Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SAB/Rz 1/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 2, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Wieczorska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie wyłączenia pracowników oraz organu podatkowego od udziału w postępowaniu - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I SAB/Rz 1/05

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 kwietnia 2005r. Z. J. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej.

Z akt sprawy wynika, że Z. J. pismem z dnia 23 czerwca 1997r. na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 oraz art. 25 kodeksu postępowania administracyjnego skierował do Ministra Finansów wniosek o wyłączenie od prowadzenia postępowania administracyjnego pracowników Urzędu skarbowego oraz Izby Skarbowej a w dalszej kolejności pismem z dnia 17 stycznia 2005r. wniósł zażalenie na nie załatwienie w terminie wniosku z w/w daty o wyłączenie podległej Ministrowi Finansów Izby Skarbowej od udziału w postępowaniu administracyjnym.

Równolegle pismem również z daty 23 czerwca 1997r. Z J. wniósł do Izby Skarbowej o wyłączenie z prowadzonego postępowania administracyjnego pracowników Urzędu Skarbowego, tj. Komornika skarbowego, poborców oraz naczelnika tego urzędu skarbowego. Na wniosek w tej sprawie Izba Skarbowa pismem z dnia [...] czerwca 1998r. /.../ wyjaśniła, iż w związku z tym, że pismo z dnia 23 czerwca 1997r. adresowane do Ministerstwa Finansów zawiera w swej treści żądanie wyłączenia także pracowników Izby Skarbowej w Rzeszowie, żądanie o wyłączenie pracowników Urzędu Skarbowego w Mielcu przesłane zostało do Ministerstwa Finansów.

Pismem z dnia 17 stycznia 2005r. skarżący wniósł do Ministra Finansów zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej z uwagi na nie załatwienie wniosku z 23 czerwca 1997r. o wyłączenie podległego temu organowi organu egzekucyjnego od udziału w postępowaniu administracyjnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej Z. J. zarzucił naruszenie art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 § 1 oraz art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego i wniósł o orzeczenie z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący podniósł, iż do dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie wniosek, a także zażalenie nie zostały rozpoznane, zaś forma i treść pisma Izby Skarbowej z dnia 24 czerwca 1998r. /nr IS-IV-1/92/69/98/ nie czynią zadość przepisanej prawem formie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu braku podstaw do stwierdzenia bezczynności w przedmiocie wniosku z dnia 23 czerwca 1997r., ponieważ w/w pisma zostały przekazane do załatwienia przez Ministerstwo Finansów

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w kwestii wniosku skarżącego z dnia 23 czerwca 1997r. o wyłączenie pracowników Urzędu Skarbowego w Mielcu od udziału w postępowaniu administracyjnym.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - dalej zwana p.s.a.- zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a. przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organów w przypadkach przewidzianych w pkt 1-4, a zatem skarga do sądu przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.s.a. Skarga na bezczynność będzie więc dopuszczalna tylko w granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa /B.Adamiak, J.Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s.378/.

Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje złożenia zażalenia na każde postanowienie, a jedynie na postanowienia wskazane w ustawie /art. 141 k.p.a./.

Na postanowienie o wyłączeniu pracownika organu administracyjnego a także o wyłączeniu organu uregulowanych w art. 24 i 25 k.p.a. nie przysługuje zażalenie, nie kończy ono postępowania, a także nie rozstrzyga co do istoty, a zatem nie jest postanowieniem o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.s.a. i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.