Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 134/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3 w zw. z art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.), Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie: rozpoznania wniosku. p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej M. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Syg. akt IV SAB/Wa 134/10

Uzasadnienie

Skarżąca M. K. w dniu 9 czerwca 2010 roku wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] kwietnia 1949 roku.

Skarżąca wnosiła o:

1) zobowiązanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do wydania aktu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę podnosiła, że pismem z dnia 27 sierpnia 2004 roku złożyła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] kwietnia 1949 roku, nr [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2010 roku skarżąca wezwała organ do rozpatrzenia sprawy w terminie 21 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem wniesienia skargi na bezczynność organu.

Do chwili wniesienia skargi organ nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, ani nie zawiadomił jej o przyczynach niedotrzymania ustawowych terminów załatwienia wniosku.

Następnie skarżąca wskazała na przepis art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), który mówi że skargę zasadniczo można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. W sytuacji zaś, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, podstawowym warunkiem jest wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżąca podnosiła, że w świetle art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) na nie załatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jednakże w przypadku bezczynności ministra nie ma zastosowania art. 37 k.p.a., bowiem w stosunku do takiego organu nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji należy przyjąć, że przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nie załatwieniu sprawy w terminie.

Z tego też względu zdaniem skarżącej spełniła ona formalne warunki złożenia skargi.

W ocenie skarżącej skoro od chwili złożenia wniosku do chwili obecnej upłynęło już ponad 6 lat i w tym czasie organ administracji nie zdołał zakończyć sprawy, to jej skarga jest zasadna.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnosił o jej oddalenie.

Organ podnosił, że w dniu 28 czerwca 2010 roku wystąpił do Sądu Rejonowego w N. z wnioskiem o ustanowienie kuratora spadku po zmarłym S. R. synu H. L.

Ponadto Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 roku zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie do czasu ustanowienia kuratora spadku po zmarłym S. R.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności).

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach na bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1 -4.

Skarżąca wnosząc w dniu 9 czerwca 2010 roku skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazywała, iż jej wniosek z dnia 27 sierpnia 2004 roku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] kwietnia 1949 roku nie został rozpoznany mimo upływu ustawowych terminów do jej załatwienia.

Po wniesieniu skargi do Sądu, organ administracji publicznej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 roku zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie w związku z tym, że wystąpił do Sądu Rejonowego w N. z wnioskiem o ustanowienie kuratora spadku po zmarłym S. R.

W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżone jako bezczynność nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. W tym zakresie kwestia bezczynności organu administracji publicznej zdeterminowana jest określoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, a także terminami załatwienia spraw określonymi w przepisach art. 35 § 3 i 4 k.p.a. oraz instytucją zawiadomienia stron o przypadkach niezałatwienia spraw w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy.

W niniejszej sprawie, w dacie rozstrzygania skargi przez Sąd, postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku skarżącej było zawieszone postanowieniem organu z dnia [...] czerwca 2010 roku.

Niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, iż bezczynność organu ustaje, a Sąd nie może uwzględnić skargi na bezczynność i zadośćuczynienia żądaniu skargi zobowiązania organu do wydania decyzji w określonym terminie. Gdy postępowanie jest zawieszone stronie służy skarga na bezczynność, jeżeli organ nie wydaje postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania mimo oczywistego ustania przyczyny jego zawieszenia i po wyczerpaniu przewidzianego trybu lub gdy wniosek strony o podjęcie zawieszonego postępowania nie został rozpoznany( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2001 roku, syg. akt I SAB 148/00, LEX nr 77613; z dnia 15 maja 2000 roku, syg. akt IV SAB 143/99, LEX nr 54746).

Tak więc zawieszenie postępowania administracyjnego spowodowało, iż ustała bezczynność organu, jednocześnie organ uznawał iż pozostawał w bezczynności i podjął czynności zmierzające do rozpoznania wniosku.

Zdaniem Sądu skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu mogła wnieść zażalenie na to postanowienie, bądź uznając iż ustały przyczyny zawieszenia wnieść o jego podjęcie. Z akt postępowania nie wynika aby uchylone zostało przedmiotowe postanowienie, bądź nie rozpoznano wniosku o podjęcie postępowania.

Z tych też względów w ocenie Sądu w związku podjętymi czynnościami procesowymi przez organ po dacie wniesienia skargi postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Uwzględnienie skargi na bezczynność przez organ administracji publicznej w trybie autokontroli dowodzi, że nastąpiło naruszenie prawa.

Sąd biorąc za podstawę art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie. .

W przypadku umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego do celowego dochodzenia praw – art. 201 § 1 p..p.s.a.( por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 roku, syg. akt I OPS 6/08; ONSAiWSA 2009/4/63).

Biorąc za podstawę art. 201 § 1 p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania na który składają zwrot wpisu sądowego oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony.