Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 598/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia z dnia 25 września 2014 r. odmawiającego skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. E. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2009 r. p o s t a n a w i a - zmienić postanowienie z dnia 25 września 2014 r. i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik M. E. J. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2009 r. z uwagi na istotne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej. W uzasadnieniu wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą nieodwracalne skutki i doprowadzi skarżącą do ubóstwa. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, osiągając rocznie niewysoki dochód, dlatego wykonanie wszystkich kilkudziesięciu decyzji, których łączna wartość przekracza kwotę 700.000 zł zmusi ją do jej zaprzestania i sprzedaży majątku, niewystarczającego na pokrycie należności z tytułu zobowiązań podatkowych. Nadto, nawet w przypadku uchylenia zaskarżonych decyzji skarżąca nie będzie w stanie podjąć na nowo wykonywanej działalności. W przeważającej części skarżąca finansuje działalność gospodarczą z kredytu obrotowego rewolwingowego z limitem – 280.000 zł, zabezpieczonego hipoteką kaucyjną na kwotę 476.000 zł na rzecz Banku. Dlatego wszczęcie postępowania egzekucyjnego, połączonego z zajęciem rachunków bankowych doprowadzi do wypowiedzenia umowy kredytowej, a w konsekwencji do braku środków na sfinansowanie działalności i do jej zaprzestania. Nadto nieruchomość położona w O. jest jedynym istotnym składnikiem majątku trwałego firmy skarżącej. Prowadzona przez nią działalność gospodarcza wygenerowała w 2014 r. niewielki zysk, a w 2013 r., zamknęła się stratą w związku z wydatkami na modernizację.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 25 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I GZ 530/14 oddali zażalenie skarżącej, wniesione w konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia.

Wnioskiem datowanym na dzień 27 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej wskazując na treść art. 61 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (o zmianę postanowienia z 25 września 2014r.). Wskazując na nowe okoliczności warunkujące zmianę odmawiającego postanowienia podniósł, iż w dniu 19 lutego 2015r. tutejszy Sąd zawiesił z urzędu postępowanie sądowe do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie sygn. akt I SA/Wr 562/14. Zatem konieczność spłaty wszystkich ciążących na stronie zobowiązań podatkowych (kilkanaście decyzji, łącznie 1.078.931,80 zł), przy przedłużającym się oczekiwaniu na prawomocną weryfikację rozstrzygnięć organów podatkowych z pewnością, doprowadzi do utraty przez skarżącą płynności finansowej. Pełnomocnik wskazał, też iż w związku z obawą utraty płynności finansowej, w dniu 26 września 2014r. skarżąca zawarła z Bankiem aneks do umowy kredytowej z dnia 27 września 2010 r. Zgodnie z jego treścią doszło do restrukturyzacji kredytu na rachunku bieżącym, co daje skarżącej szansę na kontynuowanie prowadzonej działalności gospodarczej. Jednakże konieczność wykonania zaskarżonych decyzji w czasie zawieszenia postępowania, odbierze skarżącej możliwość dysponowania środkami zabezpieczonymi na rachunkach bankowych, a tym samym spłaty zobowiązań. Dlatego choćby krótkotrwała utrata płynności finansowej przy spłacie zrestrukturyzowanego kredytu, zgodnie z postanowieniami umowy, prowadzić będzie do natychmiastowej wymagalności wszelkich zobowiązań. Końcowo pełnomocnik wskazał na względy celowościowe przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, jakimi są zawieszenie postępowania sądowego i ograniczona w tym okresie możliwość skutecznej obrony praw skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Stosownie do treści art. 61 § 4 P.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącą ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodów w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Obowiązek ten ciąży wciąż na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia.

W tym miejscu zgodzić się należy z przyjętym w orzecznictwie poglądem, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary. Natomiast obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej przedstawił argumentację przemawiającą za zamianą postanowienia z dnia 25 września 2014r. i uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

W pierwszej kolejności należy wskazać na okoliczność zawieszenia z urzędu postępowania sądowego w sprawie niniejszej w dniu 19 lutego 2015r. do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie sygn. akt I SA/Wr 562/14, zatem jak słusznie wskazał pełnomocnik skarżącej odroczenia w czasie weryfikacji rozstrzygnięć organów podatkowych w sprawach skarżącej zawisłych przed tutejszym Sądem. W ocenie Sądu wymieniona okoliczność oraz wysokość zobowiązań podatkowych ciążących na skarżącej we wszystkich sprawach zawisłych przed tutejszym sądem, ich egzekucji z rachunków bankowych skarżącej to okoliczności, które uzasadniają zasadność wniosku pełnomocnika skarżącej.

Dlatego uznać należało, iż pełnomocnik wnioskodawczyni uprawdopodobnił wystąpienie ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji prawnej opisanej w art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem wykazał, iż uiszczenie na tym etapie postępowania wymaganej kwoty (wynikającej ze wszystkich decyzji podatkowych które obecnie są przedmiotem kontroli przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie) mogłoby doprowadzić do nieodwracalnych skutków polegających na konieczności zlikwidowania działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą.

Z tych względów działając na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. należało o wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.