Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 199/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 187 par. 1, art. 191, art. 122, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Na podstawie przedłożonych akt Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "Naczelnik", "NUS") przeprowadził wobec A. R. (dalej: "Skarżący", "Strona") kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oraz w podatku od towarów i usług za marzec 2015 r.

2. Następnie, w związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli podatkowej nieprawidłowościami NUS postanowieniem z [...] lipca 2018 r. Strony postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r., w wyniku którego, decyzją z [...] kwietnia 2019 r. określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 272.716,00 zł w miejsce zobowiązania podatkowego w wysokości 59.308,00 zł. Jak wynikało z uzasadnienia powyższej decyzji, w trakcie prowadzonego postępowania stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zakupu oleju napędowego oraz złomu. W zakresie zakupu oleju napędowego ustalono, że Skarżący w 2014 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki na zakup oleju napędowego EKODIESEL w łącznej kwocie netto 98.624,46 zł wynikające z 8 faktur VAT wystawionych przez A. S. Spółka z o.o. oraz w kwietniu 2014 r. zaewidencjonował wydatek w kwocie netto 13.336,95 zł poniesiony na zakup oleju napędowego w ilości 3.245 litrów na podstawie faktury VAT nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. wystawionej przez D. T. Sp. z o.o. Natomiast, w zakresie zakupu złomu i puszek aluminiowych ustalono, że Strona w miesiącach styczniu i lutym 2014 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczyła wydatki w łącznej kwocie netto 63.130,00 zł, poniesione na zakup złomu stalowego na podstawie 4 faktur VAT wystawionych przez T. Sp. z o.o. oraz jednego dowodu "Przyjęcie z zewnątrz (PZ)" wystawionego przez Z.P.H.U. A. R. na kwotę netto 17.304,00 zł; w miesiącu marcu 2014 r. zaewidencjonowała wydatek w kwocie 17.360,00 zł poniesiony na zakup złomu stalowego w ilości 24,8 tony na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...].03.2014 r. wystawionej przez G. Sp. z o.o.; w miesiącu styczniu 2014 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczyła wydatki poniesione na zakup złomu mosiądzu, stali kwasoodpornej, miedzi, ołowiu, puszek aluminiowych i złomu aluminium na podstawie faktury VAT nr [...] z [...] stycznia 2014 r. na kwotę netto 11.304,70 zł wystawionej przez I. G. Sp. z o.o.; w 2014 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczyła wydatki poniesione na zakup złomu stalowego i żeliwnego od firmy S. M. K. w ilości 1.178,01 ton na łączną kwotę 856.505,00 zł. Zakupy zostały udokumentowane 43 szt. faktur VAT oraz 3 szt. faktur VAT korygujących. Do faktur zostały załączone wystawione przez firmę Z.P.H.U. A. R. formularze przyjęcia odpadów PZ oraz dowody wypłaty KW; we wrześniu 2014 r. na podstawie umowy kupna-sprzedaży nr [...] z [...] września 2014 r. zaewidencjonowała wydatek na nabycie złomu stalowego oraz złomu akumulatorów w łącznej ilości 306 kg o wartości 11.504,00 zł od J. B. Z treści zawartej umowy wynikało, że w dniu 17 września 2014r. J. B. dostarczył do Z.P.H.U. A. R. m.in. 190 kg złomu stalowego (zrzynki dachowe) o wartości 11.400,00 zł. Według umowy cena jednostkowa za kg złomu wynosi 60 zł; w ciężar kosztów uzyskania przychodów w poszczególnych miesiącach 2014 r. zaliczyła wydatki poniesione na zakup puszek aluminiowych od ludności w łącznej ilości 11.720 kg na łączną kwotę 34.350,00 zł. Zakupy zostały udokumentowane 9 szt. dowodów wewnętrznych, tzw. umów kupna-sprzedaży. W konsekwencji powyższych ustaleń NUS stwierdził, że Strona zawyżyła koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę 1.123.201,11 zł, poprzez zaewidencjonowanie: wydatków na podstawie dowodów nieodzwierciedlających rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych w łącznej kwocie 1.077.565,11 zł wystawionych przez: S. M. K. , T. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., I. G. Sp. z o.o., A. S. Sp. z o.o., D. T. Sp. z o.o.; wydatków na zakup towarów handlowych (puszek aluminiowych) na podstawie zbiorczych dowodów zakupu na łączną kwotę 34.350,00 zł; błędnie sporządzonego dowodu zakup złomu od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej na łączna kwotę 11.286,00 zł.

3. Od powyższego rozstrzygnięcia, pismem z 27 maja 2019 r., Pełnomocnik Strony złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie w całości decyzji Naczelnika z [...] kwietnia 2019 r. i umorzenie postępowania w sprawie.

4. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "Dyrektor") decyzją z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej: "u.p.d.o.f.") osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy. Jak wynika z przepisów, nierzetelność księgi podatkowej jest okolicznością faktyczną, której treścią jest niezgodność zapisów zawartych w księdze rachunkowej z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń, które zapisy te winny odzwierciedlać. O nierzetelności księgi mówimy wówczas, gdy nie zostaną w niej wykazane zdarzenia, które zgodnie z przepisami regulującymi prowadzenie ksiąg, winny zostać wykazane (np. przychody) lub w sytuacji, gdy w księdze zostaną wykazane zdarzenia, które w rzeczywistości nie miały miejsca (np. koszty, których podatnik nie poniósł).

Dalej Organ wskazał, że w toku kontroli podatkowej przeprowadzono badanie ksiąg podatkowych na podstawie art. 193 z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") i stwierdzono ich nierzetelność za 2014 r., w części dotyczącej ustaleń faktycznych opisanych w protokole kontroli podatkowej. DIAS wskazał, że w odwołaniu sformułowano zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez zastosowanie tegoż przepisu do błędnie ustalonego stanu faktycznego. Organ jednak podkreślił, że zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko te wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika na rzecz ujawnionego kontrahenta, mające przy tym charakter ostateczny. Zatem kwestią sporną, jest również to, czy zakwestionowane przez organ pierwszej instancji wydatki w łącznej kwocie 1.123.201,11 zł, udokumentowane fakturami wystawionych przez: S. M. K. T. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., I. G. Sp. z o.o., A. S. Sp. z o.o., D. T. Sp. z o.o. i innymi dowodami w przypadku zakupu złomu, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów Strony. DIAS zaznaczył, że NUS ustalił, że ww. firmy, wystawiły dla Z.P-H-U A. R. faktury, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń. W zakresie zakwestionowanych transakcji zawartych przez Z.P-H-U A. R. ze spółkami A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o., za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy kontroli skarbowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób wybiórczy, jednostronny, z pominięciem okoliczności korzystnych dla kontrolowanego, jak też naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez zakwestionowanie wystawionych na rzecz Strony faktur wystawionych przez ww. firmy.

Dalej DIAS zaznaczył, że Skarżący w 2014r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki na zakup oleju napędowego w łącznej kwocie netto 98.624.46 zł wynikające z 8 faktur VAT wystawionych przez A. S. Spółka z o.o. Na wszystkich fakturach, jako sposób zapłaty wskazano "Zapłacono gotówką". W polu " Wystawił(a) " widniał wpis "A. P.", odwzorowana pieczątka A. S. Sp. z o.o. oraz nieczytelny podpis. Przy czym. A. P. od 18 września 2014 r., posiadał 100% udziałów w ww. Spółce. Dalej, A. S. Sp. z o.o. dowody KP, gdzie w polach " Wystawił", " Kwotę powyższą otrzymałem " widnieje wpis " A. P. ". Z.P-H-U A. R. wystawił dowody KW, gdzie tylko na trzech z nich widnieje nieczytelny podpis w polu " Kwotę powyższą wypłaciłem ".

Następnie DIAS zauważył, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. (obecnie Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w O. ) przeprowadził postępowania kontrolne wobec A. S. Sp. z o.o. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres: od stycznia do kwietnia 2014 r., od kwietnia 2014r. do lutego 2015r, oraz od marca do maja 2015 r. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że ww. Spółka w okresie od stycznia 2014r. do maja 2015r. świadomie uczestniczyła w transakcjach obrotu paliwami ciekłymi stanowiącymi oszustwo podatkowe, polegające na wprowadzeniu do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia bez odprowadzenia należnych podatków, a nie wykonywanie faktycznych czynności. Do protokołu przesłuchania w charakterze świadka A. P., zeznał że decyzję o sprzedaży A. S. Sp. z o.o., podjął po problemach związanych z aresztowaniem. Udziały sprzedał Panu S. D., który był wcześniejszym dostawcą A. S. Organ ustalił, że A. P. z dostawcami paliw podpisywał umowy, weryfikował KRS, NIP, REGON, żeby sprawdzić czy Spółki istnieją. Paliwo przyjeżdżało na bazę. gdzie było zlewane do zbiornika albo przeładowywane na drugi samochód. Przed zrzutem lub przeładowaniem pobierano próbkę do badań. Jeżeli paliwo nie przeszło badań, wracało do dostawcy.

Odnośnie sprzedawców oleju napędowego do firmy A. S. Sp. z o.o., w wyniku przeprowadzonych czynności przez ww. organy ustalono, że faktury, na których jako wystawcy widnieją Spółki: W. T. Sp. z o.o., B. V. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., T. I. Sp. z o.o., D. T. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o. M. O. Sp. z o.o., S. T. Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Zostały wystawione i wprowadzone do obrotu prawnego w celu zalegalizowania zakupu paliwa z nieznanego źródła, od którego nie został odprowadzony podatek akcyzowy. Organ wskazał, że A. S. Sp. z o.o. zawyżyła podatek naliczony do odliczenia ujmując w ewidencjach zakupu VAT oraz wykazując w deklaracjach VAT-7 faktury, na których jako sprzedawcy widnieją ww. Spółki. Dalej organ stwierdził, że podmioty, które miały dostarczać paliwa oraz metale szlachetne do A. S. Sp. z o.o. faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej, nie kupowały ani nie sprzedawały żadnych towarów. Udziały i funkcje prezesów zarządu w Spółkach zostały objęte przez podstawione osoby, które nie wiedziały czym zajmują się te Spółki, lub bezpośrednio przyznały, że były figurantami, lub też nie ma z nimi żadnego kontaktu. Siedziby wszystkich Spółek znajdowały się w wirtualnych. Reprezentanci Spółek nie byli w ogóle zorientowani w transakcjach przeprowadzanych przez Spółki lub świadomie uczestniczyli jako figuranci podpisując puste faktury albo wprowadzając kolejne osoby w oszukańczy proceder. A. P. przyznał się, w trakcie prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w S. śledztwa, do wystawiania nierzetelnych faktur VAT w zakresie handlu metalami szlachetnymi i udziału w tzw. "karuzeli podatkowe". Również osoby, które miały reprezentować Spółki: W.T. , P. I., T. I. oraz D. T. nie potrafiły podać skąd pochodziło paliwo, które trafiało do A. S. Spółki te nie były nigdy w posiadaniu towaru wykazanego na wystawionych przez nie fakturach sprzedaży, a przedstawiciele tych Spółek nigdy nawet nie widzieli tego towaru. Żadna ze Spółek nie wykazywała żadnych wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowań kontrolnych prowadzonych przez organy skarbowe wykazał, że faktury VAT, na których jako wystawcy widnieją Spółki: W. T. Sp. z o.o., B. V. Sp. z o.o, P. I. Sp. z o.o., T. I., D. T. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o., M. O. Sp. z o.o., S. T. Sp. z o.o., nie dokumentują zdarzeń gospodarczych, które w rzeczywistości miały miejsce, a działalność tych podmiotów nie była typową działalnością gospodarczą, ponieważ Spółki te zostały świadomie wprowadzone w celu zalegalizowania paliw niewiadomego pochodzenia oraz umożliwienia innym podmiotom odliczenia podatku naliczonego VAT nie odprowadzonego na wcześniejszym etapie obrotu. W decyzjach wydanych dla A. S. Sp. z o.o., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. i Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. stwierdzili, że A. S. Sp. z o.o. była świadomym uczestnikiem oszukańczego procederu. Spółka świadomie wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT, na których jako wystawcy widniały ww. Spółki aby zalegalizować transakcje zakupu paliwa niewiadomego pochodzenia, od którego nie odprowadzono podatku akcyzowego.

Organ podkreślił, że w trakcie przeprowadzonej kontroli Skarżący w piśmie z 4 stycznia 2017 r. poinformował m.in., że z firmy A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o. nawiązały z nim kontakt telefoniczny oferując sprzedaż oleju napędowego. Po sprawdzeniu i weryfikacji firmy, m.in. odnośnie zabezpieczenia w postaci kaucji gwarancyjnej, wybierał korzystne dla siebie oferty na zakup paliwa i kontaktował się telefonicznie z ww. firmami w celu zakupu paliwa, ustaleniu płatności oraz terminów dostaw. Kontakty telefoniczne z firmą A. S. Sp. z o.o. prowadził Jego syn R., natomiast warunki i daty dostaw uzgadniał osobiście. Osobą reprezentującą Spółkę A. był A. P., który przyjeżdżał do firmy Z.P-H-U A. R. w celu dokonania ustaleń terminów dostarczenia oleju napędowego. Zakupiony olej napędowy dostarczony był cysternami do przewozu paliwa, należącymi do tej firmy. Zakupione paliwo nie było odsprzedawane na rzecz kolejnych odbiorców, lecz wykorzystywane wyłącznie na potrzeby firmy Z.P-H-U A. R. jak: usługi transportowe, przewóz odpadów metali i opału. Ww. wyjaśnił, że zamówień dokonywał telefonicznie i nie dysponuje on korespondencją pocztową ani e-mailową z ww. firmą w podanym okresie.

Dalej DIAS wskazał, że Skarżący w 2014 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatek na zakup oleju napędowego w kwocie netto 13.336,95 zł wynikający z faktury VAT z [...] kwietnia 2014 r. wystawionej przez D. T. Sp. z o.o. Do faktury Spółka D. T. wystawiła dowód KP nr [...] na kwotę 16.404,45 zł. W polach: " Wystawił" oraz "Kwotę powyższą otrzymałem" jest wpisane A. P. (w roku 2014 Prezes Zarządu) oraz widnieje odwzorowana pieczęć Spółki D. T. . W dokumentacji firmy Z.P-H-U A. R. znajdował się dokument KW nr [...], z którego wynikało, że należność za fakturę nr [...] w kwocie 16.404,45 zł Skarżący wypłacił w dniu 11 kwietnia 2014r. Z ustaleń dokonanych w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. i Naczelnika [...]Urzędu Celno- Skarbowego w O. wobec A. S. Sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2014 r. do lutego 2015 r. wynikało, że faktury VAT, na których jako wystawca widnieje D. T. Sp. z o.o. nie dokumentują zdarzeń gospodarczych, a działalność tej Spółki nie była typową działalnością gospodarczą, ponieważ Spółka ta została świadomie wprowadzona w celu zalegalizowania paliw niewiadomego pochodzenia oraz umożliwienia innym podmiotom odliczenia podatku naliczonego VAT nie odprowadzonego na wcześniejszym etapie obrotu. Z decyzji wydanych wobec A. S. Sp. z o.o. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. i Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego wynika, że działalność A. S. Sp. z o.o. oraz D. T. Sp. z o.o. polegała jedynie na wystawianiu faktur za sprzedaż oleju napędowego, którym firmy te w ogóle nie dysponowały. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało również, że wobec D. T. Sp. z o.o. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. prowadził postępowanie kontrolne, w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2012 r. oraz I kwartał 2013 r. W trakcie tegoż postępowania ustalono, że D. T. Sp. z o.o. w okresie, gdy prowadziła stacje paliw oraz późniejszym, nie nabywała benzyny, oleju napędowego i oleju rzepakowego oraz usług transportowych od firm, które wystawiały jej faktury VAT z tego tytułu. Paliwo pochodziło z innych źródeł, a faktyczna współpraca z tymi podmiotami ograniczała się do otrzymywania faktur, które dokumentują jedynie fikcyjny obrót paliwami. Spółki, które były "fakturowymi" dostawcami paliw do D. T. Sp. z o.o., zostały zarejestrowane dla pozoru, a celem i powodem uruchomienia przez nie rzekomej działalności było stworzenie nierzetelnej dokumentacji mającej stanowić podstawę dla D. T. Sp. z o.o. do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego, wykazanego w fakturach oraz stworzenie pozornego źródła pochodzenia sprzedawanego paliwa (na stacjach paliw. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji wydanej dla D. T. Sp, z o.o. stwierdził, że Spółka D. T. w rzeczywistości nabywała paliwo płynne z innych źródeł niż widniejące na fakturach zakupu posiadanych przez Spółkę. Faktury mające dokumentować zakup paliwa zostały sporządzone, aby stanowić podstawę dla uzasadnienia pozornego źródła pochodzenia paliwa w związku z czym Spółce tej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakupy towarów z uwagi na to, iż nie była ona faktycznym ich odbiorcą.

Organ podatkowy w oparciu o dowody pozyskane w trakcie postępowań kontrolnych prowadzonych wobec A. S. Sp. z o.o. oraz D. T. Sp. z o.o. dokonał analizy schematu działania dostawców oleju napędowego do tych Spółek, powiązania pomiędzy tymi podmiotami. DIAS zauważył, że Spółka A. S. i D. T. nie były jedynymi dostawcami oleju napędowego do Z.P-H-U A. R. w 2014 r. Skarżący zakupu paliwa dokonywał m.in. od firmy K. S. Sp. j. w W. W przypadku transakcji zawartych z A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o. dokumentów Strona nie przedstawiła. Natomiast w pisemnych wyjaśnieniach Skarżący wskazał, że to firma A. S. i D. T. nawiązała z nim kontakt telefoniczny oferując mu sprzedaż oleju napędowego. Jednocześnie wyjaśnił, że po sprawdzeniu i weryfikacji tych firm, m.in. odnośnie zabezpieczenia w postaci kaucji gwarancyjnej, nawiązał współpracę i kontaktował się telefonicznie z tymi firmami w celu zakupu paliwa, ustalenia płatności oraz terminu dostaw. Według jego wyjaśnień olej napędowy dostarczany był cysternami do przewozu tego typu paliwa należącymi do tych kontrahentów. Zamówień paliwa dokonywał telefonicznie, ale kontakty telefoniczne z firmą A. S. Sp. z o.o. prowadził jego syn, natomiast warunki i daty dostaw uzgadniał osobiście. Ze strony A. S. Sp. z o.o. osobą reprezentującą był A. P., a D. T. Pan A. P. To oni przyjeżdżali do firmy Pana A. R. w celu dokonania ustaleń odnośnie terminów dostarczenia oleju napędowego. Powyższych twierdzeń Strona nie potwierdziła żadnymi dowodami. Tymczasem ze zgromadzonego materiału wynikało, że A. S. Sp. z o.o. nie przewoziła oleju napędowego, ani nie posiadała koncesji na transport tych towarów, zlecała transport oleju napędowego innym firmom. Organ nie zgodził się, z twierdzeniem Pełnomocnika zawartym w odwołaniu, że zeznania świadków (kierowców samochodów ciężarowych przewożących paliwa), tj.: M. P., L. P., D. B., M. G. i A. T., potwierdzają faktyczną sprzedaż paliwa Podatnikowi. Wskazani kierowcy byli zatrudnieni w firmach, które transportowały paliwo z Litwy, Łotwy i Niemiec do Polski (L. T., B. T. I., C. S.). Zeznania tych kierowców potwierdzały, że dokonując przewozu paliwa posiadali dokumenty CMR, pobierali próbki dostarczonego paliwa do badań, jednak nie zawsze i zostawiali je na bazie w C., żaden z tych kierowców nie potwierdził przekazywania tych próbek do badania. Dalej, kierowcy zostawiali samochody z przetransportowanym paliwem na bazie w C. i nie mieli wiedzy, co dalej z tym paliwem się działo. Co istotne dla sprawy, wszyscy kierowcy potwierdzili, że pracowali w firmach transportowych, ale ich pracodawcy zmieniali się dość często, wykonując tę samą pracę, jeździli tymi samymi samochodami, na tych samych trasach, ale w innych firmach. Zatem brak jest dowodów wskazujących kto ten transport zrealizował, bo na pewno nie była to firma A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o. Strona nie wymagała od dostawców żadnych dokumentów na okoliczność dostawy paliwa, mimo że nie dowoził tego paliwa A. P. ani A. P. Co więcej, niejasna jest podstawa dokonywania zapłaty za zakupiony olej napędowy, gdyż w momencie dostawy wskazanego przedstawiciela tych firm nie było. Ww. zeznali, że paliwo było wożone z zagranicy do odbiorców w Polsce. W żaden sposób nie potwierdzili natomiast, że olej napędowy był dostarczany do firmy Skarżącego. Organ podkreślioł, że działalność A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o. polegała na wystawianiu faktur sprzedaży paliwa w celu legalizacji obrotu paliwami pochodzącego z nielegalnego źródła, zaś wystawione przez nie faktury, dotyczyły czynności, które nie zostały dokonane przez podmioty w nich wskazane. Zarówno Spółka A. System, jak i Spółka D. T. nie występowały w tych transakcjach jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą w zakresie dostaw paliwa. Organ zaznaczył, że w piśmie z 26 sierpnia 2019 r. Pełnomocnik wskazał na dwie faktury z 2015 r., a więc nie mające wpływu na zobowiązanie 2014 r. NUS zasadnie zatem stwierdził, iż w wyniku zaewidencjonowania przedmiotowych faktur, na których jako wystawcy widnieją A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o., a które nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, Podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu o łączną kwotę 111.961,41zł, czym naruszył art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Następnie DIAS zaznaczył, że w zakresie transakcji z M. K. prowadzącym działalność pod nazwą "S. M. K. ", za chybiony należało uznać zarzut naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób wybiórczy, jednostronny, z pominięciem okoliczności korzystnych dla kontrolowanego. Na podstawie dokumentacji księgowej firmy Z.P-H-U A. R. stwierdzono, że Skarżący w 2014 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki poniesione na zakup złomu stalowego i żeliwnego od firmy S. M. K. w ilości 1.178,01 ton na łączną kwotę 856.505,00 zł. Zakupy zostały udokumentowane 43 szt. faktur VAT oraz 3 szt. faktur VAT korygujących. Sposób płatności we wszystkich przypadkach określony został jako gotówka. Do faktur zostały załączone wystawione przez firmę Z.P-H-U A. R. formularze przyjęcia odpadów PZ oraz dowody wypłaty KW. Do protokołu przesłuchania w charakterze świadka M. K. zeznał, iż działalność gospodarczą w zakresie handlu złomem otworzył w 2011 r. Wtedy też nawiązał współpracę z Panem A. R. , z którym znał się już wcześniej. M. K. na okoliczność współpracy w 2014 r. z firmą Z.P-H-U A. R. został przesłuchany w związku z postępowaniem prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w P. Do protokołu przesłuchania zeznał, że działalność gospodarczą w zakresie skupu odpadów M. M. metalowych w tym metali kolorowych prowadził w latach 2011-2016 pod nazwą S. Była to działalność jednoosobowa. Siedziba firmy mieściła się pod adresem jego zameldowania, a w okresie od marca lub maja 2012 r. do połowy 2013 r. w przy ul. P. Przez cały okres funkcjonowania firma nie posiadała żadnych środków trwałych, z wyjątkiem dwóch mercedesów dostawczych skrzyniowych, które zostały sprzedane w 2013 r. Złom kupował od osób fizycznych. Na skup złomu wystawiał dowody przyjęcia odpadów metali. Dostawcami złomu były zarówno osoby znane mu, jak i nie znane. Na dowodach zakupu złomu podpisywały się zawsze osoby widniejące na dowodzie osobistym, którego numer wpisywany był w formularzu przyjęcia odpadów. Dostawcom złomu płacił gotówką. Zakupiony złom sprzedawał do firmy Z.P-H-U A. R., który był jego jedynym odbiorcą. Po zamknięciu punktu skupu w M. M., skup prowadził w P . Odbywało się to na placu w firmie Skarżącego, na zasadzie użyczenia. W wyznaczonym miejscu gromadził skupiony złom i raz na jakiś czas A. R. go kupował. Z tytułu sprzedaży złomu wystawiał faktury VAT na tzw. odwrotne obciążenie. Płatność za faktury odbywała się w gotówce.

DIAS wskazał, że NUS przeprowadził kontrolę podatkową, a następnie postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. M. K . W wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ ustalił, że ww. w 2014 r. faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem, w myśl przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a jedynie ją pozorował. Jednocześnie stwierdzono, że wszystkie faktury VAT wystawione przez firmę S. M. K. w 2014 r. (dla jedynego w tym okresie kontrahenta) Z.P-H-U A. R. stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane i nie dokumentują rzeczywistych operacji gospodarczych, są tzw. "pustymi fakturami ". Siedziba firmy S. mieściła się pod adresem zamieszkania M. K. znajdującym się w bloku mieszkalnym. Nie posiadał również powierzchni magazynowych pozwalających na gromadzenie i segregowanie złomu. Umowa zawarta przez firmę S. ze Spółdzielnią Z. i Z. "S." w M. M. na wynajem na cele skupu złomu pomieszczenia warsztatowego oraz placu znajdujących się w M. M. przy ul. P. została rozwiązana w 2013 r. Ww. nie posiadał pojazdów, którymi mógłby dostarczyć towar. Z zapisów zawartych na kserokopiach kart przyjęcia odpadu wystawionych przez Skarżącego wynikało, że na 42 dostawy złomu w 2014 r. w łącznej ilości 1.178,010 ton tylko 3 odbyły się środkami transportu firmy Z.P-H-U A. R., pozostałe 39 dostaw miała być dokonywana środkami transportu firmy S. . Natomiast jak ustalono M. K. w

2014 r. nie posiadał własnych środków transportu umożliwiających przewóz towarów, nie korzystał również z usług podwykonawców w tym zakresie, nie wskazał również osób, od których mógłby użyczyć środki transportu. Firma S. nie zatrudniała pracowników, a M. K. w toku prowadzonych postępowań nie wskazał osób, które uczestniczyły w obrocie gospodarczym. Poza zakupem złomu oraz usług księgowych M. K. nie wykazał żadnych innych wydatków związanych z działalnością gospodarczą. Co istotne, przeprowadzone postępowanie podatkowe dowiodło, iż M. K. nie mógł dokonać na rzecz firmy Z.P-H-U A. R. sprzedaży złomu, bowiem go nie nabył. W celu udokumentowania zakupu złomu firma S. posługiwała się formularzami przyjęcia odpadów wystawionymi na osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Całokształt zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że osoby wymienione na formularzach przyjęcia odpadów jako dostawcy złomu, w istocie nie dokonywały dostaw tego towaru do firmy S. . Powyższe potwierdziły przesłuchania w charakterze świadków: I. M., P. K., A. B., P. S., K. K. W. Z., L. J. oraz G. R. Dalej Organ zaznaczył, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika Strony podnoszonym w zastrzeżeniach do protokołu kontroli podatkowej oraz piśmie z 4 lutego 2019r., żaden ze świadków w składanych wyjaśnieniach nie potwierdził dostaw złomu do firmy S. M. K. W ocenie DIAS, Naczelnik zasadnie stwierdził, że w wyniku zaewidencjonowania przedmiotowych faktur, na których jako wystawca widnie ww. firma, a które nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodu o łączną kwotę 856.505,00 zł, czym naruszył art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

W zakresie nabycia złomu od G. Sp. z o.o., za bezzasadny w opinii organu należało uznać zarzut naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób wybiórczy, jednostronny, z pominięciem okoliczności korzystnych dla kontrolowanego. Organ podkreślił, że w 2014 r. Skarżący zaewidencjonował wydatek w kwocie 17.360,00 zł poniesiony na zakup złomu stalowego w ilości 24,8 tony na podstawie faktury VAT wystawionej przez G. Sp. z o.o. Do przedmiotowej faktury firma Z.P-H-U A. R. wystawiła formularz przyjęcia PZ. W miejscu, gdzie jest podpis osoby upoważnionej do odebrania dokumentu widnieje pieczęć G. Sp. z o.o. oraz parafka. W treści formularza PZ nie wskazano danych kierowcy, dostawcy towaru z imienia i nazwiska oraz numerów rejestracyjnych pojazdów, którymi dostarczono złom. Według załączonego do przedmiotowej faktury dokumentu KW numer [...] zapłaty dokonano gotówką w dniu 31marca 2014 r. Na podstawie danych zawartych w KRS ustalono, że na dzień wystawienia faktury nr [...] Prezesem Zarządu G. Sp. z o.o. był M. P . Przesłuchany M. P. zeznał natomiast, iż "G. Sp. z o.o. została założona w celu późniejszej jej sprzedaży. Nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, jedynie została odsprzedana dla późniejszego właściciela, co zostało potwierdzone notarialnie ". Organ na podstawie zeznań świadków ustalił, że spółka G. sp z o.o. została założona w dniu 28 stycznia 2014 t. W dniu 18 lutego 2014r. nastąpiła sprzedaż udziałów w spółce D. C. nabył 100% udziałów spółki. W dniu 18.02.2014 na Prezesa Zarządu został powołany D. C . Spółka została zgłoszona jako czynny podatnik podatku VAT od 20 lutego 2014r., pierwsza deklaracja VAT miała zostać złożona za I kwartał 2014 r. D. C. nie podpisał umowy na prowadzenie ksiąg rachunkowych G. Sp. z o.o., podpisał jedynie umowę najmu pakietu podstawowego biura wirtualnego. Do protokołu przesłuchania M. K. zeznała, iż w 2014 r. Biuro Rachunkowe M. K. nie świadczyło usług księgowych na rzecz firmy G. Sp. z o.o. ze względu na brak skutecznie zawartej umowy pomiędzy stronami. Zeznała, że " G. Sp. z o.o. została założona przez mnie 28.01.2014r. w celu dalszej odsprzedaży w ramach prowadzonej przeze mnie działalności gospodarczej". Na moment założenia Spółki świadek posiadała 99% udziałów jako Członek Zarządu, 1% posiadał M. P. , który był Prezesem Zarządu. W dniu 18 lutego 2014r. Zarząd w powyższym składzie został odwołany, a udziały w 100% zostały sprzedane D. C. "W okresie od 28.01.2014r. do 18.02.2014r. G. Sp. z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej, nie była aktywna." M. K. zeznała, iż pomiędzy nią a Dariuszem Chojeckim reprezentującym Spółkę G. została podpisana jedynie umowa na najem pakietu podstawowego Biura Wirtualnego nr [...]. Ponadto świadek zeznał, iż wobec braku umowy Spółka G. nie przekazywała żadnych dokumentów. Natomiast ze względu na wykazanie adresu siedziby Spółki w KRS, w zgłoszeniach rejestracyjnych, na adres Spółki, tożsamy z adresem Biura Wirtualnego przychodziły pisma z instytucji publicznych. Biuro Rachunkowe M. K. nie sporządzało również deklaracji rozliczeniowych Spółki G. , sporządziło jedynie zgłoszenie rejestracyjne VAT-R Spółki, które w obecności świadka podpisał D. C . Świadek nie posiadał wiedzy co działo się ze Spółką G. od momentu sprzedaży udziałów D. C. , jaki rodzaj działalności Spółka prowadziła w 2014 r., jakie posiadała miejsca prowadzenia działalności, dla jakich podmiotów świadczyła usługi lub dokonywała sprzedaży towarów. Świadek nie miał również wiedzy o transakcji sprzedaży złomu dla firmy Z.P-H-U A. R. wykazanej na fakturze nr [...] z dnia [...] marca 2014r. Zeznała, że "W ogóle nie zna firmy – Z. P. — H. – U. A. R.". Organ zaznaczył, że w toku kontroli podatkowej wezwano Pana A. R. do dostarczenia dowodów dostaw złomu zakupionego od Spółki G. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Strony - adwokat P.J. poinformował, że wszystkie dokumenty dostaw złomu do firmy Z.P-H-U A. R. zostały już przekazane do Urzędu.

m

W toku postępowania podatkowego, pismem z dnia 26 listopada 2018r. ponownie zwrócono się do A. R. o udzielenie szczegółowych informacji w zakresie transakcji zwartych w 2014 r. ze Spółką G. , w tym: w jakich okolicznościach i kiedy nawiązał współpracę z ww. Spółką, czy zawierane były pisemne umowy na dostawę złomu, z kim z ramienia Spółki G. uzgadniał warunki i datę dostawy złomu, skąd był dostarczany złom i jakim środkiem transportu, kto ponosił koszty transportu, w jaki sposób, gdzie i kto z ramienia Spółki G. przekazał fakturę nr [...] oraz nastąpiła zapłata za przedmiotową fakturę. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący poinformował, iż obecnie nie posiada faktur i innych dokumentów dotyczących transakcji ze Spółką G. , ponieważ znajdują się one w Urzędzie Skarbowym w P. Żadnych informacji na temat przedmiotowej transakcji nie udzieliła również Spółka G. Korespondencja kierowana zarówno na adres Spółki, jak i do obecnego właściciela i Prezesa Zarządu D. C. nie została podjęta. Natomiast z informacji przekazanej przez Prokuraturę Regionalną w K. wynikało, że w dokumentacji Spółki G. nie ma dokumentów w zakresie transakcji z firmą Z.P-H-U A. R.. Dalej, z pisma Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z dnia 12 grudna 2017 r. wynikało , że G. Sp. z o.o. nie składała deklaracji VAT-7 ani zeznania rocznego CIT-8 za 2014 r., a z dniem 23 grudnia 2015r. została wykreślona z rejestru podatników podatku VAT.

W zakresie nabycia złomu od I. G. Sp. z o.o., za bezzasadny w ocenie organu należało uznać zarzut naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów dokonanie jej w sposób wybiórczy, jednostronny, z pominięciem okoliczności korzystnych dla kontrolowanego. Na podstawie dokumentacji księgowej firmy Z.P-H-U A. R. stwierdzono, że Skarżący w 2014 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki poniesione na zakup złomu mosiądzu, stali kwasoodpomej, miedzi, ołowiu, puszek aluminiowych i złomu aluminium na podstawie faktury VAT nr [...] wystawionej przez I. G. Sp. z o.o., na kwotę netto 11.304,70 zł. Z treści faktury wynikało, że sprzedawcą złomu była I. G. Sp. z o.o., na fakturze umieszczona była tylko pieczęć Spółki oraz parafka jej reprezentanta, natomiast brak było wskazanej z imienia i nazwiska osoby odpowiedzialnej za realizację tej transakcji. Na potwierdzenie płatności do przedmiotowej faktury został dołączony dokument z [...] stycznia 2014r. KP [...] wystawiony przez I. G. Sp. z o.o. oraz dokument z dnia [...] stycznia 2014r. KW nr [...] wystawiony przez pracownika firmy Z.P.H.U. A. R., z którego wynikało, iż zapłata za fakturę nastąpiła, przy czym pole "Kwotę powyższą otrzymałem " nie zostało wypełnione. Do protokołu przesłuchania w charakterze świadka G. S. zeznał, że wspólnikiem I. G. Sp. z o.o. został w 2011 r. W tym okresie Prezesem Spółki była M. G., on był wiceprezesem i zaproponował odkupienie Spółki. Spółkę zakupił z zarobionych pieniędzy. Do ich obowiązków należał skup złomu, załadunek na samochód, przyjęcie złomu, ważenie, rozbieranie i odzyskiwanie metali kolorowych. Miesięcznie mogło to być około 4 ton. Świadek wystawiał i wydawał faktury, formularze przyjęcia odpadów, kart odpadów oraz innych dokumentów. Faktury w Spółce wystawiane były przeważnie komputerowo. Mogło zdarzyć się, że faktura została wystawiona ręcznie. Drukowanie faktur i innych dokumentów odbywało się na Nasielskiej. Po okazaniu świadkowi faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. oraz dowodu wpłaty KP nr [...] G. S. zeznał, że nie pamięta czy wystawił daną fakturę. Ponadto z zeznań ww. wynikało, że w okresie kiedy firma I. G. Sp. z o.o. prowadziła działalność miejsce wykonywania działalności znajdowało się pod adresem: P., ul. N., czyli na placu wynajmowanym od Skarżącego. Z tytułu używania tego placu dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej G. S. dokonywał zapłaty za wynajem placu, zatrudniał wtedy pracowników, którzy zajmowali się skupem i sprzedażą złomu, był wtedy zatrudniony w firmie I. G. Sp. z o.o. na umowę o pracę. Według wyjaśnień S. Spółka zaprzestała prowadzenia działalności z końcem 2013 r., a plac został uprzątnięty i nie pozostał na nim żaden złom. Natomiast przedmiotowa faktura dotyczy 2014 r. Z powyższego wynikało, że transakcja dostawy złomu przez Spółkę I. G. Sp. z o.o. dla firmy Z.P-H-U A. R. wskazana w fakturze nr [...] faktycznie nie miała miejsca. W związku z tym w ocenie DIAS zasadnie NUS stwierdził, że faktura ta nie dokumentuje przebiegu faktycznych zdarzeń gospodarczych, nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych.

Dalej organ wskazał, że w 2014 r. Skarżący do kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki poniesione na zakup puszek aluminiowych od ludności w łącznej ilości 11.720 kg na łączną kwotę 34.350,00 zł, które zostały udokumentowane 9 szt. dowodów wewnętrznych, tj.: umów kupna-sprzedaży: nr [...] z dnia [...].01.2014r. na zakup złomu - puszki aluminiowe w ilości 3.550 kg za kwotę 10.650,00 zł, nr [...] z dnia [...].04.2014r. na zakup złomu - puszki aluminiowe w ilości 320 kg za kwotę 800,00 zł, nr [...] z dnia [...].05.2014r. na zakup złomu - puszki aluminiowe w ilości 1.500 kg za kwotę 3.750,00 zł, nr [...] z dnia [..].07.2014r. na zakup złomu - puszki aluminiowe w ilości 1.500 kg za kwotę 4.500,00 zł, nr [...] z dnia [...].07.2014r. na zakup złomu - puszki aluminiowe w ilości 1.500 kg za kwotę 4.500,00 zł, nr [...] z dnia [...].08.2014r. na zakup złomu - puszki aluminiowe w ilości 800 kg za kwotę 1.600,00 zł, nr [...] z dnia [...].10.2014r. na zakup złomu - puszki aluminiowe w ilości 1.250 kg za kwotę 3,750,00 zł, nr [...] z dnia [...].11.2014r. na zakup złomu - puszki aluminiowe w ilości 800 kg za kwotę 2.800,00 zł, nr [...] z dnia [...].12.2014r. na zakup złomu - puszki aluminiowe w ilości 500 kg za kwotę 2.000.00 zł. Przy czym, wymienione dowody wewnętrzne mają charakter dowodów zbiorczych zakupu, nie wynika z nich natomiast jakie osoby fizyczne i kiedy dostarczyły złom w postaci puszek aluminiowych, kiedy, komu i w jakiej faktycznie wysokości została dokonana zapłata za nabyty towar. Poza przedmiotowymi dowodami zakupu brak jest innych dowodów w tym zakresie. Brak jest również jakichkolwiek dowodów źródłowych, na podstawie których zestawienie zbiorcze zakupu puszek aluminiowych od ludności zostało sporządzone i które umożliwiłyby zidentyfikowanie poszczególnych dostawców. DIAS podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji co do ustaleń w zakresie zakupu złomu od osób fizycznej, nieprowadzącej działalności gospodarczej, tj. J. B. Na podstawie dokumentacji księgowej firmy Z.P-H-U A. R. ustalono bowiem, iż w 2014 r. na podstawie umowy kupna-sprzedaży z dnia 17 września 2014 r. zaewidencjonowano wydatek na nabycie złomu stalowego oraz złomu akumulatorów w łącznej ilości 306 kg o łącznej wartości 11.504,00 zł od ww. Z treści zawartej umowy wynikało, że J. B. dostarczył do Z.P-H-U A. R. 190 kg złomu stalowego (zrzynki dachowe) o wartości 11.400,00 zł, o cenie jednostkowej 60,00 zł za kilogram. Jednakże przesłuchany w charakterze świadka J. B. zeznał m.in., że w 2014 r. dostarczał do firmy Pana R. złom rożnych metali oraz całe koła samochodowe i zużyty sprzęt AGD, nie potrafił jednak wskazać jakie były to ilości. Z tytułu dostaw złomu do firmy Z.P-H-U A. R. otrzymywał dowody w formie wydruków komputerowych. W trakcie przesłuchania Pan J. B. potwierdził dostawy złomu wynikające z okazanych mu dowodów dostawy i zestawienia zbiorczego, z wyjątkiem umowy kupna-sprzedaży z 17 września 2014 r. Zeznał, że takiej kwoty na pewno nie uzyskał z tej sprzedaży złomu. Według Jego wyjaśnienia osoba wystawiająca ten kwit błędnie wpisała cenę złomu stalowego zamiast 0,60 zł za kilogram 60,00 zł za kilogram i w następstwie tego zamiast wartości 114,00 zł, kwotę 11.400,00 zł. Stwierdził, że odruchowo musiał podpisać tę umowę po otrzymaniu jej w biurze Pana R. nie czytając jej szczegółowo.

W ocenie Dyrektora, analiza podjętych w toku postępowania czynności oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organ podatkowy pierwszej instancji, stosownie do art. 120 O.p. i art. 121 O.p., działał na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i podjął rozstrzygnięcie w oparciu o jego całokształt. Zaskarżona decyzja zawiera podstawę prawną, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie zarówno faktyczne jak i prawne.

5. W skardze z 7 stycznia 2020 r. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora z [...] listopada 2019 r. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika z [...] kwietnia 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonej decyzji Pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie:

1) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, w której dotknięta ona była licznymi błędami w ustaleniach faktycznych oraz naruszeniami przepisów art. 122 O.p, art, 187 § 1 O.p, art. 191 O.p i art. 210 § 4 O.p w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez dokonanie błędnej, jednostronnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do niezgodnych z prawdą ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do bezpodstawnego wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,

2) art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez zaniechanie rozpoznania sprawy co do istoty, a mianowicie dokonania rzetelnej oceny prawdopodobieństwa istnienia zobowiązań podatkowych ustalonych decyzją organu pierwszej instancji, a także przez powielenie w tym zakresie błędnych ustaleń dokonanych przez ten organ.

6. Odnośnie zakwestionowania transakcji Skarżącego z A. S. Sp. z o.o.

i D. T. Sp. z o.o. Pełnomocnik zarzucił:

1) wewnętrzną sprzeczność ustaleń faktycznych opisanych w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. , w którym wskazano jednocześnie, że A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o. fizycznie dysponowały paliwem, które następnie odsprzedały, lecz paliwo to nabyły od innych podmiotów niż te wskazane na fakturach VAT, a zarazem, że ww. spółki fizycznie nie dysponowały tym paliwem, a między nimi a ich dostawcami i następnie Skarżącym doszło wyłącznie do obrotu fakturami VAT,

2) naruszenie art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób wybiórczy, jednostronny, z pominięciem okoliczności korzystnych dla kontrolowanego, w szczególności poprzez oparcie decyzji o hipotezę, że ww. spółki nie sprzedały Skarżącemu paliwa, mimo iż w aktach sprawy znajdują sie dokumenty potwierdzające jego sprzedaż.

3) błędy w ustaleniach faktycznych polegające na uznaniu, że:

- faktury VAT dokumentujące zakupy paliwa przez Skarżącego nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i Skarżący miał świadomość sprzedaży przez ww. spółki paliwa pochodzącego z nieznanego źródła (choć organy tego nie wykazały),

- brak jest w aktach sprawy dokumentów świadczących o podjęciu przez Skarżącego czynności sprawdzających wobec kontrahenta (w rzeczywistości sprawdzał on zabezpieczenia w postaci kaucji gwarancyjnej oraz czy spółka jest czynnym podatnikiem VAT),

- Skarżący nie przedstawił dowodów na faktyczne dostawy oleju napędowego, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się szereg dowodów w postaci faktur zakupu, dowodów KP i KW,

- Skarżący powinien był przypuszczać, że kupowane paliwo pochodzi z nielegalnego źródła, ponieważ jego cena była niższa od ceny oferowanej przez Polski Koncern Handlowy Orlen, z jednoczesnym pominięciem, że cena ta była niższa zaledwie o 10 do 50 groszy za litr paliwa;

4) naruszenie art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: "u.p.t.u.") w związku z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.) poprzez zakwestionowanie wystawionych na rzecz Skarżącego faktur na ustaleniach z innych postępowań podatkowych, że nie doszło faktycznie do transakcji z jednym z ujętych w fakturze podmiotów tj. A. S. albo D. T. oraz ich dostawcami i w konsekwencji przyjęcie, że nie doszło także do dalszych transakcji spółek A. S. i D. T. ze Skarżącym, podczas gdy kwoty podatku VAT naliczonego wynikające z faktur nierzetelnych nie stanowią podstawy do obniżenia podatku VAT należnego,

5) naruszenie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez zakwestionowanie wystawionych na rzecz Skarżącego faktur w związku z oparciem się przez organ podatkowy na ustaleniu, że wystawione faktury nie odzwierciedlają prawdziwego przebiegu zdarzeń gospodarczych tylko dlatego, że nie doszło faktycznie do transakcji z jednym z ujętych w fakturze podmiotów tj. A. albo D. oraz ich dostawcami i w konsekwencji przyjęcie, że nie doszło do transakcji spółek A. i D. ze Skarżącym,

6) nieprawidłowe przyjęcie, że wskazane w decyzjach faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, a zatem nie mogą stanowić podstawy odliczenia tego podatku i w konsekwencji kosztu uzyskania przychodu, a następnie niezasadne określenie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. z pominięciem wskazanych przez Skarżącego wynikających z tych faktur kosztów uzyskania przychodu, a tym samym naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.,

7) naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b) w zw. z art. 86 ust. 1 uptu poprzez przyjęcie, że czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia paliwa stwierdzone w zakwestionowanych fakturach VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego w sytuacji, gdy paliwo, którego nabycie odzwierciedlono w tych fakturach VAT zostało w istocie dostarczone do końcowego odbiorcy, a zatem czynności objęte tymi fakturami z pewnością zostały dokonane.

Odnośnie zakwestionowania transakcji Skarżącego ze S. M. K. , Pełnomocnik zarzucił:

1) naruszenie art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób wybiórczy z pominięciem okoliczności korzystnych dla kontrolowanego a w szczególności:

- oparcie zaskarżonej decyzji o niepotwierdzoną hipotezę, że M. K. w rzeczywistości nie sprzedał Skarżącemu złomu, pomimo że na tą okoliczność jest w aktach sprawy szereg dowodów, które w sposób niezbity potwierdzają tę sprzedaż,

- zaniechanie przeprowadzenia rzeczywistego postępowania dowodowego mającego na celu weryfikację przyjętej z góry hipotezy o rzekomo fikcyjnym charakterze transakcji i uznanie za wystarczające do udowodnienia tej hipotezy dokumentów pochodzących od innych organów przede wszystkim w zakresie kontroli przeprowadzonej u M. K. ,

- pominięcie faktu, że gdyby nawet M. K. nie dopełnił wszystkich wymogów przewidzianych w przepisach o gospodarce odpadami, to niewątpliwie działalność gospodarczą w jakiejś formie prowadził, w czym nie przeszkadzał mu brak własnego placu, czy magazynu oraz pojazdów, a zbierany złom dostarczany był bezpośrednio przez dostawców M. K. do punktu skupu A. R. ,

- pominięcie faktu, że świadkowie P. K., A. B. I. M. zeznali na temat podpisywania przez nich formularzy dostaw złomu, że tłumaczono im konieczność ich podpisania celem zalegalizowania dostaw - a więc dostawy złomu faktycznie się odbywały, natomiast źródło jego pochodzenia może być częściowo nieprawdziwe, jednak wszystkie niezbędne dokumenty potwierdzające jego pochodzenie zostały Skarżącemu przedstawione i nie mógł on przypuszczać, że nie są one rzetelne,

- twierdzenie, że świadkowie nie wskazali M. K. jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie handlu złomem, a firmę S. kojarzyli jedynie z agencją ochroniarską, podczas gdy w rzeczywistości potwierdził to tylko świadek D. R.,

2) błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na uznaniu, że faktury VAT dokumentujące zakupy złomu przez Skarżącego nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji i zostały nieprawidłowo wystawione, a Skarżący nie podjął żadnych działań zmierzających do sprawdzenia kontrahenta i nie przedłożył dokumentów potwierdzających faktyczne dostawy złomu,

3) naruszenie art. 106 ust. 1 u.p.t.u. w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez zakwestionowanie wystawionych na rzecz Skarżącego faktur w związku z oparciem się przez organ podatkowy na ustaleniach z innych postępowań podatkowych, że nie doszło faktycznie do transakcji z M. K. i jego dostawcami i przyjęcie, że nie doszło także do dalszych transakcji M. K. ze Skarżącym, podczas gdy kwoty podatku VAT naliczonego wynikające z faktur nierzetelnych nie stanowią podstawy do obniżenia podatku VAT należnego tylko jeśli faktycznie nie doszło do transakcji pomiędzy podmiotami wskazanymi w ich treści.

4) naruszenie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez zakwestionowanie wystawionych na rzecz Skarżącego faktur w związku z oparciem się przez organ podatkowy na ustaleniu, że wystawione faktury nie odzwierciedlają prawdziwego przebiegu zdarzeń gospodarczych tylko dlatego, że częściowo nie doszło faktycznie do transakcji z M. K. i jego dostawcami oraz przyjęcie, że nie doszło także do dalszych transakcji M. K. ze Skarżącym,

5) nieprawidłowe przyjęcie, że wskazane w decyzji faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, a zatem nie mogą stanowić podstawy odliczenia podatku i w konsekwencji niezasadne określenie podatku należnego z pominięciem wskazanych przez Skarżącego wynikających z faktur kosztów uzyskania przychodu, a więc naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.,

Odnośnie ustaleń poczynionych w zakresie zbiorczych zakupów puszek aluminiowych od ludności Pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie art. 102 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości poprzez stwierdzenie nieprawidłowego prowadzenia ewidencji zakupu puszek aluminiowych od ludności w postaci zestawień zbiorczych bez wskazania "łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które h dowodzie zbiorczym muszą być pojedynczo wymienione ", podczas gdy art. 102 ust. 7 ustawy o odpadach przewiduje taki właśnie sposób przyjmowania odpadów wyłączając obowiązek ewidencjonowania danych osoby przekazującej te odpady, a więc Skarżący dochował wszystkich formalności i nie był zobowiązany do pojedynczego wymieniania poszczególnych osób, czy ewidencjonowania danych osób przekazujących odpady.

W zakresie natomiast nabycia przez Skarżącego złomu od G. Sp. z o.o.

i I. G. Sp. z o.o., Pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie:

1) art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy, jednostronny oraz z pominięciem okoliczności korzystnych dla Skarżącego, w szczególności poprzez oparcie zaskarżonej decyzji o niepotwierdzoną hipotezę, że G. Sp. z o.o. i I. G. Sp. z o.o. w rzeczywistości nie sprzedały Skarżącemu złomu oraz zaniechanie przeprowadzenia w tym zakresie postępowania, a jedynie na oparcie powyższej hipotezy na materiałach pochodzących od innych organów,

2) błędy w ustaleniach faktycznych polegające na uznaniu, że faktury nr [...] i [...] dokumentujące zakup złomu przez Skarżącego nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, a Skarżący w toku postępowania nie przedstawił dowodów potwierdzających faktyczne dostawy złomu, w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że ww. faktury nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku od towarów i usług, co spowodowało naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Zdaniem Pełnomocnika Skarżącego, ww. nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu wpłynęły również na błędne ustalenia odnośnie nierzetelności ksiąg rachunkowych prowadzonych przez Skarżącego w 2014 r.

7. Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

8. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

9. Według organów podatkowych Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów w zakresie zakupu oleju napędowego oraz złomu. W zakresie zakupu oleju napędowego ustalono, że Skarżący w 2014r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów w sposób nieuprawniony zaliczył wydatki na zakup oleju napędowego EKODIESEL w łącznej kwocie netto 98.624,46 zł wynikające z 8 faktur VAT wystawionych przez A. S. Spółka z o.o., Nadto, w kwietniu 2014 r. zaewidencjonował wydatek w kwocie netto 13.336,95 zł poniesiony na zakup oleju napędowego w ilości 3.245 litrów na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...].04.2014r. wystawionej przez D. T. Sp. z o.o. Natomiast, w zakresie zakupu złomu i puszek aluminiowych ustalono, że Skarżący: w miesiącach styczniu i lutym 2014r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki w łącznej kwocie netto 63.130,00 zł, poniesione na zakup złomu stalowego na podstawie 4 faktur VAT wystawionych przez T. Sp. z o.o., oraz jednego dowodu "Przyjęcie z zewnątrz (PZ)" wystawionego przez Z.P-H-U A. R. na kwotę netto 17.304,00 zł; w miesiącu marcu 2014 r. zaewidencjonował wydatek w kwocie 17.360,00 zł poniesiony na zakup złomu stalowego w ilości 24,8 tony na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...].03.2014r. wystawionej przez G. Sp. z o.o., w miesiącu styczniu 2014 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki poniesione na zakup złomu mosiądzu, stali kwasoodpornej, miedzi, ołowiu, puszek aluminiowych i złomu aluminium na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...].01.2014r. na kwotę netto 11.304,70 zł wystawionej przez I. G. Sp. z o.o., w 2014 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki poniesione na zakup złomu stalowego i żeliwnego od firmy S. M. K. , w ilości 1.178,01 ton na łączną kwotę 856.505,00 zł. Zakupy zostały udokumentowane 43 szt. faktur VAT oraz 3 szt. faktur VAT korygujących. Do faktur zostały załączone wystawione przez firmę Z.P.H.U. A. R. formularze przyjęcia odpadów PZ oraz dowody wypłaty KW, we wrześniu 2014 r. na podstawie umowy sprzedaży nr [...] z dnia [...].09.2014r. Podatnik zaewidencjonował wydatek na nabycie złomu stalowego oraz złomu akumulatorów w łącznej ilości 306 kg o wartości 11.504,00 zł od J. B. ,. Z treści zawartej umowy wynika, iż w dniu 17.09.2014r. J. B. dostarczył do Z.P-H-U A. R. m.in. 190 kg złomu stalowego (zrzynki dachowe). Według umowy cena jednostkowa za kg złomu wynosi 60 zł, w ciężar kosztów uzyskania przychodów w poszczególnych miesiącach 2014 r. zaliczył wydatki poniesione na zakup puszek aluminiowych od ludności w łącznej ilości 11.720 kg na łączną kwotę 34.350,00 zł. Zakupy zostały udokumentowane 9 szt. dowodów wewnętrznych, tzw. umów sprzedaży. Organy podatkowe uznały, że posiadane przez Skarżącego dowody w postaci faktur VAT a także dowodów o innym charakterze nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji.

10. Skarżący zarzucił w skardze naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego podnosząc w szczególności, że organy przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie jej w sposób wybiórczy, jednostronny, z pominięciem okoliczności korzystnych dla kontrolowanego. Zarzucono błędy w ustaleniach faktycznych dotyczących nabycia paliwa oraz złomu. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez zakwestionowanie wystawionych na rzecz Skarżącego faktur w związku z oparciem się przez organ podatkowy na ustaleniu, że wystawione faktury nie odzwierciedlają prawdziwego przebiegu zdarzeń gospodarczych tylko dlatego, że nie doszło faktycznie do transakcji z jednym z ujętych w fakturze podmiotów tj. A. albo D. oraz ich dostawcami. Skarżący zarzucił ponadto szereg naruszeń procesowych dotyczących ustaleń w przedmiocie nabywania złomu. W tym zakresie zarzucił przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób wybiórczy z pominięciem okoliczności korzystnych dla kontrolowanego a w szczególności: oparcie zaskarżonej decyzji o niepotwierdzoną hipotezę, że M. K. w rzeczywistości nie sprzedał Skarżącemu złomu, pomimo że na tą okoliczność jest w aktach sprawy szereg dowodów, które w sposób niezbity potwierdzają tę sprzedaż, Odnośnie ustaleń poczynionych w zakresie zbiorczych zakupów puszek aluminiowych od ludności Skarżący zarzucił naruszenie art. 102 ust. 7 ustawy o odpadach w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f oraz art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości poprzez stwierdzenie nieprawidłowego prowadzenia ewidencji zakupu puszek aluminiowych od ludności w postaci zestawień zbiorczych bez wskazania "łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które w dowodzie zbiorczym muszą być pojedynczo wymienione ", podczas gdy art. 102 ust. 7 ustawy o odpadach przewiduje taki właśnie sposób przyjmowania odpadów wyłączając obowiązek ewidencjonowania danych osoby przekazującej te odpady, a więc Skarżący dochował wszystkich formalności i nie był zobowiązany do pojedynczego wymieniania poszczególnych osób, czy ewidencjonowania danych osób przekazujących odpady. W zakresie natomiast nabycia przez Skarżącego złomu od G. Sp. z o.o. i I. G. Sp. z o.o., Skarżący zarzucił organom podatkowym przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy, jednostronny oraz z pominięciem okoliczności korzystnych dla Skarżącego, w szczególności poprzez oparcie zaskarżonej decyzji o niepotwierdzoną hipotezę, że G. Sp. z o.o. i I. G. Sp. z o.o. w rzeczywistości nie sprzedały Skarżącemu złomu oraz zaniechanie przeprowadzenia w tym zakresie postępowania, a jedynie na oparcie powyższej hipotezy na materiałach pochodzących od innych organów.

11. W ocenie Sądu powyższe zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granicy swobodnej oceny dowodów nie uznając zakwestionowanych wydatków jako koszty uzyskania przychodów. Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził, aby organ odwoławczy prowadził postępowanie uchybiając zasadom określonym w Ordynacji podatkowej. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Dyrektora IAS na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Zdaniem Sądu organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń Strony. Dodatkowo należy zauważyć, że z sytuacją nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, o jakiej mowa w art. 187 § 1 O.p. mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a nie w sytuacji gdy uznaje określony dowód za niewiarygodny, a wynikające z przeprowadzonego dowodu wnioski za niestanowiące podstawy dokonanych ustaleń faktycznych. Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. Powyższe prowadzi do wniosku, że zarzut naruszenia art. 191 i art. 122 O.p. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła. Organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności. Zdaniem Sądu, działanie organów było prawidłowe, a podejmowanie przez organy podatkowe kroków zmierzających do ustalenia stanu faktycznego należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 O.p. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Jak już wyżej podkreślono, obowiązek ten obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności jest niezasadny.

12. W ocenie Sądu, strona Skarżąca nie podniosła żadnych nowych argumentów, które skutecznie kwestionowałyby ustalenia organów podatkowych. Skarżący w toku kontroli oraz postępowania podatkowego nie przedstawił przekonywających jednoznacznych dowodów stanowiących zaprzeczenie ustaleń organów podatkowych. W opinii Sądu, argumentacja Skarżącego ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organów - poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom, a podniesione w skardze zarzuty mają charakter ogólnikowy. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu. W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisu art. 210 § 4 O.p., bowiem zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Co już wskazano powyżej, zaskarżona decyzja zdaniem Sądu zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a podstawa prawna decyzji została należycie wyjaśniona, z powołaniem stosownych przepisów prawa. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest na tyle czytelne, że nie ma wątpliwości co do tego, jakich ustaleń faktycznych dokonały organy podatkowe obu instancji i na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcia. Organy przytoczyły ponadto przepisy prawa materialnego i procesowego, które stanowiły podstawę wydania decyzji, a więc wyczerpały dyspozycję przywołanych wyżej przepisów. Uzasadnienie jest również na tyle wyczerpujące, że pozwala stronie na odniesienie się do zawartej tam argumentacji, a przez to podjęcie stosownej obrony, oraz pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości zawartych w decyzji ustaleń i rozstrzygnięć.

13. W ocenie Sądu, nie powstały również wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa materialnego. Na wstępie przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest decyzja w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. Z tych też powodów zgłaszane pod adresem decyzji przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuty naruszenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności dotyczące "należytej staranności" zostały prawidłowo pominięte przez organ i nie były badane przez Sąd rozpoznający sprawę. Podstawą rozstrzygnięcia w badanej sprawie był art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zdaniem Sądu, Dyrektor IAS prawidłowo przyjął, że z powołanego przepisu można wywieść stwierdzenie, że za koszt uzyskania przychodu może zostać uznany wydatek, który został faktycznie poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania/zabezpieczenia źródła przychodu, tzn. wykazuje związek z uzyskanym lub - racjonalnie oceniając - spodziewanym przychodem, został właściwie udokumentowany, tzn. istnieje dowód umożliwiający obiektywną ocenę, że okoliczności dotyczące powstania tego wydatku faktycznie miały miejsce, z woli ustawodawcy nie został wyłączony z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23. Niespełnienie któregoś z tych warunków pozbawia podatnika możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów przy sporządzaniu rachunku podatkowego. To strona - na której spoczywa ciężar wykazania danych niezbędnych dla przeprowadzenia rozliczeń z tytułu należności podatkowych, w tym dowodowego wykazania poniesienia kosztów, w rozumieniu ww. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. - powinna posiadać i przedstawić na żądanie organu podatkowego dowody, które świadczyłyby jednoznacznie o zgodnym ze stanem rzeczywistym poniesieniu kosztów w celu uzyskania przychodów z działalności gospodarczej. Sąd po zbadaniu akt sprawy przyznał rację organom, że zakwestionowane faktury oraz inne dokumenty dotyczące kosztów uzyskania przychodu w części były nierzetelne, miały charakter fikcyjny z uwagi na to, że nie zostały wystawione przez podmioty faktycznie realizujące usługi (paliwa), a w części miały dokumentować transakcje, które nigdy nie miały miejsca. Część faktur w sposób fałszywy zawyżała faktyczne transakcje co również powodowało, że wydatki udokumentowane takimi dowodami nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów.

14. Z akt sprawy wynikało, że Skarżący w 2014 r. do kosztów uzyskania przychodów zaliczył wydatki na zakup złomu stalowego, mosiądzu, stali kwasoodpornej, miedzi, ołowiu, puszek aluminiowych, akumulatorów od następujących podmiotów: T. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., I. G. Sp. z o.o., S. M. K. , J. B. oraz od innych osób w łącznej wysokości 1.011.239,70 zł, przy czym w skardze Skarżący nie zakwestionował ustaleń organów podatkowych odnośnie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 80.484,00 zł wynikającą z faktur VAT wystawionych przez T. Sp. z o.o. i o kwotę 11.286.00 zł dotycząca zakupu złomu od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Odnosząc natomiast do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących nabycia przez Skarżącego złomu stalowego od G. Sp. z o.o. za kwotę 17.360,00 zł (faktura VAT nr [...] z dnia [...].03.2014 r.), Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do zakwestionowania rzetelności wystawionej przez ww. faktury. Jak bowiem ustalono w toku postępowania, Skarżący poza fakturą oraz dowodami wewnętrznymi PZ (na którym brak jest danych dostawcy, kierowcy i nr rejestracyjnych pojazdów, którymi dostarczano złom) i KW, nie przedstawił innych dowodów, które potwierdziłyby nie tylko fakt dokonania dostawy, ale również okoliczność, że dostawa została dokonana przez G. Sp. z o.o. Ponadto Skarżący nie potrafił wyjaśnić w jakich okolicznościach nawiązał współpracę ze spółką, kto uzgadniał z nim warunku dostawy złomu, źródła pochodzenia złomu i miejsca jego zakupu, skąd był on dostarczany i jakimi środkami transport oraz kto ponosił koszty jego transportu, gdzie i kto z ramienia spółki przekazał fakturę. Faktu, że wskazana w przedmiotowej fakturze transakcja miała miejsce nie potwierdziła również sama spółka G. , a osoby nią zarządzające nie miały wiedzy ani w zakresie działalności samej spółki, ani w zakresie transakcji zawartej ze Skarżącym, spółka nie składała deklaracji VAT-7 ani też nie złożyła zeznania podatkowego CIT-8 za kontrolowany rok. Natomiast z informacji przekazanej przez Prokuraturę Okręgową w K. wynika, że w dokumentacji G. Sp. z o.o. brak jest jakichkolwiek dokumentów w zakresie transakcji ze Skarżącym. W toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji nie uzyskano również żadnych dowodów dotyczących zawieranych przez spółkę transakcji zakupu i sprzedaży złomu, posiadania zezwoleń na zbieranie i transport odpadów, posiadania zaplecza technicznego i magazynowego do prowadzonej działalności.

15. W kwestii natomiast transakcji zakupu złomu od I. G. Sp. z o.o. (faktura VAT z dnia [...].01.2014 r. nr [...]), na podstawie danych wynikających z KRS i pozyskanych z innych urzędów, dowodów i wyjaśnień przedstawionych przez Skarżącego oraz wyjaśnień złożonych przez Prezesa Zarządu Spółki I. G. Sp. z o. p. G. S. organy podatkowe ustaliły, że transakcja dostawy złomu przez spółkę dla firmy Skarżącego wykazana w ww. fakturze faktycznie nie miała miejsca. Ponadto przesłuchany na powyższą okoliczność Prezes Zarządu Spółki I. G. Sp. z o. p. G. S. zeznał m.in., że nie posiada żadnej dokumentacji dotyczących transakcji ze Skarżącym, bowiem takiej transakcji nie zawarł, natomiast podpis na fakturze podobny jest do jego podpisu, ale nie pamięta, czy to on się tam podpisał. Nie potrafił również wskazać żadnych okoliczności dotyczących tej transakcji, a działalność w zakresie handlu złomem zakończył w 2013 r. Natomiast Skarżący, oprócz przedmiotowej faktury, dowodów KP i KW, nie przedstawił innych dowodów, które potwierdzałyby, że dostawa złomu stalowego miała rzeczywiście miejsce i została faktycznie wykonana przez tą spółkę. Ponadto w dokumentacji księgowej firmy Skarżącego za 2014 r. nie ma żadnych dowodów na potwierdzenie okoliczności wynajmowania przez Skarżącego I. G. Sp. z o.o. placu w P. i prowadzenia tam przez spółkę działalności w zakresie handlu złomem. Wobec powyższego faktura wystawiona na rzecz Skarżącego przez I. G. Sp. z o.o., dotycząca dostawy złomu w rzeczywistości nie dokumentuje przebiegu faktycznych zdarzeń gospodarczych, zatem słusznie stwierdzono, że nie może ona stanowić podstawy do uznania jej za koszt uzyskania przychodu.

16. Sąd badając akta sprawy podzielił stanowisko organów w zakresie zakwestionowania kosztów związanych z fakturami od spółki S . Brak było podstaw do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej w kontrolowanym okresie przez Skarżącego działalności gospodarczej wydatków w kwocie 856.505,00 zł wynikających z 43 faktur VAT i 3 faktur VAT korygujących, a dotyczących zakupu złomu stalowego i żeliwnego od S. M. K. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym dokumentów przekazanych przez Prokuraturę Rejonową w P. i wydanej w stosunku do M. K. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2017 r. została wydana decyzja w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. Organy podatkowe w odrebnym postępowaniu ustaliły, że M. K. faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem w myśl przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a jedynie ją pozorował. Nie posiadał żadnych pojazdów, którymi mógłby dostarczyć towar. Z zapisów zawartych na kserokopiach kart przyjęcia odpadu wystawionych przez Skarżącego wynika ponadto, że na 42 dostawy złomu w 2014 r. w łącznej ilości 1.178.010 ton, tylko 3 odbyły się środkami transportu Skarżącego, pozostałe 39 miały być zrealizowane środkami transportu firmy S. . Ustalono, że M. K. w 2014 r. nie posiadał własnych środków transportu umożliwiających przewóz towarów, nie korzystał również z usług podwykonawców w tym zakresie, nie wskazał również osób, od których mógłby użyczyć środki transportu, a firma S. nie zatrudniała pracowników. W toku prowadzonego postępowania nie potwierdziły się również twierdzenia M. K. , że na skup złomu w badanym okresie wystawiał dowody przyjęcia odpadów metali, a dostawcami złomu były zarówno osoby znane mu, jak i nie znane, natomiast na dowodach zakupu złomu podpisywały się zawsze osoby widniejące na dowodzie osobistym, którego numer wpisywany był w formularzu przyjęcia odpadów. Z przesłuchań świadków wynikało bowiem, że wskazani przez niego dostawcy złomu nie mogli sprzedać złomu, bo nim nie dysponowali. Część osób przesłuchanych w charakterze świadków zeznało, że jedynie doraźnie brali udział w załadunku i rozładunku złomu. Jednocześnie osoby te wskazywały tylko miejsce jego rozładunku. Żadna z tych osób nie wskazała miejsca załadunku złomu, jego ilości, czy też precyzyjnych danych osób przewożących złom, osoby czy firmy, na rzecz której zbierany i dostarczany był złom. Pozostałe osoby podczas przesłuchania wskazywały, że w 2014 r. nie zbierały i nie dostarczały złomu, a jedynie podpisywały in blanco dokumenty otrzymane bądź bezpośrednio od M. K. bądź od innych osób nie znanych im z imienia i nazwiska. Ponadto świadkowie nie wskazali M. K. jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie handlu złomem, nie posiadali żadnej wiedzy na temat prowadzonej przez niego działalności, nie kojarzyli firmy S. jako zajmującej się handlem złomem, a jedynie z agencją ochroniarską. Należy również wskazać, że sam Skarżący poza fakturą VAT oraz dokumentami wewnętrznymi KW i PZ, nie dysponował żadnymi innymi dokumentami dotyczącymi dostaw złomu i nie był w stanie ustalić źródła jego pochodzenia, nie wiedział jakimi środkami transportu dostarczano zamawiany złom. Zdaniem Sądu przedstawione powyżej argumenty faktyczne pozwalają na przyjęcie tezy, że Skarzący uczestniczył w procederze fikcyjnego generowania kosztów uzyskania przychodu. Odnośnie kwestii zakupu puszek aluminiowych od ludności udokumentowanych 9 dowodami wewnętrznymi, tzw. umowami sprzedaży na łączną kwotę 34.350,00 zł, Sąd także przyznał rację stanowisku organów podatkowych. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało bowiem, że dowody wewnętrzne miały charakter dowodów zbiorczych zakupu i nie wynikało z nich jakie osoby fizyczne i kiedy dostarczały złom w postaci puszek aluminiowych oraz kiedy, komu i w jakiej faktycznie wysokości została dokonana zapłata za ww. towar (tylko w jedynym przypadku wystawiono dowód KP, który nie identyfikuje jednak osób, które dostarczyły złom). W toku prowadzono postępowania nie pozyskano również żadnych innych dowodów, na podstawie których sporządzono zbiorcze zestawienie zakupu i które umożliwiłyby identyfikację dostawców, w sczególości ze względu na wartość tej pozycji kosztoej. W konsekwencji zasadnie stwierdzono, że zbiorcze dowody zakupu puszek aluminiowych nie odpowiadają, wbrew twierdzeniom Strony przepisom ustawy o rachunkowości bowiem nie zawierają danych osób fizycznych, od których złom został nabyty i podpisów tych osób oraz daty faktycznego nabycia złomu (tj. nie spełniają wymogów określonych w art. 21 ust. 1 ww. ustawy). W związku z brakiem możliwości sprawdzenia, czy ww. transakcje zakupu przez Skarżącego puszek aluminiowych od ludności zostały w rzeczywistości dokonane i przez kogo, zdaniem tut. organu odwoławczego zasadne zatem było uznanie, że udokumentowanie ww. transakcji wyłącznie zbiorczymi dowodami zakupu nie odpowiada wymogom ww. ustawy o rachunkowości, w konsekwencji czego kwoty z nich wynikające nie mogą być zaliczone do kosztów prowadzonej w 2014 r. przez Skarżącego działalności gospodarczej. Sąd jest świadomy istnienia obiektywnej trudności dokumentacyjnej odnośnie złomu w postaci puszek aluminiowych dostarczanych przez osoby pozostające w trudnej sytuacji życiowej. Jednakże odliczenie kosztów uzyskania przychodów jest uprawnieniem podatnika, które związane jest posiadaniem określonej dokumentacji. W ocenie Sądu okoliczności przedstawione przez Skarżącego nie zostały należycie wykazane przez podatnika. Celem uprawdopodobnienia odbioru puszek od ludności Skarżący mógł przedstawić dowody z zeznań świadków, oświadczeń zbieraczy, zdjęcia czy też nagrania z monitoringu lub inne dowody potwierdzające jego wersję w tej kwestii. Zdaniem Sądu organy właściwie oceniły istniejące w tym przedmiocie dowody oceniając je przy zastosowaniu swobody oceny dowodów.

17. Sąd uznał za zasadne ustalenia organów podatkowych w zakresie zakwestionowania wydatków na paliwo wynikających z fikcyjnych faktur VAT. Sąd po zbadaniu materiału dowodowego doszedł do wniosku, że Skarżący nie był uprawniony do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie 98.624.46 zł na zakup oleju napędowego udokumentowanych fakturami wystawionymi przez A. S. Sp. z o.o. Z akt wynikało, że ww. Spółka uczestniczyła w transakcjach wprowadzania do obrotu paliwa (oleju napędowego) niewiadomego pochodzenia bez odprowadzenia należnych podatków i wystawiała puste faktury. Jak ustalono, sprzedawcy oleju napędowego do A. S. Sp. z o.o., tj. W. T. Sp. z o.o., B. V. Sp. z o.o., P.I. Sp. z o.o., T. I. Sp. z o.o., D. T. Sp. z o.o., D. T. Sp. z o.o., M. O. Sp. z o.o. i S. T. Sp. z o.o. faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej, nie kupowały ani nie sprzedawały żadnych towarów. Udziały i funkcje prezesów zarządu w ww. spółkach zostały objęte przez podstawione osoby, które nie wiedziały czym zajmują się te podmioty lub bezpośrednio przyznały, że były figurantami, lub też nie ma z nimi żadnego kontaktu. Siedziby wszystkich spółek znajdowały się w wirtualnych biurach, tj. pod wynajętymi adresami, pod którymi nie stwierdzono żadnych oznak ich funkcjonowania. Reprezentanci podmiotów nie byli w ogóle zorientowani w transakcjach przeprowadzanych przez spółki lub świadomie w nich uczestniczyli jako figuranci podpisując puste faktury albo wprowadzając kolejne osoby w oszukańczy proceder. Osoby te nie potrafiły również podać skąd pochodziło paliwo, które trafiało do A. S. Sp. z o.o., a podmioty te nie były nigdy w posiadaniu towaru wykazanego na wystawionych przez nie fakturach sprzedaży, natomiast przedstawiciele tych spółek nigdy nie widzieli tego towaru. Ponadto żaden z ww. podmiotów nie wykazywał wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowań kontrolnych prowadzonych wobec tych podmiotów jednoznacznie wykazał, że faktury VAT, na których jako wystawcy widnieją W. T. Sp. z o.o., B. V.Sp. z o.o, P. I. Sp. z o.o., T. I., D. T. Sp. z o.o., D. T. Sp. z o.o., M. O. Sp. z o.o. i S. T. Sp. z o.o. nie dokumentują zdarzeń gospodarczych, a działalność tych podmiotów nie była typową działalnością gospodarczą, ponieważ spółki te zostały świadomie wprowadzone w celu zalegalizowania paliw niewiadomego pochodzenia oraz umożliwienia innym podmiotom odliczenia podatku naliczonego VAT nieodprowadzonego na wcześniejszym etapie obrotu. Ponadto, ponieważ spółki te nie posiadały dokumentacji księgowej oraz nie wykazywały wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów nie można było ustalić podmiotów od których paliwo zostało rzekomo zakupione. Stwierdzono również, że powyższy proceder umożliwił A. S. Sp. z o.o. wprowadzenie paliw płynnych na polski rynek po atrakcyjnej cenie, niższej niż cena obowiązująca w [...] O. oraz innych wiodących na polskim rynku podmiotach z branży paliwowej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że faktury VAT dotyczące zakupu przez Skarżącego oleju napędowego od A. S. Sp. z o.o. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem brak było podstaw do uwzględnienia ich po stronie kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej.

18. Podobne wnioski dotyczą nabycia przez Skarżącego oleju napędowego od D. T. Sp. z o.o. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, na podstawie przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w K. postępowania kontrolnego wobec D. T. Sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2012 r. oraz I kwartał 2013 r. oraz protokołów przesłuchań świadków (Prezesa Spółki i kierowców przewożących olej), ww. spółka w okresie, gdy prowadziła stacje paliw oraz późniejszym, nie nabywała benzyny, oleju napędowego i oleju rzepakowego oraz usług transportowych od firm, które wystawiały jej faktury VAT z tego tytułu. Paliwo pochodziło z innych źródeł, a faktyczna współpraca z tymi podmiotami ograniczała się do otrzymywania faktur, które dokumentują jedynie fikcyjny obrót paliwami. Ponadto Skarżący poza fakturami i dowodami KW i KP nie dysponował innymi dowodami potwierdzającymi nabycie paliwa od ww. spółki. W konsekwencji powyższych ustaleń należało uznać, że faktury dokumnetujące zakup oleju napędowego pochodzące od D. T. Sp. z o.o., nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

19. A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o. nie były jedynymi dostawcami oleju napędowego do firmy Skarżącego w kontrolowanym roku. Skarżący dokonywał również zakupu paliwa od m.in. K. S. Sp. j. i na potwierdzenie tych transakcji przedłożył umowę dotyczącą warunków dostaw paliwa, potwierdzenia dostawy paliwa (na których wskazano ilość paliwa, nr badania paliwa), kompletne faktury VAT z podpisami stron transakcji, dokumenty potwierdzające jakość dostarczanego paliwa, wydruki z urządzeń rejestrujących cysterny potwierdzające ilość, datę oraz godzinę dostawy. W przypadku zakwestionowanych faktur wystawionych przez A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o. dowodów takich Skarżący nie przedłożył. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do stwierdzenia, że sporne faktury VAT, które Skarżący otrzymał od A. S. Sp. z o.o. i D. T. Sp. z o.o. (dotyczące zakupu oleju napędowego) oraz S. M. K. . G. Sp. z o.o., I. G. Sp. z o.o. (dotyczące zakupu złomu) oraz faktury zbiorcze wystawione w związku z zakupem przez Skarżącego puszek aluminiowych od ludności, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tzn. stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane), a z akt sprawy jednoznacznie wynika, że ww. firmy nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej i dokonywały fikcyjnych transakcji sprzedaży towarów. W toku postępowania Skarżący nie przedstawił też wiarygodnych dowodów potwierdzających, że transakcje nabycia oleju napędowego i złomu, które zostały opisane w spornych fakturach, świadczył wystawca tych faktur. Natomiast negatywnych skutków wynikających z nawiązania współpracy ź podmiotem wystawiających faktury kosztowe Strona nie powinna przerzucać na organy podatkowe, bowiem to w jej interesie była zadbanie o własne interesy.

20. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym zasadnym jest stwierdzenie, że nabycie towarów udokumentowane ww. fakturami nie zostało faktycznie wykonane i prawidłowo rzetelnie udowodnione, a tym samym nie mogły zostać uznane za koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W tej sytuacji prawidłowym było zakwestionowanie rzetelności prowadzonej przez Skarżącego podatkowej księgi przychodów i rozchodów w tym przedmiocie. Sąd w całości popiera wyżej zaprezentowane stanowisko organu podatkowego i w świetle powyższego zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. uznał za bezzasadny. Zdaniem Sądu, stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, w tym w odniesieniu do wszystkich spornych w sprawie kwestii, został ustalony w oparciu o wszechstronnie zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy. Z akt sprawy wynika, że zostały podjęte wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i usunięcie powstałych wątpliwości. Zebrany został kompletny materiał dowodowy, który został poddany analizie i ocenie. Ocena dowodów została dokonana w sposób wszechstronny, poszczególne dowody oceniono każdy z osobna oraz w łączności z innymi dowodami. Nietrafne są zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych przepisów, bowiem wbrew twierdzeniom Skarżącej postępowanie prowadzone było zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i na ich podstawie, w tym z poszanowaniem uprawnień strony, zaś działania organu uwzględniały obowiązek dążenia do sprawnego i efektywnego zakończenia sprawy, przy jednoczesnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego.

21. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.