Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1221/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska -Bigiej po rozpoznaniu w dniu 21 września 2009 r. sprawy ze skargi A. O. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] listopada 1994 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) przyznać skarżącemu A. O. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2) przyznać skarżącemu A. O. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

A. O. w toku postępowania w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, złożonym do Sądu w dniu 14 września 2009 r. skarżący podał, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż ma 71 lat, ok. 300 zł miesięcznie wydaje na leki, gdyż jest osobą przewlekle chorą. Oświadczył, iż jego dochody nie wystarczają na pokrycie rachunków za energię elektryczną i gaz. Wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem, który jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. W oświadczeniu o stanie majątkowym podał, iż posiada siedlisko 100 m wraz z budynkiem gospodarczym oraz nieruchomość rolną o pow. 1,69 h – "niedochodową". Jedyny dochód wnioskodawcy stanowi emerytura w wysokości 1592, 35 zł. Ponadto wnioskodawca dołączył wezwanie do zapłaty za dostarczone paliwo gazowe w kwocie 523,88 zł (pismo z dnia 24 maja 2009 r.)

Rozpatrując przedmiotowy wniosek należało zważyć, co następuje:

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Mając na względzie sytuację skarżącego opisaną we wniosku o prawo pomocy uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zatem istnieją przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przede wszystkim, mając na uwadze, że – jak wynika z oświadczenia skarżącego – jedynym źródłem dochodu dwuosobowej rodziny jest emerytura wnioskodawcy w wysokości 1592, 35 zł oraz to, że skarżący nie posiada zasobów pieniężnych, należało uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wykazał także, że ma trudności z regulowaniem rachunków związanych z bieżącym utrzymaniem (wezwanie do zapłaty zaległego rachunku za gaz w wysokości 523,88 zł.) W tej sytuacji, należało przyjąć, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie.

W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy, należało postanowić jak w sentencji