Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 932/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Asesor WSA Michał Podsiadło, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] w W. na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...]lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] w W. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2019 r., nr W/117/2019, Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie na cele mieszkalne kamienicy frontowej oraz jej oficyny, położonych na działce ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], przy ul. M. [...] w W. Na postanowienie to inwestor, tj. I. Sp. z o.o.., złożył zażalenie.

Po rozpatrzeniu tego zażalenia, Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, działając na podstawie art. 132 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), postanowieniem z dnia 27 lutego 2019r., nr W/159/2019, uchylił własne postanowienie z dnia 12 lutego 2019 r., nr W/117/2019 oraz uzgodnił ww. projekt decyzji.

Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. M. [...] w W. złożyła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia z dnia 27 lutego 2019r., nr W/159/2019, jako wydanego z rażącym naruszeniem art. 13 § 1 i § 2 w zw. z art. 144 k.p.a.

W przedmiotowym wniosku Wspólnota podniosła, że przy wydaniu skarżonego postanowienia na podstawie art. 132 k.p.a., nie zostały spełnione przesłanki przewidziane zarówno w § 1, jak i 2 tego przepisu. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. M. [...] w W., która była stroną postępowania, nie wniosła zażalenia na postanowienie z dnia 12 lutego 2019 r., ani nie wyraziła zgody na jego uchylenie. Fakt, że wniesienie odwołania nie daje organowi pierwszej instancji prawa swobodnego uchylenia lub zmiany decyzji, lecz zależy od woli wszystkich stron (wyrażonej w odwołaniu lub osobnej zgodzie), wskazuje, że celem ustawodawcy była właśnie ochrona interesu prawnego wszystkich uczestników postępowania. Poza przypadkiem zgodnego działania wszystkich zainteresowanych, niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ w ramach postępowania wyjaśniającego dochodzi do określonych wniosków i rozstrzygnięcia, a następnie - w kilka dni, na podstawie jednego pisma jednej strony - całkowicie zmienia ocenę stanu faktycznego i samą treść orzeczenia. Podkreśliła, że taka zmiana decyzji pierwszoinstancyjnej może być dokonana wyłącznie po przeprowadzeniu przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z udziałem wszystkich stron i po wysłuchaniu ich stanowiska.

Zdaniem Wspólnoty, wnioski te są szczególnie uzasadnione w sprawie dotyczącej niniejszego uzgodnienia konserwatorskiego. Rozstrzygnięcie organu ma tu bowiem charakter w dużej mierze uznaniowy i wymaga uwzględnienia sprzecznych nieraz interesów różnych stron. Tymczasem Wspólnota nie miała nawet możliwości zapoznania się z twierdzeniami inwestora, zawartymi w uwzględnionym zażaleniu, nie wspominając nawet o zajęciu wobec nich oraz wobec nowego materiału dowodowego stanowiska przed wydaniem postanowienia z dnia 27 lutego 2019 r.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego

i Sportu, zwany dalej Ministrem, postanowieniem z 26 lutego 2021r., znak: DOZ-OAiK.650.227.2020.KS, na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020r., poz. 282 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2 i art. 61a § 1 k.p.a. - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 lutego 2019 r., nr W/159/2019.

W uzasadnieniu ww. postanowienia na wstępie Minister wyjaśnił, że dla terenu objętego przedmiotową inwestycją nie został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym, zgodnie z przepisem art. 4 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020r. poz. 293 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy, którą stosownie do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 2 i art. 60 ust. 1 tej ustawy, wojewódzki konserwator zabytków uzgadnia w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Przepis art. 53 ust. 5 tej ustawy stanowi natomiast, że uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że zażalenie na postanowienie organu ochrony zabytków przysługuje wyłącznie inwestorowi. Organ wyjaśnił również zastosowanie przepisu art. 132 § 1 i § 2 k.p.a. a następnie podał, że właściwość rzeczowa organu konserwatorskiego w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, że budynek położony przy ul. M. [...] w W. znajduje się na terenie układu urbanistycznego ulicy M. wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją z lipca 1965 r. Ponadto budynek ujęty jest indywidualnie w gminnej ewidencji zabytków zgodnie z Zarządzeniem Nr 2998/2012 Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 lipca 2012 r. w sprawie założenia ewidencji zabytków Miasta Stołecznego Warszawy.

Dalej, Minister podkreślił, że ustawodawca w art. 53 ust. 5 u.p.z.p., nie określił, czy strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, nie będące inwestorem - a zatem nie posiadające prawa do złożenia zażalenia na postanowienie wydane w przedmiocie uzgodnienia decyzji zachowują legitymację do wzruszenia w trybach nadzwyczajnych postanowień wydanych w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Takim postanowieniem będzie przy tym zarówno postanowienie wydane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków na podstawie art. 106 k.p.a, po otrzymaniu wniosku organu gminy o uzgodnienie, jak i wydane na podstawie art. 132 k.p.a - po rozpoznaniu zażalenia inwestora.

Zdaniem Ministra przyjąć należy, iż strony nie będące inwestorami utraciły uprawnienie do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym postanowienia wydanego

w sprawie uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy. Odmienne stanowisko prowadziłoby bowiem do nieracjonalnych, z punktu widzenia prawnego

i społecznego, konsekwencji. Z jednej strony wyłączona byłaby możliwość wniesienia zażalenia (a więc tryb zwyczajny wzruszania postanowienia), z drugiej zaś, dopuszczalne byłoby wzruszenie ostatecznego postanowienia (zastosowanie trybu nadzwyczajnego). Skoro stronom postępowania nie będącym inwestorami, w związku z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, została wyłączona możliwość wniesienia zażalenia w trybie zwykłym to przyjęcie, że mają one prawo do wszczynania trybów nadzwyczajnych, przeczyłoby zasadom wykładni systemowej. Zgodnie z tą zasadą nie należy interpretować przepisów prawa w sposób prowadzący do ich sprzeczności z innymi przepisami. Z art. 126 k.p.a. wynika, że tryby te mają zastosowanie jedynie do postanowień, na które przysługuje zażalenie, zatem w odniesieniu do postanowień, które nie mogą być zaskarżane przez określone strony postępowania, nie może być wszczęte na wniosek tychże stron postępowanie w trybie nadzwyczajnym.

Reasumując Minister wskazał, że przepis ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący, że zażalenie na postanowienie organu ochrony zabytków przysługuje wyłącznie inwestorowi, niewątpliwie dokonuje modyfikacji zapisów § 5 art. 106 k.p.a., który stanowi, że zajęcie stanowiska przez organ współdziałający następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Podkreślił, że konsekwencją treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. jest również niemożność kwestionowania takiego postanowienia w jednym z administracyjnych postępowań nadzwyczajnych, w tym w postępowaniu nieważnościowym.

W odniesieniu do powyższych rozważań, Minister na koniec podał, iż z akt

niniejszej sprawy wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. M. [...] w W., nie jest inwestorem w odniesieniu do ww. inwestycji, zatem nie posiada prawa do złożenia zażalenia na ww. postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwator Zabytków z 27 lutego 2019 r., a także prawa do jego wzruszenia w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a, w tym trybie art. [...] k.p.a.

Skargę do Sądu na opisane wyżej postanowienie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. M. [...] w W. wnosząc o jego uchylenie w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 a § 1 k.p.a. - poprzez uznanie, że nie można wszcząć na wniosek skarżącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności skarżonego postanowienia, gdyż z faktu wyłączenia w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. możliwości złożenia przez skarżącą zażalenia na skarżone postanowienie wynika, że nie może ona też złożyć wniosku o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, podczas gdy z faktu wyłączenia w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. możliwości złożenia przez skarżącą zażalenia na skarżone postanowienie nie wynika, że nie może on złożyć wniosku o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, a zatem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności skarżonego postanowienia mogło zostać wszczęte na wniosek skarżącego, co oznacza, że Minister bezpodstawnie odmówił uczynienia tego.

Zdaniem skarżącej Wspólnoty, postanowienie Ministra jest sprzeczne z prawem

i powinno zostać w całości uchylone.

Skarżąca podniosła, że analiza orzecznictwa, daje podstawy do stwierdzenia, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, błędnie uznano, że ograniczenie podmiotowe z art 53 ust. 5 u. p.z.p. ,obejmuje swoim zakresem także postępowanie nieważnościowe. Podkreśliła, że od postępowania zwykłego należy odróżnić nadzwyczajne (...). Postępowanie zażaleniowe otwiera drogę do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia uzgodnienia, zaś postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, jest ograniczone wyłącznie do stwierdzenia czy postanowienie uzgodnieniowe nie zostało dotknięte kwalifikowanymi wadami, wyliczonymi enumeratywnie w art. [...] § 1 k.p.a. (...).

W orzecznictwie przyjęto wprost pogląd, zgodnie z którym art. 53 ust. 5 u.p.z.p., nie wyłącza możliwości kwestionowania w trybach nadzwyczajnych rozważanego postanowienia przez strony niebędące inwestorem (...).

Skarżąca podkreśliła również, że nie można podzielić stanowiska, że wynikające z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ograniczenie legitymacji do wniesienia zażalenia wyłącznie do inwestora, należy przenieść na wyłączenie możliwości żądania stwierdzenia nieważności postanowienia uzgadniającego na inne strony tego postępowania. Wykładnia ta pozostaje w sprzeczności z funkcją postępowania zażaleniowego z nadzwyczajnymi trybami postępowania administracyjnego, a zwłaszcza postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. Uregulowanie legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające zostało przedmiotowo ograniczone wyłącznie do weryfikacji w postępowaniu zażaleniowym. Z tej regulacji prawnej nie ma podstaw do wyprowadzenia ograniczenia podmiotowego legitymacji do żądania weryfikacji w nadzwyczajnych trybach postępowania".

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury Dziedzictwa Narodowego i Sportu, wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. [...] k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa narodowego i Sportu, z dnia 26 lutego 2021r., znak: DOZ-OAiK.650.227.2020.KS, odmawiające skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 lutego 2019 r., nr W/159/2019, wydanego na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia Ministra, stanowił art. 61a § 1 k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W ocenie Ministra, z uwagi na treść art. 53 ust. 5 u.p.z.p., strona nie będąca inwestorem, a zatem nie posiadająca legitymacji do złożenia zażalenia na postanowienie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy, nie jest także uprawniona do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym postanowienia wydanego w sprawie uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy.

Sąd nie podziela powyższej oceny, bowiem przepisy art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie wyłączają stronom innym niż inwestor możliwości domagania się stwierdzenia nieważności postanowienia o uzgodnieniu lub odmowie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.

Zdaniem Sądu, treść art. 53 ust. 4 u.p.z.p., należy odczytywać w związku z normą art. 64 ust. 1 tej ustawy, która stanowi, że przepisy m.in. art. 53 ust. 3-5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

Wykładnia językowa art. 53 ust. 5 u.p.z.p., prowadzi do uznania, że ograniczenie podmiotowe zawarte w omawianym przepisie, dotyczy tylko i wyłącznie wniesienia zażalenia. Prawidłowa wykładnia opiera się nie tylko na odczytaniu treści przepisu, w tym przypadku jednoznacznej, ale musi uwzględniać jego cel i miejsce w systemie prawa. Należy zwrócić uwagę, że aktualna treść art. 53 ust. 5 u.p.z.p., została wprowadzona do obowiązującego porządku prawnego na mocy art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106 poz. 675). Celem tej ustawy było zaś przyśpieszenie postępowań i skrócenie procesu inwestycyjnego dotyczącego inwestycji celu publicznego, w tym sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu przepisów Prawa telekomunikacyjnego – a nie w odniesieniu do wszystkich inwestycji, choć na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. – art. 53 ust. 5 tej ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest uprawnionych podstaw do wywodzenia z treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. podmiotowego ograniczenia, które miałoby dotyczyć też postępowań nadzwyczajnych. Wszczęcie tego rodzaju postępowań nie stanowi przeszkody dla realizacji celu ww. ustawy, tj. przyśpieszenia i skrócenia procesu inwestycyjnego, ponieważ wydanie przez właściwy organ uzgodnienia, uprawnia do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Z drugiej strony, możliwość zainicjowania postępowań nadzwyczajnych stanowi gwarancję prawną w realizacji zasady legalizmu, w tym możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi. Przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p., nie służy zatem ograniczeniu kontroli legalności postanowień uzgodnieniowych lecz przyśpieszeniu postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto na uwagę zasługuje, że ustawodawca nie ograniczył w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy czasowej możliwości stwierdzenia ich nieważności, jak uczynił to w odniesieniu do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem art. 53 ust. 7 u.p.z.p., nie ma odpowiedniego zastosowania do decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 59, art. 60 i art. 64 u.p.z.p. Potwierdza to zatem ogólną tezę o możliwości dochodzenia stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego wydanego w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Nie bez znaczenia jest też wyrażony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym art. 53 ust. 5 p.p.s.a. nie pozbawiła stron postępowania, innych niż inwestor, możliwości wykazania wadliwości dokonanych uzgodnień jako tych, które mają istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2014 r., II OSK 134/13; wyrok WSA w Rzeszowie z 21 czerwca 2011 r., II SA/Rz 380/11, wyrok WSA w Warszawie z 13 października 2011 r., IV SA/Wa 926/11). Skoro zatem nie wykluczono możliwości podważenia legalności uzgodnienia przez inne strony postępowania niż inwestor, zasadnym jest stwierdzenie braku ograniczeń podmiotowych wynikających z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. do przeprowadzenia postępowania nieważnościowego z wniosku innych podmiotów niż inwestor, oczywiście o tyle, o ile podmiot wnioskujący posiada przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wreszcie źródła wskazywanego ograniczenia nie może stanowić także treść art. 126 k.p.a., ponieważ postanowienia wydane w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. nie są stricte postanowieniami, od których nie przysługuje zażalenie, albowiem – jak już wyżej wskazano – takie uprawnienie przyznano inwestorowi. W konsekwencji do tych postanowień, jako tych od których przysługuje zażalenie, stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 145-152 oraz art. 159 k.p.a., tj. przepisy dotyczące postępowań nadzwyczajnych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2020r. sygn. akt II OSK 1365/18).

Zdaniem Sądu nie można podzielić stanowiska Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu przyjętego w zaskarżonym postanowieniu, że wynikające z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ograniczenie legitymacji do wniesienia zażalenia wyłącznie do inwestora, należy przenieść na wyłączenie możliwości żądania stwierdzenia nieważności postanowienia uzgadniającego na inne strony tego postępowania. Wykładnia ta pozostaje w sprzeczności z funkcją postępowania zażaleniowego z nadzwyczajnymi trybami postępowania administracyjnego, a zwłaszcza postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. Uregulowanie legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające, zostało przedmiotowo ograniczone wyłącznie do weryfikacji w postępowaniu zażaleniowym. Z tej regulacji prawnej nie ma podstaw do wyprowadzenia ograniczenia podmiotowego legitymacji do żądania weryfikacji w nadzwyczajnych trybach postępowania (patrz: wskazywane wyżej wyroki NSA o sygn. akt II OSK 2351/14 i II OSK 239/18).

Reasumując, przyznanie wyłącznie inwestorowi prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu (art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie pozbawia innych stron postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, możliwości żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez Ministra art. 53 ust. 5 w zw. z 64 ust. 1 u.p.z.p. zasługuje na uwzględnienie. Błędna wykładnia tego przepisu, doprowadziła do wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego, zaskarżone postanowienie jako wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, zostało uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a, o czym sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. W toku dalszego rozpoznania sprawy, organ uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.