Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1053/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Sygn. akt III SA/Wa 1053/04 Pismami z 26 i 27 maja 2003 r. Ireneusz Kaleta złożył skargi na czynności egzekucyjne i wniósł o "cofnięcie dokonanego przez poborców skarbowych zajęcia ruchomości, jako, ze stanowią one własność osoby trzeciej, w żaden sposób nie zobowiązanej do ponoszenia odpowiedzialności za moje (strony) zobowiązania". Strona poinformowała, że poborcy skarbowi zignorowali przedstawione im oświadczenie właściciela zajmowanych ruchomości, a ponadto swoim zachowaniem doprowadzili żonę Ireneusza Kalety do "zupełnego rozstroju zdrowia". Ponadto strona poinformowała Urząd Skarbowy o przysługujących jej należnościach od firmy "WARBI", która zadeklarował pokrycie zadłużenia strony ze wskazanych wierzytelności. Postanowieniem z 14 lipca 2003 r. Nr PO-7260/31/PT/03 Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu oddalił skargę na czynności egzekucyjne dokonane przez egzekutora w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego SM 6/452/2001. Zdaniem Dyrektora Izby oświadczenie Ireneusza Kalety o tym, ze w mieszkaniu, w którym dokonano zajęcia ruchomości jest tylko gościem, nie było przesłanką do odstąpienia od czynności egzekucyjnych. Ponadto przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło aroganckiego - w opinii strony - zachowania egzekutorów. Dyrektor Izby stwierdził, że wobec nieuznania przez dłużnika - firmę WARBI - wierzytelności, jej zajęcie stało się bezskuteczne i - wobec tego - ciężar dochodzenia powyższej wierzytelności spoczywa na Ireneuszu Kalecie. W zażaleniu na to postanowienie (zatytułowane "odwołanie") Ireneusz Kaleta stwierdził, że pisemne oświadczenie Waleriana Arabczyka o spłacaniu zadłużenia w ratach jest wystarczającym dowodem, ze wierzytelność ta istnieje. Poinformował, że "przez cały czas postępowania urzędników powiększają się silny stres i stan zdenerwowania ciężarnej zony(...)". Zdaniem strony nie było podstaw do asysty policji przy dokonywaniu czynności egzekucyjnych i wystąpiły przesłanki do odstąpienia od czynności zwózki zajętych nieruchomości. Zaskarżonym postanowieniem z 7 kwietnia 2004 r. Minister Finansów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 17, 18 i 54 § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 14 lipca 2003 r. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Minister Finansów stwierdził, że zgodnie z art. 46 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny może korzystać z pomocy i asysty Policji, jeśli występuje - w jego ocenie - niebezpieczeństwo zaistnienia oporu zobowiązanego, który to opór uniemożliwi lub utrudni przeprowadzenie egzekucji. Asysta Policji była konieczna ze względu na to, że zobowiązany uniemożliwił wejście do mieszkania, w którym znajdowały się zajęte nieruchomości: po poinformowaniu go, ze ma nastąpić zwózka zajętych 21 maja 2003 r. ruchomości, odjechał samochodem z miejsca zdarzenia. Ponadto organ egzekucyjny zawiadomieniem nr IIUSE/921/5/539/01 dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanego w firmie WARBI Walerian Arabczyk (o czym zobowiązany został powiadomiony 9 maja 2003 r.), lecz zajęcie to okazało się nieskuteczne. W ocenie Ministra Finansów w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji można rozpatrywać jedynie zarzuty formalnoprawne dotyczące czynności wykonawczych organu egzekucyjnego lub egzekutora - nie podlegają rozpatrzeniu w tym postępowaniu zarzuty w przedmiocie wyłączenia spod egzekucji zajętych ruchomości. Minister poinformował, że postępowanie w sprawie żądania wyłączenia spod Sygn. akt III SA/Wa 1053/04 egzekucji zajętych ruchomości zostało zakończone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 15 lipca 2003 r. Nr PO-724/31-I1/PT/03. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2004 r., wniesionej za pośrednictwem Ministra Finansów, Ireneusz Kaleta wniósł o sprawiedliwe i rzetelne rozpatrzenie całej sprawy. Zdaniem skarżącego długi okres niedoręczania mu tytułu wykonawczego z 5 marca 2001 r. nr SM 6/00492/2001 wystawionego przez Urząd Skarbowy w Katowicach naraziły skarżącego na "(...) powiększające się zadłużenie wobec Skarbu Państwa z tytułu rosnących odsetek". Skarżący poinformował, że w treści postanowienia Ministra Finansów nie przedstawiono dokładnie stanu faktycznego, ponieważ kwota zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wynosi ponad 100 tysięcy złotych, zaś egzekucją objęto ruchomości o wartości znacznie mniejszej. Ponadto zajęcie egzekucyjne dotyczyło rzeczy nie będących własnością skarżącego, lecz należących do osoby trzeciej (brat żony). Ireneusz Kaleta zwrócił uwagę na fakt, że jego zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstało w wyniku niedokonania zapłaty należności zawartej w fakturze przez jego kontrahenta - firmę WARBI Walerian Arabczyk. Fakt ten był też przyczyną likwidacji przez skarżącego działalności gospodarczej, tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, pismem z 14 lipca 2003 r. oświadczył, że taka należność względem firmy WARBI nie istnieje. Odpowiadając na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem Ministra Finansów dokonane w postępowaniu egzekucyjnym czynności egzekutora oraz organu egzekucyjnego polegające na zajęciu ruchomości były prawidłowe i zgodne z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zajęcia ruchomości dokonał bowiem, zgodnie z art. 31 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poborca skarbowy posiadający upoważnienie organu egzekucyjnego do dokonania czynności egzekucyjnych. Podstawą zajęcia był tytuł wykonawczy nr SM6/00452/2001 wystawiony przez Drugi Urząd Skarbowy w Katowicach na zobowiązanego, którego odpis zobowiązany otrzymał. Zajęcia ruchomości dokonano zgodnie z art. 98 § 2 cyt. ustawy w wyniku wpisania zajętych ruchomości do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego oraz przez zobowiązanego. Protokół ten został zobowiązanemu doręczony. Zobowiązany został też pouczony, że ruchomości mogą mu zostać w każdej chwili odebrane. Minister Finansów zwrócił także uwagę na fakt, że zajęcie wierzytelności Ireneusza Kalety wobec firmy WARBI okazało się bezskuteczne ze względu na nieuznanie tej wierzytelności przez dłużnika. Organ egzekucyjny może dochodzić w trybie egzekucyjnym wierzytelności zobowiązanego od dłużnika zajętej wierzytelności w przypadku uchylania się dłużnika od przekazywania celem zaspokojenia egzekwowanej należności, uznanej wierzytelności zobowiązanego. Organ egzekucyjny nie ma jednak obowiązku wyręczać zobowiązanego w dochodzeniu należnych mu świadczeń. W ocenie Ministra Finansów w toku postępowania egzekucyjnego można stosować kilka środków egzekucyjnych, które prowadza do wykonania obowiązku i - w związku z tym - w egzekucji może być zajęty składnik majątkowy o wartości niższej niż kwota dochodzonej zaległości. Ponadto, według Ministra Finansów, organ egzekucyjny podjął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego, na podstawie tytułu wykonawczego z 5 marca 2001 r. Nr SM6/00452/2001, bez zbędne zwłoki. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło - zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 cyt. ustawy - z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności (PKO BP O/Katowice) zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z 15 marca 2001 r. nr V/197/01. O zastosowanym środku egzekucyjnym zobowiązany został poinformowany listem z 19 marca 2001 Sygn. akt III SA/Wa 1053/04 r., doręczonym mu w trybie zastępczym. Zobowiązany pismem doręczonym mu w trybie zastępczym 16 sierpnia 2001 r. został też poinformowany o zajęciu jego wierzytelności wobec firmy WARBI. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą wniesioną w tym trybie organ bada tylko formalną prawidłowość procedowania organu egzekucyjnego lub egzekutora. Skarga nie jest jedynym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym i - wobec tego - należy przyjąć, że należy w niej powoływać się na okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Sąd nie znalazł powodów, by uznać, że sposób prowadzenia postępowania przez organy egzekucyjne lub egzekutora naruszał prawo. W szczególności należy stwierdzić, że przewidziana w art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz.161 ze zm.) skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i egzekutora nie zastępuje żądania wyłączenia spod egzekucji, o którym mowa w art. 38 § 1 tej ustawy (wyrok NSA z 12 stycznia 1999 r. sygn. III SA 4503/97 ONSA 2000/1/20). Zasadność zajęcia rzeczy brata żony skarżącego, powinna być badana w innego rodzaju postępowaniu, w postępowaniu z wniosku o wyłączenie spod egzekucji. Sąd zwraca ponadto uwagę na fakt, że termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie ma wpływu na istniejący dla skarżącego obowiązek zapłaty zaległości podatkowych. Zadłużenie "(...)z tytułu rosnących odsetek" nie jest uzależnione od zaistnienia faktu doręczenia tytułu egzekucyjnego skarżącemu. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie kontroli zgodności z prawem postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu to, że zaległość podatkowa skarżącego powstała - wg niego - w wyniku nieuczciwości kontrahenta, jak i to, że do zapłaty podatku zobowiązany był skarżący, a nie jego kontrahent. Te argumenty powinny być podnoszone w postępowaniu podatkowym, którego rozstrzygnięcia są w ramach postępowania egzekucyjnego tylko egzekwowane. Ponadto podejmując ocenę prawidłowości postępowania egzekucyjnego o zajęcie ruchomości ze skargi na czynności organu egzekucyjnego lub egzekutora Sąd nie bada, czy wierzytelność, której uznania odmówiła firma WARBI, rzeczywiście istniała i czy była skarżącej należna. Wprawdzie zgodnie z art. 71a § 9 powoływanej ustawy, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty, to należy natychmiast zwrócić uwagę, że przepis ten, zgodnie z art. 91 cyt. ustawy dotyczy tylko wierzytelności uznanych przez dłużnika zobowiązanego. Warunkiem prowadzenia egzekucji ze wskazanej, przysługującej zobowiązanemu wierzytelności jest jej bezsporność. Wobec braku uznania wierzytelności przez dłużnika na zobowiązywanym ciąży obowiązek wykazania tego faktu. Mając na względzie powyższe, Sad, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 1270, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Hanna Kamińska sędzia WSA


UZASADNIENIE

Pismami z [...] i [...] maja 2003 r. I. K. złożył skargi na czynności egzekucyjne i wniósł o "cofnięcie dokonanego przez poborców skarbowych zajęcia ruchomości, jako, ze stanowią one własność osoby trzeciej, w żaden sposób nie zobowiązanej do ponoszenia odpowiedzialności za moje (strony) zobowiązania".

Strona poinformowała, że poborcy skarbowi zignorowali przedstawione im oświadczenie właściciela zajmowanych ruchomości, a ponadto swoim zachowaniem doprowadzili żonę I. K.do "zupełnego rozstroju zdrowia".

Ponadto strona poinformowała Urząd Skarbowy o przysługujących jej należnościach od firmy "W", która zadeklarował pokrycie zadłużenia strony ze wskazanych wierzytelności.

Postanowieniem z [...] lipca 2003 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w O.oddalił skargę na czynności egzekucyjne dokonane przez egzekutora w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego [...].

Zdaniem Dyrektora Izby oświadczenie I. K.o tym, ze w mieszkaniu, w którym dokonano zajęcia ruchomości jest tylko gościem, nie było przesłanką do odstąpienia od czynności egzekucyjnych.

Ponadto przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło aroganckiego - w opinii strony - zachowania egzekutorów.

Dyrektor Izby stwierdził, że wobec nieuznania przez dłużnika - firmę W. - wierzytelności, jej zajęcie stało się bezskuteczne i - wobec tego - ciężar dochodzenia powyższej wierzytelności spoczywa na I.K.

W zażaleniu na to postanowienie (zatytułowane "odwołanie") I. K. stwierdził, że pisemne oświadczenie W.A. o spłacaniu zadłużenia w ratach jest wystarczającym dowodem, ze wierzytelność ta istnieje.

Poinformował, że "przez cały czas postępowania urzędników powiększają się silny stres i stan zdenerwowania ciężarnej zony(...)".

Zdaniem strony nie było podstaw do asysty policji przy dokonywaniu czynności egzekucyjnych i wystąpiły przesłanki do odstąpienia od czynności zwózki zajętych nieruchomości.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2004 r. Minister Finansów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 17, 18 i 54 § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lipca 2003 r. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Minister Finansów stwierdził, że zgodnie z art. 46 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny może korzystać z pomocy i asysty Policji, jeśli występuje - w jego ocenie - niebezpieczeństwo zaistnienia oporu zobowiązanego, który to opór uniemożliwi lub utrudni przeprowadzenie egzekucji. Asysta Policji była konieczna ze względu na to, że zobowiązany uniemożliwił wejście do mieszkania, w którym znajdowały się zajęte nieruchomości: po poinformowaniu go, ze ma nastąpić zwózka zajętych [...] maja 2003 r. ruchomości, odjechał samochodem z miejsca zdarzenia.

Ponadto organ egzekucyjny zawiadomieniem nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanego w firmie W. W. A. (o czym zobowiązany został powiadomiony [...] maja 2003 r.), lecz zajęcie to okazało się nieskuteczne.

W ocenie Ministra Finansów w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji można rozpatrywać jedynie zarzuty formalnoprawne dotyczące czynności wykonawczych organu egzekucyjnego lub egzekutora - nie podlegają rozpatrzeniu w tym postępowaniu zarzuty w przedmiocie wyłączenia spod egzekucji zajętych ruchomości. Minister poinformował, że postępowanie w sprawie żądania wyłączenia spod

Sygn. akt III SA/Wa 1053/04

egzekucji zajętych ruchomości zostało zakończone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w O. z [...] lipca 2003 r. Nr [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] maja 2004 r., wniesionej za pośrednictwem Ministra Finansów, I. K. wniósł o sprawiedliwe i rzetelne rozpatrzenie całej sprawy.

Zdaniem skarżącego długi okres niedoręczania mu tytułu wykonawczego z [...] marca 2001 r. nr [...] wystawionego przez Urząd Skarbowy w K. naraziły skarżącego na "(...) powiększające się zadłużenie wobec Skarbu Państwa z tytułu rosnących odsetek".

Skarżący poinformował, że w treści postanowienia Ministra Finansów nie przedstawiono dokładnie stanu faktycznego, ponieważ kwota zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wynosi ponad [...] tysięcy złotych, zaś egzekucją objęto ruchomości o wartości znacznie mniejszej.

Ponadto zajęcie egzekucyjne dotyczyło rzeczy nie będących własnością skarżącego, lecz należących do osoby trzeciej (brat żony).

I. K. zwrócił uwagę na fakt, że jego zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstało w wyniku niedokonania zapłaty należności zawartej w fakturze przez jego kontrahenta - firmę W. W. A. Fakt ten był też przyczyną likwidacji przez skarżącego działalności gospodarczej, tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej w O. , pismem z[...] lipca 2003 r. oświadczył, że taka należność względem firmy W. nie istnieje.

Odpowiadając na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Zdaniem Ministra Finansów dokonane w postępowaniu egzekucyjnym czynności egzekutora oraz organu egzekucyjnego polegające na zajęciu ruchomości były prawidłowe i zgodne z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zajęcia ruchomości dokonał bowiem, zgodnie z art. 31 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poborca skarbowy posiadający upoważnienie organu egzekucyjnego do dokonania czynności egzekucyjnych. Podstawą zajęcia był tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony przez [...] Urząd Skarbowy w K. na zobowiązanego, którego odpis zobowiązany otrzymał. Zajęcia ruchomości dokonano zgodnie z art. 98 § 2 cyt. ustawy w wyniku wpisania zajętych ruchomości do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego oraz przez zobowiązanego. Protokół ten został zobowiązanemu doręczony. Zobowiązany został też pouczony, że ruchomości mogą mu zostać w każdej chwili odebrane.

Minister Finansów zwrócił także uwagę na fakt, że zajęcie wierzytelności I. K.wobec firmy W. okazało się bezskuteczne ze względu na nieuznanie tej wierzytelności przez dłużnika. Organ egzekucyjny może dochodzić w trybie egzekucyjnym wierzytelności zobowiązanego od dłużnika zajętej wierzytelności w przypadku uchylania się dłużnika od przekazywania celem zaspokojenia egzekwowanej należności, uznanej wierzytelności zobowiązanego. Organ egzekucyjny nie ma jednak obowiązku wyręczać zobowiązanego w dochodzeniu należnych mu świadczeń.

W ocenie Ministra Finansów w toku postępowania egzekucyjnego można stosować kilka środków egzekucyjnych, które prowadza do wykonania obowiązku i - w związku z tym - w egzekucji może być zajęty składnik majątkowy o wartości niższej niż kwota dochodzonej zaległości.

Ponadto, według Ministra Finansów, organ egzekucyjny podjął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego, na podstawie tytułu wykonawczego z [...] marca 2001 r. Nr [...] , bez zbędne zwłoki. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło - zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 cyt. ustawy - z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności ([...] O/K.) zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z [...] marca 2001 r. nr [...]. O zastosowanym środku egzekucyjnym zobowiązany został poinformowany listem z [...] marca 2001

Sygn. akt III SA/Wa 1053/04

r., doręczonym mu w trybie zastępczym. Zobowiązany pismem doręczonym mu w trybie zastępczym 16 sierpnia 2001 r. został też poinformowany o zajęciu jego wierzytelności wobec firmy W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą wniesioną w tym trybie organ bada tylko formalną prawidłowość procedowania organu egzekucyjnego lub egzekutora. Skarga nie jest jedynym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym i - wobec tego - należy przyjąć, że należy w niej powoływać się na okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia.

Sąd nie znalazł powodów, by uznać, że sposób prowadzenia postępowania przez organy egzekucyjne lub egzekutora naruszał prawo. W szczególności należy stwierdzić, że przewidziana w art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz.161 ze zm.) skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i egzekutora nie zastępuje żądania wyłączenia spod egzekucji, o którym mowa w art. 38 § 1 tej ustawy (wyrok NSA z 12 stycznia 1999 r. sygn. III SA 4503/97 ONSA 2000/1/20).

Zasadność zajęcia rzeczy brata żony skarżącego, powinna być badana w innego rodzaju postępowaniu, w postępowaniu z wniosku o wyłączenie spod egzekucji.

Sąd zwraca ponadto uwagę na fakt, że termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie ma wpływu na istniejący dla skarżącego obowiązek zapłaty zaległości podatkowych. Zadłużenie "(...)z tytułu rosnących odsetek" nie jest uzależnione od zaistnienia faktu doręczenia tytułu egzekucyjnego skarżącemu.

Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie kontroli zgodności z prawem postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu to, że zaległość podatkowa skarżącego powstała - wg niego - w wyniku nieuczciwości kontrahenta, jak i to, że do zapłaty podatku zobowiązany był skarżący, a nie jego kontrahent. Te argumenty powinny być podnoszone w postępowaniu podatkowym, którego rozstrzygnięcia są w ramach postępowania egzekucyjnego tylko egzekwowane.

Ponadto podejmując ocenę prawidłowości postępowania egzekucyjnego o zajęcie ruchomości ze skargi na czynności organu egzekucyjnego lub egzekutora Sąd nie bada, czy wierzytelność, której uznania odmówiła firma W. , rzeczywiście istniała i czy była skarżącej należna. Wprawdzie zgodnie z art. 71a § 9 powoływanej ustawy, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty, to należy natychmiast zwrócić uwagę, że przepis ten, zgodnie z art. 91 cyt. ustawy dotyczy tylko wierzytelności uznanych przez dłużnika zobowiązanego. Warunkiem prowadzenia egzekucji ze wskazanej, przysługującej zobowiązanemu wierzytelności jest jej bezsporność. Wobec braku uznania wierzytelności przez dłużnika na zobowiązywanym ciąży obowiązek wykazania tego faktu.

Mając na względzie powyższe, Sad, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 1270, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Hanna Kamińska

sędzia WSA