Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 434/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 8,  art. 12,  art. 35 par. 1 i  par. 3,  art. 36 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1,  par. 1a i  par. 2,  art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA – Katarzyna Radom Sędzia WSA – Marta Semiczek po rozpoznaniu w Wydziale III w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi: M. S. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. postępowania w sprawie z wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się przewlekłości prowadzonego postępowania; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej M. S. sumę pieniężną w kwocie 1.500,00 (słownie: jeden tysiąc pięćset) złotych; IV. dalej idące żądania oddala; V. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie; VI. zasądza od organu na rzecz skarżącej M. S. kwotę 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. S. jest przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. (dalej: organ, Wojewoda) postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

M. S. – obywatelka U. (dalej: Strona, Skarżący) złożył w dniu 6 czerwca 2018 r. do Wojewody D. wniosek o pobyt czasowy. Do wniosku załączyła dokumenty: kserokopia paszportu, fotografie, kserokopię aktu małżeństwa, zaświadczenie zameldowania męża na pobyt czasowy, świadectwo ślubu, wydaną na rzecz męża (B. S.) decyzję o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały, umowę o pracę męża, zgłoszenie do ubezpieczenia ZUS.

Pismem z 13.12.2018 r. pełnomocnik Strony zwrócił się do organu o wgląd do akt sprawy a następnie 9.01.2019 r. wniósł o udzielenie informacji w sprawie.

W dniu 17.01.2019 r. – pełnomocnik wystosował w sprawie ponaglenie, które organ przesłał dniu 12.02.2019 r. do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, uznając jednocześnie ponaglenie za uzasadnione.

Pismem z 11.02.2019 r. – organ wystąpił do Policji, ABW i Straży Granicznej o informację, czy wjazd i pobyt cudzoziemca nie zagraża obronności i bezpieczeństwu państwa lub porządkowi publicznemu. W tym samym dniu (11.02.2019 r.) organ wezwał pełnomocnika Strony do uzupełnienia dokumentów: o potwierdzenie ubezpieczenia zdrowotnego, źródła stabilnego i regularnego dochodu potwierdzającego pokrycie kosztów utrzymania; potwierdzenie zapewnionego miejsca zamieszkania. Organ wskazał też przewidywany termin zakończenia postępowania na dzień 11.04.2019 r.

Pismem z 25.02.2019 r. – Policja przekazała informację, że wjazd i pobyt cudzoziemca nie zagraża obronności i bezpieczeństwu państwa lub porządkowi publicznemu.

W dniu 1.04.2019 r. – pełnomocnik Strony uzupełnił brakujące dokumenty o potwierdzenie źródła stabilnego i regularnego dochodu potwierdzającego pokrycie kosztów utrzymania, ubezpieczenie zdrowotne ZUS P ZCNA, umowa najmu mieszkania, umowa o pracę męża.

Pismem z 11.04.2019 r. – organ dodatkowo wezwał Stronę do uzupełnienia aktu małżeństwa i wskazał nowy termin zakończenia postępowania do dnia 2.05.2019 r. Poinformowano też Stronę, że kontakt z organem możliwy jest tylko na wezwanie inspektora prowadzącego postępowanie.

Strona niezwłocznie (13.05.2019 r.) uzupełniła dokumenty o akt małżeństwa.

Wnioskiem z 27.09.2019 r. – Strona zwróciła się o wgląd do akt sprawy, które organ udostępnił 9.10.2020 r.

W dniu 2.10.2020 r. – organ po raz kolejny wezwał Stronę o potwierdzenie uwierzytelnionego miejsca zamieszkania. Umowę najmu mieszkania – potwierdzoną za zgodność Strona uzupełniła 31.10.2019 r.

W dniu 11.12.2019 r. – Szef Urzędu do ds. Cudzoziemców uznał ponaglenie Strony za uzasadnione i wyznaczył termin załatwienia wniosku – do 11.03.2020 r.

W dniu 28.02.2020 r. – wpłynęła (za pośrednictwem organu) skarga do WSA na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: art. 6,8, 9,10,12; art. 35 § 1 i § 3; art. 36 § 1; art. 37 § 4; art. 61 § 4 ; art. 73 KPA – poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy; nieinformowanie Strony o przyczynach zwłoki, brak wskazania terminu zakończenia postępowania, brak pouczenia o możliwości wniesienia ponaglenia; nieinformowanie Strony o prowadzonych czynnościach; naruszanie zasady praworządności; lekceważące traktowanie Strony, naruszające zaufanie do organów władzy; brak zawiadomienia Strony o wszczęciu postępowania; naruszanie zasady czynnego udziału Strony w postępowaniu; ograniczanie kontaktu i możliwości uzyskania informacji o statusie sprawy i wglądu w akta sprawy. Strona zarzuciła, że była w postępowaniu ignorowana, organ był w tej sprawie bezczynny- łącznie przez 1 rok, 4 miesiące i 14 dni, przy czym sprawa nie jest skomplikowana i nie wymagała tak długiego procedowania.

W konkluzji Strona wniosła: o stwierdzenie przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa; o wydanie decyzji w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku, o wymierzenie organowi grzywny: 1.000 zł, o zasądzenie na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 4.000 zł oraz wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym za udział w sprawie pełnomocnika.

Dopiero po wniesieniu skargi – Wojewoda D. wydał w 20 marca 2020 r. decyzję – zezwalając Skarżącej na pobyt czasowy do 20 marca 2023 r.

W dniu 25.03.2020 r. – organ po raz kolejny wezwał Stronę do uzupełnienia dokumentów, wzywając tym razem o potwierdzenie uiszczenia opłaty za wydanie karty pobytu.

W dniu 30.03.2020 r. – organ przesłał do Sądu akta sprawy – nie ustosunkowując się w żaden sposób do zarzutów skargi, wniósł jedynie o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania okazała się uzasadniona, bowiem Wojewoda D. dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku Strony, a przewlekłość ta miała w ocenie Sądu charakter rażącego naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym wskazanymi przez stronę zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie wskazać trzeba, że na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), istnieje możliwość rozpoznana sprawy w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym trybie sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niemniejszą sprawę w trybie uproszczonym.

W sprawie nie jest sporne, że podstawę procesową działania organów administracji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku Strony na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach regulują przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.2096, dalej: K.p.a.).

Pojęcie przewlekłości postępowania zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a, normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Dokonując szerszego wyjaśnienia pojęcia przewlekłości należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślonych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów z art. 35 K.p.a., obowiązków jakie nakłada art. 36 K.p.a. oraz poszanowanie zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc trzeba, że art. 12 K.p.a. obliguje organy administracji do działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że organy powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.).

Istotnych wskazówek w zakresie realizacji tych zasad i sytuacji kwalifikowanych jako naruszenie terminów załatwienia sprawy postrzeganych jako przewlekłość dostarcza orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzeczeniach zgodnie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy w sprawie została wydana finalna decyzja, gdyż w odróżnieniu od bezczynności, przewlekłość jest zjawiskiem niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.

O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi administracji będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia.

Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana jest zarówno na podstawie analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 7 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 34/13, publ. w CBOSA), że "pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy". Ponadto, w judykaturze wskazuje się, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz mając na uwadze takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samej strony oraz znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. Można zatem stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie zmierzają do zakończenia postępowania. Ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowanego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania.

Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 K.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1 – 3 K.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, zatem bez zbędnej zwłoki powinny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest również art. 36 K.p.a. stanowiący, że o każdym niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, pouczając jednocześnie o prawie do wniesienia ponaglenia ( art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

W ocenie Sądu – w realiach rozpoznawanej sprawy, mamy do czynienia z przewlekłością postępowania, mającą charakter rażącego naruszenia prawa.

Z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych wynika, że wniosek o zezwolenia na pobyt czasowy Strona złożyła 6 czerwca 2018 r. i mimo, że składała wnioski o wgląd do akt sprawy i udzielenie informacji o jej statusie a w końcu 17 stycznia 2019 r. złożyła ponaglenie, to organ pierwszych czynności zmierzających do załatwienia sprawy - w postaci wystąpienia do służb: Policji, ABW i Straży Granicznej - dokonał dopiero 11 lutego 2019 r., tj. po 8 miesiącach od złożenia wniosku. Dopiero po tak długim czasie wezwał też Stronę do uzupełnienia dokumentów i wyznaczył termin zakończenia postępowania na 11 kwietnia 2019 r. Mimo, że Strona wraz z wnioskiem złożyła wymagane dokumenty, to organ trzykrotnie (11.02.2019 r., 11.04.2019 r. i 2.10.2019 r.) wzywał Stronę do uzupełnienie dokumentów, w tym żądając m.in. aktu małżeństwa i potwierdzenia miejsca zamieszkania, które Strona złożyła już wraz z wnioskiem. Trzykrotnie też wyznaczano termin przewidywanego zakończenia postępowania (do 11.04.2019r. i 2.05.2019 r. i 11.03.2020 r.), choć organ dysponował już w tym czasie niezbędnymi dokumentami (złożonymi przez Stronę wraz z wnioskiem), oraz stanowiskiem Policji z 25.02.2019 r. Jednak, mimo posiadania już w kwietniu 2019 r. wszystkich wymaganych dokumentów, organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia. Dopiero wniesienie przez pełnomocnika w dniu 17 stycznia 2019 r. ponaglenia a następnie 28 lutego 2020 r. skargi do Sądu na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania – zmobilizowało organ do podjęcia działań zmierzających do jego zakończenia. W efekcie, dopiero po wniesieniu skargi do Sądu, organ po raz kolejny (trzeci) wezwał Stronę do uzupełnienia dokumentów (potwierdzenia uiszczenia opłaty za wydanie karty pobytu), po czym w dniu 20 marca 2020 r. wydał decyzję – zezwalając Stronie na pobyt czasowy w Polsce do 20.03.2023 r.

Przenosząc ustalony w sprawie stan faktyczny na grunt obowiązujących przepisów postępowania, do przestrzegania których zobowiązane są organy administracji publicznej – Sąd stwierdza, że w sytuacji, gdy postępowanie w nieskomplikowanej sprawie prowadzone jest (tylko od złożenia wniosku do dnia wniesienia skargi do WSA) przez ponad 21 miesięcy i w tym czasie Strona była trzykrotnie wzywana do uzupełnienia dokumentów, a termin załatwienia sprawy był trzykrotnie odraczany, to takie postępowanie organu administracji publicznej niewątpliwie nie było skoncentrowane i należy uznać, że cechowała je przewlekłość, nosząca znamiona rażącego naruszenia prawa. Opieszałość organu, trwająca ponad 21 miesięcy, w sprawie nie mającej charakteru szczególnie skomplikowanego i wyznaczanie kolejnych (nie dotrzymanych) terminów zakończenia postępowania, bez wskazania przyczyn przedłużającego się postępowania - niewątpliwie narusza zasady postępowania, w sposób rażący uchybiając nie tylko zasadzie informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy (art. 9 K.p.a.) oraz zasadzie przekonywania (art. 11 K.p.a.) ale w szczególności narusza zasadę zaufania do organów (art. 8 K.p.a.). W tych okolicznościach - zasadny jest zarzut skargi, że zwłoka w rozpoznaniu wniosku Strony (trwająca ponad 21 miesięcy) nie ma żadnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Powyższe stanowi, że Wojewoda D. – prowadząc w sprawie postępowanie, dopuścił się rażącej przewlekłości o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. – naruszając tym samym zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a., co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi.

Usprawiedliwieniem nierozpoznania wniosku Strony przez tak długi okres nie może być sytuacja kadrowa w urzędzie. Takiej przewlekłości nie może również usprawiedliwiać napływ dużej ilości wniosków. W ocenie Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ administracji - mimo dysponowania dokumentacją potrzebną do jego zakończenia - tak długo i opieszale prowadzi postępowanie, nie informując Strony o przyczynach zwłoki i nie dotrzymując wyznaczonych przez siebie terminów.

Za rażąco naruszające zasady postępowania administracyjnego i podstawowe prawa Strony w postępowaniu należy uznać nie tylko brak skoncentrowania czynności tak, aby tylko do jednego razu ograniczyć wzywanie Strony do uzupełnienia dokumentów, ale też nie nadanie sprawie odpowiedniego biegu i ograniczenie Stronie możliwości uzyskania na bieżąco informacji o aktualnym statusie sprawy. Takie działanie organu administracji publicznej sprzeciwia się w sposób rażący obowiązkowi wynikającemu z art. 36 K.p.a. Sytuacja, w której Strona czeka tak długo na podjęcie rozstrzygnięcia w istotnej dla niej sprawie, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące jego naruszenie. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie obywateli i cudzoziemców do organów administracji publicznej w Polsce. W szczególności, że sprawa dotyczyła wniosku Strony (małżonki), której mąż (B. S.) ma od 2017 r. decyzję Wojewody D. zezwalającą mu na pobyt stały na terytorium Polski.

Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. - Sąd, uwzględniając skargę stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter kwalifikowany. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie - opisane fakty, mające odzwierciedlenie w aktach sprawy, pozwalają stwierdzić, że przewlekłe prowadzenie postępowania trwające ponad 21 miesięcy, przekroczenie terminów załatwiania sprawy o nieskomplikowanym charakterze i to bez wskazania istotnej przyczyny, winno być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa.

Niewątpliwie, tak opieszałe procedowanie organu nie może być akceptowane z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawa, nosi przy tym znamiona naruszenia nie tylko zasad postępowania przyjętych w administracji ale nie mając żadnego racjonalnego uzasadnienia dla takiego działania organu administracji publicznej – godzi przede wszystkim w fundamentalne prawa Strony. Czynności urzędowe organu nie mogą bowiem utrudniać obywatelom normalnego ich funkcjonowania w życiu społecznym, rodzinnym i zawodowym. Kierując się przyjętymi kryteriami stopnia przewlekłości postępowania - należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania o charakterze rażącym.

Sąd dostrzega, że na sprawność działania organu niewątpliwie wpływa jego obiektywnie trudna sytuacja związana ze znacznym napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta ulega nadal zbyt wolnej poprawie, co powoduje zaistnienie zdarzeń, które są nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa, gdy nadal dochodzi do rażącego naruszania praw Strony do szybkiego załatwienia sprawy a za takie uznać należy procedowanie przez ponad 21 miesięcy w nieskomplikowanej dowodowo sprawie.

Sposób procedowania organu, wskazuje niewątpliwie na niewłaściwą organizację pracy w instytucji ustanowionej celem rozpoznawania spraw obywateli i dla nich. Narusza to w sposób oczywisty zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a.), zasadę informowania stron (art. 9 K.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.).

Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz Skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy wyjaśnić, że dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez Stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tego uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić Stronie wadliwe działanie tego organu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdzając, że Wojewoda D. przewlekle prowadził postępowanie oraz że ta przewlekłość miała charakter rażącego naruszenia prawa, za uzasadnione uznał przyznanie stronie Skarżącej od organu sumy pieniężnej w kwocie 1.500 zł. Ww. kwotę Sąd uznał za adekwatną i proporcjonalną z punktu widzenia doznanej krzywdy wynikającej z tak długiego oczekiwania na załatwienie jej wniosku w niezbyt skomplikowanej sprawie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a oraz § 2 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I, II i III sentencji wyroku. Dalej idące żądanie skargi, dotyczące przyznania wyższej sumy pieniężnej Sąd uznał za nieuzasadnione, o czym orzekł w pkt IV wyroku. Ponieważ Wojewoda D. w dniu 20 marca 2020 r. wydał w sprawie decyzję Sąd, na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w przedmiocie udzielenia Stronie zezwolenia na pobyt czasowy, uznając że w tym zakresie postępowanie stało się bezprzedmiotowe ( pkt V sentencji wyroku).

Natomiast o kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (punkt VI sentencji wyroku).