Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 724/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24 par. 1 pkt 6, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1 pkt 11, art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Dnia 19 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 roku sprawy ze skargi A Spółki Jawnej D. G. J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejących budynków: garażu, budynku gospodarczego i szklarni z przeznaczeniem na warsztat samochodowy (6 stanowiskowy) z częścią socjalną i zapleczem magazynowym wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury, przewidzianego do realizacji przy ul. A [...] w P.(dz. nr ewid. [...] obręb [...]).

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji ustalił, że wnioskiem z dnia 29 lipca 2011r. firma B Spółka jawna – D. G., J. G. z siedzibą w P. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego przedsięwzięcia.

W dniu 18 sierpnia 2011r. M. K. będąca stroną w postępowaniu administracyjnym zgłosiła sprzeciw, co do realizacji planowanego przedsięwzięcia. Treść protestu dotyczyła obszaru oddziaływania przedsięwzięcia i możliwości jego ewentualnej immisji.

Planowane przedsięwzięcie należy w ocenie organu do kategorii przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397) jako "stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17—19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów".

Prezydent Miasta P., postanowieniem z dnia [...] nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Dane o tym postanowieniu zostały umieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach, prowadzonym przez Prezydenta Miasta P..

W dniu 17 października 2011r. inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Organ ustalił, że zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Stosownie do wymogów art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. zapewniono zainteresowanym dostęp do dokumentacji przez 21 dni, tj. w dniach od 18 października do 9 listopada 2011r. W tym czasie zainteresowani mogli zgłaszać swoje uwagi i wnioski. Żadne uwagi i wnioski nie wpłynęły.

Stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. dokonano uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. (postanowienie z dnia [...]) oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P. (postanowienie z dnia [...]). Wszystkie zalecenia w zakresie warunków realizacji przedsięwzięcia, zawarte w powyższych uzgodnieniach zostały wzięte pod uwagę.

Na żądanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. inwestor w dniu 25 listopada 2011r uzupełnił informacje dotyczące zakresu planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania akustycznego inwestycji oraz gospodarki wodno – ściekowej.

Planowane przedsięwzięcie polega na zmianie sposobu użytkowania budynków: garażu, budynku gospodarczego i szklarni z przeznaczeniem na warsztat samochodowy (6 stanowiskowy) z częścią socjalną i zapleczem magazynowym wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury.

Dalej organ ustalił, że planowany warsztat samochodowy będzie poszerzeniem obecnie wykonywanej działalności, którą stanowi sprzedaż części do samochodów, naprawy zawieszeń, układów kierowniczych, hamulcowych oraz wymiany oleju, filtrów, klocków, filtrów, itp. Inwestycja zlokalizowana zostanie na terenie już antropogenicznie przekształconym i przystosowanym do prowadzenia tego typu działalności, na terenie miejskim, wśród zabudowy mieszkaniowo – usługowej i jednorodzinnej. Najbliższe otoczenie stanowią: od północy – pas drogowy ulicy A z terenem jednorodzinnej i mieszkaniowo - usługowej zabudowy po jej północnej stronie, od południa – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, od wschodu – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, od zachodu – tereny zabudowy jednorodzinnej i mieszkaniowo – usługowej. Dojazd do obiektów będzie możliwy poprzez istniejący zjazd z ulicy A. Powierzchnia działki nr ewid. [...], na której będzie realizowane przedsięwzięcie wynosi 3226 m2, natomiast powierzchnia zabudowy działki oraz terenów utwardzonych wynosi: budynek mieszkalno – biurowy około 226 m2, garaż około 83 m2, budynek gospodarczy około 202 m2, szklarnia około 237 m2, tereny utwardzone kostką około 828 m2, tereny utwardzone tłuczniem, około 581 m2. Powierzchnia zabudowy oraz terenów utwardzonych działki nr ewid. [...] wynosi około 2157 m2, co stanowi około 66,9 % jej całkowitej powierzchni. Zaplecze socjalne zostanie urządzone w wydzielonym pomieszczeniu budynku gospodarczego. Natomiast magazyn stanowić będzie wydzielona część budynku szklarni. Przez wykonanie niezbędnej infrastruktury należy rozumieć wyposażenie warsztatu w kocioł c.o. na olej opałowy (i niezbędnych elementów) oraz niezbędną instalację wentylacji mechanicznej.

Aby zapewnić właściwą organizację pracy, inwestor planuje poszczególne budynki zagospodarować do następujących funkcji: garaż – wymiana płynów eksploatacyjnych (głównie oleju) i filtrów, budynek gospodarczy – naprawa samochodów, biuro oraz zaplecze socjalno – bytowe, szklarnia – wymiana ogumienia, magazyn, kotłownia. W warsztacie prowadzone będą usługi wyłącznie dla samochodów osobowych oraz dostawczych. Nie przewiduje się prowadzenia działalności w zakresie: blacharstwa i lakiernictwa. Nie będą prowadzone prace spawalnicze oraz szlifierskie.

W celu zapewnienia odpowiednich warunków pracy w pomieszczeniu wymiany oleju i napraw pojazdów planuje się zainstalować wentylację nawiewną – wywiewną. Wentylacja nawiewna zastosowana będzie w celu doprowadzenia świeżego powietrza do kanału przeglądowo – naprawczego w trakcie dokonywania czynności polegających na wymianie płynów eksploatacyjnych (głównie oleju). Aby zapobiec nadmiernemu stężeniu spalin w atmosferze hali (przekroczeniu norm NDS) halę wymiany płynów i napraw – pojazdów planuje się wyposażyć w typowy specjalizowany odciąg spalin, składający się z elastycznego węża nakładanego na rurę wydechową pojazdu z uruchomionym silnikiem, wentylatora wyciągowego z rurą wyrzutową, którą spaliny będą kierowane rurociągiem do zadaszonego emitora usytuowanego nad powierzchnią dachu hali.

Technologia obsługi pojazdów w planowanym warsztacie samochodowym polegać będzie, tak jak standardowo w każdym warsztacie, na przyjęciu pojazdu do warsztatu, przygotowaniu do podjęcia usług, wykonaniu wymaganych dla pojazdu czynności naprawczych lub związanych z wymianą, np. oleju lub opon. Po dokonaniu wszystkich wymaganych czynności, po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym, pojazdy będą odbierane przez klientów.

Przewidywany zakres świadczonych usług w projektowanym warsztacie obejmie: naprawy pojazdów w zakresie (w budynku gospodarczym) układów hamulcowych: wymiana klocków, tarcz, szczęk, cylinderków, linek, itp., układów kierowniczych: końcówki, drążki, łączniki, gumy stabilizatora, przekładnie, pompy wspomagania, itp. układów zawieszenia: wymiana amortyzatorów, sworzni i tulei wahaczy, wymiana łożysk kół, układów rozrządu: wymiana pasków, napinaczy, rolek, pomp wody, układów wydechowych, montaż haków holowniczych, przeglądy pojazdów, wymianę (w pomieszczeniu garażu) płynów eksploatacyjnych – olejów, filtrów, serwis ogumienia (w wydzielonej części pomieszczenia szklarni): wymiana opon letnich na zimowe, geometria kół.

Warsztat wyposażony zostanie w takie oprzyrządowanie i urządzenia, które będą niezbędne do wykonywania czynności naprawczych, serwisowych czy związanych z wymianą olejów. Poza tym na wyposażeniu warsztatu znajdować się będą podstawowe klucze ręczne oraz elektronarzędzia. W warsztacie znajdować się będą gabloty, szafy oraz wózki narzędziowe. Wszystkie urządzenia usytuowane będą wewnątrz budynku planowanego warsztatu samochodowego. Wszelkie prace naprawcze czy te związane z wyminą oleju lub opon będą prowadzone przy zamkniętych bramach wjazdowych. Ze względu na charakter planowanej działalności nie będzie praktykowane mycie części oraz podzespołów. Do likwidacji ewentualnych wycieków z pojazdów używane będą sorbenty oraz maty sorpcyjne.

Przedsięwzięcie będzie wyposażone w stosowne pojemniki do magazynowania odpadów oraz regały do magazynowania opon. Posadzka warsztatu sprzątana będzie na sucho przy pomocy np. odkurzacza przemysłowego czy szorowarki.

W strefie oddziaływania inwestycji nie występują obszary chronione na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, a także leśne kompleksy promocyjne, obszary ochrony uzdrowiskowej, obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne.

Nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000 i kumulowania się oddziaływań.

Skala i rozmieszczenie przedsięwzięcia w ocenie organu nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi. Na przewidywanym do zajęcia pod lokalizację przedsięwzięcia obszarze nie występują dobra mineralne, siedliska zwierząt, pomniki przyrody podlegające ochronie prawnej, jak również złoża surowców. Opisane technologie wykonania robót nie wpływają negatywnie na środowisko. Realizacja inwestycji nie będzie wymagała użycia dużej ilości surowców mineralnych i skalnych, paliw i energii, jak również nie spowoduje naruszenia głównych elementów środowiska. Przedstawione formy zabezpieczeń i rozwiązań chroniących środowisko są wystarczające. Realizacja planowanego przedsięwzięcia, z racji jego charakteru, nie pociągnie za sobą zagrożeń, tym bardziej znaczących oddziaływań. Dotyczy to oddziaływania bezpośredniego, pośredniego, długoterminowego, wtórnego i skumulowanego. Planowany do realizacji wariant przedsięwzięcia, opisany w raporcie, jest najwłaściwszy.

Analiza przedłożonego wniosku wykazała, że jest to przedsięwzięcie, które nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska naturalnego i nie będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie ludzi. Przedsięwzięcie nie obciąża w szczególny sposób środowiska ani mu znacząco nie zagraża. Przedsięwzięcie, po wypełnieniu rozwiązań projektowych wniosków i zaleceń minimalizujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zawartych w raporcie spełni wymogi stawiane przez przepisy z zakresu ochrony środowiska.

Odwołanie od tej decyzji wniosła M. K., zarzucając naruszenie:

1. art. 8, art. 10 § 1, art. 28, art. 61 § 4, art. 107 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 1 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 163, poz. 1588) przez wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania oraz niezapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu,

2. zastosowanie art. 49 k.p.a., a więc zawiadomienie stron o decyzjach i czynnościach organu pierwszej instancji przez obwieszczenia w przeglądzie lokalnym "[...]" z dnia 4 i 20 sierpnia 2011r., wydawanym na terenie P., w tygodniku "[...]" z dnia 22 grudnia 2011r. wobec braku upoważnienia w przepisach szczególnych do zastosowania trybu zawiadomienia stron przez obwieszczenie;

3. art. 40 § 1, art. 42 § 1 k.p.a. przez brak doręczenia stronom decyzji oraz postanowień wydanych w trakcie postępowania;

4. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, oparcie decyzji na nierzetelnym raporcie o oddziaływaniu na środowisko i pominięciu przy tym słusznego interesu obywateli a także interesu stron nie uczestniczących z winy organu w postępowaniu;

5. art. 107 § 2 k.p.a. oraz art. 85 pkt 2 ppkt 1) ust. a) ustawy z dnia 3 października 2008r. przez niewskazanie w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, że krąg stron został ustalony przez organ pierwszej instancji na podstawie oddziaływania inwestycji przedstawionej w raporcie. Za strony uznano podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia. To, że w toku postępowania, oprócz skarżącej, jeszcze inne osoby (właściciele lub współwłaściciele innych nieruchomości przy ul. A), wypowiadały się na temat planowanej przez B inwestycji, nie powoduje samo przez się, że stają się one stroną w niniejszej sprawie. Niezależnie jednak od powyższego z akt pierwszoinstancyjnych nie wynikało, aby organ sporządził na etapie wszczęcia postępowania wykaz stron postępowania w przedmiotowej sprawie. Akta sprawy uzupełniono o taki wykaz dopiero na etapie postępowania odwoławczego, a ma to znaczenie w świetle art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. Jeżeli chodzi o zarzut skarżącej nieuprawnionego zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 49 k.p.a., to nie jest on trafny. W niniejszej sprawie liczba stron postępowania przekracza 20. Organ pierwszej instancji mógł zatem (choć nie musiał) zastosować przepis art. 49 k.p.a. tyle, że wykaz osób uznanych za strony postępowania organ pierwszej instancji przedstawił dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Organ ten jednak nie był konsekwentny w swoim postanowieniu o publicznym ogłaszaniu o podejmowanych czynnościach i decyzji. Np. z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] wynika, że zawiadomienie to "otrzymuje" wnioskodawca i "do wiadomości" – strony zawiadomione poprzez ogłoszenie w prasie zgodnie z art. 49 k.p.a. Do znajdującego się w aktach sprawy egzemplarza tego zawiadomienia dopięto wycinek prasowy zawierający "obwieszczenie o wszczęciu postępowania" z adnotacją "[...] 4.08.2011r." niepodpisaną przez osobę ją sporządzającą. Poza tym egzemplarz zawiadomienia opatrzono pieczątką: "Urząd Miasta P. Referat Administracji i Majątku wpłynęło dnia 04-08-2011 Nr [...]" zawierającą nieczytelny podpis oraz adnotację: "Wywieszono na tablicy ogłoszeń w terminie od 04.08.11 do 18.08.11" – również zawierającą nieczytelny podpis i bez bliższego określenia, gdzie owa tablica znajduje się.

Z akt sprawy nie wynika, aby organ gminy informował organ uzgadniający o innych niż inwestor stronach postępowania, co wiąże się ze sposobem publikacji. Skutek tego był taki, że postanowienie uzgodnieniowe przekazane zostało tylko inwestorowi.

Z akt sprawy nie wynika też, aby inne niż inwestor strony postępowania zawiadomione zostały przez organ gminy o wystąpieniu przed podjęciem decyzji rozstrzygającej sprawę do RDOŚ o uzgodnienie i PPIS o opinię, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. Stosownie do art. 77 ust. 7 ustawy z dnia 3 października 2008r. do uzgodnienia opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Ma zatem zastosowanie w tych sprawach art. 106 § 2 Kk.a., zgodnie z którym organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Również w samej decyzji wskazano, że otrzymuje ją wnioskodawca i odrębnie strony zawiadomione poprzez ogłoszenie w prasie zgodnie z art. 49 k.p.a. Do znajdującego się w aktach egzemplarza "Obwieszczenia Prezydenta Miasta P. o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" z dnia 15 grudnia 2011r. dopięto wycinek prasowy zawierający treść tego obwieszczenia, na którym odnotowano "[...] 22.12.2011r." bez określenia osoby, która sporządziła tę adnotację. Na egzemplarzu tego obwieszczenia umieszczono też pieczątkę o treści "Urząd Miasta P. Referat Administracji i Majątku wpłynęło dnia 16-12-2011" opatrzoną nieczytelnym podpisem. Akta sprawy nie wyjaśniają znaczenia dla niniejszej sprawy informacji wynikającej z tej pieczątki. Wątpliwość budzi sposób publicznego ogłaszania w lokalnych bezpłatnych gazetach "[...]" i "[...]", które rozprowadzane są przez wydawców w ustalonych przez nich bliżej nieznanych społeczności miejscach. W świetle powyższego powstaje wątpliwość, czy interesy stron, innych niż inwestor, zostały należycie zabezpieczone.

Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podlega regułom określonym zarówno w ustawy z dnia 3 października 2008r., jak i k.p.a. Na gruncie zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, że nieprawdziwe jest stwierdzenie zawarte we wniosku inwestora jakoby przedsięwzięcie miało polegać na zmianie sposobu użytkowania, m.in. istniejącej szklarni, zasadniczą kwestię stanowi, co jest przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego i jaki jest jego zakres. Z treści wniosku B o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że ma ona odnosić się do przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejących budynków: garażu, budynku gospodarczego i szklarni z przeznaczeniem na warsztat samochodowy (6 stanowiskowy) z częścią socjalną i zapleczem magazynowym wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury. Już na tle zapisów przedstawionego przez spółkę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powstaje wątpliwość co do jego zakresu. W raporcie wskazano, że budynek garażowy od strony zachodniej przylega do budynku gospodarczego, budynki te są ze sobą skomunikowane, tworząc jedno pomieszczenie, poprzez brak ściany rozgraniczającej między nimi (str. 20). Pomieszczenie gospodarcze i garażu z sąsiednim, bezpośrednio przylegającym budynkiem szklarnią skomunikowane są drzwiami (str. 21). Szklarnia wykonana jest w technologii tradycyjnej, murowanej (jak w poprzednich budynkach), jako obiekt parterowy z dachem z płyty warstwowej z rdzeniem styropianowym, w ścianie wschodniej znajdują się drzwi do komunikacji z sąsiednim pomieszczeniem. Kalenice wszystkich budynków (garaż, budynek gospodarczy, szklarnia) znajdują się na jednym poziomie (str. 21).

Dla działki przy ul. A [...] (nr ewid. [...] obręb [...]) wydano dla spółki następujące decyzje o pozwoleniu na budowę: przebudowa istniejącej szklarni - decyzja z dnia [...] z zachowaniem dotychczasowej funkcji (uprawa roślin), budowa garażu dwustanowiskowego uzupełniającego zabudowę mieszkalną jednorodzinną – decyzja z dnia [...], przy czym zatwierdzony projekt nie przewidywał parkingu, a jedynie utwardzenie wyłącznie jako podjazdu do garażu (pow. ok. 55,60 m), budowa budynku gospodarczego wraz z połączeniem z budynkiem szklarni oraz z budynkiem garażu – decyzja [...], przy czym zatwierdzony projekt przewidywał pomieszczenia przechowalni owoców, kwiatów i warzyw dla potrzeb własnych. W decyzji o pozwoleniu na budowę pouczono inwestora, że jest on zobowiązany użytkować budynek zgodnie z przeznaczeniem pomieszczeń określonym w projekcie budowlanym, użytkowanie pomieszczeń w sposób inny niż określony w projekcie budowlanym wymaga wcześniejszego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania (lub uzyskania decyzji o zmianie sposobu użytkowania wraz z towarzyszącą przebudową).

W piśmie z dnia 19 kwietnia 2012r. organ gminy wyjaśnił, że wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach posłużył się w decyzją o pozwoleniu na przebudowę istniejącej szklarni wraz z częściową jej rozbiórką. Ostatecznej zgodności pomiędzy wydanym pozwoleniem na przebudowę istniejącej szklarni a stanem rzeczywistym dokonał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. zatwierdzeniem z dnia [...], co pozwoliło przyjąć, że szklarnia została faktycznie wybudowana i oddana do użytkowania zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę.

Organ podniósł też, że strona skarżąca w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie przedstawiła organowi dowodów, które kwestionowałyby istnienie szklarni lub legalność jej posadowienia. W toku postępowania odwoławczego M. K. przedłożyła pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego dla Miasta P. z dnia [...], stanowiące odpowiedź na wniesioną, m.in. przez nią skargę, w którym organ ten wskazał, że w południowej części działki ozn. nr [...] przy ul. A [...] znajduje się "zblokowany budynek" zrealizowany w częściach na podstawie odrębnych pozwoleń na budowę, kolejno jako rozbudowa istniejącej szklarni, budowa dwustanowiskowego garażu i budynku gospodarczego oraz że obiekty są użytkowane po zawiadomieniu o zakończeniu budowy i przy braku sprzeciwu ze strony organu nadzoru budowlanego. Odnosząc się z kolei do charakteru połączonych budynków Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego dla Miasta P. wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z połączeniem z budynkiem szklarni oraz z budynkiem garażu oraz zmienił decyzję z dnia [...] udzielającą pozwolenia na budowę garażu dwustanowiskowego oraz decyzję z dnia [...]. udzielającą pozwolenia na przebudowę istniejącej szklarni wraz z częściową rozbiórką w ten sposób, że zatwierdził zmiany w projektach budowlanych polegające na funkcjonalnym połączeniu budynku gospodarczego z budynkiem garażu i budynkiem szklarni. Obecnie obiekt stanowi jedną całość powiązaną funkcjonalnie. W przedstawionych okolicznościach, na gruncie przepisów art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 62 ust. 1, art. 71 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r., przedmiot przedsięwzięcia odnoszący się do zmiany sposobu użytkowania istniejących na tej działce budynków: garażu, budynku gospodarczego i szklarni nie odpowiada rzeczywistości. Omówione kwestie nie były rozważane przez organ pierwszej instancji, a mają znaczenie dla prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania, czy mamy do czynienia z projektowanym (planowanym) przedsięwzięciem i oceną jego obecnej i projektowanej funkcji. Warunku określonego w Zgodnie z art. 71 ust. 1 w związku z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b wskazanej ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, w tym w przypadku decyzji wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - określa m. in. warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Nie spełnia tego warunku w szczególności decyzja, która nie określa, jakie normy hałasowe mają być zachowane w przypadku planowanego przedsięwzięcia, a jedynie określa ogólnie np. że emisja hałasu do środowiska w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia nie może naruszać standardów jakości środowiska i winna być zgodna z dopuszczalnymi wartościami określonymi przepisami prawa, charakterystycznymi dla terenu objętego realizacją przedsięwzięcia (str. 2 decyzji). Przy takim ogólnym określeniu nie jest możliwe zrealizowanie nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony przed hałasem, w ramach której należy wykonać analizę akustyczną, w której mają zostać porównane, m.in. ustalenia zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w trakcie jego eksploatacji (str. 3 decyzji). Z zaskarżonej decyzji wynika, że w toku oceny oddziaływania na środowisko nie stwierdzono możliwości kumulowania się oddziaływań (str. 7). W tym zakresie jednak istnieją poważne zastrzeżenia, które uszły uwadze organowi pierwszej instancji. Podstawowym dokumentem, w oparciu o który podejmowana jest decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 października 2008r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący, m.in. skumulowane oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia czy emisji. Taki też wymóg raportu określa postanowienie organu gminy z dnia [...] o stwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Raport nie wyjaśnia bliżej, co kryje się pod pojęciem "poszerzenia obecnie wykonywanej działalności", jak również nie wyjaśnia tego złożona wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach karta informacyjna przedsięwzięcia, w oparciu o którą RDOŚ w swoim postanowieniu z dnia [...] stwierdził, że "z karty tej nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie mogło spowodować kumulowanie się oddziaływań z innymi przedsięwzięciami z pobliskiego obszaru (str. 2)". Tymczasem według wiedzy Kolegium działalność spółki w zakresie obsługi środków transportu odbywa się obecnie na terenie sąsiednim, w stosunku do obszaru planowanej inwestycji, tj. na nieruchomości ozn. nr ewid. [...], położonej przy ul. A [...]. Nieruchomość skarżącej ozn. nr ewid. [...], położona przy ul. A[...], znajduje się pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Wskazane wyżej okoliczności mają znaczenie w sprawie i muszą być ocenione na gruncie art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008r., czego organ pierwszej instancji zaniechał. Kolegium podniosło także, iż już wcześniej toczyło się postępowanie administracyjne z wcześniejszego wniosku spółki o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego na działce ozn. nr ewid. [...] przedsięwzięcia polegającego na budowie warsztatu samochodowego 2 – stanowiskowego wraz z zapleczem socjalno – bytowym dla pracowników. W sprawie tej zapadła decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, uchylona ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skarga spółki na wskazaną decyzję Kolegium została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem sygn. akt II SA/Łd 505/10 z dnia 13 lipca 2010r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną przez spółkę od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrokiem sygn. akt II OSK 2317/10 z dnia 21 lutego 2012r. Jeżeli więc przedsięwzięcie polegające na budowie warsztatu samochodowego 2 – stanowiskowego wraz z zapleczem socjalno – bytowym dla pracowników jest nadal aktualne do realizacji na działce przy ul. A[...], to należałoby dokonać oceny oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem wszystkich przedsięwzięć. Wydając decyzję organ pierwszej instancji oparł się przede wszystkim o raport przedłożony przez inwestora i sporządzony na jego zlecenie przez J. K., uzupełniony dowodem w postaci "uzupełnienia do raportu". Okoliczności wynikające z tych dowodów, uwzględnione przy wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, zostały zakwestionowane przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego, która przedłożyła dowód w postaci opinii sporządzonej na jej zlecenie przez W. P. odnośnie opracowanego raportu o oddziaływaniu na środowisko. W toku postępowania odwoławczego autor raportu odniósł się do przedstawionej opinii przedkładając swoje stanowisko w tym zakresie. W istocie zatem polemika stron odbywa się na etapie postępowania odwoławczego, co w świetle art. 15 K.p.a. nie powinno mieć miejsca. Akta sprawy nie zawierają wyczerpujących dowodów w zakresie zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, a dotyczących podania informacji do publicznej wiadomości społeczeństwu. W aktach sprawy znajduje się "Obwieszczenie Prezydenta Miasta P. o sporządzeniu raportu o oddziaływaniu na środowisko" z dnia 17 października 2011r., podjęte w oparciu o art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008r., które jednak nie zawiera wszystkich informacji wymaganych tym przepisem. W szczególności nie podano w tym obwieszczeniu informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, o organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, czy organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków. W obwieszczeniu tym podano jedynie, że z treścią raportu można zapoznać się w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia zawiadomienia. Z treści obwieszczenia nie wynika natomiast, jaki sposób ogłoszenia o jego treści przyjął organ. Do znajdującego się w aktach egzemplarza obwieszczenia z dnia 17 października 2011r. dopięto wycinek prasowy z lokalnej bezpłatnej gazety "[...]" zawierający treść obwieszczenia i dopisek "20.10.11r." bez wskazania osoby sporządzającej ten dopisek. Poza tym na znajdującym się w aktach sprawy egzemplarzu obwieszczenia znajduje się pieczątka o treści "Urząd Miasta P. Referat Administracji i Majątku wpłynęło dnia 18-10-2011" opatrzona nieczytelnym podpisem. Akta sprawy nie wyjaśniają związku tej pieczątki ze sprawą. W świetle przedstawionych okoliczności nie można uznać za udowodnione stwierdzenia organu pierwszej instancji zawartego w zaskarżonej decyzji, że stosownie do wymogów art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. zapewniono zainteresowanym dostęp do dokumentacji przez 21 dni. tj. w dniach od 18 października 2011r. do 9 listopada 2011r. oraz że w tym czasie zainteresowani mogli zapoznać się ze złożonym przez wnioskodawcę raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz zgłaszać swoje uwagi i wnioski (str. 5). Reasumując organ pierwszej instancji stwierdził, że sprawa nie została wyczerpująco wyjaśniona do merytorycznego rozstrzygnięcia oraz wymaga ponownego postępowania pierwszoinstancyjnego z uwzględnieniem dotychczas zebranego materiału dowodowego i wskazanych wyżej okoliczności.

Na powyższą decyzję skargę wniosła B Spółka jawna D. G., J. G..

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008r. poprzez błędne przyjęcie przez organ drugiej instancji, iż skarżąca dołączyła do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niepełny raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

2. prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c ustawy z dnia 3 października 2008r. przez błędne zinterpretowanie wyrazu "prasa" w stosunku do umieszczenia prawem przepisanych informacji w gazetach lokalnych "[...]" oraz "[...]";

3. prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008r. przez błędne zinterpretowanie definicji przedsięwzięcia;

4. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jest treści art. 24 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez orzekanie osoby wyłączonej z mocy ustawy, czyli L. K. – B., w stosunku do której prowadzone jest postępowanie karne;

5. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy art. 6 K.p.a. w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji poprzez orzekanie na podstawie regulaminu organizacyjnego z dnia 15 grudnia 2005r., to jest określeniu w tym regulaminie terminu na sporządzenie uzasadnienia do decyzji administracyjnej (§ 27 ust. 3 tegoż regulaminu);

6. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy art. 75 w związku z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia z dnia [...], w którym to organ drugiej instancji dopuścił dowód z opinii biegłego, której zlecenie oraz koszty sporządzenia zostały poniesione przez stronę M. K.;

7. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy art. 138 § 2 K.p.a., pomimo nie zachodzenia przesłanek wymienionych w tym przepisie;

8. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy art. 12 § 1 w związku z art. 35 § 3 K.p.a. poprzez udzielenie stronie M. K. dwumiesięcznego terminu na sporządzenie i dostarczenie organowi drugiej instancji opinii biegłego;

9. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest treści art. 7 w związku z art. 77 K.p.a., a to poprzez oparcie się na dowodzie, w którym w opinii skarżącej poświadczono nieprawdę. Dokumentem tym jest pismo sporządzone przez W. P.. Na piśmie tym została umieszczona pieczątka "Biegły z listy Ministra OŚZNiL w Zakresie Sporządzania Oceny Oddziaływania na Środowisko nr [...]", a jak wiadomo taka instytucja nie istnieje oraz zbieranie informacji na temat pozwoleń na budowę garażu, budynku gospodarczego, jak również szklarni. Kwestie dotyczące powyższych pozwoleń nie powinny stanowić przedmiotu tego postępowania;

10. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy art. 28 K.p.a. poprzez pominięcie jako stron postępowania spadkobierców po zmarłym M. K., to jest jego dwóch córek M. K. i K. K. oraz przyznanie przymiotu strony i informowanie jej o toczącym się postępowaniu osoby, która nie żyje, to jest M. K..

Wskazując na powyższe skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ drugiej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 20 sierpnia 2012r. skarżąca spółka dodatkowo zarzuciła rażące naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 1 w związku z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie w sentencji rozstrzygnięcia decyzji konkretnych przepisów, które spowodowały uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r. ze zm. - dalej p.p.s.a.) przewiduje, iż uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie jest uzasadniona . Nietrafny jest zarzut, że organ odwoławczy naruszył rygory art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie do treści powołanego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sytuacja taka zachodzi wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji.

Analiza akt sprawy potwierdza trafność stanowiska SKO co do konieczności uchylenia decyzji organu I instancji. Zauważyć należy, że organ odwoławczy nie uchylał się od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zatem przejął sprawę do ponownego rozpoznania.

Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest w trybie ustawy z dnia 28 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2008.199.1227), dalej powoływanej jako u.u.i.ś.

Sąd podziela zarzuty co do nieprawidłowościach prowadzonego postępowania, w tym dotyczące zapewnienia udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji. Nie sposób przyjąć, że informację o wszczętym postępowaniu podano do publicznej wiadomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. Zarzut dotyczy w szczególności ogłoszenia informacji w sposób zwyczajowo przyjęty – w prasie (o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu i na tablicy ogłoszeń). Słusznie stwierdza Kolegium, że nie spełnia tego wymogu zamieszczenie informacji w rozprowadzanej w bliżej nieokreślony, nieweryfikowalny sposób gazetkach reklamowych. Nie są to pisma, które można określić jako prasę choćby o zasięgu lokalnym. Ustawa z 3 października 2008 roku nie zawiera definicji legalnej pojęcia prasa. Odwołać się należy zatem do definicji zawartej w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe (Dz. U. z dnia 7 lutego 1984 r. ze zmianami). Zgodnie z art. 7 ust.2 prawa prasowego:

1) prasa oznacza publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską,

2) dziennikiem jest ogólnoinformacyjny druk periodyczny lub przekaz za pomocą dźwięku oraz dźwięku i obrazu, ukazujący się częściej niż raz w tygodniu,

3) czasopismem jest druk periodyczny ukazujący się nie częściej niż raz w tygodniu, a nie rzadziej niż raz w roku; przepis ten stosuje się odpowiednio do przekazu za pomocą dźwięku oraz dźwięku i obrazu innego niż określony w pkt 2,

Zarówno przytoczona definicja, jak i potoczne interpretowanie tego pojęcia czynią zasadnym wniosek, że nie zalicza się do prasy pisma reklamowe, zwane potocznie gazetkami reklamowymi.

Powyższe czyni zasadnym zarzut niewypełnienia przez organ I instancji wymogów określonych w art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś..

Również zarzuty co do pozostałych nieprawidłowości w zakresie powiadamiania społeczeństwa, wynikających z niedopełnienia obowiązków, które nakłada przepis art. 33 ust.1 u.u.i.ś., związane z brakami dotyczącymi treści obwieszczeń, informacji o organie prowadzącym postępowanie, informacji o przyjętym sposobie ogłoszenia, o postępowaniu uzgadniającym, braków podpisów są uzasadnione.

Podkreślić wypada, że przepisy dotyczące informowania o toczącym się postępowaniu w sposób inny niż określony w art.39 k.p.a. należy interpretować ściśle, jako wyjątki od zasady bezpośredniego powiadamiania uczestników postępowania. Wprawdzie powołany wcześniej przepis art. 3 ust.1 u.i.ś. nie dotyczy uczestników postępowania w ścisłym znaczeniu tego słowa, ale zważywszy cel tej regulacji – umożliwienie zdobycia wiedzy o postępowaniu przez szersze grono osób, umożliwienie w nim udziału, reguły dotyczące powiadamiania winny być przestrzegane ściśle.

Z akt sprawy wynika także, iż organ I instancji nie powiadamiał o uzupełnianiu materiału dowodowego i postępowaniu uzgadniającym. W szczególności wskazać należy, ze raport podlegał uzupełnieniu w zakresie wskazanym w wezwaniu RDOŚ w Ł. z dnia 15 listopada 2011r. (oddziaływanie akustyczne), lecz po uzupełnieniu raportu organ pierwszej instancji zaniechał powtórnego podania do publicznej wiadomości informacji o jego uzupełnieniu. Naruszono tym zaniechaniem obowiązek zapewnienia zainteresowanym dostępu do materiału dowodowego sprawy. Należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Gd 312/11 (Lex nr 898190), że o zmianach, uzupełnieniach i wyjaśnieniach składanych do raportu należy zawiadamiać każdorazowo uczestników postępowania i szeroką opinię publiczną oraz organy uzgadniające i wyrażające opinię w przedmiocie planowanego przedsięwzięcia. Wymóg ten wynika z art. 77 ust. 1 tej ustawy.

Trafne są też zarzuty co do błędnego ustalenia kręgu stron postępowania. Podstawę ustaleń organu tym zakresie stanowiło wytyczenie obszaru oddziaływania inwestycji, przedstawione w raporcie. Organ pierwszej instancji nie dokonał żadnej jego weryfikacji, nie poczynił własnych ustaleń, co było nieuzasadnionym zaniechaniem. Jak okazało się bowiem już na etapie postępowania sądowego, dwie osoby z kręgu uczestników zmarły jeszcze przed wszczęciem postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia [...]. Przy tym wykaz stron postępowania organ załączył do akt sprawy dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Trafność zarzutu potwierdza również pośrednio skarżąca Spółka w skardze w punkcie 10., zarzucając pominięcie spadkobierców jednego z uczestników. Oznacza to naruszenie prawa do czynnego udziału osobom, które winny co najmniej posiadać widzę o prowadzonym postępowaniu (art. 10 §1 k.p.a.). Sytuacja zaś, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu-stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - stanowi uchybienie dające podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego ma na celu zapobiec takiej sytuacji.

Już te zarzuty organu odwoławczego – nieustalenie kręgu stron postępowania i naruszenie procedury powiadamiania określonej w art. 3 ust.1 u.i.ś. obligowały Samorządowe Kolegium Odwoławcze do uchylenia decyzji organu i instancji. Naprawienie tych braków postępowania nie jest możliwe na etapie postępowania przed organem II instancji bez naruszenia prawa strony do udziału w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym.

W kontekście tych braków postępowania nietrafny jest zarzut wydania decyzji kasacyjnej z naruszeniem dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a.

Nie może odnieść skutku zarzut skargi dotyczący postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez organ odwoławczy, do czego jest on wszak zobligowany. Udzielenie stronie terminu do złożenia dokumentu, obciążenie kosztami jego sporządzenia strony nie narusz reguł postępowania. Zarzut naruszenia art. 35 k.p.a. nie jest trafny.

Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. Przy tym stosownie do treści art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Niewątpliwie nagannym jest posługiwanie się przez autora dokumentu nieaktualną pieczątką. Nie dezawuuje to jednak ustaleń i wniosków zawartych w złożonym przez M. K. dokumencie. Dokument ten służyć miał weryfikacji wniosków raportu i dokonanych na jego podstawie ustaleń organu I instancji. Co do naruszenia art. 84 k.p.a. wskazać należy, że raport nie jest opinią biegłego, jest dowodem z dokumentu, ponadto jak każdy inny dowód składany przez stronę podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów oraz weryfikacji i konfrontacji z innymi dowodami przedkładanymi przez uczestników postępowania (art. 80 k.p.a.). Dokonana przez organ odwoławczy krytyka ustaleń raportu, w tym także na podstawie innego dokumentu, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów.

Należy również podzielić wątpliwości niedostatecznego sprecyzowania w postępowaniu przed organem I instancji zakresu i rodzaju planowanego przedsięwzięcia. Zwłaszcza w powiązaniu z już istniejącą na tym i sąsiednim obszarze działalnością. Zwłaszcza w kontekście konieczności zweryfikowania możliwych uciążliwości tej działalności dla otoczenia, w tym także w zakresie ochrony przed hałasem. Według SKO na terenie działki sąsiedniej nr [...] ma się odbywać taka działalność. Nie została wyjaśniona kwestia kumulowania się oddziaływań z innymi przedsięwzięciami. Zasadnie organ zwrócił uwagę na niewyjaśnienie wzajemnych relacji pomiędzy planowaną działalnością a przedsięwzięciem, którego dotyczyło postępowanie w sprawie, w której został wydany wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2317/10. Dlatego też nie można podzielić zastrzeżeń Spółki co do przyjętej przez organ odwoławczy interpretacji przedsięwzięcia

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez orzekanie w sprawie L. K. – B., członka Kolegium, podlegającego wyłączeniu z mocy ustawy. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący w toku postępowania administracyjnego domagali się wyłączenia tej osoby od orzekania w sprawie.

W myśl art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. pracownik organu administracji podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne. Z mocy art. 27 § 1 k.p.a. przepis ten ma zastosowanie do członków organu kolegialnego, jakim jest SKO. Z załączonych do pisma z dnia [...] postanowień nie wynika, jaki ostatecznie jest wynik postępowania przygotowawczego sprawy o podejrzenie niedopełnienia obowiązków przez członków SKO w P.. Przede wszystkim jednak stawiany im zarzut dotyczy wydania decyzji z dnia [...]. Tym samym postępowanie przygotowawcze nie dotyczy niniejszej sprawy, która toczy się na podstawie nowego wniosku skarżących. Na podstawie akt sprawy nie można także stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Nie wykazano obecnie takiego związku. Postępowanie karne zdaje się dotyczyć zupełnie innej sprawy, a zwłaszcza wydania innej decyzji. Nie można więc stwierdzić, że postępowanie, w którym została wydana zaskarżona decyzja jest dotknięte wadą nieważności określoną w art. 145 § 1 pkt 2 lub 3 k.p.a. Nie tylko nie został wykazany związek przyczynowy między wydaną decyzją a ewentualnym popełnionym przestępstwem, ale nie wykazano równie zaistnienia przestępstwa. Przez to pojęcie należy bowiem rozumieć czyn zabroniony w rozumieniu kodeksu karnego (tak nowsze komentarze: Z. Janowicz, Komentarz, 1999, s. 383, czy B. Adamiak (w:) Komentarz 12, 2011, s. 549).

Reasumując, zarzuty skargi są nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., uchylając decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] działało w granicach prawa i nie naruszyło dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a.

Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako pozbawioną podstaw prawnych.

n.k-o.