Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3733/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: § 2 ust. 1pkt 1 lit. a i b oraz ust. 3, § 4 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 177 poz 1729
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1609/17 w sprawie ze skargi B. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na czynność Prezydenta W. z [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od B. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Prezydenta W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 30 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1609/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na czynność Prezydenta W. z [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu.

W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik B. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji, że dyspozycja tego przepisu nie została wyczerpana, to jest, że w wyniku czynności organizacyjno-technicznej Prezydenta W. z [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu nie zostały naruszone jakiekolwiek uprawnienia i interes prawny B. B. sp. z o. o. w W., co skutkowało uznaniem, że skarżący nie posiada legitymacji procesowej w sprawie i brakiem możliwości zaskarżenia tej czynności do sądu administracyjnego, podczas gdy w wyniku ww. czynności organizacyjno-technicznej ([...]) został w sposób jaskrawy naruszony interes prawny skarżącego poprzez pozbawienie go realnej możliwości uzyskania zgody na zajęcie pasa drogowego zgodnie ze złożonym przez skarżącego wnioskiem dotyczącym zmiany stałej organizacji ruchu w zakresie określonego w nim etapu II na potrzeby lokalizacji sezonowego ogródka gastronomicznego lokalu B. B. przy ul. [...] w W. od 16 czerwca 2017 r. do 15 września 2017 r. dotyczącego zajęcia [...] m2, mimo tego, że i w związku z tym, że:

- uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 (I OPS 14/13) zatytułowana "Zatwierdzenie organizacji ruchu jako czynność podlegająca kognicji sądów administracyjnych" przewiduje wprost możliwość zaskarżania tych aktów i stwierdzająca, iż "prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.)" (patrz: uzasadnienie prawne uchwały składu siedmiu sędziów I OPS 14/13),

- B. B. wystąpił z wnioskiem o wydanie zatwierdzenia dotyczącego lokalizacji (umiejscowienia) sezonowego ogródka gastronomicznego w ciągu ul. [...] dla lokalu przy ul. [...], w którym B. B. Sp. z o.o. prowadzi działalność gastronomiczną, po czym skarżący wezwał organ do zaprzestania naruszeń pismem z 12 kwietnia 2017 r., a po bezskutecznym wezwaniu skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co świadczy o indywidualnym charakterze skarżonej czynności w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, a także istnieniu interesu prawnego po stronie skarżącego,

- B. B. Sp. z o.o. wynajmuje lokal przy ul. [...] w W., gdzie prowadzi działalność gastronomiczną pod nazwą "B. B." (umowa najmu Nr [...] z [...] lutego 2013 r. i aneks nr [...] z [...] grudnia 2014 r. do umowy najmu nr [...]), który to lokal przylega bezpośrednio do pasa drogowego ulicy [...], o którego zajęcie (tj. zajęcie części w wymiarze [...] m2) skarżący wystąpił i w toku uzyskiwania którego konieczna była zmiana organizacji ruchu, której w zakresie istotnym dla skarżącego nie zatwierdzono,

- w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszeń prawa Prezydent Miasta W. nie kwestionował istnienia interesu prawnego podmiotu B. B. Sp. z o.o., co samo w sobie świadczy o pewnym logicznym ciągu skutkującym uznaniem, że wniesienie przez skarżącego skargi do WSA było uzasadnione, możliwe i objęte istnieniem interesu prawnego,

- projekt organizacji ruchu został zatwierdzony wyłącznie w części - projekt organizacji ruchu dla części dotyczącej ETAPU II nie został zatwierdzony (dla wnioskowanego obszaru [...] m2), co świadczy o tym, że w pewnym zakresie uprawnienia skarżącego zostały zniweczone, bowiem nie może on definitywnie otrzymać zindywidualnej decyzji o zajęciu przez niego pasa drogowego w zakresie w jakim nie doszło do zmiany organizacji ruchu w interesującym go rejonie zważywszy na regulację § 1 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004 r. w sprawie warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, która to wymaga przedstawienia przez wnioskodawcę o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zatwierdzonego projektu organizacji ruchu,

- w przedmiotowej sprawie organ odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a co więcej odstąpił od utrwalonej praktyki bez podania uzasadnionej przyczyny – B. B. Sp. z o.o. już wcześniej otrzymał zatwierdzenie projektu we wnioskowanym (szerokim) zakresie, a ogródek przy ul. [...] w W. wpisał się w charakter tej ulicy i okolicy, dlatego też oczekiwania B. B. Sp. z o.o. na zatwierdzenie projektu również w przedmiotowej sprawie, także w szerszym zakresie są słuszne - zwłaszcza jak wykazał skarżący, że nie stoi to w sprzeczności z polityką transportową miasta,

- w przedmiotowej sprawie organ w sposób różnicujący potraktował sytuację prawną skarżącego w postaci nie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu w ETAPIE II na lokalizację sezonowego ogródka gastronomicznego dla lokalu B. B. przy ul. [...] ([...]) na chodniku i miejscach postojowych, podczas gdy wobec innych podmiotów (wnioskodawców; jednostek) od wielu Prezydent W. dokonuje lat do chwili obecnej rutynowo zatwierdzeń projektów stałej organizacji ruchu z przeznaczeniem na sezonowe ogródki gastronomiczne w obrębie sąsiednich dróg publicznych W. na chodnikach i miejscach postojowych - co skarżący wykazał i udokumentował w piśmie procesowym uzupełniającym z 19 lutego 2018 r. uzupełniającym skargę z 19 czerwca 2017 r.,

b) § 2 ust. 3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 ppkt a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, który wprost stwierdza, iż każda "inna jednostka" (tj. podmiot pochodzący spoza kręgu organów administracji publicznej) może sporządzić projekt organizacji ruchu i przedstawić (złożyć) do rozpatrzenia projekt organizacji ruchu celem osiągnięcia stosownych dopuszczalnych w świetle polityki transportowej i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego zmian w organizacji ruchu, w następstwie których następuje stosowne zajęcie pasa drogowego,

c) § 4 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, który wprost stwierdza, iż "inwestor" (tj. podmiot mający zamierzenie inwestycyjne w obrębie pasa drogi publicznej - w tym przypadku B. B. Sp. z o. o. będący skarżącym) może złożyć do rozpatrzenia projekt organizacji ruchu celem osiągnięcia stosownych dopuszczalnych w świetle polityki transportowej i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego zmian w organizacji ruchu, w następstwie których następuje stosowne zajęcie pasa drogowego (co w notabene odpowiedzi na skargę przyznał wprost organ stwierdzając, iż "wniosek o rozpatrzenie projektu stałej organizacji ruchu może złożyć każdy przedsiębiorca chcący prowadzić działalność usługową),

co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa procesowego, tj.:

d) art. 151 ppsa - poprzez bezpodstawne oddalenie skargi, mimo zajścia przesłanek do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego skargę przez Sąd I instancji i stwierdzenia nieważności czynności organizacyjno-technicznej [...] polegającej na niezatwierdzeniu dla ETAPU II projektu stałej organizacji ruchu na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 r. (I OPS 14/13) gdyż w świetle przepisów prawa materialnego i przepisów procedury zmiany organizacji ruchu wskazanych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem przedmiotowy projekt stałej organizacji ruchu winien zostać zatwierdzony w całości przez Prezydenta W., a dokonanie zatwierdzenia jest zgodne z zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego, polityką transportową, potrzebami społeczności lokalnej, interesem ogólnospołecznym i kryteriami skutecznego zarządzania ruchem na drogach,

e) art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 ppsa - poprzez brak skontrolowania zaskarżonej czynności Prezydenta W. [...] polegającej na niezatwierdzeniu ETAPU II projektu stałej organizacji ruchu (wybiórcze zatwierdzenie) i brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów skargi zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego dotkniętego poważnymi wadami natury materialnej i proceduralnej zaskarżonego aktu (czynności organizacyjno-technicznej), mimo nałożenia na sąd takiego ustawowego obowiązku,

a co za tym idzie naruszenia:

f) art. 77 ust. 2 Konstytucji - poprzez faktyczne zamknięcie drogi sądowej i możliwości dochodzenia naruszonych wolności lub praw skarżącego w zakresie w jakim konieczna i możliwa była kontrola naruszającej jego prawa czynności organizacyjno-technicznej [...] organu administracji publicznej przed sądem administracyjnym polegającej na niezatwierdzeniu w całości projekt organizacji ruchu,

g) art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji poprzez faktyczne pozbawienie skarżącego prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, bowiem w wyniku skarżonego wyroku skarżący traci możliwość rozpoznania kwestii prawidłowości czynności organu administracyjnego przed sądem administracyjnym, musząc tolerować jednostronną czynność organu administracji, kształtującą i rzutującą na prawa i obowiązki skarżącego w sposób dla niego niekorzystny, bez możliwości jakiejkolwiek kontroli sądowej tej czynności, co skutkuje brakiem prawnej możliwości wystąpienia o zindywidualizowaną decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego gdyż podstawą do wystąpienia o nią jest uzyskanie przez wnioskodawcę w jego interesie i na jego rzecz zatwierdzonego projektu organizacji ruchu w trybie § 1 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004 r. w sprawie warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego.

W skardze kasacyjnej złożono również wniosek o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w niej i dołączonych do niej dokumentów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty mające przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent W. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty mające przemawiać za niezasadnością zawartych w skardze zarzutów. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania.

W dalszej korespondencji skarżąca kasacyjnie zawarła kolejne argumenty mające przemawiać za zasadnością uchylenia zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm. – dalej ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

W uchwale z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13, na którą powołano się w skardze kasacyjnej, skład siedmiu sędziów stwierdził, że: "Zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).".

Tymczasem, w rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi do Sądu I instancji nie jest projekt zatwierdzenia organizacji ruchu. W skardze tej - jak wynika z relacji Sądu I instancji – czego skarżący kasacyjnie nie zakwestionował "zatwierdzenie przez Prezydenta W. w dniu [...] marca 2017 r. projektu stałej organizacji ruchu na potrzeby lokalizacji sezonowego ogródka gastronomicznego w ciągu ul. [...] w W. (budynek [...]) w części, w której organ nie zatwierdził projektu tj. w zakresie etapu II - od dnia 16 czerwca 2017 r. do dnia 15 września 2017 r. dotyczącej zajęcia [...] m²." Należy przy tym dodać, że w odniesieniu do wskazanego etapu II projektu stałej organizacji ruchu nie wynika z akt sprawy, aby właściwy organ odmówił albo odrzucił jego zatwierdzenie. W piśmie z 9 maja 2017 r. organ wskazał natomiast, że projekt stałej organizacji ruchu został zatwierdzony w części, tj. wyłącznie w zakresie lokalizacji ogródka dla etapu I i III.

Brak jest zatem podstaw do uznania, że teza cytowanej powyżej uchwały ma zastosowanie wobec tej części projektu organizacji ruchu, co do której organ nie sformułował rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano natomiast m.in., że: "Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów prezentuje pogląd, wedle którego zatwierdzenie organizacji ruchu oddziałuje generalnie, a więc nie odnosi się do konkretnej sytuacji określonego podmiotu. Ergo nie ma charakteru indywidualnego. (...) Nawet, gdy organ zatwierdzając organizację ruchu rozstrzyga władczo, nie stanowi to władczego rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej. (...) Jeszcze raz godzi się podkreślić, że zatwierdzenie organizacji ruchu ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację prawną podmiotów korzystających z dróg i czyni to generalnie - na zasadzie powszechności dostępu. Tymczasem akty i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. to akty lub czynności o charakterze indywidualnym, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, bo ingerują w materię korzystania z dróg publicznych, precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania. Dlatego też argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. jest bardziej przekonująca. Zasadza się ona na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym, a więc nie ogranicza się do zakresu organizacyjno–technicznego, nadto nie jest czynnością jednorazową."

Rozważając charakter prawny zatwierdzenia projektu organizacji ruchu w omawianej uchwale, Naczelny Sad Administracyjny wyraźnie podkreślił, że nie jest to akt spełniający wymagania aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa w szczególności z tego powodu m.in., że oddziałuje generalnie, a więc nie odnosi się do konkretnej sytuacji określonego podmiotu i nie ma charakteru indywidualnego.

Godzi się w tym miejscu przytoczyć także dalszą część wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w powołanej uchwale, że: "Zatem prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów: - art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz - art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. (...) W konsekwencji czego w pierwszych dwóch wypadkach prawo wniesienia skargi na zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego służy – pominąwszy podmioty szczególne - każdemu, czyjego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, natomiast w przypadku podjęcia takiego aktu przez marszałka województwa każdemu, kto ma w tym interes prawny (art. 50 § 1 P.p.s.a.)."

Ponownie należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie nie został zatwierdzony projekt organizacji ruchu w zakresie tzw. etapu II, przy czym organ nie sformułował w tym zakresie ani rozstrzygnięcia o odmowie zatwierdzenia, ani też o odrzuceniu projektu w tym zakresie.

Brak jest zatem podstaw do uznania zarzutu kasacyjnego o naruszeniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skoro w zakresie tzw. etapu II nie ma zatwierdzonego projektu organizacji ruchu w wyniku czego, nie nastąpiły w tym zakresie jakiekolwiek zmiany w organizacji ruchu wobec skarżącego kasacyjnie i w konsekwencji wobec jego interesu prawnego.

Z podanych wyżej przyczyn nie zasługują także na uwzględnienie pozostałe zarzuty kasacyjne, skoro interes prawny skarżącej kasacyjnie, mający wynikać m.in. z najmu lokalu gastronomicznego i oczekiwania na uzyskanie pozwolenia na zajęcie pasa drogowego, nie doznał jakichkolwiek modyfikacji w części, w jakiej skarżąca kasacyjnie zaskarżyła brak zatwierdzenia projektu organizacji ruchu. Formułując przy tym zarzuty naruszenia § 2 ust. 3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 ppkt a i b, a także naruszenia § 4 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, jako prawa materialnego, nawet nie wskazano postaci tego naruszenia, o której mowa w art. 174 pkt 1 ppsa. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 1 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, oznacza, że Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa.

Należy jednak podkreślić, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie zakwestionował uprawnienia skarżącej kasacyjnie do złożenia projektu organizacji ruchu celem jego rozpatrzenia i zatwierdzenia przez właściwy organ. Natomiast w § 2 ust. 1 pkt 1 ppkt a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem literalnie wskazano, że działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności sporządzanie projektów organizacji ruchu oraz przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia. Z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia jasno zaś wynika, że działania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i b, mogą być realizowane przez jednostki inne niż wymienione w ust. 2, czyli że działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane m.in. przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych mogą być podejmowane także przez inne jednostki aniżeli przez organ zarządzający ruchem, podmiot zarządzający drogą wewnętrzną, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policję, Żandarmerię Wojskową lub wojskowe organy porządkowe. Z zarzutu kasacyjnego naruszenia § 2 ust. 3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 ppkt a i b powołanego rozporządzenia miałoby zatem wynikać, że skarżąca kasacyjnie jest uprawniona do realizowania działań w zakresie zarządzania ruchem.

Także zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów Konstytucji RP nie są zasadne skoro wyrok Sądu I instancji jest wynikiem prawidłowej oceny braku po stronie skarżącej naruszenia interesu prawnego rozumianego, jako zakres praw i obowiązków, który miał doznać jakichkolwiek modyfikacji przez brak zmian w organizacji ruchu drogowego w ramach wnioskowanego tzw. II etapu.

Dla przedstawionej oceny zaskarżonego wyroku nie miały znaczenia dokumenty, co do których zawnioskowano o przeprowadzenie z nich dowodu, a które znajdują się w aktach sprawy przyjętych za podstawę wyrokowania.

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.