Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 974/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. do WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015r. 2014r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2014r. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 9 października 2015r. skarżący J.S. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. od skargi na, opisaną w sentencji przedmiotowego orzeczenia, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w odpowiedzi na które wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w przedmiotowej sprawie. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu z dnia 21 grudnia 2015r., a skarżącego wezwano do wykonania zarządzenia z dnia 9 października 2015r. tj. do uiszczenia wpisu.

Skarżący wniósł ponownie o przyznanie prawa pomocy, jednakże postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016r. referendarz sądowy odmówił zmiany uprzednio wydanego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 12 lutego 2016r. sąd utrzymał je w mocy, a następnie po raz kolejny wezwał skarżącego do wykonania zarządzenia z dnia 9 października 2015r. tj. do uiszczenia wpisu.

Ponowny wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, został również rozpatrzony odmownie – postanowieniem z dnia 21 marca 2016r. referendarz sądowy odmówił zmiany uprzednio wydanego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, które to postanowienie, doręczone stronie w dniu 25 marca 2016r. nie zostało zaskarżone.

Wymagany wpis od skargi nie został do chwili obecnej uiszczony.

Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012r. poz. 270) – zwanej dalej ustawą – sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma od którego nie zostanie uiszczona opłata, a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W myśl zaś art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Mając na uwadze fakt, że skarżący, mimo wezwania, nie uiścił wpisu Sąd, kierując się treścią art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., odrzucił jego skargę.

Sąd odrzucił skargę w przedmiotowej sprawie pomimo tego, że w terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżący wystąpił z ponownym wnioskiem o zmianę postanowienia, odmawiającego mu przyznania prawa pomocy. Podkreślenia wymaga, że ten ponowny wniosek oparty został na faktach tożsamych z tymi, które były już przedmiotem rozpoznania Sądu, który po ich ocenie, prawomocnym już postanowieniem, odmówił zmiany postanowienia o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. W świetle powyższego kolejny wniosek o zwolnienie od wpisu od skargi, oparty na niezmienionych okolicznościach faktycznych, wiązałby się jedynie z nieuzasadnionym przedłużeniem postępowania w sprawie. Kierując się więc zasadą sprawności i szybkości postępowania, czemu nie sprzeciwia się uzasadniony interes strony, który nie podlegałby wcześniejszej ocenie, należało orzec jak na wstępie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy, postanowił jak w sentencji.