Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1260/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 4 września 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 lipca 2019 r. znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. i M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną tj. instalacją energetyczną zalicznikową poprzez wykonanie wcinki w istniejący kabel i wprowadzenie obustronne od zestawu złączowo-pomiarowego ZK2a-1P w granicy działki kablem ziemnym YKY 4x10 mm do tablicy rozdzielczej w budynku, przyłącze do istniejącej studzienki gminnej sieci kanalizacji sanitarnej, instalacja wodociągowa z projektowanej studni kopanej, utwardzenie terenu (dojście, dojazd, miejsce na pojemnik do gromadzenia odpadów stałych) na dz. nr ewid. [...], [...] w miejscowości P., gmina J..

Organ wyjaśnił, że wydana wcześniej w przedmiotowej sprawie decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 14 stycznia 2019 r. została uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia 14 marca 2019 r., a sprawa została przekazana do organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ wskazał, że z uwagi na to, iż lokalizacja przedmiotowego budynku narusza § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.; dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), Starosta [...] postanowieniem z dnia 5 października 2018 r. udzielił zgody na odstępstwo od warunków technicznych, polegające na lokalizacji projektowanego budynku w odległości od 0,00 m do 0,90 m od strony działki nr ewid.[...] z zastosowaniem ściany oddzielenia przeciwpożarowego, ze względu na konieczność zachowania odległości 3 m od skrajnego przewodu linii energetycznej średniego napięcia, w związku z warunkami uzgodnienia branżowego z T. D. S.A. z dnia 29 maja 2018 r.

Dalej wskazano, że budynek projektuje się na działce wąskiej o szerokości ok. 14,48 m. Z uwagi na zapewnienie światła dziennego do pomieszczeń na pobyt stały mieszkańców, budynek jest usytuowany w odległości 4,0 m od granicy dz. ewid. nr [...], co umożliwia wykonanie otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej ścianie budynku od strony zachodniej. Od strony działki ewid. nr [...] przebiega linia sieci energetycznej SN, w związku z czym budynek zaprojektowano w odległości 3 m od skrajnych przewodów, z zastosowaniem ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki nr ewid.[...], w zbliżeniu do granicy tej działki.

Następnie wyjaśniono, że działki inwestycyjne nr ewid. [...] oraz nr [...] położone są w terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. w części obejmującej sołectwa: [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy J. N. [...] r. z dnia 22.03.2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 11.05.2004 r.) zmienionego uchwałą Rady Gminy J. Nr [...] z dnia 20 października 2010r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 1.12.2010 r.). Organ stwierdził, że zgodnie z powołanym wyżej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nieruchomość objęta projektowaną inwestycją może być zagospodarowana w sposób proponowany przez inwestorów. Inwestycja nie jest położona w obszarach NATURA 2000 i w ich bezpośrednim sąsiedztwie.

Organ stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, zawiera informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także wymagane zaświadczenia. Został sporządzony przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi. Do dokumentacji projektowej dołączono, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego organ orzekł o udzieleniu pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. Ł.. Podniósł, że Starosta [...] udzielił inwestorom pozwolenia na budowę pomimo tego, że projekt budowlany nie spełniał wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołujący zarzucił sprzeczność z § 12 tego rozporządzenia. Ponadto, zdaniem odwołującego, naruszono zasady zawarte w art. 7, 9, 77, 107 k.p.a. Starosta [...] w postanowieniu dotyczącym odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych oraz w skarżonej decyzji nie wyjaśnił dostatecznie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi "przypadek szczególnie uzasadniony", o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji Starosty [...] oraz postanowienia z 5 października 2018 r. znak: [...], dotyczącego zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.

Decyzją z dnia 4 września 2019 r. znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie była odpowiedź na pytanie, czy Starosta [...] wydając zaskarżone rozstrzygnięcie prawidłowo zastosował dyspozycję art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Celem powołanego przepisu jest umożliwienie modyfikacji szczegółowych i bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, ale wyłącznie w wyjątkowych stanach faktycznych, a więc takich, w których nie jest możliwe zastosowanie, z uwagi na różnego rodzaju okoliczności, obowiązujących przepisów.

Organ odwoławczy ustalił, że w przedmiotowej sprawie planowany budynek zlokalizowany ma być na wąskiej działce nr [...], której szerokość nie przekracza 16 m. Usytuowany ma być w odległości zmiennej od 0,00 m, do 0,90 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości od 4 m do 4,48 m od granicy działki nr [...]. Na działce sąsiedniej tj. nr [...] znajduje się linia energetyczna SN, która biegnie nierównolegle do granicy działki inwestycyjnej oraz przecina ją w jej wschodniej i północnej części. W myśl § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej.

W zaistniałej sytuacji, biorąc pod uwagę obecny przebieg linii energetycznej SN, zachodzi konieczność lokalizacji projektowanego budynku równolegle do jej przebiegu z zachowaniem minimalnej odległości od skrajnego przewodu 3,0 m. Linia ta przebiega pod skosem do granicy działki inwestycyjnej, zatem zachowując warunki uzgodnienia z zarządcą sieci tj. uzgodnienie T. D. z dnia 29 maja 2018 r., niemożliwe jest sytuowanie tego budynku w granicy działki na całej jego szerokości projektowanej ściany budynku. Organ zwrócił również uwagę, że taka lokalizacja budynku umożliwi wykonanie otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej ścianie od strony zachodniej. Zgodnie z uzgodnieniem jw. w pasie po 3,0 m od skrajnych przewodów występuje brak możliwości lokalizacji budynku zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 3. Co więcej ściana w elewacji wschodniej, w zbliżeniu stanowić będzie wymagania, jak dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI 60.

Podkreślono, że planowana inwestycja nie spowoduje ograniczeń w przyszłym zagospodarowaniu działki odwołującego tj. nr [...]. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieruchomość ta zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem RP - tj. tereny użytków rolnych, na którym nie ma możliwości zabudowy. Nawet w przypadku zmiany przeznaczenia tej działki na cele budowlane, planowana inwestycja nie ograniczy możliwości zabudowy tej działki, gdyż z uwagi na przebieg linii energetycznej konieczne będzie odsunięcie budynku o 3 m od jej skrajnych przewodów. Jednocześnie zaznaczono, że sieć energetyczna, biegnie nierównolegle względem działki i około 45 m od drogi (tj. działka nr [...]) przecina granicę działki biegnąc po nieruchomości inwestora. Zatem w związku z powyższym, w przypadku przyszłej zabudowy odwołujący ma większą możliwość budowy od miejsca gdzie sieć energetyczna przecina jego działkę. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowe odstępstwo zostało prawidłowo udzielone, gdyż nie stanowi naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, oraz nie spowoduje zagrożenia życia ludzi ani bezpieczeństwa mienia.

Organ odwoławczy stwierdził również, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy J. w części obejmującej sołectwa: [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. Nr [...] w dniu 22 marca 2004 r. Działka inwestycyjna posiada także dostęp do drogi publicznej gminnej nr ewid. [...] poprzez istniejący zjazd indywidualny, co wypełnia dyspozycję § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto, inwestycja ta została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Końcowo organ zwrócił uwagę, że co prawda zaskarżone postanowienie z dnia 5 października 2019 r. znak: [...] nie zawiera szczegółowego uzasadnienia, jednakże znajduje się ono w decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. Ł.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wobec projektu, który przewiduje zabudowę w odległości mniejszej od granicy z działką nr [...] niż to wynika z tego paragrafu;

2. art. 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez wydanie przez Starostę N. postanowienia z dnia 5 października 2018 r. o udzieleniu odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych mimo niewypełnienia przesłanek ustawowych pozwalających na wydanie takiego odstępstwa, w szczególności pomimo braku wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku" dla udzielenia odstępstwa;

3. przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo braku przeprowadzenia wszystkich koniecznych dowodów i w wyniku zaniedbań przedwczesne i nieprawidłowe uznanie, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek dla udzielenia odstępstwa od powszechnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego, w tym rozporządzeń wykonawczych do ustawy Prawo budowlane.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 4 września 2019 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 5 lipca 2019 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.

Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. dalej jako p.b.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wyżej wymagań. Z drugiej strony, w razie ich niespełnienia zachodzi konieczność wydania rozstrzygnięcia odmownego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, tj. Sąd stwierdził, że organy przeprowadziły należycie postępowanie wyjaśniające, ustalając prawidłowo, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wydania pozwolenia na budowę.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie stwierdzono naruszenia przepisów §12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem prawidłowo udzielono zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, pozwalające na wykonanie w projektowanym budynku na działce nr [...] ściany bez okien i drzwi w odległości od 0,00 m do 0,90 m od granicy tej działki budowlanej (od strony działki nr [...]).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 p.b., w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych, oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Jest to szczególna instytucja prawa budowlanego, albowiem polega na wyrażeniu zgody na niezastosowanie w indywidualnym przypadku określonego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Rację ma skarżący, wskazując, że główną przesłanką udzielenia odstępstwa jest "szczególnie uzasadniony przypadek". Szczególność tego przypadku nie może być, z pewnością, utożsamiona tylko z wolą inwestora.

Ocena, czy w danej sytuacji ma miejsce taki "szczególnie uzasadniony przypadek", należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej, które powinny jej dokonać w oparciu o analizę materiału sprawy, w tym treści przepisu, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowania nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt, stanu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, a nadto w oparciu o ocenę proponowanych rozwiązań w świetle wiedzy technicznej. Organy administracji muszą przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 p.b. każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której wykaże swoje prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, co obejmuje poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II OSK 1353/17, orzeczenia.nsa.gov.pl), uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., to nie interesy prywatne, będące pod ochroną prawa prywatnego (cywilnego), lecz publiczno-prywatne, leżące również w sferze prawa publicznego. Organ administracji publicznej nie rozstrzyga zatem w tym zakresie kwestii o charakterze cywilnoprawnym należących do właściwości sądów powszechnych. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Należy dokonać w tym zakresie wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Oznacza ono uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1090/05; 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, organy administracji wykazały w przedmiotowej sprawie, że zachodzą tu szczególne okoliczności związane są z szerokością działki oraz przebiegiem linii energetycznej, od której należy odsunąć zabudowę na odległość 3 m, co uniemożliwia lokalizację zabudowy zgodnie z przepisami §12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Uwarunkowania techniczne związane z przebiegiem linii energetycznej znajdują odzwierciedlenie w stanowisku T. D. S.A. z dnia 29 maja 2018 r. oraz w dokumencie pt. Analiza techniczna dotyczącym zbliżenia projektowanego budynku mieszkalnego do istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV Typu AFL sporządzonym przez mgr. inż. M. J. posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych z maja 2018 r.

Zabudowa wąskiej działki – w zakresie zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej – jest traktowana przez prawodawcę szczególnie i odnosi się do niej § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Przepis ten, podobnie jak §12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, nie mógł być podstawą lokalizacji budynku wzdłuż granicy działki, albowiem granica nie przebiega równolegle do ww. linii energetycznej. Słusznie uwzględniono przy tym, że proponowane umiejscowienie budynku da możliwość wybudowania zachodniej ściany z oknami, jako że po tej stronie zachowana jest odległość 4 m, a po stronie nieruchomości skarżącego i tak na dzień wydania decyzji istniało ograniczenie w postaci przebiegu linii energetycznej, która przecina nieruchomość skarżącego, znacznie ograniczając możliwość jej wykorzystania na cele budowlane, również ze względu na konieczność odsunięcia od niej potencjalnej zabudowy na analogiczną, co w przypadku działki inwestorów, odległość 3 m od skrajnego przewodu. Podkreślenia wymaga wszakże, że ta możliwość jest tylko hipotetyczna, jako że na dzień wydania decyzji nieruchomość skarżącego znajdowała się w miejscowym planie na obszarze RP (tereny użytków rolnych), bez możliwości zabudowy. Zaakcentować należy też, że zgoda na odstępstwo, jak również wcześniej udzielone Staroście N. w dniu 25 września 2018 r. upoważnienie Ministra Inwestycji i Rozwoju uzależnione były od wykonania w projektowanym budynku ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy działki skarżącego nr [...]. Obowiązek ten stanowi zarówno przejaw poszanowania interesów skarżącego, jak i spełnienie negatywnej przesłanki udzielenia odstępstwa, tj. braku zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Spełnienie tej ostatniej przesłanki ma także, choć – co ponownie należy podkreślić – tylko potencjalne znaczenie dla ewentualnej przyszłej zabudowy na działce skarżącego.

Wobec powyższego, po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji, ani też postanowienia o udzieleniu odstępstwa. Organy architektoniczno-budowlane, realizując zasady ogólne prawa administracyjnego wyrażone w art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 K.p.a., zebrały materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia sprawy, czyniąc zadość normie określonej w art. 77 § 1 k.p.a. Następnie organy przeanalizowały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, w tym wniosek inwestorów oraz złożony wraz z nim projekt budowlany pod względem zgodności z przywołanymi wyżej przepisami prawa. Niezasadne okazały się w tej sytuacji zarzuty dotyczące braku ustalenia szerokości działki budowlanej. Projekt sporządzony został w oparciu o mapy zawierające wymagane potwierdzenia przyjęcia do państwowego zasobu kartograficznego i brak podstaw, by ich wiarygodność w tym postępowaniu kwestionować. Argumentów w tym zakresie nie dostarczył skarżący w toku postępowania administracyjnego, ani też w skardze, gdyż uzasadnienie zarzutów w tym zakresie było ogólnikowe. W zaskarżonej decyzji Wojewoda omówił zgodność złożonego przez inwestora projektu budowlanego z zastosowanymi w sprawie przepisami prawa materialnego, jak również odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego. Wszystkie te czynności znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji, w którym organ wskazał dowody, na których się oparł (art. 107 § 3 K.p.a.) oraz w sposób prawidłowy wyjaśnił, dlaczego w sprawie miał zastosowanie szczególnie uzasadniony przypadek dopuszczający odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.