Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 119/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 47c
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. spraw ze skarg P. W. na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., 2007 r. i 2008 r. 1) uchyla zaskarżone interpretacje indywidualne, 2) stwierdza, że uchylone interpretacje indywidualne nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. W. kwotę 600 zł (słownie: sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. P. W. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł 20 sierpnia 2012r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych (zwany dalej "p.d.f.").

W opisie stanu faktycznego wskazał, że Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (zwana dalej "PARP"), działająca zgodnie z ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275, ze zm.), będąca państwową osoba prawną, realizuje zadania z zakresu administracji rządowej jako agencja rządowa (od 1 stycznia 2012 r. agencja wykonawcza), podległa Ministrowi właściwemu ds. gospodarki. Skarżący od 2005r. jest zatrudniony w PARP na podstawie umowy o pracę, a jego wynagrodzenie w 2006r., 2007r. i 2008r. było w całości finansowane ze środków dotacji podmiotowej, czyli środków przyznawanych PARP na podstawie ustawy budżetowej na dany rok budżetowy, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm., dalej zwana: "u.f.p."). Skarżący otrzymywał wynagrodzenie bezpośrednio od PARP.

W związku z tym Skarżący zapytał: czy, gdy PARP otrzymała środki w formie dotacji podmiotowej, na podstawie ustawy budżetowej na dany rok budżetowy, zgodnie z przepisami u.f.p., na 2006r., 2007r. i 2008r. i z środków tych bezpośrednio przekazała na rachunek bankowy Skarżącego wynagrodzenie za świadczenie pracy, zasadne jest zwolnienie takich kwot z opodatkowania p.d.f., na podstawie art. 21 pkt 47c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176, ze zm., zwana dalej: "u.p.d.f.").

W ocenie Skarżącego na powyższe pytanie należy udzielić twierdzącej odpowiedzi, gdyż wynagrodzenie otrzymał on bezpośrednio od PARP, która jest agencją rządową. PARP otrzymała środki na wynagrodzenie pracowników z budżetu państwa, co potwierdza rokrocznie ustawa budżetowa na dany rok budżetowy, jak również wystawione przez PARP zaświadczenie. Stanowisko Skarżącego potwierdza wyrok WSA we Wrocławiu z 11 marca 2010r. sygn. akt I SA/Wr 86/10.

Skarżący wniósł o wydanie odrębnych interpretacji indywidualnych za poszczególne, wymienione we wniosku, lata.

2. Minister Finansów (zwany dalej także "Ministrem") w trzech interpretacjach indywidualnych z [...] października 2012r. uznał stanowisko Skarżącego odnośnie poszczególnych lat podatkowych – za 2006r., 2007r., 2008r. za nieprawidłowe.

W treści uzasadnień interpretacji Minister odwołał się do art. 9 ust. 1 u.p.d.f., podnosząc, że opodatkowaniu p.d.f. podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem zwolnionych na podstawie art. 21, art. 52, art. 52a, art. 52c u.p.d.f. oraz dochody, od których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Wskazał, też, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, wyrażonej w art. 9 ust. 1 u.p.d.f. i przy ich stosowaniu nie jest dopuszczalne posługiwanie się wykładnią rozszerzającą. Zadaniem PARP jako agencji rządowej jest zarządzanie funduszami pochodzącymi z budżetu państwa i Unii Europejskiej, przeznaczonymi na wspieranie przedsiębiorczości i rozwój zasobów ludzkich, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb małych i średnich przedsiębiorstw. PARP jest też odpowiedzialna za wdrażanie działań finansowych z funduszy strukturalnych; realizuje programy rozwoju gospodarki, zwłaszcza w zakresie wspierania rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, eksportu, rozwoju regionalnego, wykorzystania nowych technik i technologii, tworzenia nowych miejsc pracy, przeciwdziałania bezrobociu oraz rozwoju zasobów ludzkich.

Zdaniem Ministra przy dokonywaniu interpretacji zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. należy uwzględnić dyrektywy wykładni prawa, a podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa. Stosowanie, innych niż językowa reguł wykładni jest możliwe tylko, gdy zaktualizują się tzw. reguły odstępstwa od sensu językowego: 1) gdy sens językowy jest ewidentnie sprzeczny z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi, a z istotnych powodów uchylenia przepisu byłoby w danym momencie niemożliwe lub niecelowe, 2) gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia, które w świetle powszechnie akceptowanych wartości musi być uznane za rażąco niesłuszne, niesprawiedliwe, nieracjonalne lub niweczące ratio regis interpretowanego przepisu, 3) gdy wykładnia językowa prowadzi ad absurdum, 4) w sytuacji oczywistego błędu legislacyjnego. Z uwagi na racjonalność ustawodawcy, nie można uznać, iż brak unormowań w odniesieniu do wynagrodzeń pracowników agencji rządowych, lub agencji wykonawczych oznacza, iż zwolnienia w tym zakresie należy poszukiwać w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. Mimo pozornej zbieżności stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego z treścią art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f., czyli przepływu środków finansowych z budżetu państwa przez PARP do podatnika, analiza tego przepisu nie daje podstaw do zastosowania go do wynagrodzeń Skarżącego. Również wykładnia historyczna ww. przepisu wskazuje, że celem ustawodawcy nie było zwolnienie wynagrodzeń pracowników PARP. Przepis wprowadzono w 2003r., przy jednoczesnym skreśleniu art. 21 ust. 1 pkt 47 i dodaniu pkt 47b. Celem było ujednolicenie zasady opodatkowania pomocy publicznej w zakresie przychodów z działalności gospodarczej i przedsiębiorców realizujących cele ustawowe za pomocą kwot otrzymanych od agencji rządowej, budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Analiza art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. prowadzi do wniosku, iż zwolnienie z tego przepisu obejmuje wyłącznie świadczenia otrzymane przez przedsiębiorców od agencji rządowej, które agencja taka otrzymała z budżetu państwa na ten cel. W konsekwencji brak było podstaw by uznać, że do wynagrodzeń ze stosunku pracy w 2006r., 2007r. i 2008r. ma zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f.

3. Minister Finansów, w trzech odpowiedziach z 27 listopada 2012r. na wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Skarżącego 26 października 2012r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnych.

4. W trzech skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. interpretacji, ze względu na naruszenie art. 21 ust 1 pkt 47c u.p.d.f. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zwolnienie z ww. przepisu nie ma zastosowania do wynagrodzeń z lat 2006-2008.

Zdaniem Skarżącego spełniał on wszystkie przesłanki przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. do zastosowania zwolnienia, choć w ww. interpretacjach Minister uznał, że ww. przepis nie ma zastosowania, z uwagi na racjonalność ustawodawcy oraz zastosowanie dyrektyw wykładni celowościowej i historycznej. Katalog zwolnień określonych w ww. przepisie nie zawiera wyłączenia do stosowania go w przypadku przychodów ze stosunku pracy. Zakresem przepisu są objęte kwoty otrzymywane przez podatnika od agencji rządowych, jeśli agencje te otrzymały środki na ten cel z budżetu państwa, zaś bez znaczenia pozostaje jego zakres podmiotowy. Wykładnia dokonana przez Ministra pozostaje w sprzeczności z zasadą lege non distinguente nec nostrum est distingueretam, (tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam ustawodawca, tam nie wolno wprowadzać ich interpretatorowi), zwłaszcza, że wykładnia językowa art. 21 ust 1 pkt 47c u.p.d.f. nie budzi wątpliwości. Należy więc przyjąć zasadę: clara non sunt interpretanda est, polegającą na tym, że nie dokonuje się wykładni tego, co jest jasne. Stanowisko takie ma potwierdzenie w doktrynie i orzecznictwie oraz w interpretacjach indywidualnych wydanych wcześniej w tych samych stanach faktycznych (wynagrodzenie pracowników agencji rządowych).

5. Minister Finansów w trzech odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych interpretacjach.

6. Skarżący w trzech pismach procesowych z 1 maja 2013r. o tej samej treści podniósł, że art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. jest jasny, nie budzi wątpliwości i nie zachodzi konieczność odstępstwa od wykładni językowej, gdyż nie zaktualizowały się reguły odstępstwa od sensu językowego tego przepisu. Minister wskazał, iż stan faktyczny opisany przez Skarżącego jest zbieżny z treścią ww. przepisu, ale tylko pozornie, czego nie uzasadnił. Zawężając znaczenie pojęcia "kwoty" wyłącznie do "dotacji" i określając krąg podmiotów, którym przysługuje zwolnienie (przedsiębiorcy) wszedł w kompetencje ustawodawcy. Skarżący nie poszukuje w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. zwolnienia swego wynagrodzenia, z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (jak twierdzi Minister), a tylko dokonał subsumcji stanu faktycznego pod obowiązującą normę prawną prawa.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie 14 czerwca 2013r., na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), postanowił o połączeniu spraw o sygn. akt III SA/Wa 119/13, III SA/Wa 120/13 i III SA/Wa 121/13, w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz o prowadzeniu ich dalej pod wspólną sygnaturą III SA/Wa 119/13.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skargi zasługują na uwzględnienie.

2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, zwana dalej: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na interpretacje indywidualne.

W wyniku kontroli legalności akt administracyjny w postaci interpretacji indywidualnej może zostać uchylony przez Sąd administracyjny w razie stwierdzenia, że naruszono w nim albo przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo przepisy prawa postępowania, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

3. W rozpoznawanych sprawach, przy niespornym stanie faktycznym, spór sprowadzał się do interpretacji przepisu art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f., który w brzmieniu obowiązującym w 2006r., 2007r. i 2008r. stanowił, że wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane od agencji rządowych, jeżeli agencje te otrzymały środki na ten cel z budżetu państwa.

Skarżący, przedstawiając stan faktyczny wskazał, że jego wynagrodzenie w latach 2006-2008 było finansowane w całości ze środków dotacji podmiotowej – środków przyznanych PARP (agencji rządowej podległej Ministrowi właściwemu ds. gospodarki), na podstawie ustawy budżetowej na dany rok budżetowy, zgodnie z przepisami u.f.p. i w związku z zaświadczeniem pracodawcy. Skarżący otrzymywał to wynagrodzenie bezpośrednio z PARP. Zdaniem Skarżącego jego wynagrodzenie powinno korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f.

Zdaniem natomiast Ministra Finansów istnieje pozorna zbieżność stanu faktycznego z treścią ww. przepisu i art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f., której Minister w żaden sposób nie uzasadnił, ale jednocześnie stwierdził, że ww. przepis nie ma zastosowania do wynagrodzenia ze stosunku pracy pracowników PARP, z uwagi na wykładnię historyczną i celowościową.

4. Zdaniem Sądu, dokonując interpretacji ww. przepisu art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. należy mieć na uwadze, tak jak prawidłowo podniósł Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji, że stanowi on wyjątek od generalnej reguły powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 u.p.d.f. Zgodnie bowiem z powszechnym stanowiskiem judykatury przy stosowaniu ulg i zwolnień podatkowych nie jest dopuszczalne posługiwanie się wykładnią rozszerzającą, ale odrzuca się także wykładnię, która prowadzi do nieuprawnionego, nie znajdującego uzasadnienia w treści przepisu, zawężenia zakresu zwolnienia czy ulgi.

Sąd dostrzega i akceptuje, że w procesie wykładni podmiot (tu: Minister Finansów) dokonujący tej czynności nie powinien ograniczać się do jednej, bądź niektórych tylko metod wykładni. Proces ten powinien uwzględniać wszystkie dostępne dyrektywy wykładni, zaś treść normy prawnej powinna wynikać z dokonanej przez interpretatora oceny przydatności uzyskanych przy ich zastosowaniu rezultatów. Wykładnia językowa powinna za każdym razem rozpoczynać proces wykładni, jednak jej rezultat powinien zostać w dalszej kolejności skonfrontowany z efektem pozostałych metod. Granice wykładni wyznacza jednak w pierwszej kolejności sens słów użytych w interpretowanym przepisie. Sąd zgadza się jednocześnie ze Skarżącym, że z zasady lege non distinguente nec nostrum est distingueretam wynika, że tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam ustawodawca, tam nie wolno wprowadzać ich interpretatorowi, zwłaszcza gdy wykładnia językowa nie budzi wątpliwości. Należy więc przyjąć zasadę: clara non sunt interpretanda est, polegającą na tym, że nie dokonuje się wykładni tego, co jest jasne.

5. Sąd, uwzględniając powyższe reguły stwierdza, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. jest na tyle czytelny, że już zastosowanie wykładni językowej pozwala odczytać treść wynikającej z niego normy prawnej.

W przepisie art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. nie określono ani celu kwot otrzymanych przez agencje rządowe z budżetu państwa, ani podmiotów uprawnionych do otrzymywania kwot, ani rodzaju środków. Przepis ten jest więc na tyle pojemny, z uwagi na jego szeroko ujęty zakres, że w jego dyspozycji mogą zmieścić się różnorakie stany faktyczne. Ważne jest jednak, aby podmiot, do którego odnosi się zwolnienie otrzymał środki z budżetu państwa bezpośrednio od agencji rządowej oraz aby środki te były wypłacone przez agencję rządową zgodnie z celem, na który przekazane zostały z budżetu państwa.

6. Sąd w związku z tym ocenia, że zbyteczne było odwołanie się przez Ministra Finansów w uzasadnieniach zaskarżonych interpretacji indywidualnych do celów, jakie przyświecały ustawodawcy, w sytuacji, gdy nie zostały one w żaden sposób wyrażone w treści przepisu. Zdaniem Sądu wyraźnej językowej treści przepisu nie można bowiem przeciwstawić wykładni celowościowej, opartej na systematyce zwolnień podatkowych czy wykładni historycznej przepisu, która nie ma odzwierciedlenia w treści samego przepisu. Również uzasadnienie nowelizacji ustawy nie należy do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego w Polsce. Stosownie do treści art. 87 Konstytucji RP źródłami prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (ust. 1), zaś na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (ust. 2). Uzasadnienie ustawy nie może zatem przesądzać o prawach i obowiązkach obywateli określonych w ustawie. Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby bowiem, że prawa i obowiązki obywateli nie wynikają z przepisu ustawy, lecz z innych aktów, które nie stanowią źródła prawa, co nie da się pogodzić z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym.

Zdaniem Sądu cel ww. unormowania - art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. - rekonstruowany na podstawie treści przepisu nie daje podstaw do przyjęcia przez Ministra Finansów, że zakres tego zwolnienia obejmuje tylko świadczenia otrzymywane przez przedsiębiorców, którzy otrzymują pomoc publiczną w zakresie przychodów z działalności gospodarczej i realizujących cele ustawowe za pomocą kwot otrzymanych od agencji rządowej. Znaczenie analizowanego przepisu przyjęte przez Ministra Finansów w zaskarżonych interpretacjach nie znajduje uzasadnienia w jego brzmieniu - treści.

Analogiczne poglądy w zakresie wykładni językowej art. art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. były prezentowane w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z 29 stycznia 2013r. sygn. akt I SA/Łd 1465/12; Gdańsku z 22 maja 2013r. sygn. akt I SA/Gd 269/13, aczkolwiek w nieco odmiennym stanie faktycznym.

Sąd ponadto dostrzega, o czym mowa wyżej, że zapis zamieszczony w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. jest szeroki, ale okoliczność ta nie może być przesądzająca i nie przełamuje literalnego brzmienia przepisu. Ewentualne niedociągnięcia legislacyjne przejawiające się nakładaniu się treści norm prawnych (nie wykluczających się na wzajem) nie powinny oddziaływać negatywnie na ocenę sytuacji podatnika. Sąd wskazuje również, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, wydając orzeczenia w składach powiększonych, że sądy nie mogą wchodzić w rolę ustawodawcy (por. postanowienie NSA w składzie siedmiu sędziów z 8 kwietnia 2013r. sygn. akt II FSK 7/12, dostępne w internecie na cbois.nsa.gov.pl), a jedynym skutecznym i właściwym na tle standardów demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) narzędziem usuwania wadliwości konstrukcyjnej przepisów prawa jest ich zmiana (por. uchwałę NSA z 20 maja 2013r. sygn. akt II FPS 6/12 (dostępna w internecie na cbois.nsa.gov.pl).

7. W tym miejscu godzi się przypomnieć, że Skarżący wskazywał w stanie faktycznym zawartym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, że wypłacone mu przez PARP bezpośrednio środki - wynagrodzenie - pochodzi z budżetu państwa, zaś w stanowisku również zawartym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej Skarżący powołał się ponadto na zaświadczenie od pracodawcy (PARP – agencja rządowa). Tej ostatniej okoliczności faktycznej organ udzielający zaskarżonych interpretacji w żaden sposób nie wziął pod rozwagę. Nie uzasadnił również, dlaczego tylko pozornie stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację jest zbieżny z dyspozycją przepisu art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. Nie budzi to zatem zaufania do organu podatkowego udzielającego interpretacji indywidualnych (naruszenie art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p.), tym bardziej, że mimo tych wadliwości proceduralnych uznano stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe, nie wyjaśniając dlaczego wynagrodzenia wypłaconego bezpośrednio Skarżącemu przez PARP (agencję rządową, o której mowa w ww. przepisie 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f.), którego źródłem finansowania – jak wynikało z opisu stanu faktycznego - była dotacja budżetowa przekazana z budżetu Państwa, nie uznano za spełniające warunki do zastosowania zwolnienia z p.d.f.

Sąd przypomina, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. brzmi: "wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane od agencji rządowych, jeżeli agencje te otrzymały środki na ten cel z budżetu państwa".

Sąd stwierdza ponadto, że stosownie do art. 14c § 2 O.p. w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

8. Sąd nie podziela zatem stanowiska Ministra Finansów, zajętego w zaskarżonych interpretacjach indywidualnych, że zachodzi jedynie pozorna zbieżność stanu faktycznego z treścią ww. przepisu - art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.f. i takie uzasadnienie uznaje za niewystarczające z punktu wiedzenia przepisów wskazanych w pkt 7 uzasadnienia wyroku, tym bardziej, że organ udzielający ww. interpretacji nie wyjaśnił, jakie okoliczności wynikały z zaświadczenia przekazanego przez PARP Skarżącemu, nie zastanowił się także nad stanowiskiem Skarżącego i nie rozważył, o jakim rodzaju dotacji podmiotowej mówił Skarżący w swoim stanowisku i jakie konkretnie przepisy u.f.p. miał na uwadze.

Sąd wskazuje, że stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie zaś z art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Ostatni z przepisów ma zastosowanie do interpretacji indywidualnych na mocy art. 14h O.p. i umożliwia organowi udzielającemu interpretacji indywidualnych wezwania Skarżącego do sprecyzowania i uszczegółowienia informacji podanych we wniosku o interpretację.

9. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., uwzględnił skargi. Zakres, w jakim uchylone interpretacje indywidualne nie podlegały wykonaniu określono na mocy art. 152 P.p.s.a. Sąd, na wniosek Skarżącego, zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego, zgodnie z art. 200 w związku z art. 209 P.p.s.a., w kwocie równej uiszczonym wpisom sądowym od każdej ze skarg, gdyż Skarżący działał osobiście w sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

-----------------------

9