przesłuchania. Tymczasem bez wykorzystania środków przewidzianych w

art. 262 Ordynacji podatkowej, organy zaniechały przeprowadzenia tego dowodu

z uwagi na brak dobrowolnego stawiennictwa świadka. Zupełnie niezrozumiałą

praktyką jest zawarcie przez organ pierwszej instancji w decyzji treści pytań, które

organ zamierzał zadać świadkowi, czego jednak nie udało mu się zrealizować.

Zgodnie z art. 210 § 4 ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Nie mieści się w tych zasadach przytaczanie wszystkich działań organu w tym pytań i wątpliwości, na które nie uzyskał odpowiedzi. Ustalenia organu w zaskarżonej decyzji, co do okoliczności, że otrzymane środki finansowe stanowiły czynsz najmu za korzystanie z budynków, w których spółka "W." prowadziła chów indyków pozostaje w oczywistej sprzeczności z zeznaniami świadka S. S., dyrektora w Spółce "W.", złożonymi podczas przesłuchania 21 maja 2004r. Świadek zeznał, że Spółka, w której pracował zarządzała nieruchomością rolną w B., "w 2002r uprawiano głównie pszenicę i hodowano ok.36.000 indyków"; co do roku 2003r świadek wskazał, że nie prowadzono już hodowli zwierząt, lecz uprawiano kukurydzę. Z zeznań tych, które korespondują z podnoszoną przez skarżącą okolicznością, że w skład gospodarstwa rolnego w B. wchodzi ponad 128 ha gruntów, wynika, że posiadanie przez Spółkę Przedsiębiorstwo Rolne "W." nieruchomości rolnej skarżącej w B. nie ograniczało się tylko do czterech budynków, lecz miało większy zakres, który nie został jednak przez organy jednoznacznie ustalony.

Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie albowiem zgodnie z

art. 10 ust.1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem

przychodów jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa gospodarstwa rolnego lub jego składników na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, natomiast zgodnie z art. 2 ust.1 pkt.1) tej ustawy, jej przepisów nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej. Uprawy polowe, zgodnie z art. 2 ust.2 stanowią działalność rolniczą a hodowla indyków, zgodnie z ust.3, musi być kwalifikowana jako dział specjalny produkcji rolnej. Zakres opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych otrzymanych przez skarżącą należności zależy od ustalenia, z jakiego tytułu kwoty te zostały skarżącej przekazane. Czy rzeczywiście z tytułu najmu kilku budynków pod prowadzenie hodowli indyków czy także uprawy gruntów rolnych. Poczynienie ustaleń w tym zakresie pozwoli dopiero organowi ocenić wielkość przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Dotychczasowe ustalenia w tym zakresie są niewystarczające i pozostają w sprzeczności z zebranymi w sprawie dowodami.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi dotyczącego odmowy uznania kwoty 1108,80zł jako kosztów uzyskania przychodów z tytułu najmu lokali mieszkalnych i użytkowych, Sąd uznał je za nieuzasadnione. Skarżąca przedstawiła umowy z najemcami i przyznała, że otrzymywane przez nią przychody z tego tytułu były wpłacane na rachunek Spółki "W." dla ułatwienia rozliczeń najemcom. Wobec tych okoliczności nie ma wątpliwości co stanowi przychód skarżącej. W odniesieniu natomiast do kosztów uzyskania przychodów z tego źródła, poza tymi, które zostały uznane przez organ, skarżąca przedstawiła faktury wystawione dla Spółki "W.", co wskazuje, że były to koszty spółki. Nie było refakturowania na rzecz skarżącej, nie wykazała ona także, że rzeczywiście były to jej koszty uzyskania przychodów oraz że zostały przez nią rzeczywiście poniesione.

Powyższe okoliczności znacząco różnią, wbrew zarzutom skargi, ocenę okoliczności co do uzyskania przychodów i kosztów ich uzyskania. Skarżąca nie wykazała poniesienia kwestionowanych kosztów uzyskania przychodów. Dokumenty w postaci faktur, na które się powoływała, nie potwierdzały jej stanowiska w sprawie, na ich podstawie natomiast organy mogły uznać że koszty te poniosła spółka. Organy prowadzące postępowanie w sprawie nie miały obowiązku poszukiwać, wbrew istnieniu takich dokumentów, dowodów na poniesienie przez skarżącą wydatku.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 152 określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 2.926zł tytułem zwrotu kosztów postępowania ( 492zł tytułem uiszczonego wpisu, 2.400 z tytułu opłaty za zastępstwo oraz 34 zł opłat za pełnomocnictwa) na podstawie art. 200 w.w. ustawy.