Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1539/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant aplikant radcowski Łukasz Sujak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2011r. sprawy ze skargi J. J. na uchwałę Rady Gminy Lutomiersk z dnia 13 lipca 2010r. nr LI/360/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

Rada Gminy Lutomiersk w dniu 13 lipca 2010 roku podjęła uchwałę nr LI/360/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębie geodezyjnym Lutomiersk w Gminie Lutomiersk.

Podstawę prawną owej uchwały stanowiły: art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2004 roku, Nr 80, poz. 717 ze zm.), w związku z uchwałą Rady Gminy Lutomiersk z dnia 3 marca 2008 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębie geodezyjnym Lutomiersk i uchwałą tegoż organu z dnia 9 marca 2010 roku, nr XLV/318/10 zmieniającą w/w uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla wskazanych obszarów.

Pismem, które wpłynęło do Urzędu Gminy w Lutomiersku w dniu 1 października 2010 roku J. J., działając na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę Gminy Lutomiersk do usunięcia naruszenia prawa dokonanego wskazaną powyżej uchwałą.

W uzasadnieniu wezwania wyjaśnił, że inwestycja w postaci oczyszczalni ścieków zaplanowana została na działce nr [...], znajdującej się w sąsiedztwie prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego. Inwestycja ta w znacznym stopniu obniży wartość nieruchomości należącej do wzywającego. Ograniczy ona również możliwość dalszego prowadzenia produkcji rolnej, tj. produkcji mleka z certyfikatem jakości. Dodatkowym wskazał, że oczyszczalnia ścieków emituje do środowiska gazy, co uniemożliwi mu normalne korzystanie z w/w nieruchomości, zatem budowa jej jest ingerencją w prawo własności wzywającego i narusza zakaz zawarty w art. 5 kodeksu cywilnego, w myśl którego nikt nie może czynić ze swego prawa użytku, jeśli jest to sprzeczne ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

W dalszej kolejności pismem złożonym w siedzibie organu w dniu 29 listopada 2010 roku J. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchwałę Rady Gminy Lutomiersk z dnia 13 lipca 2010 roku nr LI/360/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębie geodezyjnym Lutomiersk w Gminie Lutomiersk.

Skarżący wskazał, iż wnosi o uchylenie w/w uchwały w części dotyczącej budowy oczyszczalni ścieków na działce nr [...], znajdującej się w obwodzie geodezyjnym [...], w gminie L., podtrzymując zarzuty sformułowane w treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Lutomiersk wniosła o oddalenie skargi, wyjaśniając, że zarzuty podniesione w skardze są bezprzedmiotowe, bowiem na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości L. nie jest planowana oczyszczalnia ścieków, a działka ta jest nadto położona w obrębie [...] gminy L., który nie jest objęty opracowaniem zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sporna oczyszczalnia ścieków została przewidziana na działce oznaczonej nr 167, która znajduje się w zupełnie w innym rejonie Gminy i jest oddalona około 2 kilometry od nieruchomości skarżącego.

Dalej organ wyjaśnił, że zaskarżone uchwała była już badana przez Wojewodę pod względem zgodności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., Nr 164, poz. 1587), a organ nadzoru nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w trybie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w związku z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 22 marca 2011 roku J. J. oświadczył, że w 2009 roku powziął wiadomość, o tym że oczyszczalnia planowana jest na działce nr [...], a natomiast na działce 167 miała zostać zlokalizowana przepompowania do Konstantynowa. Wyjaśnił także, iż nie sprawdzał zapisów zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, przede wszystkim dlatego, że skarżący nie wykazał, aby uchwała Rady Gminy Lutomiersk naruszała jego indywidualny interes prawny, nie udowodnił legitymacji do skutecznego zaskarżenia uchwały nr LI/360/10 w sprawie.

Skarga została wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, stosownie do którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

J. J., pismem które wpłynęło do Urzędu Gminy w Lutomiersku w dniu 1 października 2010 roku, wezwał Radę Gminy Lutomiersk do usunięcia naruszenia prawa, wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. J. złożył w dniu 29 listopada 2010 roku, zatem należało uznać, że skarga została wniesiona, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego, w terminie przewidzianym dyspozycją art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie badając legitymację procesową skarżącego, należało ustalić, czy i w jaki sposób naruszono jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Redakcja art. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym wskazuje, że wniesienie skargi na uchwałę rady gminy nie jest uprawnieniem nieograniczonym. Skargę może wnieść tylko osoba, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Tezę taką postawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2004 roku, w sprawie o sygn. akt OSK 476/04 (ONSA i WSA 2005/1/2), w którym stwierdził, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Pojmowany jest on jako istnienie związku miedzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Legitymację do wniesienia skargi stanowi naruszenie własnego interesu prawnego skarżącego i stąd musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Sama ewentualna sprzeczność z prawem uchwały nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.

Pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w prawie, jednakże powszechnie zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się, że interes prawny wynika z normy prawa materialnego (przy czym niekoniecznie musi to być norma prawa administracyjnego), z której płyną określone uprawnienia lub obowiązki. (zob. wyroki: NSA z dnia 9 czerwca 1995 roku, w sprawie o sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125; z dnia 3 czerwca 1996 roku, w sprawie o sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997/2/89). W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym pojęcia interesu prawnego wyrażany jest pogląd, że legitymację do wniesienia skargi daje naruszenie interesu prawnego, a nie faktycznego.

W niniejszej sprawie J. J. nie wykazał, aby zaskarżona uchwała naruszała jego interes prawny lub uprawnienie rozumiane w opisany wyżej sposób. Przede wszystkim wskazać należy, że działka oznaczona numerem [...], na której wedle błędnych ustaleń skarżącego planowana jest sporna oczyszczalnia ścieków nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego przedmiotem niniejszej skargi. Zatem już ten fakt przesądza, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego J. J., bowiem jej ustalenia nie obejmują wskazanej przez skarżącego działki oznaczonej numerem [...].

Ponadto z zapisów § 37 zaskarżonej uchwały wynika, że pod sporną oczyszczalnię ścieków przeznaczono tereny oznaczone na rysunku planu symbolem K, obejmujące działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym 167. Owa działka znajdują się w odległości około 2 km od nieruchomości skarżącego. Dodatkowo jest od niej oddzielona terenami rolnymi, łąkami i zabudową mieszkaniową. Wobec tego, w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, by zaskarżoną uchwałą został naruszony jego interes prawny.

Mając na uwadze argumentację przestawioną w niniejszym uzasadnieniu należy stwierdzić, że brak wykazania naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia wobec skarżącego uzasadniał przeprowadzenie w tym zakresie merytorycznego postępowania Sądu, aczkolwiek obejmującego tylko ten aspekt sprawy i czyni to w tej sprawie bezzasadne orzekanie o zgodności z prawem zaskarżonej uchwały.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

a.tp.