Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 414/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 184 ust. 1 i ust. 5, art. 173 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Rektora Politechniki W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu adwokatowi P. W. kwotę 597,40 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem 40/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją Rektora Politechniki W. z dnia [...] lipca 2016r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 2, art. 175, art. 180 i art.207 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012r., poz. 572, ze zm.) w związku z § 9 ust.4 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów (Zarządzenie Wewnętrzne Rektora Politechniki W. Nr [...] z dnia 12 sierpnia 2015r. w sprawie wprowadzenia w/w Regulaminu) oraz § 13 ust. 1 pkt 1 i 2, § 13 ust. 15, § 19 ust. 1 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów wprowadzonego Zarządzeniem Wewnętrznym Nr [...] Rektora Politechniki W. z dnia [...] sierpnia 2014r. w związku z art. 186 ustawy, po rozpatrzeniu odwołania A.Z. od decyzji Komisji Stypendialnej dla Studentów Wydziału Informatyki i Zarządzania z dnia [...] kwietnia 2016r., nr [...] w sprawie przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w semestrze letnim roku akademickiego 2014/2015 – utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że wnioskiem złożonym w dniu 2 kwietnia 2015r. A. Z. zwróciła się o przyznanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w semestrze letnim w roku akademickiego 2014/2015. W dniu 8 kwietnia 2015 r. Komisja Stypendialna dla Studentów Wydziału Informatyki i Zarządzania wydała decyzję o odmowie przyznania owego świadczenia, ponieważ studentka studiuje na drugim stopniu studiów przez okres dłuższy niż 3 lata, co uniemożliwia przyznanie świadczenia.

A.Z. odwołała się od wspomnianej decyzji.

Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Studentów Politechniki W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] utrzymała w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji.

Od powyższej decyzji studentka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który to Sąd wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 526/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził m.in., że: "pod pojęciem 'kontynuowanie studiów' zawartym w cyt. wyżej przepisie art. 184 ust. 5 ustawy, należy rozumieć czynne (aktywne) studiowanie".

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji organ cytując przepis art.173 ust.1 pkt 2 w/w ustawy o szkolnictwie wyższym oraz art.184 ust.5 tejże ustawy, zgodnie z którym studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173, chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat, podkreślił, że skarżąca rozpoczęła studia drugiego stopnia na Wydziale Informatyki i Zarządzania, na kierunku Zarządzanie w październiku 2009r. Studia te kontynuowała do dnia 26 marca 2013r., kiedy została skreślona z listy studentów. W rzeczonym okresie studentka przebywała na urlopie w następujących okresach: od 21 lutego 2011 r. do 25 września 2011 - urlop bez realizacji kursów, następnie od 26 września 2011 r. do 12 lutego 2012 r. - urlop czynny, podczas którego studentka realizowała kurs "praca dyplomowa" oraz od 13 lutego 2012 r. do 30 września 2012 r. - urlop bez realizacji kursów.

W semestrze letnim 2014/2015 studentka wznowiła studia drugiego stopnia uzyskując wpis na semestr 4 drugiego roku studiów II stopnia, na kierunku Zarządzanie na Wydziale Informatyki i Zarządzania.

Dalej organ stwierdził, że pomijając okresy urlopów, na których studentka nie realizowała żadnych kursów, tj. urlop od 21 lutego 2011 r. do 25 września 2011 i urlop od 13 lutego 2012 r. do 30 września 2012 r., a włączając do okresu czynnego studiowania urlop od 26 września 2011 r. do 12 lutego 2012 r. z uwagi na realizację w tym czasie kursu "praca dyplomowa", okres studiów A.Z. na początku semestru letniego 2014/2015 nie przekroczył jeszcze 3 lat.

Semestry czynne studentki (w których studentka zapisana była na kursy) to: semestr zimowy i letni 2009/2010, semestr zimowy 2010/2011, semestr zimowy 2011/2012 (studentka ma zgodę na urlop z realizacją kursu "Praca dyplomowa", studentka zapisana została na kurs) oraz semestr zimowy 2012/2013. Daje to w sumie 5 semestrów czynnego studiowania na kierunku Zarządzanie na Wydziale Informatyki i Zarządzania, tj. 2,5 roku studiów.

Mając na uwadze powyższe Komisja Stypendialna dla Studentów Wydziału Informatyki i Zarządzania wydała w dniu 27 kwietnia 2016 r. w/w decyzję przyznającą A. Z. na okres od kwietnia 2015 r. do czerwca 2015 r. stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych w semestrze letnim roku akademickiego 2014/2015 w kwocie 350 zł miesięcznie.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A.Z., wnosząc o jej zmianę, poprzez przyznanie skarżącej stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych na cały okres semestru, który Jej zdaniem trwa od lutego 2015 r. do września 2015 r. Nadto studentka podniosła, że stypendia powinny być wypłacane co miesiąc, a ona "do dnia dzisiejszego nie otrzymała stypendium". Skarżąca wniosła również o wypłatę stypendium wraz z odsetkami za każdy dzień zwłoki, począwszy od początku semestru zaczynającego się w lutym, aż do jego końca, tj. do końca września 2015 r.

Wniosła również o pominięcie z okresu jej studiowania okresów, w których przebywała na urlopach, powołując się przy tym na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i utrzymując w mocy decyzję organu I instancji - stwierdził, że Rektor, działając na podstawie art. 186 ust. 1 w/w ustawy, w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego ustala szczegółowy regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 8 ustawy, w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, sposób wyłaniania studentów mogących otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczeń, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów oraz sposób dokumentowania sytuacji materialnej studenta.

Na podstawie powyższej normy kompetencyjnej Rektor Politechniki W. ustalił Zarządzeniem Wewnętrznym nr [...] z dnia 28 sierpnia 2014 r. Regulamin pomocy materialnej dla studentów.

Zgodnie zaś z § 13 ust. 1 pkt 2 w/w Regulaminu pomocy materialnej dla studentów, świadczenia pomocy materialnej, w tym stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych, w semestrze letnim przyznawane są w miesiącach od marca do czerwca.

Z kolei zgodnie z § 13 ust. 15 powyższego Regulaminu, świadczenia pomocy materialnej przyznawane są od miesiąca, w którym przyjęty został kompletny wniosek.

Organ podkreślił, że skarżąca spełnia przesłanki zawarte w art. 180 omawianej ustawy, a także w § 19 ust. 1 Regulaminu, albowiem posiada aktualne orzeczenie właściwego organu o stopniu niepełnosprawności. Okres studiów skarżącej w dniu złożenia wniosku o przyznanie przedmiotowego stypendium nie przekroczył 3 lat, stąd warunek z art. 184 ust. 5 ustawy pozostaje spełniony.

Jednakże skarżąca w/w wniosek o przyznanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych na semestr letni roku akademickiego 2014/2015 złożyła w dniu 2 kwietnia 2015r.

Przyznanie stypendium od miesiąca marca 2015 r. nie jest zatem – zdaniem organu możliwe z powodu zbyt późnego złożenia wniosku przez studentkę (§ 13 ust. 15 Regulaminu). Zgodnie bowiem z zapisami § 13 ust. 1 pkt 2 oraz § 13 ust. 15 w/w Regulaminu, świadczenie może zostać przyznane dopiero od miesiąca kwietnia 2015 r., na okres od kwietnia 2015 do czerwca 2015.

Z kolei przyznanie stypendium za miesiąc luty 2015 jest niemożliwe ze względu na to, że zgodnie z Regulaminem, świadczenia pomocy materialnej przyznawane w semestrze letnim mogą zostać przyznane dopiero od miesiąca marca, ponieważ miesiąc luty zawiera się bowiem jeszcze w semestrze zimowym (§ 13 ust. 1 pkt 1 Regulaminu).

Nadto organ wskazał, że podstawie powołanego wyżej § 13 ust. 1 pkt 2 Regulaminu, przyznanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w miesiącach lipiec - wrzesień również nie jest możliwe, albowiem stypendia z zakresu pomocy materialnej w Politechnice W. przyznawane są jedynie do miesiąca czerwca.

Odnosząc się do żądania skarżącej, aby świadczenie było wypłacane co miesiąc, organ stwierdził, że jest ono bezzasadne, ponieważ przedmiotowe stypendium zostało przyznane wstecz, czyli za okres już miniony i wypłacone jednorazowo. Studentka nie posiada konta bankowego, stad na jej żądanie wypłacono stypendium za pomocą przekazu pocztowego, co wiązało się z dłuższym okresem oczekiwania na świadczenie.

Odnosząc się do roszczenie skarżącej o zapłatę odsetek, organ wskazał, że zarówno w Regulaminie jak i w ustawie prawo o szkolnictwie wyższym brak jest podstaw do wypłaty odsetek w związku z opóźnieniem wypłacenia stypendium.

Organ ustosunkowując się z kolei do żądania skarżącej o pominięcie z okresu jej studiowania okresów, w których przebywała na urlopach, stwierdził, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2016r., wliczył do okresu studiowania A. Z. jedynie okresy, w których studentka studiowała czynnie, tj. realizowała kursy, akcentując przy tym, iż na dzień złożenia wniosku o stypendium (2 kwietnia 2015 r.) studentka studiowała czynnie przez okres 5 semestrów: semestr zimowy i letni 2009/2010, semestr zimowy 2010/2011, semestr zimowy 2011/2012 (studentka ma zgodę na urlop z realizacją kursu "Praca dyplomowa", studentka zapisała się na kurs) oraz semestr zimowy 2012/2013.

Nie można zaś zdaniem organu uznać semestru zimowego 2011/2012 za przerwę w kontunuowaniu nauki, gdyż był to semestr, w którym studentka realizowała kurs, a więc studiowała czynnie.

Z przytoczony powodów organ odwoławczy orzekł jak na wstępie.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2016r. skarżąca A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bardzo lakoniczną skargę na opisaną wyżej decyzję, równocześnie wnosząc o przyznanie adwokata z urzędu, celem sprecyzowania żądań skargi.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej, równocześnie stwierdzając, że brak jest zarzutów, do których organ mógłby się odnieść, czy tez na podstawie których dokonać samokontroli w trybie art.54§ 3 p.p.s.a..

Na rozprawie, ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie wydanych w sprawie obu decyzji, zarzucając, iż organy nie rozpoznały wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie przedmiotowego stypendium, a zawartego w odwołaniu z dnia 27 kwietnia 2015r. od decyzji organu I instancji.

Pełnomocnik organu podtrzymał wniosek o oddalenie skargi z argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wnosząc równocześnie o zakreślenie przez Sąd terminu celem ustosunkowania się do przedstawionego na rozprawie nowego zarzutu.

Sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika organu, konsekwencją czego było wniesienie w dniu 28 marca 2017r. pisma organu, w którym stwierdził, że odręczny dopisek skarżącej zamieszczony w odwołaniu z dnia 27 kwietnia 2015r. uznał wyłącznie za Jej twierdzenie, będące elementem uzasadnienia tegoż odwołania, równocześnie podkreślając, iż termin na złożenie przedmiotowego wniosku o przyznanie stypendium jest terminem prawa materialnego. Odwołując się do orzecznictwa, organ podkreślił, że przepisy art.58 – 60 k.p.a. nie mają zastosowania do terminów zawitych prawa materialnego (wyrok NSA z 31 marca 2009r., sygn.akt GSK 816/08).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r., poz.1066) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej – w skrócie –"p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga, której przedmiotem jest decyzja administracyjna może zatem zostać uwzględniona wyłącznie wtedy, gdy sąd administracyjny stwierdzi choćby jedno z naruszeń wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jeśli natomiast zakwestionowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu, skarga podlega oddaleniu, stosownie do dyspozycji art. 151 tej samej ustawy.

Zważywszy na to, że sprawa jest rozpoznawana ponownie przez Sąd wskutek wydanego w dniu 9 lutego 2016r.przez tut. Sąd wyroku w sprawie o sygn.akt IV S.A./Wr 526/15, a także na treść zarzutów podniesionych przez pełnomocnika na rozprawie, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że wedle postanowienia art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".

W kwestii zakresu związania oceną prawną trzeba zaakcentować, że ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów czy zasadności ich zastosowania w danym przypadku, jak również prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2012r., I OSK 563/11, wyrok WSA z dnia 20 stycznia 2015 r., II GSK 2183/13).

Istotne jest przy tym, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, stąd sąd administracyjny - ponownie orzekając w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w prawomocnym wyroku, ani też nie może dokonywać ponownej oceny zagadnień, co do których ocena prawna została sformułowana. Jeżeli sąd administracyjny wyraża swoją ocenę prawną, to przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie może być już przedmiotem kolejnego rozpoznania (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r., II FSK 274/06).

Tym samym – choć w niniejszej sprawie nie ma to miejsca, nie odniesienie się przez Sąd w całej rozciągłości do zarzutów sformułowanych w toku uprzednio toczącego się postępowania administracyjnego w skardze, ewentualne braki w argumentacji, czy też niepełne wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych wyroku, pominięcie wniosków dowodowych składanych w toku postępowania sądowoadministracyjnego, nie może być skutecznie podniesione przy ponownym rozpoznaniu tożsamej sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Tego rodzaju polemika z oceną prawną była dopuszczalna jedynie w ramach skargi kasacyjnej od zapadłego w rozpatrywanej sprawie wyroku z dnia 9 lutego 2016r., sygn.akt IV S.A./Wr 526/15. Skoro zaś strona skarżąca z tej sposobności zaskarżenia orzeczenia nie skorzystała, wyrok ten wiąże orzekający w niniejszej sprawie Sąd - w takim kształcie, w jakim wyrok ten się uprawomocnił.

Niewątpliwe jest w niniejszej sprawie, że kwestionowane w sprawie decyzje, wydane zostały po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek uchylenia opisanym wyżej wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2016r. decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów w Politechnice W. z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzji z dnia 8 kwietnia 2015r., nr [...] - odmawiającej przyznania skarżącej stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych na Jej wniosek z dnia 2 kwietnia 2015r..

W uzasadnieniu tegoż wyroku, Sąd w szczególności stwierdził, cyt.:

" (...) prawo studenta – absolwenta studiów I stopnia do otrzymania przedmiotowego stypendium uwarunkowane zostało w myśl przepisu art.184 ust.5 ustawy, jedynie od kontynuowania studiów w ściśle ograniczonym okresie czasu, czyli kontynuowania studiów po ukończeniu studiów pierwszego stopnia nie dłużej niż przez okres trzech lat.

W niniejszej sprawie kluczową kwestią było zatem ustalenie, czy skarżąca kontynuując naukę /studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia kontynuuje je mieszcząc się w ściśle określonym ustawowo przedziale czasu, tj. okresie trzech lat, czy też okres ten przekroczyła.

W okolicznościach niniejszej sprawy, wyjaśnienie tej kwestii było o tyle istotne, ponieważ jak wynika z twierdzeń zawartych w odwołaniu, jak i w skardze do tut. Sądu, skarżąca ze względu na stan zdrowia samej skarżącej, jak i stan zdrowia jej jeszcze nienarodzonego dziecka miała przerwy w kontynuowaniu studiów (m.innymi przebywając na urlopie zdrowotnym).

Zdaniem zaś Sądu, pod pojęciem " kontynuowanie studiów", zawartym w cyt. wyżej przepisie art.184 ust.5 ustawy, należy rozumieć czynne (aktywne) studiowanie.

W niniejszej sprawie, tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, organy w wydanych decyzjach pominęły tę kwestię, ogólnie jedynie stwierdzając, że skarżąca przekroczyła okres trzech lat studiowania, tym samym niewątpliwie naruszając przepis art.107 § 3 k.p.a.(...) Komisja Stypendialna winna zatem ponownie rozpoznać wniosek skarżącej, uwzględniając przy ocenie zasadności jej żądanie przedstawioną wyżej interpretację przepisu art. 184 ust.5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Organ winien także przestrzegać przepisów postępowania i mieć na uwadze, aby wydana decyzja odpowiadała wymogom art. 107§ 1 i § 3 k.p.a. Jest on również z urzędu obowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.)"..

Uwzględniając powyższe, jak i mając na uwadze w/w przepis artr.153 p.p.s.a. - stwierdzić należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie kontrolując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, obowiązany był przede wszystkim dokonać oceny, czy organy wydając zakwestionowane przez skarżącą w niniejszej sprawie decyzje wykonały wskazania (zalecenia) zawarte w uzasadnieniu opisanego wyżej wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2016r., sygn.akt IV S.A./Wr 526/15.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącej, orzekające w niniejszej sprawie organy, rozpoznając ponownie sprawę przeprowadziły postępowanie administracyjne, dokonując wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, realizując tym samym - ze szczególną starannością wskazania Sądu, zawarte w opisanym wyżej wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2016r.

I tak niesporne jest w sprawie, że wniosek o przyznanie przedmiotowego stypendium, czyli stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych na semestr letni roku akademickiego 2014/2015 skarżąca złożyła w dniu 2 kwietnia 2015r.

Na marginesie Sąd jedynie zauważa, że składając ów wniosek skarżąca po pierwsze nie wnosiła o przywrócenie terminu do jego wniesienia, a po drugie nie sygnalizowała, aby miały miejsce problemy natury technicznej w przekazaniu tego wniosku drogą elektroniczną.

Jednakże nawet gdyby taki wniosek skarżąca wówczas zgłosiła, to zgodzić się należy z organem, że przepis § 13 ust.7 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów (Zarządzenie Wewnętrzne Rektora Politechniki W. Nr [...] z dnia 28 sierpnia 2014r. w sprawie wprowadzenia w/w Regulaminu) – ustalający okres od 1 lutego do 28 lutego jako termin składania wniosków o przyznanie przedmiotowego stypendium na semestr letni jest terminem prawa materialnego, stąd nie ma względem niego zastosowania regulacja przepisu art.58 k.p.a., z tego to przede wszystkim względu, że instytucji przywrócenia terminu jako instytucji procesowej nie można stosować do terminów materialnoprawnych.

Niesporne jest także w sprawie, że skarżąca rozpoczęła studia drugiego stopnia na Wydziale Informatyki i Zarządzania Politechniki W., na kierunku Zarządzanie w październiku 2009 r. i studia te kontynuowała do dnia 26 marca 2013r., kiedy została skreślona z listy studentów.

Niewątpliwe jest również w sprawie, że w powyższym okresie skarżąca w okresie od 21 lutego 2011r. do 25 września 2011r. oraz od 13 lutego 2012 r. do 30 września 2012 r. przebywała na urlopie (zarówno zdrowotnym, jak i dziekańskim) bez realizacji kursów.

Natomiast w okresie od 26 września 2011 r. do 12 lutego 2012 r. skarżąca przebywała na urlopie, realizując w tym okresie kurs "Praca dyplomowa".

Wznowienie przez skarżącą studiów II –go stopnia na kierunku Zarządzanie Wydziału Informatyki i Zarządzania miało miejsce w semestrze letnim 2014/2015, poprzez uzyskanie wpisu na kolejny semestr drugiego roku tychże studiów.

W świetle powyższych ustaleń, zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że pomijając zasadnie okresy w/w urlopów, w czasie których skarżąca nie realizowała żadnych kursów, okres studiów A.Z. na początku semestru letniego 2014/2015 nie przekroczył 3 lat.

Trafne jest zdaniem Sądu przyjęcie przez organy – czynnego studiowania przez skarżącą w sumie 5 semestrów tj. 2,5 roku studiów na kierunku Zarządzanie Wydziału Informatyki i Zarządzania.

Powyższe oznacza, że wprawdzie na dzień złożenia w/w wniosku skarżącej o przyznanie przedmiotowego stypendium, warunek z art. 184 ust. 5 omawianej ustawy w postaci kontynuowania studiów nie dłużej niż przez okres trzech lat był spełniony, tym niemniej nie oznaczało to, iż organ był obowiązany przyznać skarżącej owe stypendium.

Zważyć przy tym bowiem należy, że decyzja w sprawie przedmiotowego stypendium mająca swą podstawę materialnoprawną w przepisie art.184 ust.1 ustawy o szkolnictwie wyższym, stosownie do którego student może otrzymać stypendia, o których mowa w art.173 ust.1 pkt.1-3, czyli m.innymi stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych – jest decyzją podejmowaną w ramach uznania administracyjnego.

Powyższa regulacja oznacza, że ustawodawca pozostawił w tym zakresie swobodę (uznanie administracyjne) organowi.

Skoro zatem przedmiotowe stypendium student może otrzymać, czyli organ może, lecz nie musi przyznać owe stypendium, to oznacza to tyle, że owe stypendium nie jest świadczeniem obligatoryjnym.

W tej sytuacji, Sąd oceniając legalność decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego, a co ma miejsce w niniejszej sprawie - bada, czy organy nie dopuściły się rażących uchybień, czy dysponowały niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonały wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Zdaniem Sądu, organy rozpoznające niniejszą sprawę w niczym powyższym przepisom prawa nie uchybiły.

I tak oceniając proceduralną poprawność przeprowadzonego postępowania, a więc sam proces dochodzenia przez organ do rozstrzygnięcia sprawy oraz znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji opis tego procesu, stwierdzić należy, że wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, zaś decyzja zawiera uzasadnienie odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w którym wyjaśnione zostały podstawy i powody podjętego rozstrzygnięcia.

Przeprowadzona przez organy wnikliwa (bardzo skrupulatna) analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z odniesieniem się do wytycznych Sądu zawartych w opisanym wyżej wyroku z dnia 9 lutego 2016r., sygn.akt IV S.A./Wr 526/15 - pozwala na przyjęcie stanowiska, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały powołane w decyzjach przepisy prawa, przyznając skarżącej prawo do przedmiotowego stypendium na okres od kwietnia 2015r. do czerwca 2015r.

I tak trafnie organy oparły swe rozstrzygnięcie m.innymi na przepisie § 13 ust. 15 w/w Regulaminu pomocy materialnej dla studentów, wprowadzonego Zarządzeniem Wewnętrznym Rektora Politechniki W. z dnia 28 sierpnia 2014r., zgodnie z którym stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych przyznawane jest od miesiąca, w którym przyjęty został kompletny wniosek.

Skoro niewątpliwe jest w sprawie, że skarżąca wniosek o przyznanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych złożyła w dniu 2 kwietnia 2015 r., to organ przyznając W/w przedmiotowe stypendium od kwietnia 2015r., czyli od miesiąca złożenia wniosku, działał zgodnie z prawem.

Także zgodne z prawem było przyznanie owego stypendium na okres do czerwca 2015 r., albowiem stosownie do przepisu § 13 ust. 1 pkt.2 w/w Regulaminu, świadczenia pomocy materialnej przyznawane są w semestrze letnim do czerwca.

W okolicznościach niniejszej sprawy – zgodzić się także należy z organami, że semestr letni roku akademickiego 2014/2015 jest szóstym semestrem studiów skarżącej na drugim stopniu, tym samym wraz z końcem w/w semestru studentka kończy 3 rok studiów II stopnia.

W konkluzji stwierdzić należy, że kontrola zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącą okoliczności związane tak ze stanem zdrowia, jak i sytuacją materialną, aczkolwiek bardzo istotne z Jej punktu widzenia, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi, stąd skarga - w myśl art. 151 w związku z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - została oddalona.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej, Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a.