Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1005/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 175,194 par. 4, art. 285l
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wr 29/13 odrzucające skargę Z.R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 29/13 oddalającego skargę Z.R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania i publikacji decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wr 29/13 odrzucił sporządzoną osobiście przez Z.R. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 29/13, oddalającego skargę Z.R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania i publikacji decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że stosownie do treści art. 285f § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej skrócie p.p.s.a.), skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Z kolei zgodnie z art. 285l p.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W świetle art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nim, osobom. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być zatem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 w związku z art. 285l p.p.s.a.). Niesporządzenie tej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie skargę stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia skarżący sporządził osobiście, nie należy on zaś do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. W tej sytuacji sporządzona osobiście przez skarżącego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a.

Powyższe postanowienie z dnia 1 lipca 2014 r. stało się przedmiotem sporządzonego osobiście przez Z.R. zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził on swoje niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. Podniósł, że nie wzywano go do uzupełnienia braków formalnych skargi, a zatem zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone jako nieważne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne.

Stosownie do treści art. 285l p.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom.

Wobec powyższego, zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.

Ponadto podkreślić należy, że niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2010 r. sygn. akt II ONP 1/10, publ. CBOSA). Skoro zatem do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, to teza ta znajduje również zastosowanie w stosunku do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jest to brak nieusuwalny, a wniesienie tego środka osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne.

Biorąc zatem pod uwagę, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 lipca 2014 r. odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 29/13 zostało sporządzone osobiście przez Z.R., który nie jest ani radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., należało je odrzucić, jako niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285l w związku z art. 180 p.p.s.a. oraz art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.