Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 6/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 254
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 7
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2017 r. sprawy ze skargi I. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. I. oddala skargę, II. określa prawidłową wysokość wpisu od skargi na kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych 00/100), III. nakazuje zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżącym I. S. i W. S. solidarnie kwotę 300,00 zł (słownie: trzysta złotych 00/100) stanowiącą różnicę pomiędzy wpisem pobranym, a wpisem należnym.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez I. S. i W. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 czerwca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. ustalonego w decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 2 lutego 2015 r. poprzez ustalenie nowej kwoty podatku na 2015 r. w wysokości 10.728,00 zł.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla postanowieniem z dnia 12 listopada 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec I. S. i W. S. /dalej strony, skarżący, podatnicy/ w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na 2015 r., ustalonego decyzją Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 2 lutego 2015 r. Powodem wszczęcia postępowania był fakt zbycia przez strony prawa własności do części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], działka nr a o pow. 364 m² wraz z położonym na niej budynkiem magazynowym o pow. 126,17 m², co wynikało z treści Aktu notarialnego Nr Rep. [...] z dnia 9 listopada 2015 r.

Decyzją z dnia 26 listopada 2015 r., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, art. 207 § 1 i art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) - /dalej jako: O.p./ oraz art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) - /dalej jako: u.p.o.l./ i Uchwały Rady Miasta Kędzierzyna-Koźla nr III/20/14 z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Woj. Opolskiego z dnia 16 grudnia 2014 r., poz. 2770) Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla zmienił własną decyzję ostateczną z dnia 2 lutego 2015 r., ustalającą podatek od nieruchomości na rok 2015 w wysokości 10.952 zł i ustalił podatek od nieruchomości na rok 2015 na kwotę 10.728 zł. Organ podatkowy wskazał, iż zmiany w podatku od nieruchomości dokonano na podstawie Aktu Notarialnego Nr Rep. [...] z dnia 9 listopada 2015 r. w związku z przeniesieniem prawa własności do części nieruchomości, to jest działki nr a o pow. 364 m² wraz z nieruchomością o pow. 126,17 m².

Od powyższej decyzji I. S. i W. S. wnieśli odwołanie domagając się ponownego wyliczenia podatku od nieruchomości na rok 2015 za miesiąc listopad, podnosząc, iż w dniu 9 listopada 2015 r. zostało przez nich przeniesione prawo własności do części nieruchomości, wobec czego podatek od nieruchomości za okres od dnia 9 listopada 2105 r. do dnia 30 listopada 2015 r. winien obciążać nowych właścicieli nieruchomości.

Rozpatrując wniesione od tej decyzji odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazaną na wstępie decyzją z dnia 24 czerwca 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, iż istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za okres od 9 do 30 listopada 2015 r., w związku ze zbyciem przez podatników części nieruchomości podlegającej opodatkowaniu. Organ wskazał m.in. na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., stanowiącego, iż podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych i użytkownikami wieczystymi gruntów oraz na art. 6 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, przy czym stosownie do treści ustępu 3 tego przepisu jeżeli w takcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Kolegium podniosło, iż jak wynika z treści art. 6 ust. 4 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Ponieważ ustawodawca nie wskazuje wprost przesłanek skutkujących wygaśnięciem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, jako więc przyczyny uzasadniające ustanie tego obowiązku traktuje się okoliczności przeciwne do przesłanek skutkujących jego powstaniem. Skoro więc powstanie obowiązku podatkowego uzależnione jest od objęcia własności lub posiadania określonych nieruchomości, to okolicznościami skutkującymi jego ustaniem będzie odpowiednio utrata tych praw. Wygaśniecie obowiązku podatkowego, czy też zmiana okoliczności mających wpływ na wysokość podatku od nieruchomości, zaistniałe w trakcie roku podatkowego powoduje, że podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których obowiązek ten istniał (art. 6 ust. 5 u.p.o.l.). Nawet więc w przypadku, gdy podatnik utraci prawo do określonej nieruchomości na początku danego miesiąca, to podatek będzie musiał zapłacić za cały miesiąc. Podano przy tym, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem ustalanym na rok podatkowy (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.). Zatem zaistniała w danym miesiącu zmiana okoliczności mających znaczenie dla wysokości opodatkowania wpływa na zmianę wysokości podatku dopiero od następnego miesiąca. Tym samym, skoro owa zmiana będzie miała miejsce w miesiącu listopadzie, tak jak w niniejszej sprawie, zmiana wysokości podatku następuje dopiero od miesiąca grudnia 2015 r., który jest miesiącem następnym po miesiącu w którym nastąpiła zmiana podstawy opodatkowania. Stąd za okres 11 miesięcy roku 2015 (tj. za miesiące I-XI) podatek od nieruchomości należny jest od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 527,00 m², a za 1 miesiąc od powierzchni budynków 400,83 m², co związane jest ze sprzedażą budynku o powierzchni 126,17 m². Podobnie w przypadku podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podatek od nieruchomości należny jest od powierzchni 1.143,00 m² za 11 miesięcy, a od powierzchni 779,00 m² za okres jednego miesiąca.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy, za treścią decyzji Prezydenta Kędzierzyna-Koźla z dnia 26 listopada 2015 r. przyjął, iż wyliczenie od podatku od nieruchomości przedstawiało się następująco:

• budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 527 m² x 19.09 zł x 11 m-cy = 9.222,06 zł,

• budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 400,93 m² x 19.09 zł x 1 m-c = 637,65 zł,

• grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 1.143,00 m² x 0,78 zł x 11 m-cy = 817,25 zł,

• grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 779,00 m² x 0,78 zł x 1 m-c = 50,64 zł.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy I instancji w sposób prawidłowy ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2015, zmieniając swoją decyzję ostateczną w tej sprawie z dnia 2 lutego 2015 r. w związku ze sprzedażą przez podatników części nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania, co spowodowało zmianę powierzchni budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, uwzględniając tę zmianę tylko za miesiąc grudzień 2015 r.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję skarżący, domagając się jej uchylenia w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, zarzucili uchybienie przepisom ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz niezgodność z artykułami ustawy zasadniczej Konstytucji RP, poprzez ustalenie podatku od nieruchomości od dnia 9 do dnia 30 listopada 2015 r. wobec osób, które zgodnie z prawem (akt notarialny) nie są właścicielami nieruchomości oraz gruntu i w żaden sposób nie mogli użytkować nieruchomości oraz gruntu. Powyższe uchybienia w ocenie skarżących mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem wydana decyzja jest niekorzystna dla skarżących, a uprzywilejowuje osobę nowego nabywcy nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż art. 3 ust. 1 u.p.o.l., przywołany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, określający podatnika podatku od nieruchomości całkowicie rozstrzyga istotę zaistniałego problemu prawnego z uwagi na to, że skarżący począwszy od dnia 9 listopada 2015 r. nie byli właścicielami części nieruchomości oraz gruntów w użytkowaniu wieczystym, nie użytkowali ich i nie czerpali z nich korzyści wobec czego nie mogą być uznani za podatnika tego podatku. Natomiast dalsza część ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poza przytoczonym art. 3 ust. 1 nie dotyczy skarżących. Podniesiono, iż Kolegium w zaskarżonej decyzji przyznaje, iż ustawodawca nie wskazuje wprost przesłanek skutkujących wygaśnięciem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości oraz stwierdza, że przyczyny uzasadniające ustanie tego obowiązku traktuje się przeciwnie do przesłanek skutkujących jego powstaniem. Podano również, iż z przepisów ww. ustawy nie wynika, że organ może za sporny okres obciążyć podatkiem osobę nie będącą właścicielem (podatnikiem), a wręcz przeciwnie, ustawodawca w każdym artykule ustawy posługuje się pojęciem podatnika (właściciela). Podkreślono, że Prezydent Kędzierzyna-Koźla wydał decyzję zmieniającą wysokość podatku za rok 2015 z datą 26 listopada 2015 r., a więc po podpisaniu aktu notarialnego (który stanowi prawo na terenie RP) w dniu 9 listopada 2015 r. z którego jednoznacznie wynikało, że od dnia podpisania wszelkie prawa i obowiązki przeniesione zostały na nowego właściciela nieruchomości, co również obejmuje płacenie podatków od nieruchomości. Wyrażono przekonanie, iż organ pozbawił skarżących przysługujących im niezbywalnych praw zawartych w Konstytucji RP, w treści art. 1, 2, 7 oraz art. 32 ust. 1 i 2. Wskazano, iż uchybienia organu prowadzącego postępowanie nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, jak również nie można przerzucać na obywatela błędów popełnionych przez ustawodawcę oraz przez organ podatkowy, a wszelkie wątpliwości nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść obywatela.

W odpowiedzi na skargę SKO w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 22 stycznia 2017 r. skarżący odnosząc się wprawdzie do kwestii wysokości pobranego od nich wpisu od skargi, wyjaśnili, że w ramach wniesionej skargi kwestionują oni wyłącznie zaskarżona decyzje w części dotyczącej miesiąca listopada 2015 r., nie zgadzając się z obciążeniem ich obowiązkiem podatkowym, za okres od 9-30 listopada 2015 r, gdy nie byli już oni właścicielami zbytych gruntów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - /dalej jako: p.p.s.a./ skutkuje jej oddaleniem. Kontrola legalności zaskarżonego aktu, dokonana w aspekcie kryteriów nakreślonych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie dała bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa procesowego dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził też okoliczności dających podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Kontroli sądowej w rozpatrywanej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 czerwca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. ustalonego w decyzji ostatecznej tego organu z dnia 2 lutego 2015 r. poprzez ustalenie jego w nowej wysokości wynoszącej kwotę. 10.728 zł.

Spór pomiędzy stronami dotyczy tego, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącym wymiar podatku od nieruchomości za 2015 r. Zasadnicza kwestia sporna sprowadza się do oceny, czy wskutek zaistniałego w dniu 9 listopada 2015 r. zbycia w formie Aktu notarialnego Nr Rep. [...] przez I. S. i W. S. prawa własności do części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], działka nr a o pow. 364 m² wraz z położonym na niej budynkiem magazynowym o pow. 126,17 m² - podatek od nieruchomości za następujący po tym zdarzeniu okres od dnia 9 do 30 listopada 2015 r. winien zostać zapłacony przez dotychczasowych podatników, czy też przez nabywcę przedmiotowej nieruchomości. W takim też zakresie skarżący pismem procesowym z dnia 22 stycznia 2017 r. sprecyzowali zarzutu skargi , domagając się uchylenia decyzji w części dotyczącej ustalonego im zobowiązania, obejmującego okres już po dokonanej sprzedaży części nieruchomości.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i przyjętego w niej stanowiska organu przywołać należy w pierwszej kolejności mające zastosowanie w sprawie regulacje prawne.

Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l.). W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Z kolei art. 6 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Stosownie do treści ustępu 3 tego przepisu jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

W niniejszej sprawie bezspornym było, iż w dniu 9 listopada 2015 r. doszło do przeniesienia przez podatników podatku od nieruchomości – I. S. i W. S. prawa własności części wskazanej powyżej nieruchomości na rzecz nowego podmiotu. Zdarzenie to skutkowało wszczęciem przez Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z urzędu, postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r., postępowania podatkowego w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. (ustalonego uprzednią decyzją tego organu z dnia 2 lutego 2015 r.), które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 26 listopada 2015 r. ustalającej podatnikom nową wysokość podatku od nieruchomości.

Powyższe postępowanie znajdowało uzasadnienie w treści art. 6 ust. 8 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek. Podstawę do wydania nowej decyzji stanowił natomiast art. 254 § 1 O.p., stanowiący, iż decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.

Przedstawione działanie organu I instancji, polegające na wydaniu nowej decyzji ustalającej skarżącym wysokość podatku od nieruchomości wskutek zmiany podstawy opodatkowania, było zatem uzasadnione i miało oparcie w przytoczonych przepisach prawa.

Sąd nie podziela natomiast zarzutu skarżących, iż podatek od nieruchomości za sporny okres od dnia 9 do 30 listopada 2015 r. winien obciążać nie dotychczasowych podatników, lecz nowego nabywcę nieruchomości, uznając w tym zakresie stanowisko organu podatkowego za prawidłowe.

Zaistniała w sprawie sytuacja została wprost uregulowana przez ustawodawcę w treści wskazanego powyżej art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Przepis ten jednoznacznie stanowi, iż jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Tym samym, skoro w rozpoznawanej sprawie zdarzenie mające wpływ na wysokość podatku od nieruchomości - w postaci przeniesienia przez podatników własności części nieruchomości - zaistniało w dniu 9 listopada 2015 r., podatek ten winien ulec obniżeniu w stosunku do skarżących poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym zdarzenie to nastąpiło, czyli od dnia 1 grudnia 2015 r.

Zaznaczyć przy tym należy, iż regulacja zawarta w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. pozostaje w ścisłej korelacji z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Nie jest zatem możliwe obciążenie nabywcy części nieruchomości należącej uprzednio do skarżących przedmiotowym podatkiem za okres od 9 do 30 listopada 2015 r., albowiem obowiązek podatkowy po stronie tego podmiotu powstanie dopiero pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano transakcji, czyli od dnia 1 grudnia 2015 r.

Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi zatem do wniosku, iż w realiach niniejszej sprawy zaistniała w dniu 9 listopada 2015 r. okoliczność w postaci przeniesienia własności części nieruchomości przez skarżących, mogła skutkować zmianą wysokości (obniżeniem) podatku od nieruchomości za 2015 r. dopiero od miesiąca następującego po miesiącu listopadzie, tj. od 1 grudnia 2015 r., z którym to dniem równocześnie po stronie nabywcy przedmiotowej nieruchomości powstał obowiązek podatkowy związany z nabytą nieruchomością.

Powyższego stanowiska nie zmienia podnoszona przez skarżących okoliczność, iż w związku z przeniesieniem prawa własności do nieruchomości przestali być oni podatnikami podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 u.p.o.l., co wykluczać miało obowiązek zapłaty podatku za okres po dniu 9 listopada 2015 r. Na marginesie zaznaczania wymaga, w opozycji do twierdzeń Kolegium, iż przesłanki związane z wygaśnięciem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości zostały przez ustawodawcę określone w sposób wyraźny i wiążą się z ustaniem okoliczności uzasadniających ten obowiązek, określonych w art. 3 ust.1 u.p.o.l. Wskazać bowiem należy, iż to przepis art. 3 ust.1 u.p.o.l., określa wyłącznie zakres podmiotowy podatku od nieruchomości, natomiast kwestia powstania i wygaśnięcia obowiązku podatkowego uregulowana została w art. 6 ust. 3 u.p.o.l., który również odnosi się do skarżących i kształtuje ich sytuację prawną. Nie można przy tym zaakceptować podnoszonego przez skarżących selektywnego sposobu stosowania niektórych tylko przepisów omawianej ustawy, gdyż tego rodzaju działanie prowadziłoby do faktycznego zaprzeczenia treści pozostałej regulacji ustawowej i w sposób dowolny kształtowałoby normatywną konstrukcję podatku od nieruchomości. Trafnie wskazuje się w nauce prawa, iż art. 6 u.p.o.l. reguluje zagadnienia czasowego zakresu obowiązku podatkowego oraz warunków płatności podatku od nieruchomości. Szczególny charakter tego obowiązku wynika z jednej strony z jego ciągłego charakteru, z drugiej zaś - z możliwości występowania zmian w strukturze nieruchomości, zmian powstających w związku ze zdarzeniami faktycznymi (fizycznymi) i prawnymi, jak np. podjęcie budowy, ukończenie i użytkowanie budynku lub budowli, kupno, objęcie w posiadanie czy w zarząd, wygaśnięcie umowy wieczystego użytkowania bądź zmiany sposobu użytkowania nieruchomości. Do wielkości tych zmian ustawa dostosowuje zakres obowiązku podatkowego. Przesłanki uzasadniające obowiązek podatkowy i jego wygaśnięcie mogą zmieniać się w trakcie roku podatkowego (art. 6 ust. 3). Odpowiednio więc będzie zmieniała się wysokość podatku, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła ta zmiana (E. Kornberger-Sokołowska, E. Chojna-Duch, Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz, wyd. II, [w:] Biblioteka podatkowa, baza Lex).

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skargi, iż obciążenie skarżących podatkiem za sporny okres pozostaje w sprzeczności z Aktem notarialnym Nr Rep. [...] z dnia 9 listopada 2015 r. z którego wynika, iż od dnia jego podpisania wszelkie prawa i obowiązki przeniesione zostały na nowego właściciela nieruchomości, w tym również obowiązki podatkowe. Zważyć należy, iż akt notarialny nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, a jego treść nie może wyłączyć regulacji ustawowych wiążących skarżących jako podatników.

Wobec powyższego w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie naruszała przepisów prawa, w tym regulacji zawartych w ustawie z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Powyższym rozstrzygnięciem Kolegium zasadnie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 26 listopada 2015 r. ustalającą skarżącym podatek od nieruchomości w nowej (niższej) wysokości z uwzględnieniem zmiany wysokości podatku wyłącznie za miesiąc grudzień 2015 r. co było związane z przeniesieniem przez podatników własności części nieruchomości w dniu 9 listopada 2015 r.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazywanych w skardze przepisów art. 1, 2, 7 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, albowiem postępowanie prowadzone przed organem podatkowym nie naruszało praw skarżących, a podjęte w sprawie rozstrzygniecie było zgodne z prawem.

Jednocześnie z uwagi na dokonane przez skarżących doprecyzowanie zakresu zaskarżenia decyzji organu odwoławczego, jedynie do części ustalonego im zobowiązania podatkowego, Sąd odpowiednio do rzeczywistej wartości sporu i określił w pkt II wyroku wysokość wpisu od skargi , stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221,poz.219) na kwotę 100 ( stu) złotych oraz w pkt III wyroku nakazał zwrot powstałej różnicy pomiędzy wpisem pobranym, a wpisem należnym, wynoszącej 300 (trzysta) złotych.

Mając na względzie powyższe rozważania skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.