Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1041/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 ust. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
article: art. 122, art. 187 §1, art. 23 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 2 pkt 10 i art. 4 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: §15 ust. 1, ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 72 poz 500
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych – Olszanowska WSA Ireneusz Fornalik Protokolant: ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi B.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za m-c maj 2007 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził wobec B. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma A powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym i określił wysokość zobowiązania podatkowego za miesiąc maj 2007 r. w kwocie [...] zł, za podstawę opodatkowania przyjmując [...] kg gazu przy stawce podatku akcyzowego wynoszącej 695,00 zł/1000 kg gazu.

W uzasadnieniu organ powołał się na nieprawidłowości w obrocie gazem propan butan wykazane podczas kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] do [...], na podstawie przesłanego materiału dowodowego zgromadzonego przez Prokuraturę Rejonową we W. w dochodzeniu prowadzonym w sprawie przeciwko B. T.: "Zestawienia hurtowych odbiorców gazu płynnego rozlanego do butli", sporządzonego na podstawie ewidencji prowadzonych przez kontrahentów podatnika, a także zeznań świadków, organ ustalił, że B. T. zmieniał przeznaczenie gazu propan – butan w butlach, zwolnionego z podatku akcyzowego, na gaz przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych. Skarżący dokonywał tego na stacji sprzedaży gazu LPG we W. na ulicy [...], należącej do Firmy A, poprzez przepompowywanie osobiście lub wydając polecenia pracownikom gazu z butli 11 kg do zbiornika stacji, a następnie jego sprzedaż jako gazu LPG. Zmiana przeznaczenia gazu w butlach 11 kg spowodowała, że nie ma zastosowania zwolnienie do ilości dokonywanych zakupów gazu w butlach na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego. Fakt dokonywania przepompowywania gazu z butli, który jest zwolniony z podatku akcyzowego, a następnie jego sprzedaż ze zbiornika, skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego. W związku zatem z powstaniem obowiązku podatkowego i niezłożeniem z tego tytułu deklaracji dla podatku akcyzowego za miesiąc styczeń 2007 r., organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego (zaległości podatkowej) za ten okres zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym.

W odwołaniu od tej decyzji B.T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:

1. art. 4 ust.1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 2 pkt 10 i art. 4 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich błędne zastosowanie;

2. § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego poprzez ich błędne zastosowanie,

3. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając ustalenia faktyczne oraz ich ocenę prawną dokonane przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy za niewiarygodne uznał twierdzenie strony, zgodnie z którym gaz z butli 11 kg przepompowywany był do zbiornika głównego wyłącznie w celach magazynowych ze względu na brak zbiornika magazynowego i dlatego korzystała w tych celach jedynie z butli 11 kg, z których następnie przepompowywała gaz z zapłaconą akcyzą do zbiornika głównego, co pozostało sprzeczne z zeznaniami świadków, którzy wskazali, że przepompowywanie gazu z butli 11 kg następowało bezpośrednio po ich zakupie. Ponadto organ wskazał, że używanie 11-kilogramowych butli w celach magazynowych byłoby nieekonomiczne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nade wszystko praktyka ta kolidowałaby z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu, napełnianiu i rozprowadzaniu gazów płynnych, co potwierdziła załączona do akt sprawy ekspertyza biegłego z zakresu pożarnictwa. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzut, iż w materiale dowodowym brak dokumentów, na których widniałby podpis skarżącego, jest niezrozumiały w sytuacji, gdy to podatnik decydował o zakupie na podstawie paragonów fiskalnych. Zdaniem organu, podatnik nie był zainteresowany dokumentowaniem transakcji dotyczących wyrobów, które następnie, po zmianie ich przeznaczenia, nielegalnie wprowadzał do obrotu. W związku z tym, że dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania, ani zastosowanie metod szacowania określonych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy uprawniony był do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej, pozyskując zestawienia hurtowych odbiorców gazu płynnego rozlanego do butli u kontrahentów strony i zmierzając w ten sposób do określenia podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutów strony w kwestii ilości nieudokumentowanych transakcji, jak i w kwestii braku możliwości prowadzenia obrotu gazem na tak dużą skalę ze względu na ograniczone możliwości transportowe firmy A, ponieważ pozostawały one w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami świadków. Brak było przy tym, zdaniem organu II instancji, podstaw do wnioskowanego dodatkowego przesłuchania skarżącego i wskazanych przez niego świadków, ponieważ dotychczasowe zeznania świadków, także po konfrontacji ze skarżącym, były zbieżne i wystarczające dla dokonania ustaleń w sprawie. Przepompowując gaz strona zmieniła jego przeznaczenie kwalifikując go do napędu pojazdów, naruszyła tym samym § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 72, poz. 500 z późn. zm.) i utraciła uprawnienie do zwolnienia od podatku akcyzowego. Natomiast obowiązek podatkowy powstał na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 4 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku akcyzowym, ponieważ opodatkowaniu akcyzą podlega sprzedaż wyrobów akcyzowych na terytorium kraju, a za sprzedaż uważa się także zużycie wyrobów niezgodne z ich przeznaczeniem, jeśli zastosowano do nich zwolnienie lub obniżono stawki akcyzy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B.T. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 4 ust.1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 2 pkt 10 i art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym poprzez ich błędne zastosowanie;

2. § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego poprzez ich błędne zastosowanie;

3. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 1 października 2012 r. B. T. podniósł dodatkowe zarzuty naruszenia:

1) art. 15 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. w zw. z § 1 i 2 oraz załącznikiem do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13.02.2009 r. w sprawie wykazu i terytorialnego zasięgu działania urzędów celnych i izb celnych, których odpowiednio naczelnicy i dyrektorzy są właściwi do wykonywania zadań w zakresie akcyzy na terytorium kraju poprzez naruszenie przepisów o właściwości, co jest objęte sankcją nieważności (art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej);

2) art. 193 Ordynacji podatkowej poprzez odrzucenie jako dowodu ksiąg podatkowych prowadzonych przez podatnika;

3) art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, pomimo że nie wystąpiła przesłanka oszacowania podstawy opodatkowania, którą jest nieprawidłowość ksiąg – nierzetelność lub wadliwość;

4) art. 120, art. 172 § 1, art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7, art. 47 i art. 51 Konstytucji RP poprzez określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania na podstawie "zestawienia zakupu gazu w butlach" sporządzone przez pracowników organu podatkowego w celu monitorowania odbiorców gazu oraz w celach statystycznych, a więc materiałów niestanowiących dokumentacji, której obowiązek prowadzenia i uprawnienie do sporządzenia wynikałby z przepisów prawa;

5) art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów, w szczególności dowodów z przesłuchania skarżącego i wskazanych przez niego świadków;

6) art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia prawnego decyzji;

7) art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez pozorowanie dwuinstancyjności postępowania, polegające na odniesieniu się przez organ drugiej instancji do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu z jednoczesnym zaniechaniem poczynienia własnych ustaleń w sprawie i dokonania własnej oceny prawnej.

Na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego, zarzucił dodatkowo rażące naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r., polegające na bezpodstawnym uznaniu skarżącego za podatnika podatku akcyzowego w niniejszej sprawie oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na tym, że uzasadnienie decyzji nie zawiera dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Pełnomocnik skarżącego podniósł w szczególności, że czynnością podlegającą opodatkowaniu w realiach niniejszej sprawy jest zużycie gazu, tymczasem organ nie wskazał, na podstawie jakich okoliczności uznał, że skarżący zużył wyrób akcyzowy niezgodnie z przeznaczeniem, tj. do napędu samochodów. Organ w niniejszej sprawie nie wyjaśnił, czy w istocie mamy do czynienia ze zużyciem niezgodnym z przeznaczeniem czy z niezaewidencjonowanym obrotem. Pełnomocnik skarżącego zwrócił również uwagę, że metoda inwentaryzacyjna zastosowana przez organ wykazała nieznaczne różnice między ilością zakupionego, a sprzedanego gazu.

Dyrektor Izby Celnej w P. w piśmie z dnia [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów o właściwości miejscowej organ odwoławczy wskazał, że obowiązek podatkowy w rozpatrywanej sprawie powstał przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, a stosownie do przepisu przejściowego zawartego w art. 154 ust. 4 tejże ustawy w sytuacjach, gdy obowiązek podatkowy powstał przed dniem wejścia w życia ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem organu, w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za rok 2007 zastosowanie miały więc przepisy określające właściwość miejscową zawarte w art. 13 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. B. T. zamieszkały w S. w kontrolowanym okresie prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Firma A w kilku miejscowościach: w S., w B., we W. i w G. Skarżący prowadził działalność polegającą na sprzedaży gazu LPG na terenie właściwości miejscowej co najmniej dwóch organów podatkowych: B. (właściwość miejscowa Naczelnika Urzędu Celnego w K.) oraz W. (właściwość miejscowa Naczelnika Urzędu Celnego w P.). W zaistniałej sytuacji organem właściwym miejscowo ze względu na miejsce zamieszkania B.T. był Naczelnik Urzędu Celnego w K., w którego terytorialnym zasięgu działania znajduje się obszar powiatu s. zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie wykazu i terytorialnego zasięgu działania urzędów celnych i izb celnych, których odpowiednio naczelnicy i dyrektorzy są właściwi do wykonywania zadań w zakresie akcyzy na terytorium kraju. Organ wyjaśnił, że incydent przepompowywania gazu stwierdzony przez funkcjonariuszy Policji na stacji paliw we W. stanowił jedynie przesłankę do wszczęcia postępowania podatkowego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. Natomiast urządzenie, za pomocą którego skarżący zmieniał przeznaczenie wyrobów akcyzowych (tzw. "ośmiorniczka") nie stanowiło stałego wyposażenia stacji paliw, lecz było urządzeniem mobilnym. Podstawą opodatkowania był zaś gaz w butlach 11-kilogramowych, w którego posiadanie wszedł skarżący, a w stosunku do którego nie wykazał on dalszej odsprzedaży ani wykorzystania zgodnie przeznaczeniem, a zatem nie było podstaw do uznania, że proceder zmiany przeznaczenia gazu miał miejsce wyłącznie na stacji paliw we W.

W piśmie procesowym z dnia 18 października 2012 r. skarżący wskazał, że czynność podlegająca opodatkowaniu akcyzą miała miejsce wyłącznie na stacji paliw we W., co uzasadnia właściwość Naczelnika Urzędu Celnego w P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 października 2012 r. o sygn. akt III SA/Po 695/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] stwierdzającą powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym i określającą zobowiązanie podatkowe w tym podatku, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a także orzekł o klauzuli ochrony tymczasowej i kosztach postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), dalej: u.p.a. wynika, że dla określenia właściwości miejscowej organów podatkowych w zakresie podatku akcyzowego istotne było w pierwszej kolejności miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Tymi czynnościami w sprawie była zmiana przeznaczenia gazu propan-butan w butlach, zwolnionego z podatku akcyzowego jako przeznaczonego na cele bytowe, na gaz przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych, od którego nie została odprowadzona akcyza, co skutkowało nieprawidłowym zużyciem tego gazu i opodatkowaniem go akcyzą.

Sąd I instancji podkreślił, że podstawą faktyczną decyzji było ustalenie, że skarżący dokonywał zmiany przeznaczenia gazu propan-butan w butlach poprzez przepompowywanie tego gazu za pomocą wykonanego przez siebie urządzenia do zbiornika głównego stacji LPG, z którego następnie odbywała się sprzedaż gazu do napędu pojazdów samochodowych. Opisanych czynności skarżący dokonywał wyłącznie na należącej do niego stacji sprzedaży gazu LPG we W. na ulicy [...] (należącej do Firmy A B. T. w S., przy ul. [...]). Sąd zwrócił uwagę, że w decyzji organu I instancji nie wskazano innego miejsca dokonywania czynności polegających na zmianie przeznaczenia gazu. Dyrektor Izby Celnej w P. także nie wykazał innego miejsca dokonywania czynności zmiany przeznaczenia gazu. W aktach sprawy nie było żadnego materiału dowodowego, z którego by wynikało, że te czynności były dokonywane również w innych miejscach działalności prowadzonej przez podatnika. W ocenie Sądu, właściwość miejscowa powinna być określona zgodnie z art. 13 ust. 1 u.p.a., czyli według miejsca wykonania czynności podlegających opodatkowaniu, którym była stacja paliw skarżącego we W. Przyjęta przez organy właściwość Naczelnika Urzędu Celnego w K. była nieuzasadniona. Dopiero w toku postępowania sądowego organ odwoławczy powołał się na okoliczności przemawiające za określeniem właściwości miejscowej według miejsca zamieszkania podatnika, wyjaśniając, że skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży gazu LPG na terenie właściwości co najmniej dwóch organów podatkowych, co nie uzasadniało przyjęcia właściwości organu według miejsca zamieszkania podatnika, gdyż istotne było miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą, a te były wykonywane na stacji paliw we Wrześni, przez co sprawa winna być przekazana Naczelnikowi Urzędu Celnego w P.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 roku, sygn. akt I GSK 260/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

W uzasadnieniu NSA zwrócił uwagę, że w sytuacji gdy czynności podlegające opodatkowaniu wykonywane są na terenie właściwości miejscowej dwóch lub więcej organów podatkowych, dla osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej właściwość organu podatkowego ustala się według miejsca siedziby i adresu (art. 13 ust. 2 pkt 1), a dla osób fizycznych o właściwości organu decyduje miejsce ich zamieszkania (art. 13 ust. 2 pkt 2).

W kontrolowanej sprawie dla określenia właściwości miejscowej organu w zakresie podatku akcyzowego znaczenie pierwszorzędne ma miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu (miejsce sprzedaży wyrobów akcyzowych) czynnością tą nie była zmiana przeznaczenia gazu propan-butan w butlach zwolnionego od podatku akcyzowego jako przeznaczonego na cele bytowe, na podlegający temu podatkowi gaz przeznaczony do pojazdów samochodowych. Sama czynność zmiany przeznaczenia gazu jest dla kwestii określenia właściwości organu w podatku akcyzowym obojętna, bowiem decydujące znaczenie ma sprzedaż wyrobu akcyzowego, tutaj – gazu o zmienionym przeznaczeniu. Skarżący dokonywał sprzedaży wyrobu akcyzowego (gazu LPG) na więcej niż jednej stacji paliw. Poza stacją paliw we Wrześni, pozostającą we właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w P., skarżący sprzedawał gaz LPG na stacji w B., dla której właściwy jest Naczelnik Urzędu Celnego w K. I już tylko ten fakt dokonywania przez B. T. sprzedaży gazu LPG, który jest wyrobem akcyzowym, na dwóch stacjach, podlegających dwóm różnym organom podatkowym, miał decydujące znaczenie dla ustalenia właściwości organu zgodnie z regułą określoną w art. 13 ust. 2 pkt 2 u.p.a.

Pismem procesowym z dnia 30 października 2014 roku pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywołał okoliczności wskazujące na uchybienia procesowe postępowania podatkowego skutkujące naruszeniem art. 122, art. 187 §1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

Skarżący powołał się na sprzeczne zeznania świadków: W. O. oraz J. S. (pracowników firma B) oraz A. G., K. Ł. i G. B. (pracowników firmy C) w kwestii przewożenia butli z gazem samochodem ciężarowym MAN oraz Volkswagenem Transporterem (koloru żółtego). Według skarżącego ten ostatni pojazd może zabrać jedynie 30 butli z gazem, a nie 120 butli jak zeznano, przez co należało przeprowadzić konfrontację świadków bądź eksperyment procesowy, aby wyjaśnić kwestie częstotliwości transportu butli gazowych samochodem firmy B oraz firmy C do firmy A, osób kierowców, wykorzystywanych samochodów oraz możliwości transportu określonej ilość 11 kilogramowych butli z gazem. Strona podniosła konieczność wyjaśnienia ze strony świadków okoliczności odbioru butli z gazem w imieniu firmy A i przyjmowania płatności od firmy B oraz od firmy C.

Strona zwróciła uwagę na brak weryfikacji ewidencji prowadzonej przez pracowników Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego Urzędu Celnego w P., która ma jedynie charakter statystyczny i opiera się jedynie na podstawie danych przekazanych przez podmiot prowadzący rozlewnię gazu (nie weryfikowane dwustronnie o dane podane przez faktycznych odbiorców gazu ), które pozostają sprzeczne z zeznaniami świadków pracowników firmy B oraz firmy C.

Skarżący stwierdził, że nie dokonywał transakcji nabycia butli od firmy C z wyjątkiem nabycia około 150 butli na rzecz swoich córek.

Wątpliwości strony wzbudziły zbieżne zeznania świadków (pracowników firmy C), w kwestii transportu jednorazowego do 120 butli gazem złożone w dniu 08.09.2009 roku, przez które należało ponownie przesłuchać świadków w celu ustalenia okoliczności związanych z rzekomym transportem butli z gazem do firmy podatnika pojazdami należącymi do firmy C, tj. w szczególności częstotliwości transportów, wykorzystywanych samochodów firmy C oraz przeprowadzić eksperyment procesowy w celu ustalenia jaką jednorazową ilość 11 kg butli z gazem mogły przewozić pojazdy, które posiadała firma C w 2007 toku .Strona wskazała na konieczność ustalenia czy z pokwitowań wynika kasowych wynika kto, kiedy i za jakie butle zakupione na paragony dokonywał płatności i czy pokrywają się one co do daty, ilości i wartości z przedmiotowymi w sprawie paragonami. Szczególnie, ze świadek K. Ł. zeznał, że przy sprzedaży wystawiane były dowody WZ., które również powinny być przeanalizowane. Ponadto strona wskazała na konieczność przesłuchania pracowników księgowości firmy C na okoliczność przyjmowania płatności gotówkowych za sprzedane butle. Według A. G. firma A kupowała 27 razy butle z gazem, które odbierali B. T. i jego pracownicy, a przynajmniej osoby podające się za takich pracowników) dokładnie kto i kiedy odbierał butle z gazem, ile razy był osobiście B. T., a ile razy jego rzekomi pracownicy .

Podatnik zaprzeczył, aby dokonywał transakcji z firmą C i nabywał od niej butle z gazem w ilości przypisanej w decyzjach przez organy podatkowe i zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia konfrontacji świadków R. H. i S. L. z G. B. w celu ustalenia miejsca i ilości zakupywanych butli z gazem.

Skarżący zakwestionował, że jego działalność pozwoliła na przerobienie 7256 butli od lutego/marca do sierpnia 2007 roku (przy uwzględnieniu zeznań świadka R. H., że przepompowywanie miało miejsce raz w tygodniu i obejmowało jednorazowo 128 butli, co powala na przepompowywanie 3328 butli). Ponadto dostawa butli z gazem od firmy C miała miejsce w styczniu/lutym 2007 roku i w październiku i listopadzie 2007 roku, w których to miesiącach podatnik nie miał już fizycznej możliwości przepompowywania gazu. Rzeczywiście przez cały rok wywożono butle z gazem z firmy C, jednakże przy wyjeździe ze składu podatkowego podawano do ewidencji prowadzonej przez pracowników urzędu celnego niezgodne z prawdą dane podatnika jako odbiorcy tych butli. Podawanie do ewidencji prowadzonej przez pracowników urzędu celnego tych danych o wywozie butli z gazem aż do listopada 2007 roku było efektem braku wiedzy dotyczącej zdarzenia z 16 sierpnia 2007 roku (zajęcie "ośmiorniczki").

W ocenie skarżącego organy podatkowe zaniechały koniecznej analizy dokumentacji księgowej firmy C celem zbadania m.in., płatności w przypadku zakupu sprzedaży z gazem ze względu na sprzeczne zeznania świadków K. Ł. A. G. o wystawianiu dowodów WZ w przypadku sprzedaży na paragony. W tej kwestii poważne wątpliwości zostały rozstrzygnięte przez organy podatkowe na niekorzyść podatnika pomimo możliwości sprawdzenia dokumentacji księgowej rzekomego dostawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy stwierdzenia obowiązku podatkowego i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2007 roku w związku z transakcjami zakupu gazu propan butan w butlach 11 kg.

W rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w K. w kwietniu i maju 2008 r. przeprowadził kontrolę podatkową u skarżącego B.T. prowadzącego działalność gospodarczą pn. Firma A w S. w zakresie obrotu gazem propan-butan i stwierdził nieprawidłowości. Przeprowadzona kontrola zainicjowała postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia [...], którą to Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]. stwierdzającą powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym wobec B. T. od sprzedaży gazu o zmienionym przeznaczeniu nie uiścił należnego podatku akcyzowego. Podatnik zmieniał przeznaczenie gazu w butlach propan-butan zwolnionego z podatku akcyzowego na gaz przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych (LPG) na własnej stacji sprzedaży gazu LPG we W. przy ul. [...], co zostało ujawnione przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji we W., a akta dochodzenia w sprawie karnej organ włączył do materiału dowodowego tej sprawy.

Obowiązek podatkowy w rozpatrywanej sprawie powstał przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Stosownie do przepisu przejściowego zawartego w art. 154 ust. 4 w sytuacjach, gdy obowiązek podatkowy powstał przed dniem wejścia w życia ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe, a wiec przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 roku, Nr 29, poz. 257 ze zm.).

Przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie nie był gaz ujawniony w trakcie interwencji dokonanej przy ulicy [...] we W. w dniu 16 sierpnia 2007 r. Podstawą opodatkowania był gaz w butlach 11 kilogramowych w posiadanie którego wszedł skarżący, a w stosunku do którego nie wykazał on ani dalszej odsprzedaży, ani też zgodnego z przeznaczeniem wykorzystania na cele bytowe. Gaz płynny zużywany do celów innych niż do napędu pojazdów zwolniony został od akcyzy na podstawie § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 72, poz. 500 ze zm.). Gwarancją wykorzystania gazu na potrzeby bytowe miało być rozlanie substancji do butli w składzie podatkowym. Ponieważ obrót gazem w butlach nie podlegał nadzorowi i rygorom formalnym jak w przypadku innych wyrobów akcyzowych, obowiązek podatkowy w niniejszej sprawie powstał w wyniku podjęcia przez podatnika zmiany przeznaczenia wyrobów. W rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do uznania, iż zmiana przeznaczenia gazu miała miejsce wyłącznie na stacji paliw we Wrześni, w sytuacji gdy skarżący prowadzi działalność gospodarczą również na terenie innych miejscowości (między innymi w B. i G.). Zarówno pracownicy firmy A, jak i rozlewni gazu potwierdzili, iż B. T. dokonywał zakupu gazu w butlach na skalę zdecydowanie odbiegającą od wysokości obrotu sugerowanego przez stronę. Księgi podatkowe prowadzone przez podatnika nie mogły stanowić dowodu w sprawie w sytuacji, gdy podstawowym przedmiotem opodatkowania był obrót dokonywany na podstawie paragonów fiskalnych, którego podatnik nie ewidencjonował w żadnej dokumentacji. W konsekwencji organ podatkowy uprawniony był na podstawie art. 23 § 4 do oszacowania podstawy opodatkowania w inny sposób. Na podstawie zestawienia hurtowych odbiorców gazu płynnego rozlanego do butli w rozlewniach firmy C K. Ł. w P. oraz firmy B P.H. w J. D., organy podatkowe zgodnie z treścią art. 23 §5 Ordynacji podatkowej określiły podstawę opodatkowania w drodze oszacowania w sposób zmierzający do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania.

W ocenie składu orzekającego podniesione przez skarżącego B.T. są nieuzasadnione. Na wstępie należy podkreślić, że w przeważającej mierze stanowią one powtórzenie argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organ trafnie zwrócił uwagę, że kontrola przeprowadzona przez Referat Kontroli Przedsiębiorców Urzędu Celnego w K. w dniach od [...] do [...] nie wykazała istotnych różnic w rozliczeniu ilościowym zakupu i sprzedaży gazu propan-butan luzem, jak również gazu propan-butan w butlach, gdyż odnosiła się do obrotu zaewidencjonowanego przez podatnika, natomiast przedmiotem niniejszej sprawy jest w głównej mierze opodatkowanie nie zaewidencjonowanego obrotu gazem.

W rozpoznawanej sprawie nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenie, że gaz przepompowywany był wyłącznie w celach magazynowych. Przesłuchani w charakterze świadków pracownicy firmy A – R. H. i S. L. zeznali, iż urządzenie skonstruowane przez B. T. (tzw. "ośmironiczka") służyło do przepompowywania gazu z butli 11 kilogramowych na gaz propan-butan do dużego zbiornika LPG. Właściciel stacji paliw poinstruował pracowników co do sposobu podłączania butli do urządzenia za pomocą wężyków z zaworami. Świadkowie uczestniczący w procesie przepompowywania gazu lub dokonujący przepompowywania osobiście nie stwierdzili, iż 11 kilogramowe butle służyły do celów magazynowania gazu z opłaconą akcyzą. Natomiast R.H. potwierdził, że gaz z butli przepompowywany był do zbiornika głównego bezpośrednio po dokonaniu zakupu. Jednocześnie należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że używanie 11 kilogramowych butli w celach magazynowych kolidowało z przepisami prawa w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu, napełnianiu i rozprowadzaniu gazów płynnych (przy obowiązującym zakazie napełniania butli na stacjach autogazu oraz przelewania gazu z cystern i zbiorników).

Ustalenie stanu faktycznego skutkującego powstaniem zobowiązania w podatku akcyzowym, jak i wysokością podstawy opodatkowania możliwe było w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Zakończenie postępowań w zakresie innych zobowiązań podatkowych nie stanowiło natomiast przeszkody do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie było również konieczne potwierdzenie winy podatnika w innym postępowaniu sądowym.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej zeznania świadków w rozpoznawanej sprawie pozostają spójne i potwierdzają, że B.T. dokonywał zakupu gazu w butlach na skalę zdecydowanie odbiegającą od wysokości obrotu sugerowanego przez stronę. Precyzyjne określenie podstawy opodatkowania umożliwiły materiały sporządzone przez pracowników nadzoru podatkowego wykonujących czynności kontrolne u dostawców gazu. Fragmentaryczne stwierdzenia świadków, przesłuchiwanych w sprawie, na jakie powołuje się strona skarżąca (również w pismach procesowych) należy natomiast traktować jako nie odzwierciedlające pełnego obrazu działalności prowadzonej przez B.T.

W rozpoznawanej sprawie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 188 Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie mają obowiązku przeprowadzenia dowodu na żądanie strony w przypadku, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy oraz w przypadku, gdy okoliczności mające znaczenie dla sprawy są wystarczająco potwierdzone innym dowodem. W rozpoznawanej sprawie organ miał prawo do skorzystania z powyższego uprawnienia. Szczególnie, że zeznania B. T., W. O., A. G., J.S., R. H. i S. L. znajdują się w aktach sprawy. Do materiału dowodowego włączone zostały również protokoły konfrontacji B.T. z pracownikami stacji paliw we W. – R. H. i S. L. Zeznania pracowników rozlewni gazu są zbieżne w zakresie skali i organizacji dostaw towaru do Firmy A B. T. Ponowne przesłuchanie świadków byłoby działaniem bezcelowym. Zestawienie hurtowych odbiorców gazu znajduje się w aktach sprawy, a strona na etapie postępowania podatkowego miała dostęp do materiału dowodowego. Nieuzasadnione pozostają zatem twierdzenia strony o zakupie butli z gazem z znacznej ilości jedynie na potrzeby własnej rodziny, co pozostaje dodatkowo w sprzeczności zarówno z dokumentami pozyskanymi z Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego w Gnieźnie jak i z zeznaniami świadków.

Zestawienia hurtowych odbiorców gazu płynnego rozlanego do butli sporządzonych przez pracowników nadzoru podatkowego są identyfikowani w dokumentach poprzez nazwę prowadzonej działalności oraz NIP. Fakt, iż dokumenty te sporządzone zostały w celu monitorowania odbiorców gazu oraz dla celów statystycznych w żaden sposób nie dyskwalifikuje tych dokumentów jako dowodów w postępowaniu podatkowym. Nie ma zatem podstaw do podważenia wartości dowodowej zestawień hurtowych odbiorców gaz. Szczególnie, że zestawienia hurtowych odbiorców gazu sporządzone zostały przed wszczęciem postępowania podatkowego wobec B. T. i włączone do akt sprawy.

W rozpoznawanej sprawie należy również pamiętać, że strona skarżąca w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego miała możliwość przedstawienia i udokumentowania okoliczności sprawy w sposób dla niej korzystny przed końcowym rozstrzygnięciem organów podatkowych. W szczególności dotyczy to ustaleń co do transakcji z firmą B i firmą C, kwestii samochodów którymi przewożone były butle z gazem oraz ilość butli, a także pracowników, którzy odbierali butle z gazem oraz płatności. Od decyzji organów podatkowych uzależnione było uwzględnienie określonych wniosków dowodowych (w zakresie przesłuchania świadków i przeprowadzenia eksperymentu procesowego) w zależności od udowodnienie okoliczności, których dotyczyły. W sprawie zabrakło zatem podstaw do stwierdzenia naruszenia zastosowanej przez organ podatkowy metody określenia podstawy opodatkowania.

Nieuzasadnione pozostają również okoliczności podważenia wartości dowodowej zestawienia hurtowych odbiorców gazu płynnego rozlanego do butli. Pracownicy szczególnego nadzoru podatkowego, wpis w zestawieniu hurtowych odbiorców gazu płynnego rozlanego do butli każdorazowo potwierdzali złożeniem podpisu. Ponadto, wiarygodność dokumentów potwierdzają również zeznania świadków, którzy w sposób zbliżony określili częstotliwość i rozmiary transakcji zakupu gazu w butlach dokonywanych przez firmę A.

Brak w materiale dowodowym dokumentów na których widniałby podpis B. T., gdyż nie był on zainteresowany dokumentowaniem transakcji wyrobów. Skarżący jako nabywca towaru, który po zmianie jego przeznaczenia nielegalnie wprowadzał do obrotu, dokonywał wyboru formy dokumentowania transakcji, co potwierdziły zeznania W.O., który zeznał, że kierowca z firmy A dokonywał zakupu butli z gazem na paragon, a nie na fakturę.

Nieuprawniony jest również argument, iż podatnik nie był w stanie zakupić ponad 8000 sztuk butli z gazem, gdyż posiadał samochód Volkswagen Transporter, którym mógł przewozić jedynie małe ilości butli. Jak wynika z zeznań świadków samochód zarejestrowany na B.T., nie był jedynym środkiem transportu wykorzystywanym w dostawach gazu. Transport organizowany i realizowany był zarówno przez nabywcę, jak i sprzedawców towaru o czym świadczy ładowanie opróżnionych butli z gazem na samochód ciężarowy marki MAN w chwili ujawnienia procederu przepompowywania gazu.

O zmianie przeznaczenia gazu poprzez przepompowywanie go z butli 11 kg do zbiornika LPG świadczą okoliczności przedstawione przez pracowników przedsiębiorstwa – R. H. i S. L. uczestniczących w ujawnionym procederze. Gaz z butli przepompowywany był do zbiornika głównego bezpośrednio po dokonaniu zakupu. Przy czym strona nie dysponowała dokumentami potwierdzającymi sprzedaż zakupionego gazu w butlach w ilościach wynikających z zestawienia pracowników szczególnego nadzoru podatkowego.

W ocenie Sądu, w toku postępowania nie naruszono wskazanych tam przepisów prawa art. 122, art. 187§1 Ordynacji podatkowej, ani art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 2 pkt 10 i art. 4 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym z 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym, ani §15 ust. 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 20014 roku w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego. Organ odwoławczy podjął wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez stronę skarżącą, przy czym jednak wyprowadził z nich wnioski odmienne od argumentacji strony.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.