Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2175/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz M. Z. kwotę 1615 (jeden tysiąc sześćset piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Urząd Patentowy RP działając

w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu [...] sierpnia 2005 roku sprawy z wniosku M. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. przeciwko P. O. prowadzącemu działalność pod nazwą B. o unieważnienie prawa ochronnego [...] na znak towarowy słowny OK, na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, póz. 1117 z późn. zm.) oraz art. 7 ust. 1, art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych

(Dz. U. z 1985 r. nr 5 poz. 17 z póź. zm.) w zw. z art. 315 ust. 3 p.w. oraz art. 98 k.p.c.

w związku z art. 256 ust. 2 ustawy p.w. p. - oddalił wniosek o unieważnienie.

Podstawą wydania decyzji był następujący stan faktyczny: pismem z dnia [...] kwietnia 2004 roku M. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. wniósł sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2003 roku o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy OK na rzecz P. O. prowadzącego działalność pod nazwą B. Znak ten przeznaczony jest do oznaczania usług z klasy 41, a mianowicie usług edukacyjnych oraz organizowania szkoleń na obozach turystycznych z zakresu języków obcych w klasie 41. Ogłoszenie o udzieleniu prawa ochronnego opublikowano w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" nr [...] z dnia [...] listopada 2003r.

Wobec uznania sprzeciwu za bezzasadny przez uprawnionego z prawa ochronnego P. O., sprawa stosownie do art. 247 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej (dalej ustawa p. w. p.) została przekazana do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego jako sprawa o unieważnienie prawa ochronnego [...] na znak towarowy OK.

W uzasadnieniu wniosku wnoszący sprzeciw M. Z. reprezentowany przez rzecznika patentowego Z. W. stwierdził, iż przedmiotowe prawo ochronne wydane zostało z naruszeniem z art. 129 ust. 1 pkt 2 p. w. p, gdyż znak towarowy OK nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, znak ten jest bowiem oznaczeniem słownym, dwuliterowym a takie zdaniem sprzeciwiającego się nie mają zdolności odróżniającej. Ponadto oznaczenie OK jest oznaczeniem ogólnoinformacyjnym. Jest to bowiem skrót angielskiego wyrazu "okay" który oznacza tyle co: "w porządku", "dobrze". Sprzeciwiający się wskazał ponadto na naruszenie art. 131 ustawy p. w. p. albowiem udzielenie prawa ochronnego na znak OK naruszyło prawo do nazwy jego firmy. Oznaczenie OK stanowi człon oznaczenia przedsiębiorstwa wnioskodawcy używanego już od 1992r. Początkowo w latach 1992-1996r. A. była prowadzona przez D. K. i J. W., które w dniu [...] maja 1996r. przekazały M. Z. prawo do nazwy szkoły oraz cały dorobek organizacyjno – metodyczny. Dowodem tego jest list polecający M. Z. jako nowego właściciela [...] z dnia [...] maja 1996r.

Uprawniony ze znaku P. O. reprezentowany przez rzecznika patentowego A. C., w piśmie z dnia [...] lipca 2004r. nie zgodził się z zarzutami sprzeciwiającego się. Przede wszystkim zwrócił uwagę, iż wnioskodawca swój sprzeciw oparł na przepisach zawartych w ustawie prawo własności przemysłowej, gdy zgodnie z art. 315 ust. 3 ustawy ustawowe warunki wymagane do uzyskania przedmiotowego prawa ochronnego winny być oceniane na dzień zgłoszenia znaku towarowego OK tj. na dzień [...] października 1997r., a więc w oparciu o przepisy art. 4,6-9 ustawy o znakach towarowych. W ocenie uprawnionego wszystkie ustawowe warunki do rejestracji znaku OK zostały spełnione. Ponadto długotrwały i nieprzerwany okres stosowania znaku towarowego OK oraz działalność reklamowa prowadzona w sposób intensywny i w szerokim okresie na całym obszarze RP, jak również bardzo dobra jakość prowadzonych usług sprawiły, że odbiorcy indywidualizują usługi oznaczone przedmiotowym znakiem OK z firmą uprawnionego. Podkreślił, iż działalność gospodarczą prowadzi od [...] czerwca 1994r. natomiast sprzeciwiający się rejestracji M. Z. od [...] maja 1996r. - zgodnie z wpisem do ewidencji działalność gospodarczej - czyli nie można mówić o naruszeniu prawa do nazwy wnioskodawcy przez rejestrację znaku towarowego OK.

Na rozprawie przed Urzędem Patentowym w dniu [...] sierpnia 2005r. sprzeciwiający się skonkretyzował przepisy prawne stanowiące podstawę prawną złożonego sprzeciwu wskazując na art. 7 ust. 1 oraz art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. Złożył jednocześnie wniosek o odroczenie rozprawy w celu dostarczenia dowodów na okoliczność używania znaku towarowego OK w okresie od 1992r. Uprawniony ze znaku podtrzymując swoje stanowisko w sprawie zakwestionował wartość dowodową listu polecającego stanowiącego załącznik do złożonego sprzeciwu. Kolegium Orzekające nie uwzględniło wniosku o odroczenie z uwagi na dostatecznie długi okres jakim dysponowała strona na uzupełnienie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium Orzekające uznało, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy OK o numerze [...]. Zdaniem Urzędu nie jest uzasadniony zarzut naruszenie art. 7 ustawy o znakach towarowych, która w niniejszej sprawie miała zastosowanie dla oceny zdolności rejestrowej spornego znaku. Zarzut "ogólnoinformacyjnego" charakteru spornego znaku w ocenie organu jest nietrafny, albowiem połączenie dwóch liter "o" oraz "k" nie oznacza że znak ten będzie odczytywany przez przeciętnego odbiorcę jako angielski zwrot "okay" oznaczający tyle co "w porządku", "zgoda", "dobrze". Zdaniem organu przyjmując nawet, że fonetyczne brzmienie spornego znaku brzmi właśnie w ten sposób to określenie takie będące zwrotem kolokwialnym nie służy do opisu cechy usług szkoły językowej i mieści się w sferze fantazji, która pozwala odróżniać usługi uprawnionego od usług firm konkurencyjnych. Taka interpretacja potwierdza dotychczasową praktykę Urzędu Patentowego, który udzielał praw ochronnych na znaki słowne OK w innych klasach towarowych. Również dotychczasowa praktyka wskazuje, że ocena zdolności odróżniającej znaków dwuliterowych ewoluowała od oceny negatywnej w kierunku zupełnej dopuszczalności rejestracji takich oznaczeń co jest zgodne z praktyką międzynarodową, zwłaszcza praktyką Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w Alicante. Za bezzasadny Urząd uznał również zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, albowiem zarzut ten nie został poparty żadnymi dowodami. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia praw majątkowych i osobistych sprzeciwiającego się organ uznał, iż uprawniony P. O. posiada wcześniejszą udokumentowaną datę rozpoczęcia działalności gospodarczej tj. na dzień [...] czerwca 1994r., natomiast data rozpoczęcia działalności gospodarczej przez sprzeciwiającego się M. Z. to [...] sierpnia 1996r. A zatem zarzut ten również został przez organ uznany za bezpodstawny.

Pismem z dnia [...] października 2005 r. M. Z. reprezentowany przez rzecznika patentowego Z. W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 7 art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych, w zw. z art. 315 ust. 1, 2 i 3 ustawy prawo własności przemysłowej oraz art. 255 ust. 4 ustawy prawo własności przemysłowej i art. 7,9, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust.1 prawa własności przemysłowej. W uzasadnieniu skargi ponowił argumenty zawarte w sprzeciwie, podkreślając iż dwuliterowy znak słowny OK nie ma zdolności odróżniającej. Zdaniem skarżącego Kolegium dokonało również błędnego ustalenia stanu faktycznego twierdząc, że uprawniony do znaku posiada urzędowo udokumentowaną datę rozpoczęcia działalności gospodarczej. Z przedstawionych bowiem zaświadczeń dotyczących wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie wynika, że P. O. prowadził rzeczywistą działalność gospodarczą. W ocenie strony skarżącej organ nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący okoliczności stanu faktycznego do czego zobowiązują go przepisy k. p. a w tym art. 7 i art. 77 § 1. Urząd powinien wezwać stronę do złożenia stosownych dokumentów mających potwierdzić, iż [...] przejęta przez M. Z. prowadzona była od 1992r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana w oparciu o powyższe kryteria skarga M. Z. zasługuje na uwzględnienie. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Organ administracji zobowiązany jest przestrzegać zasady dochodzenia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnić według wymagań określonych w art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa przez niedokładne wyjaśnienie sprawy, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 2005r oddalająca wniosek M. Z. o unieważnienie znaku towarowego słownego OK zarejestrowanego na rzecz P. O. Zdaniem Urzędu sporny znak OK nie został zgłoszony z naruszeniem art. 7 ust.1 oraz art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych, a zatem brak jest podstaw do unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na ten znak. Jednocześnie Urząd zasadnie uznał, iż zgodnie z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do ochrony. Ponieważ w sprawie niniejszej, znak towarowy OK nr [...] został zgłoszony w dniu [...] października 1997r. tj. pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych, zatem przepisy tej ustawy stanowią podstawę oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania ochrony na ten znak. Skarżący natomiast zarówno w toczącym się przed Urzędem Patentowym RP postępowaniu administracyjnym jak i w skierowanej do Sądu skardze zarzucał przede wszystkim, iż Urząd rejestrując sporny znak naruszył art. 7 ust. 1 ustawy o znakach towarowych. W ocenie skarżącego M. Z. słowny znak OK nie posiada zdolności odróżniającej, albowiem jest oznaczeniem dwuliterowym słownym, które w Polsce jest powszechnie kojarzone jako skrót angielskiego zwrotu "okay" oznaczający tyle co "w porządku", "zgoda", "dobrze". Ponadto znak ten zdaniem skarżącego ma charakter ogólnoinformacyjny, gdyż każda szkoła ma prawo reklamowania swoich usług, w ten sposób że jej usługi są OK. Skarżący zarzucił ponadto zgłaszającemu znak do rejestracji działanie w złej wierze tj. naruszenia art. 8 pkt 1 oraz art. 8 pkt 2, a więc naruszenie praw osobistych i majątkowych skarżącego M. Z., który jako pierwszy używał oznaczenia OK w nazwie pod którą prowadził działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o znakach towarowych jako znak towarowy może być zarejestrowany tylko znak, który ma dostateczne znamiona odróżniające

w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Zdolność odróżniająca ma zasadniczy wpływ na rozpoznawalność znaku towarowego w obrocie i stanowi podstawową przesłankę udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Zdolność odróżniająca znaku wyraża się, więc w posiadaniu przez znak dostatecznych znamion, charakterystycznych cech, które utkwią w pamięci świadczeniobiorcy i pozwolą na odróżnienie w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług. Znak towarowy bowiem jest jednym z najistotniejszych elementów w walce przedsiębiorców konkurujących na rynku. Łatwo rozpoznawalne oznaczenie towarów lub usług jest bowiem czynnikiem przyciągającym klientelę i decydującym o sukcesie gospodarczym przedsiębiorstwa. Zdolność odróżniania może być zdolnością pierwotną, wynikającą z natury oznaczenia, lub zdolnością wtórną, nabytą poprzez używanie danego oznaczenia jako znaku towarowego w obrocie gospodarczym. Oznaczenie uzyskuje wtórną zdolność odróżniania, jeżeli znak pozbawiony pierwotnie takiej zdolności stał się w wyniku używania nośnikiem informacji o pochodzeniu towaru.

W przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy stanął na stanowisku, iż sporny znak OK zarejestrowany na rzecz P. O., spełnia swoją podstawową funkcję polegającą na identyfikacji pochodzenia świadczonych usług. W ocenie organu połączenie dwóch liter "o" i "k" nie oznacza, iż przez przeciętnego odbiorcę będzie odczytywany jako angielski znak zwrot "okay", a nawet jeśli takie jest fonetyczne brzmienie spornego znaku, to jako oznaczenie kolokwialne nie służy do opisu cechy [...] i mieści się w sferze fantazji, która pozwala odróżniać cechy usług jednej szkoły od usług firm konkurencyjnych. Zdaniem Urzędu znak posiadał pierwotną zdolność odróżniającą, albowiem tylko taka zdolność mogła zadecydować o udzieleniu prawa ochronnego gdyż pełnomocnik uprawnionego nie wykazała, że znak towarowy OK posiadał przed datą zgłoszenia znaku tzw. wtórną zdolność odróżniającą. Jednocześnie podkreślić należy, iż uprawniony ze znaku P. O. w złożonej odpowiedzi na sprzeciw akcentował, iż długotrwały i nieprzerwany okres stosowania znaku towarowego OK oraz działalność reklamowa prowadzona w sposób intensywny i w szerokim zakresie na całym obszarze RP, jak również dobra jakość świadczonych usług sprawiły, iż odbiorcy indywidualizują usługi uprawnionego poprzez sporny znak. Uprawniony ze znaku stanął zatem na stanowisku, że znak OK nabrał wtórnej zdolności odróżniającej.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, iż istotnym naruszeniem przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania było zupełnie marginesowe potraktowanie kwestii nabycia przez znak OK tzw. pierwotnej zdolności rejestracyjnej, która miała zadecydować o udzieleniu prawa ochronnego. Urząd Patentowy RP ograniczył się do enigmatycznego stwierdzenia ze skoro uprawniony, który powoływał się na nabycie przez znak wtórnej zdolności odróżniającej nie przedstawił dowodów na nabycie takiej zdolności, to można mówić wyłącznie o pierwotnej zdolności odróżniającej. Należy mieć jednak na uwadze, iż o tym, czy znak posiada pierwotną zdolność odróżniającą decyduje to "gdy z cech strukturalnych oznaczenia wynika, że daje ono wystarczające podstawy odróżniające pochodzenia towaru"( Ryszard Skubisz "Prawo znaków towarowych Komentarz" Wydawnictwo prawnicze sp. z o.o. Warszawa 1997r. str. 55 ). Oznacza to, iż wybrany znak towarowy już w dacie jego zgłoszenia do rejestracji dla oznaczenia konkretnych usług powinien wykazywać dostateczne znamiona odróżniające. Natomiast dla ustalenia posiadania przez znak pierwotnej zdolności odróżniającej bez znaczenia jest to czy strona ubiegająca się o rejestrację przedstawiła dowody na posiadanie wtórnej zdolności odróżniającej. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił, czy w dacie rejestracji sporny znak towarowy słowny OK posiadał dostateczne znamiona odróżniające pozwalające na identyfikację za jego pośrednictwem świadczonych przez uprawnionego usług. Sporny znak towarowy OK jest znakiem słownym, nie posiada zatem żadnych charakterystycznych elementów graficznych, a ponadto wbrew twierdzeniom organu w sposób jednoznaczny przeciętnemu odbiorcy kojarzy się z angielskim słowem "okay", które choć kolokwialne na stałe "zadomowiło się" w używanym przez Polaków języku.

Prawidłowość rozstrzygnięcia zdaniem organu potwierdza dotychczasowa praktyka Urzędu, gdy chodzi o rejestrację znaku OK. Poza tym ogólnym stwierdzeniem brak jednak jakichkolwiek wyjaśnień czy dotychczasowa praktyka polegała na rejestracji znaku towarowego OK słownego czy też słowno- graficznego. Niezależnie jednak od powyższego nie może ona przesądzać o zasadności rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Urząd nie uzasadnił również swojego stanowiska odnośnie postawionej tezy, że dopuszczalność rejestracji oznaczeń dwuliterowych ewoluowała, wskazując ogólnie na praktykę międzynarodową

a zwłaszcza Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w Alicante. Wobec tak ogólnikowych stwierdzeń nie można mówić, iż uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym uniemożliwia jego kontrolę przez sąd administracyjny.

W ocenie sądu jednoznacznego wyjaśnienia wymaga też kwestia pierwszeństwa używania przez strony spornego postępowania, w nazwie przedsiębiorstwa oznaczenia OK. Organ uznał, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił stosownych dokumentów potwierdzających jego zarzuty. Jednocześnie podczas rozprawy przed Urzędem Patentowym odmówiono uwzględnienia wniosku M. Z. o odroczenie rozprawy w celu dostarczenia wskazanych dokumentów z uwagi na to, iż strona dysponowała wystarczająco długim okresem czasu na przedstawienie stosownych dowodów. Zdaniem Sądu działaniem swoim organ naruszył przepisy postępowania. Fakt, że postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji jest postępowaniem spornym nie oznacza, że organ administracyjny przed którym toczy się to postępowanie jest zwolniony z obowiązków, które nakładają na niego normy określone w art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego zobowiązujące organ do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Jeżeli urząd nie wezwał stosownie do treści art. 2551 ust.6 Prawa własności przemysłowej składającego sprzeciw M. Z. do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie środków dowodowych, to nie może następnie w zaskarżonej decyzji podnosić, iż załączony do sprzeciwu list polecający mógłby stanowić posiłkowo dowód używania nazwy przedsiębiorstwa gdyby strona przedstawiła odpowiednie dokumenty sądowe lub urzędowe. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, organ powinien uwzględnić wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy w celu złożenia przez stronę posiadanych dokumentów co pozwoliłoby na jednoznaczne wyjaśnienie spornej kwestii.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Tym samym uznał, iż wobec powyższych uchybień uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tą normą uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie organu jedynie w części odnosi się do argumentów przywołanych przez stronę skarżącą.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego, a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076).