Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1853/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 r. sprawy ze skargi "M." [...]. Sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych; 2. stwierdza, że uchylone decyzje opisane w pkt 1 nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia [...] lipca 2005r. znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez "M." [...] spółka jawna z siedzibą w N., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] marca 2005r. znak:[...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 14 000 złotych.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] stycznia 2005r., na drodze krajowej nr [...] w miejscowości H., inspektorzy WITD przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] nr rej [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 3490 kg oraz przyczepy lekkiej [...] nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 750 kg. Kierowca okazał do kontroli dowody rejestracyjne oraz fakturę VAT nr [...] na podstawie których organ ustalił, iż zarówno zespół pojazdów jak i przewożony nim towar jest własnością przewoźnika.

Przesłuchany w charakterze świadka kierowca Z. S. zeznał, że nie jest zatrudniony w firmie M., prowadzi odrębną działalność gospodarczą zajmując się logistyką na rzecz w/w firmy. W trakcie kontroli nie okazano licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz dowodu opłaty za przejazd po drogach krajowych, stwierdzono również brak zamontowanego tachografu. Z kontroli został sporządzony protokół nr [...], który został podpisany przez sporządzającego oraz kierującego pojazdem bez uwag.

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, firma M. pismem z dnia [...] stycznia 2005r. poinformowała organ, że nie posiada samochodów przekraczających masę całkowitą 3,5 tony stąd, w jej ocenie, nie było wymogu zamontowania tachografu. Ponadto wskazano, że spółka nie prowadzi usług transportowych natomiast wniosek o zaświadczenie na przewóz na potrzeby własne złożono niezwłocznie po kontroli. Do pisma dołączono kopię zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne z dnia [...] stycznia 2005r. Nr [...] oraz odpis z Krajowego Rejestru Przedsiębiorców.

W ustalonym stanie faktycznym, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] marca 2005r. decyzję znak [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w łącznej kwocie 14 000 złotych.

Na powyższą karę składały się następujące kary jednostkowe:

- 3000 złotych za brak zamontowanego przyrządu kontrolnego (tachografu), nałożona na podstawie art. 92 ust.1 pkt 2 i 6, art. 92 ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125,poz.1371 ze zm., dalej powoływana jako: ustawa o t.d.) oraz l.p. 1.11.7 załącznika do w/w ustawy;

- 3000 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych nałożona na podstawie art. 92 ust.1, art. 92 ust.4 ustawy o t.d. oraz l.p. 1.4.1 załącznika do w/w ustawy;

- 8000 złotych za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji nałożona na podstawie art. 92 ust.1, art. 92 ust.4 ustawy o t.d. oraz l.p. 1.1.1 załącznika do w/w ustawy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła 4240 kg, co uzasadniało wyposażenie pojazdu w obowiązkowy tachograf, co nie miało miejsca w rozpatrywanym przypadku. Ponadto stwierdzono, że przedsiębiorca wykonywał transport drogowy, gdyż kierujący pojazdem nie był zatrudniony u przedsiębiorcy, a zatem nie był to przewóz na potrzeby własne, o którym mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o t.d. Zespół pojazdów, wykonując transport drogowy poruszał się drogą krajową bez uiszczenia stosowanej opłaty, co uzasadniało zdaniem organu, nałożenie kary za brak karty opłaty.

W odwołaniu od decyzji WITD spółka podniosła, że przyczepa wchodząca w skład skontrolowanego zespołu pojazdów stanowi własność jednego ze wspólników spółki – J. A. Strona wyjaśniła, że wspólnik J. A. wypożyczył w/w przyczepę kierującemu pojazdem - Z. S., który wykorzystał ją do przewozu ziemniaków, które zakupił na własne potrzeby. Podczas kontroli przyczepa załadowana była workami z ziemniakami, a zatem przewóz miał charakter prywatny a nie usługi transportowej. Powyższe ustalenia nie uzasadniają, zdaniem strony, nałożenia kary za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. Ponadto odwołująca się przedstawiła organowi kopię karty miesięcznej opłaty nr [...] wykupioną w dniu [...] grudnia 2004r. z wpisanym numerem rejestracyjnym [...] i datą ważności od [...] grudnia 2004r. do [...] stycznia 2005r. W tej sytuacji, zdaniem strony, nałożenie kary za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty nie ma uzasadnienia, natomiast zastosowanie kary w wysokości 200 złotych określonej w l.p.1.4.2 załącznika do ustawy o t.d. tj za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe karty opłaty jest nadinterpretacją, w sytuacji gdy pojazdem działającym na rzecz przedsiębiorcy był jedynie [...] a nie przyczepa. Przyczepa, bowiem stanowiła prywatną własność wspólnika, a jej zaczepienie nie miało związku z prowadzoną działalnością gospodarczą spółki. Zdaniem odwołującej się, przewóz miał charakter niezarobkowy. W tym stanie rzeczy, za niezasadne uznano nałożenie kary za brak tachografu. Do odwołania dołączono umowę o pracę zawartą z kierowcą pojazdu –Z. S. w dniu [...] stycznia 2005r. wyjaśniając, że kierujący pojazdem jest zatrudniony na stanowisku kontrolera jakości a nie kierowcy. Natomiast na podstawie umowy zlecenia świadczy inne czynności (marketingowe, zaopatrzeniowe) mając do dyspozycji samochód służbowy. Strona wskazała ponadto, że przedstawiona umowa o pracę została zgłoszona do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W wyniku rozpatrzenia w/w odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podał art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), art. 5, art. 42 ust.1, art. 87 ust. 1 i2, art. 92 ust. l , art. 92 ust.1 pkt2 i 6 ustawy o t.d. oraz lp. 1.1.1 i l.p. 1.44.1, l.p.1.11.7 ust.1 załącznika do w/w ustawy o t.d., art. 3 ust.1-2 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r., Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.WE L370 z 31 grudnia 1985 P.0008-0021), art.29 i 30 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U.Nr 92,poz.879), §2 ust.2, §4 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz.1684 ze zm.)

W obszernym uzasadnieniu decyzji GITD wskazał, że stosownie do unormowania zawartego w art. 87 ust. l i 2 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

Konsekwencją naruszenia tego przepisu jest sankcja przewidziana w art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 zł. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu, poza sporem jest, że w momencie kontroli strona wykonywała transport drogowy zespołem pojazdów, który przekraczał 3,5 Dmc, co potwierdza protokół kontroli. W ocenie organu, ustalono także, iż skarżąca posiada tytuł prawny do użytkowania kontrolowanych pojazdów a kontrolowanym pojazdem przewożono rzeczy wymienione w fakturze VAT nr [...] oraz 4 worki ziemniaków. Sposób rozmieszczenia ładunków (w przyczepie były przewożone ziemniaki) nie ma znaczenia dla przyjęcia, że był to pomocniczy przewóz, który nie spełniał warunków przewozu na potrzeby własne, a zatem był transportem drogowym. Zdaniem organu, nie spełnienie warunków wymaganych do uznania omówionego przewozu jako przewozu na potrzeby własne wynika z faktu, że kierujący pojazdem nie jest pracownikiem spółki zatrudnionym w charakterze kierowcy, co zostało przez niego potwierdzone w toku przesłuchania. Na powyższe wskazuje ponadto treść dołączonej do odwołania umowy o pracę, z której wynika, że Z. S. jest zatrudniony na stanowisku kontrolera jakości. W tym stanie rzeczy, powołując się na przepis art. 5 ustawy o t.d organ stwierdził, że strona winna posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego a wobec jej braku uzasadnione było nałożenie kary w wysokości 8000 złotych. Wykonywanie transportu drogowego po drodze krajowej zespołem pojazdów o masie całkowitej ponad 3,5 Dmc zobowiązywało przedsiębiorcę do uiszczenia stosowanej opłaty, a dowód jej uiszczenia (wypełnioną winietę) należało okazać w toku kontroli. Nie okazanie podczas kontroli drogowej miesięcznej karty opłaty skutkuje, zdaniem organu, nałożeniem kary w wysokości 3000 złotych zgodnie z lp.1.4.1 załącznika do w/w ustawy o t.d. W części dotyczącej uzasadnienia kary za brak zamontowanego tachografu organ, powołując się na przepisy rozporządzenia Rady (EWG)3821/85 stwierdził, że dopuszczalna masa całkowita pojazdów wynosiła 4240 kg, a pojazd, na podstawie przepisów szczególnych, nie był zwolniony od zainstalowania tachografu, co uzasadniało nałożenie kary w wysokości 3000 złotych zgodnie z l.p..1.11.7 załącznika do ustawy o t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżąca zarzuciła brak podstaw prawnych do nałożenia wymienionych w decyzji kar pieniężnych. W uzasadnieniu skargi, Spółka podtrzymała dotychczasową argumentację wskazując, że występujące rozbieżności, co do stanu faktycznego wynikają z faktu, iż kierowca w obawie o utratę miejsca pracy przemilczał niektóre okoliczności. Ponadto strona zarzuciła, że organ odwoławczy nie odniósł się do nadesłanej karty opłaty miesięcznej oraz argumentacji strony w tym zakresie. Jeszcze raz podkreślono, że wykonywany przewóz nie powinien być zakwalifikowany ani jako transport drogowy ani jako przewóz na potrzeby własne w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 3000 złotych za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Punktem wyjścia do rozważań dotyczących powodów uchylenia decyzji w tej części jest wskazanie motywów, dla których należało uznać, iż w pozostałym zakresie zaskarżona decyzja była prawidłowa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że strona zajmowała niejednoznaczne stanowisko, co do charakteru wykonywanego przewozu. Z jednej strony starała się wykazać, że był to przewóz na potrzeby własne, z drugiej zaś wyjaśniała, że był to "przejazd prywatny" wykonywany przez kierowcę na jego rzecz.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawą do niezakwalifikowania spornego przewozu jako przewozu na potrzeby własne było ustalenie, iż kierujący pojazdem Z. S. nie był zatrudniony przez przedsiębiorcę na stanowisku kierowcy, a zatem nie spełnia warunku określonego w art. 4 ust.4 pkt4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym.

Sąd nie podziela dokonanej przez organ interpretacji przepisu art. 4 ust. 4 pkt 4 lit "a" ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie, bowiem z treścią art. 4 ust.4 ustawy o transporcie drogowym, "przewozem na potrzeby własne" jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin. Z powyższego przepisu wynika, że nie ma wymogu zatrudnienia pracownika na "stanowisku kierowcy", jak argumentuje organ, a jedynie istnieje konieczność, aby kierujący pojazdem pozostawał w stosunku pracy z kontrolowanym przedsiębiorcą. W toku postępowania administracyjnego strona przedstawiła dowód (w postaci umowy o pracę) na okoliczność zatrudnienia Z. S. Powyższa umowa została zawarta od dnia [...] stycznia 2005r. a zatem w dniu kontroli ([...] stycznia 2005r.) pojazd prowadził pracownik skarżącej spółki. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ, nie zakwestionował powyższego faktu. Jednakże, jak wskazano wyżej, wywiódł błędną tezę o konieczności zatrudnienia osoby kierującej pojazdem na "stanowisku kierowcy". Powyższa okoliczność nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż sporny przewóz i tak nie spełniał, zdaniem Sądu, warunków "przewozu na potrzeby własne". Należy bowiem zauważyć, że zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i w skardze do tutejszego Sądu, strona konsekwentnie utrzymuje, iż przewożony towar (oprócz wskazanego na fakturze nr [...]) nie był jej własnością ani nie miała do niego praw opisanych w art. 4 ust.4 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Ponieważ przesłanki określone w art. 4 ust.4 ustawy o transporcie drogowym muszą być spełnione kumulatywnie, aby określony przewóz zdefiniować jako "przewóz na potrzeby własne". Natomiast, jak wskazano wyżej, w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona jedna z przesłanek tego przepisu (dotycząca towaru), przeto sporny przewóz nie mógł zostać zakwalifikowany jako "przewóz na potrzeby własne".

Zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko organu, że w chwili kontroli był wykonywany transport drogowy zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Konsekwencją powyższego ustalenia jest stwierdzenie, że zastosowanie do tego przewozu mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym a w szczególności art. 5 tejże ustawy. W myśl art. 5 w/w ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 87 ust. l i 2 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust.4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

Stosownie do treści art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 zł.. Wysokość kary pieniężnej za wykonywanie transportu bez posiadania wymaganej licencji wskazana jest w l.p. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym i wynosi 8000 złotych. Ponieważ skarżąca spółka nie legitymowała się na dzień kontroli licencją na wykonywanie transportu drogowego, zatem organ prawidłowo zastosował wskazane wyżej przepisy i nałożył na stronę karę w wysokości 8000 złotych. Należy również podzielić stanowisko organu, co do nałożenia na stronę kary w wysokości 3000 złotych za brak zamontowanego tachografu. Zgodnie z art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy z wyłączeniami wskazanymi w tym przepisie, które to wyłączenia w rozpatrywanej sprawie nie mają zastosowania. Przepisy powyższego Rozporządzenia z obowiązują w polskim porządku prawnym od 1 maja 2004r. Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, z dniem 1 maja 2004r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw. Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim". Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że organ prawidłowo zakwalifikował brak tachografu jako naruszenie art. 3 w/w Rozporządzenia a w konsekwencji nałożył na skarżącą spółkę karę w wysokości 3000 złotych (l.p.1.11.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym).

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym w zw z l.p. 1.4.1. tj nałożenie na stronę kary w wysokości 3000 złotych za brak karty opłaty za przejazd po drogach krajowych stwierdzić należy, że zarzut powyższy zasługuje na uwzględnienie.

Z nadesłanych akt wynika, iż w toku postępowania administracyjnego strona przedstawiła prawidłowo wypełnioną kartę opłaty miesięcznej Seria i Nr [...], która była wykupiona w dniu [...] grudnia 2004r. a zatem przed dniem kontroli, która miała miejsce [...] stycznia 2005r. W tym stanie rzeczy, organ winien nałożyć na skarżącą karę w wysokości 200 złotych zgodnie z dyspozycją zawartą w l.p. 1.4.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym tj za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej, a nie – jak wadliwie to uczynił - za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Argumentacja organu, że kartę powyższą strona winna przedstawić podczas kontroli drogowej jest o tyle niezasadny, że ustawodawca rozgraniczył przypadki wykonywania transportu drogowego bez posiadania w pojeździe karty opłaty od przypadków wykonywania transportu drogowego bez dokonania opłaty. Powyższe rozróżnienie jest uzasadnione, bowiem zgodnie z §5 ust.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, kartę opłaty miesięcznej, półrocznej oraz rocznej wypełnia jednostka, o której mowa w art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a zatem ustawodawca zakłada, że powyższe karty są wypełnione przed rozpoczęciem przejazdu.

Pozycja 1.4.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że w razie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe karty opłaty miesięcznej, półrocznej i rocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli kara wynosi 200 złotych. W rozpatrywanej sprawie strona przedstawiła w toku postępowania administracyjnego kartę opłaty miesięcznej, która spełniała warunki wyżej opisane a zatem zasadnym było nałożenie kary w wysokości 200 złotych, a nie 3000 złotych na podstawie l.p. 1.4.1. załącznika do ustawy.

Zgodnie z art. 145§1 pkt1 a) p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Wobec ustalenia, że stwierdzone naruszenie prawa materialnego tj art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym w zw z l.p. 1.4.1. miało wpływ na wynik sprawy, należało – na podstawie powołanego przepisu- zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005r. znak [...] uchylić w części nakładającej karę w wysokości 3000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

Wobec braku wniosku o zwrot kosztów postępowania, Sąd nie wydawał orzeczenia w tym przedmiocie.