Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 261/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B., K. B. i H. A. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

L. B., K. B. i H. A., pismem z dnia 20 czerwca 2011 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 4 sierpnia 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...]. Jednocześnie skarżący wystąpili o ukaranie Ministra Infrastruktury grzywną "za notoryczne lekceważenie i łamanie prawa".

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie wskazując, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku L. B., K. B. i H. A. z dnia 4 sierpnia 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r. w części dotyczącej rozpatrzenia skarg na czynności egzekucyjne i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał postanowienie w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.

Zgodnie z art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W myśl art. 149 § 2 tej ustawy Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.

Podkreślić należy, że w trybie wskazanego art. 149 § 1 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.

Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że Minister Infrastruktury w dniu [...] lipca 2011 r., wydał postanowienie nr [...], mocą którego po rozpatrzeniu wniosku L. B., K. B. i H. A. z dnia 4 sierpnia 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [... lipca 2010 r. w części dotyczącej rozpatrzenia skarg na czynności egzekucyjne i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał postanowienie w mocy. Uznać zatem należy, że Minister Infrastruktury nie pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących z dnia 4 sierpnia 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. Tym samym w sprawie zaistniały podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Jednocześnie wskazać trzeba, że w sprawie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących i wymierzenia Ministrowi Infrastruktury grzywny. Jak bowiem wyżej wskazano, zgodnie z art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 tej ustawy, tj. w przypadku uwzględnienia skargi. Powołana ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje natomiast możliwości wymierzenia organowi grzywny, w przypadku, gdy skarga na bezczynność zostanie oddalona, czy też – tak jak w niniejszej sprawie - gdy postępowanie sądowe zostanie umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.