Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 712/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28, art. 145 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009r. sprawy ze skargi R. K., M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oddala skargę /-/ B. Drzazga /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka


UZASADNIENIE

Starosta Powiatowy w J. decyzją z dnia [...] maja 2009r. na podstawie art. 151 §1 pkt 1 w związku z art. 145 ust. 1 pkt 4 oraz art. 104 kpa po ponownym rozpatrzeniu wniosku R. K. i M. K. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty J. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005r. (znak [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. F. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę budynku usługowo-biurowego (dodatkowego zaplecza socjalno-składowego) na działkach nr [...] i [...] położonych w Ż. przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że R. K. i M. K. wystąpili o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę budynku usługowo-biurowego na działkach nr [...] i [...] położonych w Ż . Zarzucili, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, mimo, że jako właściciele działki nr [...] bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji, mieli prawo poznać wymagania i warunki stawiane planowanej inwestycji. Wskazali, że ich nieruchomość znajduje się w sferze oddziaływania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

W związku z powyższym wnioskiem postanowieniem z dnia [...] października 2007r. Starosta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty J . z dnia [...] stycznia 2005r. zatwierdzającej projekt budowlany na działkach nr [...] i [...] położonych w Ż . Po bezskutecznym upływie terminu do wykazania przez wnioskodawców interesu prawnego Starosta wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie o wznowienie.

Wojewoda Wielkopolski po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji umorzył postępowanie administracyjne zmierzające do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi na decyzję Wojewody uchylił ją wyrokiem z dnia 24 września 2008r. (sygn. akt II SA/Po 186/08). Uwzględniając ocenę prawną zawartą w wyroku WSA Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2007r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania dokonano sprawdzenia dokumentów załączonych do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w celu ustalenia, czy właściciele sąsiednich działek nr [...] (także [...]) powinni występować w sprawie jako strony postępowania. Ustalono, że teren nieruchomości od 1 stycznia 2004r. nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Projekt budowlany zgodny jest z wymogami ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z dnia [...] grudnia 2004r. o warunkach zabudowy. Przedsięwzięcie zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo o ochronie środowiska nie jest zaliczane do pogarszających albo mogących pogorszyć stan środowiska. Obiekt nie figuruje w katalogu obiektów wymagających przeprowadzenia postępowania w zakresie ochrony środowiska, w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z zakwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Powierzchnia terenu działek inwestora wynosi około 0,25 ha, a powierzchnia użytkowa magazynu około 347 m². Nieruchomość nie jest także objęta ochroną obszaru [...].

Dobudowa części budynku to obiekt parterowy, przeznaczony na cele socjalno-sanitarne dla pracowników pracujących poza nieruchomością. Usytuowany jest w stosunku do granicy z działkami sąsiednimi nr [...] i [...] w odległości około 12 m, co jest zgodne z przepisami techniczno budowlanymi (§12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

W świetle powyższego objęty pozwoleniem na budowę obiekt nie narusza przepisów obowiązujących w budownictwie i przepisów ochrony środowiska. Nie powoduje więc ograniczeń lub zagrożeń w korzystaniu z terenów sąsiednich nieruchomości bądź uciążliwości dla tych terenów.

Nadto projekt budowlany był kompletny, tj. spełniał wymagania określone w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz został opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, należącą do właściwej izby samorządu zawodowego.

Przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2005r. została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane. Starosta na podstawie art. 107 ust. 4 kpa odstąpił od jej uzasadnienie, gdyż w całości uwzględnia ona żądanie strony.

W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego stronami są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, wprowadzający związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Stroną może być właściciel (użytkownik wieczysty lub zarządca) nieruchomości okolicznej, który wykaże poprzez wskazanie konkretnej podstawy prawnej, że usytuowanie obiektu narusza jego interesy prawne, w szczególności powoduje ograniczenia w możliwości swobodnego gospodarowania przez niego nieruchomością lub narusza normy ochrony środowiska.

Stroną postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę budynku usługowo-biurowego na działkach nr [...] i [...] był jedynie inwestor. M. K. i R.K., którzy wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania nie brali udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie Starosty przedmiotowa inwestycja nie naruszyła interesu prawnego tych wnioskodawców, w tym nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu należących do nich działek. Inwestycja nie narusza również uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 prawa budowlanego, w tym nie narusza dostępu do drogi publicznej. Nie powoduje również naruszenia żadnych innych przepisów obowiązujących w budownictwie, zwłaszcza warunków technicznych i przepisów ustawy o ochronie środowiska.

W związku z tym Starosta na etapie wydawania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 28 ust. 2 prawa budowanego stwierdził brak przesłanek do uznania wnioskodawców za strony postępowania. Nadto wnioskodawcy pomimo wezwania ich do wykazania interesu prawnego w powyższej sprawie nie uczynili zadość temu wezwaniu. Wobec powyższego przyjęto, że właściciele działek sąsiednich [...] i [...] nie posiadają w przedmiotowej sprawie przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego.

W konsekwencji Starosta stwierdził brak podstaw do uchylenia na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 4 kpa decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...] stycznia 2005r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na rozbudowę budynku usługowo-biurowego na działce [...] i [...].

Odwołanie od powyższej decyzji Starosty wnieśli M. K. i R. K . Zarzucili naruszenia art. 107 §1 kpa poprzez jego niepełne zastosowanie, art. 10 §1 kpa poprzez jego niezastosowanie, art. 28 ust. 2 prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie, art. 28 kpa przez jego niezastosowanie, art. 80 kpa poprzez błędną ocenę stanu faktycznego oraz art. 105 §1 kpa poprzez jego zastosowanie. Odwołujący się podnosił, że przepis art. 28 ust. 2 prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisu art. 28 kpa, nie można go zatem stosować do innych postępowań, jak tylko do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W szczególności art. 28 ust. 2 prawa budowlanego nie może być stosowany do ustalenia kręgu osób będących stronami w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie co do przyczyn wznowienia. Stroną postępowania określonego w art. 149 §2 kpa jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy czyjego interesu prawnego dotyczyć mogą skutki np. uchylenia, czy stwierdzenia nieważności decyzji.

Posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania obiektu uzależnione jest zdaniem odwołującego się od tego czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na nieruchomości sąsiednie, a nie od tego, że musi ujemnie oddziaływać.

Zarzucono, że Starosta bez podstawy prawnej żądał wykazania interesu prawnego wnioskodawców w sprawie o wznowienie postępowania.

Nadto wskazano, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ administracji architektoniczno-budowlanej określił obszar oddziaływania obiektu, a także, czy na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r.na podstawie art. 138 §1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty J. z dnia [...] maja 2009r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji nie potwierdziły się zarzuty wnioskodawców, iż niesłusznie i bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Status strony we wznowionym postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę weryfikowany jest na podstawie treści przepisu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. W związku z powyższym zgodnie z orzecznictwem NSA znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że poprzez oddziaływanie naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno- budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenie dają prawo podmiotowi wymienionemu w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Odwołujący nie wskazali takiego ograniczenia, które byłoby wynikiem przepisów prawa. Wojewoda w rezultacie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nie stwierdził przesłanek, które świadczyłyby, iż nieruchomość wnioskodawców znajduje się w sferze oddziaływania rozbudowywanego obiektu. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę.

Nieadekwatny jest zarzut odwołujący się, że nie określono obszaru oddziaływania obiektu, gdyż obszar ten ogranicza się do nieruchomości inwestora. Nadto analiza obszaru oddziaływania inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania obiektu.

Wojewoda potwierdził również prawidłowość działań kontrolnych Starosty pod względem zgodności inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, wymogami ochrony środowiska oraz w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, a także kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń.

Nadto Wojewoda wskazał, że w załączonym projekcie budowlanym znajduje się graficzny załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, a w zakresie pozostałych zarzutów co do prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy nie jest właściwy do ich weryfikacji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Wojewody wnieśli M. K. i R. K . Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności lub uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2009r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] maja 2009r. w przypadku nie uwzględnienia skargi przez Wojewodę w trybie autokontroli. Skarżący zarzucili Wojewodzie naruszenia art. 138 §1 pkt 1 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, art. 7-9 kpa poprzez ich niezastosowanie, art. 28 ust. 2 prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, art. 28 kpa poprzez jego niezastosowanie i art. 80 kpa poprzez jego niezastosowanie. Decyzji Starosty zarzucili, iż winien stwierdzić istnienie podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej oraz naruszenie art. 7-9 kpa poprzez ich niezastosowanie, art. 107 §1 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, art. 28 ust. 2 prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, art. 28 kpa poprzez jego niezastosowanie i art. 80 kpa poprzez jego niezastosowanie.

Skarżący w pierwszej kolejności wskazali na okoliczności dotyczące powstania istniejących obiektów na terenie działki inwestora, a następnie kwestionowali ich zgodność z obowiązującym do 31 grudnia 2003r. planem miejscowym. Podnosili zarzuty dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 8 grudnia 2004r. i naruszenie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnosili, że nie wyznaczono obszaru analizowanego i brak przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja nie posiadała żadnych załączników z analizą, jej częścią tekstową i graficzną. Zdaniem skarżących w takiej sytuacji nie było możliwe prawidłowe zbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki inwestora z wymogami decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji skarżący podnosili, że decyzja o warunkach zabudowy sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna z mocy prawa. W konsekwencji decyzja o pozwoleniu na budowę wydana w oparciu o orzeczenie nieważne jest zdaniem skarżących także decyzją w istocie nieważną.

Następnie skarżący powołując się na orzecznictwo NSA podnosili, że właściciele nieruchomości bezspornie sąsiadującej z terenem inwestycji są stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Wprowadzenie przepisu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego służyło ograniczeniu kręgu osób uznanych za stronę postępowania lecz z zasady nie wyłączyło z kręgu stron postępowania właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących. Zdaniem skarżących nieruchomości te z zasady znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu definicji z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, gdyż sposób ich zagospodarowania jest uzależniony od powstałego na sąsiedniej działce obiektu budowlanego. Nadto wskazali, że właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością na której ma być prowadzona działalność gospodarcza ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu o pozwolenie na budowę obiektów budowlanych związanych z tą działalnością. Nadto skarżący wskazali, że posiadanie przymioty strony jest uzależnione tylko od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jej nieruchomość, a nie od tego że musi ujemnie oddziaływać.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda powołując się na swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega, zatem zgodność z prawem aktów, w tym wypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Analiza sprawy we wskazanych aspektach prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Głównym zarzutem podnoszonym przez skarżących w niniejszej sprawie jest odmówienie im przymiotu strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Status strony w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, a także we wznowionym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, co nie powinno budzić wątpliwości, skoro postępowanie dotyczy ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę, weryfikowany jest w świetle treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powołany przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 kpa i jako wyjątku od zasady nie można go odnosić do postępowań w innych sprawach prowadzonych w ramach procesu budowlanego. Podkreślenia wymaga, że celem tej regulacji było ograniczenie liczby podmiotów biorących udział w postępowaniu o wydanie pozwolenia do budowę, a w rezultacie uproszczenie tego postępowania i jego usprawnienie. Z tego względu nie można zgodzić się z zarzutem skarżących, że każdy właściciel nieruchomości sąsiedniej z tego tylko powodu, że sąsiaduje z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja jest stroną postępowania. Od takiego bowiem automatyzmu odszedł ustawodawca wprowadzając regulację art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Stroną postępowania mogą być tylko właściciele (użytkownicy wieczyści lub zarządcy) znajdujący się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.

Przez pojęcie obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 prawa budowanego). W tym zakresie w niniejszej sprawie, mając na względzie wszystkie jej okoliczności, Sąd Administracyjny przychyla się do poglądu, zgodnie z którym przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, np. przez przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Zatem stwierdzone naruszenia obiektywnego interesu prawnego stanowią warunek wstępny wszczęcia postępowania (wyr. NSA z 14 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 75/06). Oznacza to, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. W konsekwencji ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (wyr. WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Przyjęcie przeciwnego stanowiska, jak tego domagają się skarżący, godziłoby w intencję ustawodawcy wprowadzającego szczególny przepis art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w celu wyodrębnienia innych podmiotów, mogących być stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, spośród kręgu podmiotów wyznaczonych przez ogólną normę przepisu art. 28 kpa.

Wobec powyższego poglądy przedstawione przez skarżących w tym zakresie i poparte przywołanym orzecznictwem sądów administracyjnych jakkolwiek mogą być słuszne, ale na gruncie odmiennego stanu faktycznego, więc nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

W postępowaniu administracyjnym wykazano, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji zamyka się bowiem w granicach działki inwestora. Planowana inwestycja stanowi obiekt parterowy przeznaczony na cele socjalne i jest oddalona o 12 m od granicy z działkami sąsiednimi nr [...] i [...]. Nie narusza więc przepisów techniczno budowlanych w tym §12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Prócz tego planowana inwestycja nie narusza przepisów ochrony środowiska zwłaszcza nie wpływa na pogorszenie stanu środowiska i nie wymaga dodatkowych zabiegów w postaci sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, czy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Nie zamyka również dostępu do drogi publicznej właścicielom sąsiednich działek. Wobec powyższego prawidłowo ustalono, że planowana inwestycja nie ogranicza właścicieli sąsiednich nieruchomości w zagospodarowaniu ich działek. Nie narusza, więc interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości oraz uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 prawa budowlanego).

Chybiony jest także argument skarżących, jakoby właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być prowadzona działalność gospodarcza ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu o pozwolenie na budowę obiektów zwianych z tą działalnością. Przepisy prawa w tym zakresie nie stanowią szczególnej regulacji dla działek, na których prowadzona jest działalność gospodarcza, czy też nie. Każda inwestycja podlega tym samym przepisom i rygorom wynikającym w szczególności z zasad ochrony środowiska, czy przepisów techniczno-budowlanych i według tych samych zasad ocenia się zakres oddziaływania inwestycji. W zależności od uzyskanych wyników określa się obszar oddziaływania inwestycji i w tym krąg podmiotów mogących być stroną postępowania, gdy stwierdzone zostanie, że planowana inwestycja swym charakterem narusza interesy prawne właścicieli sąsiednich nieruchomości w rozumieniu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego.

Podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące kwestionowania zgodności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z dnia [...] grudnia 2004r. o warunkach zabudowy wydanych dla przedmiotowej nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podnoszone okoliczności mogą być badane w przez właściwy organ, którym nie jest ani Starosta, ani Wojewoda i w innym trybie. Jak słusznie podnosi Wojewoda w razie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygnięcie to może stanowić przesłankę do wznowienia z urzędu na podstawia art. 145 §1 pkt 8 kpa postępowania zakończonego przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę. Do tego czasu decyzja o warunkach zabudowy pozostaje w obrocie prawnym w jej dotychczasowym kształcie i należy ją wykorzystać przy badaniu zgodności projektowanej inwestycji z określonymi w niej wymaganiami co do zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie w postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono, iż projekt budowlany jest zgony z wymogami obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd Administracyjny nie dostrzegł również nieprawidłowości w kwestii zgodności inwestycji z innymi przepisami prawa, w tym w szczególności z wymogami ochrony środowiska, przepisów techniczno-budowlanych, a także kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę i orzekł jak w sentencji.

/-/ B. Drzazga /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka

br