Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1047/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1314
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 78, art. 107
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu [...] r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty z tytułu zwrotu równowartości bonifikaty udzielonej od opłaty z tytułu przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. G. (dalej również "strona", "skarżący"), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej "organ odwoławczy") z [...] października 2020 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza M. (dalej "organ I instancji") z [...] września 2016 r. nr [...], zobowiązującą stronę do zapłaty [...] zł tytułem zwrotu równowartości bonifikaty po jej waloryzacji, udzielonej od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z [...] stycznia 2012 r. organ I instancji dokonał przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej

w M. przy ul. [...], stanowiącej niezabudowaną działkę nr [...] o powierzchni [...] m˛ na rzecz strony, w udziale do ˝ części. Na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z 5 lutego 2008 r. stronie została udzielona 50% bonifikata od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Podstawą udzielenia bonifikaty było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na cele mieszkaniowe. W dniu 30 kwietnia 2015 r. współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości – R. O. i J. G. wydzierżawili ją w całości K. K. na cele związane z prowadzeniem płatnego parkingu. Umowa została zawarta na czas oznaczony – od 20 kwietnia 2015 r. do 15 września 2018 r. Umowa została następnie wypowiedziana w 30 kwietnia 2016 r.

W dniu 10 czerwca 2016 r. zostało z urzędu wszczęte postępowanie w sprawie zwrotu bonifikaty udzielonej od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w związku z wykorzystaniem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] na prowadzenie płatnego parkingu. Wartość zwaloryzowanej bonifikaty podlegającej zwrotowi została określona na kwotę [...]zł, a biegły określił okres waloryzacji od 31 stycznia 2012 r. do 30 kwietnia 2015 r.

Decyzją z [...] września 2016 r. organ I instancji zobowiązał stronę do zapłaty kwoty [...]zł tytułem zwrotu równowartości bonifikaty - po jej waloryzacji, udzielonej od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Od ww. decyzji organu I instancji z [...] września 2016 r. strona wniosła odwołanie. W treści odwołania strona złożyła wniosek o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty, który to wniosek zainicjował nowe postępowanie, mające na celu ustalenie, czy w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek

w rozumieniu art. 4 ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. organ odwoławczy zawiesił z urzędu postępowanie przed kolegium, celem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania, w którym rozpozna wniosek strony. Organ I instancji decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] odmówił odstąpienia od żądania zwrotu równowartości bonifikaty po jej waloryzacji w wysokości [...] zł. Decyzją z [...] lipca 2019 r. znak [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 882/19 oddalił skargę strony. Wyrok stał się prawomocny.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. podjął z urzędu zawieszone postanowieniem z [...] grudnia 2016 r., postępowanie odwoławcze, a następnie decyzją z [...] października 2020 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] września 2016 r., zobowiązującą stronę do zapłaty [...] zł tytułem zwrotu równowartości bonifikaty po jej waloryzacji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, iż decyzją Burmistrza M. z [...] stycznia 2012 r. dokonano przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w M. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, dla której Sąd Rejonowy w Ś. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], na rzecz skarżącego, w udziale do ˝ części. Na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z 5 lutego 2008 r. została udzielona 50% bonifikata od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Podstawą udzielenia bonifikaty było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na cele mieszkaniowe.

Bezspornym jest także, że w 30 kwietnia 2015 r. właściciele przedmiotowej nieruchomości wydzierżawili ją w całości K. K. na cele inne niż wskazane jako podstawa udzielenia bonifikaty, gdyż związane z prowadzeniem płatnego parkingu przez inny podmiot. Umowa przewidująca oddanie gruntu

w dzierżawę na prowadzenie na nim działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia płatnego parkingu została zawarta na czas oznaczony od dnia 20 kwietnia 2015 r. do 15 września 2018 r. Następnie po uzyskaniu informacji

o możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie zwrotu bonifikaty udzielonej

w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, umowa została wypowiedziana w 30 kwietnia 2016 r. Dokonana przez organ analiza znajdujących się w aktach sprawy dokumentów prowadziła do wniosku, że strona nie dotrzymała warunku wykorzystania przekształconej nieruchomości na cel wynikający z decyzji o przekształceniu. Wykorzystanie nieruchomości na cele inne niż te, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty przesądza o obowiązku zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, co znajduje swe odzwierciedlenie w art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Strona zaskarżyła tą decyzję w całości do tutejszego sądu. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

1) art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu przez organ, że skarżący oddając nieruchomość

w czasową dzierżawę na podstawie umowy cywilnoprawnej, a także na skutek wykorzystywania tej nieruchomości bez podstawy prawnej przez osobę trzecią, wykorzystał nieruchomość na cele inne niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty, podczas gdy organ rozstrzygający sprawę nie dokonał należytej wykładni pojęcia "wykorzystania nieruchomości na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty" zakładając, iż samo czasowe zajęcie nieruchomości niezabudowanej na potrzeby parkingu stanowi czynność sprzeczną z rzeczonymi celami.

Nadto zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania:

1) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej "k.p.a.", poprzez wydanie decyzji sprzecznej z przepisami prawa;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

- niepodjęcie przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego raz wydanie decyzji naruszającej słuszny interes skarżącego,

- dowolne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie na podstawie zebranego materiału dowodowego, że nieruchomość została wykorzystana niezgodnie z celem, który stanowił podstawę udzielenia bonifikaty, podczas gdy należało uznać, że czasowe wykorzystanie nieruchomości na cele parkingowe przez osobę trzecią nie rodzi po stronie skarżącego obowiązku zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty,

- zaniechanie rozpatrzenia sprawy merytorycznie w jej całokształcie, tj. rozpatrzenia wszelkich twierdzeń, zarzutów i żądań skarżącego, pominięcie okoliczności istotnych dla sprawy, a także zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony,

- zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego,

a w szczególności dopuszczenia przez organ dowodów wskazanych we wniosku skarżącego z 12 lipca 2016 r., celem których było wykazanie istotnych dla sprawy okoliczności wskazanych w tym wniosku, a które doprowadziłyby do ustalenia stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, co umożliwiłoby organowi dokonanie właściwej oceny prawnej;

3) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób podważający zaufanie skarżącego do władzy publicznej;

4) art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek decyzji oraz poprzez niedochowanie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

5) art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do ustalenia zwaloryzowanej wartości bonifikaty.

Mając na uwadze powyższe, strona wniosła:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2) na podstawie art. 135 p.p.s.a o uchylenie w całości decyzji organu I instancji,

3) na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych i opłaty od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz

o przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej "p.p.s.a."), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wypływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu

i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, zgodnie z którym "przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".

Skarga jest niezasadna.

Dla przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie ma art. 4 ust. 15 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1314 ze zm.; dalej "u.p.p.u.") mówiący, że organ który orzekał o przekształceniu i udzieleniu bonifikaty, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie, po jej waloryzacji, jeżeli osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przed upływem pięciu lat licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Nie dotyczy to zbycia na rzecz osoby bliskiej w rozumieniu art. 4 pkt 13 ustawy

o gospodarce nieruchomościami, spółdzielni mieszkaniowej w przypadku ustanowienia odrębnej własności na rzecz członków oraz właścicieli lokali, którym przekształcono udział w prawie użytkowania wieczystego w prawo własności.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach organ może odstąpić od żądania zwrotu bonifikaty za zgodą odpowiednio: wojewody, rady lub sejmiku.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że organ I instancji decyzją z [...] stycznia 2012 r. orzekł o przekształceniu na rzecz skarżącego prawa użytkowania wieczystego ˝ części przedmiotowej nieruchomości w prawo własności. Należna opłata wyniosła [...] zł, to jest po [...] zł dla każdego udziału, a po ustaleniu

50% bonifikaty – po [...] zł dla każdego udziału. W decyzji o przekształceniu wskazano, że zgodnie z art. 4 ust. 5 i 6 ustawy organ żąda zwrotu bonifikaty jeżeli osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż te które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Podstawą uzasadniającą udzielenie bonifikaty było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na cele mieszkaniowe.

W sprawie należy mieć również na uwadze, że żądanie zwrotu bonifikaty jest obligatoryjne i nie zależy od uznania organu. Następuje ono w drodze decyzji administracyjnej.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że 30 kwietnia 2015 r. właściciele przedmiotowej nieruchomości wydzierżawili ją w całości na rzecz Pani K. K. na cele związane z prowadzeniem płatnego parkingu. Umowa została zawarta na czas oznaczony od 20 kwietnia 2015 r. do 15 września 2018 r. Następnie właściciele – za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika – pismem

z 30 kwietnia 2016 r. wypowiedzieli Pani K. K. umowę dzierżawy gruntu

z zachowaniem 14-dniowego okresu wypowiedzenia. Podstawą wypowiedzenia był sprzeciw Gminy wobec dalszego funkcjonowania parkingu na przedmiotowej działce.

W skardze strona podnosi, że w sprawie nie doszło w żadnym stopniu do zmiany przeznaczenia nieruchomości, a tym samym do wykorzystania jej na cele inne niż mieszkaniowe. Skarżący wskazał m.in., że tylko sprzedaż gruntu lub jego komercyjne zabudowanie – niezgodne z przeznaczeniem nieruchomości – stanowiłoby realną formę zdyskontowania udzielonej pomocy publicznej uzasadniającą decyzję o żądaniu zwrotu równowartości udzielonej bonifikaty. Odnosząc się do § 1 Uchwały Rady Miejskiej w M. Nr [...] z 5 lutego 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowi, który stanowi, że wyraża się zgodę na udzielenie 50% bonifikaty od opłaty

z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wykorzystywanych lub przeznaczonych na cele mieszkaniowe, skarżący podkreślił, że ww. uchwała dopuszczała udzielenie bonifikaty nie tylko

w stosunku do nieruchomości już zabudowanych ale również do nieruchomości niezabudowanych, to jest dopiero przeznaczonych na cele mieszkaniowe. W ocenie skarżącego nieprawidłowe jest rozpatrywanie przesłanki "wykorzystania nieruchomości" w sposób, który nie uwzględnia rodzaju danej nieruchomości. Zdaniem skarżącego, przy nieruchomości zabudowanej, sposób wykorzystania nieruchomości gruntowej jest pochodną wykorzystywania budynku, którym działka jest zabudowana, natomiast w odniesieniu do nieruchomości niezabudowanej – sposób wykorzystania jest zdeterminowany jej przeznaczeniem i zgodnością realizowanej na niej zabudowy z tym przeznaczeniem. Tym samym, w ocenie skarżącego, w odniesieniu do nieruchomości niezabudowanej znaczenie wyrażenia "na cele" oznacza stan, do osiągnięcia którego się dąży, a który jeszcze nie istnieje lub nie został zrealizowany. Skarżący zaznaczył, że w toku postępowania przedstawił koncepcję ekonomiczną osiedla zabudowy jednorodzinnej na przedmiotowym gruncie wskazując swoje zamierzenia inwestycyjne wobec nieruchomości, a jednocześnie podtrzymując, że nie uległy one zmianie.

Skarżący twierdzi nadto w uzasadnieniu skargi, że pozostawał w dobrej wierze co do dopuszczalności funkcjonowania zawartej przez niego umowy dzierżawy i pełnej aprobaty dla działania parkingu ze strony Gminy. Przekonania skarżącego zostały wywiedzione na podstawie następujących po sobie, poniższych okoliczności. K. K. zwróciła się do Gminy wnioskiem z dnia 24 września 2015 r.

o dalszą dzierżawę działki gminnej z przeznaczeniem w części usług parkingowych, która sąsiaduje z działką skarżącego. W piśmie tym wskazała, że część terenu działki gminnej będzie stanowił wjazd na urządzony już parking na sąsiedniej działce (skarżącego). Do zawarcia umowy dzierżawy działki gminnej na cele usług parkingowych pomiędzy Gminą a K. K. doszło w dniu 8 czerwca 2015 r. W umowie zawarto zapis wskazujący, że "postawienie na dzierżawionym lub przyległym gruncie obiektów lub rządzeń bez zgody Wydzierżawiającego spowoduje rozwiązanie umowy dzierżawy bez wypowiedzenia". Zdaniem skarżącego, miał on pełne podstawy do przyjęcia, że Gmina przyjęła do wiadomości zamiar prowadzenia działalności usług parkingowych na obu działkach, w tym na działce, której współwłaścicielem jest skarżący.

Odnosząc się do powyższego, analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy dokumentów doprowadziła sąd do przekonania, iż decyzje wydane w tej sprawie przez organy nie naruszają prawa, a postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Stan faktyczny wskazuje, że skarżący wraz ze współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczy przedmiotowa bonifikata podjęli decyzję o czasowym jej wydzierżawieniu, bazując na bezpodstawnym przekonaniu, że Gmina przyjęła do wiadomości zamiar prowadzenia działalności usług parkingowych również na ich działce. Skarżący w sposób dorozumiany, nie poparty racjonalną argumentacją, dokonał interpretacji zapisów umowy zawartej pomiędzy Panią K. K.

a Gminą, wywodząc z niej korzystne dla siebie skutki prawne.

Gmina takim działaniom właścicieli się nie sprzeciwiała i sprzeciwić się nie mogła, albowiem byłaby to ingerencja w sposób wykonywania prawa własności. Ingerencji tej nie uzasadniało również to, że działanie właścicieli groziło zwrotem bonifikaty. To właściciele działki oprócz jej racjonalnego wykorzystywania nie powinni byli tracić z pola widzenia ulgi, jakiej im udzielono przy dokonywaniu przekształcenia oraz konsekwencji związanych z naruszeniem zasad jej udzielenia. Skoro zadecydowali o takim sposobie realizacji prawa własności, to należy przyjąć, że liczyli się z konsekwencjami co do utraty bonifikaty z tytułu przekształcenia.

W sprawie nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego, że wyrażenie "wykorzystanie na cele" oznacza stan, do osiągnięcia którego się dąży, a który jeszcze nie istnieje lub nie został zrealizowany, a tym samym wywodząc, że sposób wykorzystania nieruchomości niezabudowanej jest zdeterminowany jej przeznaczeniem i zgodnością realizowanej na niej zabudowy (w wypadku skarżącego zakładana koncepcja ekonomicznej zabudowy jednorodzinnej). W podniesionych zarzutach skarżący podnosi, że liczy się ostateczny cel, na jaki zostanie wykorzystana nieruchomość, a nie cel doraźny, przejściowy.

W odniesieniu do powyższego tutejszy sąd zauważa, że z treści art. 4 ust. 15 u.p.p.u. wynika, że przez pięć lat od momentu przekształcenia osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jeżeli chce zachować prawo do przyznanej bonifikaty, winna wykorzystywać tą nieruchomość na cel wynikający z decyzji o przekształceniu. Po upływie wskazanego okresu pięciu lat osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, może przedmiotową nieruchomość zbyć lub przeznaczyć ją na zupełnie inny cel niż wskazany w decyzji o przekształceniu, bez konieczności zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. W sprawie bez znaczenia pozostaje zatem, że skarżący przedkładał w trakcie prowadzonego postępowania dokumenty zakładające koncepcję ekonomiczną osiedla zabudowy jednorodzinnej, ponieważ po 5 latach od momentu przekształcenia, wcale realizacją tej koncepcji nie będzie związany. Co więcej, po pięciu latach od momentu przekształcenia skarżący może przedmiotową nieruchomość wykorzystywać na jakkolwiek inny cel, w tym na parking. Jednakże do upływu 5-letniego okresu od momentu przekształcenia, skarżący – chcąc zachować prawo do bonifikaty – winien wykorzystywać przedmiotową nieruchomość tylko na cele, które stanowią podstawę udzielenia bonifikaty, ewentualnie nie wykorzystywać jej w żaden sposób, tak jak to czynił przez pierwsze 3 lata od momentu przekształcenia. Słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, że oddanie nieruchomości w trzyletnią dzierżawę (wypowiedzianą po roku) w celu prowadzenia parkingu, w okresie pięcioletniego okresu od przekształcenia, wyczerpuje znamiona dyspozycji art. 4 ust. 15 u.p.p.u., a w konsekwencji koniecznością zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. Zważywszy na wskazane okoliczności, sąd nie podzielił zarzutów skarżącego naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. Analiza akt sprawy potwierdza, że organy podjęły w niniejszej sprawie wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przeprowadzona przez organy ocena zebranego, a następnie uzupełnionego, materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, a przyjęte stanowisko zostało należycie uzasadnione poprzez wskazanie dowodów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcia oraz przyczyn, dla których organy nie podzieliły argumentacji skarżącego. Organy wyjaśniły również podstawę prawną wydanych decyzji. Podobnie, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie budzi żadnych zastrzeżeń w kontekście wymagań wynikających z art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Zawiera ono bowiem część faktyczną, jaki prawną oraz pozwala rozpoznać motywy, którymi kierował się organ. Nie ma również podstaw do stwierdzenia naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Sama tylko okoliczność, że organy administracji negatywnie dla skarżącego rozstrzygnęły sprawę nie wystarcza do uznania, że naruszono art. 8 k.p.a.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. Nie naruszono bowiem art. 9 i 11 k.p.a., bowiem organy należycie i wyczerpująco informowały stronę

o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw

i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.