Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 731/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga A. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w W. Nr [...] z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją Nr [...] z [...] października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: PINB, organ I instancji, organ egzekucyjny) nakazał H. J. i A. J. (dalej: inwestorzy, zobowiązani) rozbiórkę drewnianego ogrodzenia działki wykonanego od strony A. L. przy ul. K. w S., nr ewid. działki [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy na skutek rozpoznania odwołania inwestorów przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB, organ odwoławczy) decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.

Od ostatecznej decyzji WINB inwestorzy złożyli skargę, która została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2012 r. w sprawie o sygn. VIII SA/Wa 282/12, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. w sprawie II OSK 630/13 oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji.

W związku z niewykonaniem decyzji Nr [...] z [...] października 2011 r. przez inwestorów, organ I instancji wdrożył postępowanie egzekucyjne.

W dniach 2 i 7 marca 2012 r. inwestorom zostało doręczone upomnienie wzywające do wykonania (w terminie 7 dni od jego doręczenia) obowiązku rozbiórki ww. drewnianego ogrodzenia wynikającego z decyzji PINB Nr [...]. Jednocześnie organ I instancji pouczył inwestorów, że w przypadku niewykonania obowiązku

w powyższym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne przewidziane dla egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym.

W toku postępowania egzekucyjnego dwukrotnie uchylano postanowienia

o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wraz z wydanymi tytułami wykonawczymi Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. i Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2013 r. PINB umorzył wadliwie prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] i Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.

W dniu [...] lipca 2012 r. PINB wystawił kolejny tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie zobowiązanym w dniu [...] lipca 2013 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne.

Postanowieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. organ I instancji, po rozpoznaniu zarzutów z [...] lipca 2013 r. zgłoszonych przez inwestorów do postępowania egzekucyjnego, orzekł o ich oddaleniu. Na skutek zażalenia inwestorów WINB postanowieniem nr [...] z [...] października 2013 r. orzekł o uchyleniu zażalonego postanowienia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2013 r. PINB ponownie oddalił

zgłoszone zarzuty. Na skutek złożonego zażalenia organ odwoławczy postanowieniem Nr [...] z [...] stycznia 2014 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zażalonego postanowienia. Wyrokiem z 3 lipca 2014 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 365/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi inwestorów, orzekł o oddaleniu skargi na ww. postanowienie (Nr [...]). Wyrokiem z 2 sierpnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II OSK 2840/14 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej inwestorów od wyroku z 3 lipca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 365/14.

Postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2014 r. PINB orzekł o nałożeniu na inwestorów grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Na skutek złożonego zażalenia organ odwoławczy postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2014 r. orzekł o uchyleniu zażalonego postanowienia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji ponownie orzekł o nałożeniu na inwestorów grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją Nr [...], wzywając ich do jej uiszczenia w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia pod rygorem przymusowego ściągnięcia kwoty [...] zł

w trybie przewidzianym dla egzekucji świadczeń pieniężnych. Jednocześnie organ egzekucyjny w ww. terminie wezwał inwestorów do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia PINB wskazał na podstawy wymierzenia grzywny w powyższej wysokości.

Na skutek złożonego zażalenia, WINB postanowieniem Nr [...] z [...] września 2014 r. orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. Wyrokiem z 6 maja 2015 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 1245/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi inwestorów, orzekł o oddaleniu skargi na ww. postanowienie (Nr [...]). Wyrok sądu I instancji uprawomocnił się

[...] czerwca 2015 r.

W dniu [...] listopada 2016 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], który skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. celem wyegzekwowania kwoty wynikającej z postanowienia z [...] kwietnia 2014 r. o nałożeniu grzywny w kwocie [...] zł w celu przymuszenia. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z tytułem wykonawczym inwestorzy otrzymali w dniu [...] stycznia 2017 r.

Pismem z 2 lutego 2017 r. (data wpływu do organu skarbowego, sprecyzowanym 20 lutego 2017 r.) inwestorzy złożyli do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: NUS) skargę na zajęcie egzekucyjne z [...] stycznia 2017 r. wskazując, iż skarga ta stanowi zarzuty w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Wobec powyższego NUS, jako organ egzekucyjny w administracji, pismem z 24 lutego 2017 r. przekazał zarzuty organowi I instancji (wierzycielowi) celem zajęcia stanowiska w sprawie, tj. czy istnieją przesłanki wymienione w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r, poz. 599 ze zm., zwanej dalej: u.p.e.a.). W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik inwestorów wskazał, że zajęcie egzekucyjne jest przedwczesne, bowiem prawomocnym wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie genezy wymierzenia grzywny w kwocie [...] zł (chodzi o obowiązek rozbiórki przesłony świetlnej znajdującej się w obrębie nieruchomości należącej do inwestorów), to jednak uchylił tę grzywnę nałożoną na inwestorów. Nadmienił, że do wymierzenia grzywny mogłoby ewentualnie dojść w terminie późniejszym, gdyby skarżący (dłużnicy), pomimo stosownego wezwania, w sposób dobrowolny nie rozebrali ww. przesłony świetlnej.

Z ostrożności procesowej podniesiono, że został złożony wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożonego obowiązku rozbiórki,

a postępowanie w tym zakresie jest w toku.

Postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2017 r. PINB orzekł o oddaleniu zgłoszonych zarzutów. Na skutek złożonego zażalenia organ odwoławczy postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2017 r. uchylił ww. postanowienie PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji rozpoznając zarzuty winien w sposób nie budzący wątpliwości odnieść się do argumentów pełnomocnika inwestorów, zawierających odniesienia do przesłanek wskazanych w art. 33 u.p.e.a.

Ponownie rozpoznając sprawę PINB postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2017 r., działając na podstawie art. 33 u.p.e.a., orzekł o oddaleniu zarzutów złożonych przez inwestorów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki drewnianego ogrodzenia.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że

z materiału zebranego w sprawie nie wynika, aby NSA wydał w dniu 5 września 2016 r. wyrok, w którym uchyliłby postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Stwierdził nadto, że pełnomocnik w zarzutach nie odniósł się do jakiejkolwiek podstawy wniesienia zarzutów, określonej w art. 33 u.p.e.a., a więc nie istnieją przesłanki wymienione tym przepisem. Tym samym nie mogą być podstawą do zbadania zgłoszonego zarzutu.

W zażaleniu złożonym na powołane postanowienie inwestorzy, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o zmianę zażalonego postanowienia poprzez uwzględnienie zarzutów złożonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w trybie administracyjnym pod numerem [...]. Podali ponownie, że prawomocnym wyrokiem z 5 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny, pomimo że oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie genezy wymierzenia grzywny skarżącym w kwocie [...] zł, to jednak uchylił nałożoną uprzednio na skarżących grzywnę. Powtórzył nadto, że w dalszym ciągu jest w toku postępowanie zainicjowane wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiocie obowiązku rozbiórki.

Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot oceny w niniejszej sprawie postanowieniem Nr [...] z [...] lipca 2017 r. organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332, zwanej dalej: p.b.), orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia

w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie oraz przepisów prawa stanowiących podstawę postanowienia, WINB stwierdził zasadność podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawą do wniesienia zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego są wyłącznie przesłanki enumeratywnie wymienione

w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. Wniesienie zarzutów z przyczyn innych niż określone tym przepisem pozbawia organ egzekucyjny uprawnień do ich rozpatrzenia. Jak przyjęto

w orzecznictwie (wyrok WSA w Opolu z 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Op 486/13), jeżeli dany zarzut oraz okoliczności uzasadniające go nie zostaną podniesione przez zobowiązanego, to nie mogą być rozpoznane przez organy prowadzące postępowanie egzekucyjne. Zakres przedmiotowy takiego postępowania spoczywa na wnoszącym zarzut poprzez wskazanie, która z okoliczności określonych w art. 33 § 1 u.p.e.a. stanowi podstawę środka prawnego. W piśmie inwestorów, stanowiącym zarzuty

w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie określono żadnej z okoliczności przewidzianej w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a., w oparciu o którą inwestorzy sformułowali zarzuty. W sprawie niniejszej WINB nie dostrzegł nieprawidłowości związanych

z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Egzekucja prowadzona jest zgodnie

z przepisami u.p.e.a.

WINB stwierdził jednocześnie, że błędne jest stanowisko inwestorów, że

w niniejszej sprawie sąd administracyjny wyeliminował z obrotu prawego grzywnę

w celu przymuszenia nałożoną na inwestorów w niniejszej sprawie. Wskazał w tym zakresie, że rozstrzygnięcie organów dotyczące grzywny w wysokości [...] zł, nałożonej w celu przymuszenia wykonania obowiązku, zostało utrzymane w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 maja 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1245/14.

Odnosząc się do argumentów zażalenia uznał, że nie wnoszą one do sprawy istotnych elementów, pozostają bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne

i nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Ocenił nadto, że organ powiatowy w sposób wyczerpujący przedstawił stanowisko

w omawianej sprawie. Powyższe ma odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zarzuty zawarte w tym zakresie w zażaleniu są niezasadne.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego A. J. (zwany dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie zarzutów złożonych w postępowaniu egzekucyjnym.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest merytorycznie niezasadne. Jako podstawę powyższego wskazał, iż prawomocnym wyrokiem z 5 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny, pomimo że oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie genezy wymierzenia inwestorom grzywny w kwocie [...] zł, to jednak uchylił w całości grzywnę nałożoną uprzednio na skarżącego. Tym samym

w tym konkretnym przypadku do wymierzenia grzywny przez organ I instancji mogłoby ewentualnie dojść w terminie późniejszym, gdyby skarżący pomimo stosownego wezwania w sposób dobrowolny nie rozebrał spornej przesłony świetlnej. Do takich czynności jednak w tym konkretnym przypadku nie doszło ze strony wierzyciela, przez co w żaden sposób nie może być mowy o egzekucji jakiejkolwiek grzywny.

Jednocześnie wskazał, że wniesiony został wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie obowiązku rozbiórki spornej przesłony świetlnej

i postępowanie administracyjne w tym zakresie jest w toku. Ocenił także, iż zaskarżone postanowienie narusza słuszny interes prawny skarżącego.

W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał argumentację przedstawioną

w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd w ramach wskazanych kryteriów kontrola zgodności

z prawem zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa.

Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku, tj. spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z jego treścią. Ponadto egzekucja możne być wszczęta dopiero po ustaleniu, iż nie doszło do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji czy postanowienia, a sam obowiązek podlega egzekucji administracyjnej.

Środkiem prawnym zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej są zarzuty, mające na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu do postępowania egzekucyjnego mogą być tylko i wyłącznie ściśle określone okoliczności, których zamknięty katalog określony został w art. 33 § 1 u.p.e.a. Podkreślenia wymaga, że zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego

w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego – o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Oznacza to, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, jeżeli organ egzekucyjny nie jest jednocześnie wierzycielem).

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia,

o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Jak wynika z przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy, przedmiotem aktualnie prowadzonego przez organy postępowania egzekucyjnego jest postanowienie organu I instancji Nr [...] z [...] kwietnia 2014 r., nakładające na inwestorów grzywnę

w kwocie [...] zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji PINB Nr [...] z [...] października 2011 r., utrzymane w mocy postanowieniem organu odwoławczego Nr [...] z [...] września 2014 r. Legalność ww. postanowień sprawdził WSA w Warszawie, wydając wyrok z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie VIII SA/Wa 1245/14

o oddaleniu skargi inwestorów.

W tym miejscu wskazać należy, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, który stosuje się w przypadku uchylania się zobowiązanych od wykonania obowiązków określonych ostatecznym aktem administracyjnym. Nie jest ona karą, tylko środkiem przymuszającym. Celem nałożenia grzywny jest m.in. uniknięcie konieczności sięgania do następnego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze.

Inwestorzy nie zareagowali na upomnienie wystawione na podstawie art. 15 u.p.e.a. z dnia 27 lutego 2012 r., gdzie pouczono ich, że w przypadku niewykonania obowiązku

w zakreślonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne przewidziane dla egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym. Istotą upomnienia jest bowiem uprzedzenie zobowiązanego o zagrożeniu wszczęciem egzekucji administracyjnej.

Stąd dalsze konsekwencje egzekucyjne czynione przez organ egzekucyjny, skutkujące wydaniem ostatecznego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 119 § 2 u.p.e.a. W postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ egzekucyjny pouczył zobowiązanych, że w przypadku nieuiszczenia orzeczonej grzywny w celu przymuszenia zostanie ona przymusowo ściągnięta w trybie przewidzianym dla egzekucji świadczeń pieniężnych. Taka egzekucja z kolei następuje przez zajęcie prawa majątkowego (art. 67 § 1 u.p.e.a.).

Wobec niewykonania przez inwestorów ww. postanowienia, PINB wystawił

[...] listopada 2016 r. tytuł wykonawczy Nr [...], który skierował do NUS celem wyegzekwowania kwoty wynikającej z postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W przedmiotowej sprawie NUS na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia

o zajęciu kwoty [...] zł na rzecz PINB (zajęcie doręczone zobowiązanym wraz z tytułem wykonawczym Nr [...] w aktach sprawy administracyjnej).

Tytuł wykonawczy doręczony został skarżącemu 26 stycznia 2017 r. (potwierdzenie odbioru tytułu wykonawczego przez inwestorów dołączone do zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego znajdujące się w aktach administracyjnych),

a zarzuty do ww. tytułu wykonawczego zostały złożone 2 lutego 2017 r., a więc termin

z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. został zachowany. Zarzuty wniesione przez inwestorów koncentrowały się na braku podstaw do egzekwowania wymierzonej grzywny z uwagi na treść wyroku NSA z 5 sierpnia 2016 r., który – zdaniem skarżącego - uchylił grzywnę nałożoną uprzednio na inwestorów.

W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu organy prawidłowo oceniły, iż nie da się go zakwalifikować pod żadną z przesłanek określonych w art. 33 § 1 u.p.e.a., natomiast wniesienie zarzutów z innych przyczyn niż wskazane tym przepisem pozbawia organ egzekucyjny uprawnień do ich rozpatrzenia. Należy pamiętać, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym

i tylko podniesione w nich okoliczności, zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego (por. wyrok WSA

w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2017 r., I SA/Gl 424/17, Lex nr 2334564).

Jednocześnie organy oceniły, że w obrocie prawnym nie występuje powoływane przez inwestorów orzeczenie sądu administracyjnego, które uchylałoby obowiązek uiszczenia nałożonej postanowieniem PINB Nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. grzywny w celu przymuszenia.

Zdaniem Sądu, stanowisko orzekających w tym zakresie organów, jest prawidłowe. Znamienne jest, że ani pełnomocnik skarżącego w skardze, ani inwestorzy w zarzutach

i zażaleniu od postanowienia z dnia [...] maja 2017 r., nie wskazują sygnatury sprawy, na którą się powołują, a z której ma wynikać uchylenie grzywny orzeczonej w celu przymuszenia. Z akt administracyjnych nie wynika, aby organy dysponowały takim wyrokiem.

Wskazanie w zarzutach, że zajęcie egzekucyjne w tej sprawie jest co najmniej przedwczesne można rozpatrywać ewentualnie jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienie obowiązku). Jednak tak sformułowany zarzut również nie jest zasadny

w świetle błędnego przekonania pełnomocnika inwestorów o uchyleniu nałożonej grzywny w celu przymuszenia.

Poza tym na prowadzone postępowanie egzekucyjne nie ma wpływu toczące się postępowanie wznowieniowe, które w I instancji zakończyło się postanowieniem WINB Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. o odmowie wznowienia postępowania, a w II instancji postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r.

o stwierdzeniu wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi, uznając wskazane w niej zarzuty za niezasadne.