Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2242/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, 2, 4, 5, art. 7 ust. 1, 2, 6 i 7, art. 5 ust. 3.
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi H. Spółka Jawna z siedzibą w T. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. nr 85, poz. 728 ze zm. dalej jako "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. J. z siedzibą w T. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora C.S.A. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia opłaty za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 5 550,00 złotych.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] lutego 2012 r. przeprowadzona została w obecności A. R. – Dyrektora Biura Zarządu kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obiekcie przy ul. [...] w W. prowadzonym przez H.Sp. J.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono w lokalu 25 sztuk odbiorników telewizyjnych. Przy czym 15 ujawnionych sztuk odbiorników używanych miało być od kilku lat, a początkowy okres używania 10 sztuk przypada na grudzień 2011 r.

Organ podkreślił także, że w trakcie kontroli nie przedstawiono dowodu zarejestrowania odbiorników, a protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i A. R.

Dodał ponadto, że do protokołu załączono oświadczenie A. R., opatrzone datą [...] lutego 2012 r., z którego wynika, że 25 sztuk odbiorników telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w W. jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Przy czym jak wymieniona wskazała, uruchomienie odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z powodu rezerwacji pokoi hotelowych, w których odbiorniki te się znajdują przez gości hotelowych.

Organ podkreślił także, że w dniu [...] lutego 2012 r. H. Sp. J. złożył do organu I instancji informację o zwiększeniu liczby odbiorników z 15 na 25 sztuk w kontrolowanym lokalu w W.

Wobec stwierdzonych nieprawidłowości - Dyrektor C. S.A wszczął postępowanie w sprawie nałożenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników , o czym zawiadomił H. Sp. J., informując ją jednocześnie o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.

W toku postępowania organ ustalił, że na dzień przeprowadzenia kontroli – piętnaście z ujawnionych dwudziestu pięciu odbiorników było zarejestrowanych.

W dniu [...] czerwca 2012 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...] o ustaleniu opłaty za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 5 550 złotych.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. strona zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że ujawnione odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, podczas gdy nie były one używane, nie były podłączone do sieci umożliwiającej natychmiastowy odbiór programu, bowiem strona podjęła decyzję o niekorzystaniu z nich z uwagi na brak zainteresowania ze strony gości hotelowych.

Ponadto wskazała, że A. R. nie była upoważniona do reprezentowania spółki w toku kontroli, a zatem organ I instancji nie miał prawa do dokonywania ustaleń w oparciu o złożone przez wymienioną oświadczenia. Zarzuciła także, że gotowość do natychmiastowego odbioru programu przez odbiorniki nie została sprawdzona zarówno przez kontrolującego jak i A.R.

Rozpatrując w postępowaniu odwoławczym, sprawę w jej całokształcie Minister Administracji i Cyfryzacji na wstępie wskazał na przepisy art. 7 ust. 7 u.o.a oraz § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Administracji i Cyfryzacji (Dz.U. nr 248, poz. 1479) wywodząc z nich kompetencję do załatwiania spraw w rozpoznawanym zakresie.

Minister podkreślił, że w toku postępowania zwrócił się do strony o wskazanie daty wyposażenia obiektu przy ul. [...] w W. w instalację antenową. Strona wyjaśniła, że przedmiotowy obiekt został wyposażony w instalację antenową w 2004 r., w którym to roku nastąpiła również pierwsza rejestracja odbiorników. Ponadto wyjaśniła, że pod koniec 2011 r. podjęła w obiekcie prace inwestycyjno – remontowe mające na celu udostępnienie 10 nowych pokoi hotelowych. Przy czym po ukończeniu remontu rozpoczęła wyposażania pokoi m.in. w odbiorniki telewizyjne. Strona podkreśliła również, że na tym etapie - odbiorniki nie były podłączone do sieci telewizyjnej i w związku z tym nie były używane. Jak dalej wywodziła, planowanym terminem rozpoczęcia korzystania z odbiorników był marzec 2012 r. Przy czym przed końcem miesiąca poprzedzającego zamiar rozpoczęcia ich używania, tj. w lutym 2012 r. dokonana została zmiana ilości odbiorników.

Następnie organ wskazał na treść przepisu art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. – wywodząc z nich, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem jego używania, a w konsekwencji do uiszczania przez jego posiadacza opłaty abonamentowej za jego używanie. Podkreślił, że co do zasady opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 u.o.a., tj. m.in. osób fizycznych.

Stwierdził, że skoro obiekt został wyposażony w instalację antenową w 2004 r. to potencjalnie wszystkie ujawnione odbiorniki były zdolne do odbioru programu. Organ dodał także, że odbiorniki znajdujące się w posiadaniu strony nawet jeśli czasowo nie były używane to były urządzeniami o jakich mowa w art. 2 ust. 7 u.o.a., tj. potencjalnie zdolnymi do natychmiastowego odbioru programu, a jedynie celowo, czasowo odłączonymi przez użytkownika od źródła zasilania i przekazu, np. z powodu przeprowadzanego remontu budynku, czy lokalu, w którym się znajdują.

Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1123/04 organ wskazywał, że posiadanie odbiorników, które jedynie czasowo nie są używane nie zwalnia z obowiązku ich zarejestrowania i odprowadzania należytych opłat abonamentowych.

Wskazując na grudzień 2011 r. stanowiący początkową datę używania dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187, poz. 1342) – organ stwierdził, że strona nie dopełniła obowiązku zarejestrowania odbiorników, w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania – organ odwoławczy podkreślił, że oświadczenie wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli, zarówno co do faktu wyposażenia pokoi w odbiorniki jak i przyczyny braku możliwości bezpośredniego skontrolowania technicznej zdolności odbiorników do odbioru programu nie zostało przez składającą to oświadczenie odwołane, czy też zmienione. Stwierdził także, że ustalenia, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu można dokonać w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Organ wywodził, że oba sposoby ustalenia są dopuszczalne, a informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli. W przedmiotowej sprawie z treści protokołu wynika, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie A.R. Dodał, że ustawodawca wskazując P.S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli, ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki wbrew woli właściciela lokalu, czy osoby uczestniczącej w kontroli. Wobec tego, organ odwoławczy wskazywał, że okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy złożonych przez właścicieli kontrolowanych obiektów lub osób uczestniczących w kontroli. Jednocześnie organ podkreślił, że w złożonym odwołaniu - sama strona potwierdziła fakt posiadania ujawnionych odbiorników, zatem oferowała gościom pokoje wyposażone w odbiorniki telewizyjne, a faktu tego nie znosi brak zainteresowania gości ich korzystaniem. Podniósł także, że w wyjaśnieniach zawartych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. strona jedynie w sposób ogólnikowy odniosła się do terminu rozpoczęcia korzystania z odbiorników telewizyjnych, jednak nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność.

Powołując się na przepis art. 7 ust. 6 u.o.a. organ podkreślił, że w momencie stwierdzenia używania przez stronę niezarejestrowanych odbiorników, organ nie miał podstaw prawnych do odstąpienia od ustalenia opłaty abonamentowej, będącej świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 866/09). Dodatkowo stwierdził, że wobec zarejestrowania ujawnionych odbiorników, tuż po przeprowadzonej kontroli - organ orzekł jedynie w zakresie ustalenia opłaty, odstępując od nakazania ich rejestracji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2012 r. wniosła H. Spółka jawna zwana dalej "skarżącą", "skarżącą spółką".

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") oraz naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 u.o.a., a także art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności, jako sprzecznej z Konstytucją, podkreślając, że skargi konstytucyjne w tym zakresie wniesione przez inne podmioty są w toku i nie zapadło jeszcze ostateczne rozstrzygnięcie co do sposobu interpretacji u.o.a. i jej zgodności z Konstytucją.

Ponadto skarżąca wniosła o obciążenie w całości kosztami postępowania Ministra Administracji i Cyfryzacji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Rozwijając w uzasadnieniu zarzuty skargi, skarżąca na wstępie wskazała, że jej zdaniem, postępowanie przed Ministrem Administracji i Cyfryzacji sprowadziło się jedynie do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Wprowadzone natomiast w art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemanie, w ocenie skarżącej oznacza, że zapanowała anarchia w obrocie prawnym, a także stoi w sprzeczności z Konstytucją, z zasadą domniemania niewinności oraz z ochroną prawną obywateli.

Jej zdaniem powoływanie się przez organy na podpisanie przez A. R. bez zastrzeżeń protokołu kontroli oznacza brak znajomości przez organy zasad ogólnych w postępowaniu administracyjnym, co do tego, co powinno być zawarte w takim protokole. Wywodziła, że fakt, iż Minister Administracji i Cyfryzacji jest adresatem u.o.a., nie oznacza że jest on uprawniony do wydawania przepisów na podstawie tej ustawy, sprzecznych z samą ustawą oraz innymi aktami prawnymi, w tym z Konstytucją.

Zarzucała, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, że A. R. nie jest wspólnikiem skarżącej spółki, a także nie jest uprawniona do reprezentacji spółki w stosunkach zewnętrznych, gdyż zgodnie z umową spółki - do takiej reprezentacji uprawniony jest wyłącznie każdy ze wspólników.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja z dnia [...] września 2012 r. oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanych rozstrzygnięć.

W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą spółkę opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.).

Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym należy zwrócić uwagę, że posiadanie w rozumieniu u.o.a. zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, a "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności. (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

W toku przeprowadzonej przez pracowników P. kontroli w dniu [...] lutego 2012 r. w hotelu prowadzonym przez skarżącą spółkę ujawniono, że w obiekcie tym znajduje się 25 sztuk sprawnych odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zainstalowanych w pokojach hotelowych w stosunku do części z nich (15 sztuk) od kilku lat, a w stosunku do 10 sztuk od grudnia 2011 r. W toku kontroli nie przedstawiono ani wniosków o ich rejestrację, ani też numeru abonamentu. Przy czym ustalenia kontroli zostały oparte na podstawie oświadczenia wiedzy Dyrektora Biura Zarządu skarżącej spółki – A. R., która uczestniczyła w kontroli.

Jednocześnie na skutek przeprowadzonego postępowania w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych ustalono, że na dzień przeprowadzenia kontroli, w stosunku do 15 z ujawnionych 25 sztuk odbiorników został zrealizowany obowiązek ich rejestracji.

W sprawie niesporna jednocześnie jest okoliczność, że w dacie przeprowadzania kontroli – 10 sztuk odbiorników telewizyjnych nie było zarejestrowanych. Fakt ten potwierdza zarówno niezwłoczne (tuż po przeprowadzonej kontroli) wykonanie obowiązku ich rejestracji, a także wyjaśnienia strony złożone w postępowaniu odwoławczym, w których wprost ona stwierdza, że pod koniec roku 2011 r. rozpoczęła przygotowywanie 10 nowych pokoi, w tym ich wyposażenie w odbiorniki telewizyjne. Dodatkowo w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca spółka również podniosła, że odbiorniki były usytuowane w pomieszczeniach użytkowanych przez spółkę. Jednocześnie osoba biorąca udział w kontroli oświadczyła do protokołu, że okres używania 10 sztuk odbiorników przypada na grudzień 2011 r.

Sporna jest natomiast okoliczność znajdowania się rzeczonych odbiorników w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu rodząca domniemanie ich używania. W ocenie organu – zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że umieszczone w pokojach hotelowych odbiorniki znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Natomiast według stanowiska skarżącej podtrzymywanego w toku całego postępowania w dacie przeprowadzania kontroli odbiorniki nie były podłączone do sieci, a także nie były używane.

W podpisanym bez zastrzeżeń przez pracownika hotelu A. R. protokole kontroli zawarte jest stwierdzenie, że według jej oświadczenia 25 sztuk odbiorników telewizyjnych, w tym 10 sztuk od grudnia 2011 r. jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Jednocześnie w załączniku do protokołu wymieniona osoba złożyła oświadczenie o analogicznej treści, dodając, że uruchomienie posiadanych odbiorników nie jest możliwe z powodu zajmowania pokoi hotelowych, w których one się znajdują przez gości hotelowych.

Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę brak jest podstaw do odmowy wiarygodności oświadczeniu pracownika hotelu odnośnie do wyposażenia pokoi hotelowych w odbiorniki telewizyjne i ich technicznych możliwości odbioru programów. Mianowicie osoba ta - jako pełniąca kierowniczą funkcję w kontrolowanym obiekcie – a więc co najmniej dostatecznie rozeznana w funkcjonowaniu hotelu, świadoma celu kontroli, w której brała udział została prawidłowo uznana przez organ za pełnowartościowe źródło dowodowe, na którego podstawie możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Dodatkowo moc dowodową jej oświadczeń wzmacniają zdaniem Sądu – korelujące z nimi - czynności podejmowane przez skarżącą spółkę po przeprowadzeniu kontroli (rejestracja 10 ujawnionych odbiorników) oraz jej wyjaśnienia i to zarówno gdy idzie o ilość odbiorników, w które doposażony został obiekt, jak i datę tego doposażenia.

Skoro zatem niezarejestrowane, a umieszczone w pokojach hotelowych odbiorniki znajdowały się od grudnia 2011 r. w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów, to organy korzystając z domniemania ich używania znajdującego oparcie w art. 2 ust. 2 u.o.a. zasadnie ustaliły opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Mianowicie organy prawidłowo przyjęły, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187, poz. 1341).

Za prawidłowe uznać również należy działanie organów odnośnie do ustalenia w sentencji zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych z pominięciem nakazu ich rejestracji, albowiem z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji skarżąca spółka zarejestrowała przedmiotowe odbiorniki.

Również wysokość ustalonej przez organy opłaty, stanowiącej iloczyn liczby stwierdzonych, a niezarejestrowanych odbiorników i trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, która w dniu stwierdzenia ich używania wynosiła 18,50 złotych zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz.U. nr 93, poz. 548) uznać należy za prawidłową.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi zważyć na wstępie należy, że w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym podkreślić należy, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie.

Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a.

Taki protokół kontroli, zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W warunkach niniejszej sprawy – protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym zdaniem Sądu moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez pracownika podmiotu kontrolowanego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń

Przy czym w warunkach niniejszej sprawy w kontroli uczestniczył pracownik hotelu – Dyrektor Biura Zarządu A. R. Jej podpis na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że nie kwestionuje ona jej ustaleń. Dodatkowo zauważyć należy, że wbrew temu, co zarzuca skarżąca o braku umocowania przez ww. do reprezentowania skarżącej spółki w toku kontroli i składania w jej imieniu oświadczeń - wskazać należy, że po pierwsze żaden przepis u.o.a. nie wymaga, by w toku kontroli udział brały osoby wchodzące w skład organów podmiotów kontrolowanych, a po drugie w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli.

Wszak pamiętać należy, że stosownie do przepisu art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Jak to już zaś wyżej zostało wykazane oświadczeniu wiedzy złożonemu przez kierownika (Dyrektora Biura Zarządu) kontrolowanego obiektu, który z racji pełnionej w obiekcie funkcji musi być zorientowany w sprawach związanych z jego funkcjonowaniem, nie zostały przeciwstawione żadne inne dowody podważające ich wiarygodność, wskutek czego brak jest podstaw do odebrania im mocy dowodowej.

Odnośnie do zarzutu skargi dotyczącego niekonstytucyjności przepisów u.o.a. – wskazać należy, że żaden z przepisów wymienionej ustawy nie został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny, a w wyroku z dnia 16 marca 2010r. o sygn. akt K24/08 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż powierzenie Poczcie Polskiej kontroli nad rejestracją odbiorników radiowych i telewizyjnych, a także zobowiązanie jej do ustalenia kary w przypadku używania niezarejestrowanego odbiornika jest zgodne z Konstytucją RP.

W tej sytuacji, należy w konsekwencji uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.