Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 262/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 c ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi E. [...] Spółki z o.o. w L. na negatywną ocenę wniosku wydaną przez Zarząd Województwa P. w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu dotyczącego budowy elektrowni wiatrowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. [...] Spółka z o.o. w L. (dalej powoływana jako: "skarżąca Spółka"), w dniu 13.10.2011 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p.n. "Budowa elektrowni wiatrowej [...]" w ramach Osi priorytetowej V Rozwój infrastruktury ochrony środowiska, Działanie 5.2 Rozwój lokalnej infrastruktury ochrony środowiska, ogłoszony przez Zarząd Województwa Podlaskiego, działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Podlaskiego na lata 2007- 2013.

Wniosek przeszedł pozytywnie ocenę formalną i został skierowany do oceny merytorycznej.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r., skarżąca Spółka została poinformowana, że na etapie oceny merytorycznej wniosek został odrzucony wobec niespełnienia trzech kryteriów:

– wydatki kwalifikowane projektu są zgodne z zasadami działania, precyzyjnie określone, racjonalne i niezbędne do realizacji celów projektu,

– wykonalność techniczna projektu,

– projekt nie wywołuje negatywnego wpływu na realizację polityk horyzontalnej UE wynikających z Rozporządzenia Rady WE nr 1083/2006.

Z powyższą oceną nie zgodziła się skarżąca Spółka i w złożonym proteście podważyła sposób oraz wyniki oceny merytorycznej, w zakresie negatywnie ocenionych kryteriów. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. Departament Zarządzania RPOW poinformował skarżącą Spółkę, iż podniesione w proteście zarzuty

są niezasadne.

W odwołaniu od powyższej oceny, skarżąca Spółka ponownie zakwestionowała prawidłowość przeprowadzonej oceny wniosku o dofinansowanie, w odniesieniu do trzech zakwestionowanych kryteriów oraz podważyła kompetencje osób, które dokonały oceny i rozpatrzyły protest. Skarżąca Spółka wskazała także

na wątpliwości w zakresie przejrzystości procedur dla programów pomocowych, zaś wobec osób oceniających projekt zarzut swobodnego traktowania ram kryteriów oraz błędnej analizy dokumentów aplikacyjnych.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...] Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa P., negatywnie rozpatrzył odwołanie skarżącej Spółki.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołania, Instytucja Zarządzająca wskazał, że ocena kryterium badającego zgodność wydatków kwalifikowalnych projektu z zasadami działania oraz ich racjonalność przeprowadzona przez dwóch niezależnych ekspertów była zbieżna. Obydwaj oceniający odpowiedzieli negatywnie na jedno z pięciu pytań szczegółowych przypisanych do kryterium, tj.: Czy Wnioskodawca przedstawił metodologię oszacowania wydatków? Organ podkreślił, że skarżąca Spółka była zobowiązana

do opisania, w oparciu o jakie założenia/kalkulacje/badanie rynku przyjęła taką, a nie inną wartość turbiny, czego we wniosku zabrakło. Było to tym bardziej istotne,

że udział przedmiotowego urządzenia, stanowiącego trzon całego przedsięwzięcia,

w kosztach kwalifikowalnych projektu ogółem stanowi blisko 90%. Owszem, skarżąca Spółka nie miała obowiązku przedkładać dokumentacji aplikacyjnej oferty konkretnego dostawcy turbiny, jednakże musiała przedstawić metodę, na podstawie której oszacowała jej wartość, nawet jeżeli odpowiadała ona średnim, rynkowym wartościom takiej turbiny. Podkreślono, że skarżąca Spółka w odwołaniu nie wskazała istotnych dla oceny omawianego kryterium treści, zamieszczonych

w dokumentach aplikacyjnych, które zostały pominięte przez ekspertów. Obarczyła natomiast odpowiedzialnością za braki i uchybienia w przedmiotowym zakresie osoby zaangażowane w ocenę wniosku oraz podważył przyjęty system realizacji RPOWP.

Odnośnie zarzutów dotyczących wykonalności technicznej projektu, organ wskazał, że dwaj z oceniających ekspertów zgodnie uznali, że wniosek nie spełnia tego kryterium. Obydwaj oceniający wskazali na rozbieżności pomiędzy numerami działek wymienionymi w przedłożonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...].08.2009 r., a wskazanymi w decyzji

z dnia [...].07.2010 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Z pierwszej decyzji wynika, że inwestycja będzie realizowana na działkach o nr [...] oraz [...] położonych w obrębie miejscowości A., gmina C. Łączna powierzchnia przeznaczona pod inwestycję (place, fundamenty, drogi, itd.) ma nie przekroczyć powierzchni 5.000 m2. Natomiast z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wynika, że przedsięwzięcie polegające na budowie elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przebudową drogi gminnej będzie zlokalizowane na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Z przepisów prawa budowlanego wynika, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę powinna dotyczyć terenu/obszaru poddanego analizie na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W omawianym przypadku występują rozbieżności w tym zakresie, tzn. decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje sześć w/w działek, z których tylko dwie są działkami wskazanymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, organ zaznaczył, że jeden

z oceniających dodatkowo zauważył, że w dokumentacji aplikacyjnej brakuje szczegółowych informacji nt. planowanych robót budowlanych oraz miejsca ich realizacji. Natomiast w wielu miejscach zamieszczono szczegółowy opis turbiny wiatrowej. Oceniający stwierdzili także rozbieżności w przedłożonej dokumentacji

w zakresie umiejscowienia transformatora. Brak kompleksowych danych utrudniał identyfikację planowanych w ramach przedsięwzięcia kolejnych działań i ocenę ich zasadności.

Zdaniem organu, to w interesie skarżącej Spółki leżało właściwe przygotowanie dokumentacji aplikacyjnej oraz dopilnowanie, aby decyzje administracyjne, które dołącza do wniosku o dofinansowanie były zgodne

z obowiązującym prawem. Zaznaczył, że oceniający nie zakwestionowali prawidłowości wydanych decyzji administracyjnych, niemniej jednak, jeśli przedsiębiorca zamierza realizować projekt z udziałem środków publicznych nie może mieć miejsca sytuacja, że dokumenty aplikacyjne są sprzeczne lub niespójne. Podkreślił, że jeżeli zostanie stwierdzona na którymkolwiek etapie procedowania niezgodność dołączonego dokumentu z obowiązującym prawem, niespójność, wzajemna sprzeczność, czy innego rodzaju uchybienie, Instytucja Zarządzająca danym programem operacyjnym może odmówić udzielenia wsparcia ze środków publicznych.

W zakresie trzeciego zakwestionowanego kryterium, dotyczącego realizacji polityk horyzontalnych UE, Instytucja Zarządzająca wskazała, że jeden

z oceniających uznał, że skarżąca Spółka nie uzasadniała wiarygodnie pozytywnego wpływu na realizację polityki równości szans oraz społeczeństwa informatycznego. Uzasadnienie dla pozytywnego wpływu projektu na politykę ochrony środowiska oraz politykę efektywności energetycznej, nie było kwestowane przez oceniających. Instytucja podkreślił, że skarżąca Spółka we wniosku o dofinansowanie zadeklarowała pozytywny wpływ na wszystkie polityki horyzontalne, poza polityka konkurencji, dla której wskazała wpływ neutralny. Odnosząc powyższe do polityki równości szans, budowa elektrowni wiatrowej i związane z tym zatrudnienie jednego pracownika, z poszanowaniem równości szans i zapobieganiu dyskryminacji, nie świadczy o pozytywnym wpływie projektu na realizację tej polityki. Zaznaczyła,

że powyższe może być postrzegane jako respektowanie w tej kwestii zaleceń wynikających z Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11.07.2006 r., a zatem ma charakter neutralny. Uzasadnienie przez skarżącą Spółkę pozytywnego wpływu na tę politykę nie było wiarygodne, szczególnie, że w tym zakresie aplikujący powinien wskazać odpowiednie działania w celu zapobiegania dyskryminacji

ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, religię, światopogląd, niepełnosprawność lub wiek.

Na powyższą informację skarżąca Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając w zakresie dokonanej oceny naruszenie prawa materialnego:

– art. 26 i 30 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. nr 84, poz. 712 ze zm., dalej powoływana jako u.z.p.p.r.), polegające na wykroczeniu poza ustawowe kryterium rzetelności w procesie oceny wniosków i realizacji konkursu, niedochowanie zasadzie bezstronności oraz niezapewnieniu należytej przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie wniosków — a tym samym swobodne operowanie przez oceniających treściami zawartymi w przedłożonej dokumentacji czego wynikiem są skrajnie różne

(ze sobą sprzeczne) oceny i uzasadnienia w tym samym kryterium

w odniesieniu do tych samych elementów wniosku,

– art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej powoływana jako "u.o.o.ś"), w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów

z dnia 9 listopada 2004 r. sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu

o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.) oraz dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne

na środowisko naturalne (Dz. U. UE L 1985, Nr 175, s.40) polegające

na nieuprawnionej analizie i kwestionowaniu rozstrzygnięć decyzji administracyjnych wydanych w świetle prawa przez właściwy organ, rozstrzyganie kwestii nie leżących w kompetencji Instytucji Zarządzającej oraz osób oceniających na niekorzyść spółki i w konsekwencji nieuprawnione wejście w rolę innego organu,

– art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010, Nr 243, poz. 1623, ze zm.), polegające na nieuprawnionym wejściu w rolę organu administracji właściwego z punktu widzenia prawa budowlanego oraz polegającego na zastosowaniu w sprawie niewłaściwej wykładni przepisów, kwestionowanie prawidłowości decyzji administracyjnych nie mając do tego uprawnienia oraz w konsekwencji na niedozwolonym przerzuceniu na spółkę niekorzystnych skutków wcześniej postawionych nieuprawnionych tez,

– uchwały Komitetu Monitorującego nr 16/09 z dnia 22.10.2009 r. poprzez jej niewłaściwą wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania -przeprowadzenie oceny projektu niezgodnie z treścią i istotą kryteriów, wkroczenie poza obszar określony kryteriami i podlegający ocenie.

Skarżąca Spółka zarzucił również naruszenie obowiązujących zasad postępowania i przyjętych norm oceny wniosków określonych Wytycznymi RPOWP 2007-2007, Regulaminem KOP oraz Przewodnikiem po kryteriach wyboru projektów dla działania 5.1 i 5.2 - prowadzące w rezultacie do nieprawidłowego przeprowadzenia oceny projektu skarżącej Spółki w zakresie trzech kryteriów,

na podstawie, których wniosek został oceniony negatywnie.

W odpowiedzi na skargę, Instytucja Zarządzająca - Zarząd Województwa [...] w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępnie należy zaznaczyć, że podstawowe zasady wydawania tego typu rozstrzygnięć, a także możliwość ich skażenia do sądu administracyjnego, określone zostały w przepisach ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 (w dalszej części powoływanej w skrócie "u.z.p.p.r."). W przywołanym akcie prawnym ustawodawca w sposób szczególny określił również zasady postępowania w tego typu sprawach przed sądem administracyjnym. Z przepisu art. 30e u.z.p.p.r. wynika, że tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 (przywoływanej dalej w skrócie "u.p.p.s.a."), określone dla aktów lub czynności,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem jednakże art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 u.p.p.s.a. Między innymi w przepisach u.z.p.p.r. ustawodawca wprowadził odmienny, w porównaniu do u.p.p.s.a., katalog rozstrzygnięć wydawanych w tego typu sprawach przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co jednak najważniejsze, przepisy u.z.p.p.r. nie zmieniły funkcji sądów administracyjnych w rozpatrywaniu tych spraw. Podobnie, jak w innych sprawach, sądy te sprawują funkcję kontrolną nad działalnością instytucji oceniających wnioski o dofinansowanie projektów ze środków Unii Europejskiej,

a jedynym kryterium owej kontroli jest zgodność z prawem (zob. art. 184 Konstytucji RP, a także art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Powyższe oznacza jednocześnie,

że w sprawie będzie miał zastosowanie także art. 134 § 1 u.p.p.s.a, zgodnie

z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, rozpatrując tego typu sprawy nie może zastępować instytucji odpowiedzialnych za realizację programów operacyjnych w ocenianiu wniosku o dofinansowanie. To właściwa instytucja dokonuje takiej oceny, natomiast sąd administracyjny, w ramach przyznanych mu kompetencji, może i powinien skontrolować jej zgodność z prawem. Potwierdza to brzemiennie art. 30c ust. 3 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, z którego wynika, że sąd po rozpatrzeniu tego typu sprawy może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając,

że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Kontrolując prawidłowość wydanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Tym ostatnim trudno nadać walor przepisów prawa powszechnie obowiązującego, niemniej jednak można uznać

je za rozwinięcie normatywnych kryteriów rzetelności i bezstronności oceny,

o których to kryteriach mowa w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r.

Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy, Sąd stwierdza,

iż w sprawie nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy prawa.

Podniesione przez skarżącą Spółkę zarzuty dotyczą trzech podstawowych kwestii: (1) związanych z oceną kryterium merytoryczno-technicznym ogólnym - wydatki kwalifikowane projektu są zgodne z zasadami działania, racjonalne

i niezbędne do realizacji celów projektu, (2) związanych z techniczną wykonalnością projektu oraz (3) oceny, czy projekt nie wywołuje negatywnego wpływu na realizację polityk horyzontalnych UE. W ocenie Sądu podniesione zarzuty nie zasługują

na uwzględnienie i nie mają oparcia w dokumentacji konkursowej.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących kryterium merytoryczno-technicznego, w szczególności oceny, czy skarżąca Spółka przestawiła metodologię oszacowania wydatków, zgodzić się należało z Instytucją Zarządzającą, że takiej metodologii skarżąca Spółka nie przestawiła. Treść dokumentacji aplikacyjnej nie wskazuje, według jakiej metody skarżąca Spółka oszacowała koszt zakupu turbiny, czy też jakimi kryteriami się kierowała, szacując wysokość tego wydatku. Zgodzić się należy z Instytucją Zarządzającą, że mając na uwadze zasadę racjonalności ponoszenia wydatków, obowiązkiem skarżącej Spółki było uzasadnienie, dlaczego oszacował koszt zakupu turbiny na taką a nie inną kwotę, szczególnie, że zakup turbiny był głównym wydatkiem projektu, na który przypadka ponad 90% wydatków. Podkreślić należy, iż zarówno Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie, jak

i Przewodnik po kryteriach wyboru projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013 (...) wyraźnie wskazywały, iż przedstawienie sposobu (metodologii) oszacowania wszystkich wydatków jest niezbędne. Tymczasem skarżąca Spółka w złożonym wniosku przedstawiła jedynie cenę, po której zamierza zakupić turbinę, wymienia jej nazwę, nie wyjaśniając zasadności przyjęcia tejże kwoty. Wskazała, że zamierza zakupić turbinę VESTAS V90 za kwotę netto 9.696.000 zł, nie uzasadniając na jakiej podstawie przyjęła tę wartość jako finansowo uzasadnioną. Owszem, jak wynika

z przeprowadzonej oceny, wartość turbiny przedstawiona przez skarżącą Spółkę odpowiada średniej wartości rynkowej, jednakże nie oznacza to, że skarżąca Spółka przedstawiła uzasadnienie dla tejże wartości. W szczególności skarżąca Spółka nie zaprezentowała na przykład: ceny innych tego rodzaju turbin dostępnych na rynku.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca Spółka stwierdza, że w tym zakresie "przyjęła metodologie oszacowania ceny w oparciu o analizę powszechnie obowiązującej

i znanej na rynku dla tego modelu turbiny". Jednakże powyższe stwierdzenie nie znajdują się w przedłożonych dokumentach aplikacyjnych, podlegających ocenienie niezależnych ekspertów, zaś zgodnie z zasadami przeprowadzania konkursów,

na etapie procedury odwoławczej, czy też skargi do sądu, nie można przedkładać

i uzupełniać dokumentacji konkursowej.

W ocenie Sądu, również w zakresie kryterium wykonalności technicznej projektu, ocena dokonana przez Instytucję Zarządzającą, przedłożonego przez skarżącą Spółkę wniosku o dofinansowanie, była prawidłowa i zgodna

z obowiązującym prawem.

W zakresie powyższego kryterium, oceniający wniosek odpowiedzieli negatywnie na pytania nr 1, 2, 4 i 6: Czy projekt jest gotowy do realizacji, w tym pod kątem formalnym i prawnym?, Czy wnioskodawca posiada niezbędne prawa własności, pozwolenia, licencje itp. niezbędne w realizacji projektu lub czy uzyskanie odpowiednich praw, pozwoleń, licencji itp. zostało w projekcie uwzględnione i jest wysoce prawdopodobne?, Czy harmonogram realizacji projektu jest racjonalny

i wykonalny?, Czy dołączona do wniosku dokumentacja OOŚ została sporządzona zgodnie z dyrektywami UE, prawem krajowym oraz wytycznymi MRR w tym zakresie?.

Zasadniczym powodem negatywnej oceny projektu w tym kryterium była okoliczność, że pomiędzy treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a treścią decyzji zatwierdzającej projekt budowlany

i udzielającej pozwolenia na budową zaistniała rozbieżność w obszarze realizacji przedsięwzięcia - decyzja środowiskowa obejmowała obszar działek o nr [...] i [...], natomiast decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia

na budowę obejmowała działki o nr [...], [...], [...], [...] i [...]. W związku z powyższym, oceniający przyjęli, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest zgodna z decyzją środowiskową, mimo że przepis art. 86 u.o.o.ś. wyraźnie wskazuje, że decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu

na budowę. Zdaniem oceniających, jest to przeszkoda natury prawnej, budząca uzasadnioną wątpliwość, czy projekt zostanie zrealizowany zgodnie z prawem krajowym, a zwłaszcza wspólnotowym.

Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 25 pkt 1 oraz art. 26 pkt 1 u.z.p.p.r., Instytucja Zarządzająca RPOWP odpowiada za prawidłową realizację programu operacyjnego i wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 r. Obowiązkami tymi, są między innymi wynikające z art. 60 lit. a rozporządzenia Rady, zapewnienie, że wybierane projekty spełniają wymagane zasady wspólnotowe i krajowe, przez cały okres ich realizacji. Jak wskazał NSA

w wyroku z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 539/10, wykonanie tych obowiązków nie jest uzależnione od tego na jakim etapie oceny znajduje się projekt, co oznacza, że nie ma przeszkód wynikających z prawa powszechnie obowiązującego do wskazania ewentualnych naruszeń prawa na najwcześniejszym etapie oceny projektu, jeżeli takie zostały dostrzeżone. Pogląd, że dokumentacja dotycząca oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podlega kontroli Instytucji Zarządzającej nie tylko pod kątem kompletności, ale również zgodności z prawem znajduje potwierdzenie także w innych orzeczeniach sądów administracyjnych - wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt II GSK 965/10, wyrok WSA w Szczecinie z 23 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 1012/10.

W świetle powyższego przyjąć należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, Instytucja Zarządzająca miała kompetencje do oceny zgodności z prawem przedłożonej dokumentacji, w tym decyzji dotyczących środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia i decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi, w tym zakresie ocena, że przedłożona dokumentacja nie odpowiada wymogom prawa,

w żadnym razie nie podważa "prawomocności" czy "ostateczności" przedłożonych decyzji, a jedynie wskazuje, że pomiędzy obiema decyzjami występuje rozbieżność, co do obszaru inwestycji. Zaznaczyć należy, iż wykazanej przez Instytucję Zarządzającą rozbieżności, co do obszaru inwestycji nie kwestionowała skarżąca Spółka, a zatem, to w jej interesie, było wyjaśnienie w odpowiednich organach, przed złożeniem dokumentacji konkursowej, tej kwestii. Powyższych czynności skarżąca Spółka nie podjęła, nawet w terminie późniejszym, na etapie procedury odwoławczej. Jak słusznie wskazała Instytucja Zarządzająca, to w interesie skarżącej Spółki leżało właściwe przygotowanie dokumentacji aplikacyjnej oraz dopilnowanie, aby decyzje administracyjne, które dołącza do wniosku o dofinansowanie nie były ze sobą sprzeczne i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Tym samym należało zgodzić się z Instytucją Zarządzającą, że dołączona

do wniosku dokumentacja dotycząca oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, nie została sporządzona zgodnie z obowiązującym prawem. W świetle powyższego, podniesione w skardze zarzutu dotyczące naruszenia art. 26, art. 30 u.z.p.p.r. oraz art. 72 u.o.o.ś., należało uznać za niezasadne. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573

ze zm.), Sąd pragnie wskazać, że powyższe rozporządzenie utraciło moc z dniem

15 listopada 2010 r. (na mocy art. 173 ust. 1 u.o.o.ś.), dlatego też nie mogło być

w żaden sposób naruszone przez Instytucję Zarządzającą przy ocenie wniosku skarżącej Spółki, która to ocena miała miejsce w 2012 r.

Podobnie należało ocenić zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia kryterium wpływu projektu na realizację polityk horyzontalnych UE. Zgodzić się należy z Instytucją Zarządzającą, że skarżąca Spółka, mimo że zadeklarowała,

że projekt będzie miał pozytywny wpływ na wszystkie polityki horyzontalne tego nie wykazała we wniosku, w odniesieniu do polityki równości szans oraz społeczeństwa informacyjnego. Oceniający stwierdzili, że wpływ inwestycji na realizację tych polityk horyzontalnych jest neutralny, a tym samym uznali, że planowane działania inwestycyjne, nie wykroczą poza obowiązujące wszystkich uczestników rynku uregulowania prawne, przysparzając w ocenianych obszarach wartość "dodaną". Podkreślić należy, że skarżąca Spółka nie miała obowiązku wykazania, że projekt będzie wywierał pozytywny wpływ na te obszary, wystarczyło wykazać, że taki wpływ jest co najmniej neutralny. Skoro jednak wskazała na pozytywny wpływ, to miała obowiązek to racjonalnie uzasadnić, czego w niniejszej sprawie nie uczyniła.

Z pewnością nie może świadczyć o pozytywnym wpływie na politykę równości szans stwierdzenie skarżącej Spółki, że " rozwój energetyki wiatrowej, przyczynia się

do tworzenia miejsc pracy w wielu sektorach - w szczególności w firmach zajmujących się produkcją elektrowni, podzespołów, developingiem projektów

w przedsiębiorstwa około branżowych", jeżeli zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru projektów w ramach RPOWP 2007-2012, pozytywny wpływ na politykę równości szans polega na podjęciu określonych działań, które przyczynią się

do założonych efektów - postawa czynna, a nie bierna np. dostosowanie infrastruktury Wykonawcy lub regulaminu pracy do potrzeb osób niepełnosprawnych, zapobieganie wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, religijne, światopogląd, niepełnosprawność lub wiek.

W ocenie Sądu, uzasadnienia stanowisk osób oceniających projekt oraz informacji Instytucji Zarządzającej są logiczne, przekonujące i wyczerpujące. Dokonana ocena, co do poszczególnych kryteriów znajduje potwierdzenie

w załączonych do wniosku dokumentach oraz stanowiskach ekspertów. W sprawie zagwarantowano reguły bezstronności i rzetelności poprzez udział w ocenie projektu dwóch niezależnych ekspertów. Nie można się zgodzić ze skarżącą Spółką,

że ocena projektu odbywała się przy braku przejrzystości reguł. Reguły składania aplikacji do dofinansowania, listę kryteriów, wymagania co do spełnienia poszczególnych kryteriów oraz zasady procedury, wynikają z dostępnych stronie dokumentów w postaci m.in. Przewodnika po kryteriach wyboru projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa V. Działanie 5.1 i 5.2. oraz Regulaminu Oceny i Wyboru projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa V, Działania 5.1 i 5.2. - Projekty z zakresu wykorzystania odnawialnych źródeł energii. W dokumentach tych jasno i czytelnie wskazano poszczególne etapy procedury naboru i klarownie określono następstwa braków, błędów, niedociągnięć

na poszczególnych etapach procedury. Instytucje rozpatrujące środki odwoławcze

na etapie przedsądowym odniosły się do zarzutów skarżącej Spółki, wyjaśniając przyczyny uznania za niespełnione poszczególnych kryteriów. Przy czym kryteria te, zostały określone w dokumentacji konkursowej w sposób jednoznaczny, nie pozostawiający wątpliwości co do ich interpretacji.

Reasumując, Sąd stwierdza, że przeprowadzona w sprawie ocena wniosku skarżącej Spółki jest prawidłowa, jest oceną rzetelną, bezstronną i mającą swoje logiczne uzasadnienie. Prawidłowości tej oceny, dokonanej przez Instytucję Zarządzającą, nie podważają podniesione w skardze zarzuty.

Nie znajdując, zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd w oparciu

o przepis art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.