Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 17/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41  ust. 2  pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędziowie WSA Janusz Walawski Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...], zwalniający [...]. R. C. ze służby w Policji z dniem [...] października 2013 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż w dniu [...] kwietnia 2013 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w O. w sprawie o sygn. akt [...] przedstawił [...] R. C. 6 zarzutów popełnienia przestępstw określonych w art. 228 § 3 i art. 271 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. (1 zarzut) oraz art. 228 § 3 k.k. (5 zarzutów). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...] wymieniony Prokurator zastosował w stosunku do [...] R. C. środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego, dozoru Policji, zakazu opuszczania kraju oraz zawieszenia w czynnościach służbowych.

Rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Komendant Miejski Policji K., na podstawie art. 39 ust. 1, art. 45 ust. 3 i art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029 ze zm.) oraz art. 108 § 1 k.p.a., zawiesił [...] R. C. w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r. Następnie Komendant Miejski Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 1, art. 45 ust. 3 i art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i przepisów powołanego rozporządzenia oraz art. 108 § 1 k.p.a., przedłużył okres zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2013 r. do czasu ukończenia postępowania karnego.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. Komendant Miejski Policji w K. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zwolnienie [...] R. C. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, z uwagi na ważny interes służby.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w K., na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pisemnie wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] R. C. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 wskazanej ustawy. W odpowiedzi na powyższe, do organu wpłynęło pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r., informujące, iż Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...] postanowił nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia [...] R. C. ze służby w Policji.

Komendant Wojewódzki Policji w K., po uwzględnieniu całości materiałów zgromadzonych w sprawie, rozkazem personalnym z dnia [...] września 2013r. zwolnił [...] R. C. z dniem [...] października 2013 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Funkcjonariusz wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2013 r., w którym organowi I instancji zarzucił błędną interpretację oraz obrazę art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 108 k.p.a. Podniósł, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające usunąć go z Policji. Podczas wieloletniej służby na odwołującego się nie było żadnych skarg, zażaleń i wątpliwości co do pracy. Wręcz przeciwnie, odnotowano wiele wyróżnień, pochwał, nagród i dowodów oddania się obowiązkom służbowym. Podczas postępowania w sprawie o wydalenie funkcjonariusza z szeregów Policji, brano pod uwagę tylko i wyłącznie oddźwięk medialny sprawy, a nie gwarancje konstytucyjne, mówiące, iż "każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu". Z uwagi na powyższe funkcjonariusz wniósł o "osobiste zapoznanie się z przedstawionymi materiałami" oraz o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i pozostawienie go w szeregach Policji. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ II Instancji, na tle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przybliżył instytucję zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podkreślił, iż przesłanka "ważnego interesu służby", wymiona w tym przepisie, oceniana musi być przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a także wymagań ustawowych, stawianych policjantom, a określonych w art. 25 ustawy o Policji.

Bezspornym jest w sprawie, że przeciwko wymienionemu funkcjonariuszowi toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 228 § 3 i art. 271 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 oraz art. 228 § 3 k.k.

Zgodnie zaś z art. 25 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Policjant, jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa, sam musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki, zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. Pozostawanie więc skarżącego w służbie byłoby kontynuowaniem przez niego służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów.

W ocenie organów Policji, przedstawienie skarżącemu 6 zarzutów popełnienia przestępstw w służbie o charakterze korupcyjnym, ich ciężar gatunkowy, narusza dobro służby oraz uzasadnia uznanie, iż skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji. W interesie służby, a więc w interesie społecznym, leży, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania stawiane przez przepisy ustawy o Policji. Instytucja jaką jest Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami narusząjącymi dobro chronione przez prawo. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się bezwzględnie na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt OSK 1738/07).

Komendant Główny Policji podkreślił, iż policjant powinien przestrzegać roty ślubowania. Powinien zatem unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Z zawodem policjanta wiąże się także szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. W szeregach Policji winni zatem pozostawać jedynie funkcjonariusze obdarzeni szczególnym zaufaniem społecznym. Tymczasem [...] R. C. jako funkcjonariusz Policji całkowicie utracił to zaufanie.

Nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, iż [...] R. C. od dnia [...] czerwca 2013 r. pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych.

W przedmiotowej sprawie opiniujący zwolnienie ze służby funkcjonariusza Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...] nie wniósł zastrzeżeń co do trybu zwolnienia [...] R. C. ze służby w Policji.

W kontekście powyższego, trafne jest stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., iż brak jest jakichkolwiek podstaw do kontynuowania przez stronę służby w Policji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji podniósł, że wszechstronna analiza obszernego materiału dowodowego sprawy pozwala stwierdzić, iż Komendant Wojewódzki wnikliwie rozważył zarówno słuszny interes strony jak i interes służby, tożsamy z interesem społecznym. Tym samym w prowadzonym postępowaniu uczynił zadość wymogom określonym przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. Odnosząc się do instytucji domniemania niewinności, organ wskazał, iż celem, jakiemu służy zastosowany w sprawie przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jest umożliwienie zwolnienia policjanta ze służby, bez czekania na wynik innych, toczących się postępowań, gdy wymaga tego "ważny interes służby", bądź gdy niemożliwe jest jego pozostanie w służbie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 317/08). Zwolnienie więc policjanta ze służby w oparciu o powołany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem tego postępowania, pozostaje ono bowiem bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publik. LEX nr 821111). Policjant, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne, dotyczące oskarżenia o popełnienie przestępstwa lub przestępstw ściganych z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Negatywne natomiast konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelnego charakteru, należy oceniać jako przewyższające swoja wagą gatunkową uprawnienia oskarżonego policjanta, określane mianem "słusznego interesu strony" – patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 633/10 (publik. LEX nr 667345).

Zdaniem organu, subiektywna ocena strony co do nieprawidłowości zapadłego w postępowaniu rozstrzygnięcia nie może mieć tu także znaczenia. Nie można bowiem zaprzeczyć, że organ I instancji, wydając w niniejsze sprawie decyzję, wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby policjanta, a także dowody zgromadzone w toku postępowania oraz sytuacje w jakiej wymieniony się znalazł. Jednak elementy te, obok innych wskazanych przez organ I instancji, złożyły się na całość oceny zaistniałej przesłanki ważnego interesu służby, przemawiającej za zwolnieniem wymienionego funkcjonariusza ze służby w Policji.

Organ pierwszej instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, której nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie powinni pełnić. Uwzględniając powyższe, przyjąć należało, że decyzja organu I instancji spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności, wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. stał się przedmiotem skargi, wniesionej przez R. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, skarżący podniósł, iż doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni i nieprawidłowe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust.1 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż podczas prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, pomimo wielu pism kierowanych do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., nie zagwarantowano skarżącemu możliwości wypowiedzenia się ustnie w myśl art. 14 § 2 k.p.a. Ponadto, zwolnienie ze służby odbyło się na podstawie źle zinterpretowanego przypisu prawnego. Zwolnienie "dla dobra służby" zostało przez organ wykorzystane niesłusznie i niezgodnie z zasadami etyki, tak wpajanymi pracownikom i funkcjonariuszom Policji. Żaden bowiem z przełożonych skarżącego nie czekał na zakończenie postępowania przygotowawczego, prowadzonego przeciwko niemu w związku z przedstawionymi zarzutami o korupcję. Skarżący w pismach do Komendanta Wojewódzkiego i Komendanta Głównego nadmieniał, iż do postawionych mu zarzutów przez Prokuraturę w O. nigdy się nie przyznał. Ponadto, w zarzutach tych obciążają skarżącego jedynie oszczerstwa i pomówienia osoby byłego już funkcjonariusza, z którym to skarżący pełnił służbę, a który to do wszystkich zarzutów się przyznał. W związku z powyższym, niesłusznym stało się osądzenie skarżącego i ukaranie przez przełożonych zwolnieniem ze służby, nie czekając na wyrok niezawisłego sądu. Konstytucja RP w art. 42 § 3 ustala zasadę domniemania niewinności. Tym bardziej wyrok w sprawie karnej, w przekonaniu skarżącego, zakończy się jego uniewinnieniem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga R. C. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 289, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "może zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. Wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r., III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3 poz. 31).

Jak wskazano powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce, przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 553/07, publik. LEX nr 447276).

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy w aktualnym stanie faktycznym skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".

Skarżący – funkcjonariusz Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w K., stanął pod zarzutami popełnienia, wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszem P. S., przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od czynności służbowych (postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...]). Z uwagi na ciężar zarzucanych skarżącemu czynów i okoliczności ich popełnienia, Prokurator Prokuratury Okręgowej w O. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...] zastosował w stosunku do [...] R. C. środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego, dozoru Policji, zakazu opuszczania kraju oraz zawieszenia w czynnościach służbowych. P. S. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów przestępczych i w protokole przesłuchania podejrzanego z dnia [...] listopada i [...], [...], [...] grudnia 2012 r. potwierdził, iż przyjmował wraz ze skarżącym łapówki w zamian za odstąpienie od podjęcia czynności służbowych, adekwatnych do stwierdzonych wykroczeń drogowych i dzielił się z wymienionym przyjętymi kwotami pieniężnymi. Także udzielający ww. funkcjonariuszom korzyść majątkową Z. J. (protokół o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] marca 2013 r.) i M. B. K. (protokół o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] kwietnia 2013 r.) przyznali się do zarzucanych im czynów.

W konsekwencji powyższego Komendant Miejski Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2013 r. zawiesił [...] R. C. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2013 r. przedłużył okres zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2013 r. do czasu ukończenia postępowania karnego.

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia policjanta ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń, świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia przez policjanta obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Może ono wynikać również z innych zachowań policjanta w służbie lub poza nią, jeżeli takie zachowania kolidują z dobrem macierzystej formacji i tym samym uniemożliwiają kontynuowanie służby z uwagi na ważny interes Policji – patrz wyrok NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2281/12 (publik. CBOIS).

Zestawiając treść stawianych skarżącemu zarzutów, okoliczności ich popełnienia, ustalonych na podstawie materiału dowodowego sprawy, z wymogiem nieskazitelnego charakteru, jaki winien cechować policjanta – osobę zaufania społecznego oraz napiętnowanie przez media i nieakceptację społeczną zjawiska przyjmowania przez niektórych policjantów korzyści majątkowych w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, nie sposób nie dopatrzyć się związku pomiędzy powyższymi faktami a obawą utraty wiarygodności Policji w oczach społeczeństwa. W przypadku braku odpowiedniego przeciwdziałania ze strony Policji sytuacja taka może także demoralizująco wpłynąć na innych policjantów. Oznacza tzw. "przymykanie oka" na negatywne zjawiska w służbie w ramach źle pojętej solidarności zawodowej, na co formacja stojąca na straży prawa pozwolić sobie nie może. Trudno w tej sytuacji oczekiwać od organów Policji, aby z jednej strony prowadziły aktywną walkę z korupcją w Policji, z drugiej zaś strony nie dążyły do szybkiego usunięcia ze służby podejrzewanych (w oparciu o konkretne dowody) o ten proceder funkcjonariuszy.

W pisemnych motywach zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji wyszczególnił powody, dla których uznano, że w sprawie wystąpił ważny interes służby, uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. Należy w szczególności zwrócić uwagę na rodzaj i zakres zadań, które ustawodawca powierzył Policji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obowiązek realizacji takich celów musi łączyć się z koniecznością zapewnienia strukturom policyjnym możliwości kształtowania właściwej polityki personalnej i doboru kadry w sposób najbardziej odpowiadający potrzebom Policji. W ramach tych kompetencji organy Policji uprawnione są też do rozwiązywania stosunku służbowego z funkcjonariuszami, których zachowanie w służbie jest niegodne policjanta oraz godzi w wizerunek i dobre imię formacji. Ze służbą w Policji bowiem łączą się nie tylko przywileje, w tym znaczna stabilność zatrudnienia, ale i obowiązek należytego zachowania się, nie tylko w służbie, ale i także w czasie wolnym od zajęć służbowych.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy orzekające organy Policji w sposób prawidłowy rozważyły ważny interes skarżącego, przemawiający za pozostawieniem go w służbie i interes społeczny, tożsamy z interesem służby, wskazujący na potrzebę usunięcia go z szerów Policji oraz zasadnie dały pierszeństwo ochronie interesu społecznego. To z kolei czyni zasadnym zarówno zwolnienie R. C. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jak i nadanie rozkazowi personalnemu organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Okoliczności powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący tłumaczą, dlaczego w tej konkretnej sytuacji organ, ważąc interes społeczny z interesem policjanta, uznał prymat tego pierwszego interesu. Rygor natychmiastowej wykonalności nadano ze względu na tożsamy z interesem służby ważny interes społeczny, co w tym przypadku zostało podyktowane koniecznością niezwłocznego zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji, a także ochrony godności i dobrego imienia służby.

Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że nieprzyznanie się skarżącego do winy i powoływanie na zasadę domniemania niewinności nie może mieć wpływu na sposób rozwiązania z wymienionym stosunku służbowego. Ocenie w tym postępowaniu podlegały bowiem okoliczności, wskazujące na konkretne negatywne zachowania się skarżącego w służbie, jego postawa jako funkcjonariusza i konsekwencje z tym związane dla Policji, niezależnie od tego, czy zostanie on w przyszłości skazany za przestępstwo, czy też nie. Skazanie funkcjonariusza Policji prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia ze służby (art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy Policji). Na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ podejmuje decyzję uznaniową. Ocenia, w ramach posiadanych kompetencji i ustalonych okoliczności sprawy, czy policjant, dopuszczający się negatywnego zachowania, oczywiście sprzecznego z fundamentalnymi wartościami służby, może ją nadal pełnić, bez uszczerbku dla dobra społecznego. Sądowa kontrola takich decyzji jest z założenia ograniczona. Sądy administracyjne nie mogą bowiem ingerować w słuszność dokonanego przez organy wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym oceniać celowości zaskarżonego aktu. Rolą Sądu jest ocena, czy organ nie wyszedł poza ramy uznania administracyjnego. W niniejszej zaś sprawie zarówno organ I, jak i II instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Także zarzut naruszenia przez organ art. 14 § 2 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu ustnego przedstawienia swych argumentów nie jest zasadny. W postepowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.), zaś odejście od tej zasady ma jedynie charakter wyjątkowy, incydentalny. W niniejszej sprawie nieuzasadniony, z uwagi na potrzebę zebrania i ocenę obszernego materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący skorzystał z uprawnień strony i na piśmie zgłaszał wnioski, żądania i wyjaśnienia. Został także przez [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji (pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r.) pouczony o prawach strony, wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy trudno zgodzić się ze skarżącym, iż został on pozbawiony w postępowaniu praw procesowych przysługujących stronie.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych przez skarżącego przepisów prawa, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły materiał dowodowy sprawy, czemu dały wyraz w kolejnych uzasadnieniach decyzji, stwierdzając, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.