Wyrok NSA, sygn. akt II SA 1793/94
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1996-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Koncesje
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 3 oraz ust. 5 i 6
journal: Dz.U. 1991 nr 105 poz. 452
law: Ustawa z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym.
article: art. 20 ust. 6
journal: Dz.U. 1988 nr 41 poz. 324
law: Ustawa z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej.
Teza: Odmowa udzielenia koncesji może nastąpić, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego wykonywania działalności gospodarczej.

TEZY

Odmowa udzielenia koncesji może nastąpić, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego wykonywania działalności gospodarczej.


UZASADNIENIE

A. C. wystąpił z wnioskiem o udzielenie koncesji na prowadzenie hurtowni środków farmaceutycznych i materiałów medycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt

Decyzją z dnia 3 października 1994 r. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, powołując się na podstawę prawną z art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym i art. 20 ust. 6 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, odmówił udzielenia powyższej koncesji.

W motywach decyzji stwierdzono, że wnioskodawca otrzymał negatywną opinię Okręgowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej /pismo z dnia 23 września 1994 r./ oraz Wojewódzkiego Zakładu Weterynarii w T. /pismo z dnia 13 września 1994 r./, co uniemożliwia udzielenie koncesji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego zarzucił powyższej decyzji niezgodność z prawem, a mianowicie art. 33 ust. 5 cytowanej wyżej ustawy z dnia 10 października 1991 r., wobec uzależnienia wydania koncesji od zgody samorządu zawodowego strony oraz organu administracji weterynaryjnej i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 oraz ust. 6 ustawy z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym udzielenie bądź też odmowa udzielenia koncesji na prowadzenie hurtowni środków farmaceutycznych i materiałów medycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt następuje w formie decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej i następuje - stosownie do art. 33 ust. 5 cyt. ustawy - po zasięgnięciu opinii samorządu lekarzy weterynarii.

Z treści natomiast art. 20 ust. 6 ustawy z dnia 23 grudnia 1998. r. wynika, że odmowa udzielenia koncesji może nastąpić, gdy wnioskodawca nie dał rękojmi należytego wykonywania działalności gospodarczej.

Z powyższych przepisów wynika, że udzielenie koncesji ma w pewnym zakresie charakter uznaniowy.

Rację ma wprawdzie skarżący, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest w pełni prawidłowe, bowiem sugerować może, iż opinia samorządu lekarzy weterynarii jest wiążąca, co nie jest zasadne. Jest to jednak uchybienie, które nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji.

Najistotniejszą bowiem kwestią jest treść tych opinii. Wynika z nich, że R. C. jest technikiem weterynarii i prowadząc od dnia 14 kwietnia 1993 r. działalność gospodarczą sprzedawał lekarstwa na jarmarkach i targowiskach, wychodząc poza zakres przyznanych mu zezwoleniem uprawnień, co - jak stwierdzono w opinii samorządu zawodowego - "nie rokuje prawidłowego prowadzenia hurtowni". Faktom tym skarżący nie zaprzeczył.

Opinia ta, a także stanowisko Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 13 września 1994 r., to okoliczności, które organ koncesyjny musiał wziąć pod uwagę i dlatego trudno uznać, iż naruszył zasadę uznania administracyjnego.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść tej decyzji i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.