Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1591/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 54 par. 1 i 5, art. 80 par. 1-3, art. 54 par. 5, art. 18
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 144, art. 124 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej także: "DIS" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] lutego 2017 r. po rozpatrzeniu zażalenia K. K. (dalej także: "Skarżący", "Zobowiązany" lub "Strona") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej także: "organ I instancji", "NUS") z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną dokonaną przez NUS na podstawie zawiadomienia z 2 listopada 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

NUS wszczął wobec majątku Skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. tytułów wykonawczych z 25 października 2016 r. o nr od [...] do [...] oraz Nr [...], Nr [...] i Nr [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. oraz okres od stycznia do sierpnia 2011 r. w łącznej kwocie należności głównej 92.721,00 zł plus odsetki za zwłokę.

W celu wyegzekwowania zaległości objętej wyżej wskazanymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniami z 2 listopada 2016 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku M. S.A. i P. S.A. Zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone Skarżącemu 16 listopada 2016 r., natomiast dłużnikom zajętych wierzytelności – dnia 3 listopada 2016 r. za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Ognivo.

Bank M. S.A. poinformował, że saldo na rachunku bankowym Skarżącego wynosiło 1.153,51 zł oraz 113,72 EUR na poczet ww. zajęcia. P. S.A. zawiadomił, że istnieją przeszkody w realizacji zajęcia spowodowane brakiem środków na rachunku.

Zawiadomieniem z 2 listopada 2016 r. NUS dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę należnego Zobowiązanemu w H. S.A. Zajęcie zostało doręczone Stronie 16 listopada 2016 r., natomiast Spółce 7 listopada 2016 r.

Pismem z 8 listopada 2016 r. pracodawca zawiadomił organ egzekucyjny, że Skarżący zakończył u niego pracę 30 kwietnia 2015 r. Jednocześnie Spółka poinformowała, że znajduje się w upadłości likwidacyjnej i posiada zobowiązania wobec Skarżącego z tytułu niewypłaconego wynagrodzenia. Syndyk w momencie regulowania zobowiązań, przekaże organowi egzekucyjnemu zajętą przez niego część wynagrodzenia Zobowiązanego.

Dziewięcioma pismami z 22 listopada 2016 r., tożsamymi w treści i odrębnymi dla każdego tytułu wykonawczego, Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Pismem z 22 listopada 2016 r. Skarżący złożył skargę na czynność egzekucyjną dokonaną przez NUS na podstawie zawiadomienia z 2 listopada 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. Banku S.A., zarzucając naruszenie art. 80 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm., dalej u.p.e.a.).

W uzasadnieniu Strona wskazała, że środek egzekucyjny został zastosowany w postępowaniu podlegającym umorzeniu na skutek zarzutów wniesionych pismami z 22 listopada 2016 r. Zdaniem Skarżącego, zawiadomienie nie zawiera pieczęci i podpisu pracownika organu egzekucyjnego. W ocenie Skarżącego, wysłanie przez organ zawiadomienia o zajęciu w formie elektronicznej nie zwalnia tego organu z obowiązku doręczenia Zobowiązanemu odpisu zawiadomienia z podpisami i pieczęcią urzędową. Strona stwierdziła, że wynik niniejszej sprawy związany jest z rozstrzygnięciami w innych sprawach. Zobowiązany wskazał przy tym, że złożył zarówno zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, odwołanie od decyzji będącej podstawą wystawionego tytułu wykonawczego, jak i zażalenie na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji.

NUS, w związku z wniesionymi przez Zobowiązanego zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z 25 października 2016 r., pismem z 29 listopada 2016 r. wystąpił do Wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, a następnie postanowieniem z [...] listopada 2016 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Skarżącego.

Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. organ egzekucyjny oddalił skargę Skarżącego z 22 listopada 2016 r. na czynność egzekucyjną, dokonaną przez NUS, na podstawie zawiadomienia z 2 listopada 2016 r., a polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. Banku S.A.

Skarżący w dniu 23 stycznia 2017 r. złożył zażalenie na postanowienie, zarzucając naruszenie:

– art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy w skardze wykazano, że czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo,

– art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ egzekucyjny do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

W uzasadnieniu zażalenia Skarżący powołał tożsame okoliczności, jak ze skargi z 22 listopada 2016 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. DIS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Na wstępie uzasadnienia DIS wskazał, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie bada się wymagalności i zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie ocenia się również prawidłowości jego prowadzenia.

Organ odwoławczy wskazał, że zastosowany przez NUS środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. Banku S.A. został wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a. Zdaniem DIS wszystkie wymogi formalne z art. 80 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. NUS zmierzając do zastosowania tego środka egzekucyjnego przesłał przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Ognivo zawiadomienie z 2 listopada 2016 r. do P. Banku S.A. W treści zawiadomienia organ egzekucyjny wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez jego zgody nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego, lecz bezzwłocznie należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Zawiadomieniem organ egzekucyjny wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia powiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty lub nieprowadzeniu rachunków bankowych zobowiązanego. Organ zawiadomił Zobowiązanego, że bez jego zgody nie wolno mu dokonywać wypłat zajętej kwoty z rachunku bankowego. Zajęcie Bank otrzymał 3 listopada 2016 r.

Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia do P. Banku S.A, NUS poinformował Skarżącego o dokonaniu zajęcia. Wydruk zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych z 25 października 2016 r. doręczono Zobowiązanemu 16 listopada 2016 r. DIS wskazał, że zajęcie z 2 listopada 2016 r. zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i zawiera elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. tj.: oznaczenie Zobowiązanego – Skarżącego, Wierzyciela - Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., organu egzekucyjnego - NUS i dłużnika zajętej wierzytelności – P. Bank S.A. W ocenie DIS zawiadomienie zawiera prawidłowo określoną podstawy prawną, tj. art. 80 § 1 u.p.e.a., który uprawnia organ do zastosowania egzekucji z rachunku bankowego. Nadto zawiadomienie zawiera prawidłowe oznaczenie numerów tytułów wykonawczych, stanowiących podstawę zajęcia tj. Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] i Nr [...]. Wskazana kwota dochodzonych należności i okres, za który należności zostały ustalone, odpowiada wartości określonej w tytułach wykonawczych. W zawiadomieniu o zajęciu organ egzekucyjny określił rodzaj i stawkę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych.

Ustosunkowując się do zarzutu Skarżącego, że zawiadomienie z 2 listopada 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostało sporządzone w sposób nieprawidłowy, gdyż m.in. nie zawiera pieczęci i podpisu pracownika organu egzekucyjnego, DIS wyjaśnił, że zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności winno być sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Stosownie do art. 67 § 1a u.p.e.a. zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1. W przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia (§ 2b art. 67 u.p.e.a.).

Organ odwoławczy wskazał, że zawiadomienie z 2 listopada 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostało opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, a następnie przesłane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Ognivo do P. Bank S.A. Dodatkowo organ egzekucyjny sporządził wydruk zajęcia i doręczył go Zobowiązanemu 16 listopada 2016 r. Zgodnie z art. 67 § 2b u.p.e.a. DIS uznał, że Skarżącemu został skutecznie i w sposób prawidłowy doręczony odpis zawiadomienia o zajęciu.

Zdaniem organu odwoławczego, Skarżący nie miał racji twierdząc, że zawiadomienie o zajęciu sporządzone i skierowane do Banku w formie elektronicznej, nie zwalnia organu egzekucyjnego z obowiązku doręczenia Zobowiązanemu odpisu zawiadomienia z podpisami i pieczęcią urzędową.

DIS wskazał, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem konkurencyjnym zarówno z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., jak i odwołaniem od decyzji wymiarowej, czy też zażaleniem na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności tejże decyzji. Organ odwoławczy nie rozpatrywał okoliczności będących podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz okoliczności kwestionujących prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych i postanowienia o nadaniu tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji DIS zanegował również stanowisko Skarżącego, że w przypadku uwzględnienia złożonych zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej konieczne będzie uwzględnienie skargi na czynności egzekucyjne.

W ocenie DIS nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut Skarżącego z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 54 § 1 i 5 u.p.e.a. Zdaniem organu II instancji, Skarżący myli ocenę zasadności oddalenia skargi na czynności egzekucyjne z wymogami dotyczącymi aktu, jakim jest postanowienie. Zdaniem DIS zaskarżone postanowienie spełnia wymogi z art. 124 § 1 i 2 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia DIS z [...] lutego 2017 r. oraz w całości poprzedzającego je postanowienia NUS z [...] grudnia 2016 r., jak i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł naruszenie:

1. art 138 § 1 pkt 1 k.p.a w zw. z art. 144 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zarzuty i argumenty zawarte w zażaleniu świadczyły o konieczności uchylenia w całości postanowienia NUS z [...] grudnia 2016 r. i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji,

2. art. 54 § 1, § 5 w zw. z art 80 §1-3 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, że czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo.

3. art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art 54 § 5 i art 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie DIS wydane na podstawie art. 54 u.p.e.a., tj. postanowienie wydane na skutek zażalenia na postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne.

Zgodnie z treścią art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5).

W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§ 5a). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (§ 6).

Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez pojęcie czynności egzekucyjnej rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne zostały zaś wymienione w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Wśród nich egzekucję z rachunków bankowych (art. 1a pkt 12 a) tiret 4 u.p.e.a.).

Zaskarżoną czynnością egzekucyjną było zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. Banku S.A.

2. Przede wszystkim należy wskazać, że prawidłowe jest stanowisko organu co do tego, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie bada się wymagalności i zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie ocenia się również prawidłowości jego prowadzenia. Ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W konsekwencji kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do tych kwestii, które podlegały ocenie organu na skutek wniesionej skargi na czynność egzekucyjną.

3. Sąd stwierdza, że – wbrew zarzutom skargi - zawiadomienie o zajęciu z dnia 2 listopada 2016 r. zostało dokonane prawidłowo.

Zdaniem Skarżącego to, że organ wysłał do banku zawiadomienie w formie elektronicznej, nie zwalnia organu egzekucyjnego z obowiązku doręczenia Zobowiązanemu odpisu zawiadomienia z podpisami i pieczęcią urzędową. Skarżący za uchybienie uważa to, że doręczone mu zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nie zawiera pieczęci i podpisu pracownika organu egzekucyjnego.

Zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności winno być sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Jednocześnie zgodnie z § 1a tego artykułu, zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1. W przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia (§ 2b art. 67 u.p.e.a.).

Zatem nie ma racji Skarżący twierdząc, że zawiadomienie o zajęciu sporządzone i skierowane do banku w formie elektronicznej, nie zwalnia organu egzekucyjnego z obowiązku doręczenia Zobowiązanemu odpisu zawiadomienia o zajęciu z podpisami i pieczęcią urzędową.

W sprawie będącej przedmiotem kontroli, zawiadomienie z dnia 2 listopada 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawiera prawidłowe oznaczenie numerów tytułów wykonawczych, oraz zostało opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, a następnie przesłane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Ognivo do P. Banku S.A. Zarazem, organ egzekucyjny doręczył Zobowiązanemu wydruk zajęcia w dniu 16 listopada 2016 r. W świetle art. 67 § 2b u.p.e.a. prawidłowe jest więc stanowisko organu, że odpis zawiadomienia o zajęciu z dnia 2 listopada 2016 r. został skutecznie i prawidłowo doręczony Zobowiązanemu.

4. Skarżący zarzuca, że tytuły wykonawcze, na podstawie których zastosowano środki egzekucyjne, zostały wystawione na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2016 r., która została w części uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] grudnia 2016 r.

Już z samej treści skargi wynika (i jest to zgodne ze stanem wynikającym z akt sprawy), że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] lipca 2016 r. będąca podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, została częściowo uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] grudnia 2016 r., a zatem już po zastosowaniu środka egzekucyjnego, którego dotyczy skarga. Ta kolejność zdarzeń nie jest przez Skarżącego kwestionowana.

Zatem, zarówno w dacie wystawienia, jak również w dacie otrzymania przez Zobowiązanego zawiadomienia z dnia 2 listopada 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. Banku S.A., decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego stanowiąca podstawę wystawienia tytułów wykonawczych była w obrocie prawnym. Jej późniejsze częściowe uchylenie nie może rzutować na ocenę prawidłowości zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Późniejsze częściowe uchylenie decyzji nie podważa prawidłowości dokonanej wcześniej czynności egzekucyjnej, tj. zajęcia dokonanego zawiadomieniem z 2 listopada 2016 r.

5. Nie jest też zasadny zarzut, że środek egzekucyjny został zastosowany wadliwie, albowiem zastosowano go w postępowaniu egzekucyjnym podlegającym umorzeniu na skutek wniesionych zarzutów.

Okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jak i okoliczności kwestionujące prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, nie podlegają rozpatrzeniu w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest bowiem środkiem konkurencyjnym ani w stosunku do zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., ani w stosunku do odwołania od decyzji wymiarowej, czy w stosunku do skargi do sądu na decyzję wymiarową. Takie stanowisko jest zgodne z poglądami prawnymi zaprezentowanymi w wyroku NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13, w świetle których zarzuty nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne, bowiem rozpatrzenie takiego żądania byłoby próbą obejścia prawa i naruszyłoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Skarga na czynność egzekucyjną jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i służy tylko i wyłącznie do poddania kontroli prawidłowości zastosowanej czynności egzekucyjnej. Skarga na czynności egzekucyjne winna być zatem rozpatrywana niezależnie od ewentualnego postępowania w trybie art. 33 u.p.e.a., a także niezależnie od postępowania wymiarowego dotyczącego zobowiązania podatkowego.

Podzielając w całości te poglądy NSA stwierdzić należy, że – jak wynika z samej skargi oraz z treści zaskarżonego postanowienia - Skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia zarzutów. Kwestia oceny zasadności zarzutów leży poza zakresem niniejszej sprawy.

6. Wobec powyższego, niezasadne są zarzuty naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art 54 § 5 i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

7. Reasumując, w ocenie Sądu zarzuty i argumentacja Skarżącego wskazująca na wadliwość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie o zgodności z prawem zastosowanego środka egzekucyjnego i działań podejmowanych w celu jego zastosowania, to jest czynności egzekucyjnej. Środek egzekucyjny zastosowany w niniejszej sprawie został przewidziany w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 4 u.p.e.a., został też zachowany tryb przewidziany do jego zastosowania (art. 80 § 1 – 3 u.p.e.a.).

Zarzucane w skardze uchybienia zdaniem Sądu zatem nie wystąpiły. Tym samym bezzasadny był zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Zarazem, Sąd nie dopatrzył się innych uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Dlatego po rozpoznaniu [zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a.] sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, skarga została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.