Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 214/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Teza: Z wyłączeniem wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) wiąże się brak potrzeby wyznaczania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji oraz linii zabudowy. Oba te elementy wchodzą bowiem w skład wymagań dla nowej zabudowy dostosowujących ją do zabudowy sąsiedniej w celu realizacji zasady dobrego sąsiedztwa, co wynika wprost z art. 61 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym  oraz z treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., poz. 164).

TEZY

Z wyłączeniem wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) wiąże się brak potrzeby wyznaczania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji oraz linii zabudowy. Oba te elementy wchodzą bowiem w skład wymagań dla nowej zabudowy dostosowujących ją do zabudowy sąsiedniej w celu realizacji zasady dobrego sąsiedztwa, co wynika wprost z art. 61 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym  oraz z treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., poz. 164).


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wniesiona na tle następujących okoliczności.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. (Nr [...]) Wójt Gminy G. działając na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i po rozpoznaniu wniosku S. Z., orzekł o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - obory o obsadzie 150 DJP wraz z podziemnymi kanałami na gnojowicę o pojemności 1650 metrów sześciennych, zbiornika na nieczystości bytowe o pojemności 9,5 metrów sześciennych oraz dwóch silosów zbożowych o pojemności 16 ton każdy, w zabudowie zagrodowej na części działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie K. – B., gmina G. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie spełnia wymagania art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji poddany został wymaganym ustawowo uzgodnieniom (przez Starostę Powiatu K. i Marszałka Województwa P. za pośrednictwem Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w B.) oraz, iż w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na to, że powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, wynosząca 82,2 ha, przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie wynoszącą 16,2083 ha.

Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący A. Z. – właściciel nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji:

- naruszenie art. 64 par. 2 i 261 par. 1 i 2 K.p.a. poprzez poinformowaniu go o wszczętym postępowaniu w sprawie przed uzupełnieniem wniosku przez inwestora;

- oparcie decyzji o warunkach zabudowy na decyzji środowiskowej o numerze [...] wydanej z naruszeniem prawa a konkretnie z naruszeniem art. 10 K.p.a.;

- pominięcie treści szeregu uwag i nieprawidłowości zgłaszanych przez odwołującego się w postępowaniu środowiskowym (do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska);

- wydanie decyzji środowiskowej po przeprowadzeniu w sposób niewłaściwy postępowania administracyjnego;

- pominięcie sprawdzenia z urzędu legalności decyzji środowiskowej;

- błędne uznanie, że działka o numerze [...] stanowiąca teren planowanej inwestycji ma charakter działki siedliskowej;

- niewzięcie pod uwagę, ze działka o numerze [...] stanowiąca teren planowanej inwestycji jest terenem zalewowym narażonym na niebezpieczeństwo powodzi;

- wydanie decyzji o warunkach zabudowy przy braku dokumentacji potwierdzającej istnienie na działce o numerze [...] własnego ujęcia wody, które pozwalałoby zaspokoić potrzeby inwestycji;

Skarżący stwierdził, iż postępowanie długo się toczyło i mogło w nim do naruszenia art. 64, 261 i 36 K.p.a.

Podnosząc powyższe zarzuty odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. (Nr [...]) orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Kolegium wskazało na podstawy materialnoprawne decyzji o warunkach zabudowy i przytoczyło przesłanki ustawowe ustalenia warunków zabudowy wynikające z treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazało także, że z mocy art. 61 ust. 4 ww. ustawy, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 przesłanki dobrego sąsiedztwa, nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Kolegium nawiązując do definicji gospodarstwa rolnego powołało się na rozumienie tego pojęcia zawarte w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 10 listopada 2015r. sygn. II SA/Gd 360/15 a nawiązując do definicji zabudowy zagrodowej, wskazało na treść wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 9 września 2016r. sygn. II SA/Rz 1649/15. Kolegium stwierdziło też, nawiązując do wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 września 2016r. sygn. VII SA/Wa 2567/15, że kwalifikowanie danej działki jako siedliskowej powinno wynikać albo ze sposobu jej zagospodarowania w powiązaniu z ewentualnie innymi działkami, które siedlisko tworzą albo z przeznaczenia tego miejsca z miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego bądź odpowiednio w decyzji o warunkach zabudowy. Siedlisko może tworzyć więcej niż jedna działka. Kolegium nawiązując do okoliczności sprawy, wskazało, że inwestor posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 82,2 ha a średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie G. wynosi 16,2083ha. Nie obowiązuje zatem wymóg dostosowania charakteru planowanej zabudowy do charakteru zabudowy sąsiedniej. Planowana zabudowa stanowi faktyczną bazę i zaplecze gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, w którym to gospodarstwie rolnym prowadzona jest działalność o charakterze rolniczym. Kolegium podkreśliło, że projekt decyzji został poddany wymaganym uzgodnieniom, w tym również z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi gminnej – działki o numerze geodezyjnym [...] istniejącym już zjazdem. Kolegium stwierdziło również, że decyzja środowiskowa miała charakter decyzji ostatecznej i była wiążąca dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Kolegium, pozwalał na stwierdzenie, że planowane przedsięwzięcie spełnia wymagania art. 61 ust. 2 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W wywiedzionej do sądu administracyjnego skardze na powyższą ostateczną decyzję SKO w Ł., A. Z. powtórzył zarzuty odwołania. Stwierdził, że decyzja jest niezgodna z art. 6, 7, 8, 9, 75, 77 i 78 K.p.a. Podtrzymał zarzut oparcia decyzji na wydanej z naruszeniem prawa decyzji środowiskowej, od której skarżący nie miał możliwości się odwołać. Podtrzymał też zarzut przedwczesnego zawiadomienia go o wszczęciu postępowania w sprawie o warunki zabudowy tj. przed uzupełnieniem braków wniosku przez inwestora. Zauważył, iż strony postępowania nie były zawiadomione o wystąpieniu do organów uzgadniających o uzgodnienie treści decyzji. Stwierdził, iż informacje dotyczące terenu planowanej inwestycji są nieprawdziwe albowiem ponad 38 % działki o numerze [...] stanowią grunty leśne. Podtrzymał zarzut odwołania, że działka o numerze [...] nie jest działką siedliskową oraz zaprzeczył ustaleniu organów, że powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy wynosi 82,2 ha. Kolegium nie odniosło się też do faktu, że na działkę o numerze [...] są odprowadzane wody opadowe nie tylko z drogi gminnej ale także z okolicznych pól a problem odprowadzania wód opadowych jest doskonale znany miejscowemu urzędowi gminy od dawna. W konkluzji skargi stwierdził, że decyzja została wydana w sposób łamiący prawo, na podstawie fałszywych danych i ze zignorowaniem przepisów procedury administracyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu a podniesione przez skarżącego zarzuty wobec decyzji są nietrafne.

Podkreślić należy, iż przepis art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnia każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym do jego zagospodarowania zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesów osób trzecich. Przepis powyższy wyraża zasadę swobody inwestowania na własnym gruncie, przy czym tytułem prawnym do władania nieruchomością na cele budowalne należy się wykazać dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy informuje jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób w niej określony. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o dopuszczalnym w świetle państwowego porządku planistycznego, sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. nie ustanowiono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi szczególną urzędową informację o tym, jak obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadniczo sprowadzają się one do konieczności kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy), zapewnienia wystarczającego dla inwestycji uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy), odpowiadającej ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodności charakteru zabudowy z charakterem gruntów (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy) oraz zgodności planowanej zabudowy z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy).

Wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogu kontynuacji przez nową zabudowę funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych zabudowy już istniejącej wokół terenu objętego wnioskiem (zwanego zasadą dobrego sąsiedztwa) nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Powyższe wynika wprost z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis wyłącza konieczność zachowania warunku dobrego sąsiedztwa przy planowanej zabudowie mającej charakter zabudowy zagrodowej, ściśle związanej z już istniejącym gospodarstwem rolnym inwestora, którego powierzchnia przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy organy administracji obu instancji prawidłowo uznały, iż spełnione zostały warunki do wyłączenia wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa przy realizacji inwestycji zaplanowanej w ramach zabudowy zagrodowej z uwagi na większą od średniej w gminie powierzchnię gospodarstwa rolnego inwestora. Wbrew zarzutowi skarżącego teren inwestycji – część działki inwestora o numerze [...] położonej w obrębie K. – B., gmina G., jako że jest nieruchomością rolną i stanowi składnik gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, jest obszarem, na którym można realizować zabudowę zagrodową.

Zauważyć należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera legalnej definicji pojęcia "zabudowa zagrodowa". W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak trafnie zaakcentował NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 stycznia 2017r. sygn. II OSK 1185/15 (dostępnym w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) dominuje pogląd, ze pojęcia tego nie należy wykładać w oparciu o definicje zamieszczone w innych aktach prawnych, takich jak par. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015r. poz.1422), który przez zabudowę zagrodową rozumie zarówno budynki mieszkalne jak i gospodarcze lub inwentarskie gospodarstw rolnych. Każda definicja legalna ma bowiem określony zakres zastosowania, którym może obejmować jedną ustawę, ustawę wraz z aktami wykonawczymi do niej, kilka wskazanych ustaw, część ustawy, dział prawa lub cały system prawa. Zakres ten może być określony wprost w akcie prawnym, w którym została zamieszczona definicja legalna, bądź wynika z miejsca aktu normatywnego, w którym definicję legalną zamieszczono, w systemie wszystkich aktów normatywnych. W akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa nie formułuje się definicji ustających znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej (vide: wyroki NSA z 23 lipca 2015r. sygn. akt II OSK 3066/13 i z dnia 23 sierpnia 2007r. sygn. akt II OSK 118/06, publikowane w CBOSA). Z tych przyczyn definicji "zabudowy zagrodowej" z Rozporządzenia wykonawczego do ustawy Prawo budowlane, nie można przenosić na grunt ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Również słownikowe pojęcie "zabudowy zagrodowej" definiujące ją jako "budynki znajdujące się na określonym terenie" a "zagrodę " jako "dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi" (vide: Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002, str. 1211, 1220) jako anachroniczne i nieprzystające do realiów prowadzenia gospodarstwa rolnego w XXI wieku, zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych za niewłaściwe przy interpretacji art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu powołanego wcześniej wyroku z dnia 27 stycznia 2017r. sygn. II OSK 1185/15, w warunkach tradycyjnych zabudowa zagrodowa łączona była z pojęciem działki siedliskowej oraz położonego w obrębie jej podwórza i tzw. obejścia ale w chwili obecnej, przy znacznym wzroście powierzchni gospodarstw rolnych, tego rodzaju gospodarstwa (z usytuowanymi na jednym podwórzu budynkiem mieszkalnym i wszystkimi budynkami gospodarczymi) już nie występują powszechnie. Rozwój gospodarstw rolnych pod względem powierzchniowym powoduje, że może się ono składać wielu działek położonych niekiedy w znacznym oddaleniu od siebie a jednocześnie mechanizacja procesów agrotechnicznych pozwala mimo to na ich uprawę. Pozwala to na przyjęcie, że nowoczesne gospodarstwo rolne stanowi zorganizowaną całość gospodarczą nawet, jeżeli wchodzące w jego skład grunty rolne bezpośrednio ze sobą nie sąsiadują i są rozrzucone na znacznym terenie.

Zdaniem składu orzekającego siedlisko może tworzyć więcej niż jedna działka w znaczeniu wyodrębnienia geodezyjnego a związanie gospodarstwa rolnego z zabudową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa rolnego jako pewnej całości produkcyjnej. Podważanie zagrodowego charakteru planowanej zabudowy stwierdzeniem, iż przewidziana lokalizacja wykracza poza obręb istniejącego siedliska wnioskodawcy, nie może być oderwane od faktu, że wnioskodawca jest rolnikiem a rodzaj zabudowy, ściśle przecież związany z produkcją rolną (hodowla krów) nie zmieni rolniczego przeznaczenia gruntów, na których wnioskodawca planuje zlokalizować zabudowę. Wynikająca z akt administracyjnych okoliczność sklasyfikowania gruntów objętych granicami inwestycji jako łąki (ŁV) i sad - grunty orne (S-R V), nie powinna pozostawiać wątpliwości, że na gruntach tych może być zrealizowana wyłącznie zabudowa o charakterze zagrodowym, gdyż tylko taki rodzaj zabudowy gruntu rolnego nie zmieni rolniczego przeznaczenia gruntu. Do gruntów rolnych zalicza się bowiem - z mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie do produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno – spożywczemu.

Z akt administracyjnych wynika, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolne, którego powierzchnia zdecydowanie przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie G., wynoszącą – jak podał organ a czego nie kwestionował skarżący – 16, 2083 ha. Tymczasem powierzchnia gruntów rolnych użytkowanych przez wnioskodawcę przekracza 80 ha. Do akt administracyjnych zostały włączone dokumenty potwierdzające wielkość gruntów rolnych wnioskodawcy w postaci kopii wypisów z rejestru gruntów oraz kopii umów dzierżawy. Podniesiona przez skarżącego na rozprawie okoliczność braku wiarygodności tych wypisów z rejestru gruntów, które zostały opatrzone adnotacją, iż służą wyłącznie do celów szkoleniowych, nie podważa ustalenia organów, że wielkość gospodarstwa rolnego wnioskodawcy jest wyższa niż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie G. albowiem z samych dwóch wypisów z rejestru gruntów opatrzonych klauzulą "przeznaczone do dokonywania wpisu w księdze wieczystej" wynika, iż powierzchnia gruntów rolnych nimi objętych a wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy jest większa niż 16,2083 ha, gdyż wynosi 25,5005 ha (grunty działki o numerze [...] oraz działek dzierżawionych od Agencji Nieruchomości Rolnych – [...]) Zauważyć przy tym należy, że miejsce zaplanowanej inwestycji (część działki o numerze geodezyjnym [...]) zostało zlokalizowane na wprost działki inwestora o numerze [...], gdzie zlokalizowany jest budynek mieszkalny inwestora i tradycyjne obejście gospodarskie. Bliskość dotychczasowej zabudowy zagrodowej i zabudowy inwentarskiej teraz zaplanowanej (przez drogę) wzmacnia funkcjonalny związek obu zabudów, służebnych dla produkcji rolniczej wnioskodawcy.

Z oczywistym w okolicznościach sprawy wyłączeniem wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa (przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wiąże się brak potrzeby wyznaczania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji oraz linii zabudowy. Oba te elementy wchodzą bowiem w skład wymagań dla nowej zabudowy dostosowujących ją do zabudowy sąsiedniej w celu realizacji zasady dobrego sąsiedztwa, co wynika wprost z art. 61 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z treści Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., poz. 164). Szczegółowa lokalizacja budynków i budowli objętych zamierzeniem rolnika znajdzie odzwierciedlenie w projekcie budowlanym i będzie podlegała ocenie organu architektoniczno – budowlanego. Z uwagi na zaliczenie przedsięwzięcia do potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko (czego wyrazem jest dołączona do wniosku decyzja środowiskowa) skarżący jako bezpośredni sąsiad planowanego przedsięwzięcia będzie mógł wykazywać status strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę a w konsekwencji będzie mógł w tym postępowaniu kwestionować zgodność szczegółowych rozwiązań projektu z przepisami odrębnymi, dotyczącymi usytuowania obiektu budowlanego, w tym odległości zabudowy od granic nieruchomości inwestora oraz odległości od granic pasa drogowego.

Nie są trafne pozostałe zarzuty skargi. Zarzutowi zlokalizowania inwestycji na gruntach leśnych przeczy oznaczenie użytków rolnych na mapie z terenem objętym granicami inwestycji. Ta część działki o numerze [...], która została objęta granicami inwestycji, nie zawiera oznaczenia jako grunty leśne (jest to łąka i sad – grunty orne) Pamiętać należy, że w postępowaniu o warunki zabudowy organ nie może samodzielnie przeprowadzać ustaleń co do klasyfikacji gruntu albowiem związany jest oznaczeniem gruntu zawartym w ewidencji gruntów (vide: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 kwietnia 2012r. sygn. II SA/Bk 132/12). Rolny lub leśny charakter gruntów, jako jego wykorzystywanie na takie cele, zapisywany jest w ewidencji gruntów jako użytek gruntowy należący do odpowiednej grupy użytków rolnych lub gruntów leśnych oraz zadrzewionych i zakrzewionych (art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Dane zaś z ewidencji gruntów, objęte domniemaniem ich aktualności, stanowiące z mocy art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, między innymi podstawę planowania przestrzennego i oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, są wiążącym inne organy źródłem informacji o charakterze nieruchomości, mającym walor dokumentu urzędowego. Twierdzenie skarżącego, że w granicach terenu planowanej inwestycji jest las, jest gołosłowne.

Niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia procedury poprzedzającej wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zauważyć należy, że uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa procesowego następuje wówczas, gdy naruszenie to mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem dla skuteczności takiego zarzutu nie wystarczy wskazanie, że do naruszenia procedury doszło ale konieczne jest jednoczesne wykazanie, że naruszenie to mogłoby mieć wpływ na treść podjętej decyzji. Skarżący zarzucając brak powiadomienia go przez organ o uzupełnieniu wniosku przez inwestora, pomija okoliczność, że był powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie a o uzupełnieniu wniosku powziął wiedzę przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, gdy został w trybie art. 10 K.p.a. powiadomiony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości ustosunkowania się do niego. Z materiałem dowodowym skarżący się zapoznał czego potwierdzeniem jest pismo skarżącego z dnia 15 listopada 2016r, w którym jednak na zarzucone skargą uchybienia proceduralne organu I instancji w postępowaniu o warunki zabudowy skarżący się nie powoływał, zarzucając wówczas jedynie bezprawność dołączenia do akt decyzji środowiskowej Wójta Gminy G., którą wydano z naruszeniem zasady czynnego udziału strony tj. art. 10 K.p.a. Akta administracyjne sprawy o warunki zabudowy nie wskazują na naruszenia zasady czynnego udziału strony w kontrolowanym teraz postępowaniu. W nim skarżący miał zapewnione uczestnictwo, wiedział o wszczęciu postępowania i został powiadomiony o jego zamknięciu i możliwości odniesienia się do całości materiału dowodowego. Organ nie musiał zawiadamiać odrębnie skarżącego o wystąpieniu do organów uzgadniających o uzgodnienie decyzji albowiem w postępowaniu uzgadniającym prawo do zażalenia służy z mocy art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyłącznie inwestorowi, co oznacza, że pozostałe strony postępowania kwestię braku uzgodnień mogą podnosić w odwołaniu od decyzji. W okolicznościach sprawy treść decyzji prawidłowo została poddana uzgodnieniom dwóch organów tj. organu ochrony gruntów rolnych i organu właściwego w sprawie melioracji wodnych z uwagi na fakt, że grunty terenu inwestycji są wykorzystywane na cele rolne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie zachodziła potrzeba uzgadniania decyzji z zarządcą drogi mimo tego, że działka o numerze [...] przylega do drogi publicznej albowiem w okolicznościach sprawy organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jednocześnie zarządcą drogi, do której przylega teren inwestycji. Działka o numerze geodezyjnym [...], do której przylega działka o numerze [...] (teren inwestycji) stanowi bowiem wydzielony pas drogowy drogi gminnej, której właścicielem jest gmina G. Sugestia skarżącego jakoby teren inwestycji był terenem zalewowym czyli zagrożonym powodzią również jest gołosłowne albowiem takie tereny są normatywnie wyznaczane przez regionalne zarządy gospodarki wodnej i dopiero wówczas podlegają obostrzonemu reżimowi zabudowy.

Wnioskodawca wbrew zarzutowi skargi mógł skutecznie powoływać się na wydaną przez Wójta Gminy G. dnia [...] czerwca 2016r. na potrzeby realizacji spornej inwestycji decyzję środowiskową, dołączoną do wniosku albowiem uzyskała ona walor decyzji ostatecznej w dniu [...] lipca 2016r. a wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, do którego została dołączona decyzja środowiskowa wpłynął do organu w dniu 8 sierpnia 2016r. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy terenu. Ostateczną decyzję środowiskową inwestor ma obowiązek dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy stosownie do treści art. 72 ust. 3 wymienionej wyżej ustawy. Decyzje ostateczne objęte są domniemaniem mocy obowiązującej do czasu ich uchylenia lub zmiany w przewidzianym przez ustawę trybie. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być uruchomiony tryb wzruszenia ostatecznej decyzji środowiskowej dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o warunki zabudowy. Wójt Gminy G. nie mógł zatem w postępowaniu o warunki zabudowy odnosić się do zarzutów skarżącego skierowanych wobec postępowania środowiskowego czy wobec decyzji środowiskowej. Skarżący chcąc wzruszenia decyzji środowiskowej, winien inicjować przed właściwymi organami inne postępowania nadzwyczajne i dopiero po ich zakończeniu w sposób prowadzący do wyeliminowania decyzji środowiskowej z obrotu prawnego, może podejmować kroki w kierunku eliminacji zaskarżonej teraz do sądu decyzji o warunkach zabudowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).