Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 20/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-02-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. w Olsztynie wniosku Ł.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od spadku i darowizn postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Ł.W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od spadku i darowizn .

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniono tym, że kwota podatku w wysokości 22.823 zł jest znacząca i przekracza jego roczny dochód. Dobrowolne natychmiastowe wykonie decyzji przez skarżącego nie jest możliwe, a ewentualna egzekucja z nieruchomości , będzie skutkować trudnymi do odwrócenia konsekwencjami. Mianowicie istnieje obawa wypowiedzenia umowy kredytowej z dnia 17 listopada 2010r. Będzie to oznaczało postawienie całego zobowiązania w stan natychmiastowej wykonalności, utratę preferencji wynikającej z programu "Rodzina na swoim".

Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie wniosku. Wskazał, że przywołane argumenty nie są wiarygodne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 j.t.) – zwanej dalej p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności

(por. postanowienie NSA z dnia 18.06.2004r., FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r., GZ 138/2004, LEX

nr 281811).

Należy wskazać, iż dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wystarcza samo podniesienie argumentów będących odzwierciedleniem części treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). W rozpoznawanej sprawie przedmiotowy wniosek tych kryteriów nie spełnia. W szczególności nie zwiera żadnych danych, wynikających choćby z umowy kredytowej, które uzasadniałyby tezy wniosku. Ponadto na tym etapie gołosłowne jest stwierdzenie, że wierzyciele zamierza prowadzić postępowanie egzekucyjne z nieruchomości.

Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia