Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 33/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Odrzucenie skargi
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 229  pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi H. D. na Burmistrza [...] w przedmiocie skargi w trybie działu VIII K.p.a. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

H. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na działalność Burmistrza [...], zarzucając mu naruszenie prawa materialnego to jest art. 6 pkt 4 lit "a" ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej oraz naruszenie prawa procesowego to jest art. 6 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego. Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza [...] do zaniechania naruszeń prawa materialnego w wymienionym wyżej zakresie, w uzasadnieniu skargi wskazując, że Biuletyn Informacji Publicznej Gminy [...] jest w jego ocenie prowadzony nieprawidłowo, w sposób niezgodny z w/w przepisami prawa materialnego, a nadto narusza art. 231 § 1 Kodeksu karnego. Działalność Burmistrza [...] uniemożliwia skarżącemu realizację gwarantowanego mu z mocy w/w ustawy i Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, prawa dostępu do tej informacji. Skarżący wniósł też o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę z dnia 14 stycznia 2007 r. Burmistrz [...] wniósł o jej odrzucenie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ podniósł, że działania trybie art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz na podstawie przepisów wykonawczych tj. § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej to czynności organu nie mają charakteru indywidualnego oraz nie określają uprawnień indywidualnych podmiotów, stąd też nie można ich zaliczyć do czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Organ przekazał tut. Sądowi jedynie akta dotyczące uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...], nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi H. D. na Burmistrza [...]. Organ zaznaczył, że skargi H. D. do tut. Sądu nie można uznać za skargę na tę uchwałę, ani na bezczynność organu z powodu nieudostępnienia informacji publicznej, nawet gdyby przyjąć, że stanowi ona którąś z powyższych, należałoby stwierdzić, że skarżący nie dochował wymogów formalnych, stąd taka skarga podlegałaby odrzuceniu.

Przedmiotowa skarga jest, według organu, rodzajem skargi powszechnej w rozumieniu działu VIII K.p.a. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania tego rodzaju skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne K.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały Rady Gminy (Miasta), ponieważ sprawy te nie są poddane jego kontroli ani na podstawie przepisu art. 3 P.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych (patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 948/06, Lex nr 295005).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach.

Ponadto, stosownie do treści art. 4 powołanej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, objętych przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), zwanej dalej K.p.a.

Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie.

Jak wynika z treści skargi i akt sprawy, Rada Miejska [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] uznała za bezzasadną skargę w sprawie działalności Burmistrza [...]. Rada Miejska rozstrzygnęła zatem sprawę na podstawie przepisów działu VIII Kpa. Skarżący nie wskazał natomiast decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, które organ ten powinien był wydać, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym

Należy ponadto zauważyć, iż postępowanie skargowe w rozumieniu przepisów K.p.a jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia. Jeśli jednak obywatel jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez organ, może złożyć skargę na działalność tego właśnie organu.

W myśl art. 229 pkt 1 K.p.a. jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, w sprawie, której przedmiotem skargi są zadania i działalność Rady Miejskiej, organem właściwym do rozpatrzenia takiej skargi będzie - wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa, natomiast co do skargi na działalność Burmistrza, w zakresie zadań własnych gminy, organem właściwym jest rada gminy

Skoro zatem do rozpatrzenia skargi powszechnej na działalność Burmistrza w przedmiocie wykonywania działalności należącej do zadań własnych gminy, właściwa jest rada gminy i jest to postępowanie jednoinstancyjne, nie służy na nie zatem dalsza skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skarga złożona w takich okolicznościach podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

Sąd nie orzekał o kosztach postępowania zawartych we wnioskach stron, mając na uwadze przepis art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym skarżącemu przysługuje zwrot kosztów procesu od organu w razie uwzględnienia jego skargi. W przypadku organu zwrot kosztów postępowania od skarżącego nie przysługuje, ani w wypadku odrzucenia skargi, ani oddalenia skargi czy umorzenia postępowania przed sądem I instancji.