Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 726/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
642  Skargi na akty prawa miejscowego wojewodów i organów administracji niezespolonej oraz na niewykonywanie przez nich czynn
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.44 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 80 poz 872
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie.
article: art. 23 ust.2
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
article: art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant specjalista Sylwia Hwozdyk-Wojcieszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej sprawy ze skargi [...] na rozporządzenie Wojewody Lubuskiego [...] z dnia [...] w przedmiocie obszarów chronionego krajobrazu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozporządzeniem nr [...], wydanym na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 z późn.zm.) Wojewoda Lubuski zmienił rozporządzenie nr [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Rozporządzenie to zostało ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubuskiego z dnia 25 lipca 2006 r. nr 54, póz. 1189.

Pismem z dnia [...] r. J.A., powołując się na przepis art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie wezwał Wojewodę Lubuskiego do uchylenia § 1 pkt 2 a rozporządzenia nr 52, z powodu naruszenia art. 23 ust. 2 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Wnoszący wezwanie podniósł, iż kwestionowany przepis naruszył jego interes prawny jako mieszkańca wsi R. położonej w obszarze chronionego krajobrazu "P.". W odpowiedzi z dnia [...] r., uzupełnionej pismem z dnia [...] r., Wojewoda Lubuski uznał wniosek za nieuzasadniony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. J.A. wniósł o uchylenie przepisu § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Wojewody Lubuskiego nr [...] zmieniającego rozporządzenie nr [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, zarzucając mu naruszenie art. 23 ust. 2 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż zaskarżonym przepisem rozporządzenia z dnia [...] r. Wojewoda zmodyfikował zakaz wprowadzony uprzednio na obszarze chronionego krajobrazu pn. "P.", zgodny z art. 24 ust. 1

ustawy o ochronie przyrody, który dotyczył zakazu realizacji na tym obszarze przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska. W § 1 punkt 2 a zaskarżonego rozporządzenia nr 52, Wojewoda dokonał bowiem uszczegółowienia powyższego zakazu, poprzez stwierdzenie, iż nie dotyczy on przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. W ocenie skarżącego tak sformułowany przepis aktu prawa miejscowego rażąco narusza przepisy art. 23 ust 2 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o

ochronie przyrody, gdyż nie uprawniają one Wojewody do jakichkolwiek modyfikacji listy zakazów, które może on wprowadzić na obszarze chronionego krajobrazu. Kompetencja wojewody ogranicza się bowiem do wyboru zakazów wybranych spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1 ustawy.

Podobnie jak w wezwaniu kierowanym do Wojewody, J.A. podkreślił, iż przepis § 1 pkt 2 lit. a kwestionowanego rozporządzenia naruszył jego interes prawny. Jest on bowiem mieszkańcem wsi R., położonej na terenie obszaru chronionego krajobrazu P., gdzie pod rządami rozporządzenia Nr [...] rozpoczął w maju 2005 r. budowę domu. Zdaniem skarżącego, przysługuje mu zatem bezpośredni interes prawny w tyrn by wprowadzone na ww. obszarze zakazy dotyczące ochrony przyrody, funkcjonowały z zgodnym z prawem kształcie i zgodnie ze swą istotą. Ponadto swój interes prawny we wniesieniu skargi, opartej na uprawnieniu do żądania od organów administracji publicznej podejmowania działań w celu ochrony przyrody i środowiska, strona upatruje także w przepisach art. 74 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż nakaz wprowadzania na obszarach chronionych określonych w ustawie zakazów nie oznacza jednocześnie zakazu ich uszczegółowienia przez organ, ale tylko "w jedna stronę", czyli można zakazać "mniej" niż zezwalają przepisy art. 17 i art. 24, ale nie wolno zakazać "więcej". Wojewoda wskazał, iż podobne stanowisko zajął w tej sprawie Minister Środowiska odpowiadając na pismo J. A. z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nieważności części rozporządzenia nr [...] Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. - odstępstwa w nowym rozporządzeniu wprowadzono z uwagi na potrzebę urealnienia treści zakazów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może zostać uwzględniona.

Przystępując do rozpoznania skargi na akt prawa miejscowego organu administracji rządowej Sąd, w pierwszej kolejności, kontroluje jej dopuszczalność, w szczególności kwestię legitymacji zindywidualizowanego podmiotu do wniesienia skargi oraz zachowania wymogów formalnych.

Zgodnie z przepisem art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872 z późn.zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa

miejscowego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis, lub organu upoważnionego dc uchylenia przepisu w trybie nadzoru, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Przesłanką dopuszczalności takiej skargi jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie pozostało bezskutecznym.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd zważył, iż zaskarżone w części rozporządzenie nr [...] Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. zmieniające rozporządzenie w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, jest aktem prawa miejscowego organu administracji publicznej, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego, ogłoszonym we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym (Dz.Urz. Woj. Lubuskiego Nr 54, poz. 1189). Przedmiotowy akt, na mocy upoważnienia zawartego w art. 23 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880), na objętym nim obszarze Województwa Lubuskiego, reguluje zagadnienia związane z jedną z form ochrony przyrody, zatem wydany został w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Wniesienie niniejszej skargi zostało przez skarżącego poprzedzone bezskutecznym wezwaniem Wojewody Lubuskiego do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie przepisu § 1 pkt 2a kwestionowanego rozporządzenia (pisma z dnia 29 sierpnia oraz 4 września oraz pisma organu z 31 sierpnia i 18 września 2007 r.).

Należy jednakże podkreślić, iż ustawodawca w sposób szczególny uregulował także kwestię legitymacji do wniesienia skargi na akt prawa miejscowego (analogicznie jak w ustawach samorządowych np. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Badanie zatem czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na akt prawa miejscowego organu administracji dotyczący sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w powołanym art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie, a nie na podstawie art. 50 §1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. Z przepisu art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej (...) wynika jednoznacznie, iż skarżącym - na jego podstawie - może być wyłącznie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżonym aktem prawnym lub jego częścią. Źródłem "interesu prawnego" lub "uprawnienia" jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie

zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Pomiędzy osobami, których interes prawny lub uprawnienie zostały dotknięte aktem prawa miejscowego, a organem administracji rządowej podejmującym ten akt normatywny zachodzą relacje dwustronne. Każda z tych osób reprezentuje swój zindywidualizowany interes i tylko naruszenie tak zindywidualizowanego interesu, nie zaś obiektywna wadliwość prawna aktu prawa miejscowego, może stanowić legitymację do wniesienia skargi.

Podobny pogląd na tle stosowania ww. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z 7 III 2003 r., sygn. akt III RN 42/02 (OSNP 2004/7/114) stanowiąc "Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie jego interes prawny lub uprawnienia albo jako indywidualnego podmiotu albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej". Dalej Sąd Najwyższy podkreślił, że "Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy w korzystaniu przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym". Przedstawione stanowisko zyskało aprobatę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Podziela je także skład sędziowski Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie. Z powodu analogicznej treści porównywanych przepisów może być on odpowiednio stosowany również w rozpatrywanej sprawie. Oznacza to, że do wniesienia skargi na akt prawa miejscowego nie wystarczy subiektywne przekonanie o sprzeczności kwestionowanego przepisu z prawem, czy też przekonanie o istnieniu potencjalnego zagrożenia naruszenia prawa. Skarżący ma obowiązek wykazać, że kwestionowany przepis prawa miejscowego narusza jego interes prawny, wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skar4gę, a naruszenie to zaistniało w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości.

Odnosząc przedstawiony wyżej stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że J.A. nie wykazał, że zaskarżony przezeń przepis rozporządzenia Wojewody Lubuskiego nr 52 z dnia [...] r., naruszył jego interes prawny. Nie udowodnił również, że zaskarżony akt, naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sferę prawnomatrialną, pozbawiając go pewnych

uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację. W ocenie Sądu skarżący wykazał jedynie, że zaskarżony przepis aktu prawa miejscowego może naruszać w przyszłości jego interes faktyczny.

Przedmiot skargi stanowi przepis § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. w zmieniającego rozporządzenie nr [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Dotychczasowe rozporządzenie w § 4 ust. 1 stanowiło, iż na oznaczonych tam obszarach chronionego krajobrazu, w szczególności na obszarze nazwanym "P.", wprowadza się następujące zakazy:

1) zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką;

2) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3) wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu;

4) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka;

5) likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych;

6) lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz

obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej;

Mocą kwestionowanego przepisu w § 4 w ust. 1 zmienionego rozporządzenia dodano pkt 7 o brzmieniu; " zakaz, o którym mowa w pkt 2 nie dotyczy przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym."

."

W ocenie wnoszącego skargę, kwestionowany przepis narusza jego interes prawny jako mieszkańca obszaru objętego ochrona jako obszar chronionego krajobrazu P., gdyż został wprowadzony z naruszeniem przepisów art. 23 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Naruszenia przepisów upatruje skarżący w modyfikacji przez Wojewodę pierwotnie wprowadzonego na przedmiotowym obszarze zakazu tożsamego z zakazem określonym przez ustawodawcę w art. 24 ust.

1 pkt 2 ww. ustawy. Zdaniem Sądu, z okoliczności faktycznej zamieszkiwania na terenie objętym jedną z form ochrony przyrody, nie wynika dla skarżącego prawo podmiotowe żądania utrzymania form ochrony tego terenu w niezmiennym kształcie, bez względu na rzeczywiste potrzeby zapewnienia ochrony przyrody w sposób niezbędny dla danego terenu. Ustawodawca udzielił wskazanym w ustawie organom i w określonym trybie, kompetencji do kształtowania i doboru na terenie danego obszaru nie tylko formy ochrony przyrody, ale także niezbędnych a zarazem wystarczających (w ocenie organu) zakazów zmierzających, do zachowania chronionych w tym zakresie dóbr i walorów przyrody. Z pewnością zatem działanie Wojewody polegające zasadniczo na zmianie w formie rozporządzenia uprzedniego aktu prawa miejscowego w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, poprzez złagodzenie jednego z zakazów wprowadzonych wcześniej na tym obszarze, nie stanowi naruszenia art. 74 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten składa się z 4 ustępów:

1. Władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom.

2. Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych.

3. Każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska.

4. Władze publiczne wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu

środowiska.

Skarżący wywodząc swój interes prawny między innymi z przepisu art. 74 Konstytucji, nie wskazał w skardze, jakie jego podmiotowe uprawnienie wypływające bezpośrednio z ww. przepisu, zostało naruszone kwestionowanym przepisem aktu prawa miejscowego. Przywołując ten przepis, skarżący zamierzał prawdopodobnie wskazać, iż w jego ocenie polityka Wojewody jako organu administracji publicznej - w zakresie ochrony środowiska nie jest z nim zgodna, choć zarzutu w tym zakresie nie sprecyzowano, ani nie wykazano w żaden sposób. Nadto należy podkreślić, iż przepis art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie, nie jest instrumentem służącym do wyrażania negatywnej oceny obywateli co do wszelkich działań organów administracji publicznej, nawet jeśli naruszają one przepisy prawa. Sąd zważył, iż przepis art. 74 ust 3 Konstytucji RP mógłby kreować roszczenie obywatela do organu administracji publicznej, jednakże jedynie w zakresie uzyskania informacji o stanie i ochronie środowiska. W rozpatrywanej sprawie skarżący naruszenia swego interesu prawnego i jego źródeł upatruje jednak w innych działaniach organu. Sąd zważył, iż błędnie także źródło swego interesu prawnego upatruje skarżący w przepisie art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym: "obowiązkiem

organów administracji publicznej, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych jest dbałość o przyrodę będąca dziedzictwem i bogactwem narodowym". W ocenie J. A., wskazane wyżej przepisy dają obywatelowi uprawnienie do żądania od władz publicznych i organów administracji postępowania mającego na celu ochronę środowiska oraz dbałość o przyrodę. W konsekwencji w fakcie zamieszkiwania we wsi R., położonej na terenie obszaru chronionego krajobrazu P., upatruje on swego uprawnienia do żądania, by wprowadzone na tym obszarze zakazy dotyczące ochrony przyrody, funkcjonowały w zgodnym z prawem kształcie.

Skarżący nie wykazał także w jaki sposób zakwestionowany przepis aktu prawa miejscowego tj. § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia nr [...] Wojewody, skutkujący zasadniczo dopuszczeniem do realizacji na terenie obszaru chronionego krajobrazu "P." spośród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska tych, które "służą obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce, oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym", naruszył jego indywidualny interes mający umocowanie w normie powszechnie obowiązującego prawa (poza ewentualnym interesem faktycznym). W szczególności należy bowiem podkreślić, iż ewentualne przystąpienie na przedmiotowym obszarze do realizacji jakiejkolwiek inwestycji, o których wyżej mowa poprzedzone będzie musiało zostać procedurą zmierzająca do zapewnienia jej usytuowania, jak i ewentualnego szkodliwego oddziaływania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym w szczególności prawa ochrony środowiska, ochrony przyrody, zagospodarowania przestrzennego i prawa budowlanego. Nieuprawnione jest bowiem i przedwczesne przekonanie strony, iż ewentualna przyszła inwestycja będzie szkodliwa dla środowiska, czy też doprowadzi do degradacji dóbr przyrody, krajobrazu.

Wyrażona przez wnoszącego skargę troska o zachowanie walorów przyrodniczych, występujących na terenie obszaru chronionego krajobrazu może być zakwalifikowana jedynie jako actio popularis. Skarżący żąda przywrócenia poprzednio obowiązujących dla terenu rygorów działając niejako w interesie swoim jako mieszkańca wsi położonej w obszarze objętym jedna z form ochrony przyrody, który ma na uwadze podejmowanie działań w celu ochrony środowiska, i zachowania dotychczasowych cennych dla siebie walorów tego terenu. Takie działanie może jedynie zostać zakwalifikowane jako obrona interesu ogólnego, społecznego. Przywołane przez skarżącego przepisy stanowią dla organów publicznych i wszystkich innych podmiotów obowiązek działań zmierzających

do zachowania i niepogarszania stanu środowiska, co nie oznacza, iż kreują one równocześnie bezpośrednio dla każdego obywatela materialnoprawną podstawę uprawnień lub obowiązków. Tego rodzaju normy o charakterze ogólnym znajdują bowiem realizację i konkretyzację w dalszych przepisach szczególnych rangi ustawowej lub aktów wykonawczych (wydanych w granicach i na podstawie upoważnień ustawowych).

Niezależnie od powyższych okoliczności należy podkreślić, iż interesu prawnego skarżącego nie można wywodzić także z uprawnień właścicielskich do nieruchomości położonej w obszarze chronionego krajobrazu "P.", bowiem okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, iż nieruchomość zabudowana położona we wsi R. Gmina D., oznaczona jako działka nr 77 stanowi własność E. W.-A. (żony skarżącego), która była także inwestorem przy zabudowie tejże działki (dokumenty przedłożone przez skarżącego wraz z pismem z dnia [...]). Skarżący wraz ze swą rodziną zamieszkuje na wskazanej wyżej nieruchomości.

J.A. nie wskazał jednakże przepisu prawa materialnego, który stanowiłby dla osoby zamieszkującej na terenie, który ustanowiono obszarem chronionego krajobrazu, podstawę żądania określonych działań lub zaniechań organu administracji publicznej, w przypadku wprowadzania zmian w zakresie wymaganych środków ochrony przyrody.

W szczególności zgodnie z przepisem art. 23 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody (poza przypadkami wyznaczania, rozszerzania, zmiany granic lub likwidacji obszarów chronionego krajobrazu), ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył właściwego terytorialnie wojewody w dokonywaniu ustaleń dotyczących czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazów właściwych dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybranych spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikających z jego potrzeb. To wojewoda, przy pomocy podległych służb, kierując się swobodnym uznaniem dokonuje oceny jakie działania są niezbędne dla zapewnienia ochrony szczególnych walorów krajobrazu objętych przedmiotową formą ochrony i które spośród ustawowych zakazów są niezbędne dla ich ochrony. Oznacza to, iż wojewoda na skutek zmiany okoliczności istotnych przede wszystkim dla celów, dla jakich obszar ten objęto tą formą ochrony, upoważniony jest do okresowej weryfikacji i aktualizacji działań podejmowanych dla ochrony przyrody w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, iż na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody ochronie nie podlega co do zasady prawo danej osoby fizycznej do zapewnienia jej trwałego i niezakłóconego korzystania z pewnych walorów przyrody, które posiadało szerokie

otoczenie jej nieruchomości w momencie jej nabycia. Przepisy ochrony środowiska i ochrony przyrody ograniczają w istotny sposób swobodę planistyczną jednostek samorządu terytorialnego oraz wolność korzystania z własności nieruchomości. Pomimo zatem okoliczności, iż nakaz uwzględniania wymogów ochrony środowiska i przyrody jest normą konstytucyjną, nie może być interpretowany w ten sposób aby ponad niezbędną miarę ograniczał prawa do korzystania z własności innych podmiotów. Ochronie podlegają bowiem zasoby, twory i składniki przyrody objęte poszczególnymi formami ochrony przyrody, określonymi w art 6 ust. 1 ustawy.

Stwierdzając brak legitymacji skargowej wnoszącego skargę Sąd niejest obowiązany do rozpoznania merytorycznego zarzutów skargi. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, iż J.A. nie był osobą uprawnioną do wniesienia skargi na przepis § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Wojewody Lubuskiego nr 52 z dnia [...] r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie obszaru chronionego krajobrazu, nie wykazał bowiem naruszenia przez zaskarżony przepis aktu prawa miejscowego swego interesu prawnego opartego na normie prawa materialnego. Z tych względów skarga nie mogła zostać uwzględniona, zatem na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu. Jednocześnie wobec oddalenia skargi, zgodnie z przepisem art. 200 a contrario ww. ustawy, skarżącemu nie przysługuje zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego.