Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1275/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.2 ust.1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 122, art. 187, art. 123 w zw. z art. 200 par 1, art 210 par 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 1, art 200, art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw.  z par 6 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi ze H. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 10 lutego 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej H. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] od decyzji Burmistrza C. z dnia [...] r. nr [...] określającej tej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i określiło Spółce wysokość ww. zobowiązania w kwocie [...] zł.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym sprawy.

[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (zwana dalej: "Spółką", "Stroną", "Skarżącą") od 1 stycznia 2010 r. pozostawała i nadal pozostaje właścicielem i wieczystym użytkownikiem zabudowanych nieruchomości położonych na terenie miejscowości C. i O. (gmina C.).

Burmistrz C. (zwany dalej "organem I instancji"), po bezskutecznym wezwaniu Spółki do złożenia deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r., postanowieniem z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, zakończone decyzją z dnia [...] r., którą organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł.

W toku tego postępowania organ I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości będących w posiadaniu Spółki (18 maja 2010 r. i 10 sierpnia 2010 r.)

i powołał biegłych – B. G. w celu przeprowadzenia inwentaryzacji posiadanych przez Spółkę budynków w zakresie ich powierzchni użytkowej do celów podatkowych (postanowienie z dnia [...] r.) oraz E. L. w celu wyceny budowli będących w posiadaniu Spółki (postanowienie z dnia [...] r.), którzy sporządzili stosowne opinie. Nadto organ dopuścił zeznania świadków R. Z. i K. N., dotyczące sieci wodnej, kanalizacyjnej oraz energetycznej, a także wypis i wyrys z rejestru gruntów i budynków. Organ poddał także analizie złożoną przez Spółkę w trakcie postępowania (w dniu 19 maja 2010 r.) deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 r.

Decyzja z dnia [...] r. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. (zwanego dalej "Kolegium", "organem odwoławczym") z dnia [...] r., którą uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 428/11. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że opinia, na której oparły się organy podatkowe rozstrzygając sprawę budzi wątpliwości, ponieważ nie wskazano w niej metod ustalenia wartości budowli, nie pozwala ona tym samym na dokonanie analizy logiczności i poprawności wniosków w niej zawartych bez konieczności wkraczania

w sferę zagadnień specjalistycznych. Sąd wskazał również na brak ustaleń dowodowych w następujących kwestiach:

– czy wszystkie utwardzone powierzchnie stanowią przejazdy i przejścia (tj. czy wszystkie te nawierzchnie stanowią budowle podlegające opodatkowaniu),

– czy wykazane do opodatkowania urządzenia przesyłowe stanowią własność Spółki.

Ponadto Sąd stwierdził, że do budowli nieamortyzowanych bezpośrednio przez podatnika - należy zastosować przepis art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i że podstawą opodatkowania powinna być wartość rynkowa budowli.

Sąd wskazał zatem na konieczność wyjaśnienia wszystkich ww. wątpliwości co do opinii biegłego.

W dniu 16 stycznia 2012 r. do Kolegium wpłynęło pismo Burmistrza C., z dołączoną opinią biegłego sporządzoną w dniu 12 stycznia 2012 r., zaś Spółka przedstawiła opinię sporządzoną przez M. U. oraz B. J., a także zwróciła uwagę na błędne opodatkowanie podatkiem od nieruchomości przyłączy stanowiących części instalacji wewnętrznych budynków, niewłaściwe przypisanie własności sieci podatnikowi, koniecznością ustalenia, które sieci związane z nieistniejącą fabryką są nadal wykorzystywane przez Spółkę, błędne opodatkowanie dróg spełniających rolę dróg publicznych.

Decyzją z dnia [...] r. Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że wydanie zgodnej z prawem decyzji wymaga wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności.

Kolejna decyzja organu I instancji z dnia [...] r., określająca Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł, została uchylona przez Kolegium decyzją z dnia [...] r., z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy.

Decyzją z dnia [...] r., wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia [...] r., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I SA/Sz 1497/13. Sąd uznał bowiem, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, organ podatkowy, przeprowadzając postępowanie dowodowe, nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości kluczowej kwestii sprowadzającej się do odpowiedzi na pytanie, jaki jest przedmiot i podstawa opodatkowania. Spółka już na etapie postępowania odwoławczego wskazywała, że organ nie ustalił, jaka część powierzchni użytkowej budynków stanowią klatki schodowe, brak jest również ustaleń co do powierzchni i czy w ogóle taka istnieje o wysokości od 1,40 do 2,20 m. Jakkolwiek organ oparł swoje ustalenia na opinii biegłego, to jednak opinii tej nie poddał krytycznej ocenie. Sąd zgodził się z argumentami skargi, że opinia ta zawiera wiele niejasności, jak chociażby w zakresie wyłączenia powierzchni klatek schodowych z przedmiotu opodatkowania. Sąd podzielił także ocenę Spółki w zakresie obliczenia powierzchni budynku "J", który zgodnie z opinią składa się z części I-kondygnacyjnej i lll-kondygnacyjnej. Jak zauważył biegły, ze względu na brak dostępu do budynku oraz bardzo zły stan techniczny, wyłączono je z opracowania. W dalszej części stwierdził jednak, że powierzchnia użytkowa tego budynku wynosi [...] m2.

W następstwie ww. wyroku, decyzją z dnia [...] r. Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] r.

Ostatecznie, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] r., którą określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł, w tym:

– od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od powierzchni: [...] m2 x 0,68 zł = [...] zł,

– od gruntów pozostałych od powierzchni: [...] m2 x 0,28 zł = [...] zł,

– od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od powierzchni użytkowej: [...] m2 x 19,10 zł = [...] zł,

– od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od wartości: [...] zł x 2% = [...] zł.

– od budynków lub ich części mieszkalnych od powierzchni użytkowej: [...] m2 x 0,57 zł = [...] zł.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że rozstrzygnął on sprawę

na podstawie dowodów włączonych do akt sprawy postanowieniem z dnia [...] r. w postaci:

– opracowania do celów podatkowych, zawierającego inwentaryzację powierzchni użytkowej zespołu obiektów w O. oraz dwóch nieruchomości w C. należących do Spółki, sporządzonego przez biegłego z zakresu budownictwa B. G., powołanego z urzędu w dniu 5 maja 2010 r.;

– "Opinii o wartości" budowli znajdujących się we władaniu Spółki położonych na terenie gminy C. w O., zlokalizowanych na działkach o nr ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] w zakresie określenia wartości budowli do celów podatkowych sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego z listy Ministra Infrastruktury – E. L. powołaną z urzędu dnia 23 lipca 2010 r.;

– wypisu i wyrysu z rejestru gruntów przez Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G. dla następujących nieruchomości: obręb C. 2 gmina C. - jednostka rejestrowa nr [...] działki nr [...], [...]; obręb O. gmina C. - jednostka rejestrowa nr [...] działki nr [...], jednostka rejestrowa nr [...] działki nr [...], jednostka rejestrowa nr [...] działki nr [...], jednostka rejestrowa nr [...]. działki nr [...], jednostka rejestrowa nr [...] działki nr [...].

Ponadto, w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia 10 grudnia 2014 r., biegły B. G. złożył wyjaśnienia, w których dokonał ponownego obliczenia powierzchni użytkowej obiektów kompleksu budynków w O. należących do Spółki, pomniejszając powierzchnię kilku z nich (dotyczy to budynków oznaczonych w opinii jako "B", "I" i "S") oraz wyłączając z niej powierzchnie wyłączone z opodatkowania ze względów technicznych (dotyczy to budynków oznaczonych w opinii jako "D", "E", "G", "H" i "J").

W wyniku powyższego stwierdzono, że łączna powierzchnia użytkowa budynków w O. wynosi [...] m2. Powierzchnia użytkowa budynków zlokalizowanych w C. nie uległa zmianie i wynosi łącznie [...] m2. Podstawę opodatkowania zgodnie z wyjaśnieniami stanowi – [...] m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na podstawie oględzin i sporządzonej do niej inwentaryzacji powierzchni użytkowej zespołu obiektów w O. stwierdzono również, że w budynku posadowionym na działce gruntowej nr [...] wydzielono lokal mieszkalny, a jego powierzchnia użytkowa stanowi [...] m2.

Dalej organ I instancji wskazał, że:

– działka nr [...] oznaczona symbolem Bi ma powierzchnię [...] ha i zabudowana jest budynkami o funkcji inne niemieszkalne,

– działka nr [...] oznaczona symbolem B ma powierzchnię [...] ha i jest zabudowana budynkiem o funkcji mieszkalnej,

– działka nr [...] oznaczona symbolem Bi i Bz ma powierzchnię [...] ha i jest zabudowana budynkami o funkcji inne niemieszkalne,

– działka nr [...] oznaczona symbolem Bi ma powierzchnię [...] ha i jest zabudowana budynkami o funkcji inne niemieszkalne,

– działka nr [...] oznaczona symbolem Bi ma powierzchnię [...] ha i jest zabudowana budynkami o funkcji inne niemieszkalne,1

– działka nr [...] oznaczona symbolem Bp ma powierzchnię [...] ha,

– działka nr [...] oznaczona symbolem Bp i dr ma powierzchnię [...] ha i jest zabudowana budynkami o funkcji inne niemieszkalne.

W związku z oznaczeniem działki nr [...] symbolem B, do powierzchni tej działki zastosowano stawkę przewidzianą dla gruntów pozostałych. Natomiast w odniesieniu do pozostałych działek, biorąc pod uwagę status Strony, która jest osobą prawną prowadzącą działalność gospodarczą - zastosowano stawkę jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast odnosząc się do gruntów oznaczonych symbolem "dr" położonych na terenie działki nr [...], stwierdzono, że nie jest ona zaliczona do kategorii dróg publicznych. Jako własność stanowi ona drogę wewnętrzną i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Z kolei, rozpatrując kwestię wartości budowli, organ I instancji powołał się

na opinię biegłej E. L., która to opinia obejmowała wycenę następujących budowli w O., będących w posiadaniu Spółki, zlokalizowanych na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...]:

1. Wiata i zagospodarowanie stacji paliw E. o wartości [...] zł,

2. Kontenery mieszkalne o wartości [...] zł,

3. Słup reklamowy E. o wartości [...] zł,

4. Słup reklamowy P. o wartości [...] zł,

5. Pawilon przy stacji paliw E. o wartości [...] zł,

6. Pawilon przy stacji paliw P. o wartości [...] zł,

7. Parking nowy o wartości [...] zł,

8. Zbiorniki stacji paliw E. o wartości [...] zł,

9. Zbiorniki naziemne z wyposażeniem - bez dystrybutorów z płytą fundamentową stacji P. o wartości [...] zł,

10. Wiata stalowa z zagospodarowaniem stacji P. o wartości [...] zł,

11. Powierzchnie trwale utwardzone - budowle ujawnione w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 10 sierpnia 2010 r. (załącznik do opracowania opinii): kostka betonowa (polbruk) o wartości [...] zł, beton o wartości [...] zł, płytki chodnikowe o wartości [...] zł, asfalt o wartości [...] zł, kostka trylinka o wartości [...] zł, bruk o wartości [...] zł.

Według ustaleń biegłej łączna wartość budowli wynosiła [...] zł - taką wartość przyjął organ I instancji jako podstawę do opodatkowania. Organ wskazał,

że wykaz i wartość budowli przedstawiona przez podatnika w deklaracji obejmowały:

1. Wiata i zagospodarowanie stacji paliw E. o wartości [...] zł,

2. Kontenery mieszkalne o wartości [...] zł,

3. Słup reklamowy P. o wartości [...] zł,

4. Słup reklamowy E. o wartości [...] zł,

5. Pawilon przy stacji paliw E. o wartości [...] zł,

6. Pawilon przy stacji paliw P. o wartości [...] zł,

7. Parking nowy o wartości [...] zł,

8. Stacja paliw P. o wartości [...] zł,

9. Zestaw telewizji przemysłowej o wartości [...] zł.

Organ I instancji stwierdził, że wartość ta znacznie odbiegała od wartości budowli zadeklarowanych przez Stronę ([...] zł), która niezasadnie ujęła jako budowlę zestaw telewizji przemysłowej.

Jednocześnie wskazano, że Spółka nie wykazała w deklaracji wartości zbiorników stacji paliw E., które są wymienione w ewidencji środków trwałych (załącznik 2/2 do opinii), natomiast zbiorniki stacji paliw P. zostały ujawnione podczas oględzin. Organ wyjaśnił także, że budowlą podlegającą podatkowi od nieruchomości amortyzowaną przez Spółkę jest parking nowy, którego wartość przyjęto z protokołu odbioru ([...] zł); dla pozostałych budowli biegła określiła wartość rynkową.

Ustalono także, że budowle, dla których Spółka nie dokonuje bezpośrednio odpisów amortyzacyjnych to: wiata i zagospodarowanie stacji paliw E., kontenery mieszkalne, słup reklamowy E., słup reklamowy P., pawilon przy stacji paliw E., pawilon przy stacji paliw P., zbiorniki stacji paliw P., zbiorniki stacji paliw E. Określenie ich wartości przez rzeczoznawcę zostało dokonane na podstawie analizy transakcji na rynku. Analiza rynku i opis przyjętej metody wyceny zawarta zaś jest na stronach 10-12 opinii i w wyjaśnieniu złożonym i skierowanym do organu I instancji z dnia 23 stycznia 2015 r. Organ I instancji wskazał przy tym, że opinia biegłej jest spójna i logiczna.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, z uwagi na naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.; zwanej dalej "u.p.o.l.") oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; zwanej dalej "O.p.").

Decyzją z dnia [...] r. Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i określiło Spółce zobowiązanie w kwocie niższej niż określona przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie opodatkowania gruntów Spółki, uznając, że z racji posiadania przez nią przymiotu przedsiębiorcy, grunty oznaczone innymi symbolami niż B o powierzchni [...] ha podlegają opodatkowaniu jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a grunt oznaczony symbolem B o powierzchni [...] ha, podlega opodatkowaniu jako grunt pozostały (art. 5 ust. 1 u.p.o.l.). Jednocześnie Kolegium nie uwzględniło żądania Spółki co do konieczności wyłączenia spod opodatkowania gruntów znajdujących się pod obrysem budynków oznaczonych w opinii jako "D", "G" i "E", które to budynki ze względu na zły stan techniczny zostały wyłączone spod opodatkowania. Uznało, że nie ma podstaw do przekładania okoliczności związanych ze stanem obiektu, który z powodu stanu technicznego nie może być uznany za budynek w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na grunt pod nim.

Odnosząc się do kwestii opodatkowania w zakresie opodatkowania budynków, Kolegium wskazało na ustalenia poczynione przez organ I instancji i dane wykazane przez Spółkę w deklaracji oraz wyjaśniło, że zweryfikowaniu powierzchni opodatkowanych budynków nie mogą służyć dane z ewidencji gruntów i budynków, ponieważ wskazana jest w nich powierzchnia zabudowy, a nie powierzchnia użytkowa, która zgodnie z u.p.o.l. podlega opodatkowaniu (art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 1 pkt 5). W ocenie Kolegium, organ I instancji podjął działania (odebranie dodatkowych wyjaśnień od biegłego B. G.), które umożliwiły rozwianie wątpliwości będących podstawą uchylenia decyzji wyrokiem Sądu z dnia 23 kwietnia 2014 r.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że analiza przeprowadzonych oględzin, w wyniku których powstała inwentaryzacja budynków, prowadzi do wniosku, że stan, który nie pozwala na wykorzystanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej ma charakter trwały (nieodwracalny). Zły stan techniczny dotyczy samej konstrukcji obiektów. Z opracowania sporządzonego przez biegłego (strony 4, 5, 6, 10, 11, 13) wynika, że przedmiotowe budynki, oznaczone w inwentaryzacji jako "D", "E", "G", "H", "J", posiadają zniszczenia konstrukcyjne, które wyeliminowały je z kategorii przedmiotów opodatkowania określonej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Odnosząc się do zarzutu Spółki o nieczytelności uzasadnienia w zakresie opodatkowania budynków w zestawieniu ze stwierdzeniem przez biegłego na 1 stronie opinii, że jej przedmiotem jest zespół budynków ubojni oraz sklep mięsny na m.in. działce nr [...], która stanowi własność gminy, przez co opodatkowane budynki także mogą stanowić własność gminy, Kolegium stwierdziło, że biegły wskazał jako przedmiot opinii "Zespół budynków ubojni oraz sklep mięsny w C.i na działkach [...], [...] (przedstawione na fotografiach nr 1) należące do firmy [...] Sp. z o.o., [...]". W związku z czym zarzut jest nieuzasadniony, gdyż przedmiotem opinii nie są zabudowania na działce nr [...].

Kolegium stwierdziło także, że nie może uwzględnić ani nawet rozpoznać zarzutu nieopodatkowania budynku na gruncie stanowiącym działkę nr [...] w C., gdyż jego opodatkowanie przez organ odwoławczy byłoby niezgodne z art. 234 O.p.

Jednocześnie Kolegium uwzględniło zarzut w zakresie opodatkowania budynku na działkach [...] i [...], określonego w opinii jako "Zespół budynków ubojni oraz sklep mięsny w C. na działkach [...], [...] (przedstawione na fotografiach nr 1) należące do firmy [...] Sp. z o.o., [...]". Zdaniem Kolegium, biegły a za nim organ I instancji nieprawidłowo przyjął do opodatkowania powierzchnię [...] m2 położonego na tych działkach budynku, który zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Z przedstawionych przez organ I instancji dokumentów (tj. decyzji z dnia 20 czerwca 1996 r. i karty adresowej gminnej ewidencji zabytków) wynika bowiem, że wpisano do ewidencji zabytków budynki, bez gruntów, w tym budynek na działce nr [...] i [...] w C., a organ I instancji nie wykazał przy tym, aby w tym budynku była prowadzona działalność gospodarcza.

Organ odwoławczy uznał również, że powierzchnia budynków podlegających opodatkowaniu winna zostać pomniejszona także o powierzchnię [...] m2, ponieważ organ I instancji nieprawidłowo dwukrotnie ją opodatkował - raz ją jako powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, raz jako powierzchnię lokali mieszkalnych.

Odnosząc się do kwestii opodatkowania budowli, organ odwoławczy powołał

na wstępie dane wykazane przez Spółkę odnośnie rodzaju i wartości należących do niej budowli oraz wskazał, że Spółka kwestionuje w odwołaniu opodatkowanie: kontenerów mieszkalnych, słupów reklamowych E. i P., powierzchni utwardzonych określonych w opinii jako chodniki i place lokalne.

Kolegium podniosło, że postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji powołał E. L. w charakterze biegłego w celu wyceny budowli w O. zlokalizowanych na działkach o nr ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] w zakresie określenia wartości do celów podatkowych. Biegła sporządziła opinię z dnia 12 stycznia 2012 r. o wartości budowli – O. Gmina C. Opinia ta stała się podstawą dokonania ustaleń przez organ I instancji. W opinii biegła określiła wartość na dzień 1 stycznia 2010 r. budowli położonych na działkach gruntu numer ewidencyjny [...], [...], [...], [...]. W opinii wskazano jako jej przedmiot budowle wykazane przez Spółkę, a także budowle ujawnione w trakcie wizji lokalnej - tereny trwale utwardzone związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz inne budowle ujawnione, tj. sieci. Wskazano, że tylko parking nowy podlega amortyzacji, pozostałe budowle nie podlegają amortyzacji. Podano metody wyceny wartości zgodne z przepisami. Przy określaniu wartości budowli amortyzowanych, tj. parkingu nowego, biegła oparła się na wartości podanej w protokole jego odbioru, jako wartości początkowej. Przy określaniu wartości budowli nieamortyzowanych, tj. tych, dla których Spółka nie dokonuje bezpośrednio odpisów amortyzacyjnych, biegła zastosowała metodę odtworzeniową (podejściem kosztowym). Przy określaniu wartości powierzchni utwardzonych kostką betonową, to jest dróg dojazdowych, parkingów ogólnodostępnych dla samochodów osobowych, placów manewrowych dla samochodów dostawczych, biegła pomniejszyła powierzchnię utwardzoną kostką betonową dwóch stacji paliw. Określono także wartość powierzchni utwardzonych betonem, to jest dróg, parkingów ogólnodostępnych dla samochodów osobowych, placów manewrowych dla samochodów dostawczych; powierzchni utwardzonych asfaltem, to jest dróg i placów lokalnych; powierzchni utwardzonych trylinką, to jest dróg i placów lokalnych; powierzchni utwardzonych brukiem. Łącznie wartość budowli z opinii wynosi [...] zł łącznie z sieciami, które nie zostały opodatkowane w decyzji, przy czym wartość budowli wykazanych przez Spółkę pokrywa się z wartością ustaloną przez biegłą.

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego, Kolegium uwzględniło żądanie Spółki odnośnie wyłączenia z opodatkowania jako budowle:

1) wartości kontenerów mieszkalnych ([...] zł), gdyż ani biegła, ani organ I instancji nie rozważyli ani też nie wykazali, aby kontenery te były budowlami;

2) wartości słupów reklamowych ([...] zł i [...] zł), ponieważ słupy te nie były przedmiotem oględzin dokonanych przez organ I instancji, a biegła opisała je jako słupy o konstrukcji stalowej, nie załączając do opinii ich zdjęć. To zaś, pomimo wyczerpujących dowodów, uniemożliwiło Kolegium zweryfikowanie zarzutu o braku ich trwałego związania z gruntem;

3) wartości chodników ([...] zł).

Przy czym, odnosząc się do trzeciej kategorii budowli, tj. powierzchni utwardzonych określonych w opinii jako chodniki i place lokalne, Kolegium powołało się na wynikającą z wyroku wiążącą ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie, że powierzchnie gruntowe utwardzone kostką betonową, betonem, trylinką, asfaltem, brukiem i płytami chodnikowymi stanowią budowle.

W związku z tym stwierdziło, że nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu Spółki, która podważa uznanie powierzchni gruntowej utwardzonej określonej przez biegłą jako chodnik za budowle. Zgodnie z wiążącą oceną sądową sposób utwardzenia powierzchni nie ma znaczenia, bowiem przesądzające jest samo posiadanie przez przedsiębiorcę utwardzonego gruntu. Grunt taki stanowi budowlę.

Jednocześnie organ zwrócił uwagę na inne wiążące stwierdzenie Sądu

w przedmiocie konieczności wyjaśnienia kwestii przejść (co do wielkości powierzchni i zasadności ich opodatkowania).

Kolegium stwierdziło, że opinia z dnia 25 września 2012 r. nie zawiera odniesienia do kwestii przejść wskazanych przez Sąd. Kwestii tej nie wyjaśnia także ani organ I instancji (o czym świadczy brak stosownych rozważań w uzasadnieniu decyzji), ani pismo biegłej z 23 stycznia 2015 r., a konkretnie 4 jego karty załączone do akt sprawy.

Wobec powyższego, Kolegium uznało, że dokonane przez organ podatkowy czynności, tj. oględziny, dwie opinie biegłej i jej pismo wyjaśniające, wyczerpują możliwości dowodowe w kwestii ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania w zakresie terenów utwardzonych. Z uwagi na fakt, że na ich podstawie nie sposób ustalić przedmiotu i podstawy opodatkowania w zakresie przejść, organ odwoławczy uznał, że kwotę wartości budowli należało pomniejszyć o kwotę wartość chodników.

Kolegium nie uwzględniło zarzutu Spółki o tym, że nazwanie placów lokalnymi powoduje, że nie stanowią one budowli. Zgodnie z wiążącym w sprawie wyrokiem tereny utwardzone stanowią budowle. Nie jest w tym względzie istotna ich nazwa. Tym bardziej, że place z dodatkowym określeniem - lokalne nie zmieniają tego, że są to place, czyli tereny utwardzono.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka wniosła o uchylenie decyzji Kolegium w całości oraz o zasądzenie od organu podatkowego na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła:

1) naruszenie art. 6 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez opodatkowanie budowli - parkingu - wybudowanej dopiero w 2010 r., a więc w stosunku do której obowiązek podatkowy powstał 1 stycznia 2011 r.;

2) naruszenie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez nieprawidłowe ustalenie przedmiotu opodatkowania, w szczególności poprzez wliczenie do podstawy opodatkowania powierzchni gruntów zabudowanych obiektami wyłączonymi z przyczyn technicznych z eksploatacji i niepodlegającymi opodatkowaniu;

3) naruszenie art. 122 oraz art. 187 O.p., poprzez niedostateczne zbadanie przedmiotu opodatkowania a nadto niewyjaśnienie sprzeczności tkwiących w opinii biegłej E. L., zarówno co do powierzchni utwardzonych asfaltem, jak i rodzaju użytej nawierzchni;

4) naruszenie art. 123 §1 w zw. z art. 200 § 1 O.p., poprzez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika Spółki o wyznaczenie po raz kolejny siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sytuacji, pomimo choroby pełnomocnika udokumentowanej odpisem zwolnienia lekarskiego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem uniemożliwiło Skarżącej wskazanie Kolegium luk i rozbieżności w materiale dowodowym oraz ww. naruszeń.

W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów, w szczególności na niewyjaśnione przez organy podatkowe elementy stanu faktycznego, które ustalono na podstawie opinii E. L. a które pozostają w sprzeczności z powołanymi przez Spółkę dowodami w postaci protokołu z odbioru przejściowego-końcowego robót z dnia 28 lipca 2010 r. i faktury VAT nr [...].

Strona zauważyła, że biegła badała stan budowli na dzień 29 października 2010 roku co wynika z treści opinii, a wówczas powierzchnie utwardzone asfaltem na działce [...] zajmowały obszar 10-krotnie większy niż [...]m2.

Do skargi Spółka załączyła niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kopie tych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i odniosło się

do zarzutów skargi.

Kolegium wyjaśniło, że choroba pełnomocnika Spółki miała miejsce w ostatnim dniu wyznaczonego terminu wypowiedzenia się w sprawie (24 sierpnia 2015 r.), a więc pełnomocnik miał zapewniony czas na wypowiedzenie się, a ponadto mógł ustanowić substytuta, na co wskazuje treść pełnomocnictwa z 9 grudnia 2010 r. Wskazało także, że przepisy O.p. nie przewidują ponownego wyznaczenia terminu z art. 200 O.p. - z powodu choroby pełnomocnika strony. W związku z tym Kolegium powiadomiło pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co pełnomocnik uczynił w dniu 11 września 2015 r.

Kolegium zwróciło także uwagę na przedstawienie dopiero na etapie niniejszej skargi nowych, nieznanych organowi dokumentów (nieujawnionych przez Spółkę

od roku 2010), dokumentujących nową nieprzedstawioną wcześniej okoliczność

i wskazało, że są one niekompletne, stanowią jedynie kopie, a organ nie miał wcześniej możliwości zapoznania się z nimi i przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego. Kolegium podniosło, że zarówno w fakturze, jak i protokole przyjęcia robót nie wskazano w taki sposób przedmiotu robót, aby możliwe było jednoznaczne stwierdzenie, iż są to prace powodujące powstanie powierzchni utwardzonej asfaltem, która to powierzchnia jako budowla została wyceniona przez biegłą w opinii z dnia 12 stycznia i 25 września 2012 r. Nie załączono przy tym umowy, na podstawie której wystawiono fakturę i w wykonaniu której sporządzono protokół, w której to umowie powinien zostać ustalony konkretny przedmiot umowy. Wobec tego, zdaniem Kolegium, nie jest możliwe stwierdzenie, że dokumenty te dotyczą opodatkowanego w sprawie obiektu - powierzchni utwardzonej asfaltem.

Kolegium zauważyło przy tym, że biegła dokonując wyceny budowli stwierdziła, że wycena dokonywana jest na dzień 1 stycznia 2010 r., a ponadto powołała się w opinii na załącznik graficzny do operatu technicznego z wykazaną powierzchnią utwardzoną asfaltem, który został sporządzony przez uprawnionego geodetę W. J.

W związku z powyższym, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), Kolegium wniosło o dopuszczenie jako uzupełniających dowodów z następujących dokumentów:

– oryginału protokołu z odbioru przejściowego - końcowego robót, który posiada Spółka,

– oryginału faktury VAT nr [...], którą posiada Spółka,

– umowy/zlecenia z maja 2010 r., w związku z którą wystawiono powyższe dokumenty, którą posiada Spółka,

– zestawienia powierzchni terenów trwale utwardzonych na obiekcie "O" łącznie na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], sporządzonego przez W. J. z P.W. "G." S.c. M. Ch., M. J., W. J., Z. S., ul. [...], [...], wraz z datą sporządzenia zestawienia, będącego w posiadaniu P.W. "G." W. J.

Na poparcie swojego wniosku Kolegium podniosło, że na żadnym zdjęciu dokonanym w 2010 r. podczas oględzin nieruchomości oraz wizji dokonanej przez B. G. nie widać prac związanych z układaniem przedmiotowej nawierzchni.

Ponadto Kolegium wyjaśniło, że stan budynków posadowionych na gruncie nie może zostać uwzględniony przy opodatkowaniu gruntów, do których opodatkowania nie jest wymagane spełnienie określonych warunków technicznych.

Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z operatu szacunkowego z dnia 14 stycznia 2016 r. na okoliczność rodzaju powierzchni i ich wartości na działkach [...], [...], [...], [...] i [...], oraz o odroczenie terminu rozprawy. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 i art. 47 p.p.s.a., oddalił wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Ponadto Sąd orzekł o oddaleniu wniosku Skarżącej o odroczenie rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jak zaś stanowi art. 145 § 3 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przy czym, w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Sąd uznał, że zaskarżona decyzję należało uchylić jednak z przyczyn innych niż wskazane w skardze Strony.

Otóż jako jeden z zasadniczych dowodów w sprawie organy obu instancji powołują "Opinię o wartości budowli" sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego E. L.

Zarówno bowiem organ I instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. wskazały, że decyzja została wydana w oparciu o dowody włączone do akt sprawy postanowieniem z dnia [...] r. znak [...], wśród których wymieniono m.in.:

-dowód w formie "Opinii o wartości" budowli znajdujących się we władaniu spółki "H." położonych na terenie gminy C. w O., zlokalizowanych na działkach o nr ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] w zakresie określenia wartości budowli do celów podatkowych sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego z listy Ministra Infrastruktury Panią E. L. powołaną z urzędu dnia 23-07-2010 r. znak pisma: [...], o numerze uprawnień [...] z datą wpisu 31-05-1996 r.

W trakcie analizy akt sprawy przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, Sąd ustalił iż znajdują się w nich dwie "Opinie o wartości budowli" sporządzone przez E. L., przy czym pierwsza z nich została sporządzona w dniu 12 stycznia 2012 r. druga zaś w dniu 25 września 2012 r. Jak ujawniła dalsza analiza wskazanych Opinii, są to opinie różniące się od siebie w części treścią ustaleń, jak i dniem na jaki zostały poczynione ustalenia w nich zawarte.

Sąd zauważa, że ze znajdującego się w aktach sprawy postanowienia z dnia [...] r. znak [...] nie wynika, którą z powyższych opinii włączono jako dowód do akt sprawy. Tymczasem dowodem w sprawie może być konkretna opinia, nie zaś bliżej nieokreślona opinia sporządzona przez daną osobę w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się dwa różne opracowania będące opiniami E. L. - o odmiennej treści.

Natomiast z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO ( s. 32) wynika, że "..biegła sporządziła opinię o wartości budowli – O. Gmina C. z dnia 12 stycznia 2012r. Opinia ta stała się podstawą dokonania ustaleń przez podatkowy organ pierwszej instancji." Nadto organ odwoławczy błędnie wskazał, że "W opinii biegła określa wartość budowli na dzień 1 stycznia 2010r." Tymczasem wskazana opinia z dnia 12 stycznia 2012 r. wskazuje jako "datę określenia wartości" dzień 29 października 2010 r. zaś jako "datę określenia stanu" dzień 29 września 2010

Dalej na wskazanej stronie 32 decyzji organ odwoławczy podał, iż "W opinii z 2012 r. biegła na żądanie podatkowego organu pierwszej instancji uwzględniła wytyczne sądu administracyjnego w zakresie wskazania sposobu ustalenia wartości z uwzględnieniem wartości budowli amortyzowanych i nieamortyzowanych. Dążąc do sprostania wytycznym Sądu podatkowy organ pierwszej instancji uzyskał od powołanej w sprawie biegłej opinię, w której wymieniła ona materiał stanowiący podstawę wyceny budowli, jak również podzieliła budowle na te, które podlegają amortyzacji i te które nie podlegają amortyzacji, oraz wskazała przyjętą dla jednych i drugich metodę wyceny."

Natomiast na kolejnej stronie (s. 33) decyzji organ odwoławczy wskazuje na kolejną opinię z dnia 25 września 2012 r. stwierdzając, iż "Opinia z dnia 25 września 2012 r. nie zawiera odniesienia do kwestii przejść podniesionych przez Sąd"

Na ostatniej zaś stronie decyzji ( s. 34) Kolegium stwierdziło, że "dokonane przez organ czynności, to jest oględziny, dwie opinie biegłej i jej pismo wyjaśniające wyczerpują możliwości dowodowe w kwestii ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania".

Wobec powyższego zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie jest dostatecznie jasne czy i w jakim zakresie rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie oparte zostało na opinii sporządzonej przez biegłą w dniu 12 stycznia 2012 r. a w jakiej na podstawie opinii biegłej z dnia 25 września 2012 r. Jak już bowiem wskazano obie te opinie znajdujące się w aktach sprawy zostały sporządzone wg stanu na inny dzień i zawierają w pewnej części odmienne ustalenia. Z kluczowego postanowienia dowodowego nie wynika, która z wskazanych opinii została włączona jako dowód do sprawy, organy zaś powołują się bądź na jedną bądź na drugą z wymienionych opinii bądź też na obie z nich.

Co istotne taki nieprecyzyjny sposób postępowania organów w istotny sposób wpłynął na świadomość i czynności Strony, która w skardze do WSA podjęła polemikę z ustaleniami zawartymi w opinii biegłej z dnia 12 stycznia 2012 roku. Co więcej z argumentacji Strony zawartej w skardze (s. 7 skargi) wynika, iż jest ona przekonana, że opinia biegłej będąca podstawą wydania zaskarżonej decyzji została sporządzona wg stanu budowli na dzień 29 października 2010 r. co stało się podstawą zarzutu Strony błędnego ustalenia powierzchni utwardzonych asfaltem na działce [...]. Na tle tego na jaki dzień dokonano wyceny budowli między Stroną, a organem pojawił się spór, albowiem organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę polemizuje ze Stroną, wskazując, iż "biegła dokonując wyceny budowli stwierdza, że wycena dokonywana jest na dzień 1 stycznia 2010 r." Także w treści decyzji wskazuje, że w opinii z dnia 12 stycznia 2012 r. określono wartość budowli na 1 stycznia 2010 r. Tymczasem po pierwsze opinia biegłej z dnia 12 stycznia 2012 r. wskazuje jako "datę określenia wartości" dzień 29 października 2010 r. zaś jako datę określenia stanu dzień 29 września 2010 r. (podczas gdy organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji błędnie wskazał, iż we wskazanej opinii biegła określa wartość budowli na dzień 1 stycznia 2010 r.), dopiero zaś opinia z dnia 25 września 2012 r. jako datę określenia wartości oraz stanu wskazuje 1 stycznia 2010 roku.

Zdaniem Sądu powyższe niejasności wprowadzające w błąd Stronę podważają zasadę zaufania wyrażoną w art. 121 § 1 o.p., a także zasadę wyjaśniania zawartą w art. 122 o.p., a nadto art. 210 § 4 o.p. wskazujący co winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. Strona miała bowiem prawo dokładnie wiedzieć, a nie tylko domyślać się, na podstawie której konkretnie opinii biegłego organ poczynił ustalenia w jej sprawie. Zadaniem zaś organu było nie dopuścić aby wątpliwości takie u Strony powstały. Precyzyjne zaś określenie która z opinii biegłej stanowiła podstawę rozstrzygnięcia umożliwiłoby Stronie podjęcie należytych czynności mających na celu właściwą ochronę przysługujących jej praw, Sądowi zaś - ocenę sprawy. W sytuacji zaś, gdy organy uważają, że obie opinie mimo częściowo odmiennych ustaleń są podstawą dowodową wydania decyzji, również to winno być odzwierciedlone w postanowieniu o włączeniu dowodów, jak i w treści decyzji, jak również z treści decyzji winno wynikać, która opinia w jakim zakresie stanowi podstawę rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego Sąd uznał zarazem za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów Strony odnoszących się do ustaleń wynikających z treści opinii biegłego.

Dodatkowo należy wskazać, iż w aktach przedstawionych Sądowi znajduje się niekompletne pismo E. L. z dnia 23 stycznia 2015 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie organu z dnia 10 grudnia 2014 r. do uzupełnienia opinii z dnia 25 września 2012 r. Znajdujące się w aktach przedłożonych Sądowi wskazane pismo liczące cztery strony (nieponumerowane) podpisane jest na stronie drugiej natomiast dalej zawiera dwie strony, z których ostatnia kończy się niedokończonym punktem 3 brzmiącym "Wartość odtworzeniową określa się dla nieruchomości, które ze ..." - brak jest w aktach dalszej części zdania jak i dalszej części pisma. Nie pozwala to Sądowi w pełni ocenić co w istocie napisała biegła w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia opinii. Jeśli w takiej formie jak przedstawiono Sądowi przesłała je biegła, organ powinien wezwać ją do uzupełnienia pisma.

Natomiast Sąd uznał, iż nie mogły mieć wpływu na treść wyroku argumenty związane ze złożonymi wraz ze skargą kserokopiami dokumentów, mającymi potwierdzać, iż część opodatkowanego parkingu została wykonana w 2010 r., a zatem podlegała opodatkowaniu dopiero w roku 2011. Dokumenty te ( faktura VAT, protokół odbioru robót) złożone w postaci niepotwierdzonych za zgodność kserokopii zostały ujawnione przez Stronę dopiero w skardze do WSA. Tymczasem sąd administracyjny kontroluje prawidłowość działania organów administracji. Skoro Strona nie przedłożyła wyżej wymienionych dokumentów organom, to nie sposób zarzucić im, iż działały nieprawidłowo. Ujawnienie oryginałów powyższych dokumentów jako nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi mogłoby jedynie stanowić podstawę wznowienia postępowania podatkowego. Zgodnie zaś z utrwalonym poglądem uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny z uwagi na zaistnienie okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania administracyjnego możliwe będzie wówczas, gdy przesłanką tego wznowienia było naruszenie prawa. Ujawnienie przez Stronę kopii dokumentów, których nie ujawniła ona organom w trakcie postępowania podatkowego nie świadczy o naruszeniu przez organy prawa i nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nie mógł też stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji przedłożony przez Stronę na rozprawie dokument w postaci kserokopii operatu szacunkowego z dnia 14 stycznia 2016 r. Przede wszystkim dokument ten został sporządzony według stanu nieruchomości na dzień 2 listopada 2015 r. podczas gdy zaskarżona decyzja dotyczy roku 2010, poza tym złożono go w formie niepotwierdzonej za zgodność kserokopii. Jako sporządzony po dacie wydania zaskarżonej decyzji nie może on również stanowić podstawy wznowienia postępowania.

Wobec powyższego Sąd odmówił przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z żądanych dokumentów, albowiem nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Sąd uważa natomiast, że nietrafny jest zarzut Strony dotyczący naruszenia przez organ art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez nieprawidłowe ustalenie przedmiotu opodatkowania, w szczególności poprzez wliczenie do podstawy opodatkowania powierzchni gruntów zabudowanych obiektami wyłączonymi z przyczyn technicznych z eksploatacji i nie podlegających opodatkowaniu.

Sąd podziela bowiem utrwalony w judykaturze pogląd, iż okoliczności dotyczące złego stanu technicznego budynków nie odnoszą się automatycznie do gruntów, na którym te budynki się znajdują (por. np. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1390/08, orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1317/12, publ. w LEX nr 1498399, wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2015 r. I SA/Kr 1608/14). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1031/09 wyraźnie wskazał, iż "Należy podnieść, że wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych względy techniczne to takie, które mają związek ze stanem technicznym gruntów, budynków i budowli powodując, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę". Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w wyroku z dnia 9 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 86/06 stwierdził, że "warunek, iż grunt ze względów technicznych nie może się nadawać do prowadzenia działalności należy odnosić wyłącznie do tego konkretnego przedmiotu opodatkowania, tj. gruntu, nie zaś wywodzić o jego właściwościach "technicznych" ze stanu posadowionego na tym gruncie budynku. (...) nie chodzi o czasową niemożność wykorzystania gruntu ("nie jest i nie może być wykorzystywany"), ale o immanentną cechę tego gruntu, uniemożliwiającą jego wykorzystanie w ogóle."

Za bezzasadny Sąd uznał też zarzut dotyczący nieuwzględnienia wniosku o ponowne wyznaczenie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Jednak z przyczyn o których wskazano wcześniej Sąd orzekł jak w rozstrzygnięciu.

Sąd zauważa, iż ponownie rozpoznając sprawę organy winny po pierwsze jednoznacznie ustalić i wyjaśnić która ze znajdujących się w aktach sprawy opinii biegłej E. L., a jeśli obie to również w jakim zakresie - stanowią dowód będący podstawą wydania decyzji, co winno znaleźć odzwierciedlenie w stosownym postanowieniu dowodowym, a następnie również w uzasadnieniu decyzji. Organy winny też uzyskać i umieścić w aktach kompletne pismo E. L. z dnia 23 stycznia 2015 r. stanowiące uzupełnienie opinii.

Mając na względzie kwestie związane z przedawnieniem zobowiązania, organy winny także prawidłowo obliczyć - co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia - terminy w których bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie był zawieszony w związku z wniesieniem skarg do sądu administracyjnego, jak również zbadać czy nie był on zawieszany bądź przerywany z innych przyczyn.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit.a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804). Sąd uznał, iż nie ma przy tym podstaw do zasądzania na rzecz Strony zwrotu kosztów postępowania w postaci zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, która nie została uiszczona na rzecz właściwego organu – Prezydenta Miasta Sz. – zgodnie z art.12 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t. jedn. z 2005 r. Dz.U. poz. 783 ze zm.), lecz na rzecz Urzędu Miasta P., co potwierdza załączone do pełnomocnictwa potwierdzenie przelewu.