Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 904/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par,1, 3, 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania przebudowania sposobu mocowania przyłącza energetycznego - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] r., nr [...] oraz orzekł co do istoty sprawy nakładając na A. i R. małż. W., na podstawie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) obowiązek przebudowania, w terminie do dnia [...] r., sposobu mocowania napowietrznego przyłącza energetycznego do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce gruntu o numerze ewidencyjnym [...] obr. [...], położonej przy ul. [...], poprzez wymianę śruby hakowej wysięgnika w ten sposób, aby odległość przewodu przyłącza od krawędzi dachu wynosiła co najmniej 1,0 m (do ww. robót należy zastosować osprzęt stosowany przy budowie przyłączy n.n. typ ENSTO), w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych, polegających na przebudowie przyłącza, do stanu zgodnego z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję ostateczną D. M. zawarł wniosek wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej jako "p.p.s.a."), a w razie, gdyby organ przedmiotowego wniosku nie uwzględnił – na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Powyższy wniosek skarżący uzasadnił tym, że "nie została zbadane, jakie skutki przyniosła zmiana przebiegu przyłącza w stosunku do działek sąsiednich i poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, albowiem organy nadzoru budowlanego "zadysponował" działkami stanowiącymi własność stron postępowania". Skarżący podkreślił, że wobec braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie można nakazać przebudowy przyłącza, bowiem także wówczas jego przebieg będzie ingerował w prawo własności właściciela działki [...], co nie zapewnia wykonania tych robót zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, jak również nie usuwa zagrożenia spowodowanego obniżeniem linii energetycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić wypada, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności został skierowany do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd na zasadzie § 3 tego unormowania.

Przypomnieć należy, że zgodnie z przepisem art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (a więc również decyzji wydanych w pierwszej instancji postępowania administracyjnego).

Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i uzasadnione jest jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Jedną z tych okoliczności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, rozumianej jako szkoda majątkowa lub niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.).

Z kolei druga z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sprowadza się do niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi w tym przypadku o skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).

Podkreślić ponadto należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że skarżący uzasadniając przedmiotowy wniosek, odwołał się w istocie jedynie do merytorycznych argumentów wskazujących na nieprawidłowość tej decyzji, nie odwołując się natomiast w żaden sposób do ewentualnych zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić zarzuty co do jej legalności, albowiem argumenty te mogą być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. Niezależnie natomiast od braku stosownego uzasadnienia przedmiotowego wniosku Sąd dokonując analizy akt sprawy również nie dopatrzył się podstaw dla jego uwzględnienia, mając przy tym na uwadze interesy wszystkich stron postępowania. W szczególności nie można przyjąć, że już sam charakter spornej decyzji wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami. Wykonanie robót nakazanych zaskarżoną decyzją należy bowiem traktować jako zdarzenie fatyczne, które można odwrócić, gdyż jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora (zobowiązanego).

Z powyższych względów wniosek w wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Sformułowany wraz z nim wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...] r. nie mógł natomiast zostać uwzględniony z tego względu, że decyzja ta została w całości uchylona reformatoryjną decyzją organu II instancji, a tym samym utraciła byt prawny i nie podlega wykonaniu.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.