Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 167/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61 ust 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. przy P.nr [...] w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 14 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wspólnota [...] przy P. J. [...] nr [...] w K. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") w dniu 31 sierpnia 2017 r. złożyła wniosek

o dofinansowanie projektu pod nazwą: "Kompleksowa głęboka modernizacja energetyczna wielorodzinnych budynków mieszkaniowych w K., projekt partnerski" w ramach konkursu nr [...] ogłoszonego w dniu 30 grudnia 2016 r. przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w S., działający jako Instytucja Pośrednicząca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Z. 2014-2020. W związku z rozwiązaniem z dniem 29 maja 2017 r. porozumienia z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w S. o współpracy przy realizacji RPO WZ, właściwą w niniejszej sprawie była Instytucja Zarządzająca RPO WZ (dalej: IZ RPO WZ).

IZ RPO WZ pismami z dnia 29 listopada 2017 r. poinformowała Stronę

o konieczności uzupełnienia wymienionych w tym piśmie braków formalnych

lub poprawy oczywistych omyłek pisarskich wymienionych w załączniku nr 1 do pisma. W ww. piśmie IZ RPO WZ pouczyła Stronę, że w przypadku dokonania uzupełnień/poprawy należy ponownie opublikować wniosek i przedłożyć oświadczenie o wprowadzeniu uzupełnień lub poprawy dokumentacji aplikacyjnej zgodnie z instrukcją zawartą w załączniku nr 2 do pisma. Strona została zobowiązana uzupełnić dokumentację aplikacyjną w terminie 7 dni od dnia potwierdzenia odbioru pisma pod rygorem pozostawienia wniosku Strony bez rozpatrzenia.

Drugim pismem z tego samego dnia, tj. 29 listopada 2017 r. IZ RPO WZ poinformowała Stronę o konieczności złożenia wyjaśnień zgodnie z uwagami zgłoszonymi przez Komisję Oceny Projektów w trakcie przeprowadzania oceny kryteriów w fazie dopuszczalności. Strona została zobowiązana

do przedłożenia wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia potwierdzenia odbioru pisma

pod rygorem weryfikacji wniosku na podstawie dostępnych informacji, jeśli wyjaśnienia wpłyną po wskazanym terminie.

IZ RPO WZ pismem z dnia 28 grudnia 2017 r. poinformowała Stronę,

że w wymaganym terminie nie zastosowała się do zaleceń organu, tj. nie uzupełniła wniosku zgodnie z doręczonym Stronie wezwaniem z dnia 29 listopada 2017 r., wobec czego wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia i nie będzie podlegał dalszej ocenie.

W odpowiedzi na powyższe, Strona w dniu 24 stycznia 2018 r. złożyła wniosek o przywrócenie wniosku Strony do oceny, wskazując m.in., że na pierwsze

z pism (wezwanie do złożenia wyjaśnień) odpowiedziała poprzez dokonanie uzupełnienia (korekty wniosku i odpowiednie opublikowanie we wskazanym terminie), a drugie z pism, tj. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku, potraktowała jako bezprzedmiotowe, skoro z pisma wzywającego do złożenia wyjaśnień wynikało, że wniosek nie jest obarczony brakami formalnymi.

Zarząd Województwa w rozstrzygnięciu z dnia 14 lutego 2018 r. protest Strony (wniosek o przywrócenie wniosku Strony do oceny) pozostawił bez rozpatrzenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał, że w rozpatrywanej sprawie mamy

do czynienia z ubieganiem się o dofinansowanie w ramach RPO WZ, gdzie projekty spełniające kryteria wyłaniane są w drodze ogłoszonego konkursu, zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Następnie powołując się na postanowienia Regulaminu konkursu (3.8 Uzupełnienia/korekty oraz wyjaśnienia), a także art. 53 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, wskazał, że w sprawie pismami z dnia 29 listopada 2017 r. Strona została poinformowana, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie wymaga uzupełnienia braków formalnych (zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej) pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia, a także przedłożenia stosownych wyjaśnień pod rygorem weryfikacji wniosku na podstawie dostępnych informacji, jeśli wyjaśnienia wpłyną po wskazanym terminie. Strona w wymaganym terminie nie uzupełniła wskazanego w wezwaniu braku formalnego oraz nie przesłała stosownych wyjaśnień. Skutkiem tego było pozostawienie przez IZ RPO WZ przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia, o czym Strona została poinformowana pismem z dnia 28 grudnia 2017 r.

W ocenie Zarządu Województwa w tym stanie rzeczy, złożony przez Wnioskodawczynię protest (prośba o przywrócenie wniosku do dalszej oceny) nie mógł zostać rozpatrzony, gdyż zgodnie z ustawą wdrożeniową, nie przysługiwało prawo do wniesienia protestu. Złożony wniosek nie podlegał ocenie pod kątem spełnienia kryteriów wyboru projektów, stąd też Strona nie mogła otrzymać informacji, o której mowa w art. 45 ust. 4 i ust. 5 ustawy wdrożeniowej (pisemna informacja o zakończeniu oceny projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacja o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów). W konsekwencji tego projekt nie otrzymał negatywnej oceny, o której mowa w art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, a co za tym idzie brak było podstaw zarówno do wniesienia jak i rozstrzygnięcia protestu. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r., II GSK 143/17. Ponadto, organ uznał za bezpodstawne stwierdzenie Strony (zawarte w piśmie z dnia 24 stycznia 2018 r.), że drugie wezwanie jest sprzeczne z Regulaminem konkursu, albowiem z powyższego wynikało, że podjęte w sprawie czynności - na skutek stwierdzonych braków w dokumentacji aplikacyjnej -były prawidłowe i zgodne z Regulaminem konkursu.

Strona zaskarżyła ww. rozstrzygnięcie skarga złożoną do tutejszego Sądu wnosząc o:

1) stwierdzenie, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione;

2) stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny;

3) o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą;

4) o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Strona zarzuciła:

- błędne ustalenie, że wyjaśnienia nie zostały złożone w terminie;

- niejasność i nieczytelność procedur co doprowadziło do wysłania dwóch pism

w tym samym czasie, bez niezbędnych pouczeń i bez podstawy prawnej;

- sprzeczność Regulaminu konkursu z ustawą wdrożeniową.

W ocenie Skarżącej powyższe uchybienia doprowadziły do wprowadzenia

jej w błąd oraz do rażącego naruszenia art 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, czyli naruszenia zasady wyboru projektów w sposób przejrzysty, rzetelny, bezstronny,

a także naruszenie zasady zapewnienia Wnioskodawcom równego dostępu do informacji.

Organ w piśmie z dnia 30 marca 2018 r. wniósł o uzupełnienie dokumentacji

w sprawie poprzez dołączenie do akt sprawy wydruku wersji elektronicznej wniosku

o dofinansowanie projektu (suma kontrolna 293816c962 – po aktualizacji) wraz

z załącznikiem nr 2, składającym się z wydruku 12 plików (sekcja J, poz. 2).

W dniu 26 kwietnia 2018 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie Pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że braki formalne wniosku, do uzupełnienia których wezwano Skarżącą ww. pismem z dnia 29 listopada 2017 r., nie zostały przez Skarżącą uzupełnione.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, że Skarżąca wypełniła wezwanie o udzielenie wyjaśnień, nie wykonała natomiast wezwania

o uzupełnienie braków formalnych wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Na wstępie rozważań zauważyć należy, że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188) oraz

art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili jego wydania.

Zakres ww. kontroli ustawodawca sprecyzował w art. 3 § 2 P.p.s.a., wymieniając formy działania administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z mocy art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych.

Do ustaw szczególnych, przewidujących kontrolę sądów administracyjnych sprawowaną w stosunku do działania organów administracji publicznej, zaliczyć należy przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U.2017.1460 ze zm.; dalej: "ustawa wdrożeniowa").

Wspomniana kontrola obejmuje w głównej mierze uregulowania zawarte

w Rozdziale 15 (art. 53 – art. 68) ustawy wdrożeniowej. Z mocy art. 64 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie wdrożeniowej do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52 - 55, art. 61 § 3 - § 6, art. 115 – art. 122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie strona wniosła skargę na pismo organu z dnia

14 lutego 2018 r. rozstrzygające o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Wydanie ww. rozstrzygnięcia poprzedzone było wydaniem przez IZ RPO WZ informacji z dnia

28 grudnia 2017 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącej o dofinansowanie

bez rozpatrzenia z uwagi na niewykonanie wezwania organu z dnia 29 listopada 2017 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku – Skarżąca zaś nie kwestionuje braku wykonania powyższego wezwania.

W związku z powyższym wskazać należy, że na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych

we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę

do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni

i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Na mocy zaś art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Zgodnie z art. 53 ust. 2 ww. ustawy negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów,

w ramach której:

1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny;

2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Z kolei w myśl art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyżej przytoczone uregulowania prawne, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy czy pozostawienie wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia - na skutek stwierdzenia przez organ, że Strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku - mogło być uznane za negatywną ocenę projektu w rozumieniu

art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, a w konsekwencji, czy Skarżącej od tego rozstrzygnięcia przysługiwało prawo do wniesienia protestu na podstawie art. 53 ust. 1 ww. ustawy. W tym zakresie należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 8 lutego 2017 r. sygn., akt II GSK 143/17 wskazał, że zgodnie

z art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny. Skoro ustawodawca w art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej zdecydował się zdefiniować pojęcie "ocena negatywna projektu", to nie należy dokonywać wykładni rozszerzającej tego pojęcia. W uzasadnieniu do projektu ustawy wdrożeniowej (druk sejmowy nr VII 2450) podkreślono, że w projektowanej ustawie zdecydowano się na kompleksowe uregulowanie procedury odwoławczej. W art. 53 ustawy wdrożeniowej wprost reguluje się, że podstawą uruchomienia procedury odwoławczej jest uzyskanie przez wnioskodawcę oceny negatywnej, przy czym dodatkowo w projekcie proponuje się jej określenie i zdefiniowanie. Ma to na celu ostateczne wyeliminowanie wątpliwości i potencjalnych rozbieżnych interpretacji dotyczących znaczenia określenia: "ocena negatywna".

Z wykładni literalnej art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej wyraźnie wynika,

że negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów. Przy czym polega ona na nieuzyskaniu przez projekt wymaganej liczby punktów lub niespełnieniu kryteriów wyboru projektów, wskutek czego projekt nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny. Dopiero w przypadku tak rozumianej negatywnej oceny projektu wnioskodawcy - w myśl art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - przysługuje prawo wniesienia protestu.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o dofinansowanie złożony przez Skarżącą

– jak stwierdził organ - zawierał braki formalne, zaś Skarżąca nie uzupełniła ich

w wyznaczonym terminie, czego Skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie kwestionuje nie kwestionując również zasadności tego wezwania i braku kompletności złożonego wniosku. Natomiast do oceny formalnej, a następnie oceny merytorycznej, kierowane są jedynie te wnioski, które przeszły pozytywnie weryfikację wymogów formalnych. Podkreślić należy, że podaną przez organ przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia było nieuzupełnienie braków formalnych wniosku, stąd też nie był on przedmiotem oceny w rozumieniu ustawy wdrożeniowej. W konsekwencji, nie został on oceniony negatywnie w oparciu o art. 53 ustawy wdrożeniowej, wobec czego Skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia protestu.

Tym samym Sąd podzielił - zgodny z aktualnym orzecznictwem NSA - pogląd, odmienny od dotychczas wyrażanego w literaturze, że pozostawienie wniosku

o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia, na skutek nieuzupełnienia braków formalnych, nie stanowi negatywnej oceny projektu, od której przysługiwałoby prawo złożenia protestu (przytoczony wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017 r.,

II GSK 143/17, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., II GSK 1203/17, postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2017 r., II GSK 1674/17).

Wobec wyżej przedstawionego stanowiska o niedopuszczalności złożenia protestu na pozostawienie wniosku o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia,

na skutek nieuzupełnienia braków formalnych, w tym miejscu Sąd zobowiązany jest rozważyć czy istnieje prawna możliwość sądowoadministracyjnej kontroli prawidłowości informacji o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia i wydanej w następstwie złożenia przez Skarżącą pisma uznanego za "protest" informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Wskazać przy tym należy, że znane są Sądowi orzeczenia sądów administracyjnych, kwestionujące w ogóle dopuszczalność takiej kontroli (postanowienie WSA w Lublinie z dnia 27 lutego 2017 r., III SA/Lu 42/17, postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2017 r., II GSK 1674/17, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 29 grudnia 2016 r.,III SA/Lu 1259/16).

Jednakże zgodnie z inną linią orzeczniczą dopuszczalne jest skontrolowanie prawidłowości informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, wydanej

w następstwie złożenia pisma nazwanego nieprawidłowo "protestem" na informację

o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia (wyrok

NSA z dnia 8 lutego 2017 r., II GSK 143/17, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia

24 lutego 2017 r., III SA/Wr 971/16, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r.,

II GSK 1203/17). W szczególności Sąd podziela pogląd zaprezentowany przez NSA

w ww. wyroku z dnia 8 lutego 2017 r., II GSK 143/17, w którym w podobnym

do rozpoznawanej sprawy stanie faktycznym, stwierdził, że skoro skarga została złożona na rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia,

to na takie rozstrzygnięcie zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przysługuje skarga do sądu. Podobnie w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2017 r.,

III SA/Wr 971/16 uznano, że pismo organu wyjaśniające stronie przyczyny pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydane na skutek złożenia przez stronę pisma kwestionującego pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia należy potraktować jako pozostawiające protest bez rozpatrzenia, na które to pismo przysługuje skarga do sądu. Zaznaczyć trzeba, że NSA oddalił wyrokiem z dnia 6 czerwca 2017 r., II GSK 1203/17 skargę kasacyjną na ten wyrok, uznając w nim za nietrafny, podniesiony zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a zatem stwierdził, że nie było podstaw do odrzucenia skargi.

W rozpoznawanej sprawie organ na skutek złożenia przez Stronę pisma uznanego za "protest" na informację o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia, wydał rozstrzygnięcie o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, pouczając zarazem Stronę o prawie do zaskarżenia go do sądu na podstawie art. 61 ust. 1 - 4 ustawy wdrożeniowej.

W ocenie Sądu w związku z powyższym, a także zgodnie z poglądami wyrażonymi w wyrokach sądów administracyjnych, wymienionych w poprzednim akapicie, należało przyjąć, iż Stronie skarga przysługiwała. Wyrażone powyżej stanowisko, zdaniem Sądu, zgodne jest również z podstawowymi zasadami Konstytucji, w tym z prawem do sądu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Konstytucja w art. 77 ust. 2 stanowi natomiast, że ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw.

W doktrynie wskazuje się, że prawo do sądu jako zasada konstytucyjna jest normą prawną adresowaną do organów państwa zobowiązującą do ukształtowania niezależnego, bezstronnego, niezawisłego sądownictwa, które rozstrzygać będzie

we wszystkich rodzajach spraw (sporów prawnych). Na treść prawa do sądu jako konstytucyjnego prawa podmiotowego składa się: prawo dostępu do sądu, prawo

do właściwej procedury oraz prawo do wiążącego rozstrzygnięcia sprawy (P. Sarnecki, komentarz do art. 45 (w:) Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, pod red. L. Garlickiego, Warszawa 2003, t. III, s. 3).

Sąd administracyjny ocenia legalność działania organu w trzech aspektach dotyczących stosowania prawa materialnego, prawa procesowego oraz przepisów ustrojowych. Podstawowym celem kontroli sądu administracyjnego jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego wskutek wadliwego wydania aktu lub wadliwego dokonania czynności.

Według Sądu uniemożliwienie kontroli wydanego w niniejszej sprawie przez organ rozstrzygnięcia, w trybie postępowania sądowoadministracyjnego, stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Sąd zgadza się zatem z poglądem, że na wydane w takiej sytuacji rozstrzygnięcie organu o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia - przysługuje Stronie, na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, skarga do sądu administracyjnego, w którego gestii leży rozpoznanie skargi.

Zatem uznając skargę za dopuszczalną, Sąd wskazuje, że spór dotyczy tego, czy uprawnione było pozostawienie przez organ wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia z uwagi na brak uzupełnienia przez Skarżącą braków formalnych wniosku. Skarżąca ubiega się o dofinansowanie z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020 projektu złożonego w ramach konkursu nr [...] W piśmie z dnia 29 listopada 2017 r. IZ RPO WZ poinformowała Skarżącą o konieczności uzupełnienia wymienionych w tym piśmie braków formalnych lub poprawy oczywistych omyłek wymienionych w załączniku nr 1. Zauważyć należy, że załącznik ten wydrukowano na odwrocie karty zawierającej wezwanie, podając tytuł tłustą czcionką: "Załącznik nr 1: Wykaz braków formalnych/oczywistych omyłek pisarskich". Następnie wykazał jakie braki należy uzupełnić, wskazując: "Załącznik 2. Dokumenty potwierdzające sytuację finansową wnioskodawcy". Dalej wyjaśnił, że: "Zgodnie z Regulaminem konkursu oraz z zapisami ustawy o rachunkowości z dnia 29.09.1994 (Dz.U. z 2016 r., poz.1047 j.t) w przypadku podmiotów innych niż jest w ramach przedmiotowego załącznika Wnioskodawca zobligowany jest przedłożyć bilans, opinie składu orzekającego RIO o sprawozdaniu z wykonania bądź odpowiedni formularz podatkowy PIT lub CIT - w zależności od sposobu rozliczania się z Urzędem Skarbowym - za ostatnie zamknięte 2 lata obrotowe. Proszę o przedłożenie brakujących dokumentów".

Ponadto, w ww. piśmie z dnia 29 listopada 2017 r. IZ RPO WZ pouczyła Skarżącą, że w przypadku dokonania uzupełnień lub poprawy należy ponownie opublikować wniosek i przedłożyć oświadczenie o wprowadzeniu uzupełnień lub poprawy dokumentacji aplikacyjnej zgodnie z instrukcją zawartą w załączniku nr 2, dołączonego do pisma. Ponadto, pouczono o obowiązku uzupełnienia dokumentacji aplikacyjnej w terminie 7 dni od dnia potwierdzenia odbioru pisma. Organ wskazał również, że dokumentacja aplikacyjna, która nie zostanie uzupełniona lub poprawiona w prawidłowy sposób w wyznaczonym terminie, pozostanie bez rozpatrzenia.

W drugim piśmie z tego samego dnia IZ RPO WZ poinformowała Skarżącą

o konieczności złożenia wyjaśnień zgodnie z uwagami zgłoszonymi przez Komisję Oceny Projektów w trakcie przeprowadzania oceny kryteriów w fazie dopuszczalności. Pouczono również Skarżącą o obowiązku przedłożenia wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia potwierdzenia odbioru pisma pod rygorem weryfikacji wniosku na podstawie dostępnych informacji, jeśli wyjaśnienia wpłyną po wskazanym terminie.

W dniu 7 grudnia 2017 r. Skarżąca złożyła stosowne wyjaśnienia i skorygowała dokumentację aplikacyjną zgodnie z uwagami zgłoszonymi przez Komisję Oceny Projektów w trakcie przeprowadzania oceny kryteriów w fazie dopuszczalności. Ponadto, złożyła oświadczenie o wprowadzeniu uzupełnień lub poprawy dokumentacji aplikacyjnej. W dniu 28 grudnia 2017 r. IZ RPO WZ pozostawiła wniosek o dofinansowanie bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zgodnie ze wskazaniami. Zarząd Województwa po rozpoznaniu pisma Skarżącej - uznanego za protest - w zaskarżonym do sądu rozstrzygnięciu z dnia 14 lutego 2018 r. pozostawił protest bez rozpatrzenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ powołał się na okoliczność, że Skarżąca w wymaganym terminie nie zastosowała się do zaleceń IZ RPO WZ i nie uzupełniła braków formalnych, a także nie złożyła wymaganych wyjaśnień.

Mając na uwadze wyżej przedstawiony stan faktyczny sprawy, wskazać należy, że w art. 38 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ustawodawca przewidział, że wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym oraz pozakonkursowym. W trybie konkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i:

1) uzyskały wymaganą liczbę punktów albo

2) uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1.

Ustawodawca w treści art. 41 ustawy wdrożeniowej wskazał, że właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Przepis art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej reguluje zakres regulaminu konkursu

i przewiduje, że określa on m.in.: termin, miejsce i formę składania wniosków

o dofinansowanie projektu jak i sposób uzupełniania braków formalnych

oraz poprawiania oczywistych omyłek (pkt 4); kryteria wyboru projektów

wraz z podaniem ich znaczenia (pkt 7); zakres, w jakim jest możliwe uzupełnianie lub poprawianie projektu w części dotyczącej spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów w trakcie jego oceny (pkt 7a); formę i sposób komunikacji między wnioskodawcą a właściwą instytucją, w tym wzywania wnioskodawcy do uzupełniania lub poprawiania projektu w trakcie jego oceny w części dotyczącej spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, a także informację o skutkach niezachowania wskazanej formy komunikacji (pkt 7b).

Zauważyć należy, że tryb postępowania w sprawie przyznania środków

na finansowanie zgłaszanych przez uprawnione podmioty projektów określa ustawa. Każdy projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów

- art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Wynikająca z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości.

Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów

do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów.

Przy tym, co wymaga szczególnego podkreślenia, wymogi stawiane wnioskującym

o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny - co również należy podkreślić i uznać w tej mierze za oczywiste - powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane (por. w tym względzie wyroki NSA z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10, z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5141/16, z dnia 8 lutego

2017 r., sygn. akt II GSK 131/17). Służy to gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny - a w konsekwencji wyboru - projektów

do dofinansowania i eliminowaniu w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności - gdy chodzi

o stosowane kryteria oceny projektów - niweczącej przywołane powyżej zasady,

a mianowicie zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów oraz zasadę równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach wyboru projektów.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej, wskazać należy,

że ogłaszając nabór wniosków w rozpoznawanej sprawie, IZ RPO WZ podała informacje obejmujące dane wymagane ustawą wdrożeniową (art. 40 ustawy wdrożeniowej), udostępniła również regulamin konkursu (art. 41 ustawy wdrożeniowej), określający m.in. procedurę oceny wniosków o dofinansowanie, obejmującą m.in. zasady dokonywania oceny wniosków oraz sposób uzupełnienia braków formalnych i oczywistych omyłek (Rozdział III Regulaminu konkursu). Zgodnie z zapisami regulaminu konkursu, złożona przez Skarżącą dokumentacja aplikacyjna podlegać miała ocenie pod względem spełniania kryteriów wyboru projektów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący, które to kryteria stanowią załącznik nr 3 do Regulaminu.

Projekty oceniane są w fazie dopuszczalności, administracyjności i wykonalności, jakości oraz oceny strategicznej. Ocena ww. kryteriów jest dokonywana pod kątem spełniania bądź niespełniania danego kryterium, tj. przypisaniu wartości logicznych tak/nie. Ocena negatywna przynajmniej jednego kryterium skutkuje uzyskaniem negatywnej oceny przez projekt w rozumieniu art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Ocena w oparciu o kryteria jakości polega na przyznaniu każdemu z kryteriów stosownej liczby punktów.

Ocena projektów podzielona jest na trzy części: ocenę wstępną, ocenę merytoryczną I stopnia oraz ocenę merytoryczną II stopnia. Warunkiem przekazania projektu do kolejnej części oceny jest spełnienie wszystkich kryteriów wyboru w ramach poprzedniej części oceny. Celem oceny wstępnej jest wyselekcjonowanie projektów wpisujących się w założenia danego naboru. Ponadto ocena wstępna ma doprowadzić do wyeliminowania niespójności w dokumentacji aplikacyjnej oraz skorygowania elementów niezgodnych z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie. W ramach oceny wstępnej dokonywana jest przede wszystkim weryfikacja, spełnienia przez projekt wybranych kryteriów dopuszczalności i administracyjności. Oceny projektów w ww. zakresie dokonują pracownicy IZ RPO WZ.

W rozpoznawanej sprawie ocenie podlega dokumentacja aplikacyjna złożona przez Skarżącą. Dokumentacja ta obejmowała wniosek wraz z załącznikami. IZ RPO WZ stwierdziwszy, że wniosek ten zawiera braki formalne, zgodnie z postanowieniami Regulaminu wezwała Skarżącą do ich uzupełnienia. Przy czym zaznaczyć należy, że - w ocenie Sądu - uregulowania Regulaminu w omawianym zakresie (podrozdział "3.7 Braki formalne i oczywiste omyłki" są zgodne z postanowieniami art. 43 ustawy wdrożeniowej, na który powołano się w samym Regulaminie). Przy czym podkreślić należy, że nie ma znaczenia kolejność uregulowania w regulaminie kwestii związanych ze sposobem uzupełnienia braków formalnych i poprawienia oczywistych omyłek oraz zagadnień dotyczących oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów (w niniejszej sprawie w Rozdziale III Regulaminu konkursu zatytułowanym: "Ocena wniosków

o dofinansowanie" najpierw przedstawiono zasady dokonywania oceny wniosków

o dofinansowanie – pkt 3.1 – 3.6, a następnie uregulowano kwestie związane z brakami formalnymi i oczywistymi omyłkami, uzupełnieniami lub korektami oraz wyjaśnieniami

– pkt 3.7 i 3.8). Według Sądu są to jedynie kwestie techniczne związane z redakcją tekstu Regulaminu konkursy, nie mające merytorycznego znaczenia. Istotne jest,

aby postanowienia Regulaminu konkursowego były zgodne z postanowieniami ustawy – wbrew twierdzeniom Skarżącej nie można uznać postanowień Regulaminu

za niezgodne z ustawą tylko dlatego, że wspomniane kwestie zostały ujęte

w Regulaminie w odwrotnej kolejności niż w ustawie.

Natomiast dla prawidłowego przeprowadzenia procesu wybory projektów ważne jest, aby najpierw organ zbadał wniosek pod względem spełnienia wymogów formalnych, a następnie odniósł się do kwestii merytorycznych, co też miało miejsce

w rozpoznawanej sprawie. Kwestią bezsporną jest bowiem, że Skarżąca nie usunęła braków formalnych w wyznaczonym przez organ terminie, co zresztą sama przyznała również na rozprawie przed Sądem. Wobec tego IZ RPO WZ po stwierdzeniu tego faktu, zasadnie pozostawiła wniosek bez rozpatrzenia.

Zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma okoliczność, że IZ RPO WZ stwierdziła, iż nie uzupełnienie braków formalnych, uniemożliwia skierowanie wniosku do kolejnego etapu oceny. Na zmianę takiej oceny stanu faktycznego sprawy jak i ustalenie skutków nieuzupełnienia braków formalnych wniosku nie ma wpływu okoliczność, że organ w drugim piśmie z tego samego dnia, tj. dnia 29 listopada 2017 r. wezwał Skarżącą do złożenia wyjaśnień, które Strona złożyła w piśmie z dnia 7 grudnia 2017 r. W tym miejscu należy przyznać rację Skarżącej co do tego, że organ w wydanej informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z dnia 28 grudnia 2017 r. jak i w rozstrzygnięciu z dnia 14 lutego 2018 r. niezasadnie pominął okoliczność złożenia przez Skarżącą stosownych wyjaśnień, jednakże wobec faktu nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, okoliczność ta nie miała wpływu na zmianę rozstrzygnięcia. Jeszcze raz należy podkreślić, że w pierwszej kolejności organ jest zobowiązany badać czy wniosek spełnia wymogi formalne, a po stwierdzeniu, że nie występują braki formalne, ewentualnie, że zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, bada wniosek pod względem merytorycznym. Ponadto, wskazać należy, że za równoczesnym przesłaniem Skarżącej dwóch pism z tą samą datą sporządzenia, przy czym jednego dotyczącego uzupełnienia braków formalnych wniosku na wstępnym etapie, a drugiego dotyczącego złożenia odpowiednich wyjaśnień już na etapie przeprowadzania oceny kryteriów w fazie dopuszczalności mogły przemawiać chociażby względy ekonomiki postępowania o przyznanie dofinansowania.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut niewłaściwego sporządzenia załącznika do skierowanego do Skarżącej wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku. Zdaniem Skarżącej wspomniany załącznik stanowiła jedynie niewielka, niepodpisana informacja, umieszczona na drugiej stronie pisma, którą trudno zauważyć. Sąd nie może zgodzić się z taką opinią, gdyż zawarty na odwrocie pisma załącznik był łatwo zauważalny, bowiem zajmował ok. Ľ strony, napisany został standardową czcionką, wytłuszczona była informacja, że zamieszczony tekst stanowi załącznik nr 1 do pisma. Dodać należy, że z ogólnych zasad sporządzania pism, nie wynika obowiązek podpisywania jakichkolwiek załączników do pism. Dla skutecznego wniesienia pisma wymagane jest jedynie podpisanie tego pisma, a nie jego załączników. Ponadto, w ocenie Sądu zarówno wezwania jak i treść załączników zostały sformułowany w sposób jednoznaczny i zrozumiały, wobec czego na uwzględnienie nie zasługuje stwierdzenie, że Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego z powodu niejasności pisma oraz braku czytelnych procedur. Podkreślić należy, że to na Skarżącej ciążył obowiązek starannego i szczegółowego zapoznania się z treścią kierowanych do niej przez organ pism.

Nieuzasadnione, w ocenie Sądu, jest również twierdzenie Skarżącej,

że w wezwaniach nie zawarto niezbędnych pouczeń, albowiem – o czym była już mowa powyżej – organ w skierowanych do Skarżącej wezwaniach podał nie tylko termin w jakim należy dokonać żądanych czynności, ale także wskazał skutki nie wywiązania się z należytego wykonania wezwań. W przypadku wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku organ wskazał, że Skarżąca jest zobowiązana dokonać uzupełnienia dokumentacji aplikacyjnej w terminie 7 dni od dnia potwierdzenia odbioru wskazanego pisma oraz dodał, że dokumentacja aplikacyjna, która nie zostanie uzupełniona lub poprawiona w prawidłowy sposób w wyznaczonym terminie, pozostanie bez rozpatrzenia. We wezwaniu do złożenia wyjaśnień organ podał zaś, że Skarżąca jest zobowiązana do przedłożenia wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia potwierdzenia odbioru pisma pod rygorem weryfikacji wniosku na podstawie dostępnych informacji, jeśli wyjaśnienia wpłyną po wskazanym terminie.

W ocenie Sądu nie można uznać za istotne proceduralne naruszenie braku wskazania przez organ konkretnego przepisu prawa, na podstawie którego skierował

do Skarżącej wezwania, skoro wezwania te były zgodne z obowiązującym prawem, bowiem nie naruszały ani postanowień ustawy wdrożeniowej ani Regulaminu konkursu.

Reasumując, stwierdzić należy, że sposób w jaki została przeprowadzenia ocena wniosku Skarżącej zarówno na wstępnym etapie, jak i przy rozstrzygnięciu "protestu", spełniała wszystkie wymogi ustawowe, co oznacza, że została przeprowadzona w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, stosownie do zasad wyrażonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Reguły wyboru projektu ustanowione w Regulaminie konkursu zostały sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wezwania skierowane do Skarżącej były sporządzone rzetelnie i sformułowane w sposób zrozumiały.

Skoro nie budzi żadnych wątpliwości, że Skarżąca nie uzupełniła

w wyznaczonym terminie braków formalnych wniosku o dofinansowanie – czego Skarżąca nie kwestionuje - to stwierdzić należy, że zasadnie organ pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia. W takiej sytuacji, dla prawidłowości rozstrzygnięcia organu bez znaczenia pozostaje fakt złożenia przez Skarżącą, w wyznaczonym terminie, stosownych wyjaśnień w trakcie przeprowadzenia oceny kryteriów w fazie dopuszczalności.

Zatem uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzekł jak w sentencji wyroku.