Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 12/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi H. C.-G. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu S. K. z Kancelarii Radcy Prawnego [...] S. K. w Ł. przy [...] 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu S.K. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

III SAB/Łd 12/08

U Z A S A D N I E N I E

H. C. – G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] odmawiającej przyznania jej dodatku mieszkaniowego, oraz w sprawie odmowy sporządzenia wyliczenia, zgodnie z jej wnioskami z kwietnia i z grudnia 2007 r., kwoty dodatku mieszkaniowego jaki powinna otrzymać w roku 2003, z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2006 r. W obszernym uzasadnieniu skarżąca opisała podejmowane przez nią działania o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego i stanowisko organów w tej sprawie. Ponadto podała, że po wyroku WSA w Łodzi z dnia 5 lipca 2007r., pouczającego ją o przysługującym prawie do żądania rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], taki wniosek złożyła we wrześniu 2007r. Pomimo złożonego wniosku Prezydent Miasta Ł. nie podjął żadnych czynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając wskazał, iż decyzja z dnia 31 lipca 2003 r. wydana w przedmiocie odmowy przyznania H. C. – G. dodatku mieszkaniowego stała się ostateczna, bowiem skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania. Wniesiony przez skarżącą w dniu 11 września 2007 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...], którego adresatem był Prezydent Miasta Ł., w myśl art. 157 § 1 Kpa został przekazany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., jako organu właściwego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium , decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]. Natomiast w kwestii niesporządzenia wnioskowanego przez skarżącą wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego jaki powinna otrzymać w 2003 r. Prezydent Miasta Ł. wskazał na niemożliwość sporządzenia takiego wyliczenia. Uzasadniając podniósł, iż skarżąca w momencie składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego w roku 2003, nie spełniała kryterium, obowiązującej wówczas ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Zatem nie jest możliwe określenie prawdopodobnej wysokości dodatku mieszkaniowego, który jej nie przysługiwał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4.

Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji. Przyjąć zatem należy, iż skarga na bezczynność stanowi środek służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania organów administracji publicznej.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] odmawiającej przyznania jej dodatku mieszkaniowego, oraz w sprawie odmowy sporządzenia wyliczenia dodatku jaki przysługiwałby jej w roku 2003.

Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 Kpa. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez naczelny organ administracji państwowej lub samorządowe kolegium odwoławcze- ten organ.

Natomiast w myśl art. 61 § 3 Kpa. datą wszczęcia postępowania na wniosek strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji państwowej. Przy czym przyjmuje się, iż dniem doręczenia żądania jest dzień wpływu podania zawierającego żądanie do kancelarii właściwego organu. W przypadku wniesienia podania do organu niewłaściwego, dniem doręczenia jest dzień faktycznego wpływu do kancelarii organu właściwego. (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck 1996, str. 313).

W ocenie Sądu podniesiony przez skarżącą zarzut bezczynności Prezydenta Miasta Ł. uznać należy z bezzasadny.

Jak wynika bowiem z akt sprawy podanie z dnia 11 września 2007 r. zawierające żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], skarżąca skierowała do Prezydenta Miasta Ł., a więc do organu niewłaściwego do rozpoznania przedmiotowego wniosku. Prezydent Miasta Ł. pismem z dnia 14 listopada 2007 r., przekazał wniosek skarżącej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., jako organu właściwego. Wniosek wpłynął do Kolegium w dniu 15 listopada 2007 r., które następnie decyzją z dnia [...]. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Powyższe rozstrzygnięcie utrzymane zostało w mocy decyzją z dnia [...].

Sąd wskazał, iż Prezydent Miasta Ł. jako organ, który wydal decyzję ostateczną z dnia [...], nie mógł podjąć żadnych czynności w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności, poza przekazaniem jej zgodnie z art. 157 § 1 Kpa., do organu właściwego, jakim było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.

Sąd dostrzegł wprawdzie, iż przekazanie podania skarżącej nastąpiło z uchybieniem art. 65 § 1 Kpa., który obliguje organy administracji publicznej do niezwłocznego przekazania podania do organu właściwego, jednakże uznać należy, iż cel strony został osiągnięty, bowiem treść żądania skarżącej została rozpatrzona przez organ.

Ponadto wskazać należy, iż w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sądy administracyjne orzekają (jest to wyjątek), biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (por. J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi , Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 196).

Natomiast w odniesieniu do zarzutu skarżącej dotyczącego niesporządzenia wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, który otrzymałaby w roku 2003, Sąd wskazał, iż przepisy prawa wyznaczające zakres kompetencji prezydenta miasta, upoważniają go miedzy innymi do wydawania decyzji w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Natomiast żaden przepis prawa nie upoważnia go do określania hipotetycznej stawki dodatku mieszkaniowego, w przypadku zaistnienia przesłanek do jego przyznania. Wskazać należy również, iż w aktach administracyjnych znajduje się pismo Kierownika Referatu Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. Delegatura Ł. – G. z dnia 13 kwietnia 2007 r., adresowane do skarżącej, w którym organ podaje przyczyny uniemożliwiające sporządzenie takiego wyliczenia.

Stosownie do treści art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W niniejszej sprawie, skoro Prezydent Miasta Ł. przekazał zgodnie z właściwością podanie zawierające żądanie skarżącej i żądanie to zostało rozpatrzone przez właściwy organ po wniesieniu skargi, to w chwili zamknięcia rozprawy nie było podstaw do zastosowania art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 tej ustawy.

e.o.