Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 22/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 w zw. z art. 154 par. 6,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant st. inspektor sądowy Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 25 października 2016 r. na rozprawie sprawy z wniosku G. S. o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej w W. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia I. wymierzyć grzywnę w kwocie 100 (słownie: stu) złotych; II. oddalić wniosek w pozostałej części; III. zasądzić od Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. na rzecz skarżącego kwotę 116 (słownie: sto szesnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 lipca 2016 r. G. S., dalej skarżący, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), złożył w tut. Sądzie wniosek o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu w Prokuraturze Rejonowej w W., dalej organ, grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a oraz przyznanie od organu, na zasadzie art. 154 § 7 w/w ustawy, sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy.

Wnioskował również o wydanie przez Sąd postanowienia, o którym mowa w art. 155 § 1 ustawy na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011r. nr 34, poz. 173) w związku z art 154 § 2 p.p.s.a oraz o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu podał, że w dniu 1 czerwca 2016r. złożył osobiście, w biurze podawczym organu, wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Do dnia 28 czerwca 2016r. organ nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej tj karty nr 41 z akt sprawy PR 1 Ds. [...].

W dniu 4 lipca 2016r. skarżący złożył osobiście w biurze podawczym organu skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Prokuraturze Rejonowej w W., adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu.

Do dnia 22 lipca 2016 organ nie przekazał skargi do Sądu.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ wniósł o jego odrzucenie. W uzasadnieniu podał, że w dniu 1 czerwca 2016r. skarżący złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej poprzez udostępnienie kserokopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygnaturze PR 1 Ds. [...] w postaci następujących kart: 5, 6, 8v, 14, 15, 22, 33 i 41. Pismem z dnia 3 czerwca 2016r. organ udostępnił wnioskowane kserokopie kart z akt sprawy. Z uwagi jednak na wystąpienie negatywnej przesłanki nie udostępniono dokumentu znajdującego się na karcie 41 akt, gdyż zawierał on informację, nie będącą informacją publiczną w postaci danych osobowych i adresowych osoby fizycznej. Pismem z dnia 3 czerwca 2016r skarżący został powiadomiony o przyczynie nie udostępnienia dokumentu z karty 41 akt, które to pismo odebrał w dniu 9 czerwca 2016r.

Następnie w dniu 4 lipca 2016r. złożył do organu skargę na bezczynność podnosząc, że nie udzielono mu żądanej informacji publicznej w zakresie udostępnienia karty 41 akt sprawy. Pismem z dnia 8 lipca 2016r. organ przesłał skarżącemu kartę 41 pozbawioną danych osobowych i adresowych osoby fizycznej jednocześnie wyjaśniając powody uprzedniego jej nie wysłania, ponieważ zawierała ona dane osobowe i adresowe osoby fizycznej, a zatem konieczne było jej techniczne przygotowanie do udostępnienia. Co prawda nieprecyzyjnie pouczono wyżej wymienionego odnośnie konieczności podtrzymania swojego stanowiska dotyczącego tego, czy nadal będzie on zainteresowany uzyskaniem karty 41 już po usunięciu danych osobowych i adresowych, jednakże działanie Prokuratury nie miało na celu utrudnienie dostępu wnioskodawcy do informacji publicznej, lecz zmierzało również do zabezpieczenia interesów osoby fizycznej, której dane osobowe i adresowe znajdowały się w aktach przedmiotowej sprawy (pismo doręczono skarżącemu w dniu 15 lipca 2016 r.).

Pismem z dnia 14 lipca 2016r. organ zwrócił się do skarżącego, czy nadal podtrzymuje skargę na bezczynność z jednoczesnym pouczeniem, że w przypadku odpowiedzi twierdzącej zostanie ona niezwłocznie skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. We wskazanym piśmie po raz kolejny wyjaśniono powody nie udostępnienia karty 41 w całości (pismo doręczono skarżącemu w dniu 15 lipca 2016 r.). Skarżący nie wyraził swojego stanowiska do dnia dzisiejszego w zakresie przekazania skargi na bezczynność do Sądu.

W ocenie organu wszystkie działania podejmowane w sprawie zmierzały do zagwarantowania prawa zarówno wnioskodawcy, jak i osoby fizycznej której dane osobowe i adresowe znajdowały się w aktach sprawy. Działanie Prokuratury w żadnym zakresie nie miało na celu nie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, a o wszystkich działaniach organu był on pisemnie informowany. Również odpowiedzi kierowane do skarżącego były realizowane zgodnie z ustawowymi terminami i nie noszą cech bezczynności.

Podsumowując organ wychodząc na przeciw żądaniu skarżącego udostępnił mu wszystkie żądane przez niego informacje oraz zwrócił się do wyżej wymienionego, czy nadal podtrzymuje treści przedstawione w skardze na bezczynność celem nadania jej biegu, na co skarżący do dnia dzisiejszego nie ustosunkował się .

Mając na uwadze powyższe organ wniósł o odrzucenie skargi, jako bezprzedmiotowej, gdyż wnioskowana dokumentacja został udostępniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak wynika z treści art. 54 § 2 p.p.s.a., wniesienie takiej skargi za pośrednictwem organu, którego bezczynność zaskarżono, skutkuje obowiązkiem przekazania jej właściwemu sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t Dz. U. z 2015r. poz. 2058), dalej u.d.i.p., zawiera jednak w tym zakresie przepis szczególny, w myśl którego przekazanie sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia jej wpływu do organu (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.).

W związku z wprowadzeniem pośredniego trybu wnoszenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ustawodawca przewidział w procedurze sądowoadministracyjnej instytucję mającą na celu zdyscyplinowanie organów niewykonujących powyższego obowiązku. W tego rodzaju sytuacjach, zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wymaga wskazania, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest pełnienie funkcji dyscyplinującej, a także represyjnej. Funkcja represyjna realizowana poprzez wymierzenie grzywny, o której mowa w ww. przepisie, służy bowiem ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Pomimo że regulacja konstytucyjna odnosi się do sądu, to jednak działanie sądu jest w tym wypadku uzależnione od wykonania przez organ obowiązków, o których mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. Z tej przyczyny ponosi on odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji tego prawa przez stronę. Poza tym grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, ponieważ ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, lex nr 1164456).

Treść art. 55 § 1 p.p.s.a. pozwala przyjąć, że jego celem jest przymuszanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy czym, stosujący go Sąd winien ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło. Do takich okoliczności należy zaliczyć czas jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewykonania wspomnianego obowiązku w terminie, a nadto czy zobowiązany przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek ten wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Te ostatnie względy jednak nie uwalniają od konsekwencji wyrażonych w art. 55 § 1 p.p.s.a.

Jednocześnie należy podnieść, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu w odpowiedzi organu, obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie jest zasadna, ponieważ udostępnił skarżącemu żądane przez niego informacje, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądanych informacji, czy też stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia mu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takim razie nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest zasadna, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym, w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10, z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10, z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 953/10, lex nr 742207). Oznacza to, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego ze względu na jej przedmiot jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem jej w terminie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2012 r. sygn. akt I OZ 739/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że organ, jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, naruszył obowiązek przekazania skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 4 lipca 2016r. skarżący złożył osobiście w biurze podawczym organu skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Prokuraturze Rejonowej w W., adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu.

Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był uprawniony do żądania ukarania organu niezwłocznie po dniu 19 lipca 2016r., kiedy to upływał 15 – dniowy termin określony w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze, po rozpatrzeniu okoliczności sprawy, Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu skargi złożonej przez skarżącego na bezczynność tego organu wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest uzasadniony i postanowił wymierzyć temu organowi grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Skład orzekający w niniejszej sprawie określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu oraz okres zwłoki w przekazaniu skargi do tut. Sądu, a także charakter sprawy będącej przedmiotem skargi.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a, postanowił jak w punkcie I sentencji uznając, że jej wysokość jest adekwatna do stopnia stwierdzonego uchybienia. O zwrocie kosztów postępowania, na które składa się wpis w kwocie 100 zł oraz 16 zł koszt dojazdu do Sądu na rozprawę, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.