Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 690/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 148
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ [...] SPÓŁKA KOMANDYTOWA z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej [...] SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ [...] SPÓŁKA KOMANDYTOWA z siedzibą w K. kwotę [...]zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa, na wniosek zarządcy drogi wydał decyzję nr [...].[...], znak: [...], z dnia 13 marca 2020 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: "Budowa drogi gminnej dojazdowej ze skrzyżowaniem z ulicą Klimeckiego (droga nr 2278K, powiatowa klasa zbiorcza) w km AB 0+21.53 - km 0+174.47 oraz rozbudowa ulicy Pana Tadeusza drogi gminnej dojazdowej od skrzyżowania z ul. Nowohucką (droga nr 776, wojewódzka klasa główna) w km CD 0+003.75 - km 0+273.41". Decyzja ta wobec braku złożonych w ustawowym terminie odwołań stała się ostateczna w dniu 23 czerwca 2020 r.

Firma A z siedzibą w K. pismem z dnia 14 września 2020 r. (data wpływu do Urzędu Miasta Krakowa – 15 września 2020 r.) wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...].[...], znak: [...] z dnia 13 marca 2020 r., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawca podał, że o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero w dniu 11 września 2020 r. od firma B która udostępniła mu zdjęcia przedmiotowej decyzji.

Prezydent Miasta Krakowa, postanowieniem z dnia 13 listopada 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku Firma A z siedzibą w K. z dnia 15 września 2020 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Nr [...].[...] z dnia 13 marca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej dojazdowej ze skrzyżowaniem z ulicą Klimeckiego (droga nr 2278K, powiatowa klasa zbiorcza) w km AB 0+021.53 - km 0+174.47 oraz rozbudowa ulicy Pana Tadeusza drogi gminnej dojazdowej od skrzyżowania z ul. Nowohucką (droga nr 776, wojewódzka klasa główna) w km CD 0+003.75 - km 0+273.41" (sygn. sprawy: [...]) – odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że Firma A siedzibą w K. jako właściciel nieruchomości położonych przy ul. [...] w Krakowie, składającej się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] została uznana przez organ za stronę przedmiotowego postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] i jako strona postępowania była zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o decyzji kończącej postępowanie w formie obwieszczenia, zamieszczonego na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK, opublikowane w Internecie na stronie www.bip.krakow.pl w Ogłoszeniach i komunikatach oraz w prasie lokalnej – Gazeta Krakowska. Decyzja Nr [...] z dnia 13 marca 2020 r. została wnioskodawcy doręczona – w opisanym wyżej trybie – w dniu 7 kwietnia 2020 r. A zatem to tę datę 7 kwietnia 2020 r. należy uznać za ostatni dzień, w którym strony, w tym wnioskodawca, dowiedziały się o decyzji i dzień, którego upływ powodował otwarcie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania dla stron, którym decyzji nie doręczano w formie pisemnej. Prawo złożenia odwołania od niniejszej decyzji przysługiwało również wnioskującemu o wznowienie postępowania. W konsekwencji należy uznać – zdaniem organu I instancji – że przewidziany art. 148 § 2 k.p.a. miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do Firma A, któremu, na mocy przepisu szczególnego, decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczął swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji tj. 8 kwietnia 2020 r. i to bez względu na to, czy wnioskująca o wznowienie postępowania Spółka z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznała. W świetle powyższego nie ma znaczenia i nie znajduje potwierdzenia okoliczność, na którą powołuje się wnioskodawca, iż o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero 11 września 2020 r. W tej sytuacji, mając na względzie art. 148 § 2 k.p.a., należy uznać wniosek o wznowienie postępowania z dnia 15 września 2020 r.za złożony z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., bowiem termin ten dla wnioskującego o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upłynął w dniu 8 maja 2020 r.

Wojewoda Małopolski, działając na skutek zażalenia, postanowieniem z dnia 22 marca 2021, znak [...], utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 listopada 2020 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał w szczególności, że postępowanie administracyjne zakończone przedmiotową decyzją prowadzone było na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ustawa ta jest ustawą szczególną w stosunku do innych ustaw. Z mocy art. 1 ust. 1 określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Przepisy k.p.a. stosuje się w postępowaniu o zgodę na realizację inwestycji drogowej jedynie w zakresie nieuregulowanym specustawą, o czym stanowi art. 11c ustawy. Organ II instancji przytoczył art. 49 k.p.a. oraz art. 11d ust. 5 specustawy i zauważył, że – stosując się do tych przepisów – Prezydent Miasta Krakowa zawiadomił o wydaniu decyzji poprzez obwieszczenie zamieszczone na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta Krakowa w dniach 23.03.-07.04.2020 r., na tablicach ogłoszeń w Urzędzie Miasta Krakowa w dniach 23.03.-07.04.2020 r. oraz w prasie lokalnej, tj. Gazecie Krakowskiej z 24.03.2020 r. Strona skarżąca nie jest właścicielem nieruchomości położnej w granicach inwestycji, zatem Prezydent Miasta Krakowa nie miał podstaw prawnych do informowania jej pisemnie zawiadomieniem o wydaniu decyzji, o którym mowa w art. 11d ust. 5 specustawy. Uwzględniając argumenty strony skarżącej organ odwoławczy zwrócił się pismem z dnia 23 grudnia 2020 r., na podstawie art. 136 ust. 1 k.p.a., do organu I instancji w celu przedłożenia wyjaśnień związanych z formą obwieszczenia podczas wyłączenia bezpośredniej obsługi klientów po wprowadzeniu przez Ministra Zdrowia stanu zagrożenia epidemicznego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi organ I instancji wyjaśnił, że: zgodnie z komunikatami, strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz obwieszczeniami w siedzibie Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa przy ul. Mogilskiej 41 w Krakowie, po wcześniejszym telefonicznym umówieniu spotkania. Informacje te były systematycznie umieszczane przy wejściu do siedziby Wydziału Architektury i Urbanistyki. Dostęp do urzędu dla osób zainteresowanych, w związku z toczącymi się postępowaniami oraz obwieszczeniami, był możliwy w ograniczonym zakresie po telefonicznym umówieniu się na spotkanie. W uzasadnionych sytuacjach, obsługa klienta Urzędu Miasta Krakowa odbywała się w sposób bezpośredni, przy uwzględnieniu obowiązujących restrykcji sanitarnych i prawnych.

Wojewoda Małopolski wskazał dalej, że z publicznym zawiadomieniem wiąże się skutek prawnoprocesowy doręczenia pisma. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ odwoławczy wyjaśnił, że wspomniany skutek oparty jest na tzw. fikcji prawnej, że w trakcie biegu terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia strony dowiedziały się o podjętej przez organ czynności i z nią się zapoznały w sposób równoważny doręczeniu pisma w formie doręczenia właściwego lub zastępczego. Dla rozpoczęcia biegu terminu, o którym mowa w art. 49 k.p.a., zasadnicze znaczenie ma dzień, w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej. Przyjęcie tej fikcji powoduje, że z upływem terminu określonego w przepisie następuje wskazany w ustawie skutek. Zapewnia to organowi administracji stanowczy wpływ na tok postępowania, a w konsekwencji służy realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego. Taki sposób doręczenia powoduje, że – inaczej niż w sytuacji, gdy doręczenie dokonywane jest bezpośrednio – przepisy określają najpóźniejszą datę, w której uznaje się, że czynność została dokonana. Jedynie w takim wypadku istnieje bowiem możliwość ustalenia daty, w której decyzja staje się ostateczna w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a.

Organ II instancji skonstatował, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa w tym zakresie. Zdaniem organu II instancji stwierdzenie, że strona nie brała udziału w postępowaniu ze względu na brak możliwość zapoznania się z obwieszczeniem, zarówno dotyczącym wszczęcia, jak również tym dotyczącym decyzji, nie jest zasadne. Zwrot zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. "strona dowiedziała się o decyzji", należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono. Specustawa drogowa przewiduje doręczenie decyzji wyłącznie w formie obwieszczenia (z wyjątkiem inwestora, któremu doręczana jest treść decyzji). W omawianej sprawie decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została doręczona skarżącemu, w sposób jaki nakazuje ww. specustawa drogowa. Nawiązując do art. 15zzr i art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, organ II instancji zauważył, że termin na złożenie odwołania rozpoczął bieg od dnia 24 maja 2020 r. Czynności dokonane w okresie stanu zagrożenia epidemicznego/ stanu epidemii w odnośnych postępowaniach są skuteczne.

Pismem z dnia 12 maja 2021 r. Firma A z siedzibą w K. złożyła skargę na powyższe postanowienie Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia polegający na niezgodnym ze stanem faktycznym ustaleniu, że skarżąca spółka nie jest właścicielem nieruchomości na której jest realizowana inwestycja drogowa, a jedynie właścicielem nieruchomości sąsiedniej, podczas gdy pomiary geodezyjne przeprowadzone na zlecenie skarżącej bezsprzecznie wykazały, że inwestycja drogowa narusza prawo własności skarżącej, toteż winna być ona zawiadamiana o toczącym się postępowaniu i zapadłych rozstrzygnięciach w sposób bezpośredni i winno być w stosunku do niej wydane rozstrzygnięcie wywłaszczeniowe; 2) naruszenie art. 149 § 3 i art. 148 § 2 k.p.a. oraz art. 49 k.p.a. w zw. z art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 z późn. zm.) poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, które toczyło się przed organem administracji - Prezydentem Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki pod znakiem sprawy [...] z powodu niezachowania miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, podczas gdy podanie zostało złożone w terminie, tj. w terminie miesiąca od dowiedzenia się przez stronę o wydaniu decyzji, z uwagi na wadliwe dokonanie przez organ obwieszczenia o wydaniu decyzji z dnia 13 marca 2020 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej; 3) naruszenie konstytucyjnej zasady równości i zasady równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 ze zm.) poprzez brak bezpośredniego doręczenia spółce zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz zawiadomienia o wszczęciu postępowania; 4) błąd w ustaleniach faktycznych organu poprzez uznanie, że spółka, mimo nieskutecznych obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Urzędu, brała udział w postępowaniu, co skutkowało uznaniem niedopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych, oraz brakiem rozpoznania istoty sprawy, gdyż organ nie zbadał, czy Spółka nie brała udziału w postępowaniu z własnej, czy też bez własnej winy; 5) naruszenie art. 15 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. oraz w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 poprzez brak uwzględnienia, że w okresie od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 24 maja 2020 r. nie biegły terminy w postępowaniach administracyjnych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia go mocy wiążącej. Na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił także postanowienie organu I instancji.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej "k.p.a.") wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Stanowi ono konsekwencję stwierdzenia przesłanek formalnych uruchomienia tego trybu nadzwyczajnego; nie jest poprzedzone badaniem przyczyn, od których zależy wzruszenie decyzji ostatecznej oraz możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zatem o ich istnieniu jeszcze nie przesądza. W świetle § 2 art. 149 nie ulega wątpliwości, że "postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy" ma miejsce później (por. wyrok NSA z dnia 30 września 1999 r., IV SA 2564/98, LEX nr 47856). Rozstrzygnięcie o wznowieniu postępowania przybiera formę postanowienia zarówno wtedy, gdy zostało zainicjowane żądaniem strony, jak i wtedy, gdy organ działa z urzędu. Rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania również przybiera formę postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Podstawy do jego wydania zachodzą wtedy, gdy organ ma do czynienia z żądaniem, o którym mowa w art. 147, i zarazem stwierdza, że brakuje choćby jednej z przesłanek formalnych warunkujących uruchomienie trybu wznowienia postępowania.

Przesłanki formalne warunkujące uruchomienie trybu wznowienia postępowania kształtują się różnie w zależności od tego, czy ma ono nastąpić z urzędu, czy też na żądanie strony. W obu przypadkach należy do nich zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio k.p.a.) oraz brak przepisu szczególnego wyłączającego dopuszczalność wznowienia postępowania (por. E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, Samorząd Terytorialny 2006, nr 7-8, s. 117 i n.). W przypadku gdy wznowienie postępowania ma nastąpić na żądanie strony podczas badania jego dopuszczalności dodatkowo trzeba brać pod uwagę: legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011 r., II OSK 2598/10, LEX nr 1083642).

Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. wynoszący jeden miesiąc termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (na tę przyczynę powołał się wnioskodawca) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W ocenie Wojewody Małopolskiego, w niniejszej sprawie istnieją podstawy do przyjęcia, że termin ten nie został zachowany z uwagi na fikcję doręczenia wynikającą z art. 49 k.p.a. Wojewoda Małopolski zaakceptował stanowisko organu I instancji, w myśl którego – w razie zastosowania art. 49 k.p.a. – bieg terminu określonego w art. 148 k.p.a. rozpoczyna bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu decyzji (z chwilą ziszczenia się fikcji doręczenia decyzji). Wojewoda Małopolski zaznaczył też, że zwrot zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. "strona dowiedziała się o decyzji", należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono.

W ocenie Sądu, organy przyjęły nieprawidłowe założenia co do daty, od której należało liczyć miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Nie można też zgodzić się z tezą, że fikcja doręczenia decyzji niejako a limine wyklucza zastosowanie reguły z art. 148 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 49 § 2 k.p.a. zawiadomienie o decyzji uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Wtedy też następuje skutek (fikcja prawna) doręczenia decyzji. Od daty nastąpienia tego skutku biegnie termin do złożenia odwołania, a organ jest związany wydaną decyzją. Nie jest to jednak data, od której liczy się termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Tak więc data faktycznego dowiedzenia się o decyzji, a nie data fikcyjnego jej doręczenia, stanowi punkt odniesienia dla oceny, czy wnoszący podanie zachował jednomiesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Jeżeli zatem strona o wydanej decyzji dowiedziała się np. poprzez doręczenie jej tej decyzji w trybie informacji publicznej, to od daty tego zdarzenia, a nie od daty, w którym nastąpiło fikcyjne doręczenie decyzji, liczyć należy termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Przywołać tu należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2018 r., II OSK 481/18, w którym Sąd wyjaśnił, iż przepis art. 49 k.p.a. jest uregulowaniem szczególnym, w odniesieniu do zasady ustanowionej w art. 39 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że obejmuje swoim działaniem skutki inne niż te, które wiążą się z doręczeniem decyzji stronie. Doręczenie ma bezpośredni wpływ np. na związanie organu decyzją (art. 110 k.p.a.), czy też termin wniesienia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.). Z przepisów tych wprost wynika, że zdarzeniem istotnym jest doręczenie decyzji. Natomiast w hipotezie art. 148 § 2 k.p.a. nie ma mowy o doręczeniu decyzji lub zawiadomieniu strony o decyzji w rozumieniu art. 49 k.p.a. Faktem pociągającym za sobą określone skutki prawne jest dowiedzenie się przez stronę o decyzji. Wprowadzone przepisem art. 49 k.p.a. rozwiązanie w postaci "fikcji doręczenia" nie może być więc uznawane za tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Także w wyroku z dnia 23 lutego 2011 r., II OSK 2517/10, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zgodnie z art. 49 k.p.a. sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie, powoduje, że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym. Jest to rozwiązanie procesowe umożliwiające prowadzenie postępowań administracyjnych, w których występuje duża liczba podmiotów. Jednakże owo przyjęcie, zgodnie z art. 49 in fine k.p.a., doręczenia stronie decyzji ze skutkiem prawnym nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.), czy też z dowiedzeniem się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie może być oceniana wyłącznie przez pryzmat regulacji art. 49 k.p.a. uznającej obwieszczenie o decyzji za równoważne jej doręczeniu. Czym innym natomiast jest zagadnienie zaistnienia przesłanek wznowieniowych, jednakże ta kwestia nie ma wpływu na ocenę zachowania przez stronę terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania (por. też wyroki WSA w Krakowie z dnia 8 marca 2019 r. II SA/Kr 87/19; z dnia 8 marca 2019 r. II SA/Kr 87/19; z dnia 17 października 2019 r. II SA/Kr 923/19 oraz z dnia 4 kwietnia 2019 r. II SA/Kr 1297/18).

"W żadnym wypadku nie można przyjąć, że tzw. fikcja doręczenia (art. 49 § 2 k.p.a) jest równoznaczna z faktycznym dowiedzeniem się strony o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a). (...) Data dowiedzenia się przez stronę o decyzji może być inna niż data fikcyjnego doręczenia tej decyzji przy zastosowaniu trybu obwieszczeń, w przeciwnym razie instytucja wznowienia postępowania byłaby iluzoryczna. Strona ma prawo wykazywać, że o decyzji dowiedziała się nie w ciągu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia, lecz w terminie późniejszym, co ma istotne znaczenie dla zachowania terminu do wznowienia postępowania" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2020 r., II SA/Kr 804/20).

W ocenie Sądu, w związku z błędną wykładnią przepisów prawa procesowego nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności faktyczne, determinujące rozstrzygnięcie kwestii zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, i tym samym doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Implikuje to konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Ustosunkowanie się do pozostałych twierdzeń i zarzutów skargi byłoby obecnie przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę organ oceni czy wznowienie postępowania z wniosku skarżącej jest dopuszczalne, przy czym przy badaniu kwestii zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie organ uwzględni ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w pkt II sentencji wyroku.