Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SAB/Gd 11/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 1, art. 36 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 września 2015 r. skargi "A" spółki z o.o. w M. na bezczynność Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. oddala skargę.


UZASADNIENIE

A Spółka z o.o. w M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a.

poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy a także naruszenie art. 12 K.p.a. polegające na opieszałym prowadzeniu postępowania oraz wniosła

o zobowiązanie organu, który dopuścił się przewlekłości, do wydania rozstrzygnięcia w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi. Wniosła ponadto

o dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga oraz stwierdzenie, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce

z rażącym naruszeniem prawa, a ponadto ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz zobowiązanie Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Wniosła również o wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) – dalej określanej jako "p.p.s.a." - w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy a także o zasądzenie kosztów postępowania

na rzecz skarżącej.

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania Spółka wyjaśniła,

że w dniu 11 grudnia 2013 r. złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej

w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013. W ocenie skarżącej złożony wniosek zawierał wszystkie dane, o których mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 r. (Dz. U. Nr 81 poz. 550). Organ, pomimo prawidłowo złożonego wniosku oraz upływu 60-dniowego terminu nie wydał decyzji w sprawie. Termin do załatwienia sprawy upływał, zdaniem strony skarżącej, w dniu 10 lutego 2014 r. Do czasu upływu powyższego terminu organ nie podjął żadnej czynności w sprawie.

W dniu 12 lutego 2014 r. skarżąca Spółka otrzymała pisemne zawiadomienie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR datowane na dzień 10 lutego 2014 r., z informacją, że sprawa nie może zostać załatwiona w ustawowym terminie

z powodu konieczności przeprowadzenia dodatkowej analizy formalno-prawnej przepisów przejściowych w zakresie podejmowania przez Państwo członkowskie nowych zobowiązań finansowych.

Następnie, w dniu 14 kwietnia 2014 r. organ przesłał skarżącemu kolejne zawiadomienie datowane na dzień 10 kwietnia 2014 r. informujące o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie ustawowym.

Skarżąca podniosła, że pierwszą merytoryczną czynnością organu wykonaną w sprawie było wezwanie z dnia 15 maja 2014 r. (doręczone w dniu 19 maja 2014 r.) do złożenia wyjaśnień. Spółka podkreśliła, że czynność ta została dokonana

po upływie 155 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Pismem z dnia 22 maja 2014 r., skarżąca udzieliła żądanych wyjaśnień.

W dniu 29 maja 2014 r. organ wezwał skarżącą do złożenia dalszych wyjaśnień. Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 16 czerwca 2014 r. Skarżąca pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. (doręczonym Spółce w dniu 1 lipca 2014 r.) Dyrektor Oddziału ARiMR na podstawie art. 97 § 1 K.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie powołując się na fakt, że wydanie decyzji w sprawie zależy od rozstrzygnięcia przez Marszałka Województwa zagadnienia wstępnego, czy skarżący w chwili rejestracji A spełniał warunki wpisu do rejestru grup, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o Grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw i § 1 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej

oraz minimalnej liczby członków Grupy producentów rolnych (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 642).

Spółka wyjaśniła, że pomimo upływu kolejnych 7 miesięcy nie otrzymała żadnej informacji co do podjęcia postępowania w sprawie. W związku z powyższym w dniu 2 lutego 2015 r. wystąpiła do Dyrektora Oddziału ARiMR

z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania z uwagi na brak podstaw uzasadniających powstrzymywanie się przez organ z rozpoznaniem sprawy

i wydaniem decyzji.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r. Dyrektor Oddziału ARiMR odmówił podjęcia zawieszonego postępowania.

Następnie, w dniu 4 marca 2015 r., skarżąca złożyła zażalenie na przewlekłe prowadzenie sprawy do organu wyższego stopnia, którym w przedmiotowej sprawie jest Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Z informacji uzyskanych przez skarżącą powyższe zażalenie wpłynęło

do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 17 marca 2015 r. Do dnia wniesienia niniejszej skargi zażalenie nie zostało rozpoznane.

W ocenie skarżącej Dyrektor ARiMR nie rozpoznał sprawy w terminie określonym w § 4 wskazanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z dnia 20 kwietnia 2007 r. oraz dopuścił się rażącej przewlekłości w prowadzeniu postępowania w sprawie. O powyższym świadczy fakt, że organ dokonał pierwszej czynności w sprawie po upływie 155 dni od dnia złożenia wniosku. Zdaniem skarżącej pisma z dnia 10 lutego 2014 r. i 10 kwietnia 2014 r. informujące o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie, nie mogły skutecznie doprowadzić

do wydłużenia 60-dniowego terminu rozpoznania sprawy, gdyż nie zachodziły żadne przesłanki uzasadniające takie przedłużenie.

W ocenie Spółki w niniejszej sprawie nie zachodzą również podstawy

do zawieszenia postępowania. Do wniosku o przyznanie pomocy finansowej skarżący załączył, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. wymagane zaświadczenie Marszałka potwierdzające wpis skarżącego do rejestru grup. Skoro na dzień składania wniosku, jak również na dzień wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, skarżący dysponował ostateczną decyzją Marszałka Województwa z dnia 9 grudnia 2013 r. o wpisie

do rejestru grup, organ powinien był niezwłocznie wydać decyzję w sprawie.

W sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja administracyjna stwierdzająca fakt spełniania przez skarżącego warunków wpisu do rejestru grup,

nie było żadnych podstaw, aby organ zawieszał postępowanie w sprawie

z powołaniem się na konieczność rozstrzygnięcia przez Marszałka Województwa zagadnienia wstępnego, czy skarżący w chwili rejestracji A spełniała warunki wpisu do rejestru grup. Powyższa decyzja potwierdza, że skarżący spełnia warunki złożenia wniosku, dalsze bezzasadne powstrzymywanie się

przez organ z wykonaniem jakichkolwiek czynności w sprawie przez wiele miesięcy po upływie powyższego terminu, bezpodstawne zawieszenie postępowania

w sprawie oraz odmowa jego podjęcia, uzasadniają zarzut rażącej przewlekłości

w prowadzeniu postępowania przez Dyrektora Oddziału ARiMR.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W ocenie organu brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Organ wyjaśnił,

że wbrew twierdzeniom skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzi przewlekłość postępowania. Wniosek o przyznanie pomocy finansowej został złożony w dniu 11 grudnia 2013 r. Pismami z dnia 10 lutego 2014 r. oraz 10 kwietnia 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. poinformował A o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej wskazując dzień 30 czerwca 2014 r. jako termin załatwienia sprawy. Następnie, w dniach 15 maja 2014 r. oraz 29 maja 2014r., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wystosował do A wezwanie do założenia wyjaśnień. Z wyjaśnień złożonych przez A wynikało, że na dzień założenia spółki oraz wystąpienia do Marszałka Województwa z wnioskiem o wpis A do rejestru, 3 członków A

nie prowadziło produkcji brojlerów. W związku z powyższym, pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR zwrócił się

do Marszałka Województwa z wnioskiem o weryfikację spełnienia

przez A warunków wpisu do rejestru na podstawie art. 3 ust.1 pkt 1 w zw. z art 6 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Następnie, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r., Dyrektor zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wniosku A o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "grupy producentów rolnych" objętej PROW na lata 2007-2013 z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia przez Marszałka Województwa zagadnienia wstępnego polegającego na ustaleniu spełnienia

przez A warunków wpisu do rejestru grup producentów rolnych. Na powyższe postanowienie skarżący nie wniósł zażalenia. W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania wskazując, że do dnia wydania wskazanego postanowienia Marszałek Województwa nie rozstrzygnął zagadnienie wstępnego stanowiącego podstawę zawieszenia przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR postępowania w sprawie wniosku A o przyznanie pomocy finansowej.

W ocenie organu powyższe wskazuje, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało prowadzone prawidłowo, bez zbędnej zwłoki i opieszałości. W sprawie zachodziła potrzeba zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia przez Marszałka Województwa zagadnienia wstępnego polegającego na ustaleniu spełnienia przez A warunków wpisu do rejestru grup producentów rolnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przedmiotem sprawy jest skarga wniesiona 21 kwietnia 2015 r. na podstawie art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na przewlekłe działanie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa, w związku z toczącym się na wniosek skarżącego postępowaniem w sprawie przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

nie określają, na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania", o którym mowa w art. 3 § 2 tej ustawy, jak i na czym polega "bezczynność organu", wymieniona w tym przepisie. Przyjmuje się w literaturze, że "przewlekłe prowadzenie postępowania" dotyczyć będzie okresu do upływu terminu załatwienia sprawy. Przepisy ustaw regulujących postępowanie administracyjne ustalają z reguły krótkie terminy załatwienia sprawy, w związku z czym przewlekłe prowadzenie postępowania wystąpi z reguły wówczas, gdy organ nie załatwi sprawy w terminie, nie pozostając równocześnie w bezczynności. Najczęściej będą to przypadki nieuzasadnionego korzystania z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. "Bezczynność organu" zachodzi natomiast wówczas,

gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (tak: A. Kabat, komentarz do art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter,

B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Lex, 2013).

Z przewlekłością postępowania, która narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż było to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych

i prawnych, będących istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok WSA

we Wrocławiu z 16 stycznia 2015 r., sygn. akt III SAB/Wr 9/14).

Przystępując do rozważań prawnych Sąd rozpoznający sprawę uznał

za dopuszczalną wniesioną skargę na przewlekłe prowadzenia postępowania. Mieści się ona bowiem dyspozycji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zgodnie z którą zakres przedmiotowy skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Chodzi o przypadki, kiedy organ administracji publicznej jest obowiązany do wydania określonego aktu administracyjnego lub dokonania czynności, lecz obowiązku tego nie wykonuje

w ustawowym terminie. Celem skargi na przewlekle postępowanie jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Skarżący wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. Wniesienie skargi poprzedzone zostało wniesieniem środka zaskarżenia do organu wyższego stopnia. Należy wskazać, że w przypadku wnoszonej do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu czy przewlekle prowadzenie postępowania strona nie jest związana żadnymi terminami do jej wniesienia.

W opisanej sytuacji Sąd rozpatruje skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga tego rodzaju ma służyć ochronie obywatela przed opieszałością władzy.

Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania w celu weryfikacji zarzutu przewlekłości postępowania wymaga uwzględnienia stanu indywidualnej sprawy.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy opatrzony datą 8 grudnia 2013 r. został zgłoszony w dniu 11 grudnia 2013 r., co jest okolicznością bezsporną. Ustawowy termin rozstrzygnięcia wniosku (30 dni) upływał po zakończeniu 2013 r. Należy zwrócić uwagę, że wniosek o przyznanie pomocy finansowej dotyczył Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W świetle powyższego istotna wątpliwość prawna dotycząca możliwości podejmowania przez ARiMR zobowiązań finansowych w 2014 r. w ramach tego programu wymagała wyjaśnienia z zakresie zgodności ze stanowiskiem Komisji Europejskiej (kserokopie pism – karta 21 i 22

akt administracyjnych).

Jednocześnie organ dostrzegł konieczność wyjaśnienia okoliczności istotnej związanej z powołaniem "Grupy producentów rolnych". W wezwaniu do złożenia wyjaśnień (pismo karta 17 akt administracyjnych) wskazano przesłanki wątpliwości wywodzonych z powołania A przez A. B. osobę z nim spokrewnioną oraz pozostałych członków A, którzy dotychczas nie prowadzili tego typu działalności. Dodatkowo wskazano konieczność uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez dołączenie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii

w K. zawierający prawidłowe wskazanie numeru identyfikacyjnego wnioskodawcy. Z tych przyczyn, wobec informacji o nieprowadzeniu działalności produkcyjnej przez trzech członków A, w ocenie Sądu uprawnione było ponowne wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie umów wyceny obiektów, w których beneficjenci prowadzą lub zamierzają prowadzić działalność.

W sprawie organ podejmował czynności zmierzające do wyjaśnienia okoliczności istotnych w celu zakończenia postępowania. Zasadnie wskazano konieczność przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku (art. 36 § 1 K.p.a.).

W wyniku czynności podjętych przez organ uzyskane zostały informacje, które uzasadniały zwrócenie się do Marszałka Województwa z wnioskiem

o weryfikację spełnienia przez A warunków wpisu do rejestru na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o Ach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 ze zm.).

Z treści pisma Marszałka Województwa z 29 stycznia 2015 r. wynika, że postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. Marszałek Województwa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia spełnienia przez A B. Sp. z o. o. M. 10 warunków wpisu A do rejestru grup producentów (k. 110 akt administracyjnych).

Należy odnotować, że postępowanie którego dotyczy skarga na przewlekłość, zostało zawieszone postanowieniem z 25 czerwca 2014 r. Strona nie skorzystała

z prawa wniesienia zażalenia. W dniu 5 lutego 2015 r. strona skarżąca wniosła

o podjęcie zawieszonego postępowania.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r. organ pierwszej instancji odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. Po rozpoznaniu zażalenia Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (kopia k. 164 akt). Sąd z urzędu ustalił, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. V SA/Wa 2764/15 została zarejestrowana skarga A B. sp. z o.o. w M. na powyższe postanowienie.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie podejmowane były czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie. Przekonanie strony, że fakt złożenia wniosku i wyjaśnień dotyczących okoliczności sprawy jest wystarczający w zakresie postępowania ze skutkiem pozytywnym dla strony jest nieuzasadnione. Podkreślić należy, że w interesie strony skarżącej organ weryfikował stanowisko prawne Komisji Europejskiej co do możliwości dysponowania w 2014 r. środkami formalnie związanymi z programem dofinansowania na lata 2007-2013. Podjęte przez organ czynności doprowadziły do wznowienia postępowania przez organ rejestrowy. Rozstrzygnięcie uprawnienia do rejestracji producentów jako A warunkuje kolejne czynności procesowe.

W postępowaniu ze skargi na przewlekłość postępowania nie może być przedmiotem oceny postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.

Nie każde niedotrzymanie terminu wyznaczonego ustawą na załatwienie sprawy jest równoznaczne z bezczynnością organu. Nie można pominąć charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (por. wyrok NSA z 18 marca 2015 r.,

sygn. I OSK 585/15).

W postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także

czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące

w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA we Wrocławiu

z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14).

W niniejszej sprawie organ podejmował czynności rzeczywiste, uzasadnione stanem prawnym i faktycznym, zatem w ocenie Sądu nie zachodzą podstawy

do stwierdzenia przewlekłości postępowania.

W drodze skargi na bezczynność organu nie można zwalczać postanowienia

o zawieszeniu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 16 lipca 2014 r., sygn. I SAB/Sz 7/14).

W ocenie Sądu, okoliczność zawieszenia postępowania, uwarunkowana koniecznością ustalenia (w odrębnym postępowaniu), czy zostały spełnione ustawowe przesłanki wpisu do ewidencji grupy producentów przez skarżącą Spółkę, a zatem koniecznością ustalenia istnienia warunku niezbędnego do przyznania płatności, nie jest obojętna dla oceny zachowania organu co do zarzucanej

mu skargą przewlekłości. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze

na przewlekłość organu w prowadzeniu postępowania, zdaniem Sądu, w stanie przewlekłości organ nie pozostawał, gdyż ustalenie prawidłowości wpisu skarżącej Spółki do ewidencji producentów oraz numeru identyfikacyjnego, wobec zaistniałych w tym względzie w toku postępowania wątpliwości, stanowi element konieczny

w przedmiocie merytorycznego rozstrzygnięcia co do przyznania płatności.

W kontekście przywołanych wyżej okoliczności prawnych sprawy, zwłaszcza wyżej przywołanych przepisów szczególnych, nie sposób nie zwrócić uwagi i na ten aspekt rozpatrywanego zagadnienia, który powiązać należy z wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej i wynikającym z niej obowiązkiem organu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

oraz załatwienia sprawy. Zasada ta, ma również istotne znaczenie dla oceny zgodności z prawem działania organu administracji publicznej.

Przepisy unijne nakładają na państwa członkowskie szereg obowiązków. Przywołać w tym miejscu należy art. 20 Rozporządzenia Rady (WE) 73/2009, zgodnie z którym państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowalności do pomocy. W tym celu państwa członkowskie sporządzają próbę kontrolną zawierającą listę gospodarstw rolnych. Państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu. Natomiast w myśl art. 28

ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, dotyczącego obowiązkowych kontroli dla programów rolnośrodowiskowych, kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrywanie za pomocą narzędzi informatycznych, w tym kontroli krzyżowych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2009 roku,

sygn. akt II GSK 882/08, podkreślił, że obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy nie może naruszać obowiązków spoczywających na organie z mocy innych przepisów. Do takich obowiązków należy przeprowadzenie przez kierownika biura powiatowego kontroli wynikających z wyżej wskazanych przepisów rozporządzeń unijnych, które wykonywane są w oparciu o system prowadzony zgodnie

z ww. ustawą o krajowym systemie ewidencji w związku z przepisami rozdziału IV Rozporządzenia Rady (WE) 73/2009. A zatem, nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ dysponował w sprawie wszystkimi niezbędnymi dokumentami, zobowiązany był bowiem zweryfikować złożony wniosek wraz załączonymi dokumentami, stosownie z procedurami przewidzianymi odrębnymi przepisami. Przywołać przy tym należy orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.12.2010 r., sygn. akt II GPP5/10, w którym Sąd stwierdził, że: "(...) z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy nastąpiło naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwało dłużej,

niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy".

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, całokształt okoliczności faktycznych i prawnych występujących w rozpoznawanej sprawie wskazuje,

że nie doszło do stanu przewlekłości postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.