Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 363/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 i art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 80/18 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 80/18 (dalej postanowienie z 9 lutego 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek A. M. (dalej skarżący) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania A. M. zasiłku celowego.

Decyzję organu odwoławczego doręczono skarżącemu dnia 22 września 2016 r. wraz z prawidłowym kompletnym pouczeniem o terminie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Dnia 6 października 2016 r. skarżący wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o sprostowanie pouczenia, co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło sprostowania pouczenia zawartego w decyzji z [...] września 2016 r. nr [...]. Kolegium wskazało na brak podstaw do uwzględnienia żądania wnioskodawcy, ponieważ decyzja zawierała jasne pouczenie o sposobie jej zaskarżenia, w zrozumiały sposób informując, zarówno o terminie, jak i sposobie wniesienia skargi oraz o organie, który jest właściwy do jej rozpoznania. Skargę na powyższą decyzję wniósł A. M. za pośrednictwem organu w dniu 16 stycznia 2017 r.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. III SA/Gd 159/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1105/17. Odpis postanowienia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny został skarżącemu skutecznie doręczony w dniu 1 sierpnia 2017 r. (potwierdzenie odbioru – k. 49 akt III SA/Gd 159/17).

W dniu 29 czerwca 2017 r. skarżący po raz drugi wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyżej wskazaną decyzję organu kolegialnego. Postanowieniem z dnia 11 września 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 592/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt I OZ 1645/17. Odpis postanowienia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny został skarżącemu skutecznie doręczony w dniu 27 grudnia 2017 r. (potwierdzenie odbioru – k. 47 akt III SA/Gd 592/17).

W dniu 3 stycznia 2018 r. skarżący po raz trzeci wniósł skargę na powyżej wskazaną decyzję organu kolegialnego. Wraz ze skargą został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie mógł wnieść skargi na decyzję organu odwoławczego w terminie (upływającym 24 października 2017 r.) z uwagi na doznanie silnego ataku padaczkowego z całkowitą utratą świadomości. Skarżący podniósł, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, to jest od dnia 27 grudnia 2017 r., kiedy to doręczono skarżącemu odpis postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt I OZ 1645/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej ppsa) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Mając na uwadze wskazaną regulację normatywną oraz przedstawione powyżej okoliczności faktyczne nie można podzielić stanowiska skarżącego, że dopiero postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt I OZ 1645/17 przesądziło kwestię uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, kwestia ta została przesądzona wcześniejszym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w dniu 6 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1105/17. W dacie doręczenia tego postanowienia, to jest w dniu 1 sierpnia 2017 r. skarżący powziął bowiem wiadomość, że uchybił terminowi na wniesienie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

W związku z tym uznać należy, że od daty doręczenia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w dniu 6 lipca 2017 r. rozpoczął swój bieg określony w art. 87 § 1 ppsa termin na złożenie pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wyżej opisaną decyzję.

Złożony w dniu 3 stycznia 2018 r. wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej (to jest wniesienia skargi) należy uznać za bezsprzecznie spóźniony, co w konsekwencji - w świetle art. 88 ppsa uzasadnia jego odrzucenie (k. 2-8,72-74 akt III SA/Gd 80/18).

Zażalenie na postanowienie z 9 lutego 2018 r. wniósł A. M. zarzucając, że zaskarżone postanowienie narusza art. 86 § 1 zd. 1, art. 87 § 1 art. 88 ppsa; art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Pbywatelskich i Politycznych oraz rażąco narusza interes społeczny i obywatelski powodując utratę zaufania do władzy publicznej (k. 22-24 akt III SA/Gd 80/18).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżący o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się w dacie doręczenia postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2017 sygn. akt I OZ 1105/17. Zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zgodnie z art. 87 § 1 ppsa rozpoczął swój bieg 1 sierpnia 2017 r.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji prawidłowo odrzucił spóźniony wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie z [...] lutego 2018 r. nie narusza art. 88 i 87 § 1 ppsa.

W wyniku odrzucenia wniosku art. 86 § 1 zd. 1 ppsa nie znajdował w sprawie zastosowania.

Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483, sprost. z 2001 r. nr 28, poz. 319, zm. z 2006 r. nr 200, poz. 1471, z 2009 r. nr 114, poz. 946) ani art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. ratyfikowanego w dniu 3 marca 1977 r. (Dz. U. nr 38, poz. 167).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa postanowił jak w sentencji.