Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 95/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2008 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 września 2007 r., które wpłynęło do organu w dniu 27 września 2007 r., A Spółka Akcyjna z siedzibą w W., powołując się na treść przepisów art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgłosiła zamiar zainstalowania tablicy informacyjnej "[...]" o wymiarach 3 x 6 m na terenie działki nr A, obręb [...], w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu zgłoszenia wskazano, że tablica jest znakiem informującym związanym z potrzebami użytkowników ruchu. Znajduje się poza pasem drogi, a ponieważ montaż nie powoduje zmian we włączeniu do drogi, nie wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi. Nadto nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa osób i mienia, zaś jej lokalizacja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie pogarsza środowiska ani warunków zdrowotno – sanitarnych oraz nie wprowadza i nie zwiększa ograniczeń dla terenów sąsiednich. Do zgłoszenia dołączono m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt konstrukcyjno-budowlany.

Po rozpatrzeniu zgłoszenia, decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta [...], na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru zainstalowania tablicy objętej zgłoszeniem. W uzasadnieniu wskazał, iż z dołączonych do zgłoszenia dokumentów – projektu konstrukcyjno – budowlanego wynika, że inwestycja obejmuje wykonanie robót budowlanych polegających na budowie konstrukcji nośnej tablicy reklamowej, którą stanowią fundamenty oraz słup. Konstrukcja ta jest budowlą, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i dlatego zgodnie z Prawem budowlanym zgłoszona inwestycja wymaga jego uzyskania.

Od powyższej decyzji A Spółka Akcyjna złożyła odwołanie, w którym zarzuciła rażące naruszenie przepisów: art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 K.p.a oraz art. 107 §1 i 3 K.p.a. W zakresie pierwszego z podniesionych zarzutów skarżąca wskazała, iż organ dokonał błędnej analizy stanu faktycznego, a w konsekwencji niewłaściwie zakwalifikował zgłoszone urządzenie reklamowe jako wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazała, że zgodnie z literalnym brzmieniem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga instalacja urządzeń reklamowych zauważając, iż procesem instalacji objęte jest ustawianie stopy, słupa i ekranu reklamowego. Zaakcentowała, że w treści przywołanego przepisu organ administracji wyraźnie wyróżnia urządzenia reklamowe i tablice. Ustawodawca rozdzielił obiekty podlegające zgłoszeniu na tablice i urządzenia reklamowe, kierując się kryterium ich usytuowania tj. umieszczeniu obiektów na budynkach bądź usytuowaniu ich jako wolnostojących obiektów budowlanych. Podkreśliła, że takie stanowisko, iż komentowany przepis dotyczy zarówno instalowania tablic i urządzeń reklamowych na budynkach oraz instalowania tablic i urządzeń reklamowych, jako samodzielnych obiektów wskazywane jest także w literaturze. Powołując się na poglądy Wojewódzkich Sądów Administracyjnych wywodził, iż ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, ani od wielkości tablicy i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są one wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które uznać można za budowlę, czy też są ustawione na konstrukcji naziemnej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. odwołujący podniósł natomiast, iż organ uchybił obowiązkowi przywołania w decyzji podstawy prawnej. Wydając rozstrzygnięcie powołał się bowiem jedynie na przepisy prawa materialnego tj. art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, nie wskazując przepisów prawa procesowego oraz kompetencyjnego, które uprawniały go do wydania przedmiotowej decyzji

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że art. 29 ustawy Prawo budowlane zawiera zamknięty katalog obiektów budowlanych, które mogą zostać zrealizowane na podstawie dokonanego zgłoszenia. Przytaczając treść art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a także powołując określone w Prawie budowlanym definicje pojęć: roboty budowlane (art. 3 pkt 7), budowa (art. 3 pkt 6), obiekt budowlany (art. 3 pkt 1) oraz budowla (art. 3 pkt 3) stwierdził, że budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale związanych z gruntem nie korzysta ze zwolnienia o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i wymaga pozwolenia na budowę. Stosownie do tego, w oparciu o załączony do zgłoszenia projekt konstrukcyjno - budowlany wskazał, iż inwestor ma zamiar wykonać:

• tablicę informacyjną z ekranem jednostronnym o wymiarach 6 m x 3 m o wysokości 5 m mierzonej od wierzchu stopy fundamentowej do spodu planszy,

• pionowy element nośny stanowiący słup z rur D=406 mm o grubości płaszcza 5,6 ze stali St3SX,

• podstawę słupa z blachy stalowej o wymiarach 750 x 750 mm i grubości 20 mm,

• fundament zagłębiony w gruncie w postaci studni o wysokości 3,5 m i średnicy zewnętrznej 1,5 m. Płaszcz studni z kręgów betonowych lub żelbetowych o średnicy zewnętrznej Dmin = 1,5 m, głębokości studni 3,5 m, wypełnienie wewnątrz z betonu B15 ze zbrojeniem podłużnym 8 Ø 16, strzemiona Ø 8 co 20 cm.

Uznając, iż projektowany obiekt jest budowlą i nie został wymieniony w art. 29 Prawa budowlanego jako słuszne organ odwoławczy przyjął stanowisko organu pierwszej instancji o wniesieniu sprzeciwu. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczącego braku wskazania przepisu kompetencyjnego przyznał, że w osnowie decyzji pierwszoinstancyjnej nie powołano przepisu upoważniającego. Podając, iż kompetencje starosty do wydania decyzji o sprzeciwie wynikają z art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym uznał jednak, że nieprzytoczenie tych przepisów nie stanowi wady skutkującej uchyleniem decyzji. Odpowiadając na zarzut niewłaściwej kwalifikacji przez starostę zgłaszanych obiektów, jako trwale związanych z gruntem wyjaśnił z kolei, że do obiektów niezwiązanych trwałe z gruntem zalicza się m. in. takie obiekty budowlane, które posiadają prefabrykowane fundamenty lub murowany fundament, którego dolna płaszczyzna znajduje się na poziomie terenu, przy możliwości przeniesienia go w inne miejsce lub rozebrania lub wykonania robót ziemnych.

Na powyższą decyzję Spółka A S.A. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wnosząc o uchylenie decyzji wydanych tak w pierwszej, jak i drugiej instancji skarżąca podniosła, iż obie decyzje nie uwzględniają stanu prawnego i oderwane są od przedstawionych organom dokumentów oraz stanu faktycznego. Jako wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa materialnego i uchybiające interesowi strony, są niezgodne z prawem. Powołując się na art. 107 § 1 K.p.a., jako naruszające ten przepis skarżąca wskazała brak powołania w podstawie prawnej decyzji odwoławczej przepisu prawa materialnego. Jednocześnie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] zarzuciła, że wydana została z rażącym naruszeniem treści art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżącej, organ odwoławczy błędnie przyjął, że wykonanie prac zgłoszonych przez inwestora nie mieści się w zakresie pojęcia zainstalowanie, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane i w związku z tym wadliwie stwierdził, iż nie jest objęte trybem zgłoszeniowym. Wskazała, że interpretacja zastosowana przez organy administracji nie znajduje oparcia zarówno w zaistniałym stanie faktycznym jak i prawnym, gdyż opisane prace stanowią zainstalowanie urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którego literalnym brzmieniem pozwolenia na budowę nie wymaga instalacja urządzeń reklamowych, przy czym procesem instalacji objęte jest ustawianie stopy, słupa i ekranu reklamowego. Skarżąca Spółka wywiodła, że ustawodawca rozdzielił obiekty podlegające zgłoszeniu na tablice i urządzenia reklamowe kierując się kryterium ich usytuowania, tj. umieszczeniem obiektów na budynkach, bądź usytuowaniu ich jako wolnostojące obiekty budowlane. Jak zaznaczyła, stanowisko, iż komentowany przepis dotyczy zarówno instalowania tablic i urządzeń reklamowych na budynkach, jak i instalowania tablic i urządzeń reklamowych jako samodzielnych obiektów, wyrażane jest także w literaturze. Skarżąca powołała się ponownie na orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wskazała, że ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, ani od wielkości tablicy i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są one wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, wobec czego uznać można je za budowlę, czy też są ustawione na konstrukcji naziemnej. Jednocześnie, jako niebudzące wątpliwości podała, iż pojęcie zainstalowanie, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, obejmuje także montaż poszczególnych elementów konstrukcji urządzenia reklamowego. Tym samym zaś, wbrew stanowisku organu, objęta zgłoszeniem inwestycja może być zrealizowana w trybie zgłoszeniowym

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie, zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), podkreślić należy, iż ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny, sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.

Od razu wskazać trzeba, iż materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Na gruncie tej ustawy obowiązuje zasada wynikająca z jej art. 28 ust. 1, że roboty budowlane - do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy budowa (czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego, co wynika z art. 3 pkt 6) oraz prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Od zasady tej ustawodawca dopuścił jednakże wyjątki, wymieniając enumeratywnie w art. 29 ustawy Prawo budowlane obiekty budowlane oraz roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę, wskazując jednocześnie w art. 30 ust. 1 te z nich, które mogą być realizowane po wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi. Wśród robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, w art. 29 ust. 2 pkt 6 omawianej ustawy wskazane zostało instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W przepisie art. 30 ust. 5 tej ustawy określono, iż do robót budowlanych wymagających zgłoszenia można przystąpić po upływie 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, jeżeli w tym terminie organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu, dla którego przewidziana została forma decyzji. Z kolei w art. 30 ust. 6 wskazano przypadki obowiązkowego wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu, jakimi są sytuacje, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1), gdy budowa lub wykonywanie robot budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (pkt 2) oraz gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (pkt 3).

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż organ odwoławczy uznał za uzasadnione działanie oparte o przepis art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Konsekwencją w postaci wymogu uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia, w odniesieniu do wolnostojącej tablicy reklamowej, jakiej zamiar wykonania zgłosiła skarżąca Spółka, było przyjęcie przez organy obu instancji, że zgłoszony obiekt, związany trwale z gruntem, jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a planowane prace polegają na wykonaniu fundamentu zagłębionego w gruncie.

Odnosząc się do kwalifikacji zgłoszonych robót należy uznać, iż objęta zgłoszeniem tablica, którą należy zakwalifikować jako wolnostojące urządzenie reklamowe, jest bezspornie obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż tylko wówczas, w świetle treści art. 1 tej ustawy, podlega jej regulacjom. Stwierdzić poza tym przyjdzie, że jeśli urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, stanowi budowlę, a zatem obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane; w przeciwnym wypadku, tj. w razie braku trwałego związania z gruntem, stanowi tymczasowy obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 5 tej ustawy.

Planowana tablica reklamowa, zaprojektowana została jako obiekt wolnostojący, co wynika wprost z treści dołączonego do zgłoszenia projektu kontrukcyjno-budowlanego, dotyczącego tablicy informacyjnej "[...]" [...]. Objęta zgłoszeniem tablica informacyjna składa się w istocie z czterech elementów: ekranu jednostronnego, pionowego elementu nośnego (słupa), podstawy słupa i fundamentu zagłębionego w gruncie w postaci studni. Ekran jednostronny o wymiarach 6 m x 3 m zostanie przymocowany do pionowego elementu nośnego stanowiącego słup z rury D=406 mm o grubości płaszcza 5,6 mm ze stali St3SX. Mocowanie słupa do podstawy z blachy stalowej ST3S o wymiarach 750 x 750mm i grubości 20 mm ma nastąpić spoinami pachwinowymi ciągłymi 6 mm. Z kolei kotwienie podstawy słupa do stopy fundamentowej ma natomiast nastąpić za pomocą 8 śrub kotwowych M30 o długości 1500 mm klasy 3.6. Co jednak najistotniejsze, fundament zaprojektowany jest w postaci studni o wysokości 3,5 m i średnicy zewnętrznej 1,5 m, składającej się z kręgów betonowych lub żelbetowych o średnicy zewnętrznej Dmin 1,5 m - głębokości studni 3,5 m, a wypełnienie studni wewnątrz stanowić ma beton B15 ze zbrojeniem podłużnym 8Ø16 (34GS), strzemiona Ø8 St0S co 20 cm.

Odnośnie oceny co do sposobu związania planowanego urządzenia reklamowego z gruntem, zauważyć w tym miejscu wypada, iż niewątpliwie osadzenie urządzenia reklamowego w betonowym fundamencie w postaci studni, zagłębionym na 3,5 m w gruncie, służy trwałości wykonanego obiektu. Opisany w projekcie konstrukcyjno-budowlanym sposób realizacji, mający nastąpić poprzez jego wzniesienie od podstaw wskazuje natomiast, że urządzenie to jest przeznaczone do postawienia na jakiś czas w określonym miejscu z zapewnieniem konstrukcji bezpiecznej stabilności. W przekonaniu Sądu takie rozwiązanie spełnia przesłankę trwałego połączenia z gruntem. Stosownie zaś do tego, dokonaną przez organy kwalifikację objętego zgłoszeniem obiektu jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane należy uznać za uzasadnioną, zwłaszcza, że w przepisie tym, wśród przykładowego wyliczenia obiektów odpowiadających definicji budowli, ustawodawca wymienił również wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zaznaczyć przy tym należy, że tak dokonanej kwalifikacji skarżąca Spółka w zasadzie nie kwestionuje, wskazując jednak w skardze, iż zaliczenie urządzenia reklamowego do budowli nie przesądza jeszcze o tym, że jego instalacja jest wyłączona spod trybu zgłoszeniowego.

W związku z powyższym skonstatować trzeba, że istota rozpoznawanej sprawy dotyczy rozstrzygnięcia, czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane miały polegać na instalowaniu urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Zauważyć w tym zakresie przyjdzie, że definicję robót budowlanych ustawodawca zawarł w przepisie art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, jednak wśród wymienionych tam robót nie będących budową brak jest pojęcia "instalacja"; przepis ten wymienia natomiast pojęcie "montaż". W świetle uregulowań ustawy Prawo budowlane nie może być jednak żadnych wątpliwości, że roboty polegające na instalowaniu urządzeń reklamowych ustawodawca traktuje jako rodzaj robót budowlanych. Z zestawienia przepisów art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, że roboty budowlane polegające na budowie urządzenia reklamowego wymagają pozwolenia na budowę, natomiast wykonywanie robót polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymaga zgłoszenia tych robót. Prowadzi to do wniosku, że nie wszystkie roboty budowlane dotyczące tablic i urządzeń reklamowych objęte są zwolnieniem z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu, przyjętym przez ustawodawcę wyznacznikiem uzasadniającym wyłączenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest wyłącznie przedmiot robót budowlanych, tj. tablice i urządzenia reklamowe, jak to zdaje się dowodzić skarżąca Spółka, przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych, ale rodzaj prac wykonywanych przy wnoszeniu tablic i urządzeń reklamowych. Z tego względu obowiązek zgłoszenia dotyczy jedynie robót polegających na ich instalowaniu, co a contrario implikuje stwierdzenie, że roboty budowlane, które nie polegają na instalowaniu tablicy lub urządzenia reklamowego, wymagają pozwolenia na budowę.

W świetle dotychczas powiedzianego, istotnego znaczenia nabiera tu zatem prawidłowe rozumienie pojęć "instalacja" oraz "montaż", które nie zostały wyjaśnione przez ustawodawcę w przepisie art. 3 ustawy Prawo budowlane, zawierającym słowniczek określający definicje legalne pojęć na użytek tej ustawy. W związku z tym koniecznym staje się odkodowanie treści tych pojęć zgodnie z utrwaloną w orzecznictwie zasadą interpretacji, przyznającą pierwszeństwo wykładni językowej przed pozajęzykowymi metodami wykładni, tj. wykładnią systemową bądź funkcjonalną, które mogą jednakże wzmacniać wyniki wykładni językowej. Stosownie do powyższego uznać trzeba, że "instalowanie" oznacza "zakładanie, montowanie urządzeń technicznych (por. "Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. St. Dubisza, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2003, t. I, s. 1221), natomiast "montaż" to "składanie maszyn, aparatów, urządzeń z gotowych części; zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych" (tamże t. II s. 712), łączenie oddzielnych części w całość (por. "Słownik wyrazów obcych" pod red. J.Tokarskiego, PWN Warszawa 1989, s. 490). W związku z przytoczonymi definicjami nie sposób nie zauważyć, że pojęcie "montaż" i "instalacja" są bliskoznaczne i odnoszą się do takiego sposobu działania, w efekcie którego z niezależnie od siebie istniejących części powstaje wytwór będący zupełnie nową całością.

Podsumowując ten fragment rozważań stwierdzić należy, że o właściwym zakwalifikowaniu robót budowlanych przy realizacji urządzenia reklamowego decyduje projektowana technologia wykonania tych robót. Jeśli zatem urządzenie reklamowe ma powstać w wyniku instalacji w wyżej przedstawionym rozumieniu, tj. na skutek złożenia go z kilku osobnych części, w następstwie ich połączenia (montażu), co jednocześnie przesądza o tym, iż może być ono poddane również i odwrotnemu procesowi "rozinstalowania" poprzez rozłączenie tych części bez ich uszkodzenia, a następnie ponownie zainstalowane w innym miejscu, to takie roboty wyczerpują treść art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane i podlegają zgłoszeniu.

W rozpoznawanej sprawie wynikający ze zgłoszenia oraz dołączonego do niego projektu konstrukcyjno-budowlanego sposób wykonania urządzenia reklamowego - tablicy informacyjnej "[...]" wskazuje, że jest ona posadowiona na fundamencie w postaci studni o wysokości 3,5m i średnicy 1,5m z kręgów betonowych lub żelbetonowych, wypełnionej wewnątrz betonem. Ponadto, co wynika z akt sprawy, projekt opracowano dla gruntów słabonośnych spoistych w stanie plastycznym przy założeniu, że studnia jest wprowadzona w grunt na "ścisło" z zamuleniem ewentualnych kawern. Powyższa analiza zgłoszonego przedsięwzięcia, a w szczególności sposób wykonania fundamentu wskazuje, że realizacja przedmiotowego nośnika we wskazanym miejscu posiada wszystkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Robót tych nie można natomiast z całą pewnością uznać za instalowanie tablic lub urządzeń reklamowych z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, jak to wywodzi w skardze Spółka. Nie polegają one bowiem na zmontowaniu odrębnie istniejących części. Projektowany fundament nie jest przy tym gotowym prefabrykatem (np. w postaci płyty), ale ma powstać w wyniku zalania zbrojonym betonem kręgów, których liczba nie została nawet bliżej określona w projekcie. Takie prace nie wyczerpują na gruncie Prawa budowlanego, treści pojęcia "instalacja", a zatem roboty te wymagają uprzedniego pozwolenia na budowę. W tym kontekście nie można podzielić argumentów skarżącej Spółki, że roboty te zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

Reasumując dotychczasowe rozważania w ocenie Sądu, należy zatem przyjąć, że budowa wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego usytuowanego w określonym miejscu nie jest instalowaniem i nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przewidzianego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Odnotować przy tym trzeba, że podobne poglądy wyrażane były już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 931/05, Lex nr 1196769; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 lutego 2005 r., sygn. akt SA/Sz 1157/03, nie publ. oraz wyroki tut. Sądu).

Z przedstawionych powyżej względów stwierdzić tym samym przyjdzie, że w niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane prawidłowo ustaliły, iż zgłoszony przez skarżącą Spółkę zamiar podjęcia robót budowlanych polegających na budowie tablicy reklamowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. To zaś, w świetle art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, uzasadnia wniesienie przez organ sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia i jednocześnie czyni nieuzasadnionym podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. zauważyć z kolei należy, iż faktycznie organ odwoławczy powołując podstawę prawną rozstrzygnięcia nie wskazał w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego, co można ocenić jako uchybienie przepisowi art. 107 § 1 K.p.a. Jednocześnie jednak w ocenie Sądu takie naruszenie przepisu proceduralnego nie miałoby istotnego wpływu na wynik sprawy i z tego też względu nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez Sąd z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zauważyć wszak trzeba, iż organ odwoławczy dokonał analizy zamierzenia inwestycyjnego oraz wskazał na parametry i cechy urządzenia reklamowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł zaś ustalenia faktyczne i ocenę prawną powołując się na przepisy prawa, które zdecydowały o rozstrzygnięciu sprawy oraz odnosząc się do argumentacji odwołania. Ponadto co najistotniejsze, dokonał prawidłowej oceny prawnej przedmiotowej sprawy, w tym interpretację art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, co przesądza o legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze podaną wyżej argumentację oraz przedstawione rozważania, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.