Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1313/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Uchylono uchwałę I  i II  instancji
Powołane przepisy: article: art. 4  ust. 2  pkt 3,  art. 14  ust. 1   i   ust. 2
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 158
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi T. Ł. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie powołania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. I. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę organu pierwszej instancji, II. zasądza od Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej na rzecz skarżącego T. Ł. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w R. uchwałą Nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 12 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty (tekst jednolity Dz. U. Nr 136 z 2008 r. poz. 857 z późn. zm.) oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie trybu powoływania i organizacji komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza (Dz. U. Nr 47 z 1990 r. poz. 479) uchwaliło, że z dniem 9 lutego 2010 r. zostaje wszczęte postępowanie w sprawie dotyczącej ewentualnego pozbawienia prawa wykonywania zawodu lekarza medycyny T. Ł. z powodu niezdolności do jego wykonywania. W tym celu powołano specjalną Komisję lekarską w składzie trzyosobowym dla oceny niezdolności do wykonywania zawodu lekarza. Zobowiązano Komisję do przeprowadzenia badania lekarskiego i zgromadzenia dokumentacji medycznej w celu wydania orzeczenia o stanie zdrowia lekarza zgodnie z § 1 cytowanego rozporządzenia. Zobowiązano komisję do sporządzenia protokołu z dokonanych czynności i przedstawienia go Okręgowej Radzie Lekarskiej w R.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że na podstawie informacji uzyskanych od dyrektora Szpitala Powiatowego w M. mgr L.K. i ordynatora Oddziału Urologii Szpitala Powiatowego w M. dr n. med. A. W. o podejrzeniu uzależnienia lekarza T.Ł. od leków narkotycznych – Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w R. uznało, że w celu ustalenia stanu faktycznego konieczne jest powołanie Komisji orzekającej w przedmiocie zdolności lub niezdolności do wykonywania zawodu przez lekarza T.Ł. Zadaniem Komisji będzie wydanie orzeczenia w tej sprawie, zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 1999 r.

Odwołanie od powyższej uchwały wniósł T. Ł. zarzucając naruszenie art. 12 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza i powołanie w związku z tym komisji w celu wydania orzeczenia w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. Odwołujący się zarzucił naruszenie artykułu 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 57 ust 1 i 2 stawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez wydanie uchwały nie zawierającej podstawy faktycznej i prawnej oraz art. 107 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez wydanie uchwały, której uzasadnienie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Odwołujący się podniósł, że nie ma i nigdy nie było podstaw do twierdzenia, że jest uzależniony od środków narkotycznych. Wskazał, że nie ma osoby, która potrafiłaby jednoznacznie i z pełnym przekonaniem stwierdzić, że widziała go podającego sobie lek narkotyczny, jak również takiej, która potwierdziłaby, że jego zachowanie jednoznacznie wskazywałoby na przyjęcie leku. Oświadczył, że sprawa była wnikliwie badana przez Komendę Powiatową Policji w M., a następnie została przekazana do Prokuratury Rejonowej w M., która w dniu [...] umorzyła postępowanie. Podkreślił, że w uzasadnieniu swej decyzji Prokurator wskazał, iż bałagan panujący na oddziale urologicznym oraz zwyczaje panujące w administrowaniu lekami narkotycznymi na oddziale uniemożliwiają wskazanie osoby odpowiedzialnej za ewentualne zużycie w celach niemedycznych lub wyprowadzenie poza oddział tych leków. Skarżący wskazał, że pomimo takiego prawnego wyniku sprawy został poproszony przez Dyrektora Szpitala w M. o złożenie wypowiedzenia umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron, co uczynił mając na względzie dobro szpitala, w dniu [...]. Skarżący podkreślił, że zarówno w piśmie z dnia 31 sierpnia 2009 r. jak i na wstępnej indywidualnej rozmowie z dyrektorem naczelnym zobowiązał się do natychmiastowego poddania się dowolnym badaniom na zawartość narkotyków w swoim organizmie, celem uwolnienia się od stawianych zarzutów. Jednak do czasu odejścia z pracy dyrektor naczelny nigdy nie zalecił mu wykonania badań, choć kilkukrotnie zapytywał się czy nadal jest na nie zdecydowany.

Odwołujący się oświadczył, że dysponuje kilkoma wiarygodnymi wynikami testów, które nie wykazały w jego organizmie zawartości substancji narkotycznych. W ocenie skarżącego, postawiony mu w uchwale Prezydium Okręgowej Izby Lekarskiej zarzut uzależnienia od narkotyków jest bezzasadny, a uzasadnienie nosi znamiona pomówienia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w R. Nr [...] z dnia [...] Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą Nr [...] z dnia [...] utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że powołanie komisji jest czynnością poprzedzającą badanie lekarza i dopiero po przeprowadzeniu badania i po przeanalizowaniu zgromadzonej dokumentacji medycznej komisja wydaje orzeczenie, w którym stwierdza o zdolności bądź niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. Jedyną zaś i wystarczającą przesłanką do powołania komisji jest uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. Organ wskazał, że Okręgowa Rada Lekarska w R. powołała komisję do oceny stanu zdrowia lek. T. Ł. w związku z informacjami uzyskanymi od dyrektora Szpitala Powiatowego w M. – L. K. oraz ordynatora Oddziału Urologii Szpitala Powiatowego w M. dr n. med. – A. W. o podejrzeniu uzależnienia T. Ł. od leków narkotycznych, które uzyskano na spotkaniu z w/w w siedzibie Okręgowej Izby Lekarskiej w R. Organ wskazał, że okoliczność ta została potwierdzona przez Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w R. dr n. med. K. S. w notatce sporządzonej w dniu [...], znajdującej się w aktach sprawy. Zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się notatka Ordynatora Oddziału Urologicznego z dnia [...] w którym zatrudniony był T. Ł. skierowana do dyrektora Szpitala, w której wskazuje on na podejrzenie uzależnienia lekarza od środków narkotycznych. W notatce tej opisano również zdarzenie do którego doszło w szatni lekarskiej - rozbicia fiolki narkotyku (dalarganu), która wypadła z kieszeni lekarza. Wskazano również na niepokojący wzrost zużycia środków narkotycznych w oddziale urologicznym w okresie od marca 2009 r. Przeprowadzona kontrola dokumentacji medycznej pacjentów leczonych w tym oddziale na okoliczność zgodności zapisów dokumentacji z ewidencją środków odurzających wykazała braki w kartach zleceń zapisów około 264 ampułek morfiny, 461 ampułek dolarganu i 174 ampułek dolocontralu. Przeprowadzone dochodzenie w sprawie przywłaszczania w/w środków zakończyło się postanowieniem Komendy Powiatowej Policji w M. z dnia [...] o umorzeniu dochodzenia wobec niewykrycia sprawcy. Zaznaczono jednak, że odpowiedzialnym za prawidłowość wpisów w książce narkotycznej do dnia [...] był lekarz T. Ł. Powołano się również na zeznania świadków, w których wskazywano na związek pomiędzy znacznym wzrostem rozchodu leków narkotycznych i ich nadmiernym wypisywaniem dla pacjentów w książce rozchodów przez lekarza T. Ł. Świadkowie wskazali na wielokrotnie zaobserwowane u lekarza T. Ł. rozkojarzenie, potliwość, huśtawki nastrojów, które można było uznać za objawy wskazujące na stan odstawienia środków odurzających po ich ciągłym używaniu. Zdaniem organu II instancji, nie ulega wątpliwości, że powyższe okoliczności uzasadniają podejrzenie niezdolności lekarza T. Ł. do wykonywania zawodu.

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. Ł. wnosząc o uchylenie w całości uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] oraz poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w R. z dnia [...] oraz umorzenie niniejszego postępowania.

Skarżący powyższym uchwałom zarzucił naruszenie przepisów prawa, a w szczególności :

1) art. 12 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza i powołanie w związku z tym komisji w celu wydania orzeczenia w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, pomimo braku jakichkolwiek dowodów i przesłanek uzasadniających takie podejrzenie,

2) art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez wydanie uchwały nie zawierającej podstawy faktycznej i prawnej,

3) art. 107 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez wydanie uchwały, której uzasadnienie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Skarżący podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, aby istniały podstawy do uzasadnionego podejrzenia, iż jest on uzależniony od narkotyków. Brak jest także jakichkolwiek dowodów wskazujących na uzasadnione podejrzenie jego niezdolności do wykonywania zawodu.

Zaznaczył, iż wbrew twierdzeniom osób zgromadzonych na spotkaniu w Okręgowej Radzie Lekarskiej, postępowanie karne prowadzone przez Komendę Powiatową Policji w M. (sygnatura akt: RSD 1665/09) w sposób oczywisty nie toczyło się w sprawie uzależnienia lekarza T. Ł., od narkotyków lecz jedynie w sprawie przywłaszczenia leków narkotycznych "D.", "D." i "M." o wartości 928,17 złotych na szkodę Szpitala Powiatowego w M. tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. Wobec nie wykrycia sprawcy sprawa została umorzona.

Skarżący wskazał, iż z notatki Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej, wynika, iż bezpośrednią przyczyną podjęcia uchwały z dnia [...] w sprawie powołania Komisji orzekającej (...) nie było istnienie prawdopodobieństwa uzależnienia go od narkotyków, a "unikanie spotkania i zachowanie (...) w tak prostej sprawie jak rejestracja praktyki lekarskiej (...)". Skarżący zaznaczył, że zadziwiającym jest zatem w jaki sposób unikanie spotkania, przy założeniu, że pomiędzy datą złożenia wniosku o rejestrację praktyki a podjęciem uchwały minęło 7 dni i zachowanie w tak prostej i oczywistej sprawie jak rejestracja praktyki utwierdziło Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w R., iż w niniejszej sprawie mamy "...najprawdopodobniej do czynienia z problemem poważnego uzależnienia".

Skarżący zaznaczył, iż do chwili obecnej w żaden sposób nie wykazano, iż jest on uzależniony od narkotyków, a zmuszanie go do podjęcia terapii było działaniem bezprawnym podobnie zresztą, jak podjęcie działań zmierzających do rozwiązania umowy o pracę i pozostawienie go bez środków do życia. Skarżący podkreślił, z notatki Ordynatora Oddziału Urologicznego z dnia [...] poza informacjami dotyczącymi nieprawidłowości w gospodarce lekami narkotycznymi na terenie Szpitala, nie wynika w żaden sposób na czym ordynator opiera swoje stanowisko o podejrzeniu uzależnienia go od narkotyków. Z przytoczonych w notatce okoliczności może wynikać, iż podejrzenie to oparte jest na nieprawidłowościach w gospodarce lekami narkotycznymi na oddziale, brak jest jednak jakiegokolwiek związku pomiędzy tymi nieprawidłowościami, a uzasadnionym podejrzeniem uzależnienia lekarza od narkotyków.

Podkreślił, że pomimo, iż notatka Ordynatora została sporządzona w dniu 18 sierpnia 2009 r. do 9 lutego 2010 r. nie podjęto żadnych kroków zmierzających do uniemożliwienia mu leczenia pacjentów, poza bezprawnym nakłonieniem do rozwiązania umowy o pracę. Zaznaczył, że przez cały natomiast okres swego zatrudnienia aż do dziś nie wpłynęła żadna skarga pacjenta czy też współpracującego personelu medycznego wskazująca na fakt jego uzależnienia od narkotyków. Żaden ze świadków, jak również pracowników szpitala czy też pacjentów nigdy nie wskazał, iż przebywał on w Szpitalu w stanie po spożyciu narkotyków, co byłoby praktycznie niemożliwie w sytuacji zatrudnienia w Szpitalu w pełnym wymiarze czasu pracy przy jednoczesnym pełnieniu ośmiu dyżurów medycznych miesięcznie.

Skarżący zaznaczył, że nieprawidłowości związane z dystrybucją leków narkotycznych na oddziale ortopedycznym nie skończyły się z chwilą zaprzestania pracy przez niego na tym oddziale. Jak wynika z notatki ordynatora Oddziału Urologicznego z dnia 27 listopada 2009 r. w dniu poprzedzającym sporządzenie notatki podczas sprzątania gabinetu lekarskiego znaleziono w szafie odzieżowej 5 ampułek D. oraz 5 ampułek M. Ordynator stwierdził, iż leki te były poza ewidencją książki rozchodów narkotyków, a w tym okresie skarżący już od kilku miesięcy nie pracował na oddziale ortopedycznym. Notatka ta została jednak całkowicie pominięta jako dowód w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje ;

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, jeśli stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub też naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] jak i uchwała Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w R. z dnia [...] zostały wydane z naruszeniem art.7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.

Z treści art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 30 z 1989 r., poz. 158 ze zm.) wynika, że samorząd lekarzy wykonuje swoje zadanie określone w art. 4 ust. 1 ustawy, między innymi poprzez sprawowanie orzecznictwa w przedmiocie orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza. Jednocześnie przepis art. 14 ust. 1 i ust. 2 wskazanej wyżej ustawy o izbach lekarskich stanowi, że do uchwał samorządu lekarzy w sprawach stwierdzenia prawa wykonywania zawodu bądź pozbawienia z powodu niezdolności do wykonywania zawodu stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych, a na uchwały te przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Oznacza to, że mamy tutaj do czynienia z sytuacją analogiczną, gdy określony organ państwowy bądź inny podmiot jest powoływany z mocy prawa na podstawie porozumienia do załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, a tym samym jest uprawniony do stosowania prawa administracyjnego materialnego i procesowego. Postępowanie w sprawach dotyczących prawa wykonywania zawodu zostaje niejako wszczęte w chwili powołania komisji, o której mowa w art.12 ust.1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Jednak z treści wskazanego przepisu prawa wynika, że nie w każdej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość powołania komisji. Okręgowa Rada Lekarska jest uprawniona do powołania komisji dotyczącej prawa wykonywania zawodu jedynie wówczas, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza. W tym stanie rzeczy stosowna uchwała organu samorządu lekarzy winna spełniać kryteria jakim ma odpowiadać decyzja administracyjna, w tym powinna zawierać uzasadnienie wskazujące jakie podejrzenia zostały uznane za uzasadniające powołanie takiej komisji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 435/04).

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednak jednoznacznie stwierdzić, iż w niniejszej sprawie Okręgowa Rada Lekarska w R. powołała komisję do oceny stanu zdrowia skarżącego w związku informacjami uzyskanymi od dyrektora Szpitala Powiatowego w M. oraz ordynatora Oddziału Urologii Szpitala Powiatowego w M. o podejrzeniu uzależnienia skarżącego od leków narkotycznych, które uzyskano na spotkaniu z ww. w siedzibie Okręgowej Izby Lekarskiej w R. Okoliczność ta została potwierdzona przez Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w R. dr n. med. K. S. w notatce sporządzonej w dniu 9 lutego 2010 r. z której wynika, że "istnieje prawdopodobieństwo uzależnienia lekarza T. Ł. od leków, sytuacja trwa już jakiś czas, na pewnym etapie sprawą interesowała się miejscowa policja, a problem oprócz prawdopodobnego uzależnienia dotyczył również znacznej ilości ampułek leków narkotycznych, których zużycie rosło w ostatnim czasie w sposób nieuzasadniony".

Wskazać jednak należy, iż z powyższej notatki w żaden sposób nie wynika na jakiej podstawie ww. osoby oparły swe przekonanie o prawdopodobieństwie uzasadnionego podejrzenia o uzależnieniu skarżącego od leków narkotycznych.

Okolicznością taką z pewnością nie jest postępowanie karne prowadzone przez Komendę Powiatową Policji w M., gdyż postępowanie to nie toczyło się w sprawie uzależnienia skarżącego od narkotyków, lecz jedynie w sprawie przywłaszczenia leków narkotycznych "D.", "D." i "M." o wartości 928,17 złotych na szkodę Szpitala Powiatowego w M., tj. o czyn z art. 284 § 2 kodeksu karnego i zostało umorzone wobec nie wykrycia sprawcy.

Za dowód wskazujący na uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu nie może zostać uznana także notatka Ordynatora Oddziału Urologicznego z dnia 17 sierpnia 2009 r. skierowana do dyrektora szpitala, w której jako okoliczność potwierdzającą podejrzenie uzależnienia skarżącego od środków narkotycznych wskazuje się zdarzenie, do którego doszło w szatni lekarskiej – tj. rozbicia fiolki narkotyku (d.), która wypadła z kieszenie skarżącego. Wskazano również na niepokojący wzrost zużycia środków narkotycznych w oddziale w okresie od marca 2009 r.

W ocenie Sądu, fakt że w kieszeni skarżącego znajdowała się fiolka narkotyku nie przesądza jeszcze o uzasadnionym podejrzeniu uzależnienia go od narkotyków. Mając na uwadze oddział na którym pracował skarżący, gdzie podawane są pacjentom tego rodzaju lekarstwa jak również charakter wykonywanej przez skarżącego pracy stwierdzić należy, że zdarzenie to w żaden sposób nie potwierdzało uzależnienia czy też zażywania przez skarżącego narkotyków. Jak trafnie podniósł w skardze skarżący wręcz przeciwnie, z przytoczonych w notatce okoliczności może wynikać podejrzenie nieprawidłowości w gospodarce lekami narkotycznymi na oddziale, brak jest jednak jakiegokolwiek związku pomiędzy tymi nieprawidłowościami, a uzasadnionym podejrzeniem uzależnienia skarżącego od narkotyków.

Zauważyć należy, że nieprawidłowości związane z dystrybucją leków narkotycznych na oddziale ortopedycznym nie skończyły się z chwilą zaprzestania wykonywania pracy przez skarżącego na tym oddziale. Z notatki ordynatora oddziału urologicznego z dnia 27 listopada 2009 r. wynika bowiem, że w dniu poprzedzającym sporządzenie notatki podczas sprzątania gabinetu lekarskiego znaleziono w szafie odzieżowej 5 ampułek D. oraz 5 ampułek M., a leki te były poza ewidencją książki rozchodów narkotyków. Stwierdzić zatem należy, że organy w żaden sposób nie udowodniły związku pomiędzy nieprawidłowościami związanymi z dystrybucją leków narkotycznych, a prawdopodobieństwem uzależnienia skarżącego od nich.

Jak trafnie podniósł skarżący, pomimo sporządzenia notatki przez ordynatora w dniu 18 sierpnia 2009 r. do dnia rozwiązania umowy o pracę nie podjęto żadnych kroków zmierzających do uniemożliwienia mu leczenia pacjentów. Jeżeli natomiast Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej posiada informacje o uzależnieniu lekarza od narkotyków musi niezwłoczne podjąć działania uniemożliwiające mu dalsze leczenie pacjentów w związku z bardzo dużym prawdopodobieństwem powstania sytuacji zagrożenia życia i zdrowia pacjentów, a tymczasem do 9 lutego 2010 r. żadne takie działania, poza nakłonieniem skarżącego do rozwiązania umowy o pracę, nie nastąpiły. Zarówno Dyrekcja Szpitala, jak i Okręgowa Rada Lekarska w R. nie podjęły żadnych środków zmierzających do uniemożliwienia skarżącemu udzielania świadczeń medycznych.

Okolicznością potwierdzającą uzasadnione podejrzenie uzależnienia skarżącego od leków nie jest także okoliczność niezgodności zapisów dokumentacji z ewidencją środków odurzających. W celu wyjaśnienia kwestii przywłaszczenia ww. środków prowadzone było dochodzenie w sprawie, które zostało postanowieniem komendy Powiatowej Policji w M. z dnia [...] umorzone wobec nie wykrycia sprawcy.

Zaznaczyć należy, iż podczas rozprawy w dniu 21 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego dołączył uchwałę Okręgowej Izby Lekarskiej w R. Nr [...] z dnia [...] którą umorzono wszczęte 9 lutego 2010 r. postępowanie w sprawie dotyczącej orzeczenia w przedmiocie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Reasumując stwierdzić należy, że materiał dowody zgromadzony w sprawie nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż w niniejszej sprawie istniało uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów potwierdzających ewentualne uzależnienie skarżącego od narkotyków.

Niezbędną zaś przesłanką umożliwiającą podjęcie uchwały o powołaniu komisji jest uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu czynności, co musi być wykazane w uzasadnieniu uchwały. Uchwała taka winna bowiem spełniać kryteria, jakim ma odpowiadać decyzja administracyjna, w tym powinna zawierać uzasadnienie wskazujące jakie podejrzenia zostały uznane za uzasadniające powołanie takiej komisji. Zgromadzony natomiast w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwalał jednoznacznie stwierdzić, iż istniało uzasadnione podejrzenie uzależnienia skarżącego od narkotyków.

Zaskarżona uchwała utrzymująca w mocy uchwałę Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w R. z dnia [...] posiada wprawdzie uzasadnienie, jednak nie zawiera ono uzasadnienia przesłanki wskazanej w art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Ponadto nie zostało wyjaśnione przez organ odwoławczy, czy przy wydawaniu uchwały Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w R. z dnia [...] nie doszło do naruszenia prawa, a w szczególności czy Prezydium było upoważnione do działania w imieniu Okręgowej Rady Lekarskiej w R. Skoro uchwała ta została zatwierdzona przez uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w R. nr [...] z dnia [...] to w oparciu o jakie przepisy to nastąpiło.

Ujawnione naruszenie w/w przepisów prawa tj. art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 kpa oraz art. 12 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty powoduje uchylenie zaskarżonej uchwały oraz uchwały organu I instancji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).