Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 460/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 13w, par, 13w ust. 4, ust. 5, ust. 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Go 468/20 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia (...) nr (..) w przedmiocie przyznania pomocy finansowej podatnikowi podatku rolnego, w którego gospodarstwie powstały szkody oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Go 468/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie pomocy finansowej podatnikowi podatku rolnego w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję w całości, w punkcie 2. zasądził od Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze na rzecz strony skarżącej kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu (...) r., do Biura Powiatowego ARiMR w Słubicach (dalej: Biuro Powiatowe ARiMR), Gospodarstwo złożyło wniosek o udzielenie pomocy finansowej podatnikowi podatku rolnemu, który w 2019 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których w 2019 r. wystąpiła susza lub powódź. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zweryfikował wniosek strony w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 ze zm. - dalej: rozporządzenie RM).

W dniu (...)r. organ wezwał stronę do złożenia wypisów z rejestru gruntów dotyczących działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o pomoc, oraz zobligował stronę do dostarczenia kopii sprawozdania (RRW-22) zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli za rok 2017 i 2018 na terenie lubuskiego i zachodniopomorskiego.

W odpowiedzi na w/w wezwanie w dniu (...) r. spółka złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR uproszczony wypis z rejestru gruntów z dnia (...)r. oraz dwa zestawienia RRW-22 za rok 2017 oraz cztery zestawienia RRW-22 za rok 2018.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zweryfikował wniosek strony ponownie w oparciu o wskazane powyżej przepisy rozporządzenia RM i ustalił, że strona składając dokumenty, do których przedłożenia została zobowiązana w wezwaniu złożyła formularze RRW-22 za rok 2017 na obiekty (...) (woj. ...) oraz (..) (woj....) natomiast nie złożyła formularza RRW- 22 za rok 2017 na obiekt akwakultury (...). Wobec powyższego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że dla powierzchni stawów o, powierzchni 39,35 ha leżących w obrębie (...) nie spełniono podstawowego wymogu tj. nie złożono do Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. Stanisława Sakowicza w Olsztynie formularza sprawozdania (RRW-22), tym samym nie może zostać zakwalifikowana do pomocy na podstawie § 13w ust. 1 rozporządzenia RM. Ponadto organ I instancji dokonał porównania powierzchni stawów na pozostałych obiektach w przypadku powierzchni obiektów (...) i (...) stwierdził, że powierzchnia wykazana we wniosku o pomoc tj. 138,22 ha jest o 2,54 ha większa, niżeli powierzchnia wykazana w sprawozdaniu RRW-22 na obiektach (...) i (...) za rok 2017 i 2018 tj. 135,68 ha. Mając na uwadze powyższe, do powierzchni niepotwierdzonej wymaganą dokumentacją (RRW-22) tj. 41,89 ha nie została przyznana pomoc. Wobec powyższego organ I instancji do pomocy zakwalifikował powierzchnię 196,23 ha. i w dniu (...) r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał spółce decyzję o przyznaniu pomocy w części, w wysokości brutto 58.869 zł do powierzchni 196,23 ha.

Decyzją z (...) r. Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze (dalej: Dyrektor LOR ARiMR) utrzymał w mocy decyzję z dnia (...) r., Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Słubicach. Wyjaśnił, że pomoc udzielana jest podatnikowi podatku rolnego, który łącznie spełnia warunki określone w przepisach Rozporządzenia. z tych warunków stanowi podstawę prawną do odmowy przyznania pomocy.

Spółka nie zgodziła się z decyzją Dyrektora LOR ARiMR i wniosła od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

W uzasadnieniu skargi między innymi podnosząc, że spór dotyczy przede wszystkim wykładni przepisów prawa materialnego, będących podstawą przyznania pomocy stronie. Wskazała, że powoływany przez organ §13w ust. 5 ma charakter techniczny (dotyczy załączników wniosku).Omawiany przepis, wbrew stanowisku organu, nawet nie operuje pojęciem "łącznie". W tym stanie rzeczy należy odpowiedzieć, czy podmiot, któremu przysługuje pomoc w myśl §13w ust. 1 może ją uzyskać w sytuacji gdy nie załączy wszystkich załączników wskazanych w §13w ust. 5. Zdaniem skarżącego należy przede wszystkim odnieść się do konstrukcji samego przepisu posiłkując się wykładnią celowościową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga była zasadna.

Sąd I instancji przyznał słuszność stanowisku strony i wskazał, że nieuprawnione było stanowisko organów, które z brzmienia § 13w ust. 5 pkt 3 Rozporządzenia RM wywiodły, że wobec wskazanych regulacji, w związku z nie przedłożeniem przez skarżącą formularza sprawozdania RRW-22 na obiekt akwakultury (...) do Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. Stanisława Sakowicza w Olsztynie za 2017r. nie można w tym zakresie przyznać pomocy. Przy czym, jak uznały, bez znaczenia w tym przypadku pozostaje fakt, że strona dopiero od 2018 r. rozpoczęła w tym miejscu hodowle ryb słodkowodnych.

Zdaniem Sądu I instancji, takie rozumowanie oznaczałoby de facto ograniczenie zakresu podmiotowego pomocy do producentów, którzy przed 2019 rokiem nie prowadzili działalności. W ocenie WSA jest ono błędne z następujących powodów:

1) wnioskowi takiemu sprzeciwia się sama systematyka przepisu § 13w Rozporządzenia RM. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przepisy zawarte w kolejnych podjednostkach redakcyjnych (ustępach) § 13w całościowo regulują przesłanki oraz zasady przyznawania pomocy z tytułu suszy i powodzi, które wystąpiły w 2019 roku w odniesieniu do podatników podatku rolnego prowadzących chów i hodowlę ryb w słodkowodnych stawach rybnych. §13w Rozporządzenia RM stanowi zatem, niewyodrębnioną odrębnym tytułem, część aktu prawnego. Uprawnia to dokonywanie - kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy - wykładni przepisów Rozporządzenia RM również poprzez zbadanie relacji dwóch z nich - § 13w ust. 1 i § 13w ust. 5 z uwzględnieniem ich systematyki. Taki zabieg interpretacyjny jest akceptowany w orzecznictwie. Sąd I instancji argumentował, że § 13w Rozporządzenia wskazuje - jak trafnie dostrzeżono w skardze - że przesłanki podmiotowe pomocy wymienione są w ustępie 1 paragrafu 13w. Nie ma tam natomiast mowy, że pomoc przysługuje producentom, którzy prowadzili hodowlę i chów również w latach 2017 i 2018. W § 13w ust. 5 zawarto natomiast katalog załączników, a wymienione w nim załączniki mają służyć wyłącznie do zapewnienia organowi dowodów służących weryfikacji spełnienia warunków wynikających z § 13w ust. 1 Rozporządzenia. Trafność takiego stanowiska potwierdzają zresztą przyjęte zasady techniki prawodawczej, gdzie narzuca się prawodawcy, by w akcie prawnym w pierwszej kolejności umieszczał przepisy prawa materialnego (przepisy podstawowe), a dopiero następnie przepisy ustrojowe i proceduralne (zob. § 24 ust. 1 w zw. z § 130 Zasad Techniki Prawodawczej stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej" - Dz. U. z 2016 r. poz. 283 ze zm.).

2) Na cel, jakiemu ma służyć nałożenie na wnioskodawców obowiązku złożenia oświadczenia o złożeniu formularza statystycznego RRW-22, wskazuje także uzasadnienie projektu rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którym wprowadzono przepisy zawarte w in. w § 13w (Rada Ministrów uchwaliła rozporządzenie zmieniające 17 grudnia 2019 r., a opublikowano je w Dz. U. z 2020 r. pod poz. 18). Zaznaczyć jednak należy, że treść uzasadnienia projektu aktu prawnego nie ma waloru wykładni autentycznej (por. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2433/11), a już tym bardziej - wykładni oficjalnej (wiążącej). Podkreśla to także Trybunał Konstytucyjny (zob. wyrok TK z 15 października 2008 r., P 32/06, OTK-A 2008, nr 8, poz. 138). Uprawnione jest zatem posługiwanie się uzasadnieniem projektu aktu prawnego dla ustalenia ratio legis wykładanego przepisu.

3) Wprowadzenie wymogu prowadzenia działalności w latach wcześniejszych miałoby uzasadnienie wówczas, gdyby pomoc przysługiwała proporcjonalnie do strat spowodowanych suszą, powodzią a ustalanych poprzez porównanie wielkości produkcji w latach wcześniejszych z wielkością produkcji w 2019 roku. Rozporządzenie natomiast przyznaje wsparcie w wysokości ryczałtowej - 300 zł na 1 ha powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi, niezależnie od wielkości produkcji w latach wcześniejszych (§ 13w ust. 7 Rozporządzenia RM).

Sąd I instancji wskazał, ze przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni wykładnię przedstawioną we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia.

Od przedmiotowego wyroku organ złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 13w ust. 5 pkt 3 Rozporządzenia RM - przez uznanie, że w razie niezłożenia przez wnioskodawcę zaświadczenia Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. Stanisława Sakowicza w Olsztynie o złożeniu formularza sprawozdania (RRW-22) zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli za 2017 i 2018 rok - zwane dalej zaświadczeniem - w sytuacji gdy wnioskodawca nie prowadził w 2017 lub 2018 r. działalności w zakresie chowu lub hodowli ryb słodkowodnych w stawach rybnych, pomoc przysługuje ponieważ wnioskodawca nie miał obowiązku składania oświadczenia, a zatem brak takiego zaświadczenia nie mógł stanowić podstawy do odmowy przyznania pomocy. Tymczasem prawidłowa wykładnia i zastosowanie § 13w ust. 5 pkt 3 Rozporządzenia RM wskazuje, że celem ustawodawcy było ograniczenie prawa do uzyskania pomocy finansowej tylko do tych producentów rolnych, którzy co najmniej od 2017 r. prowadzili działalność w zakresie chowu lub hodowli ryb słodkowodnych w stawach rybnych, potwierdzone złożeniem zaświadczenia.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji, mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skargę podniesiono jedynie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

Strona wnosząca skargę kasacyjną, stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego, wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu § 13w ust. 5 pkt 3 Rozporządzenia RM uznając, że sąd administracyjny dopuścił się naruszenia tego przepisu prawa przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, że w razie niezłożenia przez wnioskodawcę zaświadczenia Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. Stanisława Sakowicza w Olsztynie o złożeniu formularza sprawozdania (RRW-22) zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli za 2017 i 2018 rok - zwane dalej zaświadczeniem - w sytuacji gdy wnioskodawca nie prowadził w 2017 lub 2018 r. działalności w zakresie chowu lub hodowli ryb słodkowodnych w stawach rybnych, pomoc przysługuje ponieważ wnioskodawca nie miał obowiązku składania oświadczenia, a zatem brak takiego zaświadczenia nie mógł stanowić podstawy do odmowy przyznania pomocy. Zarzut ten należy uznać za nieuzasadniony.

Wskazać należy, że zgodnie z przepisu § 13w Rozporządzenia RM w 2020 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie objętym działem administracji rządowej - rybołówstwo, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, podatnikowi podatku rolnego, który w 2019 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których wystąpiła w 2019 r. susza lub powódź, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (ust. 1).

Pomoc, o której mowa w ust. 1, ma charakter pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury i jest udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 717/2014 z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury do pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury (Dz.U.UE.L 190 z 2014 r., str. 45 z późn. zm.) oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (ust. 2).

Pomoc jest przyznawana w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podatnika podatku rolnego, na wniosek tego podatnika złożony na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej (ust. 3).

Przepis § 13w ust. 4 Rozporządzenia RM wskazuje, co zawiera wniosek o udzielenie pomocy. Natomiast § 13 ust. 5 Rozporządzenia RM wymienia załączniki, które dołącza się do wniosku. Są to:

1) oświadczenia i zaświadczenia dotyczące pomocy de minimis lub de minimis w rolnictwie lub de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury określone w art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej;

2) oświadczenie podatnika podatku rolnego ubiegającego się o pomoc o powierzchni stawu zarybionego, na wskazanej we wniosku działce ewidencyjnej;

3) Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. Stanisława Sakowicza w Olsztynie, wydane podatnikowi podatku rolnego ubiegającemu się o pomoc, o złożeniu formularza sprawozdania RRW-22, zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli za 2017 i 2018 rok, o którym mowa w przepisach o statystyce publicznej;

4) kserokopie:

a) nakazu płatniczego podatku rolnego za 2019 r., wystawionego przez organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia stawu zarybionego na obszarze, na którym wystąpiły w 2019 r. susza lub powódź - w przypadku osób fizycznych;

b) deklaracji na podatek rolny na 2019 r. - w przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej.

Z powołanych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że pomoc finansowa z tytułu wystąpienia szkód spowodowanych suszą przysługuje podatnikowi podatku rolnego, jeżeli łącznie spełnia następujące warunki:

- jest podatnikiem podatku rolnego,

- w 2019 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych na obszarze gmin dotkniętych suszą lub powodzią,

- w terminie złożył wniosek na formularzu udostępnionym przez ARiMR,

- dołączył wymagane załączniki.

Analiza wyżej przytoczonego § 13w Rozporządzenia RM wskazuje, że zawiera on pełną regulację przesłanek zasady przyznawania pomocy z tytułu suszy i powodzi, które wystąpiły w 2019 r. w odniesieniu do podatników podatku rolnego prowadzących chów i hodowlę ryb w słodkowodnych stawach rybnych. Zgodzić zatem należy się z Sądem I instancji, że istota sporu rozpoznawanej sprawy sprowadza się do prawidłowej wykładni wskazanego przepisu i oceny relacji § 13w ust. 1 Rozporządzenia RM oraz § 13w ust. 5 Rozporządzenia RM z uwzględnieniem ich systematyki.

W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z § 24 ust. 1 Zasad Techniki Prawodawczej stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283 z późn. zm.) przepisy szczegółowe zamieszcza się w następującej kolejności:

1) przepisy prawa materialnego, 2) przepisy ustrojowe, 3) przepisy proceduralne, 4) przepisy o karach pieniężnych i przepisy karne. Zasady te, w myśl § 132 załącznika do Zasad Techniki Prawodawczej, odnoszą się również do rozporządzeń. W świetle powyższego trafnie Sąd I instancji stwierdził, że logika konstrukcji § 13w Rozporządzenia RM wskazuje, że przesłanki podmiotowe pomocy wymienione są w ustępie 1 paragrafu 13w Rozporządzenia RM, w myśl którego pomoc przysługuje podatnikom podatku rolnego, którzy w 2019 r. prowadzili chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych na obszarze gmin dotkniętych suszą lub powodzią. Natomiast § 13w ust. 5 Rozporządzenia RM zawiera katalog załączników mający służyć wyłącznie do zapewnienia organowi dowodów umożliwiających weryfikację spełnienia warunków wynikających z § 13w ust. 1 Rozporządzenia RM. Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia poza systematyką § 13w Rozporządzenia RM także uzasadnienie projektu rozporządzenia, na co trafnie wskazał Sąd I instancji.

Wyraźnie zaznaczyć trzeba również, że z przepisu o wyłącznie formalnym charakterze nie można wywodzić istnienia podstawy materialnoprawnej, na podstawie której orzeka organ administracji publicznej. Jeżeli prawodawca chciałby ograniczyć pomoc związaną z wystąpieniem w 2019 r. suszy lub powodzi, jedynie podatnikowi podatku rolnego, który w 2019 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych i prowadzili taką działalność również w 2017 i 2018 roku, zachowując zasady techniki prawodawczej, taki wymóg winien określić w przepisach prawa materialnego. Przepisy prawa materialnego analizowanego § 13w Rozporządzenia RM nie zawierają takiego warunku.

Mając powyższe na uwadze, rację ma Sąd I instancji, że "... w stanie faktycznym występującym w rozpoznawanej sprawie, tj. w sytuacji gdy strona dla stawów rybnych (...) nie przedłożyła oświadczenia RRW-22 za 2017 ponieważ dopiero od 2018 r., z nich korzysta - to nie miała ona obowiązku składania oświadczenia o złożeniu ww. formularza za 2017 rok (gdyż na tych stawach, w 2017 r. nie prowadziła działalności). Zarazem brak takiego oświadczenia, przy jednoczesnym oświadczeniu o nieprowadzeniu działalności w 2017 r., nie mógł stanowić podstawy do odmowy przyznania w tej części pomocy. Skarżąca bowiem prowadziła działalność w roku 2019, a za rok 2018, czyli rok w którym podjęła dla stawów rybnych w (...) działalność w zakresie hodowli ryb w słodkowodnych stawach rybnych, formularz RRW-22 złożyła. Nie ma również wątpliwości, że była podatnikiem podatku rolnego.".

Mając na uwadze powyższe, ze względu na bezzasadność poniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.