Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 741/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-12-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części poprzez ustanowienie radcy prawnego

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R.R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi R.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej p o s t a n a w i a: 1) przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego; 2) umorzyć postępowanie z wniosku skarżącego w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. AG


UZASADNIENIE

II SA/Łd 741/07

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej.

W dniu 9 listopada 2007 roku skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także z akt sprawy skarżący przebywa w domu pomocy społecznej. Otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 597,46 złotych. Skarżący jest osobą chorą psychicznie, nie może samodzielnie funkcjonować w życiu codziennym, wymaga całodobowej opieki i rehabilitacji, w tym opieki terapeutycznej. Strona nie zadeklarowała posiadania żadnych wartościowych przedmiotów, papierów wartościowych ani oszczędności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Stosownie do przepisów rt. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z rt. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych.

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż sytuacja osobista i materialna skarżącego uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim zaś Sąd uznał na jej podstawie, iż skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z wyboru. Wykazanie zaś istnienia tej przesłanki obligowało Sąd do przyznania stronie skarżącej prawa pomocy (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504).

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie rt. 246 § 1 pkt 2 w związku z rt. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia.

Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem rt. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z powyższym należy podkreślić, iż udział skarżącego w postępowaniu nie wiąże się z mocy ustawy z obowiązkiem uiszczania jakichkolwiek kosztów sądowych. Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należało zatem umorzyć jako bezprzedmiotowe stosownie do rt. 161 § 1 pkt 3 w związku z rt. 64 § 3 p.p.s.a.

AG