Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 485/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 156 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1352/19 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1352/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę M. C. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Do Starosty Krakowskiego został przedłożony operat pomiarowy [...], sporządzony przez geodetę uprawnionego W. G. wraz z wnioskiem Z. o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków zmian wynikających z tego operatu.

Starosta Krakowski, decyzją z dnia [...] maja 2019 r., orzekł o "aktualizacji przebiegu granicy działki nr [...] droga (brak informacji o założonej księdze wieczystej) z działką nr [...] objętą księgą wieczystą [...] obręb [...] gmina Zielonki, ujawnionej w bazie ewidencji gruntów i budynków, na podstawie operatu technicznego [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 15 listopada 2018 r. sporządzonego przez geodetę uprawnionego W. G.".

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. C.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając ww. skargę wskazał, że organy prawidłowo ustaliły przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie i właściwie je zastosowały.

W szczególności za prawidłowe uznano stanowisko organów, że nawet przyjęcie operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie zwalniało ich od oceny, czy wskazana we wniosku dokumentacja mogła być podstawą do dokonania zmian danych ewidencyjnych co do przebiegu granicy pomiędzy wskazanymi działkami. W tym więc zakresie obowiązkiem organów ewidencyjnych było dokonanie wnikliwej analizy i oceny operatu technicznego [...], przyjętego w dniu 15 listopada 2018 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, czy może stanowić on rzeczywiście podstawę zmiany danych ewidencyjnych opisujących przebieg granicy działki drogowej nr [...] (dawne oznaczenie nr [...]) na odcinku z działkami nr [...], [...], [...].

Poczynione w tym względzie ustalenia orzekających organów i dokonana przez nie ocena wskazanego operatu, zdaniem Sądu, nie budzą wątpliwości.

Za przekonywujące, w świetle obowiązujących regulacji ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych, wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572), Sąd uznał wyjaśnienia organów, że w 2009 r. podczas prac modernizacyjnych (operat techniczny [...]) położenie punktów granicznych wyznaczających przebieg granicy działki drogowej nr [...] (dawne oznaczenie nr [...]) na odcinkach sąsiadujących z działkami nr [...], [...], [...] zostało określone na podstawie digitalizacji mapy ewidencyjnej (czyli przetworzenia z postaci analogowej w skali 1:2000 do postaci numerycznej). Skutkiem tego było to, że wykonawca prac modernizacyjnych nie wykorzystał danych pomiarowych, określających położenie punktów granicznych z zachowaniem standardów dokładnościowych z operatu pomiarowego [...], którym podzielono działki pod poszerzenie drogi nr [...] w W., tj. między innymi działkę nr [...] o pow. [...]ha na działki: nr [...] o pow. [...]ha (z przeznaczeniem pod drogę) i nr [...] o pow. [...]ha pozostającą przy dotychczasowym właścicielu. Wykonujący wówczas prace dokonał bowiem jedynie wektoryzacji istniejącej analogowej mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, czyli zeskanowania jej z wysoką rozdzielczością i importowania do odpowiedniego programu geodezyjnego (komputerowego), uzyskując w ten sposób elektroniczną, edytowalną, wersję tej mapy (przeniesienia obrazu mapy z wersji analogowej (papierowej) na obraz cyfrowy, zapisany w odpowiednich plikach, tzw. plikach rastrowych).

Dane zawarte na zmodernizowanej mapie ewidencyjnej okazały się więc niewiarygodne. Wobec powyższego granica działki nr [...] była znacznie "przesunięta" i należało ponownie zweryfikować materiały źródłowe i dokonać ustalenia faktycznego przebiegu granic w terenie – działki nr [...] z działkami nr [...], [...] i [...], położonymi w W. oraz z działką nr [...] położoną w G.

Z tego też względu – Z. - zlecił geodecie uprawnionemu W. G. wykonanie pracy geodezyjnej, mającej na celu dokonanie w trybie § 37 ust.1, 38 i 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ustalenia przebiegu granic działki drogowej nr [...] (dawne oznaczenie nr [...]) z działkami nr [...], [...], [...] oraz ich geodezyjnego pomiaru terenowego, by wyjaśnić rozbieżności w przebiegu granic i ewentualnie usunąć nieprawidłowości w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym.

W ocenie Sądu podjęte czynności geodezyjne, które doprowadziły do powstania operatu [...], a w konsekwencji doprowadziły do uruchomienia przedmiotowego postępowania aktualizacyjnego, zakończonego kontrolowanymi decyzjami, były zatem uzasadnione w kontekście zasady aktualności danych ewidencyjnych i ich zgodności z dostępnymi dokumentami i materiałami źródłowymi.

Sąd podkreślił przy tym, że orzekające organy w sposób dostateczny wykazały, że takie wymogi spełnia przedłożony do wniosku o dokonanie aktualizacji danych ewidencyjnych operat, przyjęty do zasobu, a zatem nie można im skutecznie postawić zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zwrócono także uwagę, że rejestr ewidencji gruntów powinien odzwierciedlać aktualny stan wynikający z dokumentów, które mają stanowić podstawę wpisu. Orzekające organy nie ukształtowały i nie mogły samodzielnie tego stanu kształtować, co wynika wprost z treści § 44 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W niniejszym postępowaniu aktualizacyjnym doprowadzono do zgodności stan ewidencyjny ze stanem prawnym wynikającym z ostatecznej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2006 r., którą stwierdzono, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiat Krakowski nabył z mocy prawa, własność nieruchomości położonej w powiecie krakowskim, gmina Zielonki, obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha, zajętą pod drogę powiatową (...) relacji [...] - [...] - [...], a której właścicielem w dniu 31 grudnia 1998 r. był M. C. oraz A. C. Nie ustalono więc żadnego "nowego", innego, przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] a [...], lecz zapisy w ewidencji gruntów dotyczące jej przebiegu zmieniono w sposób odpowiadający jej przebiegowi pomiędzy działkami [...] i [...] z operatu wywłaszczeniowego [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. C., zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 3 § 2 pkt 1, art. 134 § 1, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez przyjęcie w ramach kontroli sądowoadministracyjnej i rozstrzygnięcie o prawidłowości i poprawności decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, utrzymującej w mocy decyzję Starosty Krakowskiego orzekającą o "aktualizacji przebiegu granicy działki numer [...] droga (brak informacji o założonej księdze wieczystej) z działką numer [...] objętą księgą wieczystą [...] obręb [...] gmina Zielonki, ujawnionej w bazie ewidencji gruntów i budynków, na podstawie operatu technicznego [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 15 listopada 2018 r. sporządzonego przez geodetę uprawnionego W. G.";

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo, że decyzje organów administracji wydane zostały w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, tj. pominięcia całości materiału dowodowego przedłożonego do akt sprawy przez skarżącego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej oświadczył, że zrzeka sie rozprawy w niniejszej sprawie, a następnie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie adwokat K. S. pismem z dnia 21 października 2021 r. poinformował, że skarżący cofa swój wniosek o zrzeczenie się rozprawy i wnosi o przeprowadzenie rozprawy w trybie jawnym przy pomocy urządzeń technicznych. Równocześnie w drugim piśmie również z dnia 21 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie oświadczył, że podtrzymuje w całości skargę kasacyjną, a także wnosi o przyjęcie do akt sprawy kopii odpisu wyroku wraz uzasadnieniem wydanym przez Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt I C 214/20, którego skarżący nie mógł dołączyć wcześniej. Wyrokiem tym oddalone zostało powództwo skarżącego kasacyjnie przeciwko pozwanemu Powiatowi Krakowskiemu o zapłatę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej w dniu 26 listopada 2021 r. sprawę skierował do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Wcześniejszymi pismami z dnia 22 i 25 października 2021 r. zawiadomiono strony, że każda z nich ma prawo do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w terminie siedmiu dni.

Następnie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu całości ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazane przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten nie rozpoznaje sprawy na nowo we wszystkich jej aspektach, tak jak Sąd I instancji, albowiem uprawniony jest jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości istniały. Zakres kontroli wyznacza zatem autor skargi kasacyjnej, wskazując które normy prawa zostały naruszone. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek powołania przez skarżącego konkretnych przepisów prawa, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Natomiast dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. naruszeniu przepisów postępowania konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami, a także wykazaniu, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie każde bowiem naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

To przypomnienie podstawowych zasad dotyczących sporządzania skarg kasacyjnych stało się konieczne z uwagi na sposób sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej w niniejszym postępowaniu.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowane zostały dwa zarzuty, pierwszy dotyczący naruszenia: art. 3 § 2 pkt 1, art. 134 § 1, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez przyjęcie w ramach kontroli sądowoadaministracyjnej, że zaskarżona decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia [...] maja 2019 r. o aktualizacji przebiegu granicy działki nr [...] (droga) z działką nr [...] jest prawidłowa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie tego zarzutu wskazano, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji z uwagi na fakt, że dotyczyła ona sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Podano, że w toku postępowania administracyjnego i sądowoaadministracyjnego skarżący kasacyjnie podnosił merytoryczne zarzuty dotyczące bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w sprawie objętej zaskarżonymi decyzjami istniała niedopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania, a więc obligatoryjność jego umorzenia przez organ. Tym samym Sąd I instancji orzekł z naruszeniem art. 134 p.p.s.a. albowiem pominął kwestie obligatoryjności umorzenia postępowania.

Odnosząc się do treści powyższego zarzutu i jego uzasadnienia w pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie nie wskazuje ostatecznej decyzji, którą już wcześniej rozstrzygnięta została sprawa objęta obecnie zaskarżoną decyzją. Natomiast w toku postępowania administracyjnego i sądowaadministracyjnego skarżący odwołując się do bezprzedmiotowości postępowania wskazywał na ostateczną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2006 r., stąd też należy domniemywać, że tę decyzję miał na uwadze. Ostateczna decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2006 r. wydana została na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, w której stwierdzono, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiat Krakowski nabył z mocy prawa własność nieruchomości położonej w powiecie krakowskim, gmina Zielonki, obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha, zajętej pod drogę powiatową nr [...] ([...]), a której właścicielem w dniu 31 grudnia 1998 r. był M. C. oraz A. C. na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z powołanym art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość spraw zaś będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Tożsamość musi zatem dotyczyć zarówno aspektu podmiotowego, jak i przedmiotowego sprawy. Mając na uwadze decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2006 r., wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, którą stwierdzono nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat Krakowski z mocy prawa własność nieruchomości zajętej pod drogę oraz zaskarżoną decyzję, tj. decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2019 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty Krakowskiego z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie aktualizacji przebiegu granicy działki nr [...] (droga) z działką nr [...], a które wydane zostały na podstawie art. 7d pkt 1 oraz art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 36-39, § 44 pkt 2, § 45 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, łatwo stwierdzić, że decyzje te nie dotyczyły tożsamej sprawy. Inny jest bowiem przedmiot postępowania w obu sprawach (w jednej stwierdzenie nabycia własności z mocy prawa, w drugiej aktualizacja danych ewidencyjnych), sprawy te regulowane są na podstawie zupełnie różnych stanów prawnych zawartych w ustawach dotyczących odmiennych zagadnień materialnoprawnych, jak również sprawy te należą do właściwość różnych organów administracji publicznej. W konsekwencji postępowanie w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów nie było postępowaniem bezprzedmiotowym, nie było zatem podstawy do jego umorzenia.

Tym samym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a w konsekwencji art. 134 p.p.s.a. jest w sposób oczywisty bezzasadny i jako taki nie mógł być uwzględniony.

Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo, że decyzje wydane zostały w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, tj. pominięcia całości materiału dowodowego przedłożonego do akt sprawy przez skarżącego, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dodano, tj. dokumentacji udzielonej przez Wydział Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Krakowie. Odnosząc się do tak sformułowanego i uzasadnionego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tak skonstruowany zarzut nie spełnia wymagań wynikających z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie każde naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W sformułowanym zarzucie brak jakiejkolwiek próby wykazania, że powoływane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Czyli elementem składowym skargi kasacyjnej jest również jej uzasadnienie, które powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych w zarzutach przepisów, a także wykazanie wpływu takiego uchybienia na wynik sprawy. Nadto skarżący kasacyjnie ograniczył się do stwierdzenia, że wadliwie przeprowadzono postępowanie dowodowe i pominięto materiał dowodowy przedłożony przez skarżącego nie wskazując i nie odwołując się do tego materiału. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ bardzo szczegółowo odniósł się do zebranego materiału dowodowego, dokonał jego oceny, wyjaśnił w oparciu o jakie dowody i na podstawie jakiego stanu prawnego dokonał rozstrzygnięcia. Również Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji przeprowadził szczegółową analizę zebranego materiału dowodowego. W takich okolicznościach ogólnikowo sformułowany zarzut dotyczący wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego jak również w praktyce brak uzasadnienia tego zarzutu skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Sąd I instancji, a przez to przyjętej przez ten sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego.

Na marginesie sprawy zauważyć należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja wydana przez organ ewidencyjny, a jej przedmiotem była aktualizacja danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a więc decyzja wydana na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, natomiast zarzuty skargi kasacyjnej nie odnosiły się do przepisów zawartych w tych aktach prawnych.

Odnośnie zaś przedłożonego przez skarżącego kasacyjnie wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie I Wydział Cywilny z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt I C 214/20, którym oddalone zostało powództwo skarżącego kasacyjnie przeciwko Powiatowi Krakowskiemu o zapłatę, wyjaśnić należy, że wyrok ten (niezależnie od daty jego wydania, czyli po zakończeniu postępowania w niniejszej sprawie) nie może stanowić podstawy do wykazania przebiegu granic działek ewidencyjnych. Zgodnie bowiem z § 36 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które obowiązywało w dacie rozstrzygania sprawy przez organ, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: (...) pkt 5 na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej. Natomiast, w przedmiotowej sprawie o zapłatę sygn. akt I C 214/20 z uwagi na przedmiot sprawy i brak takiej potrzeby nie była sporządzana dokumentacja geodezyjna, która zostałaby przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tym samym wyrok ten jak i jego uzasadnienie nie jest tym orzeczeniem sądowym o którym mowa w powołanym przepisie rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze, tak sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły być uwzględnione, a zważywszy na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi podstawami skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.