Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 750/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134, 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240-246, 136
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Gabriela Gorzan Asesor sądowy WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2008r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2003r. oddala skargę /-/ K. Nikodem /-/ J. Małecki /-/ G. Gorzan


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. odmówił D. P. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...].

Uzasadniając przedmiotową decyzję organ skarbowy podał, że w dniu [...] D. P.powołując się na art. 240 § 1 pkt 4 i 5 w związku z art. 241 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa wystąpiła do niego z wnioskiem o wznowienie postępowania sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2003r. Do wniosku strona dołączyła zaświadczenie lekarskie z dnia [...] W ocenie strony nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz wyszły na jaw istotne, nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi podatkowemu przed wydaniem decyzji. Wnioskodawczyni podniosła, że ze względu na nawracające zaburzenia depresyjne fakt wydania niekorzystnej decyzji w zakresie VAT za 2003r. dotarł do jej świadomości dopiero w dniu 12 listopada 2007r. Zaburzenia te były przeszkodą nie do przezwyciężenia i przyczyniły się do tego, iż nie brała udziału w postępowaniu kontrolnym i podatkowym.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wskazał, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., tj. gdy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

Tymczasem, według organu skarbowego D. P. wiedzę o wydaniu przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzji z dnia [...] powzięła przed 12 listopada 2007r. Decyzja ta została bowiem doręczona ustanowionemu wówczas przez stronę pełnomocnikowi G. L. na podany przez niego adres do korespondencji: [...]. Ponadto D. P. w związku z prowadzonym przeciwko niej postępowaniem karnym skarbowym w sprawie narażenia na uszczuplenie podatku od towarów i usług otrzymała (data odbioru: 25.06.2007r.) uzasadnienie postanowienia o postawieniu zarzutu, z którego wynikał fakt wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji z dnia [...] Strona otrzymała również - pismem z dnia [...][ (data odbioru: 20.08.2007r.) - kserokopie dokumentów z akt śledztwa.

Wobec wskazanych powyżej faktów Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. uznał, że wniosek o wznowienie postępowania -na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] Nr [...] został wniesiony po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu tej decyzji. W ocenie organu skarbowego wnioskodawczyni nie wskazała również przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w sprawie istniejących, a nieznanych organowi w dniu wydania decyzji.

Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie.

Podnosząc rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 187 §1 oraz art. 200 a w konsekwencji art. 240 § 1 pkt 4 i 5, art. 120, art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej jak również art. 2, art. 7, art. 9 i art. 87 oraz art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) pełnomocnik D. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zdaniem strony Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. dokonał błędnej interpretacji zaświadczenia lekarskiego z dnia 9 listopada 2007r., co przełożyło się na wydanie negatywnej decyzji. Dlatego też wraz z odwołaniem przedłożono, w trybie art. 187 § 1 O.p., uzupełnienie zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] Wskazano w nim, iż "epizod zaburzeń depresyjnych", o którym mowa we wcześniejszym zaświadczeniu rozpoczął się u D. P. w lutym 2005r., a "apogeum osiągnął w 2006r.", natomiast w listopadzie strona podjęła leczenie.

Ponadto stwierdzono, iż organ I instancji prowadząc "postępowanie podatkowe naruszył podstawowe standardy demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP)", bowiem D. P. nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu. Pozbawiając odwołującą prawa, o którym mowa w art. 123 i art. 200 O.p. naruszono art. 121 § 1 O.p. (zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych) oraz art. 122 O.p. (zasada prawdy obiektywnej).

Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji nie znajdując przesłanek do jego uchylenia.

W ocenie organu odwoławczego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zasadnie odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, gdyż żądanie Strony zostało wniesione po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu przez ten organ decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2003r. Organ odwoławczy wskazał, że D. P. w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej w P. w zakresie VAT za 2003 rok ustanowiła w dniu [...] pełnomocnika G. L., który reprezentował ją przed urzędami administracji państwowej oraz Urzędem Kontroli Skarbowej. Pełnomocnikowi doręczono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], od której nie wniesiono środka zaskarżenia.

Organ odwoławczy podkreślił, że D. P. nie kwestionowała ustanowienia, jak też sposobu w jaki była reprezentowana przez pełnomocnika zarówno w postępowaniu kontrolnym, jak i w późniejszym postępowaniu karnym skarbowym. Również we wniosku o wznowienie postępowania strona nie wykazała, iż w momencie ustanawiania pełnomocnika choroba uniemożliwiła jej świadome podjęcie tej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, że z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] przedłożonego wraz z wnioskiem z dnia [...]., wynika, iż leczenie w Poradni Psychosomatycznej D. P. podjęła dopiero w listopadzie 2006r., a więc ponad dwa lata po ustanowieniu pełnomocnika i prawie półtora roku po wydaniu przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej spornej decyzji. Z kolei uzupełnienie zaświadczenia lekarskiego z dnia 7 stycznia 2008r., dołączone do odwołania i stwierdzające, że epizod choroby, w wyniku którego podjęto leczenie w listopadzie 2006r. rozpoczął się w lutym 2005r. jest mało wiarygodne, ponieważ nastąpiło już po wydaniu i doręczeniu decyzji będącej przedmiotem postępowania odwoławczego.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał również, że wobec D. P. toczyło się postępowanie karne skarbowe, w trakcie którego strona zeznawała - w dniu [...] - jako podejrzana o czyn z art. 54 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999r. - Kodeks karny skarbowy. W trakcie tego przesłuchania D. P. potwierdziła, że zarzut zrozumiała oraz zażądała uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutu, które otrzymała w dniu 25 czerwca 2007r. Z uzasadnienia postanowienia jednoznacznie wynikało, że treść zarzutu opracowano w szczególności na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...]. Odwołująca otrzymała w dniu [..] również kserokopie dokumentów z akt śledztwa, które zawierały m.in. kserokopię w/wym. decyzji.

W ocenie organu II instancji ustalony stan faktyczny świadczy bezspornie o tym, iż D. P. miała świadomość wydania przez organ kontroli skarbowej decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2003r., wobec czego brak było podstaw do zmiany decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]

W dniu [...] pełnomocnik strony złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżący podniósł rażące naruszenie: art. 122, art. 123, art. 187 w związku z art. 188 O.p. poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 2, art. 9, art. 87 i art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zignorowanie tych postanowień, art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 241 § 2 pkt 1 O.p., a także naruszenie: art. 120, art. 121 § 1, art. 180, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów i wniosków strony, art. 135 O.p. w związku z art. 82 Kodeksu cywilnego i art. 196 § 3 w związku z art. 292 O.p. oraz art. 51 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Pełnomocnik strony wskazał, że D. P. z uwagi na swoją chorobę (na co przedstawione zostały dwa zaświadczenia lekarskie) dopiero w dniu [...] "powzięła wiadomość" o wydaniu decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...], zatem nie ze swojej winy nie uczestniczyła w prowadzonym przez organ skarbowy postępowaniu. Choroba skarżącej była, jak wywodzi pełnomocnik strony, "przeszkodą nie do przezwyciężenia" , która uzasadniała brak jakiekolwiek winy D. P. Była to również okoliczność nowa, istotna, ujawniona przez stronę, mająca znaczenie jako przyczyna wznowienia postępowania.

W dniu [...] strona skarżąca przedłożyła uzupełnione zaświadczenie lekarskie z dnia 11.06.2008r., które w jej ocenie, dodatkowo uzasadnia wznowienie postępowania w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik strony podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. odnosząc się do zarzutów strony stwierdził, że są one nieuzasadnione, jednocześnie dodał, iż w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi nie toczyło się postępowanie podatkowe, w którym strona postępowania ma zagwarantowane szereg praw, a w szczególności: do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania (art. 123 § 1 i art. 192 O.p.), przedkładania dowodów (art. 180 i następne O.p.), wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 O.p.). W wyniku weryfikacji formalnych podstaw wznowienia stwierdzono bowiem, że nie są spełnione wszystkie przesłanki pozwalające na wznowienie postępowania, gdyż wniosek skarżąca złożyła po terminie określonym w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej (miesiąc od powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji) z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. (strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), co w konsekwencji skutkowało brakiem merytorycznego rozpoznania wniosku D. P.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) - Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji podatkowej tylko pod względem zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Ocenie podlega zatem legalność aktów administracyjnych zarówno z uwagi na brzmienie przepisów materialnego, jak i formalnego prawa podatkowego. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem do zbadania tego, czy organy podatkowe nie naruszyły przy wydaniu konkretnej decyzji materialnego czy procesowego prawa podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest przez Sąd według stanu prawnego i na podstawie akt administracyjnych sprawy istniejących w dniu wydawania zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny nie jest też kolejną instancją merytoryczną rozstrzygającą o prawach i obowiązkach podatnika, ale ma tylko i wyłącznie uprawnienia kasacyjne wobec naruszających prawo decyzji podatkowych.

W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności, mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa przez organy administracji skarbowej, ale związanych jednak tylko i wyłącznie z wnioskiem D. P. z dnia [...]dotyczącym wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...]

Rozpatrując istniejący spór między stronami co do zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania w przypadku zaistnienia powyższej decyzji i ewentualnego wycofania jej z obrotu prawnego Sąd wskazuje, iż od samego początku reaktywowanego sądownictwa administracyjnego ugruntowana jest teza orzecznicza, że każda ostateczna decyzja korzysta z atrybutu domniemania prawidłowości. Oznacza to, że ma ona moc obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie we właściwym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego ( por. np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1478/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 72). Także art. 128 Ordynacji podatkowej statuuje trwałość decyzji ostatecznych na forum postępowania podatkowego. Celem powyższej zasady trwałości decyzji ostatecznych jest nie tylko ochrona praw nabytych strony, ale w ogóle ochrona porządku prawnego. Pewność obrotu prawnego (tzw. bezpieczeństwo prawne) wymaga bowiem, by ostateczne decyzje w określonych warunkach były stabilne. Oznacza to zatem, że ostateczna decyzja w sprawach podatkowych - co do zasady - nie może być wzruszona w normalnym trybie postępowania administracyjnego przed organami podatkowymi.

Zasada trwałości decyzji ostatecznych doznaje jednak pewnych ograniczeń ze względu zarówno na przyczyny ogólnospołeczne, jak i ściśle prawne. W nadzwyczajnych trybach zupełnie zatem wyjątkowo możliwa jest zmiana czy uchylenie ostatecznej decyzji podatkowej, ale takie możliwości są nie tylko skodyfikowane w Ordynacji podatkowej, ale i w sposób taksatywny określone. Jedną z takich możliwości stwarza tzw. wznowienie postępowania przewidziane postanowieniami art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania to instytucja , która ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową jeżeli to poprzednie postępowanie podatkowe było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. M.in. postępowanie podatkowe może zostać wznowione z tej przyczyny, że strona bez swej winy nie brała w nim udziału lub ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznanych organowi wydającemu decyzję.

Przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt.4 Ordynacji podatkowej zostaje spełniona zarówno wtedy, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu podatkowym, jak i w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia. Natomiast brak winy ("nie z własnej winy") ma miejsce m.in. wtedy, gdy organ podatkowy nie zawiadamia strony o przeprowadzanych dowodach (art. 190), o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzanych dowodów, by okoliczność faktyczną można było uznać za udowodnioną (art. 192) czy też z całokształtu zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1). Dla wznowienia postępowania niewystarczające jest samo stwierdzenie, że strona nie brała w nim udziału, ale konieczne jest wskazanie przez stronę swego braku zawinienia. Strona powinna więc wykazać, że nie brała udziału wskutek zdarzenia losowego czy innego, na które nie miała wpływu lub też z przyczyn leżących po stronie organu prowadzącego postępowanie. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa w całości jednak na stronie, na stronie.

Zgodnie z brzmieniem art. 136 Ordynacji podatkowej - strona w postępowaniu podatkowym może działać przez ustanowionego przez siebie pełnomocnika. Pełnomocnictwo najogólniej oznacza prawo prowadzenia w czyimś zastępstwie pewnych spraw, reprezentowanie, czyli działanie w imieniu mocodawcy. Pełnomocnik jest zatem - w zakresie posiadanego umocowania - wyrazicielem interesów strony postępowania, każda czynność pełnomocnika w postępowaniu podatkowym, w chwili jej dokonania lub zaniechania wywołuje bezpośrednie i natychmiastowe skutki wiążące dla mocodawcy. Jeżeli strona działa w postępowaniu podatkowym przez pełnomocnika, to od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa - pełnomocnik powinien być zawiadomiony o wszystkich czynnościach procesowych i wzywany do udziału w nich, co zapewnia prawidłowy udział strony w tymże postępowaniu. Dlatego zarówno w doktrynie prawa podatkowego i orzecznictwie sądowym powszechnie akceptowany jest pogląd, że w postępowaniu podatkowym , w którym został ustanowiony pełnomocnik, żadna czynność procesowa nie może odbyć się bez jego wiedzy, a pominięcie pełnomocnika strony będzie traktowane jako pominięcie strony, i uzasadnia wznowienie postępowania. Tam, gdzie został ustanowiony pełnomocnik, organ podatkowy nie ma żadnego obowiązku prawnego zawiadamiania o takich lub innych czynnościach procesowych strony lub jej doręczać pisma procesowe. M.in. w wyroku NSA z dnia 25 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 157/96, niepubl. zwrócono uwagę, że gdy w postępowaniu podatkowym został ustanowiony pełnomocnik, jemu należy ze skutkiem prawnym doręczać wszystkie pisma procesowe kierowane do strony. Doręczenie zaś w takiej sytuacji pisma podatnikowi nie jest wystarczające do uznania, że doręczenie to było skuteczne.

Przepisy Ordynacji podatkowej co do zasady nie ograniczają w czasie uprawnienia strony do złożenia podania o wznowienie postępowania. Jedynym z wyjątków przewidzianych przez art. 241 Ordynacji podatkowej dotyczy przesłanki wznowieniowej polegającej na tym, że strona nie brała bez swej winy udziału w postępowaniu. W tym przypadku strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w zawitym terminie jednego miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Fakt dochowania tego terminu musi zostać przez stronę wykazany we wniosku o wznowienie postępowania. M.in. w wyroku NSA z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97, Lex nr 43046 potwierdzono dominujący w orzecznictwie sądowym pogląd, że " Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia".

Odnośnie tej przesłanki wznowienia postępowania zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] - Sąd nie dopatrzył się by organy administracji finansowej rozpatrujące wniosek skarżącej D. P. dopuściły się naruszenia obowiązującego prawa. Organy te w uzasadnieniach swych decyzji trafnie i obszernie wyjaśniły dlaczego przyjęły, iż brakuje przesłanki do uznania, by strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu podatkowym związanym z wydaniem decyzji ostatecznej. Za stronę działał bowiem ustanowiony przez podatniczkę pełnomocnik G. L. i to jemu została skutecznie doręczona skutecznie decyzja Dyrektora UKS z dnia [...]określająca zobowiązanie D. P.w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2003 r. D. P. działająca przez ustanowionego przez siebie pełnomocnika wiedzę o wydaniu owej decyzji uzyskała zatem z momentem jej doręczenia swemu pełnomocnikowi (wynika to z istoty opisanej powyżej konstrukcji prawnej pełnomocnictwa. Dodatkowo organy administracji finansowej obu instancji wskazują, iż o fakcie wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...]- strona ponownie dowiedziała się z pism dostarczanych jej osobiście w związku z prowadzonym przeciwko niej postępowaniem karnym skarbowym w sprawie narażenia na uszczuplenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. (uzasadnienie postanowienia o postawieniu zarzutów zostało podatniczce doręczone w dniu [...]oraz doręczono jej w dniu [...] m.in. kserokopię ostatecznej decyzji wymiarowej).W świetle powyższych okoliczności, skoro skarżąca wniosek o wznowienie postępowania od owej ostatecznej decyzji z dnia [...] złożyła dopiero w dniu [...]- to trudno uznać, iż dochowała miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania zgodnie z brzmieniem art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Istnienie zaburzeń depresyjnych skarżącej wynikających z zaświadczeń lekarskich z dnia 9 listopada 2007 r., uzupełnionych zaświadczeniem lekarskim z dnia 7 stycznia 2008 r. w niczym nie podważa ustaleń organów co do powzięcia przez wnioskodawczynię wiadomości o terminie wydanej decyzji ostatecznej przez Dyrektora UKS. Przekroczenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania było zatem uzasadnioną przyczyną formalną do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej .

Sąd wskazuje wreszcie na to, iż jedną z możliwych przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Strona skarżąca w swym wniosku nie przywołała jednak żadnych nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał zaskarżoną decyzję ostateczną. Dlatego i z tego względu jej wniosek nie mógł być w postępowaniu nadzwyczajnym o uchylenie decyzji ostatecznej uwzględniony.

Z tych zatem powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/K. Nikodem /-/J. Małecki /-/G. Gorzan

LF