Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3830/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: § 232
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. C. i A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1980/18 w sprawie ze skargi J. C. i A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek C. [...] [...] spółki komandytowej z siedzibą w J. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1980/18, oddalił skargę J. C. i A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji i zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższą decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania C. [...] [...] spółki komandytowej z siedzibą w J., uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił ww. Spółce pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi i infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. S. w W.

Sąd I instancji przywołał treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz stwierdził, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z planem miejscowym przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...] października 2002 r., poz. [...] i nr [...] z dnia [...] września 2005 r., poz. [...]). Z załącznika rysunkowego do ww. planu miejscowego wynika, że działka [...] z obrębu [...] znajduje się na obszarze oznaczonym jako "MW/MN". Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. aktu prawa miejscowego tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zostały oznaczone na rysunku planu symbolem "MW", a tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o wysokiej i średniej intensywności jako "MN". Paragraf 3 ust. 2 ww. planu miejscowego wskazuje, iż na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami "MW/MN", jak ma to miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym, obje funkcje należy traktować jako podstawowe. Obowiązujące na tym obszarze ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych jako "MW/MN" zostały spełnione przez planowaną inwestycję w następujący sposób: zachowane zostały wyznaczone na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy, działka inwestycyjna nie znajduje się na obszarze gdzie obowiązuje min. wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 60%, zatem minimalna gęstość zabudowy na przedmiotowej działce wynosi 40 mieszkań/ha, a minimalna wysokość 2,5 kondygnacji (§ 8 ust. 4 pkt 3 i 4 ww. planu miejscowego), projektowane budynki będą miały odpowiednio: budynek A - 36 mieszkań 4 kondygnacje, budynek B - 43 mieszkania 4 kondygnacje, budynek C - 35 mieszkań 3 kondygnacje (projekt budowlany, tom 1, str. 13); planowana inwestycja nie jest sytuowana wzdłuż ul. S. i M., więc nie musi się odznaczać się wysokim poziomem architektonicznym (§ 8 ust. 4 pkt 5 ww. planu miejscowego - w projekcie budowlanym, tom 1, str. 201). Miejsca parkingowe zostały zaprojektowane zgodnie ze wskaźnikiem przyjętym w § 8 ust. 4 pkt 6 ww. planu miejscowego tj. min. 1 miejsce parkingowe na mieszkanie i nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania. W projektowanych budynkach przewidziano 114 lokali mieszkalnych o łącznej powierzchni użytkowej 5746,81 m2, a liczba lokali powyżej 60 m2 wynosi 15. W sumie na zapewnienie potrzeb parkingowych zostało zaprojektowane 118 miejsc postojowych, zlokalizowanych w podziemnym garażu, co spełnia wymogi wskazane w ww. planie miejscowym (projekt budowlany, tom L str. 14 oraz tom II str. 3-5). Zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków zgodnie z wstępnymi informacjami technicznymi przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, będzie odbywać się do ogólnomiejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej; zaopatrzenie w energię elektryczną, ciepło oraz dostęp do sieci teletechnicznych i sposób usuwania odpadów przewidziane są w sposób zgodny z § 8 ust. 8 pkt 9 ww. planu miejscowego tj. zaopatrzenie w energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej; w zakresie zaopatrzenia w gaz z miejskiej sieci gazowej. Na działce inwestycyjnej nie znajdują się wartościowe drzewa i grupy zadrzewień wskazane na rysunku planu (§ 8 ust. 8 pkt 4 ww. planu); zieleń na działce budowlanej będzie realizowana w formie zieleni towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej (§ 8 ust. 8 pkt 5 lit. a ww. planu).

Sąd I instancji wskazał także, że inwestor dostarczył, w następstwie postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2017 r., analizę harmonizacji projektowanej zabudowy, do której zostały przyjęte budynki mieszkalne, jak i znajdujące się na ul. S. budynki wielorodzinne. Podniósł przy tym, że Wojewoda trafnie zauważył, że kwestia wzajemnego zharmonizowania jest niewątpliwie kwestią ocenną, jednakże podkreślenia wymaga, iż wzajemna harmonizacja projektowanych budynków z budynkami sąsiednimi nie oznacza tożsamości charakterystycznych paramentów tych obiektów budowlanych. Sąd wyjaśnił, że budynki wielorodzinne, zaprojektowane zgodnie z szczegółowymi ustaleniami dla obszaru oznaczonego na rysunku ww. planu miejscowego, jako "MW/MN", zasadniczo nigdy nie będą mogły być całkowicie zharmonizowane z już istniejącą niską zabudową jednorodzinną (powstałą na podstawie poprzedniej wersji aktu prawa miejscowego), jeśli porówna się ich kubaturę, czy wysokość, tak jak zrobił to organ I instancji. Zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 3 i 4 ww. planu miejscowego, minimalna gęstość zabudowy na obszarze "MWIMN" wynosi 40 mieszkań/ha, a minimalna wysokość projektowanych budynków to 2,5 kondygnacji. Projektowana inwestycja jest zatem zgodna z warunkami wynikającymi z aktu prawa miejscowego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji. Inwestor chcąc zaprojektować niższe budynki, czy też z mniejszą ilością mieszkań, mógłby nie spełnić minimalnych norm kształtujących sposób zagospodarowania wskazanych terenów. Nie bez znaczenia, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż ustawodawca, w omawianym akcie prawa miejscowego przewidział, iż zabudowa jednorodzinna realizowana na terenach oznaczonych jako "MW/MN", "MW" i "MN", ma być zabudową o wysokiej lub średniej intensywności oraz nie przewidziano dla niej maksymalnej wysokości zabudowy. Prezydent [...] przeprowadził analizę harmonizacji zabudowy, jedynie w oparciu o działki znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, co było działaniem nieprawidłowym. Obszar oznaczony na rysunku, stanowiący załącznik do ww. planu miejscowego, jako "MW/MN", na danym fragmencie, po przyjęciu metod wykładniczych organu stopnia podstawowego, całkowicie uniemożliwiałby realizację jakiejkolwiek zabudowy wielorodzinnej, przy jednoczesnym spełnieniu wymagań szczegółowych wynikających z planu miejscowego. Analiza nie powinna ograniczać się jedynie do działek pozostających w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji, a uwzględnić większy obszar, który dałby miarodajne porównanie. Tak bowiem, przepis § 8 ust. 6 ówcześnie obowiązującego planu miejscowego dopuszczał na tym samym obszarze realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy jednorodzinnej, pod warunkiem ich właściwego wzajemnego zharmonizowania oraz ich zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich. Przepis ten wyraźnie wskazuje zatem, że przedmiotowe zharmonizowanie powinno uwzględniać nie tylko działki, ale także tereny sąsiednie. Nie chodzi tu więc wyłącznie o działki bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością objętą planowaną inwestycją, ale również działki i tereny sąsiednie, czy znajdujące się w bliskiej okolicy spornego przedsięwzięcia budowlanego. Mając na względzie powyższe oraz wykładnię celowościową miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd uznał, że projektowana inwestycja, jest zharmonizowana z sąsiednią zabudową. Ze znajdującej się w aktach sprawy profesjonalnej "Analizy harmonizacji projektowej zabudowy na działce nr ew. [...] z obr. [...] z zabudową na działkach i terenach sąsiednich" wynika, że w promieniu 700 m od projektowanych budynków występuje zabudowa mieszana: jednorodzinna niska, jednorodzinna wysoka, jednorodzinna średniej intensywności, wielorodzinna niska, wielorodzinna średnia oraz usługi. Projektowane budynki zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych"), należą do budynków niskich, ponieważ mają maksymalnie 4 kondygnacje. Projektowane budynki, mają prostą bryłę, nie zawierają żadnych detali architektonicznych, które wyróżniałyby je na tle pozostałych obiektów budowlanych. Ponadto kolorystyka, materiały wykończeniowe, również harmonizują się z sąsiednimi inwestycjami. Nie sposób wobec tego uznać, że doszło do naruszenia § 8 ust. 6 miejscowego planu, w sytuacji gdy ocena dotycząca zharmonizowania projektowanych budynków z okoliczną zabudową, wyrażona przez organ II instancji administracji architektoniczno-budowlanej, poparta była rzeczową i fachową opinią osób posiadających w tej materii odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe.

Sąd Wojewódzki stwierdził, że wejście w życie z dniem [...] października 2018 r. uchwały Rada Miasta [...] nr [...], którą zatwierdzono nowy Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego [...] - obejmujący m.in. działkę [...], a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji przez Wojewodę [...], pozostaje bez wpływu na rozpoznawaną sprawę.

Ponadto, Sąd I instancji uznał, że projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ściany posiadające otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Jak wskazał Wojewoda, projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Zgodnie z omawianym przepisem zasadniczo odległość między budynkami należącymi do klasy ZL (jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie w stosunku do części nadziemnej budynku) wynosi 8 m między budynkami sąsiednimi, a projektowanymi budynkami od 8 m do ponad 21 m. Projektowane budynki A, B i C znajdują się również względem siebie w prawidłowej odległości. Budynki A i B zostały zaprojektowane w odległości 11,8 m, a budynki B i C 12,1 m. Jak wynika z przepisów § 271 - § 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wymagania dotyczące minimalnych odległości od budynków, nie dotyczą obiektów, które są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego.

Sąd Wojewódzki podał, że stosownie do § 232 ust. 1, ust. 2, ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory - obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o których mowa w ust. 1, nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia przeciwpożarowego - 0,5% powierzchni stropu. Ograniczenia nie stosuje się do otworów w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego w garażu, które znajdują się na drogach manewrowych. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż wskazana w tabeli zamieszczonej w tym przepisie. Następnie, zauważył, że spór w przedmiotowej materii odnosi się w zasadzie do kwestii naruszenia przepisów przeciwpożarowych przez zbyt bliskie posadowienie budynku B planowanej inwestycji względem zabudowań znajdujących się na działkach sąsiadujących. Chodzi tu w szczególności o zbytnie zbliżenie fragmentu elewacji zachodniej budynku B, która na pewnym odcinku znajdować się będzie zbyt blisko do ścian budynku jednorodzinnego i budynku inwentarskiego zlokalizowanych na działce nr ew. [...]. Skarżący powoływali się w toku postępowania administracyjnego na opinię z dnia 27 lutego 2018 r. przedłożoną przez nich wraz z pismem z dnia 2 marca 2018 r. (karty 136-144), w której wskazuje się na tego rodzaju nieprawidłowości, a w szczególności na fakt, że istniejący budynek jednorodzinny na działce [...] posiada okna na połaci dachowej, które znajdują się od strony północnej i południowej. W odniesieniu do powyższego, jako prawidłowe Sąd ocenił stanowisko organu odwoławczego, że wystarczające w takim przypadku będzie, gdy tylko część ściany zachodniej projektowanego budynku B, znajdująca się w odległości mniejszej niż 8 m od budynków na działkach sąsiednich będzie spełniała warunki dla ściany oddzielenia pożarowego. Inna interpretacja przepisów ww. rozporządzenia kłóciłaby się z ratio legis tego aktu, skoro wymóg posadowienia ściany oddzielenia pożarowego odnosi tylko do tych ścian budynków, które znajdują się w mniejszej odległości niż minimalne. Jak wynika z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków mieszkalnych (ZL) niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego nie powinna być mniejsza niż 8 m, zaś w przypadku jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przykrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość tę należy zwiększyć o 50%, a zatem do 12 m. Powyższe minimalne odległości powinny być dla projektowanego budynku co do zasady zachowane, o ile w projekcie ściana budynku od strony budynku na działce inwestora nie zostałaby zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana taka stanowi w myśl § 232 ust. 4 rozporządzenia element oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z § 226 ust. 1 rozporządzenia strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków określone w § 271 ust. 1-7. Projekt przedłożony przez inwestora przewiduje wykonanie fragmentu ściany równoległej do sąsiedniej zabudowy jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego w wymaganej klasie odporności ogniowej i jej wykonania z materiałów niepalnych. Takie rozwiązanie spełnia wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia stawiane elementom oddzielenia przeciwpożarowego w postaci ścian. Z projektu wynika również, iż łączna powierzchnia otworów o wskazanej klasie odporności ogniowej w tej ścianie nie będzie przekraczać 15%, zaś powierzchnia przeszkleń tych otworów nie ma przekraczać 10% powierzchni ściany. Sąd Wojewódzki wskazał, że istotne w sprawie jest też to, że zarówno projekt budowlany, jak i sam projekt zagospodarowania terenu, zostały pozytywnie zaopiniowane przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który zobowiązany był zweryfikować całość rozwiązań przyjętych w projekcie, w tym także zachowania odległości wynikających z § 271 - § 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Sąd I instancji zauważył, że z analizy projektu budowlanego z dnia 27 lutego 2018 r. przedłożonej w toku postępowania przez skarżących, wynika jedynie, że w ocenie jej autora, warunki te nie zostaną zachowane. Brak jest tam jednak jakichkolwiek własnych ustaleń czy obliczeń, pozwalających na konfrontację ogólnikowych zarzutów z opinią uprawnionego rzeczoznawcy zamieszczoną w projekcie budowlanym. Analogiczna sytuacja dotyczy innych zarzutów sformułowanych w analizie powoływanej przez skarżących, a dotyczących powierzchni terenu biologicznie czynnej (wymaganie określone w § 39 rozporządzenia) oraz niezgodności projektu z opinią geotechniczną terenu. W pierwszym przypadku nie ulega wątpliwości, że jak wynika z części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, w bilansie ujęta została wyłącznie powierzchnia odpowiadająca kryteriom określonym w § 39 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a więc wbrew zarzutom skarżących nie obejmuje ona powierzchni zielonej zaprojektowanej na stropodachach. Także opinia geotechniczna terenu nie pozostawia wątpliwości, że inwestycja zgodnie z przedłożonym projektem może być realizowana na działce inwestora.

Nadto, Sąd Wojewódzki wskazał, że inwestor przedłożył uzupełnioną analizę przesłaniania i nasłonecznienia budynków na działkach sąsiednich, zamieszczoną w "ekspertyzie technicznej dotyczącej zgodności projektowanej zabudowy wielorodzinnej przy ul. S. dz. Nr [...] z obrębu [...] z wymaganiami § 13 i § 60 warunków technicznych". Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do rzeczonej analizy wskazując na jej jednoznaczne i czytelne wyniki pozwalające na stwierdzenie, że wymagania stawiane w przepisach § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zostały spełnione względem wszystkich istniejących obiektów mieszkalnych na działkach sąsiednich.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli J. C. i A. M., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący, na podstawie art. 174 p.p.s.a., zarzucili naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego, tj.:

a) § 8 ust. 4 pkt 6 i § 24 pkt 2 miejscowego planu, poprzez uznanie, iż zawarte w projekcie 118 miejsc postojowych jest ilością wystarczającą dla 114 lokali w projektowanym budynku, w świetle określonego planem miejscowym współczynnika wynoszącego 1 miejsce parkingowe na mieszkanie i nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania (a nie na każde 60 m2 powierzchni użytkowej budynku);

b) § 8 ust 6 miejscowego planu, poprzez uznanie, iż obowiązek zharmonizowania zabudowy wielorodzinnej na działkach i terenach sąsiednich, nie dotyczy działek i terenów bezpośrednio sąsiadujących z projektowaną inwestycją, a działek i terenów nie mających charakteru "sąsiednich", a jedynie znajdujących się w bliskiej odległości od terenu planowanej inwestycji;

c) § 8 ust 8 pkt 1 i § 25 pkt 2 miejscowego planu, poprzez uznanie, iż dopuszczalne jest wskazanie w dokumentacji projektowej, iż zasilenie w wodę planowanej inwestycji nastąpi w oparciu o planowany wodociąg w ul. P., w sytuacji gdy zasilenie to winno nastąpić w oparciu istniejącą magistralę wodociągową w ul. S. oraz istniejące przewody wodociągowe w części ulic lokalnych;

d) § 232 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez przyjęcie, iż dopuszczalnym jest, w rozumieniu wskazanego przepisu, zaprojektowanie i zrealizowanie ściany, która jedynie w części (we fragmencie) jest wykonana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, w sytuacji gdy poszczególne fragmenty tej ściany nie stanowią odrębnych stref pożarowych - nie zostały bowiem względem siebie oddzielone stosownym elementem oddzielenia przeciwpożarowego;

2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez brak rozpoznania całości sprawy i ograniczenie się jedynie do zarzutów zawartych w skargach, w sytuacji braków w dokumentacji projektowej złożonej wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, których to braków, w tym niezgodności z planem miejscowym, nie dostrzegł zarówno organ II instancji, jak Wojewódzki Sąd Administracyjny, co widać zwłaszcza w dokonaniu jedynie wybiórczej analizy przedłożonej dokumentacji w kontekście obowiązującego planu miejscowego - np. co do ilości niezbędnych miejsc postojowych lub sposobu zapewnienia dostaw wody do projektowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną C. [...] spółka komandytowa z siedzibą w J. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej należy ocenić jako niezasadne.

Pierwszy z zarzutów, dotyczący naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego regulujących ilości miejsc parkingowych w nowoprojektowanych budynkach mieszkalnych, nie znajduje potwierdzenia w przywołanych w skardze kasacyjnej przepisach planu. W myśl § 8 ust. 4 pkt 6 ww. planu miejscowego, miejsca postojowo - garażowe dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy projektować na terenie własnym według wskaźnika - min. 1 miejsce parkingowe na mieszkanie i nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania. Normodawca wprowadził podwójne kryterium ustalenia ilości miejsc parkingowych. W przypadku lokali o powierzchni użytkowej poniżej 60m2, należy dla każdego lokalu zapewnić jedno miejsce parkingowe. W odniesieniu do lokali o powierzchni użytkowej powyżej 60m2 , należy zapewnić nie mniej niż jedno miejsce parkingowe na 60m2 . Z powyższego unormowania nie można zatem wyprowadzać wniosku, że każdy lokal o powierzchni większej niż 60m2, powinien mieć zapewnione dwa miejsca parkingowe. Ilość miejsc parkingowych została uzależniona od powierzchni użytkowej, to znaczy nie mniej niż jedno miejsce na 60 m2. Oznacza to, że tylko dla lokali o powierzchni 120 m2 i więcej ale nie przekraczających 180 m2 należałoby zapewnić dwa miejsca parkingowe. Trafnie zatem w projekcie budowlanym przyjęto rozwiązanie, w którym zsumowano powierzchnie mieszkań, z których każde ma więcej niż 60 m2, a następnie podzielono ustaloną łączną powierzchnie wszystkich mieszkań przez 60 m2 i ustalono dla 15 mieszkań 19 miejsc parkingowych. Taki sposób ustalenia ilości miejsc parkingowych nie narusza wskazanego wyżej zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nietrafny jest także zarzut naruszenia § 8 ust. 6 miejscowego planu, poprzez uznanie, iż obowiązek zharmonizowania zabudowy wielorodzinnej na działkach i terenach sąsiednich, nie dotyczy działek i terenów bezpośrednio sąsiadujących z projektowaną inwestycją, a działek i terenów nie mających charakteru "sąsiednich", a jedynie znajdujących się w bliskiej odległości od planowanej inwestycji. Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej, ustalenia nowo uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wykluczają zabudowę wielomieszkaniową na terenie nieruchomości, na której usytuowana jest inwestycja będąca przedmiotem rozpoznawanej sprawy, nie mogą mieć wpływu na ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, co trafnie zauważył Sąd I instancji. Sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem ocenia, czy jest on zgodny z przepisami obowiązującego prawa. Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu, co do zasady nie podlega uwzględnieniu. Wobec powyższego, należy uznać, że zarówno organ odwoławczy jak i Sąd I instancji, odwołując się do zapisów planu przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r., który przewidywał na terenie objętym planowaną inwestycją zabudowę wielomieszkaniową i jednorodzinną (MW/MN), prawidłowo uznali, że projektowane budynki wielomieszkaniowe są zharmonizowane z istniejącą zabudową na terenie wokół planowanej inwestycji. Zapis planu w § 8 ust. 6 przywołanego planu, przewidujący obowiązek zharmonizowania nowej zabudowy z zabudową na działkach i terenach sąsiednich, niewątpliwie oznaczał, że owa harmonizacja nie odnosiła się wyłącznie do działek bezpośrednio graniczących z projektowaną inwestycją ale także dotyczyła terenów położonych w sąsiedztwie, a więc w pobliżu planowanej inwestycji. Podkreślić należy, że zapisy planu określające wysokość minimalnej zabudowy na co najmniej 2,5 kondygnacji, bez wskazania maksymalnej ilości kondygnacji, wprost dopuszczały wznoszenie dość wysokich obiektów. W tym kontekście zaprojektowane dwa budynki czterokondygnacyjne i jeden trzykondygnacyjny, niewątpliwie pod względem wysokości nie naruszały zapisów planu i nie można powiedzieć by nie były zharmonizowane z otaczającą zabudową. Trafnie Sąd I instancji odwołał się do "Analizy harmonizacji projektowej zabudowy na działce nr ew. [...] z obr. [...] z zabudową na działkach i terenach sąsiednich", z której wynika, że w promieniu 700 m od projektowanych budynków występuje zabudowa mieszana: jednorodzinna niska, jednorodzinna wysoka, jednorodzinna średniej intensywności, wielorodzinna niska, wielorodzinna średnia oraz usługi a projektowane budynki zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), należą do budynków niskich, ponieważ mają maksymalnie 4 kondygnacje. Także inne parametry projektowanych budynków nie odbiegały od standardów wynikających z zabudowy terenów sąsiednich.

Przechodząc do zarzutu naruszenia § 8 ust. 8 pkt 1 i § 25 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez uznanie, iż dopuszczalne jest wskazanie w dokumentacji projektowej, iż zasilenie w wodę planowanej inwestycji nastąpi w oparciu o planowany wodociąg w ul. P., w sytuacji gdy zasilenie to winno nastąpić w oparciu o istniejącą magistralę wodociągową w ul. S. oraz istniejące przewody wodociągowe w części ulic lokalnych, to uznać należy, że również i ten zarzut jest niezasadny. Przede wszystkim, należy zauważyć, że w świetle obowiązującego prawa można zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę odnośnie zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku w sytuacji, gdy projekt nie zawiera przyłączy. Przemawia za tym fakt, iż przy wznoszeniu budynku, o którym mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z przepisu art. 3 pkt 9 powołanej ustawy, który zalicza je do urządzeń budowlanych, rozumianych jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Pozwolenie na budowę budynku nie musi więc obejmować przyłącza, które nie jest jego częścią składową. Za takim rozumowaniem przemawiają również inne względy. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, dopiero na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dochodzi do sprawdzenia, czy obiekt nadaje się do użytkowania, w tym – czy doszło do odbioru wykonanych przyłączy. Oznacza to, że brak jest obowiązku realizacji przyłączy łącznie z obiektem budowlanym. Zgodnie z art. 29a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 omawianej ustawy budowa przyłączy może być realizowana albo w trybie zgłoszeniowym, albo w trybie odrębnych przepisów regulujących dostarczanie energii, wody, ciepła itd. (art. 33 - A. Kosicki w LEX/el. 2021 komentarz Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany). Niezależnie od powyższego, skarżący kasacyjnie wskazując na niezgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zaopatrzenia w wodę, odwołali się wyłącznie do § 8 ust. 8 pkt 1 oraz § 25 pkt 2 planu wskazując, że zasilanie w wodę powinno następować w oparciu o istniejącą magistralę wodociągową w ul. S. oraz istniejące przewody wodociągowe w części ulic lokalnych. Pominęli natomiast treść § 25 pkt 1 wskazanego planu. Zgodnie z powołanym przepisem, w zakresie ustaleń dotyczących zaopatrzenia w wodę "pełne pokrycie zapotrzebowania na wodę dla istniejącej i projektowanej zabudowy z proj. sieci wodociągowej". Jakkolwiek zapis ten nie jest jednoznaczny, niewątpliwie jednak dopuszcza on dla projektowanej zabudowy pokrycie zapotrzebowania na wodę z projektowanej sieci wodociągowej. Mając na uwadze powyższe rozważania, uznać należy, że wskazanie w dokumentacji projektowej, iż zasilenie w wodę planowanej inwestycji nastąpi w oparciu o planowany wodociąg w ul. P. nie może być uznane za sprzeczne z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego.

Ostatni z zarzutów naruszenia prawa materialnego dotyczy § 232 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Skarżący formułując ten zarzut, ogólnie stwierdzili, że błędnie przyjęto w sprawie, że tylko część ściany może być zaprojektowana jako ściana oddzielenia pożarowego, w sytuacji, gdy poszczególne fragmenty tej ściany nie stanowią odrębnych stref pożarowych, bowiem nie zostały od siebie oddzielone stosownym elementem oddzielenia pożarowego. Ponadto, w uzasadnieniu zarzutu, odwołali się do § 235 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia wywodząc, że ściana oddzielenia pożarowego powinna być wzniesiona na własnym fundamencie, podczas gdy w projekcie przewidziano, że fundament będzie wspólny dla całej ściany, zarówno w części stanowiącej ścianę oddzielenia pożarowego, jak i w pozostałej części. Przede wszystkim, należy zauważyć, że wskazany wyżej § 232 rozporządzenia składa się z siedmiu ustępów regulujących różne zagadnienia. Wskazując zatem na naruszenie tegoż paragrafu należało precyzyjnie wskazać, któremu z przepisów w nim zawartych uchybiły organy i Sąd I instancji. Stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w granicach wyznaczonych podniesionymi zarzutami, którymi jest związany. W przypadku braku precyzyjnego wskazania podstawy kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, nie jest uprawniony do jej doprecyzowywania ani też domyślania się, który z przepisów miał na uwadze autor skargi kasacyjnej. Wobec wskazanego wyżej uchybienia w zakresie sformułowania zarzutu naruszenia § 232 rozporządzenia, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości odniesienia się do niego merytorycznie. W zakresie naruszenia § 235 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, trafnie autor skargi kasacyjnej wywiódł, że ściana oddzielenia pożarowego powinna być posadowiona na własnym fundamencie. Twierdzenie to jest w pełni prawdziwe w przypadku ścian oddzielających odrębne strefy pożarowe we wnętrzu obiektu budowlanego. Takie rozumienie tego przepisu wynika z treści pozostałych ustępów powołanego paragrafu, które nakazują ścianę oddzielania pożarowego wysunąć o 0,3 m. poza lico ściany zewnętrznej budynku, czy też nakazują wyprowadzenie jej na wysokość co najmniej 0,3 m. ponad dach z przekryciem rozprzestrzeniającym ogień. W rozpoznawanej sprawie, została zaprojektowana jako ściana oddzielenia pożarowego część ściany zewnętrznej budynku B, która na tym odcinku będzie się znajdować zbyt blisko ścian budynku jednorodzinnego i budynku inwentarskiego zlokalizowanych na działce nr. ew. [...]. Rozwiązanie takie zostało pozytywnie zaopiniowane przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw ochrony przeciwpożarowej, którego obowiązkiem było zweryfikowanie przyjętych w projekcie rozwiązań w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że przyjęte w projekcie rozwiązania naruszają przepisy w zakresie ochrony przeciwpożarowej należało zatem uznać za nieuprawnione.

Za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez brak rozpoznania całości sprawy i ograniczenie się jedynie do rozpatrzenia zarzutów podniesionych w skardze, w sytuacji braków w dokumentacji projektowej złożonej wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, jak również niedostrzeżenia niezgodności z planem. Zarówno z treści samego zarzutu jak i jego uzasadnienia, które jest w zasadzie jednozdaniowe, nie wynika na czym polegało nie rozpoznanie sprawy w całości i jakie były braki w dokumentacji dołączonej do projektu. Trudno się zatem odnieść merytorycznie do tak sformułowanego zarzutu, który w istocie jest jedynie gołosłownym stwierdzeniem autora skargi kasacyjnej. W zakresie oceny projektu z planem zagospodarowania przestrzennego, to w tym zakresie zostały sformułowane zarzuty naruszenia prawa materialnego, do których odniesiono się wyżej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Oddalony został także wniosek uczestnika postępowania – C. [...] spółki komandytowej z siedzibą w J. o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z uwagi na brak podstawy prawnej do podjęcia takiego rozstrzygnięcia.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).