Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 328/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3, par. 5, par. 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Dnia 31 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi P. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 59 ust.1, art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku R. i P. S. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej istniejący budynek gospodarczy – kurnik, zrealizowanej na działce nr 280 w Ł. przy ul. A [...].

W uzasadnieniu Prezydent Miasta wyjaśnił, iż inwestorzy w dniu 24 lutego 2010r. wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w związku z prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniem w sprawie legalizacji przedmiotowego budynku gospodarczego. Dalej, iż wobec ustalenia, że teren inwestycji nie znajduje się na obszarze, dla którego jest obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeprowadził analizę w zakresie spełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnił, iż dla analizy tej wyznaczył zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obszar analizowany. Omawiając poszczególne warunki z art. 61 ust. 1 w/w ustawy organ stwierdził, iż nie została zachowana zasada dobrego sąsiedztwa. Nieruchomość przy ul. A[...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, budynkiem inwentarskim – chlewnią oraz budynkiem gospodarczym – kurnikiem usytuowanym w granicy z działką nr 281 przy ul. A[...]. W wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, iż średni wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu budynkami gospodarczymi i inwentarskimi w obszarze analizowanym wynosi 5,5%. Działka objęta wnioskiem posiada maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu budynkami gospodarczymi i inwentarskimi w obszarze analizy (13,4%), bez uwzględnienia budynku gospodarczego – kurnika. Zlokalizowana na tej działce chlewnia o powierzchni 353 m² jest największym budynkiem inwentarsko/gospodarczym w obszarze analizy. Organ wyjaśnił, że zgodnie z §5 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w §3 ust. 1 w/w rozporządzenia. W ocenie organu bezpodstawne byłoby określenie nowego wskaźnika dla przedmiotowej działki, uwzględniającego powierzchnię kurnika, większego niż średni i maksymalny w obszarze analizowanym. Dalej organ podał, iż inwestycja spełnia wszystkie pozostałe warunki, gdyż ma dostęp do drogi publicznej – ulicy A, istnieje możliwość podłączenie do sieci energetycznej i wodociągowej, jest zgodna z przepisami odrębnymi, a jak wynika z ewidencji gruntów działka nr 280 stanowi częściowo użytek rolny oraz częściowo nieużytek, jednakże zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych od dnia 1 stycznia 2009r. przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Na koniec, mając na uwadze kategoryczny sprzeciw właściciela sąsiedniej nieruchomości, co do odległości w jakiej usytuowany jest budynek, organ wyjaśnił, iż kwestie odległości są przedmiotem analizy dopiero na etapie wystąpienia o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego.

W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożyli R. i P. S. wnosząc o pozytywne załatwienie sprawy. Odwołujący zarzucili błędne wyliczenie wskaźnika zabudowy, gdyż nie uwzględniono w tym wyliczeniu istniejącego budynku gospodarczego – kurnika, zatem wskaźnik jest nieprawdziwy, w ocenie strony wyliczony wskaźnik jest wymyślony dla potrzeb uzasadnienia negatywnej dla odwołujących decyzji. Nadto, iż przytoczenie w uzasadnieniu, że chlewnia jest największym budynkiem gospodarczo/inwentarskim w obszarze analizy i wskaźnik zabudowy jest maksymalny sugeruje, że posiadanie czegoś największego jest naganne i należy to zmniejszyć. Strona zwróciła uwagę, iż odmowa ustalenia warunków zabudowy da podstawę organom nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki. Odnosząc się do argumentu organu, iż działka znajduje się w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej odwołujący wskazali, iż ta zabudowa to budynek na działce przy ul. A[...], wybudowany gdy zabudowa na działce strony już istniała, powstaje zatem wątpliwość na jakich zasadach została wydana decyzji ustalająca warunki zabudowy dla tego obiektu. Strona zwróciła uwagę, iż budynek, którego dotyczy postępowanie istnieje już od 24 lat.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 59, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 3, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wskazując na zasadność utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji Kolegium powtórzyło ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny. Organ podkreślił, iż bezspornie prace budowlane polegające na budowie kurnika zostały wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W sprawie samowoli toczy się postępowanie legalizacyjne, dla którego pozytywnego zakończenia jest niezbędne uzyskanie przez inwestorów decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dalej wskazał, iż przeprowadzona analiza spełnia wymogi wynikające z obowiązujących przepisów prawa, oparta została na prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym i daje podstawę do stwierdzenia, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym zakresie organ odwoławczy powtórzył ustalenia organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. i P. S. zarzucili naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 §1, art. 80, art. 107 §3 K.p.a. oraz §9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nadto art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając strona wskazała, iż doręczona jej decyzja organu I instancji w ogóle nie zawiera przedstawienia sposobu, w jaki ustalono granice obszaru analizowanego, nie przedstawia numerów działek, w których ten obszar się zamyka, ani nie określa sposobu wyliczenia trzykrotnej szerokości frontu działki. Załączona do decyzji mapa także nie zawiera oznaczenia granic obszaru analizowanego, oznaczono na niej wyłącznie granice działki skarżących. Nadto strona wraz z decyzją I instancji otrzymała załącznik zatytułowany "wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ...", który nie zawiera żadnego podpisu, pieczęci ani informacji przez kogo został sporządzony, w załączniku tym nie wskazano również granic obszaru analizowanego, ani nie wymieniono działek, które wchodziły w jego skład, załącznik ten nie zawiera części graficznej. Strona dodała, iż doręczono jej tylko jeden element graficzny w postaci mapy, stanowiącej część graficzną organu I instancji. Wyjaśniając zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych strona podniosła, iż w uzasadnieniu faktycznym winny zostać wyjaśnione powody takiego a nie innego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, w uzasadnieniach obu instancji organy pominęły tę kwestię uniemożliwiając pełne rozpoznanie motywów rozstrzygnięcia. Dalej, iż w analizie znajdującej się w aktach pominięto działki położone przy ulicy B [...],[...] i [...] o numerach odpowiednio 11/1, 10/1, 9/3, działki te z działką skarżących oraz pozostałymi działkami wskazanymi wyłącznie w analizie tworzą obszar o jednolitym urbanistycznie charakterze. Natomiast w okolicy działki strony występuje głównie zabudowa o charakterze rolniczym, a tereny wokół ulicy A przeznaczone są pod zabudowę o charakterze wiejskim, taki charakter tej zabudowy wynika także ze Studium kierunków zagospodarowania przestrzennego z dnia 3 kwietnia 2002r., nie można zatem uznać, iż ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości, na której od dawna prowadzona była działalność rolnicza stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną

(art. 134 §1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się

w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego rodzaju uchybień,

które obligowały Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., który odmówił skarżącym R. i P.S. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej istniejący budynek gospodarczy – kurnik, zrealizowanej na działce nr 280 w Ł. przy ul. A[...]. Zauważyć należy, iż wniosek skarżących o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, która została już w pełni zrealizowana, jednakże bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę i obecnie jest prowadzone postępowanie legalizacyjne, dla którego skutecznego zakończenia niezbędna jest pozytywna dla stron decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowego budynku. Istotne jest także, iż okoliczność prowadzonego postępowania legalizacyjnego nie uprawnia organu administracji architektoniczno-budowlanej do odstąpienia od analizy wypełnienia warunków wyliczonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pełni znajduje zastosowanie przepis art. 59 ust. 1 w/w ustawy, z którego wynika wprost, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Przechodząc do oceny merytorycznej poprawności zaskarżonej decyzji, w ocenie składu orzekającego stanowisko wywiedzione przez organ administracji zasługuje w pełni na uwzględnienie. Analiza zgromadzonych dla potrzeb postępowania materiałów uzasadnia wywiedzione przez organ rozstrzygnięcie, argumenty organu nie są gołosłowne lecz znajdują odzwierciedlenie w poszczególnych dokumentach i mapach. Organ podjął wszystkie niezbędne czynności celem wyznaczenia obszaru analizowanego w sposób wynikający z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyjaśniając taki a nie inny sposób wyznaczenia przedmiotowego obszaru w uzasadnieniu decyzji. Jednocześnie przeprowadzona analiza urbanistyczno-architektoniczna znajduje odzwierciedlenie zarówno w argumentacji organu, jak i w mapie, na której obszar ten został wyznaczony wraz z zabudową charakteryzującą ten obszar. W następstwie powyższego organ prawidłowo przystąpił do oceny inwestycji poprzez pryzmat art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prawidłowo ustalając, że omawiany budynek nie spełnia łącznie warunków określonych w tej normie prawnej, a to z uwagi na niewypełnienie zasady dobrego sąsiedztwa.

Przypomnieć trzeba, że art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymaga aby co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przez działkę sąsiednią należy przy tym rozumieć nieruchomość lub jej część położoną w okolicy działki, na której ma być zrealizowana planowana inwestycja, tworzącej pewną urbanistyczną całość – innej dla każdego przypadku, której zdefiniowanie wymaga wiedzy urbanistycznej oraz analizy faktycznego stanu zagospodarowania i zabudowy danego terenu. Przy czym okolica ta nie może być pojmowana zbyt rozlegle, trzeba bowiem pamiętać, że posługując się pojęciem sąsiedztwa ustawodawca narzuca pewną bliskość (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 czerwca 2006 roku, IV SA/Wa 920/05, dostępny Lex nr 230649 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2006 roku, II OSK 551/05, dostępny Lex nr 194346). Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, niewątpliwie bowiem chodzi o to aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia zmianę zagospodarowania przestrzennego terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 w/w ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów).

Mając powyższe na uwadze organ przystąpił do ustalenia wskaźnika kształtowania zabudowy i ładu przestrzennego wskaźnika powierzchni zabudowy, stosownie do §5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Zasadą jest, iż wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu stanowi średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego. Wprawdzie dopuszczalne są odstępstwa od tej zasady, ale musi to wynikać z analizy obszaru i wymaga uzasadnienia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008r., IV SA/Wa 107/08, dostępny Lex nr 560164). Określenie wskaźnika zabudowy dla terenu inwestycji wymaga uprzedniego obliczenia średniego wskaźnika zabudowy dla otoczenia tego terenu. Należy przyjąć, iż wartość ta, obliczona za pomocą działania matematycznego, musi wyrażać się w konkretnie określonej liczbie procent albo w konkretnym ułamku dziesiętnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2007r., IV SA/Wa 2163/06, dostępny Lex nr 316751).

Z prawidłowo, w ocenie Sądu, przeprowadzonej analizy wynika, że na analizowanym obszarze wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 5,5%, natomiast działka inwestycyjna posiada wskaźnik powierzchni zabudowy o wielkości 13,4 %, zaś włączając w to sporny kurnik 14%. Proste zestawienie tych parametrów uprawnia do stwierdzenia o braku podstaw do określenia wskaźnika zabudowy w wysokości większej niż średni i maksymalny w obszarze analizowanym. Podzielając wywody organu wskazać trzeba, iż pomiędzy średnim wskaźnikiem zabudowy na obszarze analizowanym a wskaźnikiem zabudowy na działce skarżących jest znaczna różnica. W tych warunkach Sąd pozostaje na stanowisku, iż organy administracji obu instancji prawidłowo przyjęły, że inwestycja objęta wnioskiem skarżących nie może być zrealizowana ponieważ podane parametry znacznie odbiegają od średniego wskaźnika. Z uwagi na tak dużą różnicę pomiędzy omawianymi wskaźnikami oraz w świetle analizy znajdującej się w aktach sprawy mapy, na której oznaczona jest istniejąca zabudowa, stwierdzić należy, iż ewentualne zaliczenie do obszaru analizowanego dodatkowych działek zabudowanych nie miałoby istotnego wpływu na zmianę tych parametrów, a to z uwagi na wysoki wskaźnik zabudowy na działce skarżących. Wyjaśnić należy, mając na względzie uwagi skargi, iż konieczność ustalenia wskaźnika zabudowy wynika wprost z przepisów prawa, podobnie sposób jego określenia, wyliczenia. Co za tym nie można stawiać organom administracji zarzutu dowolności w wyliczeniu tego wskaźnika oraz ustaleniu go na poziomie na tyle wysokim aby nie było możliwe ustalenie warunków zabudowy. Wyliczenie takie jest wyliczeniem czysto matematycznym, na które nie ma wpływu subiektywne przekonanie czy niechęć pracownika je wykonującego.

Na koniec, mając na uwadze zarzuty skargi dotyczące wymogów formalnych decyzji i załącznika graficznego nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wprawdzie na załączniku graficznym do decyzji organu I instancji nie ma oznaczonego obszaru analizowanego, niemniej jednak mapa z zaznaczonym obszarem analizowanym znajduje się w aktach sprawy. Brak ten nie jest istotnym uchybieniem, które miałoby wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, iż realizując uprawnienie z art. 10 ustawy Kodeks postępowania strona mogła w każdej chwili przystąpić do przejrzenia akt sprawy, w tym wskazywanej mapy. Podobnie zarzut braku doręczenia załączników do decyzji nie pociąga za sobą obowiązku wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji, gdyż z nimi również strona mogła się w każdej chwili zapoznać,. A ponadto wyniki takiej analizy wzbogacone o argumentację organu znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. I również zarzut co do braku wyjaśnienia sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego nie znajduje oparcia, gdyż organ wskazał podstawy swego działania w tym zakresie, nie jest natomiast obowiązany wymienić numery działek, w których obszar ten się zamyka. Podobnie wyznaczenie znacznie większego obszaru analizowanego musiałoby znaleźć oparcie w ustaleniach faktycznych i prawnych a to z uwagi na fakt, iż wyznaczenie obszaru analizowanego ma służyć ustaleniu warunków zabudowy dla nowej inwestycji, która ma być kontynuacją istniejącej zabudowy, tak aby nie został naruszony istniejący ład przestrzenny. Nie budzi natomiast wątpliwości, iż większy obszar analizowany spowoduje zaliczenie do jego kręgu zabudowy o różnej charakterystyce, która niekoniecznie będzie sprzyjała ustaleniu kontynuacji zabudowy.

Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić trzeba, iż w niniejszej sprawie przedmiotowa decyzja nie ustala warunków i wymagań dla zabudowy skarżących, lecz odmawia ustalenia takich warunków dla wnioskowanej inwestycji. W konsekwencji naruszenie art. 107 §1, §3 K.p.a. w związku z przepisami § 9 i § 3 powołanego rozporządzenia wykonawczego, jako pozbawione faktycznego wpływu, jak i niemogące mieć istotnego wpływu, na treść zaskarżonej decyzji, nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast drobne uchybienia organów administracji nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

ar