Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 171/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 42, art. 67, art. 78 ust. 1 i 2,
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 22 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany ilości towaru dopuszczonego do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2011 r. znak [...] Naczelnik Urzędu odmówił dokonania zmiany ilości (masy) towaru objętego procedurą zgłoszenia do obrotu według zgłoszenia celnego [...] z dnia 18 marca 2011 r. złożonego przez Agencję Celną [...] Sp. z o.o. w imieniu A Spółkę Akcyjną z siedzibą w O.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że w dniu 18 marca 2011 r. Agencja Celna [...] Sp. z o.o. na podstawie udzielonego przez A Spółkę Akcyjną pełnomocnictwa zgłosiła do odprawy w procedurze dopuszczenia do obrotu w Urzędzie Celnym w G. towar – surowy cukier trzcinowy do rafinacji. Wartość towaru w polu 22 dokumentu SAD określono na kwotę 12.000.000 EUR. Zgłoszenie w/w zostało przyjęte i zaewidencjonowane.

Organ wskazał dalej, że wnioskiem z dnia 6 lipca 2011 r. ( uzupełnionym ostatecznie w dniu 19 sierpnia 2011 r.) stroną zwróciła się o korektę wagi towaru ( z 20000 ton na 19 952,580 ton) w oparciu o raport końcowy sporządzony przez firmę kontrolną B Sp. z o.o. W dniu 18 marca 2011 r. towar został zgłoszony do odprawy celnej według faktury handlowej z dnia 24 lutego 2011 r., gdzie ilość towaru określona została na 20 000 ton (zgodnie z konosamentem). W dniach 18 – 23 marca 2011 r. w G. prowadzony był rozładunek statku, na którym w/w cukier został dostarczony do Portu [...]. Rozładunek prowadzony był przez D Sp. z o.o. W imieniu A S.A. proces rozładunku organizowała i nadzorowała firma [...] Sp. z o.o. Nadto w imieniu strony proces ważenia cukru wysyłanego z portu nadzorowała firma kontrolna C Sp. z o.o. Cukier został rozładowany ze statku częściowo - bezpośrednio na samochody wywożące cukier poza teren portu. Część cukru rozładowano do komór magazynowych nr III i IV magazynu nr 29 przy Nabrzeżu Holenderskim w G. W dniach 23 marca, 31 maja – 3 czerwca oraz 6 – 10 czerwca 2011 r. cukier składowany w powyższych komorach został z portu wywieziony. Ładunek każdego samochodu z cukrem opuszczający port był ważony na legalizowanej wadze samochodowej w porcie. Proces ważenia przebiegał pod stałym nadzorem firmy kontrolnej. Zgodnie z jej raportem masa cukru stwierdzona na portowej wadze samochodowej wynosiła: 11 096,820 ton cukru rozładowanego bezpośrednio ze statku na samochody; 8 853,680 ton cukru rozładowanego do portowych komór magazynowych, a następnie wydanych na samochody oraz 2,080 ton cukru w postaci zebranych rozsypów powstałych w procesie rozładunku i wydawania cukru z magazynów. Łączna masa cukru wywiezionego z portu do dnia 10 czerwca 2011 r. stwierdzona na podstawie wskazań wagi samochodowej wyniosła zatem 19 952 580 ton, co potwierdził końcowy raport rozładunkowy C Sp. z o.o.

Mając na uwadze w/w stan faktyczny sprawy Naczelnik Urzędu wskazał, że w myśl art. 199 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami za: prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów; przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą. W związku z powyższym odpowiedzialność za prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu celnym ponosi zgłaszający, tj. Agencja Celna [...] Sp. z o. o.o. – na podstawie udzielonego przez A S.A. upoważnienia do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego. Co istotne, organ celny przyjmując zgłoszenie celne sprawdza jedynie prawidłowość formalną przedstawionych dokumentów. Organ celny nie ma zaś obowiązku przeprowadzania kompleksowej weryfikacji zgłoszenia celnego w momencie jego przyjęcia. Ma natomiast możliwość po jego przyjęciu przeprowadzić kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów bądź też przeprowadzić rewizję celną towarów (zgodnie z art. 68 WKC). Nadto, organ celny poza możliwością weryfikowania zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru ma możliwość jego ponownej kontroli w celu upewnienia się o prawidłowości danych w nim zawartych, o czym stanowi art. 78 WKC. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe dane lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z obowiązującymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (art. 78 ust. 3 WKC).

W złożonym wniosku strona zwróciła się o pomniejszenie ilości (masy) cukru w oparciu o raport C Sp. z o.o. z uwagi na różnicę ilości towaru podaną w konosamencie, a wyładowaną ze statku, w stosunku do ilości wykazanej w zgłoszeniu celnym. Zgodnie z art. 67 WKC jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, datą którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłoszono towary jest data przyjęcia zgłoszenia przez organ na podstawie dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego. Tym samym należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, tzn. w czasie, gdy organ ma realną możliwość sprawowania kontroli i dozoru celnego nad towarem. Na podstawie tego przepisu organ celny obowiązany jest ustalić stan towaru, w tym jego ilość w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (gdy towar był jeszcze na statku i pozostawał pod dozorem celnym). Analizując zgłoszenie celne organ pierwszej instancji stwierdził, że towar zwolniono w dniu 18 marca 2011 r., natomiast kontrola stanu ilościowego sprowadzonego z zagranicy cukru przeprowadzona została już po zwolnieniu towaru (z raportu wynika, że przeładunek rozpoczęto w dniu 18 marca 2011 r. a zakończono w dniu 10 czerwca 2011 r.). Nadto, ustalenia ilości wyładowanego towaru wspólnotowego, zawartego w raporcie końcowym dokonano na podstawie ważenia załadowanych samochodów cukrem składowanym w komorach magazynowych nie należących do Urzędu Celnego. Co istotne, kontrola ilości odbywała się bez nadzoru organu celnego w sytuacji, gdy możliwa była ingerencja osób trzecich w ilości towaru, a także mogły nastąpić ubytki przy przeładunku. Możliwie i dopuszczalne w obrocie takim towarem są inne ubytki naturalne, a także niedokładności pomiarów ilościowych związanych z błędnym odczytem lub wadliwym działaniem urządzeń pomiarowych. Zdaniem organu podkreślić należy fakt, iż strona miała prawną możliwość kontroli ilości importowanego towaru w momencie składania zgłoszenia celnego.

Mając więc na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego nie znalazł podstaw do zmiany ilości (masy) towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie w/w zgłoszenia celnego z dnia 18 mara 2011 r.

W odwołaniu od w/w decyzji A S.A. wniosła o zmianę decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego poprzez dokonanie zmiany ilości towaru zgodnie ze złożonym wnioskiem.

W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że na dzień zgłoszenia celnego nie istniała możliwość precyzyjnego ustalenia masy towaru. W szczególności mijałoby się z celem dokonywanie pomiaru masy ładunku w oparciu o stopień zanurzenia statku, ponieważ ta metoda pomiarowa jest bardzo nieprecyzyjna. Ponadto prawidłowe przeprowadzenie pomiaru zakłada dokonanie odczytu stopnia zanurzenia w dwóch momentach: przed i po rozładunku. Co istotne, zgłoszenie celne zostało dokonane z najlepszym stanem wiedzy strony i zgodnie z dostępnymi na dzień jego złożenia możliwościami ustalenia masy towaru. Wbrew stwierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji organ pierwszej instancji nie miał realnej możliwości ustalenia ilości towaru w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. gdy towar był jeszcze na statku. Cukier surowy przywożony jest w luzem w ładowniach statku. Jedyna możliwość precyzyjnego pomiaru pojawia się w czasie wywozu cukru z portu przy ważeniu kolejnych partii na wadze samochodowej.

Co nadto istotne, w toku rozładunku cukru nadzór organu celnego nie mógł się odbywać. Rozładunek odbywał się bowiem w trybie ciągłym, 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, w tym w dni wolne od pracy. Taki sposób rozładunku podyktowany był wysokimi karami za przekroczenie czas rozładunku.

Bezpodstawne jest również dawanie wiary przez organ pierwszej instancji pomiarowi masy towaru dokonanemu na Kubie oraz ewentualnej ingerencji osób trzecich. Warto bowiem zauważyć, że fakt pozostawania towaru na morzu przez 26 dni powodować powinien przybór masy towaru wskutek absorpcji wilgoci z powietrza. Nadto skazano, że Port [...] to teren zamknięty, chroniony i ściśle monitorowany a same magazyny zostały zatwierdzone przez administrację celną jako magazyny czasowego składowania. Tym samym magazyny te spełniają niewątpliwie wymogi bezpieczeństwa i pewności składowania towarów stawiane przez administrację celną.

Decyzją z dnia 22 grudnia 2011 r. znak [...] Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygniecie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przywołując dotychczasowy przebieg postępowania wskazał, że przepis art. 42 WKC daje stronie prawną i faktyczną możliwość sprawdzenia zakupionego towaru, w tym rzeczywistej ilości, jaka została wprowadzona na obszar Wspólnoty. Strona mogła zatem skorzystać z przyznanego jej uprawnienia, a tym samym dołożyć starania, aby po przedstawieniu towaru i przed przyjęciem zgłoszenia celnego, firma kontrolna dokonała pomiaru ilości towaru na statku. Akta sprawy potwierdzają zaś, że z takiej możliwości odwołująca spółka nie skorzystała. Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się z odwołującą jakoby pomiar ilości cukru na statku był nieprecyzyjny a jedyną pewną metodą pomiaru masy towaru było ważenie samochodów z wyładowanym ze statku cukrem na legalizowanych wagach samochodowych. Wyniki pomiarów ilościowych towaru zawarte w przedłożonym raporcie nie mogą bowiem określać stanu towaru z dnia zgłoszenia celnego. Pomiar całkowitej ilości cukru polegał, zgodnie z raportem na ważeniu i tarowaniu łącznie 742 samochodów. Waga netto cukru załadowanego na każdy z 742 samochodów wyznaczana była poprzez odjęcie od wagi brutto (waga samochodu z towarem) wagi tara (waga pustego samochodu). Powyższe informacje wskazują, że różnica w ilości cukru załadowanej na statek i wyładowanej ze statku, wynosząca 0,237 %, to w istocie ubytki naturalne dla towarów masowych, powstałe jako konsekwencja kolejnych operacji wyładunkowych i załadunkowych; raport potwierdza przecież, że w czasie tych czynności miały miejsce tzw. rozsypy cukru. Nie można także wykluczyć, że podczas pomiarów wagi 742 samochodów nie zaistniały błędy wskazań samych urządzeń pomiarowych czy też błędy przypadkowe wynikające z różnych okoliczności procesów ważenia, np. błąd operatora wagi czy wpływ warunków atmosferycznych. Powyższe okoliczności powodują, że wyniki pomiaru ilości cukru zawarte w raporcie nie są wiarygodne dla organów celnych i nie mogą stanowić podstawy do zmiany zgłoszenia celnego w zakresie ilości. Co równie istotne, obie strony transakcji kupna – sprzedaży cukru przyjęły oraz zaakceptowały dla celów rozliczeniowych wagę cukru wskazaną przez dostawcę w konosamencie oraz w fakturze, która jest ilością zmierzoną na Kubie podczas załadunku na statek. W przeciwnym razie strona, w obronie swojego dobrze pojętego interesu podjęłaby czynności reklamacyjne w celu weryfikacji ustaleń eksportera.

W skardze na w/w decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A S.A. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego zarzucając jej naruszenie art. 78 ust. 1 i 3 WKC mające istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi poza argumentacją zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca wskazała, że przeprowadzenie rewizji celnej w sytuacji gdy domniemane 20 tysięcy ton masowego ładunku znajduje się w lukach statku jest czysto teoretyczne i wniosek strony w tej materii – na który wskazuje organ – byłby w stanie faktycznym niecelowy. Nie jest też zasadne twierdzenie, że organy celne nie miały realnej możliwości sprawowania dozoru po zwolnieniu towarów. Odprawa celna nastąpiła bowiem do procedury – użycie końcowe, co oznacza, że cukier pozostawał pod dozorem celnym aż do chwili poddania go rafinacji w zakładzie produkcyjnym strony w Chełmży koło Torunia. Nie jest nadto uprawniony wniosek, że brak 0,237 % towaru w stosunku do ilości deklarowanej przez dostawcę stanowi ubytki naturalne. Firma kontrolna starannie monitorowała bowiem proces rozładunku, stan opróżnienia ładowni statku i magazynów z wszelkich pozostałości oraz rozsypy. Z kolei błędy pomiarowe wag to zjawisko immanentne.

Odnosząc się z kolei do kwestii zawartej umowy kupna cukru skarżąca wskazała, że światowy rynek handlu cukrem stał się rynkiem sprzedawcy. W tym stanie kupując cukier strona musiała zaakceptować różne, niekorzystne warunki kontraktu, w tym wyrazić zgodę na wyłączenie prawa reklamacji ilościowej. Nie powinno mieć to jednak jakiegokolwiek wpływu na ustalenia organów celnych odnośnie rzeczywistej ilości cukru znajdującej się na statku na dzień dokonania zgłoszenia celnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu pomiędzy skarżącą spółką i organami celnymi w niniejszej sprawie dotyczyła możliwości zmiany treści zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu już po zwolnieniu towaru w zakresie obejmującym określenie ilości importowanego towaru.

Z przepisu art. 65 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.92.302.1 ze zm.), zwanego dalej Wspólnotowym Kodeksem Celnym lub WKC wynika możliwość dokonania przez zgłaszającego, już po przyjęciu zgłoszenia przez organy celne, na własną prośbę, sprostowania jednego lub kilku elementów zgłoszenia. Zabronione jest takie sprostowanie które spowodowałoby, że zgłoszenie dotyczyłoby towarów innych niż te, które początkowo były nim objęte. Organy celne nie zezwalają także na dokonanie jakiegokolwiek sprostowania, jeżeli odpowiedni wniosek został przedstawiony po tym, jak organy te:

a) poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, lub

b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu,

lub

c) zwolniły towary.

Zatem powyższy przepis nie dotyczy sytuacji, w której wniosek o zmianę treści zgłoszenia składany jest po zwolnieniu towaru spod dozoru celnego.

Nie ulega wątpliwości, że osoba dokonująca zgłoszenia ponosi wobec organów celnych odpowiedzialność za jego treść, a możliwości jego zmiany kończą się co do zasady najpóźniej w dacie zwolnienia towarów.

Regulację wyjątkową zawiera przepis art. 78 ust. 1 WKC, według którego już po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia. Art. 78 ust. 2 WKC upoważnia natomiast organy celne by po dokonaniu zwolnienia towarów, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpiły do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów, ewentualnie do przeprowadzenia rewizji towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli zaś z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

W niniejszej sprawie zwolnienie towaru nastąpiło na wniosek podmiotu składającego z upoważnienia importera zgłoszenia celne – w dacie tych zgłoszeń. Zdaniem skarżącej Spółki "raport kontrolny" sporządzony na jej zlecenie przez C Sp. z o.o. przy rozładunku towaru ( surowego cukru trzcinowego do rafinacji ) powinien stanowić podstawę do dokonania zmiany zgłoszenia celnego w oparciu o art. 78 ust. 1 WKC – jeśli z raportu tego wynika, że ilość rozładowanego towaru nie odpowiadała ilości określonej w zgłoszeniu celnym.

Nie ulega wątpliwości, że organy celne zobowiązane były do wnikliwego rozważenia wniosku importera, mając jednak na uwadze wyjątkowy charakter regulacji art. 78 ust. 1 WKC. Jedyną przesłanką uzasadniającą dokonanie przez organ celny sprostowania (zmiany) zgłoszenia celnego na wniosek importera byłoby uzyskanie przez ten organ pewności, że ilość cukru określona w "raporcie kontroli" jest identyczna z ilością cukru znajdującą się na statku w chwili dokonania zgłoszenia celnego. Jakakolwiek wątpliwość powzięta przez organ celny co do identycznej ilości towaru (cukru) zgłoszonego do procedury celnej i ilości towaru rozładowanego a następnie wywiezionego z terenu portu pod nadzorem pracowników Spółki C wykluczała możliwość uwzględnienia wniosku o zmianę zgłoszenia celnego w tym zakresie.

W tym miejscu należy wskazać na treść art. 42 WKC który stanowi, że po przedstawieniu organom celnym towary mogą, za zgodą tych organów, zostać poddane rewizji lub mogą zostać pobrane ich próbki w celu nadania tym towarom przeznaczenia celnego. Przepis ten może przy tym stanowić podstawę zarówno do wystąpienia z wnioskiem o badanie jakościowe jak i badanie ilościowe towaru ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I SA/ Gd 639/07, publ. LEX 361125).

Zatem przepisy prawa celnego umożliwiają sprawdzenie w drodze rewizji celnej także ilości sprowadzonego towaru – przed jego zwolnieniem spod dozoru celnego i rzeczą importera, zamierzającego doprowadzić do zmiany zgłoszenia celnego w zakresie ilości towaru uwidocznionej w deklaracji było zwrócenie się do organu celnego o przeprowadzenie w tym zakresie rewizji celnej w trybie art. 42 WKC – jeszcze przed zwolnieniem towaru.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca Spółka nie skorzystała z takiego prawa i nie złożyła wniosku, o którym mowa w przepisach art. 42 WKC .

W tym miejscu Sąd stwierdza, że nie może się zgodzić z przyjętym przez skarżącą tokiem rozumowania, że organ celny nie dysponował technicznymi możliwościami zważenia 20 000 t masowego ładunku znającego się w lukach statku, i w tym stanie wniosek strony zgłoszony w trybie art. 42 WKC byłby niecelowy, co jak należy domniemywać, miałoby zwalniać skarżącą spółkę z obowiązku zgłoszenia wniosku o zbadanie ( zważenie) towaru. Brak wniosku złożonego w trybie art. 42 WKC przez skarżącą Spółkę wykluczył możliwość odniesienia się do niego w sposób formalny przez organ celny, a tym samym uniemożliwia przyjęcie, że z powodów leżących wyłącznie po stronie organu celnego nie dokonano rewizji celnej co do ilości sprowadzonego towaru przed jego zwolnieniem spod dozoru celnego. W przypadku złożenia przez importera wniosku na podstawie art. 42 WKC dopuszczalne byłoby bowiem zastosowanie przez organ celny wszelkich metod prowadzących do ustalenia rzeczywistej ilości sprowadzonego towaru przed jego zwolnieniem. Uznać należy w tej sytuacji, że skarżąca Spółka nie wyczerpała przysługujących jej prawnych możliwości, by doprowadzić do zweryfikowania własnych wątpliwości co do ilości objętego zgłoszeniem celnym towaru.

Należy mieć także na względzie, że kontrola zgłoszeń "a posteriori", której dotyczy przepis art. 78 ust. 1 WKC, dokonywana na wniosek zgłaszającego nie może stać się regułą w przypadku każdorazowego sprowadzenia towaru o charakterze masowym ( w tym przypadku cukru trzcinowego) i zastępować badania towaru zgodnie z art. 42 WKC, również co do jego ilości, przed zwolnieniem towaru. Dzień przyjęcia zgłoszenia celnego jest datą, z której przyjmuje się elementy kalkulacyjne, w tym ilość towaru (art. 67 WKC). Wobec tego importer posiadając wiedzę co do możliwości wystąpienia różnic ilościowych w towarze powinien w pierwszym rzędzie podjąć kroki zmierzające do zbadania towaru w tym zakresie po przedstawieniu go organom celnym zgodnie z art. 42 WKC.

W skardze skarżąca podnosiła również, że niezasadne jest twierdzenie organu, jakoby organy celne nie miały realnej możliwości sprawowania dozoru po zwolnieniu towarów. Odprawa celna nastąpiła do procedury – użycie końcowe co oznacza, że cukier pozostawał pod dozorem celnym aż do chwili poddania go rafinacji w zakładzie produkcyjnym strony w Chełmży koło Torunia. W tym miejscu należy zauważyć, że do dokonanego w dniu 18 marca 2011 r. zgłoszenia celnego zostało dołączone udzielone skarżącej przez Naczelnika Urzędu Celnego pozwolenie na stosowanie gospodarczej procedury celnej – dopuszczenie do obrotu z końcowym przeznaczeniem ( pozwolenie nr [...]). Wynika z tego, że objęty przedmiotowym zgłoszeniem surowy cukier trzcinowy został zgłoszony i dopuszczony do wolnego obrotu ( kod procedury 4000) z końcowym przeznaczeniem do rafinacji. Zgodnie z treścią art. 291 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny towary objęte takim przeznaczeniem celnym, po zwolnieniu do wolnego obrotu podlegają dozorowi celnemu, ale tylko odnośnie co do ich przeznaczenia. Dozorowi celnemu podlegało zatem użycie zgłoszonego towaru w sposób przewidziany w pozwoleniu, a urzędem kontrolującym był Naczelnik Urzędu Celnego. Bezsporne jest zatem, że na skutek dopuszczenia towaru do obrotu na podstawie zgłoszenia z dnia 18 marca 2011 r. został on usunięty spod dozoru celnego wykonywanego w związku z w/w zgłoszeniem.

W tej sytuacji argumenty skarżącej odnośnie błędów pomiarowych wag, wpływu czynników atmosferycznych na zmianę masy cukru w czasie transportu czy braku możliwości złożenia reklamacji ilościowej, nie mogły mieć znaczenia dla treści zaskarżonej decyzji.

Podobnie, jeżeli chodzi o argument, że teren Portu [...] jest terenem zamkniętym i ściśle nadzorowanym, a magazyny nr 3 i 4 na Nabrzeżu Holenderskim, do których składowano cukier zostały zatwierdzone przez administrację celną jako magazyny czasowego składowania towarów. Bezsporne jest w sprawie, że tylko część cukru została złożona do ważenia w magazynach portowych, nadto magazyny te nie są własnością Urzędu Celnego, na co zwrócił uwagę organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wobec niestwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też, by została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł zatem jak w sentencji.