Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1273/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: ART. 5 UST. 1 PKT 1 LIT. A
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1273/22. | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2023 r., sprawy ze skarg Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 5 września 2022 r.: – nr SKO-Pod.-4140-491/22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r.; – nr SKO-Pod.-4140-492/22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r.; – nr SKO-Pod.-4140-493/22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r.; – nr SKO-Pod.-4140-494/22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r.; skargi oddala.


UZASADNIENIE

28 marca 2022 r. Wójt Gminy Kościelisko wydał decyzje nr POD.3120.013.13.2020, POD.3120.028.12.2019, POD.3120.184.11.2017 i POD.3120.175.07.2018, w których określił Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie (dalej: AMW) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2017- 2020. W uzasadnieniu organ wskazał, iż AMW złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości za przedmiotowe lata. Następnie, opisał dotychczasowy przebieg postępowania, przeprowadzone dowody i przytoczył przepisy prawa stanowiące postawę rozstrzygnięcia, posiłkując się w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych.

Od wskazanych decyzji podatnik wniósł odwołania zarzucając naruszenie:

a) art. 122 oraz 180 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niezebranie materiału dowodowego pozwalającego na jej rozstrzygnięcie,

b) art. 187 § 1 o.p., poprzez brak wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego,

c) art. 191 o.p., poprzez brak rzetelnego zbadania całego materiału dowodowego i w rezultacie jego dowolną ocenę,

d) art. 121 § 1 oraz art. 124 o.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz przekonywania stron, przez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i nie wykazanie przez organ związku pomiędzy prowadzoną przez AMW działalnością gospodarczą, a nieruchomościami, którymi gospodaruje.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.), poprzez błędne przyjęcie, że AMW jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą, w sytuacji, gdy dopiero realizacja zadań przez Agencję, jako przedsiębiorcę, uaktualnia jej status jako przedsiębiorcy.

b) art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., poprzez błędne przyjęcie, że AMW jako państwowa osoba prawna w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia posiada go w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy samo posiadanie nieruchomości nie jest wystarczające do objęcia nieruchomości wyższą stawką podatku,

c) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumianego przez Wójta Gminy Kościelisko w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, co jest niezgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

d) naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego z dnia z dnia 10 lipca 2015 r. (dalej: u.a.m.w.), art. 5, art. 18- 22 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: u.f.p.) - poprzez niezasadne przyjęcie, że AMW jako państwowa osoba prawna prowadzi działalność gospodarczą uzasadniającą przedmiotowe rozstrzygnięcie, również w odniesieniu do mienia przekazanego jej przez Skarb Państwa,

e) naruszenie art. 4 i art. 14 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (dalej: u.s.d.g.) w zw. z art. 5, art. 9, art. 18-22, art. 48 u.f.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oraz, w zw. z art. 5 ust. 1, 6 ust. 1 u.a.m.w. - a to poprzez bezzasadne przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego winna być uznawana za przedsiębiorcę w kontekście całości zasobu, w tym zasobu powierzonego jej przez Skarb Państwa;

f) art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia... oraz art. 6 u.a.m.w. w zw. z art. 20, 21, 23 i art. 2 pkt. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne uznanie, iż zasób nieruchomości prowadzony przez Agencję Mienia Wojskowego jest innym zasobem nieruchomości niż zasoby nieruchomości Skarbu Państwa wymienione w ustawie o gospodarce nieruchomościami,

g) naruszenie art. 4 u.s.d.g., poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przekonaniu, że w rozumieniu wskazanego przepisu AMW jest przedsiębiorcą wykonującym we własnym imieniu działalność gospodarczą, w sytuacji gdy nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania jej za przedsiębiorcę co do działalności w zakresie gospodarowania mieniem Skarbu Państwa,

h) naruszenie art. 6 ust. 1 u.a.m.w. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 336 i art. 338 Kodeksu cywilnego poprzez błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż. AMW jest posiadaczem nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, w sytuacji gdy nie są spełnione przesłanki pozwalające uznać Agencję Mienia Wojskowego za posiadacza nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzjami z dnia 5 września 2022 r nr SKO-Pod.-4140-491/22, SKO-Pod.-4140-492/22, SKO-Pod.-4140-493/22, SKO-Pod.-4140-494/22, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3, art. 122, art. 127 i art. 191 o.p.; art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 3 ust. 1 pkt 4) lit. a) u.p.o.l., utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji.

Wywiedziono, iż zastosowano opodatkowanie najwyższą stawką podatku od nieruchomości działki nr ewid. [...] i [...]. Zgodnie z aktem notarialnym z dnia 28 marca 2002 r, rep. [...] nr [...], przedmiotowa działka wniesiona została przez AMW jako jej wkład niepieniężny do spółki D. sp. z o.o. z/s w K. Przedmiotowe działki są więc w posiadaniu zależnym spółki kapitałowej, a zatem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Podatnik sam wskazał w korekcie z dnia 3 lutego 2017 r. rzeczone nieruchomości (posesje), a zatem nie sposób zrozumieć z jakich przyczyn w stosunku do zadeklarowanej nieruchomości, która na podstawie umowy jest w posiadaniu przedsiębiorcy, miałaby być stosowana inna stawka niż wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a) i pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Nadto zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. -Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W utrwalonym stanowisku judykatury i doktryny organ podatkowy przy wymiarze zobowiązania podatkowego związany jest zapisami przedmiotowej ewidencji. Zalegające w aktach sprawy informacje z kartoteki budynków wskazują, iż sporna nieruchomość jest zabudowana. Jeżeli więc pełnomocnik AMW usiłował wyłączyć z opodatkowania przedmiotowe budynki, to w świetle art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. winien udokumentować ten fakt, ostateczną decyzją organu nadzoru budowlanego o rozbiórce obiektu. Wywody o konieczności remontu i podjęcia szeregu prac porządkowych są nieskuteczne. Chybiona jest także argumentacja, iż D. sp. z o.o. nie podjęła zamierzonej działalności, albowiem sporne przedmioty opodatkowania znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy i nie ma znaczenia, jak bardzo zyskowne jest to przedsięwzięcie albo generujące straty. Jeżeli działalność nie została podjęta z jakiejś istotnej przyczyny i nie może być podjęta w przyszłości, to obowiązkiem podatnika było wskazać takie okoliczności organowi pierwszej instancji, tak aby mógł dokonać ich weryfikacji. Stanowisko przedsiębiorcy, iż prowadzenie działalności na zmniejszonym obszarze, bez kluczowych dla celów przedsięwzięcia budynków jest niemożliwe, stanowi jedynie ocenę podmiotu trzeciego, dodatkowo nie popartą żadnym dowodem. W zaistniałych okolicznościach, to na podatniku ciążył obowiązek przynajmniej wskazania kierunku postępowania wyjaśniającego organowi pierwszej instancji, faktów świadczących o nawet potencjalnym braku możliwości wykorzystania spornych składników majątkowych w działalności gospodarczej. Jeżeli bowiem prowadzenie działalności przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością jest niemożliwe, to jaki jest sens jej dalszego istnienia. Argumentacja z pisma z dnia 26 maja 2022 r. nie jest niczym poparta. Zgodnie z danymi KRS Rejestr Przedsiębiorców nr [...] D. sp. z o.o., prowadzi działalność, składane są sprawozdania finansowe, także za rok 2020. Brak jest również wzmianki o postępowaniu upadłościowym, a wpis w dziale 4 świadczy, iż wniosek o ogłoszenie upadłości został oddalony jeszcze w 2015 r. Innymi słowy stanowisko AMW odnośnie rzeczonych nieruchomości nie znajduje potwierdzenia.

Nie można się zgodzić również ze stanowiskiem, iż organ pierwszej instancji nie odniósł się do umowy użyczenia działki nr [...], albowiem oceniono opodatkowanie tej nieruchomości, wraz z przywołaniem umowy z dnia 2 stycznia 2017 r. nr [...]. Wójt Gminy Kościelisko prawidłowo ocenił przedmiotowe zobowiązanie. Przedmiotowa działka (zabudowana) jest w posiadaniu zależnym przedsiębiorcy - W. sp. z o.o., czyli spółki prawa handlowego. Dla opodatkowania danego gruntu, budynku albo budowli lub ich części jako związanych z działalnością gospodarczą, nie jest istotne, czy to podatnik ma status przedsiębiorcy, czy tylko zgodnie z dyspozycją art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest w posiadaniu takiego przedmiotu. W niniejszej sprawie jest to posiadanie zależne. Dane z KRS Rejestru Przedsiębiorców nr [...] wskazują, że A. sp. z o.o. z/s w W. /poprzednio W. sp. z o.o./ składa dokumenty finansowe i brak jest wzmianki o ewentualnym postępowaniu upadłościowym. Jeżeli zatem aktywny, prowadzący działalność podmiot zawarł umowę, na podstawie której może korzystać z przedmiotu użyczenia, w postaci budynków garażowych i garażowo-magazynowych, a także stacji transformatorowej, nawet nieodpłatnie, ale będąc zobowiązanym do ponoszenia kosztów utrzymania bieżącego (§ 7) i należytego stanu technicznego, w tym konserwacji, remontów i napraw (§ 3), to trudno a priori zakładać, iż sporne przedmioty nie są wykorzystywane i nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. W takim przypadku profesjonalny podmiot obrotu gospodarczego winien rozwiązać umowę. Ewentualne niewykorzystywanie terenu i obiektów, na przykład w związku z adaptacjami, o których mowa w § 3 umowy, nic tu nie zmienia. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r, sygn. SK 39/19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 401 - dalej: wyrok SK 39/19) wyraźnie wyrzekł, iż samo posiadanie przedmiotów opodatkowania jest niewystarczające do zastosowania najwyższej stawki jeżeli nie są one wykorzystywane i nie mogą być nawet potencjalnie /w przyszłości, po usunięciu przeszkód/ wykorzystywane. W wystąpieniach podatnika próżno szukać choćby wskazania kierunku czynności wyjaśniających, które miałby wykazać, iż sporne składniki majątkowe nie są wykorzystywane w działalności przedsiębiorcy i nawet potencjalnie nie mogą tak być wykorzystane.

Z akt sprawy wynika równie, iż działka nr ewid. [...], jednostki rejestrowej [...], stanowi własność Skarbu Państwa, a podmiotem wykonującym prawa właścicielskie jest podatnik. Dla nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,039 ha i przeznaczeniu Bi, prowadzona jest księga wieczysta [...]. AMW ujawniła przedmiotową posesję w deklaracjach. Trudno więc twierdzić, iż podatnik kwestionuje obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowej nieruchomości. O ile zarzucono, że działka ta w okresie objętym decyzją objęta była umową użyczenia, która ma charakter nieodpłatny, to w materiałach sprawy złożono natomiast umowę dzierżawy nr [...] zawartą 3 lipca 2017 r. W § 1 ust. 1 wskazano, że przedmiotem dzierżawy jest zabudowana działka nr ewid. [...], zaś w ust. 3 przedmiotowej umowy stwierdza się, że dzierżawca został wyłoniony w drodze publicznego przetargu. Umowa dzierżawy jest umową odpłatną. Obowiązek zapłaty czynszu dzierżawnego uregulowany została w § 7 umowy. Ponadto dzierżawca przedmiotowej działki to również niewątpliwie przedsiębiorca, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą L. , NIP: [...], Regon: [...]. Argumentacja odwołania, iż sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez AMW implikuje związek nieruchomości z tą nieruchomością jest zatem oczywiście nieuzasadniona. Organ pierwszej instancji wskazał, jakie nieruchomości i obiekty budowlane podlegają opodatkowania, jak zostały zakwalifikowane oraz w oparciu o jakie dowody poczynił ustalenia.

Na powyższe decyzje podatnik złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie;

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 122 o.p., oraz art. 180 § 1 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niezebranie materiału dowodowego pozwalającego na jej rozstrzygnięcie,

b) art. 187 § 1 o.p., w zw. z art. 191 o.p. poprzez brak rzetelnego zbadania całego materiału dowodowego i w rezultacie jego dowolną ocenę,

c) art. 121 § 1 o.p. oraz art. 124 o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz przekonywania stron, przez wybiórczą ocenę materiału dowodowego,

d) art. 233 § 2 o.p. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Wójta Gminy Kościelisko i nieprzekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie,

e) naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, tzn. zasady praworządności (art. 120 o.p.), zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), zasady prawdy obiektywnej polegającej na obowiązku podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy (z art. 122 o.p. w zw. z art. 180 o.p. i art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p.), zasady przekonania strony postępowania o zasadności przesłanek, którymi organ kierował się, wydając zaskarżoną decyzję przez wybiórczą ocenę materiału dowodowego (art. 124 o.p.) oraz zasady wnikliwości i szybkości działania w sprawie (art. 125 § 1 o.p.),

f) art. 233 § 1 pkt 2 o.p. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie,

2. naruszenie prawa materialnego:

a) art 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. w związku z art 23 ust 4 o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego, poprzez błędne przyjęcie, że Agencja każdorazowo w zakresie gospodarowania mieniem powierzonym przez Skarb Państwa jest przedsiębiorcą zobowiązanym opłacać podatek od nieruchomości w stawkach, jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, oraz błędne przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego, jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą,

b) art. 7 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy oraz art. 6 ustawy z dnia 10 lipca 2015r. o Agencji Mienia Wojskowego w zw. z przepisem § 2 i 6 statutu AMW poprzez błędne przyjęcie, że Agencja w zakresie utrzymania i ewidencji mienia zbędnego MON oraz MSWiA jest przedsiębiorcą zobowiązanym opłacać podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej,

c) art. 6 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego w zw. z art, 20,21,23 i art. 2 pkt. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne uznanie, iż zasób nieruchomości prowadzony przez Agencję Mienia Wojskowego jest innym zasobem nieruchomości niż zasoby nieruchomości Skarbu Państwa wymienione w ustawie o gospodarce nieruchomościami,

d) art. 4 i art. 14 ustawy z dnia 2 Lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - (dalej u.s.d.g. do 30 kwietnia 2018 r.) oraz art, 4 ust. 1 i art. 17 ust. 1ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w związku z art. 5, 9, art. 18 i nast. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej u.f.p.w) związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oraz, w zw. z art. 23 ust. 1,3 i 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 30 maja 1996r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego - a to poprzez bezzasadne przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego winna być uznawana za przedsiębiorcę w kontekście całości zasobu, w tym zasobu powierzonego jej przez Skarb Państwa.,

e) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumianego przez Wójta Gminy Kościelisko w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, co jest niezgodne z art, 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

W uzasadnieniu zarzucono nieprawidłowość ustaleń w zakresie działki [...] wraz z działką [...], których prawo dzierżawy zostało wniesione aportem do spółki D. sp. z O.O., kiedy działalność ta nie była i nie mogła być wykonywana z uwagi na całkowite zdewastowanie nieruchomości. Budynki posadowione na w/w działkach bez wykonania remontów generalnych nie nadają się do użytkowania. Degradacja przedmiotu dzierżawy, będąca przedmiotem sporu ze stroną umowy- spółką D. sp. z o.o. mogła być potwierdzona nie tylko poprzez dokonanie oględzin, ale też poprzez wezwanie podatnika do dostarczenia dokumentacji świadczącej o stanie nieruchomości. Argument, że spółka prowadzi na danej nieruchomości działalność gospodarczą, bowiem składa sprawozdania finansowe, uznać należy za chybiony, bowiem sam ten fakt nie świadczy nie tylko o osiąganiu zysków (wszak z treści sprawozdań wynikać mogły straty), ale też jednoznacznie nie przesądza o faktycznym prowadzeniu na w/w działkach działalności gospodarczej, co nie jest z uwagi na stan nieruchomości możliwe. Podobnie, o aktywności podmiotu na danej nieruchomości w żaden sposób nie będzie świadczył fakt, że w 2015r. został oddalony wniosek o upadłość spółki, zwłaszcza w kontekście tego, że jedną z przesłanej takiego oddalenia jest okoliczność, że majątek pozostały dłużnikowi do dyspozycji jest niewystarczający do tego, by pokryć koszty przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Podobnie chybiona jest argumentacja w odniesieniu do biorącego w użyczenie w zakresie działki [...]. W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji zwrócono uwagę, że przedmiotem użyczenia były budynki garażowe, garażowo - magazynowe i stacja trafo. Tym bardziej stoi to w sprzeczności z wnioskami płynącymi z wyroku TK i będących jego następstwem wyroków NSA - w kontekście faktycznego wykonywania na danej nieruchomości działalności gospodarczej, nie zaś jedynie posiadania w/w nieruchomości przez przedsiębiorcę. Analogicznie, w przypadku działki [...] organy nie wykazały, że na danej nieruchomości działalność taka jest faktycznie wykonywana, zaś jedyny argument, który przedstawiły w uzasadnieniu na poparcie opodatkowania nieruchomości w/g stawki najwyższej to status prawny dzierżawcy i fakt jego rejestracji w CEiDG.

Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Skargi nie są uzasadnione.

Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadza się do oceny, czy uprawnione było zastosowanie przez organ podatkowy stawek podatku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. b) u.p.o.l. dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w kontekście statusu Agencji Mienia Wojskowego, jako podatnika w relacji do składników majątku Skarbu Państwa.

W aspekcie statusu skarżącego jako podatnika podatku od nieruchomości, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowany został jednolity pogląd, iż skarżący jako agencja wykonawcza jest podatnikiem podatku od nieruchomości, także w zakresie mienia, w stosunku do którego Skarb Państwa powierzył jej wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych (por. wyroki NSA: z 4 marca 2021 r. III FSK 895/21 – 899/21, z 16 czerwca 2021 r. III FSK 25/21 i III FSK 60/21, z 6 października 2021 r. III FSK 4056/21. z 3 grudnia 2021 r. III FSK 4421/21, z 13 kwietnia 2022 r. III FSK 1888/21). Zatem nie budzi wątpliwości, iż Agencja nawet jeżeli nie będzie traktowana jako typowy przedsiębiorca, to jednak jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą - art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego. Konstrukcja normatywna Agencji Mienia Wojskowego, jej organizacja i zadania nie mają żadnego wpływu na opodatkowanie najwyższą stawką podatku od nieruchomości, jeżeli grunt lub obiekt budowlany będący w posiadaniu Agencji lub przekazany w posiadanie zależne innemu przedsiębiorcy wykorzystywany był w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W kontrolowanej sprawie, okoliczności takie w stosunku do wyżej wskazanych nieruchomości ustalone zostały na podstawie umów typowych w tego rodzaju działalności.

W zakresie drugiego spornego aspektu, należy uwzględnić powoływany zarówno przez organy obu instancji jak i skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 39/19, z którego wynika, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanej nieruchomości. W efekcie w ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. De facto zatem opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji.

Wbrew odmiennej argumentacji skarżącej organy prawidłowo ustaliły i oceniły przez pryzmat powołanych powyżej przepisów, iż dla opodatkowania najwyższą stawką daniny od nieruchomości nie było istotne w jakim zakresie AMW prowadzi działalność gospodarczą, ale czy dany przedmiot opodatkowania wykorzystywany jest w takiej działalności, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazującym na pojęcie "posiadania". Oznacza to, iż dotyczy to przedmiotu, który może być w posiadaniu podmiotu, który nim faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak również ten, kto rzeczą faktycznie włada jako użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny - art. 336 k.c.) Artykuł 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie nakazuje także, aby przedsiębiorcą lub innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą był podatnik. Dla zastosowania spornej stawki wystarczającym warunkiem jest, aby przedmiot opodatkowania znajdował się w posiadaniu takiego podmiotu, niezależnie od tytułu prawnego, a nawet przy jego braku.

W celu prawidłowego ustalenia, czy dany przedmiot opodatkowania wykorzystywany jest w takiej działalności, przeprowadzono w postępowaniu szereg dowodów, które były konieczne, w świetle uprzednich decyzji kasatoryjnych, nakazujących organowi pierwszej instancji ponownie zebrać i ocenić dowody. W szczególności zatem uzyskano deklaracje na podatek od nieruchomości, informacje z ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień 1 stycznia poszczególnego roku podatkowego, odpis aktu notarialnego z dnia 28 marca 2002 r. rep. [...] nr [...], odpis umowy użyczenia nr [...] zawartej 2.01.2017 r. w K., odpis umowy dzierżawy nieruchomości nr [...] z dnia 3.07. 2017 r., odpis aneksów i umowy najmu gruntu działki nr. [...], wystąpienie Polskiego Związku Działkowców z dnia 2 listopada 2020 r. wraz z załącznikami, wyjaśnienia AMW składane w ramach czynności sprawdzających i w toku postępowania podatkowego, materiały AMW z dnia 11 stycznia 2021 r., obejmujące zestawienie umów dzierżawy terenu przy ul. [...] oraz umów dzierżawy i użyczenia nieruchomości i obiektów budowlanych przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...], a także ewidencje środków trwałych.

Powyższe dowody oraz oparte na nich ustalenia wskazują, iż działki nr [...] i [...] wniesione zostały przez AMW, jako jej wkład niepieniężny do spółki D. sp. z o.o. z/s w K., stąd prawidłowo oceniono, iż są w posiadaniu zależnym spółki kapitałowej, a zatem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Dodatkowo informacje z kartoteki budynków wskazujące na charakter zabudowany nieruchomości nie zostały skutecznie zakwestionowane poprzez przedstawienie ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego o rozbiórce. Stąd samo powoływanie się na konieczność remontu i podjęcia prac porządkowych nie mogą prowadzić z wyłączenia od zastosowanego sposobu opodatkowania. Argumentacja, iż w/w spółka nie podjęła zamierzonej działalności, nie ma znaczenia, ponieważ nie wykazano, że nie może być podjęta w przyszłości, a zatem nie wykazano potencjalnego braku możliwości wykorzystania spornych składników majątkowych w działalności gospodarczej, skoro jednocześnie zgodnie z danymi KRS Rejestr Przedsiębiorców nr [...] D. sp. z o.o., prowadzi działalność, składane są sprawozdania finansowe, w tym także za rok 2020. Skarżąca, okoliczność mającą prowadzić do wyłączenia z przyjętego przez organ sposobu opodatkowania, uzasadniała wcześniejszymi zwrotami części dzierżawionej nieruchomości spadkobiercom, w następstwie wieloletniego sporu i w efekcie takiego jej stanu, który wymaga przeprowadzenia szeregu prac porządkowych i remontowych celem dalszego ich wykorzystania, to jednak w świetle w/w wykładni ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczyć to może jedynie takich nieruchomości czy obiektów, gdy są one nieużytkowane lub niewykończone i nie nadają się do remontu, odbudowy lub wykończenia, a które znalazłoby potwierdzenie w ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego. Nie sposób zatem uznać, iż nieruchomości i obiekty budowlane, które w chwili obecnej nie są wykorzystywane ze względu na ich stan, albowiem wymagają szeregu prac remontowych i porządkowych, nie są w ogóle wykorzystywane lub przeznaczone na potrzeby działalności gospodarczej, lub potencjalnie możliwe do takiego przeznaczenia. W/w wyrok TK wyraźnie bowiem wskazuje, iż grunt, budynek lub budowla albo ich części nie mogą być opodatkowane najwyższą stawką, jeżeli nie są i nie mogą być nawet potencjalnie wykorzystywane w działalności gospodarczej. Sytuacja kiedy zachodzi konieczność jedynie przeprowadzenia remontów, czy prac porządkowych, nie odnosi się do takiej sytuacji.

W zakresie działki nr [...], to umowa użyczenia z dnia 2 stycznia 2017 r., nr [...], wskazuje, iż jest w posiadaniu zależnym przedsiębiorcy - W. sp. z o.o., a dane z KRS Rejestru Przedsiębiorców nr [...] wskazują, że A. sp. z o.o. z/s w W. /poprzednio W. sp. z o.o./ składa dokumenty finansowe i brak jest wzmianki o ewentualnym postępowaniu upadłościowym. Uprawniona jest więc ocena, że skoro aktywny, prowadzący działalność podmiot zawarł umowę, na podstawie której może korzystać z przedmiotu użyczenia, w postaci budynków garażowych i garażowo-magazynowych, a także stacji transformatorowej, nawet nieodpłatnie, ale będąc zobowiązanym do ponoszenia kosztów utrzymania bieżącego (§ 7) i należytego stanu technicznego, w tym konserwacji, remontów i napraw (§ 3), to trudno a priori zakładać, iż sporne przedmioty nie są wykorzystywane i nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej.

Z kolei, co do działki nr [...], z umowy dzierżawy nr [...] z 3 lipca 2017 r wynika , iż przedmiotem dzierżawy jest zabudowana działka, dzierżawca został wyłoniony w drodze publicznego przetargu, a sama umowa dzierżawy jest umową odpłatną - obowiązek zapłaty czynszu dzierżawnego uregulowany został w § 7. Dzierżawcą jest również przedsiębiorca, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą L. W ocenie sądu nawet czasowe, przemijające nie wykorzystywanie danego składnika majątkowego w działalności gospodarczej, nie uprawnia do zastosowania niższej stawki niż wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. b u.p.o.l., gdyż przeszkoda w wykorzystywaniu takiego przedmiotu opodatkowania w tego rodzaju działalności winna mieć charakter trwały bądź strukturalny. Stąd zarzuty odnoszące się do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego należało odrzucić.

Obowiązek dowodzenia określonych faktów ciąży na podmiocie, który z takich zdarzeń wywodzi korzystne dla siebie skutki. Dyrektywa poszukiwania prawdy obiektywnej w toku postępowania podatkowego winna być realizowana komplementarnie z urzędu, ale i z inicjatywy strony. Podejście strony skarżącej, ograniczające się do zarzucania organom obu instancji nieprawidłowych ustaleń odnośnie prowadzonej przez innych przedsiębiorców działalności nie wskazuje na czym te nieprawidłowe ustalenia miałyby polegać, a stwierdza jedynie, że kwestie te nie zostały dostatecznie zbadane. Proces dowodzenia musi polegać na wykazaniu istnienia danego faktu, a nie na negowaniu jego istnienia, gdyż ze zwykłych reguł logiki formalnej wynika, że dowód powinien przeprowadzić ten, kto twierdzi, że dany fakt miał miejsce, a nie ten, kto istnieniu tego faktu zaprzecza. Jeśli w niniejszej sprawie strona skarżąca twierdzi, iż sporne przedmioty opodatkowania nie są wykorzystywane i nie mogą być nawet potencjalnie wykorzystywane w działalności gospodarczej powinna wskazać okoliczności, które za tym przemawiają, tak aby organy podatkowe mogły zweryfikować, iż faktycznie miały one miejsce. W tym zakresie niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącej, iż okoliczność sporna mogła być potwierdzona nie tylko poprzez dokonanie oględzin, ale też poprzez wezwanie podatnika do dostarczenia dokumentacji świadczącej o stanie nieruchomości. Z jednej strony to podatnik winien sam przedstawić takie dowody, a ponadto sama okoliczność obecnego braku faktycznego wykorzystania wskazywanego przedmiotu opodatkowania na działalność gospodarczą nie wyłącza obowiązku podatkowego i stosowania najwyższej stawki, bo wskazywana przeszkoda w wykorzystywaniu takiego przedmiotu nie ma charakteru trwałego. Organy podatkowe ustaliły w oparciu o przekonywujące dowody, iż sporne nieruchomości są w posiadaniu podmiotów prowadzących działalność gospodarczą i są wykorzystywane w tego rodzaju działalności, wskazując na typowe w obrocie gospodarczym umowy, strona skarżąca nie wykazała zaś, że potencjalnie nie nadają się one do wykorzystania do takiej działalności. Argumenty o nieopłacalności działalności, czy konieczności poczynienia nakładów nie mają znaczenia z punktu widzenia w/w przepisów prawa podatkowego.

Skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów, a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawiła, mimo odmiennych twierdzeń przedstawionych w skardze, wniosków dowodowych wskazujących na odmienną faktografię sprawy.

Wobec powyższego chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza w aspekcie dowodowym. Skarżąca forsuje w skardze własną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Czyni to jednak w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Dokonanej przez organy ocenie dowodów nie sposób zarzucić przekroczenia granic dowolności.

Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.