Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 237/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1, art. 11, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Agnieszka Olesińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K.U. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] marca 2021 r., [...] Oddział w T. utrzymał w mocy decyzje [...] Oddział w T. z dnia [...] lipca 2020 r., [...] [...], odmawiające K. U. (Skarżący) prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe i ubezpieczenie zdrowotne odpowiednio za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020 r. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja dotycząca maja 2020 r.

W uzasadnieniu organ podał, że Skarżący nie przesłał do [...] czerwca 2020 r. dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. Składając w dniu [...] stycznia 2019 r. do organu dokumenty [...] od dnia [...] stycznia 2019 r. Skarżący zgłosił się do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej pod nazwą [...] Jako kod tytułu ubezpieczenia podał 05 90, co wskazywało na wolę korzystania z instytucji tzw. "małego [...] plus", przewidzianej w art. 18a ust. 1 ustawy o sus. W związku z powyższym, wobec złożenia stosownej deklaracji rozliczeniowej za styczeń 2019 r., przez cały rok 2019 Skarżący korzystał ze zwolnienia z obowiązku składania dokumentów rozliczeniowych, przewidzianego w art. 47 ust. 2g ustawy o sus. W dniu [...] lutego 2020 r. doszło do zmiany przepisów dotyczących ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku "małego [...] plus", tj. art. 18c ustawy o sus. W konsekwencji, w wyniku zmiany przepisów od dnia [...] lutego 2020 r., płatników korzystających z "małego [...] plus" obowiązywały w 2020 r. dwie podstawy wymiaru składek, tj. za styczeń 2020 r., podstawa ustalona na dotychczasowych zasadach – uzależniona od przychodu i za okres luty-grudzień 2020 r., podstawa ustalona na nowych zasadach – uzależniona od dochodu. Wobec tego, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, tj. ustawy z dnia 12 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 2550; wejście w życie 1 lutego 2020 r. ), na płatników korzystających z "małego [...] plus" nałożono obowiązek przedłożenia dwóch rodzajów dokumentów, tj. wraz z deklaracją rozliczeniową za styczeń 2020 r. należało przedłożyć informacje pozwalające ustalić przychód na dotychczasowych zasadach (zgodnie z dotychczasowym brzmieniem art. 18c ust. 9 ustawy o sus), natomiast wraz z deklaracją rozliczeniową za luty 2020 r. należało przedłożyć dokumenty pozwalające ustalić dochód na nowych zasadach (zgodnie z nowym brzmieniem art. 18c ust. 9 ustawy o sus). Dokumenty te należało przedłożyć w terminie przewidzianym w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o sus, tj. dokumenty za styczeń do dnia [...] lutego 2020 r., natomiast dokumenty za luty do dnia [...] marca 2020 r.

Organ podał, że w konsekwencji, na skutek zmiany przepisów, w roku 2020 przedłożenie dokumentów rozliczeniowych za styczeń 2020 r. nie mogło skutkować zwolnieniem ze składania takich dokumentów za kolejne miesiące, przewidzianym w art. 47 ust. 2g ustawy o sus. Podstawa wymiaru składek za styczeń 2020 r. dotyczyła bowiem wyłącznie tego miesiąca. W roku 2020 zwolnienie z obowiązku przedłożenia dokumentów rozliczeniowych aktualizowało się dopiero po złożeniu takich dokumentów za luty 2020 r.

W związku z powyższym, do dnia [...] marca 2020 r. Skarżący zobowiązany był złożyć deklarację rozliczeniową za miesiąc luty 2020 r. oraz przekazać informacje wymienione w art. 18c ust. 9 ustawy o sus w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] lutego 2020 r., tj. informacje o zastosowanych formach opodatkowania obowiązujących go w poprzednim roku kalendarzowym, o rocznym przychodzie z pozarolniczej działalności gospodarczej i rocznym dochodzie z tej działalności uzyskanych w poprzednim roku kalendarzowym, w tym o przychodzie i dochodzie uzyskanych w okresie obowiązywania danej formy opodatkowania, oraz o podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ustalonej na dany rok kalendarzowy w deklaracji rozliczeniowej składanej za styczeń danego roku kalendarzowego lub za pierwszy miesiąc rozpoczęcia lub wznowienia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w danym roku kalendarzowym. Obowiązkiem Skarżącego jako płatnika korzystającego z "małego [...] plus", było bowiem wykazanie nowej podstawy wymiaru składek, obowiązującej od lutego do grudnia 2020 r., wyliczonej od średniomiesięcznego dochodu za 2019 r. (wraz z wysokością przychodu, dochodu i form opodatkowania). Skarżący do dnia 30 czerwca nie złożył żadnego z tych dokumentów. Dopiero w dniu [...] lipca 2020 r. złożył dokumenty rozliczeniowe oraz [...] z nową podstawą wymiaru składek za luty 2020 r. Przesłanie dokumentów rozliczeniowych nie później niż do 30 czerwca br., stanowi warunek zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. Mając więc na uwadze, że Skarżący złożył dokumenty rozliczeniowe dopiero w dniu [...] lipca 2020 r., a zarazem, że wobec nieprzedłożenia w terminie dokumentów rozliczeniowych za luty 2020 r., nie korzystał ze zwolnienia z obowiązku złożenia tych dokumentów za kolejne miesiące, w tym m.in. za maj 2020 r., organ uznał, że brak jest podstaw do zwolnienia Skarżącego z obowiązku opłacania składek za maj 2020 r.

W skardze do tut. Sądu Skarżący zaskarżył decyzje [...] Oddział w T. utrzymujące w mocy wcześniejsze decyzje [...] Oddział w T. z dnia [...].07.2020 r. odmawiające mu prawa do zwolnienia z opłacania składek na podstawie art. 31zq ust. 7 z dnia 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) w związku z art. 83 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 266, ze zm.) oraz właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazanego w w/w decyzjach [...] jako właściwego sądu do wystąpienia ze skargą na wcześniejsze decyzje [...] Oddział w T. z dnia [...].07.2020 r. W uzasadnieniu podał, że na jego wcześniejsze, wielokrotne zapytania (przed dn. [...].06.2020 r.) o braku decyzji zwalniających z opłacania składek za miesiące: marzec, kwiecień, maj 2020 r. w związku z COVID-19 nie otrzymał żadnych informacji – jakich dokumentów rozliczeniowych brakuje i dlaczego, zarówno w [...] jak i podczas jego osobistej wizyty oraz wizyt jego pełnomocnika – żony K. U. w Oddziale [...] w T. ani podczas rozmów telefonicznych z urzędnikami [...]. Wyjaśnienia, wywody i przytoczone przepisy dopiero na etapie formułowania uzasadnienia decyzji utrzymujących odmowę prawa do zwolnienia z opłacania składek w związku COVID-19 zamiast udzielenie tych informacji i wyjaśnień przez Oddział [...] w T. do dnia [...].06.2020 r., tj. na etapie postępowania i rozpatrywania moich wniosków jest nieudolną próbą utrzymania niekorzystnych dla niego decyzji i nieudolnym spełnieniem wskazań WSA w Bydgoszczy w uzasadnieniach wyroków, które przywołał. Wskazanie brakujących dokumentów i przywołanie przepisów przez urzędników [...] Oddział w T. przed ostatecznym terminem rozpatrywania wniosków do dnia [...].06.2020 r. skutkowałoby uzupełnieniem wniosków o brakujące dokumenty rozliczeniowe. Brak udzielenia tych informacji przed dniem [...].06.2020 r. w jego ocenie było celowym działaniem organu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podał, że zastosował się do wskazań zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 października 2020 r., sygn. 1 SA/Bd 489/20 i sygn. I SA/Bd 490/20, a także z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. I SA/Bd 491/20 i dokładnie wyjaśnił, z jakiego względu Skarżący nie korzystał ze zwolnienia z obowiązku złożenia dokumentów rozliczeniowych za miesiące marzec - maj 2020 r., co skutkowało koniecznością samodzielnego złożenia tych dokumentów. Wskazał, że przytoczył właściwe przepisy prawa i odniósł je do sytuacji Skarżącego. W tych okolicznościach, zarzut ignorowania przez organ w/w wyroków sądu jest w ocenie organu zupełnie chybiony. W dalszej kolejności podał, że z treści skargi wynika, iż przyczyna negatywnego załatwienia wniosku Skarżącego, a tym samym uzasadnienie zaskarżonych decyzji, jest dla Skarżącego w pełni zrozumiałe. Co więcej, Skarżący nie kwestionuje prawidłowości stanowiska organu w przedmiocie istnienia po jego stronie obowiązku samodzielnego złożenia dokumentów rozliczeniowych za sporny okres. Skarga nie zawiera bowiem żadnych zarzutów w tym przedmiocie. Skoro natomiast Skarżący zgadza się z argumentacją organu co do kwestii kluczowej dla rozstrzygnięcia o prawie do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, skarga w ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje odpowiadają prawu.

Pismem z dnia [...] maja 2021 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorstw zawiadomił tut. Sąd o wstąpieniu do postępowania oraz przedstawił własne stanowisko w sprawie. Rzecznik wskazał przede wszystkim na naruszenie przez organ art. 9 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawa o COVID"). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku umożliwiono Skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. skarżący wystąpił do [...] o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. [...] odmówił skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe oraz ubezpieczenie zdrowotne za marzec 2020 r., z tego powodu, że nie przesłał on dokumentów rozliczeniowych za marzec 2020 r. do dnia [...] czerwca 2020 r. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Zakład utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W wyniku wniesionej skargi, tut. Sąd wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 491/20 uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2020 r., wskazując na naruszenie art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku zauważono, że z treści powyższej decyzji nie wynika, z czego organ wywodzi obowiązek składania dokumentacji rozliczeniowej przez skarżącego, jak i nie podano w tym zakresie żadnej argumentacji. Organ uniemożliwił tym samym stronie poznanie toku rozumowania, utrudniając tym samym możliwość polemiki z jego twierdzeniami, a następnie możliwość zweryfikowania tego stanowiska przez sąd administracyjny. W wyroku (s. 4 uzasadnienia) podkreślono też, że skarżący powoływał się na okoliczność, iż on i jego żona kontaktowali się z pracownikami (podaje konkretne nazwisko), którzy mieli potwierdzić brak obowiązku składania dokumentacji. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ odniesie się do wszystkich zarzutów skarżącego w sposób umożliwiający poznanie mu, a następnie ewentualnie sądowi administracyjnemu, powodów nieuwzględnienia tychże zarzutów. Sąd stwierdził także, że przed wydaniem decyzji organ powinien umożliwić skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czyniąc tym samym zadość zasadzie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu powyższy przepis również nie został zrealizowany, a w związku z tym doszło do jego naruszenia.

W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle tej regulacji organ podatkowy orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż jest nimi związany. Związanie to oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Kontrola sądowa rozstrzygnięcia, wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowej decyzji. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12).

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] marca 2021 r. [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. odmawiającą skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe oraz ubezpieczenie zdrowotne za kwiecień 2020 r. Organ wyjaśnił, że w wyniku zmiany przepisów od dnia [...] lutego 2020 r., płatników korzystających z "małego [...] plus" (a zatem i skarżącego), obowiązywały w 2020 r. dwie podstawy wymiaru składek, tj. za styczeń 2020 r., podstawa ustalona na dotychczasowych zasadach - uzależniona od przychodu, oraz za okres luty-grudzień 2020 r., podstawa ustalona na nowych zasadach - uzależniona od dochodu. Wobec tego, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 2550), na płatników korzystających z "małego [...] plus" nałożono obowiązek przedłożenia dwóch rodzajów dokumentów, tj. wraz z deklaracją rozliczeniową za styczeń 2020 r. należało przedłożyć informacje pozwalające ustalić przychód na dotychczasowych zasadach (zgodnie z dotychczasowym brzmieniem art. 18c ust. 9 u.s.u.s.), natomiast wraz z deklaracją rozliczeniową za luty 2020 r. trzeba było przedłożyć dokumenty pozwalające ustalić dochód na nowych zasadach (zgodnie z nowym brzmieniem art. 18c ust. 9 u.s.u.s.). Dokumenty te należało przedłożyć w terminie przewidzianym w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. dokumenty za styczeń do dnia [...] lutego 2020 r., zaś dokumenty za luty do dnia [...] marca 2020 r.

Organ wskazał, że wymagane dokumenty rozliczeniowe za luty 2020 r. skarżący złożył dopiero w dniu [...] lipca 2020 r. Tymczasem, zgodnie z art. 31zq ust. 3 ustawy COVID, przesłanie dokumentów rozliczeniowych nie później niż do [...] czerwca 2020 r. stanowi warunek zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. Wobec nieprzedłożenia w terminie dokumentów rozliczeniowych za luty 2020 r., zdaniem [...], brak jest podstaw do zwolnienia skarżącego z obowiązku opłacania składek za marzec 2020 r.

Zakład wyjaśnił zatem, na podstawie jakich przepisów prawnych na skarżącym ciążył obowiązek złożenia dokumentów rozliczeniowych. Nie stanowi to jednak wypełnienia wszystkich zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 489/20. Organ bowiem w ogóle nie odniósł się do zarzutu skarżącego, że podejmował on działania mające na celu wyjaśnienie, czy ma obowiązek składania dokumentów rozliczeniowych. W tym celu zadał pytanie poprzez [...], podjął osobistą próbę wyjaśnienia tej kwestii w oddziale [...], a nadto jego żona rozmawiała telefonicznie z pracownikiem [...] (skarżący podał konkretne nazwisko). Pracownicy mieli potwierdzić brak obowiązku składania dokumentacji przez skarżącego. W tym zakresie brak jest jakichkolwiek wywodów w zaskarżonej decyzji.

W poprzednim wyroku Sąd stwierdził także, że przed wydaniem decyzji organ powinien umożliwić skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czyniąc tym samym zadość zasadzie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika, aby organ stosownie do powyższego przepisu umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie. Zatem i to zalecenie Sądu nie zostało wykonane.

W konsekwencji stwierdzić należy, że organ naruszył art. 10 § 1, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a., a ponadto art. 153 p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie też miał na względzie treść art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Na gruncie rozpatrywanej sprawy oznacza to, że organ przed wydaniem decyzji powinien udzielić skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i wskazać, jakich dokumentów brakuje, aby jego wniosek mógł zostać pozytywnie rozpatrzony, tym bardziej, że – jak utrzymuje zobowiązany - czynił starania, aby swoją sprawę załatwić należycie.

W odniesieniu natomiast do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie do rozpatrzenia spraw, zauważyć należy, że w dniu 16 marca 2021 r. doszło do zmiany przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa [...] oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1773 ze zm.) i przekazania spraw dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy o COVID, wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca ma swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach nie orzeczono, gdyż skarżący był zwolniony z obowiązku ich ponoszenia.