Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 525/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008 r. sprawy ze skargi I.L., K.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zobowiązania do wykonania urządzeń zapobiegających wyrządzaniu szkód przez spływające wody deszczowe oddala skargę


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 525/07

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z [...], znak [...] biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 poz. ze zmianami), dalej jako k.p.a., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku K.L i I.L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. z dnia [...], znak [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia [...], znak [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ ustalił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją

z dnia [...], znak [...] odmówiło uwzględnienia wniosku K.L. i I.L. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia [...], znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R.

z dnia [...], znak [...] - zobowiązującą K.L. i I.L. do wykonania na posesji przy ulicy F. w R. urządzeń zapobiegających wyrządzaniu szkód przez wody opadowe.

W uzasadnieniu decyzji podano, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia

11 czerwca 2007 roku wskazywał okoliczności, które były zawarte we wniosku I.L. i K.L. z dnia 26 lutego 2004 roku, rozpatrzonego w drodze decyzji z dnia [...], znak [...] o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...], znak [...]. Organ podnosił, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi K.L. i I.L. Wyrokiem z dnia

30 listopada 2005 roku, Sąd oddalił skargę.

K.L. i I.L. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy wywodząc, że dnia 15 maja 2007 roku weszli w posiadanie pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], znak [...] skierowanego do Prokuratury Rejonowej w R., które ich zdaniem potwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając

w sprawie- znak [...] wydało decyzję bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. przywoływane przez odwołujących się pismo było pismem wyjaśniającym przebieg postępowania

w sprawie nałożenia na I.L. i K.L. obowiązku wykonania na posesji przy ulicy F. w R. urządzeń zapobiegających wyrządzaniu szkód przez wody opadowe. W piśmie tym podano, że wydając decyzję z dnia [...], znak [...] Kolegium zbadało i ustosunkowało się do dowodów zawartych w aktach organu I Instancji, tj. do operatu wyceny nieruchomości położonej w R. przy ulicy F. z maja 1995 roku

oraz oświadczenia A.W. z dnia 29 marca 2002 roku. Tak więc, wskazywane przez odwołujących się dowody były już przedmiotem oceny organu administracji publicznej wydającego decyzję z dnia [...], znak [...].

Również zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzut wywiedziony z pisma Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa z dnia 25 czerwca 2002 roku jest nietrafny. W piśmie tym omówiono sposób dostarczania dowodów przez I.L. i K.L. oraz konfrontację z innymi dowodami.

W ocenie organu, odwołujący się nie przedstawili nowych okoliczności, ani nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji z dnia [...].

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.

z dnia [...], znak [...] wnieśli K.L. i I.L.

Wnosili oni o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], znak [...], mocą których odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], znak [...].

W uzasadnieniu skargi podnosili, że w dotychczasowym postępowaniu, wbrew treści pisma Urzędu Miejskiego w R. z dnia 25 czerwca 2002 roku, znak [...], którym zawiadomiono Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., że dokumenty, tj. operat z maja 1995 roku dotyczący wyceny nieruchomości położonej przy ulicy F. w R. i oświadczenie A.W. z 29 marca 2002 roku złożone przez skarżących do Prezydenta Miasta R. przy piśmie z dnia 28 maja 2002 roku nie zostały uwzględnione jako dowód w postępowaniu, i nie zostały włączone do akt postępowania, gdyż wbrew woli tego organu doręczyli je skarżący do sekretariatu Prezydenta Miasta R.

po wyznaczonym terminie.

Ich zdaniem w dacie [...], tj. dacie wydania ostatecznej decyzji

przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ ten nie był w posiadaniu dokumentów złożonych przez skarżących do Prezydenta Miasta R.

przy piśmie z dnia 28 maja 2002 roku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wydało decyzję, nie analizując tych dokumentów i jedynie odniosło się do tych dokumentów, korzystając z ocen tych dokumentów zawartych w treści pisma Urzędu Miejskiego w R. z dnia

25 czerwca 2002 roku.

Zdaniem skarżących dotychczasowe postępowanie zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], znak [...] prowadzone było z naruszeniem prawa, a organ chcąc wykazać, że nie dopuścił się obrazy prawa administracyjnego wprowadziło powoływane przez nich dokumenty do akt sprawy, po wypożyczeniu akt sprawy z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga I.L. i K.L. nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art.

1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych

[ DZ.U. nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. [ DZ.U.

nr 153, poz.1270, ze zmianami], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ

na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a., Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarżący, choć tego nie artykułują wprost, zarzucają organowi administracji publicznej błędne ustalenia faktyczne, które doprowadziły

do uznania, że powołane przez nich dowody w postaci operatu z maja 1995 roku

w zakresie wyceny nieruchomości położonej w R. przy ulicy F. oraz oświadczenia A.W. z 29 marca 2002 roku nie są nowymi dowodami

w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 149 § 1 -3 k.p.a., organ do którego zostało skierowane podanie o wznowienie postępowania wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, bądź decyzję o odmowie wznowienia postępowania.

Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania

z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 lub art. 145a § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Niedopuszczalność wznowienia

z przyczyn przedmiotowych będzie miała miejsce między innymi, gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie prawnej, np. umowy cywilnej, czynności materialno- technicznej, gdy strona żąda wznowienia postępowania na podstawach wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, nie będąca stroną postępowania w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych.

Z art. 149 § 2 k.p.a. wynika wyłączenie dopuszczalności wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania z powodu braku podstaw wznowienia postępowania.

Ustalenie wystąpienia podstaw do wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowieniowego, prowadzonego zgodnie z regułami prawa procesowego( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 1991 roku, IV SA 487/91, ONSA 1991, nr 2, poz. 50).

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż obecny wniosek o wznowienie postępowania, który złożyli K.L. i I.L. jest drugim wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], znak [...].

Pierwszy wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżących

w dniu 24 czerwca 2003 roku. Postępowanie zainicjowane tym wnioskiem zostało zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], znak [...] odmawiającą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylenia decyzji własnej z dnia [...]. Po rozpoznaniu wniosku I.L. i K.L. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją ostateczną z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia [...].

Trafnie zauważył organ I Instancji, że skarżący już w pierwszym toczącym się postępowaniu wznowieniowym, wszczętym wnioskiem z dnia 24 czerwca 2003 roku jako podstawę wznowienia postępowania wskazywali nowe dowody w postaci operatu wyceny nieruchomości położonej w R. przy ulicy F. z 1995 roku oraz oświadczenia A.W. z 2002 roku. W odwołaniu z dnia 26 lutego 2004 roku skarżący wskazują wyraźnie wyżej przywołane dowody, jako te, które mają stanowić podstawę zmiany decyzji po wznowieniu postępowania.

Tak więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę

w postępowaniu wznowieniowym musiało badać, czy faktycznie te wskazane dowody nie były znane organowi wydającemu decyzję i czy miały istotny wpływ

na wynik sprawy.

Tak więc w kolejnym postępowaniu wznowieniowym, zainicjowanym

przez skarżących, powoływanie się na te same dowody, które już raz były podstawą wznowienia postępowania i prowadzenia postępowania po wznowieniu byłoby niedopuszczalne. Postępowanie administracyjne w zakresie wznowienia postępowania oparte na tych samych podstawach- art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

( operat wyceny nieruchomości położonej w R. z 1995 roku i oświadczenie A.W.), nie mogło zostać wszczęte i za prawidłowe należy uznać stanowisko organu administracji odmawiające wznowienia postępowania.

W takiej sytuacji zachodziła przedmiotowa niedopuszczalność wznowienia postępowania, ponieważ już raz zakończyło się decyzją ostateczną postępowanie wznowieniowe, które badało dokładnie te same podstawy wznowienia.

Należy jednak zauważyć, iż organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze działające w trybie art.127 § 3 k.p.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy zaakceptowało rozstrzygnięcie tegoż samego organu działającego jako organ

I Instancji, choć w swoim uzasadnieniu wykroczyło poza dopuszczalną ocenę materiału dowodowego. Organ w uzasadnieniu decyzji poddawał ocenie,

czy wskazane przez skarżących nowe dowody nie były znane organowi wydającemu decyzję z [...]. Tak dokonana ocena jest oceną merytoryczną, której dokonuje się już po wznowieniu postępowania, a przecież organ odmówił wznowienia postępowania i w takiej sytuacji nie można dokonywać oceny w tym zakresie.

Jednocześnie należy zdaniem Sądu zauważyć, że błędne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie może mieć wpływu na ostatecznie zgodne z prawem rozstrzygnięcie( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2002 roku, syg. akt V SA 162/01). Samo naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające nie tyle na braku uzasadnienia, ile na jego lakoniczności,

przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego nie stanowi przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2006 roku, I OSK 1087/05, LEX 27 5433).

Należy również zauważyć, iż przedmiotowa skarga podnosi zarzuty

i przedstawia argumentację co do tego, że dowody w postaci operatu z maja 1995 roku wyceny nieruchomości położonej w R. przy ulicy F. i oświadczenie A.W. z 29 marca 2002 roku są nowymi dowodami, które nie mogły być znane organowi administracji publicznej, wydającemu decyzje [...].

Zarzuty te nie mogły okazać się skuteczne, ponieważ organy rozpoznając niniejszą sprawę wydały decyzje odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego

z przyczyn formalnych.

Tak więc, zupełnie bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji były podnoszone przez skarżących kwestie merytorycznych podstaw wznowienia, ponieważ były one rozważane już we wznowionym, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2004 roku, postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną.

W ocenie sądu wniosek skarżących o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu, nie mógł zostać uwzględniony, bowiem nie zachodziły przesłanki z art. 79 p.p.s.a. do ustanowienia kuratora dla D.G. Przedstawione przez skarżących dokumenty, z których wynika, że jej miejsce pobytu nie jest znane dotyczyły wcześniejszego okresu.

W niniejszym postępowaniu administracyjnym decyzje zostały skutecznie doręczone D.G.. Decyzje odbierał dorosły domownik (matka D.G.).

W postępowaniu przed sądem administracyjnym również skutecznie doręczono jej zawiadomienie o terminie rozprawy.

Sąd nie uzyskał informacji od doręczyciela, aby miejsce pobytu tej osoby nie było znane. Zdaniem Sądu ustanowienie kuratora musi wynikać z ustaleń, że nie jest znane miejsce pobytu strony, a co za tym, zachodzi potrzeba ochrony jej praw.

Z tych też względów, Sąd biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak na wstępie.