Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 242/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-08-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2008r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta ([....]) w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący R.K. wniósł w dniu 9 czerwca 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [....] kwietnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2008r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta ([...]) w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji.

Skarżący w swej skardze wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wniosek został uzasadniony tym, że rygor natychmiastowej wykonalności został nadany przez organ orzekający w I instancji bez należytego uzasadnienia, co stanowi rażące naruszenie art. 108 § 1 k.p.a., zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło tego uchybienia rozpatrując odwołanie od decyzji. Zdaniem skarżącego sam fakt przekroczenia ilości dopuszczalnych punktów karnych nie jest wystarczającą przesłanką do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności – rygor ten powinien być uzasadniony poprzez wskazanie realnego zagrożenia dla dóbr wymienionych w art. 108 § 1 k.p.a., czego jednak, zdaniem skarżącego, nie zrobiono.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Trzeba ponadto zwrócić uwagę, że rozstrzygając w przedmiocie wspomnianego wniosku na podstawie art. 61 § 3 Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek obejmującym jedynie dwie okoliczności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 kwietnia 2005r. (II OZ 184/05; LEX nr 302251): "Przepis art. 61 [p.p.s.a.] został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki".

Odnosząc te uwagi do wniosku skarżącego trzeba stwierdzić, że nie wykazał on istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący de facto kwestionuje legalność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a nie przytacza żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić uzasadnienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek skarżącego opiera się na stwierdzeniu, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało należycie uzasadnione, co stanowi naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. Wniosek ten zmierza zatem do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem w tym elemencie, co jest niedopuszczalne przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. cytowane wyżej postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005r.).

Z treści skargi w żaden sposób nie wynika, że została spełniona przynajmniej jedna z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie da się stwierdzić, że wykonanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji wiąże się z zaistnieniem po stronie skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (np. wskutek niemożności wykonywania pracy zawodowej). Nie można również wykazać, że zatrzymanie prawa jazdy powoduje trudne do odwrócenia skutki, skoro po ustaniu przyczyny zatrzymania – w tym przypadku: udowodnieniu posiadanych kwalifikacji do prowadzenia pojazdu po kontrolnym ich sprawdzeniu – prawo jazdy podlega zwrotowi (art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym; t. jedn.: Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908, ze zm.).

W tym stanie rzeczy, ponieważ skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak postanowieniu.