Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 333/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 65 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1177/09 w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalność odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1177/09, po rozpatrzeniu skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddalił skargę oraz przyznał pełnomocnikowi z urzędu zwrot kosztów poniesionych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] marca 2009 r., wydaną na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.) orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w miejscowości H., oznaczonej w rejestrze ewidencji gruntów jako działka nr [...] od nieruchomości oznaczonej w rejestrze ewidencji gruntów jako działka nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. na wniosek S. K. wszczęte zostało przedmiotowe postępowanie rozgraniczeniowe. Strony postępowania rozgraniczeniowego zostały powiadomione o czynnościach rozgraniczenia nieruchomości i pouczone o skutkach nieusprawiedliwionej nieobecności. W dniu [...] października 2008 r. upoważniony geodeta, w obecności zainteresowanych stron, przeprowadził na gruncie rozprawę rozgraniczeniową, w trakcie której na podstawie mapy ewidencji gruntów w skali 1:2880, oraz szkicu polowego z operatu podziałowego Nr [...] zostały wskazane granice pomiędzy działkami [...] i nr [...]. Granice te zostały w punktach załamania oznaczone na szkicu rozgraniczeniowym symbolami: A, C, D, E, F, B. Wymienione wyżej punkty zastabilizowano przy pomocy graniczników betonowych, obłożonych kamieniami. Strony uczestniczące na rozprawie granicznej nie wniosły zastrzeżeń do tak ustalonych granic, co potwierdziły własnoręcznymi podpisami w protokole granicznym. Z przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego upoważniony geodeta wykonał operat pomiarowy, z którego wynika, że zebrane dowody, jak i czynności okazania przebiegu granic nieruchomości zostały wykonane prawidłowo, co dało podstawę do wydania decyzji o rozgraniczeniu w/w nieruchomości.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem S. K. wniósł odwołanie zarzucając niezgodność pomiarów dokonanych na gruncie z przebiegiem granic na mapie rozgraniczeniowej. Zdaniem odwołującego się niezgodność ta jest widoczna w terenie i polega na tym, że granica w mapie biegnie w linii prostej, natomiast wytyczona w terenie ma załamanie około 8 m i wchodzi w pkt D działki [...]. Odwołujący się zaskarżył również zobowiązanie o zasądzeniu kosztów, ponieważ niezgodności wykazane przez geodetę dotyczyły zarówno punktów wskazywanych przez wnioskodawcę, jak i współwłaścicieli rozgraniczanej działki.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. wydanym na podstawie art. 134 kpa w związku z art. 33 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] marca 2009 r. odwołanie nie przysługuje. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne strona niezadowolona z przebiegu ustalenia granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Zatem szczególny przepis art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewiduje dalszego postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczeniowej, w której wydano decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości. Stronie niezadowolonej z ustalenia przebiegu granicy nie przysługuje odwołanie od decyzji orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości, lecz może ona żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Kolegium podkreśliło, że w zaskarżonej decyzji Wójta Gminy C. zostało zawarte właściwe pouczenie dotyczące środka zaskarżenia.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. K. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła zarzuty zawarte w odwołaniu. Ponadto skarżący wyjaśnił, że w rozmowie z nim Wójt Gminy C. zapewniał, że odwołanie jest dopuszczalne i podobne zapewnienia składał mu geodeta sporządzający mapy i pracownice geodezji Urzędu Gminy w C. Również w czasie rozprawy ugodowej w dniu [...] lipca 2007 r. przed Sądem Rejonowym w N. sędzia prowadzący sprawę pouczył, że w sprawie rozgraniczeniowej będzie geodeta gminny i gmina pokryje koszty rozgraniczenia i na tej podstawie podpisana została ugodę sądowa. Skarżący zarzucił, że wniosek o rozgraniczenie złożył w sprawie wspólnej, a mimo to nie tylko został obciążony kosztami rozgraniczenia, lecz także nie obciążono kosztami po połowie właścicieli drugiej działki.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1177/09 uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego zawartą w art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Jednakże kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości na podstawie przepisów rozdziału 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stosownie zaś do art. 33 ust. 3 tej ustawy strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy, może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Zatem cytowany przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 127 § 1 kpa i dlatego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu prawidłowo uznało, że odwołanie S. K. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] marca 2009 r. było niedopuszczalne. W związku z jednoznacznym brzmieniem przepisu art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego pogląd o niedopuszczalności odwołania w trybie administracyjnym od decyzji organu I instancji orzekającej o rozgraniczeniu jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa. Został on wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 1998 r. sygn. akt II SA 497/98. Takie samo stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 maja 2003 r. sygn. akt II SA 2678/01. Pogląd taki został zawarty m.in. w artykułach Dariusza Felcenlobena pt. "Rektyfikacja decyzji zatwierdzającej granice nieruchomości" (Samorząd Terytorialny z 2008 r. nr 12, str. 50) oraz Jacka Gudowskiego pt. "Droga sądowa w sprawach o rozgraniczenie nieruchomości" (Przegląd Sądowy z 1995 r. nr 2, poz. 68).

Sąd I instancji uznał, że nie może być uznane za prawidłowe stanowisko pełnomocnika skarżącego wyrażone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r., a w szczególności zarzut naruszenia art. 65 § 1 i 2 kpa. Przepis ten dotyczy wyłącznie obowiązku organu administracji publicznej niewłaściwego w sprawie niezwłocznego przekazania podania organowi właściwemu oraz trybu i formy takiego przekazania. Nie obejmuje więc swoją hipotezą sytuacji, która miała miejsce w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem. Rozważania zawarte w piśmie pełnomocnika skarżącego, odwołujące się do treści art. 129 kpa są w stanie faktycznym i prawnym sprawy bezprzedmiotowe, ponieważ przepis ten dotyczy sytuacji, w której odwołanie od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przysługuje. Również podnoszone przez pełnomocnika skarżącego uwagi dotyczące obowiązku rozpoznania sprawy zgodnie z intencja i interesem strony nie mogły wpłynąć na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Zasada odformalizowania postępowania administracyjnego dotyczy postępowania toczącego się w sprawie administracyjnej. Z uwagi jednak na treść przepisu art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości przez właściwy organ ma ten skutek, że sprawa o rozgraniczenie traci charakter sprawy administracyjnej i podlega dalszemu rozpoznaniu przez sąd powszechny, na skutek żądania przekazania jej sądowi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2010 r. wniósł S. K. W złożonej skardze skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, czyli:

- art. 1 § 2 oraz art. 3 § 2 w związku z art. 151 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na wadliwym wykonaniu obowiązku kontroli postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu pod względem jego zgodności z prawem, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie w sytuacji, gdy skarga powinna być uwzględniona;

- art. 151 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 65 § 1 i 2 kpa, poprzez uznanie, że okoliczność nieprzekazania przez Wójta Gminy C. lub przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu do organu właściwego, tj. do sądu powszechnego, pisma wniesionego przez Skarżącego oraz uznanie że wniesione pismo nie stanowi żądania przekazania sprawy sądowi, mimo wyraźnego wskazania w tym piśmie, że strona nie jest zadowolona z ustalenia przebiegu granicy ustalonej w trakcie postępowania rozgraniczeniowego, są zgodne z prawem, w sytuacji gdy jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada odformalizowania tego postępowania, a pismo zostało wniesione za pośrednictwem właściwego organu (tj. Wójta Gminy C.) w terminie określonym w art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia z pozostawieniem mu orzeczenia również o kosztach postępowania ze skargi kasacyjnej, w tym kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i w postępowaniu ze skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] października 2009 r., a w każdym wypadku o przyznanie na rzecz pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu wraz z podatkiem od towarów i usług (VAT) z uwagi na fakt, że koszty te nie zostały pokryte ani w części, ani w całości przez Skarżącego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem właściwej i prawidłowej wykładni przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia oraz nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

W niniejszej sprawie, co wymaga podkreślenia, skarżący oparł skargę kasacyjną wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), który ograniczył do zarzutu naruszenia art. 1 § 2 oraz art. 3 § 2 w związku z art. 151 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz naruszenia art. 151 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 65 § 1 i 2 kpa.

Żadnego z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie można uznać za trafny. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. Z tej przyczyny art. 1 nie mieści się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis ten określa zatem kognicję sądów administracyjnych oraz kryterium, zgodne z którym dokonują one powierzonej im kontroli. Jego naruszenie może zatem nastąpić poprzez dokonanie kontroli z wykroczeniem poza zakres wskazany w tym przepisie, na podstawie innego kryterium niż zgodność z prawem czy też innego niż wynikające w danej sprawie z ustawy szczególnej. Nie jest zaś uchybieniem tym przepisom dokonanie kontroli legalności decyzji organu administracji publicznej w wyniku skargi strony i zastosowanie środka wskazanego w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), nawet wówczas, jeżeli kontrola ta nie odniosła zamierzonego przez skarżącego rezultatu (por. pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1025/06, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 322447 czy z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 1047/06, publ. w LEX pod nr 317891). Reasumując: skoro Sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, to nie naruszył art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Natomiast nie może być utożsamiana z naruszeniem tego przepisu wątpliwość, czy ocena legalności decyzji administracyjnej była prawidłowa, czy też błędna. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny działał w rozpatrywanej sprawie w zakresie swojej kognicji i stosował przy kontroli orzeczenia wydanego przez organ administracji publicznej kryterium legalności. Zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych jest zatem całkowicie niezasadny.

W tej sytuacji przechodząc do oceny wywiedzionego na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zarzut ten jest całkowicie chybiony i niezrozumiały. Art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a w szczególności rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń tych sądów i podejmuje uchwały wyjaśniające zagadnienia prawne oraz rozpoznaje inne sprawy należące do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy innych ustaw. Jest to przepis kompetencyjny określający zakres nadzoru Naczelnego Sądu Administracyjnego nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych. Na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie przepis ten w ogóle nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, a zatem nie mógł być w żaden sposób naruszony przez ten Sąd.

Również dwukrotne powołanie się przez skarżącego kasacyjnie w złożonej skardze na "art. 151 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych" jest całkowicie chybione i błędne. Wynika to przede wszystkim z faktu, że ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269, ze zm.) w ogóle nie posiada takiej jednostki redakcyjnej (artykułu). Powołana ustawa ma bowiem jedynie 50 jednostek redakcyjnych. Sąd administracyjny nie mógł zatem naruszyć nieistniejącego przepisu prawa.

W tym miejscu przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Ze względu na to jest ona obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Z brzmienia art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba zatem w skardze kasacyjnej prawidłowo wskazać konkretny, właściwy w sprawie przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony przez Sąd I instancji. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia niewskazanych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia (uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r. sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).

Na marginesie jedynie wyjaśnić w tej sytuacji należy, że za całkiem uzasadnione i prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że w niniejszej sprawie w ogóle nie mógł mieć zastosowania przepis art. 65 § 1 i 2 kpa, który dotyczy wyłącznie obowiązku organu administracji publicznej niewłaściwego w sprawie niezwłocznego przekazania podania organowi właściwemu oraz trybu i formy takiego przekazania. Przepis ten nie obejmuje więc swoją hipotezą sytuacji, która miała miejsce w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem. Dodatkowo wyjaśnić należy, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący w wydanej przez Wójta Gminy C. decyzji z dnia [...] marca 2009 r. zatwierdzającej przedmiotowe rozgraniczenie został prawidłowo pouczony o środkach i sposobie dalszego postępowania oraz o treści art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity z 2010 r. Dz. U. Nr 193, poz. 1287, ze zm.), który stanowi, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Skarżący winien więc wiedzieć, że powołany przepis art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewiduje dalszego postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczeniowej, w której wydano decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości. Ponadto szczególnie podkreślić należy, że przedmiotowe odwołanie od decyzji o rozgraniczeniu złożone zostało przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego. Jego zaś forma i treść nie nasuwają żadnych wątpliwości co do środka prawnego, jaki został złożony w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy nie miał zatem żadnych podstaw, by zwracać się do strony o sprecyzowanie treści żądania, jak również do jego załatwienia wbrew woli strony, gdyż była ona konkretna i jasna. Z tego płynie zatem wniosek, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, w świetle których należałoby uznać, że Sąd I instancji nie dopatrując się wydania zaskarżonego postanowienia w następstwie błędnego odczytania intencji strony naruszył prawo w sposób zarzucony w skardze kasacyjnej.

Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia w pełni odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego. Przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają bowiem zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należne od Skarbu Państwa (art. 250 powołanej ustawy), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 tej ustawy, po złożeniu przez pełnomocnika stosownego oświadczenia.