Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SAB/Kr 25/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji , w pozostałym zakresie oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par 1 i par 2, art.161
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SAB/Kr 25/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r., sprawy ze skargi Stowarzyszenia "P" na rzecz osób zagrożonych wykluczeniem społecznym w T na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta T w przedmiocie ustalenia zakresu zwrotu części dotacji I. umarza postępowanie sądowe w zakresie żądania zobowiązania Prezydenta Miasta T. do wydania decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt, II. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 31 grudnia 2012r. została zawarta w T. umowa nr [....] pomiędzy Prezydentem Miasta T., a stroną skarżącą - Stowarzyszeniem "P" na rzecz osób zagrożonych wykluczeniem społecznym o powierzenie realizacji zadania publicznego pod nazwą "Prowadzenie punktu nad osobami nietrzeźwymi zatrzymanymi na terenie miasta T." (PONON). W jej ramach realizowany był między innymi program profilaktyczno - edukacyjny pt. "Uzależnienia choroby cywilizacji". W wyniku przeprowadzonej kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzją z dnia 29 marca 2013r. nakazano w terminie natychmiastowym zamknąć PONON, a w dniu 3 kwietnia 2013r. Prezydent Miasta T. rozwiązał ze skutkiem natychmiastowym ww. umowę.

Konsekwencją powyższego była decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia 18 grudnia 2013r., znak [...] określono stronie skarżącej należną do zwrotu wysokość otrzymanej dotacji w kwocie 24 729,68 zł. Od decyzji tej pełnomocnik stowarzyszenia wniósł odwołanie, w wyniku czego decyzją z dnia 21 marca 2014r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta T. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Odnośnie rodzaju i terminowości czynności podejmowanych w toku ponownego rozpoznania sprawy ze stanu faktycznego wynika, że w dniu 24 marca 2014r. do siedziby organu administracji pierwszej instancji wpłynęła ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 marca 2014r. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Prezydent Miasta T. w związku z nakazanym uzupełnieniem postępowania wyjaśniającego i dowodowego zwrócił się pismem z dnia 2 kwietnia 2014r. do M.O., Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej z prośbą o zajęcie stanowiska w kwestiach niezbędnych do dalszego prowadzenia postępowania. Pismem z dnia 8 maja 2014r. nr [...] do organu prowadzącego postępowanie wpłynęła odpowiedź wraz z dokumentacją obejmującą analizę programu profilaktyczno-edukacyjnego pn. "UZALEŻNIENIA CHOROBĄ CYWILIZACJI" i korespondencją prowadzoną z Towarzystwem Ubezpieczeniowym I. oddział w T. Z uwagi na konieczność uzupełnienia dowodów w prowadzonym postępowaniu wydano zgodnie z art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego w dniu 20 maja 2014r. zawiadomienie o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie do dnia 24 maja 2014r. i wyznaczono nowy termin na dzień 30 czerwca 2014r. Zawiadomienie to zostało przesłane do strony skarżącej w dniu 20 maja 2014r. i odebrane w dniu 26 maja 2014r. Po przeprowadzeniu analizy stanowiska Wydziału Polityki Społecznej organ prowadzący postępowanie w dniu 4 czerwca 2014r. wezwał skarżące stowarzyszenie do złożenia odpisu umowy z dnia 24 lutego 2013r., powołanej w fakturze nr [...] z dnia 1 kwietnia 2013r., która to umowa dotychczas nie była dołączona do akt sprawy. Ponadto wezwanie skierowane do skarżącego stowarzyszenia obejmowało żądanie udzielenia wyjaśnień dotyczących przebiegu prowadzonych prelekcji w ramach programu profilaktycznego oraz powodów nie zwrócenia protokołu z przeprowadzonej w dniu 27 marca 2013r. przez pracowników Urzędu Miasta T. kontroli realizacji umowy. Wezwanie to zostało wysłane w dniu 4 czerwca 2014r. i odebrane w dniu 16 czerwca 2014r. W dniu 26 czerwca 2014r. do siedziby organu wpłynęła odpowiedź na wysłane wezwanie. W dniu 30 czerwca 2014r. organ zastosował ponowne zawiadomienie z wyznaczeniem nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 31 lipca 2014r., z uwagi na konieczność przeanalizowania przesłanego materiału oraz jego uzupełnienia. Zawiadomienie zostało wysłane w dniu 1 lipca 2014r., a odebrane w dniu 15 lipca 2014r. W dniu 1 lipca 2014r. organ prowadzący postępowanie zwrócił się do M.O. Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej o przesłanie oświadczenia dotyczącego protokołu kontroli. W dniu 3 lipca 2014r. do organu prowadzącego postępowanie wpłynęło żądane oświadczenie. W dniu 14 lipca 2014r. organ prowadzący postępowanie zwrócił się do skarżącego stowarzyszenia z kolejnym wezwaniem do uzupełnienia dokumentacji, która ściśle dotyczyła przesłanej w dniu 26 czerwca 2014r. umowy. Pismo zostało wysłane w dniu 15 lipca 2014r., a odebrane w dniu 21 lipca 2014r. W dniu 31 lipca 2014r. do siedziby organu wpłynęła odpowiedź na wezwanie z dnia 14 lipca 2014r. Ponieważ odpowiedź ta zbiegła się z wyznaczonym terminem zakończenia postępowania organ w dniu 31 lipca 2014r. wydał zawiadomienie o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy, do dnia 30 września 2014 r. W dniu 12 sierpnia 2014 r. organ wydał postanowienie o powołaniu biegłego w sprawie, który miał wydać opinię niezbędną do rozstrzygnięcia istoty prowadzonego postępowania. Po uzyskaniu opinii biegłego w dniu 16 września 2014r. organ podjął postanowienie o przyjęciu dowodów w sprawie, postanowienie to zostało wysłane w dniu 18 września 2014r. i odebrane w dniu 23 września 2014r. W dniu 16 września 2014r. organ wydał również postanowienie o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie. Postanowienie to zostało odebrane w dniu 23 września 2014r. W dniu 26 września 2014r. w siedzibie organu strona skarżąca zapoznała się ze zgromadzoną dokumentacją i ustalono nowy termin do wypowiedzenia się w sprawie na dzień 15 października 2014r., który został zaproponowany przez stronę skarżącą. W dniu 29 września 2014r. organ wydał zawiadomienie o możliwości zgłaszania uwag do opinii biegłego do dnia 15 października 2014r. Zawiadomienie zostało wysłane w dniu 29 września 2014r. i odebrane 7 października 2014r. W dniu 1 października 2014r. organ wydał zawiadomienie o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy z uwagi na wyznaczenie stronie skarżącej terminu do 15 października na wypowiedzenie się w sprawie i złożenia uwag do zebranego materiału dowodowego. Nowy termin załatwienia sprawy wyznaczono na dzień 31 października 2014r. W dniu 20 października do siedziby organu wpłynęło pismo od strony skarżącej, w którym przedstawiono stanowisko w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Jednocześnie w dniu 5 sierpnia 2014r. skarżące stowarzyszenie złożyło zażalenie na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta T. w konsekwencji czego postanowieniem z dnia 1 września 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że czynności podejmowane w toku postępowania były niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, a nadto były wykonywane terminowo.

W dniu 16 października 2014r. skarżące stowarzyszenie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w sprawie ustalenia zakresu zwrotu części dotacji. W skardze zarzucono naruszenie art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 8 i art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego i domagano się zobowiązania Prezydenta Miasta T. do wydania decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że w toku postępowania organ niezasadnie wzywał skarżące stowarzyszenie o szereg dokumentów, które zdaniem stowarzyszenia były już dostarczone przy pierwotnym rozpatrywaniu sprawy. Stwierdzono też, że części żądanych dokumentów skarżące stowarzyszenie nie jest w stanie przedłożyć albowiem nie istnieją one wobec braku obowiązku ich sporządzenia. Tym samym wysnuto tezę, że organ dysponował całością materiału dowodowego, na podstawie którego mógł wydać rozstrzygnięcie, gdy tymczasem bezpodstawnie przedłużał postępowanie.

Następnie w dniu 24 października 2014r. Prezydent Miasta T. wydał decyzję, w której określił skarżącemu stowarzyszeniu kwotę dotacji należnej do zwrotu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2014r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W sprawie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem zaskarżenia, który musi zostać wyczerpany jest zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Strona skarżąca wyczerpała ten tryb, składając do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta T.. Zostało ono rozpoznane w postanowieniu SKO z dnia 1 września 2014r. Tym samym strona skarżąca spełniła warunek formalny wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

O przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ administracji można mówić wówczas, gdy podejmowane przez organ czynności nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, względnie mają charakter czynności pozornych. Innymi słowy przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego zaistnieje zawsze wtedy, gdy można organowi skutecznie zarzucić niedochowanie należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 25.08.2011 r. sygn. II SAB/Po 42/11). Zgodnie z art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Przewlekłość postępowania obejmuje więc takie przypadki prowadzenia postępowania w sprawach indywidualnych, jak wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. W wyroku z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 NSA w Warszawie stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Z kolei w wyroku z dnia 26 października 2012r. sygn. akt II OSK 1956/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarga na przewlekłość postępowania ma służyć ochronie jednostki przed opieszałością organów władzy publicznej. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności w tym dowodowych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekle prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada zatem, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta T. w sprawie dotyczącej ustalenia zakresu zwrotu części dotacji przekazanej stronie skarżącej.

Przede wszystkim należy zauważyć, że po dacie wniesienia skargi (tj. 16 października 2014 r.), ale przed wydaniem wyroku powyższe postępowanie przed Prezydentem Miasta T. było już zakończone, bowiem w dniu 24 października 2014r. organ ten wydał decyzję określającą należną do zwrotu kwotę dotacji. W tej sytuacji Sąd nie mógł zobowiązać organu administracji do wydania w określonym terminie aktu na podstawie art. 149 § 1 zd. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym też zakresie postępowanie umorzono w pkt I wyroku.

Należy jednak rozważyć, czy w takiej sytuacji (wydanie decyzji po wniesieniu skargi, ale przed wydaniem wyroku) sąd administracyjny może orzekać w zakresie stwierdzania rażącego naruszenia prawa oraz nałożenia grzywny (art. 149 § 1 zd. 2 oraz § 2). Problem ten przeanalizował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. I OSK 1771/13 (LEX nr 1430369), stwierdzając: w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowane zostało stanowisko, że przepis art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały charakteru rażącego. Przyjmuje się również, że unormowanie art. 149 § 1 zdanie pierwsze i zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera odrębne od siebie podstawy orzekania uzależnione od stanu faktycznego sprawy. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność lub przewlekłość postępowania miała miejsce (czy nie miała miejsca) z rażącym naruszeniem prawa nie ma charakteru akcesoryjnego w stosunku do rozstrzygnięcia sądu zobowiązującego organ do podjęcia określonego działania (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12; postanowienie NSA z 13 listopada 2012 r., I OSK 2626/12; wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., II OSK 2390/12). Określając kompetencje orzecznicze sądu w sprawach bezczynności i przewlekłości należy mieć na uwadze, że środki stosowane na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mają na celu wyłącznie dyscyplinowania organów administracji, ale mają w szerszym zakresie przeciwdziałać ich opieszałości w prowadzeniu spraw oraz służyć usuwaniu negatywnych skutków wynikających z bezczynności lub przewlekłości postępowań administracyjnych. Z tych względów wyrażony został w orzecznictwie pogląd, że wydanie przed organ administracji decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a także wydanie decyzji przed wniesieniem wymienionych skarg, nie stanowi przeszkody do ich merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uwzględnienie skargi w takim przypadku polega na rozstrzygnięciu czy bezczynność lub przewlekłość postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa i ewentualnym wymierzeniu grzywny (por. wyrok NSA z 3 września 2013 r., II OSK 891/13).

Odnosząc powyższe uwagi odpowiednio do stanu rozpatrywanej sprawy należało przyjąć, że wydanie przez organ administracji decyzji przed datą wydania wyroku w przedmiocie przewlekłości postępowania, nie stanowi przeszkody do orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny o tym, czy przewlekłość postępowania miała miejsce czy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Podzielając powyższe stanowisko należało uznać za formalnie dopuszczalne orzekanie w zakresie rażącego naruszenia prawa oraz nałożenia na organ administracji grzywny pomimo wydania orzeczenia kończącego postępowanie po wniesieniu skargi ale przed wydaniem wyroku w sprawie. Jednakże warunkiem dokonania oceny według tych kryteriów musi być ustalenie, czy zakończone już postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły. Dopiero bowiem stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce pozwala na zakwalifikowanie tej przewlekłości jako naruszającej bądź też nienaruszającej prawa w sposób rażący i ewentualnie wymierzenie grzywny.

Odnosząc się natomiast do meritum sprawy jak już wcześniej wspomniano przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przezeń czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Wskazać w tym miejscu trzeba, że stosownie do art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego załatwienie przez organ sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednakowoż z mocy § 5 przywołanego artykułu do terminu tego nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W konsekwencji dopiero niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego z innych przyczyn niż wskazane w art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, iż organ pozostawał w bezczynności bądź postępowanie prowadzone było przewlekle.

Kolejny przepis, tj. art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, obliguje organ administracji publicznej do zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, podania przyczyny zwłoki i wskazania nowego terminu załatwienia sprawy. W myśl art. 36 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z przepisów art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że każdy przypadek niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych uznawany jest za zwłokę w jej załatwieniu, którą mogą powodować przyczyny zależna lub niezależne od organu administracji publicznej.

Z kolei art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z § 2 cytowanego przepisu organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Orzekając w tak zakreślonych ramach faktycznych i prawnych Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się prowadzenia postępowania przez Prezydenta Miasta T. w sposób przewlekły. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że decyzja z dnia 24 października 2014r. została wydana na skutek ponownego rozpoznania sprawy, a zatem organ pierwszej instancji związany był zaleceniami co do dalszego postępowania zawartymi w decyzji z dnia 21 marca 2014r., sygn. akt SKO. [...], w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 18 grudnia 2013r. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu wszystkie podjęte w ponownym postępowaniu czynności wyjaśniające i przeprowadzone dowody były zgodne ze wskazaniami SKO, a przy tym konieczne i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zmierzały one do zweryfikowania oryginalności autorskiej oraz prawidłowości wykonania i rozliczenia przez skarżące stowarzyszenie programu profilaktyczno-edukacyjnego pt. "Uzależnienia chorobą cywilizacji". Konieczność powołania biegłego w tym zakresie wpłynęła z kolei na wydłużenie postępowania. Zgodnie ze wskazaniami SKO podjęto czynności zmierzające do wyjaśnienia struktury wykorzystania pobranych transz dotacji. Dodatkowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaleciło kwestię wadliwości przeprowadzonego programu dlatego Sąd uznał za uzasadnione dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy zwracanie się przez organ o wyjaśnienia i dokumenty do skarżącego stowarzyszenia oraz do nadzorującego realizację umowy przez skarżące stowarzyszenie - Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Miasta T.. Tym samym w ocenie Sądu nie jest uzasadniony zarzut strony skarżącej, że czynności podejmowane przez Prezydenta Miasta K. były pozorne i niezasadne.

Sąd nie dopatrzył się też naruszeń w zakresie zasady szybkości postępowania. Kolejne czynności postępowania były podejmowane przez organ w odstępie kilku dni. Czas jaki upływał pomiędzy podjęciem konkretnych czynności wynikał z potrzeby zwracania się o konkretny dokumenty, oczekiwania na odpowiedź lub zapoznawania się z materiałami nadesłanymi do organu. Sąd zwraca uwagę, co podkreślił też organ, że strona skarżąca wielokrotnie odbierała korespondencję od organu po upływie kilu lub kilkunastu dni od wysłania, zatem znaczny czas postępowania pożytkował obrót korespondencji. W ocenie Sądu powyższe rozważania wskazują, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie Sąd podkreśla, że za każdym razem kiedy niemożliwym było zakończenie w sprawy w terminie organ zgodnie z treścią art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiadamiał o tym stronę wyznaczając nowy termin.

Orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/2012, zgodnie z którym dopóki organ nie przekracza terminu przewidzianego dla załatwienia sprawy (podjęcia aktu lub dokonania czynności) i podejmuje czynności w celu załatwienia sprawy, dopóty nie można postawić mu zarzutu prowadzenia postępowania w przewlekły sposób. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie dlatego nie można przychylić się do stanowiska skarżącego stowarzyszenia, że postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku działając na postawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiocie pkt I wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Umorzenie postępowania dotyczyło zobowiązania organu do wydania decyzji, która wydana została i tym samym postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.