Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 380/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6246 Orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: par. 1  pkt 1 i 2  par. 2  par. 14 par. 22  ust. 1  par. 24  ust. 1  par. 67  pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 2 poz 9
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie urlopów żołnierzy zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia w sprawie zdolności do służby wojskowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., po rozpatrzeniu odwołania W. S. od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej nr [...], działając na podstawie § 11 ust. 1 oraz § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1 - 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i w trybie postępowania woskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.) w dniu [...] grudnia 2013 r. wydała orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. w uzasadnieniu orzeczenia podała, że rozpatrzyła odwołanie na podstawie dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej zgodnie z dyspozycja § 30 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia.

W. S. został uznany przez RWKL w [...] za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria N w związku ze stwierdzeniem schorzenia - reakcja adaptacyjna przedłużona.

Twierdzenie ww., że schorzenie pozostaje w związku ze służbą wojskową jest nieuzasadnione, gdyż charakter schorzenia, jak i opis przebiegu służby wojskowej nie spełniają kryteriów określonych w załączniku nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz określenia schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. Nr 62, poz. 567 z poźn. zm.), które istniało przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległo pogorszeniu lub ujawniło się podczas pełnienia służby.

Stwierdzone schorzenie ma uwarunkowanie genetyczne i dotyczy osób, u których dochodzi do zaburzeń osobowości w różnych sytuacjach życiowych i środowiskach.

W. S., reprezentowany przez pełnomocnika, w dniu 20 stycznia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], w której zarzucił, że organ wydając zaskarżone orzeczenie naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 Kpa.

Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach tak pojętej kontroli sądowej m.in. aktów organów administracji wojskowej sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to Komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie.

O ile organ administracji publicznej nie naruszy zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 Kpa oraz innych przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności traktujących o obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się więc do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była, co należy podkreślić, wyłącznie kwestia stwierdzonej u skarżącego niezdolności do służby wojskowej, nie zaś związek (brak związku) ustalonych schorzeń z zawodową służbą wojskową, bowiem w tej części skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00, publ.: LEX nr 45587).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia w dniu 8 stycznia 2010 r. wydał rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.).

Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia określa ono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Kontrola orzeczenia ustalającego zdolność do pełnienia służby wojskowej, które z natury rzeczy obejmuje zagadnienia wymagające wiedzy specjalistycznej, sprowadza się przede wszystkim do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania, a w szczególności prawidłowego zastosowania przepisów procesowych i materialnych.

W ramach tak pojętej kontroli, sąd administracyjny nie posiada uprawnień do oceny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie ich medycznych ustaleń i nie może dokonywać ich zmiany np. poprzez zmianę kategorii zdolności do służby wojskowej.

Wojskowe komisje lekarskie wydając orzeczenia stosowały się do dyspozycji zawartych w przepisach przedmiotowego rozporządzenia, a w szczególności § 14, § 22 ust. 1 i § 24 ust. 1.

Na podstawie zebranych w sprawie dokumentów stwierdzono u skarżącego schorzenie (reakcja adaptacyjna przedłużona) powodujące niezdolność do służby wojskowej i zakwalifikowanie go do kategorii N - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej.

Schorzenie to zostało wymienione w § 67 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia, a z objaśnień szczegółowych wynika, że dotyczy przypadków, które mimo leczenia i innych oddziaływań readaptacyjnych, trwających 9 miesięcy, nie rokują istotnej poprawy. Rozpoznanie należy ustalać z uwzględnieniem dokumentacji z leczenia w oddziale psychiatrycznym i w PZP.

W ocenie Sądu, komisje lekarskie prawidłowo oceniły na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym konsultacji psychiatrycznych, że skarżący nie rokuje powrotu do służby w powyżej określonym terminie i z tego powodu należało zakwalifikować go do kategorii N jako trwale niezdolnego do służby wojskowej.

Odnosząc sie do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia skargi wynika, że podnoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zasadzie zmierzają w istocie do wykazania błędów związanych z ustalonym u skarżącego schorzeniem powodującym, że nie może on trwale pełnić służby wojskowej. Wbrew twierdzeniu skarżącego zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione i co należy podkreślić zawiera konieczne elementy, które wynikają z § 24 ust. 1 rozporządzenia, tzn. rozpoznanie schorzenia i ustalenie kategorii zdolności do pełnienia służby wojskowej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji