Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 314/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 128, art. 187 par. 1, art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w podatku od nieruchomości za 2020 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], ustalił M. N. (dalej jako: "podatniczka" lub "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. od nieruchomości położonej w [...] przy zbiegu ulic [...] i [...] (działka nr [...]) w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że M. N. wnioskiem z [...] sierpnia 2020 r. wystąpiła o naliczenie jej podatku od nieruchomości od działki nr [...]. Jako podstawę naliczenia podatku wskazała prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2019 r., sygn. [...] Ns. [...], zgodnie z którym - jej zdaniem - została uznana za posiadacza samoistnego ww. działki. Organ I instancji, na podstawie informacji z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego z [...] sierpnia 2020 r. ustalił, że wniosek dotyczy działki, która stanowiła własność najprawdopodobniej zmarłej A. Z.. W dniu [...] września 2020 r. podatniczka, w odpowiedzi na wezwanie organu, złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych [...], w której jako podstawę opodatkowania wskazała [...] m2 gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej położonego przy ulicy [...], działka nr [...]. Na podstawie powyższych informacji organ I instancji ustalił M. N. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r.

Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. - w skrócie: "o.p."), uchylił w całości swoją decyzję ostateczną z [...] września 2020 r., nr [...], ustalająca M. N. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2020 r. w kwocie [...]zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Cywilny wyrokiem z [...] września 2020 r., sygn. akt I C [...], oddalił powództwo M. N. przeciwko Miastu i Gminie [...] o naruszenie posiadania. W wyroku tym sąd orzekł, że nieruchomości stanowiące drogi publiczne mogą należeć wyłączne do podmiotów wymienionych w art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm. - w skrócie: "u.d.p."). W związku z tym sąd uznał, że działka nr [...] stanowiąca drogę, faktycznie i prawnie nie może być przedmiotem posiadania osoby niebędącej podmiotem publicznym. W konsekwencji powyższych ustaleń sąd uznał, że działka nr [...] nie jest w posiadaniu samoistnym M. N. i oddalił jej powództwo jako bezpodstawne.

Następnie organ I instancji stwierdził, że postanowienie Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydziału Cywilnego z [...] lutego 2019 r., sygn. akt I Ns [...], na podstawie którego M. N. zawnioskowała o naliczenie jej podatku od działki nr [...], nie rozstrzygało kwestii samoistnego posiadania nieruchomości, a dotyczyło sprawy o zasiedzenie z wniosku Skarbu Państwa - Starosty [...]. Zdaniem organu, działka nr [...] w obecnym stanie prawnym, niezależnie od sytuacji własnościowej istniejącej przed 1 stycznia 1999 r., stanowi drogę publiczną zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym. Zgodnie natomiast z art. 2a u.d.p. drogi gminne stanowią własność samorządu gminy.

Uwzględniając powyższe organ I instancji uznał, że ostateczna decyzja z [...] września 2020 r. została wydana na podstawie dowodów niezgodnych ze stanem faktycznym, albowiem postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2019 r. i wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2020 r. nie rozstrzygały co do samoistnego posiadania działki nr [...]. W związku z tym postanowieniem z [...] listopada 2020 r. organ wznowił postępowanie podatkowe na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Burmistrz Miasta i Gminy [...] stwierdził, że w dacie wydawania decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości dla działki nr [...] nie miał podstaw, aby wniosek M. N. z [...] sierpnia 2020 r. oraz informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych [...] z [...] września 2020 r. uznać za niewiarygodne dowody w sprawie ustalenia wysokości należnego podatku od nieruchomości dla działki nr [...]. Natomiast pozyskane informacje o prowadzonym postępowaniu sądowym, a także postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2019 r., sygn. akt I Ns [...] i wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2020 r., sygn. akt I C [...], stanowią dla organu nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne dające podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r.

W odwołaniu z [...] grudnia 2020 r. M. N. wniosła o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji brak jakichkolwiek podstaw do wznowienia postępowania oraz do wydania decyzji uchylającej decyzję z [...] września 2020 r. Odwołująca się stwierdziła, że wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2020 r., sygn. akt I C [...] nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, gdyż na skutek jego zaskarżenia do Sądu Okręgowego w K. nie jest prawomocny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2021 r., nr SKO- [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że organ I instancji miał podstawy do wznowienia postępowania zakończonego własną ostateczną decyzja, która co do zasady statuowała M. N., jako podatnika co do działki [...] Po uzyskaniu wyroku Sądu Rejonowego w [...] na tym etapie postępowania jasnym stało się, że M. N. nie jest posiadaczem samoistnym działki nr [...], a więc nie może być podatnikiem. Tezę tę potwierdził nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2020 r., sygn. akt I C [...]. Ponadto SKO zaznaczyło, że w sprawie ustalono, że ww. działka jest częścią drogi publicznej, a właścicielem tego rodzaju gruntów (tj. zajętych na drogi publiczne) nie może być osoba fizyczna.

W skardze z [...] marca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. N. wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO w K. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 233 § 1 o.p. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na niezasadnym wznowieniu postępowania podatkowego oraz wydaniu decyzji uchylającej decyzję ostateczną pomimo oczywistego braku ku temu podstaw.

Skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentu - decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] stycznia 2021 r., nr [...], ustalającej skarżącej wysokość podatku od nieruchomości za 2021 r., a zatem decyzji, w której skarżąca została uznana za podatnika w kolejnym roku podatkowym. Skarżąca stwierdziła, że dowód ten dotyczy okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, a z uwagi na datę wydania decyzji, jego wcześniejsze powołanie nie było możliwe.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Miasto i Gmina [...] była stroną pozwaną postępowania sądowego o sygn. akt I C [...]. Organem reprezentującym Gminę jest Burmistrz, tj. organ wydający decyzję podatkową. Wyrok Sąd Rejonowego w [...] w sprawie o sygn. akt I C [...] zapadł w dniu [...] września 2020 r., a więc przed datą wydania decyzji ustalającej wymiar podatku z [...] września 2020 r. Zdaniem skarżącej, brak komunikacji pomiędzy jednostkami wewnętrznymi organu nie może być podstawą do wznowienia postępowania. Skarżąca podkreśliła, że ww. wyrok nie stanowi żadnej nowej okoliczności, której organ nie był świadomy i nie mógł rozpoznać w normalnym trybie instancyjnym.

Ponadto skarżąca wskazała, że z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] stycznia 2021 r. wynika, że skarżąca została jednak uznana podatnikiem spornej nieruchomości za kolejny rok podatkowy (2021). W tym kontekście autorka skargi zarzuciła, że decyzje organu pozostają ze sobą w całkowitej sprzeczności, która zupełnie podważa zaufanie obywateli do wydawanych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Organ w żaden sposób nie odniósł się do załączonego przez skarżącą do skargi wniosku dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z

24 maja 2021 r., wydanego na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875).

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych, że w sprawie ziściły się przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. dające podstawę do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] września 2020 r., nr [...], mocą której ustalono skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2020 r. od nieruchomości położonej w [...] przy zbiegu ulic [...] i [...] (działka nr [...]) w kwocie [...]zł.

Z uwagi na istotne odrębności, którymi charakteryzuje się postępowanie wznowieniowe, w odniesieniu do uprzednio toczącego się postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, Sąd zwraca uwagę, że jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest wyrażona w art. 128 o.p zasada trwałości decyzji ostatecznych stanowiąca, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub w ustawach podatkowych. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W judykaturze podkreśla się, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości tego postępowania oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie pozwala na całościowe merytoryczne badanie wszystkich elementów wydanej decyzji ostatecznej. Wskazać również należy, że instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 o.p. (por. wyrok NSA z 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2687/16 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy, że art. 240 § 1 O.p. zawiera wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania. Oznacza to nie tylko niedopuszczalność wznowienia na podstawie nie przewidzianej w tym przepisie, ale również brak podstaw do rozszerzającej wykładni tych podstaw (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1723/08).

Akcentowana na wstępie trwałość decyzji administracyjnej pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych w zupełnie wyjątkowych i ściśle określonych sytuacjach. Ponadto w orzecznictwie zwraca się uwagę, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. W orzecznictwie podkreśla się także, że postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, aczkolwiek prowadzone w trybie nadzwyczajnym, podlega tym samym regułom co każde postępowanie podatkowe. W pełni zatem znajdują w nim zastosowanie reguły nakazujące organowi podjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Olsztynie z 21 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 1/13, i powołane tam orzecznictwo).

Zgodnie z art. art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności, tj.:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) muszą być to nowe okoliczności lub nowe dowody,

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

Innymi słowy przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które to okoliczności lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego, a ponadto okoliczności te lub dowody muszą być istotne dla sprawy - mogące mieć wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie, co wywoła konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi (por. wyrok NSA z 21 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1179/15).

W judykaturze podkreśla się ponadto, że nie każdy dowód może zostać uznany jako przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Wznowienia postępowania nie będzie zatem uzasadniać powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powołane przez stronę dowody nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., jeżeli dowody te nie istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej dotyczącej strony. Odnośnie natomiast "nowych okoliczności" o jakich stanowi art. 240 § 1 pkt 5 o.p., to utrwalił się pogląd, że jest to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1356/16 i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 931/15).

Mając to na uwadze Sąd zwraca uwagę, że prawidłowe zastosowanie w sprawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wymaga uprzedniej analizy postępowania podatkowego zwykłego zakończonego decyzją ostateczną, w tym ustalonej tam podstawy faktycznej i dowodów, w których znajduje ona oparcie. Inaczej nie da się ocenić, czy wskazany w ramach podstawy wznowienia postępowania nowy dowód czy nowa okoliczność, istotnie mają cechę "nowości" i czy uzasadnia to wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu tego postanowienia organ podatkowy wskazuje podstawę wznowienia (w niniejszej sprawie nowe okoliczności), co zakreśla ramy tego postępowania. Jest to konieczne, skoro - co wskazano już wyżej - celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa.

Wychodząc z powyższych założeń Sąd stwierdza, że z decyzji z [...] września 2020 r. ustalającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. jednoznacznie wynika, że podstawą ustaleń faktycznych organu była informacja z rejestru gruntów (k. [...] akt admin.), postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2019 r., sygn. akt I Ns. [...], oraz złożona przez skarżącą, na wezwanie organu, informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych [...] W oparciu o ten materiał dowodowy organ I instancji ustalił skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2020 r. od nieruchomości położonej w [...] przy zbiegu ulic [...] i [...] (działka nr [...]) w kwocie [...]zł. Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu postanowienia z [...] lutego 2019 r. Sąd Rejonowy w [...] wskazał, że działka nr [...] stanowi drogę gminną, na którą to okoliczność Starosta [...] przedłożył wypis z rejestru gruntów. Skarżąca jest natomiast właścicielką działki nr [...], a więc działki sąsiedniej. Jednocześnie sąd ustalił, że skarżąca na części działki nr [...] położyła kostkę brukową (chodnik przed sklepem) i namalowała na asfalcie linie wytyczające parking oraz postawiła znak informujący o zakazie parkowania przez osoby niebędące klientami sklepu. Skarżąca na działce nr [...] pozostawia także ruchomą reklamę sklepu oraz dokonuje wyładunku towaru. Co istotne, w ww. postanowieniu, sąd wprost stwierdził, że nie badał twierdzeń skarżącej, co do zasiedzenia przez nią działki nr [...], gdyż nie miało by to wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, już tylko pobieżna lektura ww. dokumentów dowodzi, że w dacie wydania decyzji z [...] września 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wiedział, a w każdym bądź razie powinien był wiedzieć bo dysponował dokumentem, z którego jednoznacznie wynikało, że część działki nr [...] stanowi drogę gminną.

W ocenie Sądu przy tak ustalonej faktycznej podstawie rozstrzygnięcia w postępowaniu podatkowym zwykłym, należy podzielić twierdzenia skarżącej, że organy podatkowe w toku postępowania wznowieniowego nie wykazały, aby w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Za nowe okoliczności w realiach rozpoznawanej sprawy nie można bowiem uznać okoliczności, że część działki nr [...] stanowi drogę publiczną, a skarżąca nie jest posiadaczem samoistnym działki nr [...]. Zdaniem Sądu, zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy jednoznacznie świadczy o tym, że o ww. okolicznościach organ miał wiedzę w trakcie prowadzonego postępowania zwykłego. Zestawienie treści uzasadnienia decyzji z [...] września 2020 r. z treścią materiałów zgromadzonych w toku postępowania zwykłego dowodzi, że organ z całą pewnością naruszył w toku tego postępowania przepisy art. 122 i art. 187 § 1 o.p., gdyż nie dążył do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Uchybienie to organ starał się naprawić w toku postępowania nadzwyczajnego. Jak już jednak wyżej wskazano, instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 o.p.

W kontekście poczynionych wyżej rozważań Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji w sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności, o których by organ nie wiedział w dacie wydania decyzji ustalającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2020 r.

Ponadto Sąd wskazuje na niekonsekwencję, a wręcz sprzeczność w działaniu Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Z załączonej do skargi decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] stycznia 2021 r., nr [...], wynika bowiem, że skarżąca została zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości za 2021 r. od nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] (działka nr [...]) w kwocie [...]zł (k[...]-[...] akt sąd.). Wydanie tej decyzji w kontekście wcześniej prowadzonego postępowania nadzwyczajnego w celu uchylenia decyzji ustalającej skarżącej podatek od nieruchomości za 2020 r. bezsprzecznie dowodzi naruszenia przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] art. 121 o.p. Taka forma działania z całą pewnością nie spełnia wymogów określonej w art. 121 o.p. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną co do podstaw zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy art. 240 § 1 pkt 5 o.p. i rozważy umorzenie postępowania "wznowieniowego".

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a"). O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a, zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę [...]zł z tytułu uiszczonego wpisu od skargi.