Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2043/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 124 ust 1
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia NSA Czesława Nowak - Kolczyńska sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.T.i J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Warszwie z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2390/15 w sprawie ze skargi B.T.i J.T. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez B. i J. T., jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2390/15, którym oddalono skargę wymienionych wyżej osób na decyzję Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], wydaną z wniosku P. S.A. w K. (dalej też: P.), w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją Starosty O. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], ograniczono sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości B. gm. L., stanowiącej własność skarżących, poprzez:

a) przeciągnięcie nad działką nr 15 przewodów napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV O.-O., tj. przewodów fazowych 3x AFL - 8350 mm2 i odgromowych linii 2xOPGW 48J skojarzonych ze światłowodem podwieszonych na słupach energetycznych wybudowanych na nieruchomościach sąsiednich w obrębie pasa technologicznego oraz późniejsze funkcjonowanie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji,

b) dostęp, wejście, przechód, przejazd niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez P. w celu wykonywania czynności związanych z budową, eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii, w tym dokonywaniem wymiany niezbędnych jej elementów,

c) ustanowienie ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (tj. po 35 m w każdą stronę od osi linii), w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 metry wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska,

d) wycinkę istniejącego na nieruchomości drzewostanu w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, w szczególności wycinkę drzewostanu na obszarze pasa technologicznego oraz trwałe lub okresowe wyłączenie części nieruchomości (w obrębie pasa technologicznego) z produkcji rolnej i/lub leśnej.

Organ w decyzji określił, iż wielkość zajętej powierzchni pod pas technologiczny na działce nr 15 wynosi 0,5406 ha, wyodrębniając ją jako pas gruntu o szerokości 70 m i długości 78 m, który został przedstawiony w zał. nr 1 do decyzji, stanowiącym jej integralną część. Nadto w powyższej decyzji Starosta określił, że prace budowlane na nieruchomości wykonywane będą w okresie od maja 2015 r. do grudnia 2016 r., nie dłużej niż 60 dni oraz zobowiązał P. S.A. z/s w K. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania.

Starosta czyniąc ustalenia na użytek niniejszego postępowania wskazał, że nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr 15 położona w miejscowości B. gm. L., objęta księgą wieczystą [...], jest własnością skarżących na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej majątkowej. W rejestrze ewidencji gruntów wpisana została w jednostce rejestrowej [...] i została sklasyfikowana jako: łąki trwałe - ŁIV, ŁV oraz rowy - W. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 7 listopada 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2015 r., poz. 123), przewiduje na przedmiotowej działce budowę linii elektroenergetycznej 400 kV O. - O. Na ten cel przeznaczono w planie zagospodarowania przestrzennego pas technologiczny o szerokości 70 metrów. Wojewoda M. w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2014 r., poz.11195) wskazał, że część ustaleń planu miejscowego pozostaje w sprzeczności z wcześniejszymi unormowaniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i stwierdził nieważność tych ustaleń, ale nie uchylił miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego tereny przeznaczone w tym planie pod budowę dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV O.-O..

Do wniosku z dnia 9 lutego 2015 r. pełnomocnik inwestora dołączył dokumenty potwierdzające, że z właścicielami nieruchomości prowadzone były rozmowy mające na celu wyrażenie przez nich zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości z przeznaczeniem pod budowę linii.

Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. w związku z art. 9a, art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm. [obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.]), dalej: u.g.n., po rozpatrzeniu odwołania skarżących utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja Starosty została prawidłowo wydana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z wymogami zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. Strony brały udział w postępowaniu i na każdym jego etapie miały możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów i ustaleń. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji planowanej inwestycji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez bezzasadnie przyjęcie, że organ I instancji precyzyjnie określił lokalizację i powierzchnię ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy prawidłowa ocena powinna prowadzić do odmiennego wniosku, ponieważ ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazane w w/w decyzji odnoszą się do całej powierzchni przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy powyższe ograniczenie powinno dotyczyć jedynie tej części nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja.

Sąd oddalił skargę i podniósł, że art. 124 u.g.n. przewiduje szczególny przypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego i innych praw rzeczowych, polegający na znoszeniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego przedsięwzięć inwestycyjnych podejmowanych na jego nieruchomości, a dotyczących zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości przewodów oraz innych urządzeń, ich konserwacji i usuwania awarii. Warunkiem koniecznym i zarazem podstawowym ubiegania się o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania przez właściciela lub użytkownika wieczystego z nieruchomości jest realizacja celu publicznego wyszczególnionego w art. 6 u.g.n., zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub też z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planu miejscowego brak. Dla oceny spełnienia przesłanki celu publicznego nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje oraz kto jest jego wykonawcą. Art.124 ust. 3 u.g.n. zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, związane z realizacją inwestycji liniowej, przed rozstrzygnięciem w formie decyzji administracyjnej. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że złożenie przedmiotowego wniosku poprzedzone było przeprowadzeniem przez inwestora z właścicielami nieruchomości rokowań, mających na celu uzyskanie zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości, o czym świadczą protokoły rozbieżności sporządzone w dniu 5 grudnia 2013 r., w dniu 4 kwietnia 2014 r., w dniu 12 sierpnia 2014 r. i w dniu 13 sierpnia 2014 r. oraz pismo z dnia 5 grudnia 2014 r. adresowane do skarżących o wyrażenie zgody na ustanowienie na przedmiotowej nieruchomości, w drodze umowy służebności przesyłu. Przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań, jednakże mówi o spełnieniu obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości. W praktyce oznacza to taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. W ocenie Sądu I instancji, Starosta O. przeprowadził wnikliwą analizę przedmiotowego projektu pod kątem przesłanek z art. 124 u.g.n. i mając na uwadze powyższe kryteria, prawidłowo uznał, że planowana inwestycja jest inwestycją mieszczącą się w definicji inwestycji celu publicznego, określonej w art. 6 ust. 2 u.g.n. Prawidłowo również przeprowadził całą procedurę poprzedzającą wydanie decyzji, o czym świadczy również rozprawa administracyjna przeprowadzona przez Starostę O. w dniu 18 marca 2015 r. Rozprawa została przeprowadzona z udziałem pełnomocników P. S.A. w K. oraz właścicieli nieruchomości – B. i J. małżonków T.. Strony zapoznane zostały na niej z treścią zgromadzonych w sprawie dokumentów. Dalej Sąd wywodził, że organy orzekające w toku postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości badają jedynie ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 124 u.g.n. Jednocześnie organ winien określić w sposób dokładny i przejrzysty sposób dokonywanego ograniczenia własności skarżących i z tego obowiązku wywiązał się należycie. Decyzja Starosty w sposób szczegółowy określa przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres, w tym jednoznacznie wskazuje przebieg inwestycji przez nieruchomość skarżących. Decyzja obejmuje swoim zasięgiem tylko część obszaru nieruchomości, jako obszar niezbędny do posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych tym posadowieniem robót budowlanych. Decyzja wskazuje precyzyjnie powierzchnię podlegającą ograniczeniu - 0,5406 ha (pas technologiczny o wymiarach 70 m i 78 m), zakres prac związanych z inwestycją oraz przebieg linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości (załącznik graficzny nr 1 do decyzji - wycinek z mapy z projektowaną trasa linii 2x400 kV O. – O., stanowiący jej integralną część). W decyzji określono również okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. od maja 2015 r. do grudnia 2016 r., nie dłużej niż 60 dni, jak i ewentualne zobowiązanie inwestora do naprawienia wynikłej szkody.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucili na podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: "P.p.s.a.", w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. polegające na bezzasadnym przyjęciu, że organ administracyjny I instancji precyzyjnie określił lokalizację i powierzchnię podlegającą ograniczonemu użytkowaniu;

- naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. na skutek nieodniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skargi braku precyzyjnego określenia lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie oraz uchylenie decyzji administracyjnych obu instancji. Wnosili również o zasądzenie kosztów oraz zrzekli się rozprawy.

W uzasadnieniu podnieśli, że w motywach zaskarżonego wyroku tylko pobieżnie odniesiono się do podstawowego zarzutu skargi, tj. do tego, że w decyzji Starosty została jedynie wskazana szerokość pasa technologicznego oraz powierzchnia zajętej pod ten pas nieruchomości, pomimo zapisu decyzji, że niektóre ograniczenia odnoszą się w szczególności do pasa technologicznego. Dotyczy to zakresu wycinki drzew, zapewnienia dostępu, wejścia, przechodu i przejazdu bez wskazania części nieruchomości objętej tym ograniczeniem oraz wykonania przebudowy istniejących napowietrznych linii elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych. Pomimo tych wad, Sąd I instancji przyjął, że wskazania wynikające z tej decyzji są precyzyjne, nie dostrzegając, że ze względu na jej redakcję odnosi się ona do całej działki a ograniczenia wynikające z ustanowionych zakazów, wynikające z istnienia pasa technologicznego (m. in. zakaz wznoszenia budynków), odnoszą się tylko do tego pasa (pkt 2d), natomiast pozostałe (2a, 2b, 2c) do całej działki. Skarżący kasacyjnie powołali się też na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2473/15, zapadły w podobnym stanie faktycznym, w którym uchylono decyzje organów administracyjnych ze względu na użycie sformułowań niedookreślonych "w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, w szczególności wycinkę drzewostanu na obszarze pasa technologicznego ...".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik P. S.A. w K. wnosiły o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu przychylił się do stanowiska Sądu I instancji co do prawidłowości zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie w jakim potwierdził on prawidłowość sposobu ustalenia przez organy administracyjne wielkości części nieruchomości skarżących podlegającej zajęciu oraz sposobu wykonania tej decyzji.

Wniosły także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, przy czym ten ostatni wniosek pismem procesowym z dnia 20 stycznia 2017 r. został skorygowany w ten sposób, że uczestnik postępowania wnosił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania przed Sądem I instancji, a zatem należało dokonać kontroli zaskarżonego wyroku jedynie pod kątem zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Przypomnieć w tym kontekście należy, że materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n. w brzmieniu "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego".

Należy również pamiętać, że instytucja ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uregulowana w art. 124 ust. 1 u.g.n. ma wyjątkowy charakter z uwagi na to, że dotyczy ograniczenia uprawnień właścicielskich, przeznaczenia prywatnej własności dla realizacji celu publicznego, którego konieczność realizacji i konkretny sposób tej realizacji wynika z określonych przepisów planu miejscowego lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz którego osiągnięcie stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości. Ponadto decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. podlega wykonaniu na podstawie art. 124 § 6 u.g.n. i stanowi podstawę do wpisu do księgi wieczystej zgodnie z art. 124 ust. 7 u.g.n.

Powyższe oznacza, że wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Skoro zaś decyzja wprowadzająca ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma być zgodna z planem lub z decyzją lokalizacyjną również w zakresie obszaru ograniczenia, to także z tego względu musi zawierać rozstrzygnięcie w zakresie obszaru zajętej nieruchomości. Zbadanie wymogu zgodności z planem lub z decyzją lokalizacyjną a także wpis do księgi wieczystej, w zakresie obszaru zajętego, bez rozstrzygnięcia o tym obszarze w decyzji, nie byłoby możliwe. Z przytoczonych dotychczas przepisów, ani z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wynika ograniczenie polegające na założeniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej przez inwestora nie mającego tytułu prawnego do nieruchomości. Ograniczenie to jest w pełnym zakresie ustanawiane dopiero w decyzji opartej o art. 124 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie wyłożył treść normy art. 124 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przyjął, że zawiera ona wymóg ścisłego określenia zakresu ograniczenia. W wyniku tej interpretacji prawidłowo ocenił, że w zaskarżonej decyzji wymóg ten zachowano. Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że z decyzji wynikają ograniczenia dla całej nieruchomości obejmującej działkę nr 15 o pow. 1,83 ha. Decyzja zredagowana została wielopunktowo, a zatem zawarte w niej rozstrzygnięcie należy odczytywać z uwzględnieniem wszystkich zapisów, zawartych w jej pkt 1 – 8. Wysnuwanie wniosku o zajęciu całej działki wyłącznie na podstawie treści pkt 2, mówiącego o sposobach i formach ograniczenia własności, nie uwzględnia zapisu wynikającego z pkt 3, w którym wskazano, że wielkość zajętej powierzchni pod pas technologiczny na działce nr 15 wynosi 0,5406 ha i została ona przedstawiona na zał. nr 1, stanowiącym integralną część decyzji. Analiza systemowego układu i struktury decyzji pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że ograniczenia wskazane w jej pkt 2 odnoszą się do obszaru opisanego w pkt 3, a nie do całej nieruchomości czy działki.

W rozpoznawanej sprawie zakres ograniczenia determinował plan miejscowy, do którego ustaleń odwoływały się organy obu instancji, przy ocenie zakresu ograniczeń nakładanych na właściciela nieruchomości. Zakresu ograniczeń nie można odczytywać w ten sposób, by poszczególne punkty decyzji nakładającej te ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości analizować w oderwaniu od pozostałych punktów, jak też bez odniesienia się do postanowień planu miejscowego.

W decyzji Starosty O. oraz decyzji organu odwoławczego w pkt 1 określono charakter (rodzaj) inwestycji, z uwagi na którą udziela się zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W pkt 2 określono czynności, jakich może dokonywać inwestor w ramach uzyskanego zezwolenia oraz zakazy dla właścicieli nieruchomości – te ostatnie ograniczone do pasa technologicznego. W pkt 3 określono wielkość i położenie przestrzeni zajętej pod pas technologiczny. Z całokształtu decyzji organu I instancji, która trafnie ocenił Sąd I instancji, wynika zatem jednoznacznie, że wszelkie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez skarżących, związane z inwestycją, powinny mieścić się w ramach ustalonego pasa technologicznego, którego rozmiary, powierzchnie i przebieg decyzja określa w sposób szczegółowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie określenie przestrzenne zakresu ograniczenia korzystania z prawa własności, jakie zastosowano w decyzji organu I instancji, przy uwzględnieniu załączników graficznych, obrazujących przebieg i powierzchnię pasa technologicznego, odpowiada wymogom art. 124 ust. 1 u.g.n. Podkreślenia przy tym wymaga, że obszar pasa technologicznego i jego przebieg pokrywa się z obszarem, który zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenie infrastruktury elektroenergetycznej (symbol EE).

W takich okolicznościach brak jest podstaw do uwzględnienia tych zarzutów skargi kasacyjnej, które odnoszą się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. i art. 124 ust. 1 u.g.n., przy czym zawarte w jej uzasadnieniu wskazywanie na konieczność dalszego doprecyzowania zakresu zajęcia pasa technologicznego gruntu przez wskazanie jakie drzewa, w jakiej ilości i w jakim miejscu położone mogą zostać wycięte nie znajduje uzasadnienia w regulacji, stanowiącej materialnoprawną podstawę decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego drugi zarzut kasacyjny, zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie jest również uzasadniony. W myśl tego unormowania "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. I FSK 408/05 – zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Motywy wyroku mają przekonać o słuszności rozstrzygnięcia i to zarówno jeśli chodzi o przyjętą podstawę prawną, jak i w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, które jest kontrolowane. Ponadto powinny one zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia. Tylko naruszenia takich wymogów uzasadnienia mogą stanowić podstawę formułowania zarzutu niepełnego zebrania materiału dowodowego oraz zarzutu niewyjaśnienia podstawy prawnej wydanego wyroku. Uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji wskazuje na to, że dokonano prawidłowej oceny ustaleń faktycznych zawartych w zaskarżonej decyzji odwoławczej i ustaleń tych w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano. Prawidłowo też zacytowano mające zastosowanie w sprawie normy prawa materialnego oraz dokonano ich wykładni.

Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie nie można zatem mówić o naruszeniu przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną, jako opartą na nieusprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., należało oddalić.

Naczelny Sąd administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania na rzecz uczestnika P. S.A. w K., gdyż zgodnie z art. 204 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę (pkt 1) lub skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę (pkt 2), natomiast wspomniana jednostka nie była w sprawie ani organem ani skarżącym.