Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 3502/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Czesław Zieliński (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - Barbara Gałecka, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania celnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W postępowaniu celnym dotyczącym zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzonych z zagranicy leków, importer A. Sp. z o.o. wniosła o spowodowanie wystąpienia przez Ministra Finansów do Światowej Organizacji Celnej (WCO) o udzielenie porady w przedmiocie wpływu rabatu udzielonego po zgłoszeniu celnym na wartość celną towaru i o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu uzyskania opinii.

Zdaniem importera, kwestia wpływu udzielonego po zgłoszeniu celnym rabatu (zniżki) na wartość celną towaru stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego i uzasadnia zawieszenie postępowania celnego do czasu uzyskania w tej kwestii powyższej opinii.

Postanowieniem z dnia [...].01.2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. odmówił zawieszenia postępowania celnego i postanowienie to, po rozpatrzeniu zażalenia importera, Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy postanowieniem z [...].07.2003 r. nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że przedstawiona przez importera kwestia nie stanowi zagadnienia wstępnego, które wymagałoby rozstrzygnięcia przez inny organ i nie uzasadnia zawieszenia postępowania celnego.

W skardze z dnia 19.08.2003 r. wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka A. wystąpiła z żądaniem uchylenia postanowień obu instancji, zarzucając naruszenie przepisów art. 120, art. 122, art. 124, art. 180, art. 201 § 1 pkt 2 i art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca podtrzymała wyrażone w postępowaniu celnym stanowisko, że kwestia wpływu rabatów na wartość celną jest zagadnieniem wstępnym, wskazując, że w świetle postanowień Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Dz.U. z 1995 r., Nr 98, poz. 483 z późn. zm.) organem właściwym do rozstrzygnięcia tego zagadnienia jest Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO. Skarżąca powoływała się - w zażaleniu na postanowienie organu celnego I instancji - również na postanowienia art. 91 ust. 2 Konstytucji RP i art. III lit. d Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzonej w Brukseli dnia 15.12.1950 r. (Dz.U. z 1978 r. Nr 11, poz. 143).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, właściwy w sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje.

W myśl art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego organ administracji celnej zawiesza postępowanie celne, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zagadnienie wstępne w rozumieniu powyższych przepisów zachodzi w sytuacji, gdy w ramach przedmiotu sprawy administracyjnej obejmującego podstawę jej rozstrzygnięcia występuje jako jej element kwestia, której uprzednie rozpoznanie warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozpoznania tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpatrujący sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd.

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi.

Postanowienia art. III lit. d i g powołanej Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej przewidują jako funkcje Rady udzielanie zaleceń w celu zapewnienia jednolitości w interpretacji i stosowaniu m.in. Konwencji w sprawie wartości celnej towarów oraz udzielanie z własnej inicjatywy lub na prośbę zainteresowanych Rządów informacji lub porad w sprawach celnych oraz udzielanie zaleceń w tym zakresie.

Są to kompetencje Rady ujęte w formie zaleceń, informacji i porad i nie wynika z tych postanowień norma prawna, która ocenę takiej kwestii, jak wpływ udzielonej przez eksportera zniżki wartości (ceny) transakcyjnej towaru na wartość celną, rezerwowałaby dla Rady i wyłączała w tym zakresie właściwość krajowych organów celnych.

Powoływane przez skarżącą Porozumienie w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 określa w zał. II w postanowieniach ust. 2 i 3 funkcje Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO), ujmując je w formie możliwości konsultowania zagadnień związanych z ustalaniem wartości celnej, dostarczania informacji i wydawania opinii doradczych w tym zakresie.

Również z tych postanowień nie wynika norma prawna, która w zakresie obejmującym rozstrzygnięcie co do skutków zniżki ceny towaru w odniesieniu do jego wartości celnej wyłączałaby właściwość krajowych organów celnych i właściwym w tym przedmiocie czyniła Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej.

W konkluzji stwierdzić należy, że wpływ zniżki ceny na wartość celną towaru nie stanowił w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, rozstrzygnięcie w tym zakresie należało do krajowych organów celnych i nie zachodziła w sprawie podstawa do zawieszenia postępowania celnego.

Oznacza to, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało oddalić skargę jako niezasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że niniejsze orzeczenie jest prawomocne od 14 października 2004 r.