Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2492/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 44, 156 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1236/18 w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1236/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła I. D. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 7 w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że brak oznaczenia organu administracji na decyzji doręczonej skarżącej przy jednoczesnym pozostawieniu przez organ w aktach egzemplarza decyzji zawierającej niezbędne elementy nie stanowi rażącego naruszenia przepisów postępowania i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, podczas gdy przepisy prawa nakładają na organy obowiązek doręczenia stronie decyzji zawierającej niezbędne elementy (w tym oznaczenie organu i jej podpisanie), a zatem kwestia, że w aktach sprawy znajduje się podpisany i opatrzony oznaczeniem organu egzemplarz decyzji, w sytuacji gdy inny egzemplarz decyzji niespełniający minimum wymogów formalnych przewidzianych dla decyzji administracyjnych został stronie doręczony nie uzasadnia stwierdzenia, że decyzja ta obarczona jest wadą z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.

W oparciu o powyższy zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z uwagi na zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 182 § 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutu wyartykułowanego w podstawie skargi kasacyjnej.

Przede wszystkim zauważyć trzeba, że skarżąca przedstawiła stanowisko Sądu pierwszej instancji niezgodnie z rzeczywistą treścią wypowiedzi Sądu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika ustalenie, według którego, w aktach sprawy znajduje się decyzja WINB z dnia [...] października 2009 r., zawierająca w lewym górnym rogu oznaczenie organu oraz pod treścią imienną pieczątkę "Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie mgr inż. U. S." i własnoręczny podpis. Zdaniem Sądu, z faktu, że do ostatniej strony tej decyzji dołączone są zwrotne potwierdzenia odbioru, w tym awizowana korespondencja skierowana do skarżącej (karta nr 65 i nast. akt administracyjnych) wynika, że ta decyzja została doręczona skarżącej w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 K.p.a. Ustalenie to nie zostało zakwestionowane w postanowieniu WSA w Lublinie z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 551/10, odrzucającym skargę. Nadto, postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 915/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej od wskazanego postanowienia. Z uwagi na treść art. 170 P.p.s.a., wiążąca jest dokonana w tym orzeczeniu ocena, zgodnie z którą, organ administracji skutecznie doręczył skarżącej zaskarżoną decyzję w trybie awizo.

Niezależnie od stanu czynności procesowych niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji stwierdził, powołując się na judykaturę i orzecznictwo, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, każdy egzemplarz decyzji doręczony stronom powinien posiadać wszystkie jej elementy, m.in. musi być podpisany przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, jest to bowiem decyzja na prawach oryginału. Stanowisko to zostało wyrażone w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ale stwierdzenie to nie oznaczało, nawet w sposób pośredni, że decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., doręczona skarżącej, nie posiadała wymaganych elementów. Z poprzedzających uwag wynika, że Sąd pierwszej instancji zajął w tej mierze stanowisko całkowicie odmienne od tezy sformułowanej przez skarżącą.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 7 w zw. z art. 107 § 1 K.p.a., jest więc bezpodstawny.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.