Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 142/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9 ust. 1 pkt 14a, art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Dnia 5 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Monika Krzyżaniak Sędzia WSA: Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2008 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 9 ust.1 pkt.14 a.) oraz art.33 ust.3 i ust.4 pkt.4 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99 poz.1001 z późn. zm.) i art.104 kpa orzekł o pozbawieniu P. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia 12 grudnia 2007r.

W uzasadnieniu podniesiono, iż P. K. był zarejestrowany jako bezrobotny od dnia 26 października 2007r. i nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu 12 grudnia 2007r. Nie powiadomił także o przyczynie swojego niestawiennictwa w ciągu siedmiu dni. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.

Od wymienionej decyzji P. K. złożył odwołanie podnosząc, iż w dniu 28 grudnia 2007r. stawił się w urzędzie pracy i rozmawiał z kierownikiem działu pośrednictwa pracy, który poinformował go, że do chwili obecnej nie wydano decyzji o pozbawieniu go statusu osoby bezrobotnej. Decyzja taka została wydana dopiero w dniu [...] czyli po jego wizycie w urzędzie pracy.

Decyzją z dnia 8 lutego 2008r. Wojewoda [...], na podstawie art.138 § 1 pkt.1 kpa oraz art.10 ust.4 pkt.2 i art.33 3 i ust.4 pkt.4 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99 poz.1001 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, iż zgodnie z treścią art.33 ust.4 pkt.4 ustawy z 20 kwietnia 2004r. statusu bezrobotnego pozbawia się osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Siedmiodniowy termin jest terminem prawa materialnego i w razie jego przekroczenia nie podlega on przywróceniu. Skarżący był powiadomiony o terminie stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 12 grudnia 2007r. lecz nie stawił się w tym dniu ani też nie poinformował o przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 dni tzn. do dnia 18 grudnia 2007r. W związku z czym istniały podstawy do pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej.

Na wymienioną decyzję P. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podnosząc, iż naruszony został przepis art.75 ust.3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. W ocenie skarżącego ustawa z 20 kwietnia 2004r. nie określa w jakim terminie należy powiadomić urząd pracy o przyczynie niestawiennictwa. W związku z czym takie powiadomienie może nastąpić także po upływie 7 dni. Skarżący był w urzędzie pracy w dniu 28 grudnia 2007r. zaś decyzja o pozbawieniu go statusu osoby bezrobotnej została wydana dopiero [...]. W związku z czym istniała możliwość usprawiedliwienia jego nieobecności w urzędzie w dniu 12 grudnia 2007r. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga P. K. nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art.33 ust.3 i ust.4 pkt.4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99 poz.1001 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.33 ust.3 wymienionej ustawy bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.

W myśl zaś art.33 ust.4 pkt.4 cytowanej ustawy starosta, z zastrzeżeniem art.75 ust.3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy.

Z przepisu art.33 ust.4 pkt.4 ustawy z 20 kwietnia 2004r. wynika, iż przesłankami pozbawienia statusu bezrobotnego są: 1.) niestawienie się osoby bezrobotnej w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie 2.) niepowiadomienie urzędu pracy w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa.

Należy zaznaczyć, iż siedmiodniowy termin, o którym mowa w art.33 ust.4 pkt.4 jest terminem materialnoprawnym i nie może być on przywrócony. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 1998r. w sprawie II SA 1098/98 (nie publikowany) i z 11 kwietnia 2003r. w sprawie II SA/Łd 1574/01 (nie publikowany).

Z przepisu art.33 ust.4 pkt.4 wynika także, iż na bezrobotnym spoczywa obowiązek powiadomienia urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie niestawienia się w urzędzie. Osoba bezrobotna jest zobowiązana dokonać takiego powiadomienia w terminie 7 dni przy czym informację także może przekazać osobiście, za pośrednictwem osoby trzeciej lub urzędu pocztowego.

Jeżeli chodzi o początek biegu 7-dniowego terminu to nie zawsze rozpoczyna się on od wyznaczonego terminu stawiennictwa w urzędzie pracy. Może się bowiem zdarzyć, iż bezrobotny nie ma możliwości dokonania powiadomienia o przyczynie swojej nieobecności w ciągu 7 dni od wyznaczonego mu terminu stawiennictwa (np. z przyczyn losowych). W takie sytuacji bieg 7-dniowego terminu rozpoczyna się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej takie powiadomienie. Pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 29 stycznia 2008r. w sprawie IV SA/Gl 602/07 (nie publikowany).

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż P. K. został pouczony o konieczności stawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz o 7-dniowym terminie na powiadomienie o przyczynach niestawiennictwa a także o konsekwencjach niestawienia się w urzędzie pracy i niepowiadomienia o przyczynach nieobecności w terminie 7 dni. Wynika to z treści pouczenia z 26 października 2006r.(w aktach administracyjnych). Skarżący został również powiadomiony o konieczności stawienia się w urzędzie pracy 12 grudnia 2007r. i numerze sali gdzie ma się zgłosić. Wskazuje na treść karty identyfikacyjnej z 26 października 2007r. podpisanej przez skarżącego(w aktach administracyjnych).

Okolicznością niesporną jest, iż P. K. nie stawił się w urzędzie pracy w dniu 12 grudnia 2007r. ani nie powiadomił o przyczynie swojego niestawiennictwa w terminie do 19 grudnia 2007r. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika dlaczego skarżący nie zgłosił się w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu ani dlaczego nie powiadomił o przyczynie swojej nieobecności w terminie 7 dni. P. K. nie wyjaśnił tego ani w odwołaniu ani w skardze. Nie wiadomo zatem jaka była przyczyna jego niestawiennictwa 12 grudnia 2007r. oraz co było przyczyną niepowiadomienia o przyczynie nieobecności. P. K. zgłosił się w urzędzie pracy dopiero w dniu 28 grudnia lecz z akt sprawy nie wynika czy wyjaśnił wówczas dlaczego nie stawił się 12 grudnia i dlaczego nie powiadomił o tym urząd pracy w ciągu 7 dni. Skoro zatem nie wiadomo dlaczego skarżący nie zgłosił się 12 grudnia ani z jakiej przyczyny nie powiadomił o tym urząd pracy w ciągu 7 dni, termin, o którym mowa w art.33 ust.4 pkt.4 ustawy z 20 kwietnia 2004r., upłynął 19 grudnia 2007r. Organy administracji trafnie uznały, iż spełnione zostały przesłanki do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej.

Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż nie powinien zostać pozbawiony statusu osoby bezrobotnej gdyż z uwagi na treść art.75 ust.3 ustawy z 20 kwietnia 2004r. nie ma terminu do zawiadomienia o przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. W myśl wymienionego przepisu bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje.

Z wymienionego przepisu wynika, iż dotyczy on sytuacji gdy osoba bezrobotna zamierza przebywać za granicą przez okres krótszy niż 30 dni lub przewiduje pozostawanie w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia i powiadamia wcześniej o tym urząd pracy. W wymienionym przepisie chodzi zatem o wcześniejsze powiadomienie urzędu pracy na co wskazuje użyte sformułowanie "zamierzonym". Z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby skarżący przed 12 grudnia powiadomił urząd pracy o niemożności stawienia się w urzędzie w tym dniu. Przepis art.75 ust.3 ustawy z 20 kwietnia 2004r. nie dotyczy więc stanu faktycznego jaki ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Nie ma również żadnego znaczenia okoliczność podnoszona w skardze, iż P. K. zgłosił się w urzędzie pracy w dniu 28 grudnia zaś decyzja organu I instancji została wydana następnego dnia. O pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej decyduje to czy zostały spełnione przesłanki określone w art.33 ust.4 pkt.4 ustawy z 20 kwietnia 2004r. W niniejszej sprawie przesłanki te zostały spełnione co uzasadniało pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej i nie ma znaczenia okoliczność, że decyzja została wydana [....] a więc dzień po zgłoszeniu się P. K. w urzędzie pracy.

Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę P. K.

a.ł.