Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 256/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 h ust. 1, ust. 2, art. 37 j ust. 1 pkt 4, art. 37 k ust. 1, art. 37 l ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2571
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity
article: art. 151;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś ( spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za miesiące od grudnia 2006 roku do czerwca 2008 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P., działając na podstawie art. 207 w zw. z art. 21 § 3, art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 54 § 1 pkt 7, art. 55 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), art. 37 h ust. 1 i ust. 2, art. 37 j ust. 1 pkt 4, art. 37 k ust. 1, art. 37 l ust. 1, art. 37 m ust. 4 oraz art. 37 n ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 37 o ust. 1 pkt 1, art. 37 q ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 z późn. zm.) stwierdził powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił K. P. wysokość opłaty paliwowej za poszczególne miesiące od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r., łącznie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w P. przeprowadzili w firmie "X" K. P. postępowanie kontrolne w zakresie podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za okres od 1.12.2006 r. do 30.06.2008 r., zakończone wynikiem kontroli nr [...] z dnia [...].04.2012 r., który zawiera ustalenia w zakresie opłaty paliwowej za powyższy okres. Ponadto po zakończeniu postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wydał decyzję nr [...] z dnia [...].04.2012 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...].05.2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec K. P. w zakresie opłaty paliwowej za poszczególne miesiące od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r.

Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 37 h ust. 1 i ust. 2 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym podlega opłacie paliwowej. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. Ustawa o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym reguluje kwestie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, stwierdzając co do zasady, że ciąży on zgodnie z art. 37 j ust. 1 pkt 4 na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej zgodnie z art. 37 k ust. 1 ww. ustawy powstaje z dniem, w którym podmioty są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu. Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, od jakich podmiot jest obowiązany zapłacić podatek akcyzowy (art. 37 I ust. 1 ustawy).

Z otrzymanych dokumentów z UKS w P. wynika, że K. P. w okresie od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą "X" z siedzibą w P. Na wynajmowanej stacji paliw zajmowała się sprzedażą detaliczną paliw do pojazdów silnikowych. Dokonywała również detalicznej sprzedaży akcesoriów samochodowych, wyrobów tytoniowych oraz artykułów spożywczych. W ewidencjach nabycia (VAT) prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za okres od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r. Strona ujęła m.in. faktury VAT, dokumentujące nabycie 338164 litrów oleju napędowego wyszczególnionego na fakturach, na których jako wystawcy występowały firmy takie jak: "Y" Spółka z o.o. z siedzibą w P., "Z" Spółka z o.o. z siedzibą w P., "W" Spółka z o.o. z siedzibą w P., "R" Sp. z o.o. z siedzibą w L.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. ustalił, że ww. transakcje były transakcjami fikcyjnymi, nie odzwierciedlającymi stanu rzeczywistego, a opisane w nich zdarzenia gospodarcze pomiędzy wystawcą a odbiorcą faktur w rzeczywistości nie miały miejsca. W związku z powyższym stwierdził, że strona w okresie od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r. wprowadziła do obrotu olej napędowy pochodzący z niewiadomego źródła w ilości 338164 litry. Strona w ww. okresie nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego, nie składała deklaracji w zakresie podatku akcyzowego i informacji o opłacie paliwowej, w związku z czym po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego Dyrektor UKS w P. wydał decyzję nr [...] z dnia [...].04.2012 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r.

W tej sytuacji organ był zobowiązany do określenia – na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 37 q ww. ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym – wysokości zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej.

W myśl art. 37 j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym Strona stała się podmiotem zobowiązanym do zapłaty opłaty paliwowej od wprowadzonego paliwa silnikowego. W przedmiotowej sprawie pojęcie paliwo silnikowe obejmuje swym zakresem olej napędowy (PKWiU 23.20.15) - zgodnie z art. 37h ust. 3 cytowanej wyżej ustawy. Strona nie składała informacji o opłacie paliwowej oraz nie obliczała i nie wpłacała opłaty paliwowej.

Stawki opłaty paliwowej przyjęto zgodnie z art. 37 m ust. 4 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowy oraz:

- obwieszczenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2006 (M.P z 2005 r. nr 80, poz. 1144) - 107,63 zł za tonę paliwa,

- obwieszczenia Ministra Transportu z dnia 28 grudnia 2006 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2007 (MP z 2006 r. Nr 90, poz.958) - 108,60 zł za tonę paliwa,

- obwieszczenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2008 (MP z 2007 r. Nr 94, poz. 1033) - 110,88 zł za tonę paliwa.

Ilość wprowadzonego na rynek krajowy oleju napędowego określona została w litrach. Z tego powodu, w celu dokonania przeliczeń na tony, ilości paliwa wykazanego w decyzji nr [...] z dnia [...].04.2012 r. wykorzystano przelicznik litra paliwa na tony w temperaturze 15°C - zgodnie z przelicznikami opublikowanymi przez Polski Komitet Normalizacyjny Polska Norma ISO 91-1, które wynoszą - dla oleju napędowego - 0,845 g/ml.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Odwołująca zarzuciła, że decyzja została wydana na podstawie materiału dowodowego zabranego w sprawie przez Urząd Kontroli Skarbowej w P. i decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...].04.2012 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, która nie jest prawomocna, gdyż została zaskarżona i nadal toczy się postępowanie. Wskazywała, że zakupione przez nią paliwo było już obciążone opłatą paliwową, zatem nie powinna jej ponownie płacić. Zapewniali ją o tym partnerzy handlowi i wskazywała na to realna cena rynkowa obowiązująca w hurcie. To sprzedawcy hurtowi winni być obciążeni obecnie opłatą paliwową.

Dyrektor Izby Celnej w P., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz art. 37 h ust. 1 i ust. 2, art. 37 j ust. 1 pkt 4, art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 z późn. zm.) decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, w pełni podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji podkreślił w szczególności, że rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty paliwowej jest bezpośrednim następstwem wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P w decyzji określającej Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, jak i Dyrektor Izby Celnej w P. w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymującej w mocy to rozstrzygnięcie, wykazali niezbicie, że Strona nabyła olej napędowy pochodzący z niewiadomego źródła, od którego na wcześniejszym etapie obrotu nie zapłacono akcyzy. Z tego tytułu, w myśl art. 4 ust. 3 w związku z ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym, Strona stała się podatnikiem w akcyzie. Okoliczności te stanowiły z kolei podstawę do wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. zaskarżonej decyzji w zakresie opłaty paliwowej.

W ocenie organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie strony jakoby od nabywanego przez nią paliwa została uiszczona opłata paliwowa. Odwołująca w żaden sposób tego nie wykazała. Nie świadczy o tym wskazywana przez podatnika okoliczność, że cena nabywanego paliwa była zbliżona do cen rynkowych oleju napędowego w hurcie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że strona nabywała paliwo z nieznanego źródła, bez zapłaconej akcyzy. W konsekwencji stwierdzić należało, że nie została od niego zapłacona opłata paliwowa i należało określić obowiązek zapłaty opłaty paliwowej odwołującej. Obowiązek ten jest bowiem ściśle związany z obowiązkiem podatkowym w akcyzie. Wynika to z zależności, że co do zasady obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych.

W skardze na powyższą decyzję K. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie:

- art. 12 i art. 77 § 1 Kpa poprzez niezbadanie w sposób wnikliwy i wyczerpujący sprawy i przyjęcie nieprawidłowych, niezgodnych z rzeczywistością faktów za prawdziwe i stanowiących przez to podstawę wydania zaskarżonej decyzji o tej treści;

- art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego;

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;

- art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez określenie wysokości zobowiązania podatkowego przekraczającego dochód, który faktycznie strona osiągnęła, co powoduje, że decyzja jest niewykonalna, a zatem dotknięta rażącym naruszeniem prawa i z mocy prawa nieważna.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że zobowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej powinien być dostawca towaru handlowego. Dostawy zostały zrealizowane, a przed dokonaniem przedmiotowych transakcji Skarżąca zażądała okazania dokumentów rejestracyjnych kontrahentów. Spółki posiadały nr identyfikacji podatkowej i były wpisane w rejestrze przedsiębiorców KRS. Nie można więc – zdaniem Skarżącej, zgodzić się z poglądem, że nabywała wyroby akcyzowe od nieustalonych podmiotów. Na zakup każdego litra sprzedanego oleju napędowego Skarżąca posiadała potwierdzenie nabycia. Za każdym razem gdy przyjeżdżał transport oleju opałowego otrzymywała fakturę zakupu. Otrzymując fakturę i wiedząc, że firma posiada NIP oraz jest wpisana do KRS, Skarżąca nie miała innej możliwości sprawdzenia, czy firma wskazana jako sprzedawca w rzeczywistości handluje paliwami. Skarżąca dochowała zatem należytej staranności w powyższym zakresie.

Skarżąca podkreśliła, że kupując paliwo, uiszczała podatek w jego cenie, zatem nie można ponownie opodatkować wyrobu już opodatkowanego. Skoro zaś doszło do naruszenie prawa i sprzedawcy Skarżącej takiego podatku nie odprowadzili, to dochodzenie go od Skarżącej jest – jej zdaniem, naruszeniem prawa, tym bardziej że do tej pory nie przeprowadzono postępowania dowodowego, które dowodziłoby, ze posiadane przez Skarżącą paliwo do dalszej odsprzedaży nie było opodatkowane opłatą paliwową.

Skarżąca podniosła również, że organ z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania dowodowego włączył w poczet dowodów materiały dowodowe uzyskane w ramach prowadzonego postępowania dotyczącego określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, podczas gdy powinien dokonać analizy tych dowodów, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Powołanie się organu na dowody zgromadzone w innym postępowaniu, zdaniem Skarżącej, nie czyni zadość wymogom określonym w art. 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie, odnosząc się do wniosków sformułowanych w skardze, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i to pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a. decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w myśl art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji, jeżeli ustali zaistnienie wady powodującej jej nieważność. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi orzeka wyłącznie kasacyjnie, nie posiada natomiast kompetencji do merytorycznego orzekania o prawach lub obowiązkach strony.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w powyżej określonych granicach, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za poszczególne miesiące od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.). Stosownie do art. 37 h ust. 1 tejże ustawy opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych, o których mowa w ust. 1 rozumie się – zgodnie z art. 37 h ust. 2 ww. ustawy – czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe. W myśl art. 37 j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37 h, ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37 j ust. 1 są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych (art. 37 k ust. 1 ustawy), a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37 j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37 l ust. 1 ustawy).

Z powyższej regulacji wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Wobec powyższego bezzasadne są zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego (tj. wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej; przepisy Kpa nie znajdują bowiem zastosowania w postępowaniu podatkowym) poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, sprowadzających się do tego, że Skarżąca w okresie od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r. wprowadziła do obrotu olej napędowy z nieznanego źródła, od którego nie została zapłacona akcyza na wcześniejszym etapie obrotu, które zasadniczo były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego, a w konsekwencji – na podstawie art. 37 h, art. 37 j i art. 37 k ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym – również obowiązku zapłaty opłaty paliwowej. W postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organy dokonały tego rodzaju ustaleń, odwołując się do protokołu kontroli UKS w P. i decyzji Dyrektora UKS w P. z dnia [...].04.2012 r., będącej podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego. Ta decyzja została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...].12.2012 r. Dyrektora Izby Celnej w P. Podatniczka zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 12.06.2013 r., sygn. akt III SA/Po 204/13 oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny. Z uwagi zatem na ostateczne i prawomocne zakończenie postępowania w tym przedmiocie, wszystkie ustalenia organów dotyczące zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym są wiążące na gruncie sprawy w przedmiocie opłaty paliwowej. Należy przy tym dodać, że Skarżąca uczestniczyła w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego, w którym mogła zgłaszać odpowiednie zarzuty w zakresie ustaleń faktycznych, z czego zresztą skorzystała w szczególności poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżąca skorzystała również z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2011 r., a jej skarga została oddalona prawomocnym już wyrokiem tutejszego Sądu. W rezultacie w odrębnie przeprowadzonym postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej – w świetle powołanej regulacji prawnej – wystarczające było ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem były paliwa silnikowe do napędu pojazdów oraz ilości tego paliwa, od których podatnik był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy.

W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że organy zgodnie z art. 37 h, art. 37 j i art. 37 k ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym stwierdziły obowiązek Skarżącej zapłaty opłaty paliwowej za okres od grudnia 2006 r. do czerwca 2008 r., będący następstwem stwierdzonego uprzednio obowiązku w podatku akcyzowym za powyższy okres Dodać przy tym należy, że w przedmiotowym postępowaniu Skarżąca nie wykazała, że dokonała zapłaty opłaty paliwowej. Okolicznością świadczącą o zapłacie opłaty paliwowej nie może być samo twierdzenie Skarżącej wynikające wyłącznie z jej przeświadczenia, że opłata paliwowa była zawarta w cenie paliwa, które nabyła do dalszej odsprzedaży, ani podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że cena nabywanego paliwa była zbliżona do cen rynkowych oleju napędowego w hurcie. Nie powinno natomiast budzić wątpliwości, że Skarżąca jako podmiot profesjonalny prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami w ramach należytej staranności mogła i powinna, dokonując nabycia paliwa, żądać udokumentowania zapłaty opłaty paliwowej (podobnie jak i podatku akcyzowego), a nie opierać się na niczym nie popartym przekonaniu, że te należności publicznoprawne zawarte były w cenie paliwa. Ponadto Skarżąca nie kwestionowała przyjętej przez organy podstawy wyliczenia oraz ustalonej wysokości opłaty paliwowej. Organy podatkowe obu instancji prawidłowo również zinterpretowały i zastosowały normy prawa materialnego. Należy także dodać, że stwierdzenie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określenie jej wysokości zgodnie z obowiązującymi przepisami jest konsekwencją podjętych przez Skarżącą czynności w zakresie obrotu paliwem. O wysokości zobowiązania zdecydowała więc niejako sama Skarżąca, decydując o rozmiarach tych czynności. Określenie wysokości zobowiązania adekwatnie do ilości paliwa wprowadzonego do obrotu nie stanowi więc naruszenia prawa, w szczególności powołanych w skardze przepisów konstytucyjnych, które nie uzależniają wysokości zobowiązania od wysokości osiąganych dochodów. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji pozostaje również kwestia rzeczywistych możliwości wykonania decyzji z punktu widzenia sytuacji finansowej zobowiązanej. W rezultacie Sąd stwierdził w wyniku dokonanej kontroli zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego i to w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.