Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 935/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a w zw. z zart. 135, art. 205
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 67, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 50, art. 88 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 2a
journal: Dz.U. 2015 poz 909
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych
article: art. 46
journal: Dz.U. 2016 poz 1537
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy C. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.

z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku firmy Spółki A., złożonego w dniu 12 stycznia 2017 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym N. , gm. C..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Burmistrz wskazał, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.). Teren działki nr [...] nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, uzyskaną przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego gminy C., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139). Dla terenu działki nr [...] nie został spełniony warunek art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji usytuowane są jedynie dwa budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej (na terenach działek nr: [...] i [...]). Odległość do pozostałych budynków przekracza 100 m (110 m do budynku mieszkalnego na działce nr [...], 130 m do budynku mieszkalnego na działce nr [...] oraz 125 m do budynku mieszkalnego na działce nr [...] obr. N. ). Stąd nie można wyznaczyć zwartej zabudowy, a tym samym obszaru zwartej zabudowy. Brak spełnienia wszystkich wymogów, o których mowa w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych powoduje, że zmiana przeznaczenia gruntu rolnego klasy Illb na cele nierolnicze może nastąpić tylko w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania terenu.

Zdaniem organu I instancji, pomimo że wnioskodawca wskazał tylko część działki nr [...] jako obszar inwestycji (jedynie grunty sklasyfikowane jako [...]) to jednak zmiana przeznaczenia obejmuje cały obszar wyznaczony jako działka, a nie wyłącznie powierzchnię faktycznie zajętą pod inwestycję. Jeżeli dana działka inwestycyjna stanowi grunty rolne, w tym również grunty podlegające ochronie, dla których zmiana przeznaczenia na cel nierolniczy może nastąpić jedynie w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obszar zamierzenia inwestycyjnego nie może zostać wyznaczony poza obszarem gruntów chronionych - na pozostałym terenie. Terenem inwestycji jest bowiem cała działka gruntu nie zaś tylko jej część. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa dokładnego położenia inwestycji na działce. W tym miejscu Burmistrz powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie.

Spółka A. odwołała się od powyższej decyzji wskazując,

że planowana inwestycja zlokalizowana jest na działce nr [...], na której występują grunty klasy [...] (zajmujące [...] powierzchni działki) oraz grunty klasy [...] (zajmujące [...] powierzchni działki) sytuacja ta uwidoczniona jest na mapie dołączonej do odwołania (załącznik nr 1). Z powyższego wynika, że inwestycja zlokalizowana jest na gruntach klasy [...], a nie jak twierdzi organ, na gruntach klasy [...]. Spółka zanegowała stanowisko organu I Instancji, że fakt wystąpienia na przedmiotowej działce gruntów [...] skutecznie blokuje możliwość przeznaczenia niewielkiego fragmentu działki na inwestycje celu publicznego bez uzyskania zgody ministra. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym używa sformułowania "teren", nie zaś "działka", zgodnie więc z zasadą lege non distinguente, nie należy utożsamiać tych pojęć. Zdaniem skarżącej, należy jednoznacznie stwierdzić, że inwestycja planowana przez Spółkę jest zamierzeniem inwestycyjnym zgodnym z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w rezultacie odmowa Burmistrza jest bezzasadna.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy C..

W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołując się na przepisy art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz art. 50 ust. 1 i 53 ust. 3 pkt 1 i art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym podkreśliło, że organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa i stwierdzając brak przesłanek negatywnych do wydania decyzji, tj. jej zgodność z przepisami odrębnymi.

Zdaniem Kolegium, nie ulega wątpliwości, że inwestycja ta nie jest związana

z produkcją rolną, a mimo tego jest planowana na działce rolnej składającej się w części z gruntu klasy [...] i klasy [...]. Taki stan rzeczy oznacza, zdaniem organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie musi zostać spełniona przesłanka art. 61 ust 1 pkt 4 cyt. ustawy. Z analizy akt wynika, że dawne plany, które utraciły moc obowiązującą, zgody ww. zakresie nie zawierały. Bezspornym pozostaje okoliczność, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zmienia dotychczasowe przeznaczenie przedmiotowego gruntu rolnego na nierolny. Taki stan rzeczy oznacza, że dla gruntów rolnych kl. I-III niezależnie od ich powierzchni zachodzi konieczność uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 761/11). Wyjątkiem od tej zasady jest art. 7 ust. 2 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w myśl którego nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie warunki określone w punktach od 1 do 4 tego przepisu.

W badanej sprawie, jak wynika to z załącznika do sporządzonej analizy, nie został spełniony warunek art. 7 ust 2a pkt 1 ww. ustawy, albowiem nie istnieje zwarta zabudowa (istnieją jedynie dwa budynki zamiast pięciu w odległości mniejszej

niż 100 m).

Odnosząc się do kwestii oznaczenia terenu inwestycji jako składającego się jedynie z części działki, Kolegium podało, że reprezentuje pogląd prawny, zgodnie

z którym, teren inwestycji musi odpowiadać obszarowi całej działki gruntu, a nie jedynie wydzielonej teoretycznie jej części. Pogląd ten jest akceptowany w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W ocenie Kolegium, w przypadku obszaru inwestycji, w skład którego wchodzą grunty rolne kl. I-III w sytuacji braku łącznego spełnienia przesłanek art. 7 ust 2a ustawy, inne rozumienie terenu inwestycji nie pokrywające się z obszarem geodezyjnym całej działki gruntu, byłoby iluzoryczne i prowadziłoby do obejścia art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nadto przedmiotowa działka gruntu jest położona na terenach wiejskich, które ze swej istoty i funkcji służą jako obszar przeznaczony dla działalności rolniczej. Nie bez powodu bowiem ustawodawca w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych wprowadził przepis art. 10 a wyłączający bezwzględną ochronę gruntów klasy I-III położonych w granicach administracyjnych miast, tym samym wzmacniając ochronę takich gleb znajdujących się w obszarach wiejskich.

W tym miejscu organ II instancji powołał się i przytoczył pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w spornej kwestii

w wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2012/15. Zdaniem organu odwoławczego, teren zainwestowania powinien pokrywać się z całym obszarem działki jako geodezyjnie oznaczonej całości. Teren ten wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na występowanie gruntu kl. l-III i planowany rodzaj zabudowy niezagrodowej, przy czy zmiana ta, wobec braku spełnienia przesłanek art. 7 ust 2a ustawy, może zostać wyrażona jedynie w planie miejscowym.

Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie:

1. art. 52 ust. 2 pkt. 1, w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4, w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej również dalej: "u.p.z.p.), w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez błędne uznanie przez organy administracji, że "terenem" inwestycji jest obszar całej "działki ewidencyjnej" gruntu, podczas gdy oznaczenie inwestycji jako terenu składającego się jedynie z części działki jest dopuszczalne, ponieważ ustawodawca nie utożsamia w żaden sposób terminu "teren" z pojęciem "działka"

i w konsekwencji nie ma podstaw do domagania się odrolnienia całej działki, jeśli inwestycja znajduje się na małej jej części.

2. art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. w zw. art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez uznanie przez organy, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i wymaga odrolnienia terenu.

Zdaniem skarżącej celem ustawodawcy było właśnie uelastycznienie procesu dla inwestycji celu publicznego, polegającego na stworzeniu możliwości ochrony najlepszych klas gruntów, bez konieczności wyłączania z produkcji rolnej całości, jeśli inwestycja jest na takiej części tejże działki, która składałaby się z gruntu innej klasy, nie wymagającej ochrony. Z przepisu art. 52 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu wynika, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Ustawodawca odnosi więc zmianę zagospodarowania i ustalanie warunków zabudowy do pewnej przestrzeni, a nie wydzielonej geodezyjnie działki ewidencyjnej. Ponadto, organy wadliwie zastosowały art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Sformułowanie ww. artykule o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy wręcz automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Otóż regulację prawną należy dostosować przez właściwą interpretację do właściwości regulacji głównej. Organy zupełnie pominęły regulację art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zdaniem skarżącej, organy powinny rozważyć, przy odpowiednim stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p., także reguły interpretacyjne wynikające z innych ustaw dotyczących inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym przede wszystkim cytowanej wyżej ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych i możliwość odstąpienia od zastosowania tego przepisu w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Skarżąca podniosła również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO nie odniosło się także w sposób wyczerpujący do jej argumentów dotyczącej rzeczywistych skutków wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej. Posadowienie wieży telekomunikacyjnej oraz przeprowadzenie w ziemi kabla nie spowoduje niekorzystnej dla celów ochrony gruntów rolnych i leśnych zmiany przeznaczenia gruntu zwłaszcza, że w przedmiotowej sprawie lokalizacja wieży jest przewidziana na niewielkiej części działki, na której znajdują się grunty klasy R IV, co jest wystarczającym powodem aby umożliwić jej realizację inwestycji. W związku z powyższym inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660).

Przedmiotem kontroli Sądu była w niniejszej sprawie decyzja o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej na działce położonej w obrębie N. gm. C. z uwagi na okoliczność, że teren inwestycji stanowi grunt rolny, podlegający ochronie, który wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne i teren ten nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Innymi słowy, decyzja o odmowie ustalenia lokalizacji została oparta na niespełnieniu przez wnioskodawcę warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 50 u.p.z.p. i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w procedurze ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego, warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Zgodnie z tym warunkiem wydanie decyzji jest możliwe jedynie

w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie

art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 2a. Stosownie do tej normy nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się

w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782, z późn. zm.);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, 774 i 870);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Organ wskazał, że w analizowanej sprawie całość powierzchni przewidzianej pod inwestycję zlokalizowana na gruntach chronionych nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy, a zatem nie jest spełniony warunek z punktu pierwszego art. 7 ust. 2a.

Zdaniem Sądu, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma kwestia, czy przez pojęcie terenu inwestycji, jakim posługuje się ustawodawca w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. można rozumieć również teren części działki ewidencyjnej. Zgodnie z tym przepisem, wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem na kopii właściwej mapy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonują rozbieżne stanowiska

w powyższym zakresie. Zgodnie z poglądem na który powołało się Kolegium, za teren inwestycji uznaje się obszar jednej lub kilku działek ewidencyjnych, a więc zamiar inwestora należy odnieść do całego obszaru działki oznaczonej geodezyjnie, niezależnie od tego, że teren inwestycji obejmuje tylko część działki.

Dlatego też, według Kolegium, skoro część działki nr [...] stanowią grunty klasy [...] to oznacza, że inwestycja planowana jest na gruntach rolnych klasy I-III , podlegających ochronie, i wymagana jest tu zgoda właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, o której mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych

i leśnych. Skarżąca nie spełnia bowiem przesłanek z art. 7 ust. 2a pkt 1 ww. ustawy.

Sądy administracyjne zajmowały też odmienne stanowisko, przyjmując,

że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (tak jak i wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego) może dotyczyć całości lub też części działki, która daje się jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (por.: WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 27 lipca 2016 II SA/Go 444/16, wyrok WSA w Szczecinie z 21 listopada 2013 r. II SA/Sz 902/13).

Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, kwestia dopuszczalności ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego (czy też warunków zabudowy) dla części działki powinna być oceniana za każdym razem

w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego sprawy. Aprobata ogólnej zasady,

że terenem inwestycji jest teren jednej bądź kilku działek ewidencyjnych, nie wyklucza w pewnych szczególnych sytuacjach, związanych z indywidualnymi okolicznościami danej sprawy, możliwości uznania, że teren inwestycji w rozumieniu u.p.z.p. stanowi jedynie część działki lub części kilku działek, znajdujących się w liniach rozgraniczających inwestycję.

Takie właśnie okoliczności wystąpiły w rozpoznawanej sprawie.

Należy podkreślić, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na działce ewidencyjnej nr [...], na której występują i grunty klasy [...], które zajmują [...] powierzchni działki i grunty klasy [...] (zajmujące [...] powierzchni działki). Z mapy dołączonej do odwołania wynika, że inwestycja ma być zlokalizowana wyłącznie na gruntach klasy [...].

W ocenie Sądu, położenie planowanej inwestycji stacji bazowej telefonii na tym terenie, na działce rolnej klasy niepodlegającej ustawowej ochronie przed zmianą przeznaczenia, w istocie nie stoi w rażącej sprzeczności z zagospodarowaniem i zabudową terenu w obrębie N., wokół tej inwestycji. Należy zwrócić tu uwagę też na charakter i rodzaj tej inwestycji o znaczeniu lokalnym, publicznym, projektowanej na terenie nieużytków rolnych niepodlegających żadnej ochronie w sposób faktycznie niekolizyjny z przeznaczeniem i zagospodarowaniem reszty działki.

Ponadto, rację ma skarżąca, że organy obu instancji pominęły w swoich rozważaniach sformułowanie zawarte w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którego wynika, zdaniem Sądu, konieczność stosowania tego przepisu nie wprost, bezpośrednio, lecz adekwatnie do danej sytuacji faktycznej i prawnej z jaką związana jest konkretna inwestycja celu publicznego. Na marginesie należy przy tym wskazać, że cytowany przez Kolegium wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II OSK 2012/15) nie dotyczy decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lecz decyzji o warunkach zabudowy, a zatem okoliczności w jakich zapadł nie są tożsame z okolicznościami niniejszej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie, co też słusznie zaznaczyła skarżąca, ze względu na rodzaj spornego przedsięwzięcia z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Takie stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r. (sygn. akt II OSK 734/15, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to podziela.

Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ustawodawca podkreśla jednoznacznie, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W ocenie Sądu, w sytuacji gdy ustawodawca stwierdza wyraźnie,

że przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie organ powinien rozważyć, czy można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne.

Ustawowe odesłanie, o jakim mowa powyżej, nakazujące odpowiednie stosowanie określonego przepisu prawa, upoważnia organ do takiej wykładni

i stosowania przepisów odesłania, która najpełniej uwzględnia specyfikę prowadzonego postępowania, determinowaną charakterem rozstrzyganej sprawy. Tymczasem zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, bez głębszych rozważań okoliczności sprawy w powiązaniu z treścią powoływanych przepisów, przyjęły wprost, że lokalizacja spornej inwestycji jest niemożliwa na terenie wskazanym przez inwestora. Rację ma skarżąca Spółka, że organy obu instancji dokonały błędnej interpretacji wymienionych powyżej przepisów z zakresu prawa materialnego.

W konsekwencji Sąd uznał, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 50 ust. 1 u.p.z.p. w związku również z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych są zasadne.

Z uwagi na powyższe Sąd uchylił decyzję obu organów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Z 2017, poz. 1369), rozstrzygając o kosztach postępowania z mocy art. 205 wspomnianej ustawy.