Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 224/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228 par. 1 pkt 2, art. 223 par. 2, art. 144, art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant Specjalista Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienie środka odwoławczego - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez firmę "[...]" Spółka z o.o. w T. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące: sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2003 r., w łącznej kwocie 13.975 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...], numer [...] określająca Spółce "[...]" Spółka z o.o. w T. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2003r., została doręczona stronie w dniu 14 grudnia 2005 r.

Strona w doręczonej decyzji została pouczona o trybie i terminie wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 28 grudnia 2005 roku. Odwołanie od powyższej decyzji opatrzone datą 29 grudnia 2005 r., nadano w urzędzie pocztowym w dniu 29 grudnia 2005 r., a więc z uchybieniem powyższego terminu.

Dyrektor Izby Celnej wskazał nadto, iż termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużony albo skrócony przez organ podatkowy. Konsekwencją stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest pozostawienie go bez rozpatrzenia. Oznacza to, iż podatnik pozbawiony zostaje prawa do kontroli instancyjnej wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia.

Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zarzucała jego wydanie z naruszeniem przepisów art. 145 § 1 oraz art. 151 Ordynacji podatkowej poprzez błędną interpretację i zastosowanie oraz art. 223 § 2 pkt. 1, art. 120, art. 122 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że organy podatkowe nie działały na podstawie przepisów prawa i nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładniejszego wyjaśnienia stanu faktycznego – rozbieżności, co do osoby upoważnionej do reprezentowania spółki, a osoby której doręczono decyzję.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] została przesłana pocztą, na adres spółki "[...]" i dostarczona przez listonosza w dniu 14 grudnia 2005 roku. Odbiór przesyłki pokwitowała pracownica sklepu, prowadzonego przez Spółkę - B. I., która przekazała list Prezesowi Zarządu Spółki w dniu 15 grudnia 2005 roku, informując jednocześnie, iż w tym dniu "otrzymała list". Kierując się tą informacją ustalono, iż 14 dniowy termin na odwołanie upływa 29 grudnia 2005 roku i w tym dniu złożono odwołanie. Ponadto w aktach sprawy znajduje się informacja, że do reprezentowania spółki "[...]" upoważniony jest Prezes Zarządu – L. Z., tym samym jest on osobą upoważnioną do odbioru korespondencji. Przesyłka polecona została doręczona pracownicy sklepu, czyli osobie nieuprawnionej, w związku z czym bieg terminu na złożenie odwołania nie może być liczony od dnia 14 grudnia 2005 roku, gdyż w tym dniu decyzja nie została prawidłowo doręczona. Bieg terminu na złożenie odwołania zdaniem skarżącego, winien być liczony od dnia 15 grudnia 2005 roku, to jest od dnia otrzymania decyzji przez Prezesa Zarządu Spółki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji. Ponadto, wskazał, że z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Pocztowego wynika, iż firma "[...]" spółka z o.o. w T. nie składała wykazu osób upoważnionych do odbioru korespondencji, a korespondencja dostarczana jest do w/w firmy przez listonosza Urzędu Pocztowego T. Nadto, dodał, iż siedziba firmy "[...]" spółka z o.o. mieści się pod adresem ul. [...] w T., tym samym na podstawie art. 151 ustawy Ordynacja podatkowa, adres ten jest właściwy do dokonywania doręczeń. Przedmiotową decyzję odebrała pracownica firmy pani B. I., która wielokrotnie odbierała pisma kierowane do Spółki i doręczenia te nie były kwestionowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając skargę zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało bez naruszenia przepisów prawa.

Stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Przepis ten ma charakter bezwarunkowy. Oznacza to, iż stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] pracownikowi "[...]" Spółki z o.o. w T. – B. I. w dniu 14 grudnia 2005 roku /k. 180/.

Nie jest też sporne, iż w doręczonej decyzji znajdowało się pouczenie o trybie i terminie wniesienia od niej środka odwoławczego.

Trafnie zatem wskazał organ podatkowy, iż termin do wniesienia odwołania liczony zgodnie z art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej upływał w dniu 28 grudnia 2005r.

Bezsporne również pozostaje, iż odwołanie od tej decyzji sporządzone zostało i nadane w placówce pocztowej w dniu 29 grudnia 2005r.

Strona skarżąca podnosi, iż 14 dniowy termin do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji upłynął w dniu 29 grudnia 2005 roku, gdyż dopiero w dniu 15 grudnia 2005 roku, pracownica przekazała przesyłkę Prezesowi Zarządu Spółki – L. Z. – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, informując jednocześnie, iż w tym dniu ją otrzymała.

Argumentacji tej jednak nie można uznać za trafną.

Stosownie do art. 144 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi ( art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej).

W myśl art. 151 Ordynacji podatkowej, osobom prawnym, a do takich należy strona skarżąca, pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji.

Nie jest w sprawie sporne, iż decyzja doręczona została przez pocztę na adres siedziby Spółki tj. T. ul. [...], gdzie strona prowadzi również działalność. Doręczenie przesyłki potwierdziła pracownica Spółki, kwitując jej odbiór własnoręcznym podpisem oraz przystawiając pieczątkę firmową Spółki w dniu 14 grudnia 2005r. (k.-180).

Za trafne zatem w okolicznościach sprawy należy uznać stanowisko organu podatkowego, iż skuteczne prawnie doręczenie decyzji stronie nastąpiło w tym dniu.

Taki sposób odbioru korespondencji u skarżącej znajduje również potwierdzenie w aktach sprawy (np. doręczenie decyzji z dnia [...] k.-63 , doręczenie decyzji z dnia [...] k.- 102). Pracownicy strony skarżącej wielokrotnie odbierali pisma kierowane do Spółki, kwitując odbiór pieczęcią pracodawcy, a strona prawidłowości powyższych doręczeń nie kwestionowała /k. 178, 174, 172, 170 akt podatkowych/.

W sytuacji zatem doręczenia pisma pracownikowi w siedzibie osoby prawnej, czy też miejscu prowadzenia działalności, należy przyjąć domniemanie, iż osoba która dysponuje pieczęcią firmową i potwierdza odbiór korespondencji, jest osobą upoważnioną do odbioru pism.

Podnieść należy, iż wbrew twierdzeniom skargi, nie są tożsame określenia "osoba upoważniona do reprezentacji Spółki", i "osoba upoważniona do odbioru korespondencji". Upoważnienie do odbioru korespondencji obejmuje bowiem jedynie czynności faktyczne.

Dla ustalenia daty doręczenia pism znaczenie ma więc data potwierdzenia odbioru pisma przez osobę upoważnioną, nie ma znaczenia, czy i kiedy osoba upoważniona do odbioru korespondencji przekazała pismo organowi upoważnionemu do działania w imieniu jednostki.

Wobec skutecznego doręczenia stronie skarżącej decyzji z dnia [...] w dniu 14 grudnia 2005 roku /k. 180/ – odwołanie od tej decyzji mogło być wniesione najpóźniej w dniu 28 grudnia 2005 roku. Wniesienie odwołania w dniu 29 grudnia 2005 roku uprawniało organ podatkowy do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przez firmę "[...]" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bowiem odwołanie z dnia 29 grudnia 2005 roku złożono po terminie określonym w art. 223 § 2 pkt.1 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie rzeczy zarzut strony skarżącej, co do naruszenia przez organ podatkowy dyspozycji art. 120 Ordynacji podatkowej nie może zasługiwać na uwzględnienie. Zasada praworządności oznacza działanie na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W ustalonym stanie faktycznym sprawy, zaistniały prawem przewidziane okoliczności do stwierdzenia przez organ podatkowy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Przepis art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie przedstawiciela nie miał w sprawie zastosowania, bowiem taki w sprawie nie działał.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, uznając że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji