Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 450/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 6, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 48 ust. 1-4, art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 51
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1 i ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie rozbudowanej części budynku oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 z późn. zm.) – w skrócie: "K.p.a." – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], nakazującą M.W., na podstawie przepisu art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 z późn. zm.) – powoływanej także jako: "Prawo budowlane" lub "ustawa" – rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, położonego na nieruchomości w Ł. przy ul A 9, tj. rozbiórkę: obudowy loggii parteru, powiększonej płyty loggii, ściany frontowej garażu oraz balkonu na pierwszym piętrze wraz ze wsporczą konstrukcją stalową oraz ściany w granicy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w wyniku podjętych w dniu 18 lipca 2007r. - na wniosek S. S. - czynności kontrolnych na nieruchomości w Ł., przy ul. A 9 stwierdził, że inwestorzy- M. i J. W. wykonują bez wymaganego zgłoszenia roboty budowlane polegające na zabudowie loggi w elewacji zachodniej na parterze budynku i powiększaniu płyt balkonowych na piętrze od strony południowej budynku. Organ stopnia podstawowego ustalił, iż roboty nie zostały zakończone. W tej sytuacji organ I instancji, postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorom wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych oraz przedłożenie oceny technicznej w terminie 30 dni od doręczenia postanowienia. Postanowienie zostało skutecznie doręczone Inwestorom w dniu 30 lipca 2007r.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2007r. S. S. poinformował organ stopnia podstawowego, że nadal prowadzone są roboty budowlane polegające na powiększeniu płyt balkonowych na piętrze nie tylko od strony południowej, ale także od strony wschodniej i zachodniej budynku. Dodatkowo wskazano, że po kontroli w dniu 18 lipca 2007r. budowa trwała nadal i nastąpiło wybudowanie muru w granicy posesji na wysokość budynku mieszkalnego od strony wschodniej. Spowodowało to odcięcie źródła światła w dwóch pokojach. Zostały także zalane zbrojenia płyt balkonowych na piętrze. W dniu 6 sierpnia 2007r. S. S. ponownie informował organ I instancji o prowadzeniu robót budowlanych, pomimo ich wstrzymania postanowieniem z dnia [...].

Następnie organ II instancji wskazał, że z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ stopnia podstawowego w dniu 10 sierpnia 2007r. wynikało, że stan zaawansowania robót od dnia poprzedniej kontroli uległ zmianie. Inwestor zalał płyty balkonowe.

W dniu 10 września 2007r. inwestorzy przekazali Inwentaryzację architektoniczno- budowlaną z orzeczeniem o stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr ew. 54/2 zlokalizowanego przy ul. A 9 w Ł. wraz z projektem robót docelowych, sporządzoną przez mgr inż. M. O..

Decyzją z dnia [...], nr [...], organ stopnia podstawowego w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust 7 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorom wykonanie robót budowlanych wg projektu będącego integralną częścią niniejszej decyzji opracowanego przez mgr inż. M. O. w terminie do 31 czerwca 2008r. W wyniku postępowania odwoławczego rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją organu II instancji z dnia [...], nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Łd 122/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. i J. W. na decyzję organu szczebla wojewódzkiego.

Kolejne decyzje organów nadzoru budowlanego (PINB nr [...] z dnia [...] i utrzymująca ją w mocy Dec. [...]WINB z dnia [...], nr [...]), nakazujące rozbiórkę części budynku zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Łd 82/09. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 października 2010r., sygn. akt II OSK 1644/09 oddalił skargę kasacyjną organu szczebla wojewódzkiego od wskazanego powyżej wyroku sądu I instancji.

Prawomocną odmową wznowienia zakończono postępowanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej przez PINB decyzją [...].

Po otrzymaniu w dniu 29 grudnia 2010r. i 5 stycznia 2011r. odpisów prawomocnych wyroków omówionych powyżej, organ szczebla powiatowego zaprzestał podejmowania dalszych czynności postępowania. W dniu 11 października 2011r. M. W. wniosła ustnie do protokołu podanie o jak najszybsze zakończenie postępowania oraz złożyła pisemny wniosek o wydanie zgody na użytkowanie dobudowanej części budynku mieszkalnego w Ł. przy ul. A 9.

Pismem z dnia 20 października 2011r. Kierownik Urbanistyki i Administracji Architektoniczne-Budowlanej działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. poinformował, że toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Organ szczebla powiatowego pismem z dnia 7 listopada 2011r. poinformował M. i J. W., że nie ma możliwości wydania zgody na użytkowanie dobudowanej części budynku mieszkalnego w Ł. przy ul. A 9 i jednocześnie odrębnym pismem zawiadomił strony o zaplanowanych na dzień 14 listopada 2011r. oględzinach na nieruchomości, stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania.

Organ II instancji wskazał, że z protokołu oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 14 listopada 2011r. wynikało, że w poziomie piwnic od strony frontowej rozbudowano budynek (garaż) na długości 160cm, zabudowano ścianę frontową z drzwiami garażowymi od strony zachodniej. W poziomie parteru obudowano loggię, przedłużając pokój o 120cm. W ścianie frontowej zamontowano okno o wymiarach 180 x 150cm i drzwi balkonowe od strony zachodniej. W poziomie I piętra od strony wschodniej i południowej wybudowano balkon frontowy o szerokości 1,54m i od strony południowej 1,50 x 3,00m, od zachodu szerokości 1,50m. W elewacji wschodniej i zachodniej wymurowano ściankę grubości 12cm w granicy z sąsiadem (przegroda wzrokowa) w parterze od strony wschodniej. Na balkonie wykonano balustrady ochronne o wysokości 1,1 m. Wykonano nowe rynny i rury spustowe z PCW odprowadzające wodę na własną nieruchomość. Balkon I piętra - płyta żelbetowa wsparta na 5 słupach stalowych 013cm. Sporządzono nadto załącznik graficzny do protokołu, obrazujący poczynione ustalenia, jak również materiał fotograficzny.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], organ stopnia podstawowego w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał M. i J. W. wstrzymanie robót budowlanych przy rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania oraz przedłożenie: 1. zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego - aktualnym na dzień opracowania projektu; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w terminie do dnia 31 marca 2012r. W uzasadnieniu nie odniesiono się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wyrażonych w wyroku z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Łd 82/09.

Następnie organ zawiesił postępowanie, które podjął w dniu [...]. Pół roku wcześniej, w dniu 13 grudnia 2012r. M. i J. W. złożyli w organie I instancji wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. W aktach brak wskazanych w ww piśmie załączników - 4 egzemplarzy projektu budowlanego, dziennika budowy oraz protokołów z pomiarów instalacji elektrycznej i gazowej, opinii urządzeń grzewczo-kominowych oraz aktu notarialnego o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Odpis decyzji z dnia [...], nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie logii i balkonów, złożył w dniu 21 grudnia 2012r. Prezydent Miasta Ł..

Bezpośrednio po podjęciu postępowania PINB postanowieniem Nr [...] ustalił inwestorom opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000,00 zł., ale po rozpoznaniu zażalenia skarżących organ szczebla wojewódzkiego postanowieniem z dnia [...], nr [...], uchylił w całości rozstrzygnięcie organu szczebla podstawowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, kwestionując wniosek o wypełnieniu przez skarżących obowiązków nałożonych postanowieniem z [...]. Wobec tego PINB ponownie wezwał M. i J. W. do uzupełnienia dokumentów zgodnie z postanowieniem organu 1 instancji z dnia [...], nr [...], w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Pismem z dnia 5 grudnia 2013r. Zobowiązani poinformowali, że nie podzielają stanowiska organu szczebla powiatowego, nie składając jednocześnie żadnego dokumentu.

Organ I instancji wydał w dniu [...], decyzję nr [...], którą w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał M. i J. W. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, położonego na nieruchomości w Ł. na ul A 9, tj. rozbiórkę: obudowy loggii parteru, powiększonej płyty loggii, ściany frontowej garażu oraz balkonu na pierwszym piętrze wraz ze wsporczą konstrukcją stalową oraz ściany w granicy. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone w całości decyzją organu odwoławczego z dnia [...], nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Główną przesłanką wyeliminowania decyzji organu szczebla powiatowego było naruszenie normy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie się do wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Łd 82/09, poprzez brak uzasadnienia przyjętego trybu postępowania.

Inwestorzy w dniu 29 kwietnia 2014r. wypożyczyli z organu I instancji 4 egzemplarze projektu, natomiast w dniu 20 maja 2014r. złożyli ponownie wypożyczone dokumenty, dołączając dodatkowo świadectwo energetyczne. Dodatkowo dokumentacja została opatrzona w dniu 15 maja 2014r. podpisami oraz pieczęciami osoby sprawdzającej - mgr. inż. T. P.. W dniu 6 czerwca 2014r. inwestorzy złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Bez podjęcia jakichkolwiek dodatkowych czynności postępowania, organ I instancji wydał w dniu [...], postanowienie Nr [...], którym ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000,00zł z tytułu samowolnie rozbudowanego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, położonego na nieruchomości w Ł. przy ul A 9. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], organ szczebla wojewódzkiego uchylił w całości rozstrzygnięcie organu szczebla powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że inwestorzy nie złożyli żadnego z dokumentów, o których mowa w przepisie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a których złożenie jest warunkiem zastosowania trybu określonego przepisem art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane

W prowadzonym po raz kolejny postępowaniu pismem z dnia 3 września 2014r. organ szczebla powiatowego wezwał M. i J. W. do uzupełnienia dokumentów zgodnie z postanowieniem organu I instancji z dnia [...], nr [...], w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.

W dniu 17 listopada 2014r. M. W. przedstawiła w organie szczebla powiatowego akt zgonu J. W. oświadczając, że jest jedynym spadkobiercą. Bez podejmowania dodatkowych czynności postępowania wyjaśniającego organ szczebla powiatowego wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą w trybie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał M.W. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, położonego na nieruchomości w Ł. na ul A 9, tj. rozbiórkę: obudowy loggii parteru, powiększonej płyty loggii, ściany frontowej garażu oraz balkonu na pierwszym piętrze wraz ze wsporczą konstrukcją stalową oraz ściany w granicy.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. W. podniosła, że rozstrzygnięcie nie stanowi wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 82/09. Zdaniem Odwołującej orzeczenia sądów administracyjnych zapadłe w niniejszej sprawie przesądzają, że w sprawie nie jest dopuszczalne nakazanie rozbiórki. Odwołująca podniosła dodatkowo, że organ stopnia podstawowego błędnie uznał, że przedłożona inwentaryzacja architektoniczno-budowlana nie stanowi projektu budowlanego, skoro w wydanym postanowieniu nr [...], potwierdził, iż stanowi ona wypełnienie obowiązków nałożonych na inwestora postanowieniem nr [...], a z projektu budowlanego wynika, że budowa jest zgodna z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, co następuje po raz kolejny po sprawdzeniu projektu dnia 15 maja 2014 roku przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno- budowlanej.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. powołując się na art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając wyrokiem z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Łd 82/09, decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] wskazał, że jakkolwiek stanowisko organów nadzoru budowlanego, iż roboty budowlane stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, stanowią budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, o tyle brak jest podstaw do podzielenia kategorycznego stanowiska o możliwości zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. W rozpoznawanej sprawie już choćby treść rozstrzygnięcia organów zdaje się dowodzić, iż "prosta" rozbiórka części obiektu, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie jest możliwa. Konieczne jest bowiem jednoczesne wydanie stosownych nakazów, mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobligował organy nadzoru budowlanego do ustalenia czy i ewentualnie w jakim zakresie - do jakiej części obiektu - technicznie możliwe jest zastosowanie rygoru rozbiórki z art. 48 ustawy Prawo budowlane (po ewentualnym wykluczeniu przesłanek legalizacyjnych), do jakiej zaś, z racji konieczności doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, niezbędne będzie prowadzenie postępowania w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane.

Dalej organ II instancji, w oparciu o treść art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że inwestor wykonał roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego, w wyniku czego zmieniła się powierzchnia zabudowy oraz kubatura budynku mieszkalnego. Realizując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażone w powyższym wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał M. i J. W. wstrzymanie robót budowlanych oraz przedstawienie określonych dokumentów. Zdaniem organu odwoławczego za wykonanie powyższego obowiązku nie można uznać przedłożonej w dniu 10 września 2007r. oceny technicznej, niebędącej projektem budowlanym, o którym mowa w przepisie art. art. 48 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na fakt, że nie spełnia ona wymogów stawianych przepisami prawa. Przedłożona przez inwestorów inwentaryzacja jest nieaktualna, gdyż po jej sporządzeniu były wykonywane dalsze roboty budowlane. Po drugie wspomniana inwentaryzacja nie zawiera projektu zagospodarowania działki sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych (zawiera wyłącznie Plan sytuacyjny na kopii mapy nie służącej do celów projektowych.). Po trzecie ocena techniczna nie uwzględnia faktu, że inwestycja jest sprzeczna z przepisem § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Zrealizowana inwestycja narusza powyższą normę, natomiast przedłożona ocena techniczna nie zawiera jakiegokolwiek rozwiązania pozwalającego doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z przepisami. Dodatkowo ocena ta została złożona w jednym egzemplarzu oryginalnym, do którego dołączono dwa egzemplarze powielone na kserokopiarce. Kserokopia dokumentu nie jest natomiast jego kolejnym egzemplarzem, natomiast przepis art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przewiduje obowiązek złożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego organ szczebla powiatowego prawidłowo w tej sytuacji uznał, że nie zostały przedłożone dokumenty, o których mowa w przepisie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a wobec tego brak jest podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Powołując się na treść art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ II instancji stwierdził, że organ nadzoru budowlanego nie dysponuje swobodą co do dalszego trybu postępowania, gdyż konstrukcja analizowanej normy nie pozostawia mu uznaniowości ani też możliwości odmiennego od wskazanego rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo w tej sytuacji organ szczebla powiatowego orzekł w oparciu o normę art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że technicznie możliwe jest zastosowanie rygoru rozbiórki z art. 48 ustawy Prawo budowlane do samowolnie rozbudowanej części jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej tj. rozbiórki: obudowy loggii parteru, powiększonej płyty loggii, ściany frontowej garażu oraz balkonu na pierwszym piętrze wraz ze wsporczą konstrukcją stalową oraz ścianą w granicy. Zdaniem organu szczebla wojewódzkiego stanowisko to jest prawidłowe, bowiem rozbudowana część budynku nie została zrealizowana w miejsce uprzednio rozebranej części obiektu niejako zastępując istniejącą ówcześnie cześć budynku. W wyniku samowolnie prowadzonych robót budowlanych powstała bowiem nowa, nieistniejąca uprzednio część obiektu, niepołączona z nim konstrukcyjnie w sposób uniemożliwiający rozbiórkę rozbudowanej części. Zwrócić należy uwagę, ze rozbiórki ściany frontowej obiektu dokonano już po dokonaniu rozbudowy, co w sposób bezsporny wskazuje na fakt, że nie zachodzi łączność konstrukcyjna między robotami budowlanymi związanymi z rozbudową budynku i robotami rozbiórkowymi. Fakt ten potwierdzają w szczególności zdjęcia wykonane w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 10 sierpnia 2007r.

Organ II instancji wskazał natomiast, że organ szczebla powiatowego błędnie wskazał, że objął jednym postępowaniem całokształt wykonanych robót budowlanych bez podziału na samowolną rozbudowę (art. 48 Prawa budowlanego) i samowolne roboty (art. 50-51 Prawa budowlanego), ponieważ dotyczyły one jednego i tego samego obiektu budowlanego tworzącego konstrukcyjną całość, w którym występują zależności przestrzenne i techniczno-budowlane, skoro jak wynika z treści sentencji rozstrzygnięcie dotyczy wyłącznie robót budowlanych związanych z rozbudową obiektu. Fakt ten dostrzegł zresztą również organ szczebla powiatowego wskazując w dalszej części uzasadnienia, że jeżeli natomiast chodzi o odtworzenie ściany pierwotnej z oknem balkonowym oraz ściany z wrotami garażowymi, niezbędne będzie prowadzenie postępowania na podstawie przepisu art. 51 ustawy Prawo budowlane, a tym samym wprost z uzasadnienia wynika, że roboty budowlane związane z samowolną rozbiórką części obiektu nie zostały objęte weryfikowanym rozstrzygnięciem.

Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe mimo częściowo błędnego uzasadnienia i nie ma podstaw jego uchylenia lub zmiany.

Odnosząc się do treści odwołania organ szczebla wojewódzkiego stwierdził natomiast, że wbrew twierdzeniom odwołującej orzeczenia sądów administracyjnych zapadłe w niniejszej sprawie nie przesądzały, że w sprawie nie jest dopuszczalne nakazanie rozbiórki, obligując jedynie organy nadzoru budowlanego do ustalenia czy i ewentualnie w jakim zakresie - do jakiej części obiektu - technicznie możliwe jest zastosowanie rygoru rozbiórki z art. 48 ustawy Prawo budowlane (po ewentualnym wykluczeniu przesłanek legalizacyjnych), do jakiej zaś, z racji konieczności doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, niezbędne będzie prowadzenie postępowania w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane.

Za chybiony organ odwoławczy uznał również zarzut, że organ I instancji błędnie przyjął, że przedłożona inwentaryzacja architektoniczno-budowlana nie stanowi projektu budowlanego, skoro w wydanym postanowieniu nr [...], potwierdził, iż stanowi ona wypełnienie obowiązków nałożonych na inwestora postanowieniem nr [...], a z projektu budowlanego wynika, że budowa jest zgodna z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, co następuje po raz kolejny po sprawdzeniu projektu dnia 15 maja 2014 roku przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Wskazane postanowienie organu I instancji nr [...] zostało bowiem uchylone w całości postanowieniem organu szczebla wojewódzkiego z dnia [...], nr [...], co oznacza, że po pierwsze rozstrzygnięcie to było wadliwe, a po drugie jako rozstrzygnięcie nieostateczne nie wywołało żadnych skutków prawnych.

Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła M. W., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów po pierwsze art. 7 K.p.a w związku z art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że możliwa jest rozbiórka dobudowanej części obiektu, w sytuacji, gdy w żaden sposób nie wynika z zebranego materiału dowodowego, aby dobudowana część stanowiła samodzielną i niepołączoną z budynkiem całość, a także że po dokonaniu jej rozbiórki budynek będzie mógł funkcjonować jako obiekt budowlany zgody z przepisami Prawa budowlanego.

Po drugie zarzucono naruszenie art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zignorowanie po raz kolejny wytycznych sformułowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 82/09, utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 października 2010r., sygn. akt OSK 1644/09.

Po trzecie zarzucono naruszenie art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że to zaniedbania po stronie organu administracji budowlanej w dużej mierze doprowadziły do zaistniałej sytuacji, a ponadto rozbiórka obiektu wymagałaby doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego (w przeciwnym razie budynek zostałby bez elewacji).

Po czwarte zarzucono naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez mnożenie po 7 latach od dokonania rozbudowy wymagań formalnych, w sytuacji gdy na chwilę jej rozpoczęcia dokumentacja była kompletna, co potwierdził organ administracji budowlanej.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy administracji budowlanej konsekwentnie ignorują wytyczne sformułowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Łd 82/09, z którego wynika, że organ administracji budowlanej powinien rozpatrzyć całość wykonanych robót i w ramach jednego postępowania zdecydować, czy i w jakiej części możliwa jest rozbiórka obiektu, oraz czy i w jakiej części należy prowadzić postępowanie w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej organy budowlane obydwu instancji bardzo wybiórczo cytują powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zapominając o tym, iż sąd ten wyraźnie wskazał, że w niniejszej sprawie absolutnie rozbiórka jest niemożliwa, gdyż wymagałaby ona jednocześnie doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego i naruszyła jego substancję.

Zdaniem skarżącej nie ulega najmniejszych wątpliwości, że zakres prac wykonanych przy budowie loggi obejmował także rozebranie ściany wewnętrznej oraz ściany podparapetowej, a wykonane prace doprowadziły do trwałego połączenia prac nowo wykonywanych (objętych nakazem rozbiórki) z budynkiem. Nie ma przy tym absolutnie żadnego znaczenia, czy rozbiórka ściany frontowej nastąpiła przed dobudową loggi czy dopiero po jej dobudowaniu. I w jednym, i w drugim przypadku efekt jest ten sam - loggia stanowi całość konstrukcyjnie związaną z budynkiem i ewentualna jej rozbiórka doprowadzi do powstania budynku pozbawionego jednej z elewacji. Fakt ten powoduje, że bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania z art. 51 Prawa budowlanego, ewentualna decyzja o rozbiórce dobudowanej części nie może zostać wydana.

Skarżąca podniosła, że gdyby w wykonaniu wcześniejszych decyzji nakazujących jej wykonanie określonych robót budowlanych nie wydano jej na samym początku dziennika budowy, nie prowadziłaby problematycznej rozbudowy swojego domu. Fakt otrzymania dziennika budowy dał jej podstawy, by sądzić, że wszystkie rygory formalne zostały spełnione. Zaniedbanie po stronie organu nie pozwala przyjąć, że w sprawie w ogóle mamy do czynienia z samowolą budowlaną.

Odnosząc się do zarzutów nieuzupełnienia wymaganej dokumentacji skarżąca wskazała, że na dzień, w którym wydano jej dziennik budowy, dokumentacja ta była kompletna - inaczej dokumentu tego by jej nie wydano. Wymaganie od skarżącej nowych dokumentów po 7 latach od rozbudowy jest przejawem skrajnego formalizmu, a argument, że potwierdzenie kompletności dokumentacji w akcie administracyjnym, który z innego powodu nie uprawomocnił się, podważa całkowicie zasadę praworządności i zaufania obywatela do władzy publicznej.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., nr 270 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a". W przeciwnym razie sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest to, czy organ nadzoru budowlanego miał podstawę prawną do orzeczenia rozbiórki wykonanych przez skarżącą robót budowlanych w zakresie objętym zaskarżoną decyzją. W pierwszej kolejności należy się zatem ustosunkować do zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia przez organy administracji nadzoru budowlanego art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ).

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt II SA/Łd 82/09, sąd jednoznacznie przesądził, że "...roboty budowlane, wykonane przez inwestorów stanowiły budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, wymagającą pozwolenia na budowę...". Bezspornie ustalono, że skarżący takim pozwoleniem się nie legitymowali, co oznaczało, że inwestorzy niewątpliwie dopuścili się samowoli budowlanej. Jednakże wobec wątpliwości wynikających z materiału dowodowego i uzasadnień kontrolowanych rozstrzygnięć sąd wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie organy winny ustalić czy i ewentualnie w jakim zakresie do jakiej części obiektu techniczne możliwe jest zastosowanie rygoru rozbiórki z art. 48 ustawy Prawo budowlane (po ewentualnym wykluczeniu przesłanek "legalizacyjnych"), do jakiej zaś, z racji konieczności doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, niezbędne będzie prowadzenie postępowania w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Natomiast, wbrew zarzutom skargi sąd w żaden sposób nie wskazał, że w niniejszej sprawie nie jest możliwe nakazanie rozbiórki części obiektu.

Analizując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należy dojść do wniosku, że organy nadzoru budowlanego wypełniły ww. wskazania sądu co do dalszego postępowania. Zgodnie z zaleceniami określiły bowiem zakres robót budowlanych, których samowolne wykonanie wymagało wszczęcie procedury z art. 48 ustawy, a także ustaliły zakres pozostałych robót budowlanych, do których zastosowanie znajdzie art. 51 ustawy. Z uzasadnienia rozstrzygnięć wynika, że sprawa niniejsza dotyczy wyłącznie tych robót budowlanych, w stosunku do których zastosowano art. 48 ustawy, natomiast sprawa pozostałych robót budowlanych zostanie rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Brak bowiem podstaw prawnych do prowadzenia jednego postępowania w dwóch odrębnych trybach –art. 48 i art. 50-51 Prawa budowlanego. Organy prawidłowo zinterpretowały wytyczne zawarte w powołanych wyrokach. Czym innym jest określenie, jaki zakres robót podlega ocenie w trybie art. 48 PB, jaki w trybie art. 51 PB, czym innym zaś wydanie rozstrzygnięcia. Organy zresztą w uzasadnieniu decyzji zaakcentowały, że roboty, których sanowanie możliwe jest w trybie art. 51, objęte będą odrębnym rozstrzygnięciem. W związku z tym zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. należy uznać za całkowicie bezzasadny.

Podkreślenia też wymaga, że organy nadzoru budowlanego wszczynając procedurę legalizacyjną w trybie art. 48 ust.2 ustawy oprawo budowlane zmierzały do umożliwienia skarżącej doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, co jednak obligowało inwestora do wykonania nałożonych nań obowiązków. Przesłanką kwestionowanej decyzji PINB stała się niemożność legalizacji z powodu uniemożliwienia organowi stosownej weryfikacji w oparciu o dokumentację, której złożenia inwestorka odmówiła. Nie sposób zatem uznać za zasadny zarzutu skargi, iż to wyłącznie błąd organu administracji – błędne wydanie dziennika budowy – spowodował koniczność obecnego postępowania.

Przechodząc do meritum sprawy przypomnieć należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji rozbiórkowej był art. 48 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane. Stosownie bowiem do powołanych przepisów właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (ust. 1). Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (ust. 2). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (ust. 3). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4).

Jak wynika z akt sprawy organ nadzoru budowlanego wszczął procedurę zmierzającą do zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych, wymagających pozwolenia na budowę. W tym celu postanowieniem z dnia [...], nr [...], organ w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał M. i J.W. wstrzymanie robót budowlanych przy rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego oraz przedłożenie: 1. zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego - aktualnym na dzień opracowania projektu; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w terminie do dnia 31 marca 2012r. Niestety inwestorzy, pomimo upływu ww. terminu, obowiązku tego nie wykonali w całości. Do akt załączona została jedynie ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie logii i balkonów budynku mieszkalnego jednorodzinnego mieszczącego się przy ulicy A 9 w Ł., a także kopia aktu notarialnego, z którego wynikało, że M. W. i J. W. są właścicielami ww. budynku mieszkalnego, co miało świadczyć o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednakże inwestorzy nie przedłożyli wymaganego projektu budowlanego, co obligowało organ do wydania orzeczenia o rozbiórce, na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że załączona do akt inwentaryzacja architektoniczno-budowlana z orzeczeniem o stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z projektem robót docelowych, sporządzoną przez mgr. inż. M. O. nie może być uznana za projekt budowlany. Po pierwsze wskazać należy, że ww. dokument został złożony w wykonaniu obowiązku nałożonego na inwestorów przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego. Inna była więc podstawa prawna tego obowiązku, bowiem wspomniany art. 50 ust. 1 ustawy odnosi wyłącznie do przypadków innych niż określone w art. 48 ust. 1 ustawy. Ponadto inny był zakres omawianego obowiązku, gdyż z art. 50 ust. 3 ustawy jednoznacznie wynika, że w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz. Za taki właśnie dokument, a nie za projekt budowlany, należy uznać złożoną inwentaryzację.

Poza tym nie może umknąć uwadze, że wspomniana ocenia techniczna została sporządzona w sierpniu 2007r., natomiast jak wynika z akt sprawy, pomimo wstrzymania robót budowlanych przez organ nadzoru budowlanego, roboty te w dalszym ciągu były kontynuowane, a więc w dniu wydania postanowienia nr [...], dokument ten był już nieaktualny. Sprawdzenie omawianej oceny technicznej w dniu 15 maja 2014r. przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w żaden sposób nie stanowi podstawy do uznania, że dokument ten stał się nagle aktualnym projektem budowlanym.

Wreszcie podkreślenia wymaga, że wspomniana inwentaryzacja architektoniczno-budowlana nie zawiera projektu zagospodarowania działki sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych (zawiera wyłącznie Plan sytuacyjny na kopii mapy niesłużącej do celów projektowych.). Dodatkowo ocena ta została złożona w jednym egzemplarzu oryginalnym, oraz w dwóch kserokopiach, tymczasem, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, kserokopia dokumentu nie jest kolejnym egzemplarzem dokumentu, natomiast przepis art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przewiduje bezwzględny obowiązek złożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego.

Niezależnie jednak od powyższego podkreślić należy, że zasadnie organ odwoławczy podniósł, że na etapie legalizacji samowoli budowlanej istnieje konieczność uwzględnienia przepisu § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wspomniany przepis stanowi, że dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Nie można natomiast zapominać, że § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia jest wyjątkiem od ogólnej zasady lokalizowania obiektów budowlanych względem granicy działki, a skoro tak, to słusznie wskazał organ odwoławczy, że zrealizowana inwestycja narusza powyższą normę, bowiem rozbudowa budynku skarżącej zwiększyła jego dotychczasowe wymiary, natomiast przedłożona ocena techniczna nie określa, czy zostały spełnione warunki wynikające z przepisów § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia oraz nie zawiera jakiegokolwiek rozwiązania pozwalającego doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z przepisami.

Reasumując, całkowicie trafnie organy uznały że skarżąca nie wykonała należycie obowiązków nałożonych w toku postępowania legalizacyjnego co obligowało organ do orzeczenia rozbiórki w trybie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Orzeczenie to nie wyklucza przywrócenia stanu poprzedniego budynku, ale dokonanego w rygorach Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ administracji zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ustalił istniejący stan faktyczny na podstawie zebranego materiału dowodowego, a następnie prawidłowo zastosował przepisy Prawa budowlanego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

a.tp.