Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1480/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. I. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. I. G., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji oraz w postępowaniu zażaleniowym w kwocie 442,80 (słownie: czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, w tym 23% VAT.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie, w której skarga została wniesiona 25 października 2016 r. i odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 10 stycznia 2017 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata postanowieniem z dnia 2 maja 2017 r. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika M. K. został wyznaczony adw. I.G.. Pełnomocnik, po zapoznaniu się z aktami sprawy, wniósł w pierwszej kolejności o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Następnie, w wyniku odmowy uwzględnienia powyższego wniosku, złożył zażalenie na postanowienie w tym przedmiocie.

We wniosku o przywrócenie terminu zawarty został wniosek o przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W pierwszej kolejności powołać trzeba przepisy przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.). Na podstawie § 23 rozporządzenie to weszło w życie z dniem 5 listopada 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie strony skarżącej przed tutejszym Sądem określają przepisy rozporządzenia z 2015 r. .

Stosownie do treści § 2 ww. rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi z kolei, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W niniejszej sprawie, w której już po odrzuceniu skargi złożony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, powołać również należy treść § 5, zgodnie z którym wysokość opłat w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę opłatę maksymalną w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju.

Wobec tego za czynność zmierzającą do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd pierwszej instancji należało uwzględnić stawki przewidziane w § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r. Na podstawie tego przepisu, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:

a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8,

b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,

c) w innej sprawie - 480 zł.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotycząca przyznania ulgi podatkowej. W związku z tym w sprawie opłatę maksymalną za udzieloną pomoc prawną przed sądem pierwszej instancji określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia z 2015 r. i wynosi ona 480 zł.

Z kolei w zakresie działania w postępowaniu z zażalenia na postanowienie o odmowie przewrócenia terminu zastosowanie już znajdują przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2016 r.

Na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit d/, za działanie w postępowaniu zażaleniowym adwokatowi z urzędu przysługuje wynagrodzenie w wysokości 120 zł.

W tym stanie rzeczy – w oparciu o przytoczone wyżej przepisy – wnioskującemu pełnomocnikowi z urzędu przyznać należało wynagrodzenie za ubieganie się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w wysokości 240 zł, zaś za działanie w postępowaniu zażaleniowym 120 zł – łącznie w kwocie 360 zł, która podlega podwyższeniu o 82,80 zł, stanowiące wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% na podstawie § 4 ust. 3 obu powołanych rozporządzeń.

Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.