Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 329/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 5 a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na uchwałę Rady Miasta Ruda Śląska z dnia 30 stycznia 2017 r. nr PR.0007.2.2017 w przedmiocie trybu udzielania i rozliczania dotacji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 stycznia 2018 r., nadanym w dniu 5 lutego 2018 r., A sp. z o.o. w G. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w części uchwałę Rady Miasta Ruda Śląska (dalej: Rada) z dnia 30 stycznia 2017 r. nr PR.0007.2.2017 w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego oraz szkół, prowadzonych na terenie miasta Ruda Śląska przez osoby prawne i fizyczne niezaliczane do sektora finansów publicznych, zasad kontroli prawidłowości ich pobierania i wykorzystania oraz terminu i sposobu rozliczania dotacji (tj. Dz. Urz. Woj. Śląskiego. z 2017 r., poz. 788) wnosząc o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 3a zaskarżonej uchwały. Stanowi on, iż "do wniosku należy dołączyć dokument potwierdzający posiadanie rachunku bankowego, otwartego na niepubliczną placówkę oświatową (np. umowy rachunku, zaświadczenie z banku o prowadzeniu rachunku)".

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 90 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., dalej: "u.s.o.") poprzez niedopuszczalną modyfikację regulacji ustawowych i nałożenie dodatkowych warunków, od spełnienia, których zależy uzyskanie dotacji. Z wspomnianego przepisu wynika, iż jedynym warunkiem, jaki musi spełnić osoba prowadząca, aby uzyskać dotacje na prowadzenie szkoły jest podanie właściwemu organowi informacji o planowanej liczbie uczniów, nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji. Otrzymanie dotacji nie jest zatem obwarowane żadnymi innymi warunkami, w związku z czym zaskarżony przepis uchwały nie ma uzasadnienia. W świetle art. 90 ust. 3 u.s.o. wniosek powinien obejmować, co do zasady, dane o liczbie uczniów, służące organowi do zaplanowania kwoty dotacji na przyszły rok, a nie szczegółowe informacje dotyczące rachunku, na który ma być przekazywana dotacja.

Zdaniem strony skarżącej uprawnienia do nakładania na organ prowadzący kolejnych obowiązków warunkujących udzielenie dotacji nie można także wyprowadzić z art. 90 ust. 4 u.s.o., gdyż - jak wskazuje się w przywołanych przez stronę orzeczeniach - tryb udzielania dotacji, o którym mowa w tym przepisie, ma znaczenie bardziej techniczne, nie może obejmować ograniczenia prawa do dotacji i nie może być identyfikowany z zasadami i oraz przesłankami udzielenia dotacji, a zatem z warunkami koniecznymi dla uzyskania dotacji.

Nadto z upoważnienia ustawowego wynika, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji, a nie w dokumentach załączonych do tegoż wniosku. Żądanie dołączenia do wniosku akcesoryjnych dokumentów jest zatem nieuprawnione.

Jednocześnie w skardze wskazano, że z art. 90 ust. 3c u.s.o. wynika jedynie obowiązek poinformowania organu o numerze rachunku bankowego. Regulacja ta nie wskazuje, że dane te powinny znaleźć się we wniosku ani też nie wymaga przedstawienia umowy rachunku bankowego ani zaświadczenia z banku. Nadto rachunek bankowy, o którym mowa w art. 90 ust. 3 c u.s.o. nie musi być wyodrębniony dla każdej placówki, co potwierdził NSA w zacytowanym wyroku z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 2450/13 oraz WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 211/13.

Spółka podkreśliła, że szkoły prowadzone przez nią na terenie miasta Ruda Śląska posiadają rachunki bankowe przeznaczone do przekazywania dotacji, co wynikało z treści złożonych wniosków. Ponadto zaznaczyła, że prezes jej zarządu złożył stosowne oświadczenie, że podane we wnioskach rachunki bankowe szkół prowadzone są celem przekazywania dotacji dla tych szkół oraz bankowej obsługi tych dotacji. Zauważyła przy tym, że rachunki te są tożsame z rachunkami, na które w 2017 r. została przekazana dotacja za ten rok.

Wskazując na swój interes prawny we wniesieniu skargi skarżąca podniosła, iż prowadzi na terenie miasta Ruda Śląska Prywatną Szkołę Policealną dla Dorosłych "[...]" oraz Prywatne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych. W kierowanych do niej pismach z dnia 10 października 2017 r. podano, że niedostarczenie umowy rachunku bankowego lub zaświadczenia z banku spowoduje pozostawienie wniosków spółki o udzielenie dotacji bez rozpatrzenia. Wskazała również, że nie wywiązała się z tego obowiązku, uważając go za niezgodny z prawem, co oznacza, że w bieżącym roku, wspomniane szkoły nie otrzymają należnej dotacji.

W skardze, poza żądaniem stwierdzenia nieważności zaskarżonego przepisu uchwały, wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi.

W odpowiedzi na skargę Rada, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie skargi. W pierwszej kolejności wskazała, że zaskarżona uchwała z dniem 1 stycznia 2018 r. przestała obowiązywać w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203) oraz uchwaleniem przez Radę w dniu 25 stycznia 2018 r. uchwały nr PR.0007.12.2018 w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego oraz szkół, prowadzonych na terenie miasta Ruda Śląska przez osoby prawne i fizyczne niezaliczane do sektora finansów publicznych, zasad kontroli prawidłowości ich pobierania i wykorzystania oraz terminu i sposobu rozliczania dotacji, która to uchwała weszła w życie z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2018 r.

W odniesieniu do podniesionego w skardze zarzutu pełnomocnik Rady stwierdził, że ustawodawca w art. 90 ust. 3c u.s.o. w brzmieniu obowiązującym od 2014 r. przesądził, gdzie należy przekazywać dotacje, co w jego ocenie powoduje, iż część z zacytowanych w skardze orzeczeń jest nieaktualna. Ponadto podkreślił, że wyroki te zapadły w konkretnych sprawach, a zatem nie mogą być zastosowane w niniejszej sprawie. Wskazując na charakter dotacji oraz treść delegacji ustawowej zawartej w art. 90 ust. 4 u.s.o., pełnomocnik Rady wywiódł, że intencją ustawodawcy było przeniesienie na rzecz organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego uprawnienia do stanowienia w drodze uchwały ogólnych zasad związanych z procesem przyznawania dotacji oświatowych oraz trybu weryfikacji prawidłowości wykorzystania przekazanych środków. Uchwała taka, zdaniem pełnomocnika, może zawierać przepisy regulujące treść wniosku, upoważnienie jednostek do weryfikacji formalnej złożonych wniosków czy też szczegółowy tryb prowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystanych środków. Jednocześnie tak sformułowana delegacja ustawowa, w ocenie pełnomocnika, wskazuje na pozostawienie pewnego marginesu swobody organowi stanowiącemu jednostki samorządowej, aby ten mógł osiągnąć zamierzony cel jak najmniejszym kosztem dla adresatów tych przepisów. Przeniesienie tych kompetencji ma bowiem służyć sprecyzowaniu i indywidualizacji trybu przyznawania i rozliczania dotacji w odniesieniu do potrzeb konkretnej społeczności, z uwzględnieniem jej specyfiki lokalnej, jednakże w granicach ustawowych. Pełnomocnik wskazał, że w odniesieniu do środków publicznych muszą obowiązywać szczególne zasady weryfikacji ich wydatkowania przez podmioty niewchodzące w skład sektora finansów publicznych. Pełnomocnik Rady odwołał się przy tym do wyroku WSA w Gdańsku z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1321/11 oraz WSA w Gliwicach z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1061/16.

Dalej podkreślił, że zasadą w zakresie udzielania dotacji jest obowiązek wpłaty ich na wyodrębniony rachunek i rozliczanie się z niej poprzez ten rachunek. W przypadku organu prowadzącego kilka placówek może dojść do sytuacji, gdy na rachunek tego organu wpływają dotacje z różnych gmin w związku z finansowaniem placówek oświatowych i nie sposób później skontrolować wydatkowania dotacji. Ustawodawca zatem doprecyzował przepisy, nakazując przekazanie dotacji na konkretny rachunek szkoły. Pełnomocnik Rady podniósł, że w obecnie funkcjonującym systemie bankowości elektronicznej wiodącym elementem jest identyfikacja rachunku, nie zaś nazwy firmy, mimo, że bank ma obowiązek zwracać uwagę na rozbieżności w stosunku do nazwy w odniesieniu do rachunku bankowego i ponosi teoretycznie odpowiedzialność za nieprawidłowe księgowanie, to jednak w praktyce tak się nie dzieje. Dlatego też gminy na etapie wniosku o przyznanie dotacji weryfikują czy organ prowadzący podaje prawidłowe konto do wypłaty i temu ma służyć oczekiwanie na przedłożenie dokumentu potwierdzającego istnienie rachunku. Pełnomocnik podniósł również, że kwestionowany przepis uchwały nie zawiera katalogu zamkniętego, a zatem teoretycznie dopuszczalne byłoby złożenie oświadczenia o posiadaniu takiego rachunku, co uczyniła skarżąca. Jednocześnie podkreślił, że z uwagi na treść art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych istotne jest, aby na etapie udzielania, kontroli i żądania zwrotu dotacji rachunek bankowy należał do jednego podmiotu wskazanego przez ustawodawcę.

Wobec powyższego pełnomocnik Rady zanegował twierdzenie, aby kwestionowany przepis uchwały wykraczał poza delegację ustawową.

W odniesieniu do interesu prawnego skarżącej pełnomocnik wskazał, że faktycznym powodem nieotrzymania przez skarżącą dotacji nie był brak przedłożenia wskazanych w kwestionowanym zapisie uchwały dokumentów, a wykazanie przez spółkę w miesięcznej informacji o liczbie uczniów zerowej ilości słuchaczy w okresie wrzesień-listopad 2017 r., co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o wykreśleniu tych szkół z ewidencji szkół i placówek niepublicznych, dla których organem prowadzącym była skarżąca.

W piśmie z dnia 20 kwietnia 2017 r. spółka, w odpowiedzi na dręczoną jej odpowiedź na skargę, podniosła, że fakt wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. nowej uchwały w przedmiocie trybu udzielania, rozliczania i kontroli dotacji dla szkół niepublicznych jest bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, albowiem wnioski spółki zostały złożone w 2017 r., a zatem w okresie obowiązywania zaskarżonej uchwały. Ponadto spółka podniosła, że obowiązek prowadzenia rachunków bankowych dla szkół powstał nie - jak wskazał pełnomocnik Rady - w 2014 r., a w 2007 r. co powoduje, że przywoływane przez nią orzeczenia są aktualne. Jednocześnie w odniesieniu do powoływanych przez pełnomocnika organu wyroków wskazała, że jeden z nich dotyczy prawidłowości rozliczenia dotacji, nie zaś jej udzielenia, zaś z pozostałych nie wynika obowiązek wydatkowania dotacji wyłącznie z jednego rachunku bankowego, na który wpływa dotacja. W odniesieniu do zarzutu braku interesu prawnego skarżąca podkreśliła, że planuje w tym roku utworzyć dwie szkoły w Rudzie Śląskiej, a zatem złożone w 2017 r. wnioski zachowują swoją aktualność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, w oparciu o art. 119 pkt 2 P.p.s.a., gdyż Rada Miasta Ruda Śląska złożyła wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a skarżąca – w odpowiedzi na pismo Sądu z dnia 23 marca 2018 r. – przychyliła się do tego wniosku.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest § 4 ust. 3a uchwały Rady Miasta Ruda Śląska z dnia 30 stycznia 2017 r. nr PR.0007.2.2017 w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego oraz szkół, prowadzonych na terenie miasta Ruda Śląska przez osoby prawne i fizyczne niezaliczane do sektora finansów publicznych, zasad kontroli prawidłowości ich pobierania i wykorzystania oraz terminu i sposobu rozliczania dotacji (tj. Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2017 r., poz. 788).

W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej: u.s.g.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. oraz art. 52 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r.

Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 ze zm.) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Wspomniany art. 101 ust. 1 u.s.g. przed nowelizacją stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2 P.p.s.a. sprzed nowelizacji, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.

Dopuszczalności zbadania legalności zaskarżonego aktu nie wyklucza w niniejszej sprawie fakt, że w dacie wniesienia skargi zaskarżona uchwała już nie obowiązywała, wskutek jej uchylenia uchwałą Rady Miasta Ruda Śląska z dnia 25 stycznia 2018 r. nr PR.0007.12.2018. Zaskarżona uchwała była bowiem stosowana w 2017 r. i wywoływała skutki prawne. Dokonując zaś powszechnie obowiązującej wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g. Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 r. sygn. W 5/94 (Dz.U. Nr 109, poz. 527) stwierdził, że przez uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. rozumie się również uchwałę, która wprawdzie została uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę oraz po drugie, a skarga na uchwałę organu gminy jest dopuszczalna również wtedy, gdy uchwała ta została wprawdzie uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca spełniła jeden z wymogów określonych w art. 101 u.s.g., gdyż pismem z dnia 8 grudnia 2017 r. wezwała Radę Miasta Ruda Śląska do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na podjęcie omawianej uchwały z naruszeniem prawa oraz niezgodność § 4 ust. 3a z przepisami rangi ustawowej. Zachowała także 30 – dniowy termin na wniesienie skargi, liczony od daty doręczenia odpowiedzi na to wezwanie, tj. od dnia 17 stycznia 2018 r.

W świetle art. 101 u.s.g. prawo do zaskarżania uchwały przysługuje jednakże jedynie podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się w "granicach" interesu prawnego skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2813/15, wszystkie przywoływane wyroki sądów administracyjnych dostępne w elektronicznej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Strona, wnosząc skargę na uchwałę z zakresu administracji publicznej winna wykazać, że istnieje związek pomiędzy jej prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 424/16).

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, (jak wskazano m.in. w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 536/16), że skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy. Legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę na podstawie art. 101 u.s.g. musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego podmiotu.

Podkreślenia także wymaga, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie upoważnia do zaskarżania aktów organów administracji. Można go przypisać podmiotowi, który jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez określoną regulację normatywną nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że szkoły prowadzone przez skarżącą w 2017 r. w Rudzie Śląskiej, tj. Prywatna Szkoła Policealna dla Dorosłych "[...]" oraz Prywatne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych otrzymały dotacje za okres wrzesień-grudzień 2017 r. Potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy decyzje: z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] o nr [...] i nr [...]. Dotacje te zostały udzielone w oparciu o wnioski złożone w 2016 r., zgodnie z art. 90 ust. 3a u.s.o. oraz pod rządami uchwały nr PR.0007.263.2015 Rady Miasta Ruda Śląska z dnia 21 grudnia 2015 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli i szkół, prowadzonych na terenie Miasta Ruda Śląska przez inne niż Miasto Ruda Śląska osoby prawne i osoby fizyczne oraz dla innych niż Miasto Ruda Śląska osób prawnych i osób fizycznych, prowadzących inne formy wychowania przedszkolnego, a także trybu i zakresu kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji (którą uchylono w § 12 zaskarżonej uchwały.

Należy również wskazać, że co prawda, skarżąca złożyła w dniu 29 września 2017 r. wnioski o udzielenie dotacji na 2018 r. na prowadzone przez nią w 2017 r. w Rudzie Śląskiej szkoły, tj. Prywatną Szkołę Policealną dla Dorosłych "[...]" oraz Prywatne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych, jednakże zarówno z akt sprawy, jak i z oświadczeń stron, nie wynika by wnioski te pozostawiono bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, bądź jak twierdzi skarżąca, by pomimo złożonych oświadczeń o posiadaniu rachunków bankowych dla tych szkół, żądano od niej przedstawienia umów rachunku bankowego bądź zaświadczenia z banku.

Nie może przy tym ujść uwadze Sądu i ta okoliczność, że w dniu 5 grudnia 2017 r. wobec skarżącej zostało wszczęte postępowanie administracyjne, w wyniku którego – z uwagi na brak słuchaczy - decyzjami z dnia 27 grudnia 2017 r. Prezydent Miasta Ruda Śląska orzekł o wykreśleniu z ewidencji szkół i placówek niepublicznych tego organu: Prywatnej Szkoły Policealnej dla Dorosłych "[...]" w Rudzie Śląskiej (decyzja nr [...]) oraz Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w Rudzie Śląskiej (decyzja nr [...]), a zatem szkół objętych wnioskami spółki o przyznanie dotacji na 2018 r.

Wspomniane decyzje zostały doręczone skarżącej w dniu 2 stycznia 2018 r. (co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru) i – jak podano w piśmie organu z dnia 24 maja 2018 r., odpowiadając na wezwanie Sądu - nie zostały one zaskarżone i stały się ostateczne z dniem 25 stycznia 2018 r.

Należy również zauważyć, że skarżąca w toku postępowania o wykreślenie ww. szkół z ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta Ruda Śląska nie kwestionowała poczynionych ustaleń dotyczących braku słuchaczy w ww. placówkach, zaś w piśmie z dnia 20 kwietnia 2018 r. wręcz przyznała, że szkół tych nie prowadzi.

Z powyższego wynika, że wnioski o udzielenie dotacji na rok 2018 r., złożone we wrześniu 2017 r. (których kserokopie załączono do skargi) nie mogły wywołać żadnego skutku, skoro z dniem wykreślenia ww. szkół z ewidencji skarżąca niewątpliwie utraciła prawo do otrzymania dotacji w 2018 r. (zgodnie z art. 90 ust. 3c u.s.o.). Wskazywany w piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2018 r. ewentualny zamiar ponownego reaktywowania wspomnianych placówek jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Najistotniejsze jednak, że wobec treści art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017 r., poz. 59 ze zm.) wykreślenie szkół jest równoznaczne z ich likwidacją, wobec czego wnioski złożone we wrześniu 2017 r. nie mogą odnieść żadnego skutku.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że w dniu wniesienia skargi, tj. w dniu 5 lutego 2018 r. spółka nie była już organem prowadzącym szkoły niepubliczne, których dotyczyły wnioski o udzielenie dotacji na 2018 r., a nadto wnioski te nie mogły odnieść żadnego skutku w zakresie udzielenia bądź nie udzielenia dotacji, gdyż ze względu na opisaną wyżej chronologię zdarzeń informowały jedynie właściwy organ o planowanej liczbie uczniów na 2018 r., od początku którego placówki te utraciły swój byt.

Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że - jak stwierdzono m.in. w wyroku NSA z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1747/17 - stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący. Powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. W orzeczeniu tym, odwołując się do wyroków Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 4 listopada 2003 r., sygn.SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r., sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121, wskazano także, iż zindywidualizowanie naruszenia praw przez uchwałę gminy w rozumieniu art. 101 u.s.g. nie polega tylko na naruszeniu prawa konkretnych, wymienionych wprost w uchwale podmiotów, ale również na naruszeniu praw podmiotów o określonych cechach istniejących w dacie podejmowania uchwały, gdzie uchwała wprost oddziałuje na prawa i obowiązki tych osób. Nie chodzi przy tym o oddziaływanie urzeczywistniające się w chwili podjęcia uchwały, ale stworzenie takiego stanu prawnego, że realizacja postanowień uchwały dotknąć może podmiot negatywnymi skutkami w razie spełnienia się okoliczności faktycznych regulowanych uchwałą.

W niniejszej sprawie – jak wykazano – omawiany warunek zaskarżenia uchwały nie został spełniony, a interes prawny skarżącego w opisanym wyżej znaczeniu nie został naruszony.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 a sąd odrzuca skargę: jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, w związku z czym orzeczono jak w sentencji.