Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1023/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 4 pkt 25, 13g
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. art. 61, 64 ust. 1, 129 ust. 2, 129a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi "T." Sp. j. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2011 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] stycznia 2011 r., którą nałożono na "T." Sp. j. z siedzibą w O. (dalej też jako spółka, skarżąca, strona) karę pieniężną w kwocie 4.800 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Jako podstawę prawną wydania decyzji WITD wskazał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U.

z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej udp., art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – dalej prd. oraz § 3 i § 57 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.).

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły okoliczności zatrzymania

w dniu [...] października 2010 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości S. ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez A. K. Zespołem pojazdów wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, tj. tłucznia, którego zadeklarowana masa wynosiła 27700 kg, w trakcie przewożenia ładunku z Niemiec do Polski. Wskazany wyżej zespół pojazdów poddany został procesowi ważenia na punkcie przystosowanym do statycznych ważeń pojazdów, znajdującym się przy drodze powiatowej nr [...] w miejscowości M.

W toku kontroli za pomocą wag statycznych została przeprowadzona kontrola nacisków osi i masy całkowitej, która wykazała, po odjęciu 200 kg i 2 %

z każdej osi, dla osi pierwszej pojedynczej nienapędowej pojazdu silnikowego –

6,57 t, dla osi drugiej pojedynczej napędowej pojazdu silnikowego – 11,07 t, dla osi trzeciej potrójnej nienapędowej naczepy – 20,78 t i rzeczywistą masę całkowitą – 38,42 t. Kierowca, po przeprowadzeniu ważenia, został poinformowany

o naruszeniach i o możliwości powtórnego ważenia, celem weryfikacji wyników,

z której nie skorzystał. Kierowca nie przedstawił wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu ponadnormatywnego. W trakcie kontroli zostały mu okazane dokumenty świadczące o prawidłowości przeprowadzenia i zabezpieczenia procesu ważenia. Zgodnie z protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów przy drodze powiatowej nr [...], wykonanym przez uprawnionego geodetę, spadki wzdłużne i poprzeczne nie przekraczały dopuszczalnych spadków.

Biorący udział w kontroli kierowca podpisał protokół kontroli nie wnosząc żadnych uwag.

W odpowiedzi na pismo WITD z [...] października 2010 r. zawiadamiające

o wszczęciu postępowania administracyjnego, spółka przy piśmie z 15 listopada 2010 r. przesłała organowi żądane dokumenty, w tym między innymi uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kopię zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON oraz kopię aktualnego odpisu z KRS. Nadto poinformowała o ustanowieniu pełnomocnika w jej sprawie, zgodnie z załączonym pełnomocnictwem.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją

z [...] stycznia 2011 r., nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną

w kwocie 4.800 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Powołując się na wskazane na wstępie normy ustawy o drogach publicznych,

jej załącznika, prawo o ruchu drogowym, ustalenia faktyczne protokołu kontroli oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, wskazał, że droga wojewódzka nr [...] należy do kategorii dróg, na których dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynosi 8 ton. Zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy o drogach publicznych lp. 6 dopuszczalny nacisk osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, zgodnie z lp. 6.7 dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, nacisk nie może przekroczyć 8 ton. W związku z powyższych WITD wskazał, że podczas wspomnianej na wstępie kontroli zespołu pojazdów stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej – 11,7 t, co wykazało przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 3,07 t i z tego tytułu przewidziano karę pieniężną w wysokości określonej w załączniku

nr 2 udp., tj.

- lp. 6.7 lit. d) powyżej 9,0 t do 9,5 t – 1.200 złotych

oraz

- lp. 6.7 lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo – 900 złotych × 4 = 3.600 złotych.

W odwołaniu z dnia [...] lutego 2011 r. spółka domagała się uchylenia decyzji organu I instancji w całości, wstrzymania jej wykonania i umorzenia postępowania. Spółka podniosła, że inspektorzy przeprowadzający kontrolę nie określili w protokole w odpowiedni sposób miejsca kontroli. Jej zdaniem, określenie miejsca kontroli, jako "S. droga krajowa [...]", nie pozwala ustalić ani właściwego stanu faktycznego, ani właściwego stanu prawnego do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Stąd też zarówno dokumentacja kontrolna, całe postępowanie wyjaśniające, jak i ostatecznie decyzja zawierają istotne braki, świadczące o wadliwości rozstrzygnięcia sprawy. Nadto spółka wskazała, że przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w nielegalnej formie. Funkcjonariusze nie mieli prawa zatrzymywać pojazdu do kontroli w jednym miejscu, a następnie kierować go do ważenia na punkt kontrolny znajdujący się w sporej odległości od miejsca zatrzymania.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w całości w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

GITD wskazał w swym rozstrzygnięciu, że ważenie kontrolowanego zespołu pojazdów odbyło się przy pomocy wag, posiadających aktualne świadectwa legalizacyjne, w miejscu zatwierdzonym przez geodetę, po uprzednim dokonaniu stosownych pomiarów "pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów". Wskazał, że dokumenty potwierdzające ww. okoliczności znajdują się w aktach sprawy i zostały okazane kierowcy kontrolowanego zespołu pojazdów przed rozpoczęciem ważenia, co wynika z protokołu kontroli, podpisanego przez kierowcę bez zastrzeżeń.

Organ rozważywszy argumenty spółki nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia i wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 prd. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. Zatem, podmiot dokonujący przewozu przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Jak podał organ, w interesie profesjonalnego przewoźnika leży taki system załadunku pojazdu, by nie przekraczane były normy przewidziane przepisami ustawy o drogach publicznych. GITD zaznaczył, że ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje w jaki sposób należy dokonywać załadunku. Nadto organ podał, że zgodnie z art. 129a prd. kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone

w art. 129 ust. 2 prd., które są wystarczające, aby po zatrzymaniu pojazdu do kontroli inspektor mógł, wydając polecenie osobie kontrolowanej, skierować pojazd na stanowisko kontrole do ważenia pojazdów. W przypadku pilotowania pojazdu

z miejsca zatrzymania do miejsca kontroli przez inspektorów nie może być mowy

o stwarzaniu zagrożenia dla innych uczestników ruchu. GITD odpierając zarzut niewłaściwego określenia miejsca zatrzymania w dniu kontroli zespołu pojazdów wskazał, że jest ono wystarczające dla ustalenia odpowiedzialności przewoźnika, gdyż sankcjonowane jest poruszanie się po drogach pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia. W protokole precyzyjnie określono po jakiej drodze poruszał się pojazd, dlatego dywagacje spółki w tym zakresie nie mogą zostać uwzględnione. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż pojazd został zważony na zatwierdzonym miejscu przy drodze powiatowej nr [...], a kierowca nie wnosił do protokołu żadnych uwag dotyczących ważenia pojazdu w miejscu innym niż wynikające

z okazanego mu dokumentu zatwierdzenia.

Podsumowując, GITD wskazał, że kontrola drogowa została przeprowadzona przez uprawnioną osobę, na miejscu przystosowanym do ważenia pojazdów, przy pomocy legalizowanych urządzeń. Wyniki pomiarów zapisane

w protokole nie budzą wątpliwości, zaś stwierdzone naruszenia były podstawą do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości wynikającej wprost z załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.

W skardze do tutejszego Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2011 r. oraz decyzji ją poprzedzającej.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 129 ust. 2 w związku z art. 129a prd. oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego w zakresie, w jakim inspektorzy podczas kontroli drogowej przekroczyli swoje uprawnienia i nakazali kontrolowanemu kierowcy przemieszczenie pojazdu, celem przeprowadzenia pomiaru nacisków osi,

w miejsce znacząco odległe od miejsca zatrzymania pojazdu. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że żaden przepis ustawy, ani rozporządzenia nie daje takich kompetencji, zaś organy administracji I i II instancji pozyskany w sposób bezprawny i nielegalny materiał dowodowy, wykorzystały go celem nałożenia kary pieniężnej. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 81, 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 75 i 76 Kpa. - w zakresie,

w jakim organy administracji ustaliły w oparciu o bezprawne dowody okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i na ich podstawie nałożyły na skarżącą karę pieniężną.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł

o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej w dniu [...] października 2010 r. W trakcie tej kontroli dokonano ważenia pojazdu, który okazał się nienormatywny.

Zgodnie z art. 61 prd. – ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Przepis art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi

w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz

z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych

w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 prd.).

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g udp., wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy.

Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona.

W niniejszej sprawie służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżącej spółki, przewożący w momencie kontroli tłuczeń, przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj

i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] października

2010 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał się pod protokołem, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wskazywał na walor dowodowy protokołu z kontroli drogowej, na okoliczność stwierdzonych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego naruszeń przepisów ustawy o drogach publicznych.

W wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 NSA podkreślił, iż protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, z tego między innymi względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Z tego względu nie można przyznać racji skarżącej, jakoby materiał dowodowy pozyskany został w rozpatrywanej sprawie w sposób bezprawny

i nielegalny.

W świetle obowiązujących przepisów prawa, argumenty strony nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kary pieniężnej. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, dotyczące ustalenia miejsca kontroli nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia jej odpowiedzialności. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu została określona

w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą

w art. 40c udp. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym.

W niniejszym przypadku podczas kontroli drogowej ustalono, co potwierdzone zostało w protokole kontroli, że zespół pojazdów był nienormatywny,

a skarżąca nie posiadała wymaganego zezwolenia na przejazd nim po drogach publicznych. W aktach sprawy znajdują się protokoły z pomiaru równości terenu

na stanowisku kontroli pojazdów, gdzie dokonano ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów oraz świadectwa legalizacji wag, których użyto podczas ważenia.

Dokumenty te stanowią dowody w sprawie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o nie możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy.

Za niezasadne, w ocenie Sądu, należy uznać zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto, wydając określone rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie takim dowodem jest niewątpliwie protokół kontroli oraz ważenia pojazdu. W tej sytuacji Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 Kpa.

Ponadto wskazać należy, iż wbrew twierdzeniu skarżącej, strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, bowiem pismem z dnia [...] października 2010 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował stronę

o treści art. 10 § 1 Kpa. wskazując, iż ma ona prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawo zgłaszania żądań na każdym etapie postępowania. Zarzut skarżącej jest zatem w tym zakresie całkowicie bezzasadny.

Należy jednocześnie podzielić stanowisko organów transportu drogowego, że w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t i za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo. O powyższym zadecydował wynik ważenia oraz pomiarów pojazdu poddanego w dniu

29 października 2010 r. kontroli, potwierdzający naruszenia dopuszczalnych norm,

a mianowicie wobec stwierdzonego nacisku 11,07 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu przekroczenie wyniosło 3,07 t.

Nie ma racji skarżąca twierdząc, iż brak było podstaw do nałożenia kary

w wysokości 4.800 złotych z tytułu odnotowanych przekroczeń dopuszczalnych nacisków osi skontrolowanego pojazdu nienormatywnego.

Jak słusznie przyjął organ przepis lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) załącznika nr 2

do udp. umożliwia nałożenie takiej kary za "przekroczenie powyżej 9,0 t do 9,5 t" i za "każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo". Z tych przyczyn zarzuty skarżącej w tym zakresie należało oddalić jako niezasadne.

Skarżąca podniosła naruszenie art. 129 ust. 2 w związku z art. 129a prd. oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego - w zakresie, w jakim inspektorzy podczas kontroli drogowej przekroczyli swoje uprawnienia i nakazali kontrolowanemu kierowcy przemieszczenie pojazdu celem przeprowadzenia pomiaru nacisków osi,

w miejsce znacząco odległe od miejsca zatrzymania pojazdu. Podkreślenia wymaga, iż na podstawie art. 129a prd. kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 2 prd. Tymi uprawnieniami są m.in. kontrolowanie ruchem, wydawanie poleceń osobie kontrolowanej co do jej zachowania, usuwania lub przemieszczania pojazdu, sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze. Powyższe uprawnienia są wystarczające, aby po zatrzymaniu pojazdu do kontroli inspektor mógł wydając polecenie osobie kontrolowanej skierować pojazd na stanowisko kontrolne, które spełnia stosowne wymagania dla skontrolowania stanu technicznego, wymiarów, nacisków oraz masy kontrolowanego pojazdu. Z argumentacji zawartej w skardze wynika, iż zdaniem skarżącej, zatrzymanie pojazdu do kontroli i sama kontrola powinny się odbywać w jednym, określonym miejscu, położonym w najbliższej odległości od punktu ważenia, w którym pojazd nie zagrażałby bezpieczeństwu ruchu drogowego. Nie można uznać tego twierdzenia za zasadne, gdyż przy takim założeniu pojazdy przeciążone zawsze omijałyby trasę, przy której odbywają się kontrole, a to stwarzałoby pole do nadużyć ze strony przewoźników. Wskazać należy, iż w przypadku kontroli nacisków osi oraz masy pojazdu koniecznym jest by miejsce kontroli było przystosowane do przeprowadzenia czynności kontrolnych, gdyż uzyskanie prawidłowych wyników pomiarów jest niezwykle istotne dla ustalenia zgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego sprawy. Wskazać należy przy tym, iż w miejscu zatrzymania do kontroli nie zawsze istnieje możliwość dokonania odpowiednich pomiarów parametrów pojazdu. Nie do zaakceptowania jest zatem eksponowany przez skarżącą argument braku uprawnień inspektora do skierowania pojazdu na zatwierdzone miejsce ważenia, skoro z ustawy Prawo o ruchu drogowym wyraźnie wynika uprawnienie Inspekcji Transportu Drogowego do sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze. Jeśli więc istnieje duże prawdopodobieństwo, że pojazd przekracza dopuszczalne parametry, uprawniony kontroler transportu drogowego ma prawo do wydania polecenia kontrolowanemu uczestnikowi ruchu co do sposobu jego zachowania się, czyli w przedmiotowej sprawie - do przemieszczenia się w celu dokonania pomiarów parametrów pojazdu w zalegalizowanym i przeznaczonym do tego miejscu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 18 stycznia 2011 r. VI SA/Wa 2086/10). Należy również podkreślić, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego korzystają z miejsc ważenia pojazdów wyznaczanych i utrzymywanych przez odpowiednich zarządców dróg. Stanowiska ważenia pojazdów są wyznaczane na podstawie aktualnego pomiaru pochylenia terenu, dokonanego przez uprawnionego geodetę i potwierdzonego odpowiednim protokołem. Zatwierdzenia stanowiska do kontroli pojazdów dokonuje Dyrektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego (lub upoważniony przez niego pracownik). Jak wynika ze zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materialu dowodowego, protokół z zatwierdzenia terenu na tym stanowisku od momentu wszczęcia postępowania znajdował się w aktach sprawy. Skarżąca miała zatem zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Wobec powyższego nie ma wątpliwości, iż ważenie odbyło się na miejscu do tego przystosowanym oraz zatwierdzonym przez odpowiedni organ.

Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.