Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 416/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-08-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą B. B. "A." w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego – Skarbowego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. o nałożeniu na B. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą B. B. "A." w B. kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiódł pełnomocnik B. B. zwracając się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Uzasadniając powyższy wniosek jego autor wskazał, że wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji uzasadnia trudna sytuacja finansowa Skarżącej, groźba utraty środków do zaspokajania bieżących swoich oraz rodziny, jak również prowadzenie przez Skarżącą działalności gospodarczej (liczne kredyty), przy jednoczesnym braku wsparcia ze strony chorego męża, który sam wymaga opieki i pomocy.

Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się bowiem bez badania zasadności skargi. Instytucja ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą prawdopodobnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego.

W przedmiotowej sprawie Skarżąca nie uprawdopodobniła takich przesłanek. W ocenie Sądu, przytoczone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania tej decyzji, bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek w sytuacji finansowej skarżącego. Jednakże, wbrew przeświadczeniu autora wniosku nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej. Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd przemawiający za udzieleniem ochrony tymczasowej, jeżeli strona skarżąca wykaże, że w jej konkretnej sytuacji majątkowej wywiązanie się z nałożonego obowiązku finansowego wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, powinna złożyć stosowne dokumenty obrazujące jej sytuację finansową, pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OZ 253/13; z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt I OZ 13/12; z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1076/12; z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FZ 743/11, wszystkie dostępne w Centralne Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć zatem charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest wobec wnioskodawcy rzeczywiście zasadne. Pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie udokumentował aktualnej jej sytuacji majątkowej, lecz podniósł jedynie, że prowadzi ona działalność gospodarczą, ma trudną sytuację finansową, grożącą utratą środków do zaspokajania bieżących potrzeb i obecnie nie jest w stanie uiścić nałożonej kary bez utraty płynności finansowej. Na podstawie tak przedstawionej sytuacji życiowej i materialnej skarżącej w żaden sposób nie można stwierdzić, jakie konkretnie skutki wywoła dla skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji i czy wywoła jakiekolwiek negatywne skutki lub znaczną szkodę. Przeciwnego wniosku nie można wyprowadzić z samej istoty wielkości nałożonej kary pieniężnej. Wymaga to bowiem przedstawienia rzetelnej sytuacji materialnej i życiowej skarżącej, czego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanym do sądu próżno szukać.

Tym samym uznać należy, że pełnomocnik skarżącej nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem, jako zostało to już wyżej zasygnalizowane, to do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 powołanej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.