Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1708/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2 pkt 4, art. 43 ust. 1, art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a),
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej ["A."] w C. w likwidacji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 czerwca 2021r., sygn. akt III SA/Gl 129/21 w sprawie ze skargi ["A."] w C. na uchwałę Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od ["A."] w C. w likwidacji na rzecz Zarządu Województwa Śląskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 15 czerwca 2021r., sygn. akt III SA/Gl 129/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (dalej: "ustawa wdrożeniowa") oddalił skargę ["A."] w Cz. (dalej też: "strona", "skarżąca", "wnioskodawca") na uchwałę Zarządu Województwa Śląskiego - Instytucji Zarządzającej RPO WSL (dalej też: "Zarząd Województwa", "organ") z [...] stycznia 2021r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu na negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie projektu.

Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:

["A."] w Cz. złożyła do Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości w Chorzowie - Instytucji Organizującej Konkurs (dalej: "ŚCP" lub "lOK"), wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pod nazwą "Wzmocnienie konkurencyjności przedsiębiorstwa spółdzielni socjalnej i utrzymanie w nim miejsca pracy sposobem na przezwyciężenie mikroekonomicznych i mikrospołecznych skutków epidemii COVID-19", nr konkursu RPSL.03.02.00-IP.01-24-026/20 w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, Oś priorytetowa III. Konkurencyjność MŚP, Działanie 3.2 Innowacje w MŚP, Typ projektu Inwestycje w MŚP. Wnioskowi nadano nr [...].

Pismem z [...] października 2020r. lOK poinformowała wnioskodawcę, iż w trakcie weryfikacji wniosku stwierdzono występowanie błędów formalnych powodujących niespełnienie kryteriów oceny formalnej.

W odpowiedzi na powyższe, wnioskodawca złożył skorygowany wniosek, któremu nadano nr [...].

Pismem z [...] listopada 2020r. lOK poinformowała skarżącą, iż złożony wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej z powodu niespełnienia formalnych kryteriów wyboru projektów stanowiących załącznik nr 3 do Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020: Rodzaj kryterium: "Poprawność wypełnienia wniosku oraz spójność zapisów".

W uzasadnieniu lOK wskazała na nieprawidłowości w wypełnieniu wniosku, informując jednocześnie, że zgodnie z zapisami Regulaminu Konkursu - podrozdział 5.2 pkt 9 "(...) W przypadku, gdy wniosek nie zostanie poprawiony zgodnie z wezwaniem albo uzupełniony/poprawiony wniosek wpłynie po wyznaczonym terminie, wówczas zostanie on oceniony negatywnie na etapie oceny formalnej z powodu niespełnienia kryteriów. (...)" oraz pkt 18 "Wnioski, które zostaną poprawione lub uzupełnione niezgodnie z wezwaniem do uzupełnienia lub poprawy w zakresie spełnienia kryteriów oceny formalnej, podlegają odrzuceniu w wyniku negatywnej oceny spełnienia kryteriów formalnych."

Pismem z [...] października 2020r. wnioskodawca wniósł protest.

W proteście zarzucił błędną ocenę w zakresie spełnienia kryteriów formalnych dotyczących prawidłowości wypełnienia wniosku oraz zapisów. Zaakcentował, że braki formalne wniosku, pozwalały na jego ocenę merytoryczną.

Pismem z [...] grudnia 2020r. IOK poinformowała o podtrzymaniu negatywnego wyniku oceny formalnej projektu oraz o skierowaniu protestu do Instytucji Zarządzającej (IZ RPO WSL).

Uchwałą z [...] stycznia 2021r., nr [...] Zarząd Województwa powołując w podstawie prawnej art. 58 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2020r., poz 818 z późn. zm., dalej: "u.z.p.r.", "ustawa wdrożeniowa") nie uwzględnił protestu.

W ocenie organu obowiązkiem strony jest dostarczenie konkretnych informacji, które są niezbędne do przeprowadzenia oceny. Brak określonych informacji musi prowadzić do negatywnej oceny danego kryterium.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z 15 czerwca 2021r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę

Na wstępie WSA wskazał, że podstawowym źródłem praw i obowiązków wnioskodawców w toku postępowania o udzielenie dofinansowania ze środków unijnych jest zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej Regulamin Konkursu (Regulamin), tworzony przez instytucję organizującą dany konkurs, przy czym postanowienia Regulaminu, muszą pozostawać w zgodzie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w tym relewantnymi przepisami rozporządzeń unijnych. Wyjaśnił, że Regulamin Konkursu określa m.in. przedmiot konkursu, w tym typy projektów podlegających dofinansowaniu, formę konkursu, termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu i sposób uzupełniania w nich braków w zakresie warunków formalnych oraz poprawiania w nich oczywistych omyłek, wzór wniosku o dofinansowanie projektu, wzór umowy o dofinansowanie projektu lub decyzji o dofinansowaniu projektu, kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 u.z.p.r.), formę i sposób komunikacji między wnioskodawcą a właściwą instytucją, w tym wzywania wnioskodawcy do uzupełniania i poprawiania projektu w trakcie jego oceny w części dotyczącej spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy oraz instytucje właściwe do ich rozpatrzenia, formę i sposób udzielania wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących konkursu (obligatoryjne zagadnienia, które mają znaleźć się w regulaminie określone zostały w art. 41 ust. 2 u.z.r.p., przy czym nie jest to wyliczenie wyczerpujące). WSA wskazał, że Regulamin Konkursu nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, tym niemniej spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Według Sądu I instancji Regulamin Konkursu, określany w doktrynie między innymi jako swoiste, bądź niezorganizowane źródło prawa, powinien stanowić podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, jednakże tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

WSA zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie wraz z ogłoszeniem konkursu wnioskodawcy byli poinformowani o treści Regulaminu Konkursu, Załączniku nr 2 do Regulaminu Konkursu - Instrukcji wypełniania Wniosku o dofinansowanie oraz Kryteriach wyboru projektów. WSA podkreślił, że w Regulaminie Konkursu w rozdziale 5: "Procedura weryfikacji warunków formalnych, poprawiania oczywistych omyłek oraz oceny i wyboru projektów do dofinansowania", wyjaśniono, że proces weryfikacji projektów złożonych w ramach rundy, składa się z następujących czynności: weryfikacja warunków formalnych; ocena spełnienia kryteriów formalnych oraz równolegle prowadzona weryfikacja występowania oczywistych omyłek; ocena spełnienia kryteriów merytorycznych. Wskazano też, że w przypadku stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie IOK wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Stwierdzone uchybienie w zakresie warunków formalnych na danym etapie procedowania projektu może zostać wskazane do jednokrotnej poprawy (nie ma możliwości dwukrotnego wezwania do tego samego uchybienia). WSA podkreślił, że zgodnie z definicją kryterium formalnego zawartą w Regulaminie Konkursu, weryfikowane będzie, czy wszystkie pola w formularzu wniosku zostały poprawnie wypełnione - zawierają informacje wymagane Instrukcją wypełniania wniosku. Weryfikowane będzie również czy wskaźniki produktu i rezultatu zostały dobrane odpowiednio do zakresu rzeczowego projektu, w tym wszystkie wskaźniki obligatoryjne, jeśli dotyczą danego zakresu projektu, czy wykazano metodologię wyliczenia wskaźników, t.j. opis szacowania, pomiaru i monitorowania wskaźnika i czy przedstawiona metodologia jest weryfikowana i umożliwia rozliczenie wskaźników projektu. Weryfikowana będzie również spójność zapisów wniosku. Sąd I instancji zauważył, że w trakcie weryfikacji wniosku IOK stwierdziła występowanie błędów formalnych powodujących niespełnienie kryteriów oceny formalnej: kryterium formalne: Wnioskowana kwota oraz procent wsparcia nie przekraczają limitów obowiązujących dla danego rodzaju pomocy; Poprawność wypełnienia wniosku oraz spójność zapisów; Poprawność załączników i ich spójność z wnioskiem aplikacyjnym. Wskazał, że pismem z 16 października 2020r. IOK wezwała wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku.

Zdaniem WSA w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej został sporządzony nieprawidłowo. Zawiera wewnętrzne sprzeczności, do wyjaśnienia których skarżąca została wezwana. Skarżąca nie zastosowała się do wezwania organu, w zakresie korekty wniosku, jego uzupełnienia i poprawy. W związku z czym prawidłowo organ uznał, że wniosek nie spełnia kryterium oceny formalnej. W ocenie Sądu I instancji wbrew twierdzeniu skarżącej organ nie mógł dokonać oceny wniosku w zakresie merytorycznym. Zgodnie bowiem z treścią pkt 5.3 Regulaminu Konkursu, tylko złożone wnioski o dofinansowanie poprawne pod względem formalnym podlegają ocenie spełnienia kryteriów merytorycznych, w oparciu o Kryteria wyboru projektów dla Działania 3.2 typ projektu 2 znajdujące się w załączniku nr 3 do SZOOP.

WSA podzielił stanowisko organu co do braku poprawności wypełnienia wszystkich pól wniosku w pkt A6. Mimo jasno brzmiącej Instrukcji: "Liczba zatrudnionych osób odpowiada liczbie rocznych jednostek pracy" (RJP), to jest liczbie pracowników zatrudnionych na pełnych etatach w ciągu jednego roku z uwzględnieniem zatrudnienia pracowników zatrudnionych na niepełnych etatach oraz pracowników sezonowych, którzy stanowią ułamkowe części RJP.(...)", wpisał 0 zatrudnionych. Z treści wniosku wynika, iż wnioskodawca zatrudnia jednego pracownika w wymiarze 1/10 etatu (pkt. B.1, B.8, B.14, B. 16, B.21, C.2.2, F.2) tymczasem wpisał 0. Zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku w pkt. B.21 do zasady równości szans i niedyskryminacji oraz zasady dostępności dla osób z niepełnosprawnościami, każdą z wybranych opcji (pozytywny/neutralny/negatywny) należy uzasadnić. Mimo wezwania do uzupełnienia wniosku wnioskodawca uzupełnił dane dotyczące wyłącznie dostępności dla osób niepełnosprawnych, bez uzasadnienia względem równości szans i niedyskryminacji. W ramach uzupełnienia punktu C.2.2, C.2.3 wnioskodawca został poinformowany, iż zgodnie z zapisami dokumentacji konkursowej podatek VAT stanowi każdorazowo koszt niekwalifikowalny. Nie dokonał stosownych korekt i nie uwzględnił podatku VAT jako koszt niekwalifikowalny. W ocenie WSA zasadne jest stanowisko organu, że fakt, iż wnioskodawca jest podmiotem zwolnionym z podatku VAT nie oznacza, że zakupiony np. środek trwały jest zwolniony z opodatkowania. Wynika to z Instrukcji wypełniania wniosku pkt C.2.2: "Podatek VAT zawsze jest wydatkiem niekwalifikowalnym. Należy go wykazać w pkt C. 2.3 (w sytuacji gdy zostanie poniesiony). Wskazanie, iż "gdy zostanie poniesiony" nie dotyczy sytuacji osób zwolnionych z podatku VAT, bowiem osoby takie dokonując zakupu towaru czy usługi ponoszą koszt podatku VAT, a jedynie nie mogą skorzystać z jego odliczenia. Skarżąca mimo wezwania IOK, nie odniosła się do kwestii wydatków dotyczących wynagrodzenia pracownika oraz składek do Krajowej Rady Spółdzielczej. WSA wskazał, że nieprawidłowo został również wypełniony pkt C. 2.2, WYD003. Mimo wezwania do uzupełnień, skarżąca nie przeniosła kosztu związanego z zatrudnieniem do prawidłowej tabeli. Koszt ten umieściła w błędnej tabeli, ponieważ nie dotyczy on kosztów rzeczywiście poniesionych, a wydatków rozliczanych za pomocą stawek jednostkowych. Nie zastosowała również metodologii wyliczenia godzinowej stawki jednostkowej wraz z przedstawieniem stosownych działań matematycznych oraz nazwy stanowiska osoby planowanej do zatrudnienia. Według Sądu I instancji słusznie organ nie przyjął wyjaśnień strony, że wydatek dotyczący wynagrodzenia osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę dokonała nie w oparciu o metodę uproszczoną lecz w oparciu o przepisy prawne dotyczące minimalnego wynagrodzenia za pracę, w związku z czym podane wartości nie są tylko wartościami szacunkowymi i zmiennymi i nie mogą być obliczone metodą uproszczoną wedle raportu GUS, dlatego pełna zmiana w opisywanym zakresie nie była możliwa. W opinii WSA stanowisko skarżącej jest sprzeczne z Instrukcją wypełniania wniosku i sprzeczne z treścią pkt 12 dotyczącego wydatku WYD003, gdzie wnioskodawca wskazał, że: "Stawka godzinowa wyliczona została na podstawie danych GUS dla Pracowników Handlu z października 2019r. i wynika z umowy o pracę. Nieprawidłowo także skarżąca wypełniła pkt C.2.2, WYD005, WYD006, poprzez zaliczenie wydatków w postaci wynajęcia skrytki depozytowej oraz zakupu kolekcji monet do kosztów bieżących. Zgodnie z Załącznikiem nr 1 do Umowy o dofinansowanie "Kwalifikowalność wydatków dla naboru nr RPSL03.02.00-iP.01-24-026/20" to "Inne koszty bieżące niezbędne do realizacji projektu, ale nie dotyczące bezpośrednio głównego przedmiotu projektu. To koszty związane ze stałymi zobowiązaniami wnioskodawcy, które są konieczne do poniesienia, aby możliwe było utrzymanie dotychczasowego zakresu działalności przedsiębiorstwa. Kwalifikowalne maksymalnie w okresie 6 następujących po sobie miesięcy". W tej sytuacji w opinii Sądu I instancji nie ma racji skarżąca, że umieszczenie wydatku w innej kategorii pozwala na jego prawidłowe rozliczenie, ponieważ jak słusznie wskazał organ, jest to niezgodne z zapisami dokumentacji konkursowej. Również nieprawidłowo skarżąca wypełniła punkt F.1 wniosku. Skarżąca nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie prac badawczo-rozwojowych w ramach wykazanego wskaźnika "Liczba przedsiębiorstw wspartych w zakresie wdrożenia wyników prac B+R". W tej sytuacji należało wskazać wartość wskaźnika 0, a wnioskodawca wskazał 1. Słusznie wskazał organ, że jest to błąd formalny, nie oczywista omyłka, gdyż zgodnie z Regulaminem konkursu, za oczywiste omyłki uważa się omyłki widoczne, takie jak błędy rachunkowe w wykonaniu działania matematycznego, błędy pisarskie, polegające na przekręceniu, opuszczeniu wyrazu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku ["A."] w Cz. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do rozpoznania, ewentualnie, przekazanie sprawy Zarządowi Województwa Śląskiego do ponownego rozpoznania.

I. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono określoną w art. 183 § 1 p.p.s.a przyczynę nieważności postępowania w postaci pozbawienia strony skarżącej możliwości obrony swych praw, poprzez niedoręczenie stronie skarżącej przed wydaniem zaskarżonego wyroku odpisu odpowiedzi na skargę oraz nienależytą reprezentację strony skarżącej wskutek niedziałania w sprawie jej likwidatora.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono obrazę prawa materialnego art. 37 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 818 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa") poprzez jego niezastosowanie i zaakceptowanie posłużeniem się w dokumentacji konkursowej pojęciem "obrót netto" jako pojęciem wieloznacznym, które nie posiada jednolitego znaczenia i nie odpowiada pojęciom z dziedziny rachunkowości wykorzystywanym w sprawozdaniu finansowym, co wbrew wskazanej zasadzie przejrzystości wynikającej z powołanego przepisu skutkowało negatywnymi konsekwencjami dla strony skarżącej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wskazano, że w dniu 28 maja 2021r. zmieniła się sytuacja prawna strony. Z tym dniem otwarta została bowiem likwidacja skarżącej a likwidatorem nie został wyznaczony żaden z członków ostatniego zarządu spółdzielni. Rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku nastąpiło w dniu 15 czerwca 2021r., zaś w dniu 10 lipca 2021r. doręczono odpis odpowiedzi na skargę byłemu Prezesowi zarządu strony skarżącej. Wcześniej jednak, bo w dniu 18 czerwca 2021r. doręczono byłemu Prezesowi zarządu sentencję wyroku. Z powyższego zestawienia zdaniem kasatora wynika, iż strona skarżąca na dzień 15 czerwca 2021r. t.j. na dzień wydania wyroku w sprawie, była nienależycie reprezentowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym a nadto, niedoręczenie odpowiedzi na skargę, podobnie jak nienależyta reprezentacja w postępowaniu pozbawiły stronę skarżącą możliwości obrony jej praw. Tym samym w opinii kasatora uzasadniony pozostaje zarzut nieważności postępowania, a co za tym idzie wniosek o zniesienie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach i uchylenie zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do zarzutu obrazy prawa materialnego kasator podniósł, iż z Instrukcji wypełniania wniosku oraz z treści rubryk formularza wnioskowego w zakresie punktu A6 nie sposób ustalić, podania jakich danych domaga się Śląskie Centrum Przedsiębiorczości. Wynika z nich, iż pytanie nie dotyczyło ani przychodów, ani wydatków ani wreszcie dochodów lecz innej kategorii pojęciowej, a mianowicie: "obrotu netto". Tymczasem pojęcie "obrót netto" nie jest możliwe do jednoznacznego zdefiniowania, a zatem wnioskodawca nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji niejasnych postanowień dokumentacji konkursowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował sąd pierwszej instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu).Nadto, należy zaznaczyć, że naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Ocena zasadności tego zarzutu może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Uzasadniając ten zarzut należy wykazać, że Sąd błędnie określił podstawę orzekania, stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Należy wytłumaczyć, jaki przepis powinien być zastosowany, dlaczego powinien być zastosowany bądź, w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy. Co ważne, zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Z kolei, zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 14 marca 2018r., II FSK 2480/17).

Z powyższych uwag wynika, że koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Musi ono zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych.

W świetle przedstawionych uwag należy podkreślić, że sporządzona skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym standardom, niemniej stwierdzone wady nie dyskwalifikują jej w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie.

W pierwszym rzędzie zwrócić należy uwagę, że nie wszystkie przepisy zostały podane precyzyjnie t.j. z wymienieniem konkretnych jednostek redakcyjnych. Dotyczy to pkt I. petitum skargi kasacyjnej i zarzutu dotyczącego naruszenia art. 183 § 1 p.p.s.a. bez dokładnego wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych (art. 183 § 1 p.p.s.a. zawiera 6 punktów). Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem strony, że Sąd I instancji naruszył art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Sąd I instancji mógł naruszyć ten przepis tylko poprzez wadliwą kontrolę jego stosowania. Zatem skarga kasacyjna powinna odnosić się do przepisów naruszonych przez Sąd I instancji. Braki te są istotnymi brakami formalnym. Wprawdzie nie dają podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej ze względu na treść uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009r.,I OPS 10/09), jednak ograniczają rozpoznanie stawianych zarzutów do takiego ich kontekstu, który daje się ustalić na podstawie treści uzasadnienia skargi kasacyjnej i to tylko w takim zakresie, który jest jasny i jednoznaczny.

Biorąc pod uwagę zakres zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, w pierwszej kolejności należało rozpoznać najdalej idący zarzut nieważności postępowania wskazany jako pozbawienie strony możliwości obrony jej praw. Zarzut został oparty na tym, iż w sprawie nie doręczono skarżącej przed wydaniem zaskarżonego wyroku odpisu odpowiedzi na skargę, podniesiono również brak zapewnienia stronie należytej reprezentacji wskutek niedziałania w sprawie jej likwidatora.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. W myśl § 2 przepisu nieważność postępowania zachodzi: 1) jeżeli droga sądowa była niedopuszczalna; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany; 3) jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona; 4) jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy; 5) jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw; 6) jeżeli wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny.

Przepis art. 183 § 1 pkt 5 p.p.s.a. stanowi, że nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że taki stan rzeczy występuje wówczas, gdy strona nie może brać udziału w postępowaniu lub jego istotnej części w następstwie uchybień procesowych (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2018r., sygn. akt II OSK 936/17, LEX nr 2522358 oraz z 5 czerwca 2018r., sygn. akt II OSK 3079/17, LEX nr 2543564). Strona musi być bowiem pozbawiona tego udziału (verba legis: możliwości obrony swych praw), co oznacza, że nie uczestniczyła w postępowaniu z powodu nieprawidłowości, w szczególności zaniechań Sądu prowadzącego postępowanie, które doprowadziły do utraty możności skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie zaniechania takie nie nastąpiły.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że jak wynika z akt sądowych po wniesieniu 15 lutego 2021r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, 1 marca 2021r. w wykonaniu zarządzenia z 18 lutego 2021r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi (zgodnie z urzędowym poświadczeniem doręczenia uznana za doręczoną stronie 16 marca 2021r.) i jednocześnie pouczono, że strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiania Sądu o każdej zmianie miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń, w tym adresu elektronicznego, lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany, a także, że zgodnie z treścią art. 46 § 2 p.p.s.a., gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt. Nadto powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Strona uzupełniła braki pismem z 21 marca 2021r. załączając odpis z Krajowego Rejestru Sądowego z 21 marca 2021r. z którego wynikało, że skarga została wniesiona przez osobę do tego uprawnioną jaką była Prezes zarządu skarżącej spółdzielni - I. M.. Pismem z 22 czerwca 2021r. T. M. reprezentujący spółkę T. M. Spółka W. z siedzibą w Cz. poinformował, że spółka ta została ustanowiona likwidatorem skarżącej od dnia 28 maja 2021r. W tym samym piśmie wskazał, że SR w B.-B. nie ujawnił w KRS likwidacji mimo złożonego wniosku. W dniu 23 sierpnia 2021r. Likwidator wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie prawomocności wyroku. 7 września 2021r. wezwano Likwidatora do nadesłania uchwał o postawieniu skarżącej w stan likwidacji i powołaniu likwidatora, odpisu wniosku o zgłoszeniu likwidacji i likwidatora do KRS, ewentualnie wpisu likwidacji i likwidatora w KRS. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 14 września 2021 Likwidator przesłał zdjęcia uchwał z 1 maja 2021r. oraz z 28 maja 2021r., bez potwierdzenia złożenia wniosku o wpis do KRS. W dniu 4 października 2021r. przesłano Likwidatorowi odpis sentencji wyroku z 15 czerwca 2021r. W dniu 10 października 2021r. Likwidator złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i zwolnienie od kosztów. W dniu 18 listopada 2021r. przesłano Likwidatorowi odpisu wyroku z uzasadnieniem (odebrany 18 listopada 2021r.).

Wskazać należy, że w aktach sądowych znajdują się fotografie dwóch uchwał Walnego Zgromadzenia Członków ["A."]. Pierwsza z 1 maja 2021r. w sprawie podziału spółdzielni socjalnej o treści "Walne Zgromadzenie Członków ["A."] jednogłośnie postanowiło rozwiązać ["A."] w Cz.". Druga z 28 maja 2021r. o treści "Walne Zgromadzenie Członków ["A."] jednogłośnie postanowiło w pkt 1) rozwiązać ["A."] w Cz.; w pkt 2) na likwidatora ["A."] wyznaczyć osobę prawną t.j. ["B."] z siedzibą w Cz. adres ul. Górna 5, 43-354 Czaniec, NIP 9372718690 REGON 381880253", brak jest natomiast spełnienia wykazania wymogów dotyczących złożenia stosownego wniosku do KRS, w tym art. 22. (Wniosek o wpis do Rejestru powinien być złożony nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej) oraz art. 17.ust 1. (Domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe) ustawy z 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2021r.,poz 112). Wskazać też należy, że jak wynika z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego znanej Sądowi z urzędu - Krajowy Rejestr Sądowy stan na dzień 24 stycznia 2022r. godz. 11.02-Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Numer KRS 0000735259 w dziale 2 rejestru od 6 czerwca 2018r. w składzie zarządu pozostaje I. M. - Prezes zarządu, natomiast brak jest jakichkolwiek wpisów w dziale 6 w rubryce 1 dotyczącym likwidacji oraz rubryce 2 co do informacji o podziale spółdzielni. Jednakże wobec złożenia przez Likwidatora uchwał z 1 maja oraz 28 maja 2021r. uznać należało, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stroną postępowania jest ["A."] w likwidacji.

Powyższe uwagi uzasadniają stwierdzenie, że zarzut, iż postępowanie przed Sądem I instancji było dotknięte nieważnością jest niezasadny, co tym samym umożliwia odniesienie się do pozostałych zarzutów kasacyjnych.

Wskazać należy, że w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania: przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 powołanej ustawy stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (wyrok NSA z 22 marca 2017r., sygn. akt II GSK 339/17). Reguły te w sprawie niniejszej nie zostały naruszone, bowiem zasady określone zapisami Regulaminu Konkursu w sposób jasny i czytelny formułują reguły uczestnictwa w konkursie i nie dyskryminują skarżącej, która zasady te naruszyła. To na skarżącej bowiem spoczywał obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku z uwzględnieniem znanych jej kryteriów oceny. Jasne i dostępne dla uczestników konkursu zapisy dokumentacji konkursowej, w tym jego Regulaminu na stosowanie którego skarżąca, zgłaszając uczestnictwo w konkursie wyraziła zgodę, zawierające zarówno wskazówki jak i czytelne definicje nie naruszają również określonej powołanymi poprzez autora skargi kasacyjnej przepisami zasady przejrzystości.

Zasadnie przyjmuje się przy tym, że obowiązek poszanowania wskazanych wyżej zasad dotyczy każdego etapu konkursu począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego aż po zakończenie tego postępowania konkursowego i zasady te mają charakter normatywny, stanowiąc gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości, a rzetelność wyboru projektów rozumieć należy jako działanie sumienne, solidne, staranne i zgodne z określonymi zasadami i obowiązkami (por. wyroki NSA z 14 czerwca 2017r., sygn. akt II GSK 1549/17 oraz z 20 czerwca 2017r., sygn. akt II GSK 1597/17).Właśnie ze względu na treść art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nie jest dopuszczalne inne rozumienie spornego kryterium skoro pozostali wnioskodawcy złożyli wnioski spełniające powyższe kryterium. Z tych powodów rozpoznawane zarzuty odnoszące się do naruszenia tego przepisu należało uznać za niezasadne.

Skarga kasacyjna dopatrując się naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wskazuje na jego niezastosowanie i zaakceptowanie posłużeniem się w dokumentacji konkursowej pojęciem "obrót netto" jako pojęciem wieloznacznym, które nie posiada jednolitego znaczenia i nie odpowiada pojęciom z dziedziny rachunkowości wykorzystywanym w sprawozdaniu finansowym, co wbrew zasadzie przejrzystości skutkowało negatywnymi konsekwencjami dla strony skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że tak postawione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd I instancji trafnie zauważył, że w trakcie weryfikacji wniosku IOK stwierdziła występowanie błędów formalnych powodujących niespełnienie kryteriów oceny formalnej: kryterium formalne: Wnioskowana kwota oraz procent wsparcia nie przekraczają limitów obowiązujących dla danego rodzaju pomocy; Poprawność wypełnienia wniosku oraz spójność zapisów; Poprawność załączników i ich spójność z wnioskiem aplikacyjnym.

W niniejszej sprawie WSA podzielił stanowisko organu co do braku poprawności oceny wszystkich pól wniosku w pkt A6. Wskazał, że mimo jasno brzmiącej Instrukcji: "Liczba zatrudnionych osób odpowiada liczbie rocznych jednostek pracy" (RJP), to jest liczbie pracowników zatrudnionych na pełnych etatach w ciągu jednego roku z uwzględnieniem zatrudnienia pracowników zatrudnionych na niepełnych etatach oraz pracowników sezonowych, którzy stanowią ułamkowe części RJP.(...)", wpisał 0 zatrudnionych. Z treści wniosku wynika, iż wnioskodawca zatrudnia jednego pracownika w wymiarze 1/10 etatu (pkt. B.1, B.8, B.14, B. 16, B.21, C.2.2, F.2) tymczasem wpisał 0. Zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku w pkt. B.21 do zasady równości szans i niedyskryminacji oraz zasady dostępności dla osób z niepełnosprawnościami, każdą z wybranych opcji (pozytywny/neutralny/ negatywny) należy uzasadnić. Mimo wezwania do uzupełnienia wniosku wnioskodawca uzupełnił dane dotyczące wyłącznie dostępności dla osób niepełnosprawnych, bez uzasadnienia względem równości szans i niedyskryminacji. Podkreślił też, że pismem z [...] października 2020r. IOK wezwała wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku.

Odpowiadając na zarzut wnioskodawcy, że z treści Instrukcji nie wynika jakie dane należy uwzględnić w tabeli punktu A.6 - dochód, przychód czy obrót, organ wyjaśnił, że w Instrukcji wypełniania wniosku wyraźnie zostało wskazane, że mają to być dane: "Obrót netto..." i "Suma aktywów bilansu...", "dane w poszczególnych okresach obrachunkowych(...)" Również w przypadku danych dotyczących wielkości zatrudnienia nie można przyjąć wyjaśnień wnioskodawcy, iż wprowadził wartość "0", która to jego zdaniem obrazuje rzeczywisty stan jego zatrudnienia. Z treści wniosku bowiem wynika, iż wnioskodawca utrzymuje miejsce pracy poprzez zatrudnienie pracownika w wymiarze 1/10 etatu - pkt B.1: "Wzmocnienie konkurencyjności przedsiębiorstwa spółdzielni socjalnej i utrzymanie w nim miejsca pracy(...)", pkt B.8: "(...) Z tego względu projekt mieści się poprzez realizację efektów (utrzymanie miejsca pracy) wzrost konkurencyjności (...)", pkt B.14: "(...) Rezultaty projektu polegać będą na ogólnym wzroście konkurencyjności przedsiębiorstwa oraz na utrzymaniu miejsca pracy," Pkt. B.15 "(...) Utrzymane zostanie dotychczasowe miejsce pracy w dotychczasowym wymiarze 1/10 etatu,(...)", a także pkt B.16, B.21, C.2.2, F.2. Organ dodał, że pomimo zatrudnienia w niepełnym etacie Wnioskodawca również był zobowiązany do wykazania zatrudnienia, bowiem w myśl Instrukcji wypełniania wniosku: "(...) Liczba zatrudnionych osób odpowiada liczbie rocznych jednostek pracy" (RJP), to jest liczbie pracowników zatrudnionych na pełnych etatach w ciągu jednego roku z uwzględnieniem zatrudnienia pracowników zatrudnionych na niepełnych etatach oraz pracowników sezonowych, którzy stanowią ułamkowe części RJP.(...)". Organ podkreślił też, że wnioskodawca w razie wątpliwości czy jakichkolwiek problemów mógł skontaktować się z pracownikiem ŚCP, którego imię, nazwisko oraz numer kontaktowy został wskazany w piśmie dotyczącym uzupełnień.

W myśl art. 41 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie Regulaminu (ust. 1). Regulamin Konkursu określa w szczególności: termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu i sposób uzupełniania w nich braków w zakresie warunków formalnych oraz poprawiania w nich oczywistych omyłek (ust. 2 pkt 4). Stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Zgodnie z zapisami Regulaminu Konkursu - podrozdział 5.2 pkt 9 "(...) W przypadku, gdy wniosek nie zostanie poprawiony zgodnie z wezwaniem albo uzupełniony/poprawiony wniosek wpłynie po wyznaczonym terminie, wówczas zostanie on oceniony negatywnie na etapie oceny formalnej z powodu niespełnienia kryteriów. (...)" oraz pkt 18 "Wnioski, które zostaną poprawione lub uzupełnione niezgodnie z wezwaniem do uzupełnienia lub poprawy w zakresie spełnienia kryteriów oceny formalnej, podlegają odrzuceniu w wyniku negatywnej oceny spełnienia kryteriów formalnych."

Tym samym uznać należy, że w sprawie swoje stanowisko organ szczegółowo przedstawiał, tak w informacji o negatywnej ocenie projektu jak i w uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu, czyniąc tym samym, wbrew zarzutom skargi, zadość przepisowi art. 37 ustawy wdrożeniowej, w którym zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania, to jest przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Rozstrzygając protest podtrzymano argumentację wyrażoną we wcześniejszej informacji o negatywnej ocenie projektu, w uzasadnieniu zaś rozstrzygnięcia protestu organ przedstawił wnikliwą analizę podstaw negatywnej oceny projektu ze szczegółowym odniesieniem się do zarzutów protestu. Rozstrzygając protest organ dokonał ponownej i samodzielnej oceny zamierzenia projektowego, co znalazło swój wyraz w logicznym oraz spójnym uzasadnieniu motywów, dla których doszło do jego nieuwzględnienia.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej Sąd może uwzględnić skargę, gdy stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. W konsekwencji takiego ukształtowania przepisu uwzględnienie skargi jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeśli stwierdzi się nie zaledwie sam fakt dokonania oceny w sposób naruszający prawo (do czego w sprawie nie doszło), ale ponadto jednocześnie wykazane zostanie, iż naruszenie to miało (a nie mogło mieć) istotny wpływ na wynik oceny (do czego w niniejszej sprawie również nie doszło). Powyższy wymóg obejmuje zarówno przypadki naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania (tak art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej).

Przypomnienia wymaga też, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się nie do weryfikacji merytorycznej wniosku, a do zbadania czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają zasad tego postępowania. Zmierza w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz Instytucji Zarządzającej nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami.

Uwzględniając powyższe, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie miał podstaw by uznać, że ocena projektu skontrolowana na etapie rozpatrywania protestu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, w szczególności że, jak wskazano w zarzutach kasacyjnych, przeprowadzono ją z naruszeniem zasady przejrzystości i rzetelności.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2) Naczelny Sad Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie pełnomocnika organu z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a.