Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 493/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Kr 493/17

Uzasadnienie

Wojewoda, orzekając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 Prawa Budowlanego i art. 138 § 1 kpa, decyzją z dnia 3 lutego 2017 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 25 listopada 2014 r. nr [...] o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych, określonych w zgłoszeniu z dnia 29 października 2014 r. jako instalacja prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z podkonstrukcją i oświetleniem na budynku na działce nr [...] obr[...] w K..

Zaskarżona decyzja Wojewody wydana została w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ.

W związku z tym należy przypomnieć, że rozpatrując po raz pierwszy odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 25 listopada 2014 r., decyzją z dnia 21 grudnia 2015 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i morzył postepowanie przed organem I instancji uznając, że bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie zgłoszenia wobec zrealizowania przedmiotowej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjne w Krakowie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 518/15 uchylił decyzję Wojewody z dnia 21 grudnia 2015 r. stwierdzając, że organ nie traci kompetencji do wniesienia sprzeciwu na skutek uprzedniego wykonania przez inwestora robót budowlanych objętych zgłoszeniem, oraz ich wykonanie nie daje podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. W wyroku Sąd wskazał, że organy nie ustaliły kiedy nastąpiło doręczenie stronie wezwania do uzupełnienia sprzeciwu, a nadto brak jest dowodów pozwalających na ustalenie, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana.

Ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze Wojewoda pozyskał informacje, że organy nadzoru budowlanego prowadzą postępowanie w sprawie legalności przedmiotowej reklamy, w którym wydana została w dniu 27 listopada 2015 r. decyzja o nakazie rozbiórki urządzenia reklamowego, przy czym decyzja ta nie ma przymiotu ostateczności. Natomiast z uzasadnienia tej decyzji wynika, że wizja lokalna PINB w K. w sprawie samowolnego wykonania robót budowlanych została przeprowadzona w dniu 12 czerwca 2014 r. i wówczas potwierdzone zostało istnienie urządzenia reklamowego. Na tej podstawie Wojewoda uznał, że zgłoszenie przedmiotowej reklamy, dokonane w dniu 29 października 2014 r., nastąpiło prawie po 4 miesiącach od ustaleniu istnienia reklamy na budynku, a zatem dotyczyło wykonanych już robót budowlanych.

W tym stanie faktycznym organ odwoławczy decyzją z dnia 21 grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 25 listopada 2015 r.

Wojewódzki Sad Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016r. sygn. Akt II SA/Kr 304/16 uchylił powyższą decyzję, stwierdzając, że organy nie określiły cech zgłaszanego urządzenia z tym które istniało lub istnieje na budynku.

Badając zatem po raz kolejny niniejszą sprawę organ II instancji wystąpił do PINB z prośbą o ustalenie czy urządzenie reklamowe istniejące obecnie na budynku przy [...] w K. jest tożsame z urządzeniem reklamowym objętym zgłoszeniem z dn.29.10.2014 r. PINB w dniu 6 grudnia przeprowadził kontrolę i z protokołu tej czynności wynika, że na wschodniej elewacji części budynku [...] w K., zamontowane jest urządzenie reklamowe w postaci siatki winylowej z konstrukcją nośną, zamocowaną do elewacji budynku (zajmując powierzchnię całej jej szerokości, a jego wysokość zajmuje powierzchnię od poziomu drugiej kondygnacji do gzymsu nad trzecią kondygnacją) co pozwala stwierdzić, że powierzchnia ta jest tożsama ze zgłoszeniem. Stwierdzono przy tym różnicę jedynie w sposobie mocowania nośnika i w ilości halogenów (jest 14 a miało być 13). Tę różnice Wojewoda uznał za nieistotną.

Organ odwoławczy przeanalizował także zgodnie z zaleceniem WSA zgłoszenie z dnia 25 mara 2015 r. i ustalono, że w zgłoszeniu tym nie zawarto żadnej informacji dotyczącej parametrów inwestycji, a inwestor pomimo prawidłowego doręczenia wezwania nie uzupełnił tego zgłoszenia, tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że inwestor wykonał przedmiotową inwestycję w oparciu o to właśnie zgłoszenie.

W tym stanie rzeczy Wojewoda stwierdził, że okoliczność wystąpienia nieistotnych różnic pomiędzy zgłaszanym montażem a obecnym, nie zmienia faktu, że przedmiotowa reklama została zainstalowana na budynku i tam obecnie się znajduje, co przesądza o niedopuszczalności zgłoszenia obiektu już istniejącego w danym miejscu. Wobec zatem treści przepisu artykułu 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji było uzasadnione o czym organ orzekł decyzją z dnia 3 lutego 2017 r.

Od powyższej decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. wniosła B. W. zaskarżając ją w całości i zarzucając:

- naruszenie przepisu art. 30 ust.6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji niezasadne wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję ze sprzeciwem, pomimo braku podstawy do jego wniesienia, a w szczególności w przypadku podstaw do stwierdzenia, że inwestycja objęta zgłoszeniem została zrealizowana;

- naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a poprzez niezastosowanie się do wskazań WSA w Krakowie w przedmiocie konieczności ustalenia, czy urządzenie zrealizowane jest tożsame z urządzeniem zgłoszonym;

- naruszenie przepisu art. 7, 8, 11, 77 oraz 107 § 1 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie zasady legalności działania i prawdy obiektywnej poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenia przez Sąd zasadności uchylenia poprzedzającej ja decyzji I instancji w oparciu o art. 135 ppsa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Badanie zasadności skargi w kontekście wyżej przytoczonych kryteriów doprowadziło do stwierdzenia, że podniesione w niej zarzuty, jako nieuzasadnione, nie mogą odnieść zamierzonego skutku prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 3 lutego 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 25 listopada 2014 r. o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z podkonstrukcją i oświetleniem na budynku nr [...] położonym przy [...] w K..

Wyrażone w zaskarżonej decyzji przez Wojewodę stanowisko odnośnie zasadności wniesienia sprzeciwu względem przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego Sąd ocenił jako trafne.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia, czy zrealizowane przez inwestora przedsięwzięcie – konstrukcja reklamowa wywieszona na budynku [...] w K. - jest tożsame z urządzeniem objętym zgłoszeniem z dnia 27 października 2014 r., a zatem czy działanie inwestora naruszało art.30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Na wstępie podkreślić należy, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie już dwukrotnie orzekał:

- prawomocnym wyrokiem z dnia 14.01.2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1645/14 Sąd ten uchylił wcześniej wydaną decyzję Wojewody [...] z dnia 7.10.2014 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego. Rozstrzygnięcie powyższe zostało utrzymane w mocy wyrokiem NSA z dnia 20.10.2015r, sygn. akt II OSK 833/15. Co więcej Sąd odwoławczy dokonał wykładni mającego istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane, wskazując, że przepis ten zawiera dwie samodzielne podstawy do zgłoszenia sprzeciwu. Jedna z nich zachodzi wówczas, gdy budowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a druga podstawa zachodzi wówczas, gdy budowa narusza "inne przepisy". Podkreślając fakt, że ustawodawca nie sprecyzował, jakie przepisy miał na uwadze, NSA wyjaśniło, że w określeniu " inne przepisy" powinny na pewno się mieść przepisy uregulowane w ustawach, jeżeli z przepisów tych wynikają normy o charakterze bezwzględnie obowiązującym. Do przepisów o takim charakterze można zaliczyć między innymi art.30 ust.5 ustawy Prawo budowlane, w którym jest mowa, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, czy też, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu;

- w kolejnym prawomocnym wyroku tut. Sąd z dnia 15.04.2016 r. sygn. akt II SA/Kr 304/16 ponownie uchylił decyzję Wojewody, tym razem z dnia 21.12.2015r. uznając, że z akt sprawy nie wynika, aby organ odwoławczy dokonał weryfikacji cech zgłaszanego urządzenia, z tym które istniało lub istnieje obecnie na budynku. W kontekście powyższego przy ponownym rozpoznaniu organ obowiązany był poczynić ustalenia w kwestii odrębności bądź tożsamości pomiędzy urządzeniem reklamowym objętym zgłoszeniem strony skarżącej z dnia 27.10.2016 r. a istniejąca aktualnie na ww. budynku konstrukcją reklamową, z uwzględnieniem danych i zakresu robót objętych także zgłoszeniem z dnia 23.03.2015 r., wobec twierdzeń skarżącego, że inwestycję tą zrealizuje w oparciu o zgłoszenie dokonane ww. wskazanej dacie.

Powyższe skutkuje konicznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p. p. s. a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.(vide wyr. WSA z dnia 13.03.2014 r., VIII SA/Wa 1013/13).

Dokonując pod takim kątem oceny prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego Sąd stwierdził, że nie jest ono obarczone wadą wynikającą z nieuwzględnienia oceny prawnej zawartej ww. wskazanych wyrokach sądów.

Z akt sprawy wynika, że w toku ponownego rozpoznania dokonano w dniu 6 grudnia 2016 r. czynności kontrolnych, z których wynika, że urządzenie reklamowe posadowione na wschodniej części budynku [...] w K., zamontowane jest w postaci siatki winylowej z konstrukcją nośną, zamocowaną do elewacji budynku (zajmując powierzchnię całej jej szerokości, a jego wysokość zajmuje powierzchnię od poziomu drugiej kondygnacji do gzymsu nad trzecią kondygnacją) co pozwala stwierdzić, że powierzchnia ta jest tożsama ze zgłoszeniem. Stwierdzono przy tym różnicę jedynie w sposobie mocowania nośnika i w ilości halogenów (jest 14 a miało być 13). Te różnice organ uznał za nieistotne.

Nadto organ odwoławczy przeanalizował zgłoszenie z dnia 23.03.2015 r. stwierdzając, że owo zgłoszenie po pierwsze nie zawiera żadnej informacji dotyczącej parametrów planowanego przedsięwzięcia, po drugie inwestor nie uzupełnił pomimo stosownego wezwania przedmiotowego zgłoszenia, a to pozwoliło, także w ocenie Sądu, na uzasadnioną konkluzję, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że inwestor wykonał kontrolowane urządzenie reklamowe w oparciu o późniejsze zgłoszenie w stosunku do badanego tj. z dnia 25.03.2015 r. Dodatkowo nasuwa się wrażenie, że jedynie dla potrzeb poprzednio złożonej skargi, w celu wprowadzenia w błąd organów administracyjnych oraz także sądu, dla "zagmatwania" stanu faktycznego, w ogóle ta okoliczność była podnoszona przez skarżącego, skoro skarżący nie kwestionuje ustaleń organu II instancji w zakresie okoliczności związanych z tym zgłoszeniem i konkluzji z tego wynikającej, że brak jest jakichkolwiek przesłanek dla przyjęcie, że przedmiotowa reklama mogła być zainstalowana właśnie na podstawie tego zgłoszenia. Wręcz przeciwnie w tym stanie rzeczy uzasadnione jest wnioskowanie, że owa reklama nie została zainstalowana po dacie 29.10.2014 r.

Z ustaleń poczynionych dotychczas przez organ II instancji wynika nadto, że :

- w dacie dokonania zgłoszenia z dnia 29.10.2014 r., toczyło się już postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej związanej z instalacją reklamową posadowioną na budynku przy [...] w K.;

- w dacie 12 czerwca 2014 r., niewątpliwie instalacja reklamowa była już posadowiona na budynku nr [...] przy [...];

- parametry istniejącej reklamy na budynku i objętej zgłoszeniem z dnia 29.10.2014 r. nie różnią się w zasadniczy sposób, różnice dotyczą jedynie sposobu mocowania i jednego punktu świetlnego oświetlenia. Zgodzić przy tym należy się ze stanowiskiem organu, że stwierdzone różnice są nieistotne.

Powyższe ustalenia pozwalają zgodnie z logicznym rozumowaniem wnioskować zatem, że dokonane zgłoszenie w dniu 29.10.2014 r. dotyczyło w istocie istniejącego już na budynku przy [...] w K. urządzenia reklamowego. Za takim rozumowaniem przemawia dodatkowo ta okoliczność, że skarżący w ogóle nie twierdzi by owa instalacja reklamowa na przestrzeni ponad 4 miesięcy (tyle dzieli termin wizji w postępowaniu legalizacyjnym od terminu dokonania zgłoszenia), została kiedykolwiek rozebrana, ba w dniu 27 listopada 2015 r. zostaje wydana w postępowaniu legalizacyjnym decyzja rozbiórkowa przedmiotowej reklamy. Sądzić w związku z tym należy, że gdyby doszło do wcześniejszego demontażu urządzenia reklamowego objętego postępowaniem legalizacyjnym, to wydanie decyzji rozbiórkowej byłoby bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt II OSK 833/15 wyraził wiążący w tej sprawie pogląd, że "okoliczność wykonania inwestycji" ma podstawowe znaczenie dla prawidłowości rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nastąpiło to w kontekście dokonanej i wyżej przywołanej wykładni przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

W światle zatem podzielanego przez Sąd stanu faktycznego, konstatacja organu II instancji o zasadności wniesienia sprzeciwu w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego jawi się jako oczywiście prawidłowa i oparta o wszechstronnie zgromadzony i oceniony materiał dowodowy. Z powyższych więc względów wszystkie zarzuty skargi okazały się chybione.

W tym stanie rzeczy w oparciu o przepis art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę jako całkowicie bezzasadną.