Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1637/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 186
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wprowadzenie do środowiska substancji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 180 pkt 1, art. 181 ust. 1 pkt 2, art. 184 ust. 1, art. 186 pkt 1 w związku z art. 141 ust. 2 i art. 143, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 2013, poz.1232 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie p.o.ś.), art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz.1409 z późn. zm) w związku z art. 19, art. 21 § 1 pkt 2, art. 104 i 107 k.p.a. odmówił udzielenia R. W. pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji produkcji podłoża pod uprawę pieczarek, eksploatowanej w P., przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego oraz szczegółowo opisał przedłożone przez inwestora na wezwanie organu dokumenty. Odmowę uzasadnił przede wszystkim wzrostem rocznej łącznej wielkości emisji amoniaku z przedmiotowej produkcji z 4,220 Mg/rok w roku 2002 do 13,918 Mg/rok obecnie. Zdaniem organu tak znaczący wzrost emisji wiąże się ze wzrostem produkcji i nie jest możliwy bez przeprowadzenia zmian w instalacji. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki z art. 141 ust. 2 w związku z art. 143 p.o.ś.

Organ wskazał następnie, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało jednoznacznie, iż wskazane w decyzji stanowiące części instalacji obiekty są użytkowane przez R. W. niezgodnie z zatwierdzonym przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego stanem. Ponadto instalacja odciągowa z komór mieszania oraz taśmociąg załadowczy z konstrukcją wsporczą do komór fermentacji wstępnej powstały bez uregulowania stanu formalnoprawnego, wynikającego z przepisów prawa budowlanego.

Kolejno organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 180 pkt 1 p.o.ś. eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane. Art. 186 ustawy wskazuje zaś zasadnicze przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powierza.

Organ I instancji wskazał, że z operatu ochrony powietrza, opracowanego przez [...] s.c. we wrześniu 2013 r., łącznie z jego uzupełnieniami wynika, że praca zakładu nie ma negatywnego wpływu na stan środowiska. Obliczenia wykonane w dokumentacji, stanowiącej podstawę do uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wykazały, że wartości odniesienia określone dla amoniaku w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. - w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2010, Nr 16, poz. 87) przy obecnym poziomie produkcji są dochowane. Jednocześnie Minister Środowiska w Rozporządzeniu z dnia 24 sierpnia 2012 r. - w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2012 r., poz. 1031) nie określił poziomu dopuszczalnego amoniaku w powietrzu, co wskazuje na to, że nie ustalono standardu jakości powietrza dla tej substancji. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie nie są jednak spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 p.o.ś. Art. 141 ust. 2 stanowi bowiem, iż: "Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi". Dopuszczenie przez właściciela zakładu do "rozhermetyzowania" produkcji, przy jednoczesnym jej ponad dwukrotnym wzroście, spowodowało ponad trzykrotny wzrost emisji amoniaku do powietrza, przy czym dotyczy to tylko emisji zorganizowanej. Zwiększenie produkcji w zakładzie oraz odejście od hermetyzacji wstępnych faz produkcji ma wpływ także na emisję niezorganizowaną, w tym emisję odorów, stanowiącą bezpośrednią uciążliwość dla okolicznych mieszkańców. Nasilone skargi mieszkańców już nie tylko najbliżej sąsiadujących z zakładem R. W., świadczą o pogorszeniu stanu środowiska w znacznych rozmiarach. W obowiązującym stanie prawnym brak jest uregulowań dotyczących przeciwdziałania uciążliwości zapachowej. W tej sytuacji tylko hermetyzacja procesu może doprowadzić do jej ograniczenia. Organ podkreślił, że w przeglądanych projektach budowlanych widać wyraźną tendencję do takiego właśnie działania. Jednak zmiany przeprowadzone przez właściciela zakładu doprowadziły do prawie trzykrotnego zwiększenia wielkości emisji zorganizowanej, co uprawnia organ do jednoznacznego stwierdzenia, ze instalacja została zmieniona w sposób istotny. Zapis art.143 ust. 5, 6 i 8 ustawy p.o.ś. nie pozostawia zaś wątpliwości, że prowadzący instalacje zmienianą w sposób istotny ma obowiązek przewidywać wszystkie potencjalne zagrożenia, wynikające z prowadzonej działalności. Zasada ta nazwana jest zasadą przezorności i należy do ogólnych dyrektyw prawa ochrony środowiska.

Analizując natomiast poszczególne przypadki zmiany sposobu użytkowania obiektów znajdujących się na terenie zakładu, pod kątem zapisu art. 71 Prawa budowlanego organ I instancji stwierdził, że zmiany które zostały przeprowadzone w ww. obiektach podlegały obowiązkowi zgłoszenia.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli pełnomocnicy R. W. podnosząc, iż zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których się oparł, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Ponadto zarzucono błędną interpretację art. 141 ust. 2 oraz art. 143 p.o.ś., a także art. 71 ustawy Prawo budowlane, jak również naruszenie art. 6 k.p.a..

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonowało przebieg postępowania akceptując tezy organu I instancji, iż oddziaływanie instalacji powoduje pogorszenie stanu środowiska, a nasilone skargi mieszkańców dotyczące uciążliwości zapachowych świadczą o pogorszeniu stanu tego w znacznym stopniu. Kolegium przyznało, iż obliczenia wykonane w dokumentacji stanowiącej podstawę do uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do środowiska, wykazały że wartości w odniesieniu do amoniaku przy obecnym poziomie produkcji zostały dochowane. Jednakże zdaniem Kolegium działalność powodująca uciążliwość zapachową negatywnie oddziałuje na środowisko narusza bowiem jego stan pierwotny i obniża jego jakość. Nie można przyjąć założenia, że podmiot korzystający ze środowiska, wykorzystując brak normy prawnej w tym aspekcie może negatywnie oddziaływać na jakość powietrza poprzez emisję substancji odorowych. Co za tym idzie spełnienie wymagań zawartych w art. 143 p.o.ś. dla nowo uruchamianych instalacji bądź zmienianych w sposób istotny powinno obejmować również wymagania uwzględniające emisję substancji zapachowych.

Kolegium wskazało następnie, że od roku 2006 trwają w Ministerstwie Środowiska prace nad ustawą o uciążliwości zapachowej, a w 2010 r. zostały przygotowane założenia do projektu ustawy o przeciwdziałaniu uciążliwości zapachowej. Zaakcentowało też, iż substancje zapachowe mają wpływ na sferę fizyczną i psychiczną człowieka, powodując uciążliwości w codziennym życiu ludzi i zacytowało fragment artykułu naukowego opublikowanego w czasopiśmie "Bezpieczeństwo Pracy" 2005/2. Stwierdziło, że choć emisja substancji zapachowych raczej nie prowadzi do zagrożenia życia w sposób bezpośredni jednakowoż na pewno powoduje dyskomfort życia codziennego ludzi mieszkających nie tylko w najbliższej okolicy przedsiębiorstwa. Przywołało też art. 85 p.o.ś. dotyczący ochrony powietrza, podkreślając zasadę prewencji i przezorności.

W konsekwencji Kolegium uznało, iż działalność powodująca uciążliwość zapachową negatywnie oddziałuje na środowisko. Nadto wnioskodawca podejmował wprawdzie kroki do eliminacji emisji substancji złowonnych polegających na hermetyzacji produkcji, jednakże jak wskazuje organ I instancji, a wnioskodawca nie zaprzecza, część produkcji odbywa się poza budynkami, na "wolnym powietrzu". Zatem można stwierdzić, że wyprowadzenie uciążliwej odorowo produkcji na zewnątrz spowodowało powstawanie niezorganizowanej emisji amoniaku oraz rozprzestrzenianie się w sposób niekontrolowany nieprzyjemnych zapachów. Przez istotną zaś zmianę sposobu funkcjonowania instalacji w świetle art. 3 pkt. 7 p.o.ś. rozumie się taką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko.

Jednocześnie, odnosząc się do ocen sformułowanych w decyzji pierwszoinstancyjnej odnośnie naruszeń prawa budowlanego Kolegium wskazało, że materia ta winna pozostać do rozpatrzenia przez właściwe organy architektoniczno-budowlane.

Pismem z dnia 21 listopada 2014 r. reprezentowany przez r. pr. Z. R. R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję domagając się, w razie jej niewyeliminowania w ramach autokontroli przez Kolegium, jej uchylenia w całości, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o przesłanki pozaprawne, bez dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych w przedmiocie zarzucanego negatywnego oddziaływania na środowisko instalacji w zakresie emisji odorów, a także naruszenie art.. 85, 180, 186 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 141 ust. 2 i art. 143 p.o.ś. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, iż pomimo braku ustawowych norm i regulacji dotyczących emisji odorów, organ administracyjny może na tej podstawie wydać odmowną i w konsekwencji uznaniową decyzję administracyjną. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in. iż organy I i II instancji nie przeprowadziły postępowania dowodowego na okoliczność emisji odorów, lecz oparły się na nieokreślonych "skargach mieszkańców". Podkreślił, że dla substancji odorowych brak jest jakichkolwiek norm określających poziomy tych substancji w powietrzu, jak też normatywnych sposobów ich badania. Ustawodawca nie wydał żadnych aktów wykonawczych do ustawy, które dotyczyć by miały substancji zapachowych (podstawą ku temu jest art. 86 p.o.ś.). Wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia dotyczy emisji do powietrza amoniaku, który uwalnia się w procesie produkcji podłoża do pieczarek. W tym zakresie organy zgodnie stwierdziły, iż normy emisji dopuszczalne w rozporządzeniu wykonawczym są zachowane. Brak bezprawności działania skarżącego potwierdza również postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. o umorzeniu śledztwa z dnia 28 listopada 2013 r.

Pomimo jednak, iż SKO przyznało, że w systemie prawa brak jest norm dotyczących zapachów, to uznało, że działalność skarżącego negatywnie oddziałuje na środowisko i nie można mu udzielić pozwolenia na emisję. W tym celu SKO dokonało rozszerzającej wykładni art. 85 p.o.ś. i uznało, iż mimo braku przepisów dotyczących emisji zapachów można wydać decyzję negatywną z powołaniem się na skargi mieszkańców oraz artykuł z pracy naukowej, a także projekt ustawy, nad którym prace trwają od 2006 r. Organy I i II instancji stwierdziły również, bez przeprowadzania postępowania dowodowego, iż działalność skarżącego powoduje pogorszenie stanu środowiska. Tymczasem wyniki badań powietrza zleconych przez Urząd Miejski w P. w ramach budżetu obywatelskiego wskazują, iż przyczyn przykrego zapachu w okolicach przedsiębiorstwa skarżącego jest wiele, a na intensywność zapachu ma wpływ nakładanie się zapachów z firmy skarżącego oraz wielu ferm drobiu, znajdujących się w okolicy, a także działalność innych zakładów.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji a także rozstrzygnięcia ją poprzedzającego wykazały, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać uwzględniona. Obie decyzje należy bowiem uznać za co najmniej przedwczesne, wydane bez rozważenia wszystkich kluczowych okoliczności sprawy i bez jednoznacznych dowodów przemawiających przeciwko udzieleniu R. W. wnioskowanego zezwolenia. W konsekwencji rozstrzygnięcia, o których mowa naruszają art. 7, 77 i 80 k.p.a, a także art. 186 p.o.ś.

W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 186 pkt 1-3 p.o.ś. (pozostałe punkty w sposób oczywisty nie przystają do okoliczności sprawy), organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli:

1) nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204 ust. 1 p.o.ś., a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz pozwolenia zintegrowanego - także jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

2) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych;

3) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości środowiska.

Decyzja odmowna nie ma w tych przypadkach charakteru uznaniowego. Jest to decyzja związana, którą organ ma prawo i obowiązek wydać o ile dopatrzy się okoliczności, o których mowa powyżej. A contrario organ nie ma prawa wydać decyzji odmownej jeżeli okoliczności przewidziane w pkt 1-3 nie mają miejsca bądź przynajmniej nie zostały niezbicie udowodnione.

Analiza wskazanej wyżej normy prowadzi do wniosku, iż choć przekroczenie dopuszczalnych norm emisyjnych automatycznie nie zezwala organowi na wydanie decyzji dla wnioskodawcy pozytywnej, to jednak brak takich przekroczeń nie przesądza o konieczności udzielenia pozwolenia. W przypadku konkretnej instalacji mogą bowiem wystąpić inne niż przekroczenie dopuszczalnej emisji okoliczności obligujące organ do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia, a w konsekwencji organ rozpatrując wniosek o udzielenie pozwolenia musi zbadać czy okoliczności te nie mają miejsca. Mogą to być:

- pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi (art. 141 ust. 2 p.o.ś);

- niespełnienie przez technologię stosowaną w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach odpowiednich wymagań (art. 143 p.o.ś.);

- przekroczenie granicznych wielkości emisyjnych przez instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego (art. 204 ust. 1 p.o.ś);

- przekroczenie wskutek eksploatacji instalacji standardów jakości środowiska (art. 186 pkt 3 p.o.ś.).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że organ I instancji, jak wskazał w części nagłówkowej decyzji, oparł ją na art. 186 pkt 1 p.o.ś. wychodząc zatem z założenia, iż nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204 ust. 1 p.o.s. Tym samym nie zarzucił ani okoliczności, o których mowa w pkt 2 ani pkt 3 art. 186. Bezspornym jest zresztą w sprawie, iż emisja amoniaku, choć jak wskazały organy znacznie zwiększona w stosunku do roku 2002, mieści się w dopuszczalnych normach.

Zdaniem orzekających w sprawie organów oddziaływanie instalacji powoduje jednak pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach, a także zagrożenie życia lub zdrowia ludzi - art. 141 ust. 2 p.o.ś. Dowodów w tej mierze upatrują organy w fakcie nasilenia skarg mieszkańców dotyczących uciążliwości zapachowych. Nadto, jak wskazuje Kolegium działalność powodująca uciążliwość zapachową negatywnie oddziałuje na środowisko narusza bowiem jego stan pierwotny i obniża jego jakość co wymaga działań organów zgodnych z zasadą prewencji. Nie można bowiem, zdaniem Kolegium, przyjąć założenia, że podmiot korzystający ze środowiska, wykorzystując brak normy prawnej, może negatywnie oddziaływać na jakość powietrza poprzez emisję substancji odorowych. Co za tym idzie spełnienie wymagań zawartych w art. 143 p.o.ś. dla nowo uruchamianych instalacji bądź zmienianych w sposób istotny, powinno obejmować również wymagania uwzględniające emisję substancji zapachowych. Organy podkreślają też zagrożenia płynące wskutek uciążliwości zapachowej dla zdrowia ludzi.

Na poparcie tych twierdzeń Kolegium, wspierając dodatkowo argumentację organu I instancji, podniosło m.in., że już od roku 2006 trwają w Ministerstwie Środowiska prace nad ustawą o uciążliwości zapachowej. W 2010 r. zostały przygotowane założenia do projektu ustawy o przeciwdziałaniu uciążliwości zapachowej.

Sąd, przyznając po części rację orzekającym w sprawie organom, stwierdza, że niewątpliwą wydaje się możliwość negatywnego wpływu narażenia na emitowane odoranty na zdrowie mieszkających w zasięgu emisji ludzi, zarówno zdrowie fizyczne, jak też zwłaszcza psychiczne. Stałe przebywanie pod wpływem odrzucającego dla ludzi, czy trudnego do zniesienia zapachu niewątpliwie stanowi bowiem uciążliwość mogącą powodować istotny dyskomfort z wszystkimi jego możliwymi zwłaszcza dla psychiki skutkami, a tym samym brak w ustawodawstwie norm dotyczących dopuszczalnej emisji odorów nie oznacza dopuszczalności ich nieograniczonego wprowadzania. Niewątpliwym wydaje się też, iż natężenie zapachu może wpływać na stan środowiska, stanowiąc, pomimo nieprzekroczenia norm emisyjnych, o jego pogorszeniu. Pogorszenie to może też wynikać z niedochowania standardów technologicznych, o których wspomina organ II instancji. Aby jednak okoliczności, o których mowa powyżej, mogły stanowić przyczynę uprawniającą organ do wydania decyzji odmownej, muszą zostać w sposób niezbity wykazane i udowodnione. Takich jednoznacznych dowodów, zdaniem Sądu, organy nie przeprowadziły, a tym samym odmowa udzielenia wnioskowanego pozwolenia jest w świetle uzasadnień obydwu decyzji co najmniej przedwczesna.

Zdaniem Sądu ani bowiem skargi mieszkańców, całkowicie zresztą w przypadku uciążliwości zapachowej zrozumiałe, ani cytaty z literatury naukowej dotyczące zagrożeń komfortu życia, ani też przypuszczenia organu co do technologicznych przyczyn wzrostu natężenia zapachu nie mogą stanowić wystarczającego dowodu na pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach, narażenie życia lub zdrowia ludzi, czy wadliwości technologicznych, zwłaszcza, że jak wynika z akt sprawy przedmiotowa instalacja nie jest jedyną, która na zamieszkałym obszarze emituje substancje zapachowe, a organy jednoznacznie kwestii ewentualnego nakładania się odorów z różnych źródeł nie rozważyły.

Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe oceny, w miarę potrzeby przeprowadzi niezbędne czynności bądź zleci ich wykonanie biegłym i w zależności od wyniku rozważań podejmie właściwą, należycie uzasadnioną decyzję. Kwestii sposobu zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zakończenia postępowania Sąd przesądzić nie może. Z uwagi na uchybienia, o których mowa powyżej, uniemożliwiające dokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, jakiekolwiek w tej mierze jednoznaczne stwierdzenia byłyby bowiem, zdaniem Sądu, na obecnym etapie przedwczesne i nieuprawnione. Nadto w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zadaniem Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś samodzielne badanie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii, pominiętych przez organ.

informacje o jednostce

komentarze

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 200,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 490).