Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 121/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S. i T. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Wa 121/20 U Z A S A D N I E N I E Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. , nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia K.i T. S., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...], o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na dokonaniu procesu legalizacji istniejącego budynku rekreacji indywidualnej, na działce nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...]. W uzasadnieniu podano, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza [...] ww. postanowieniem z [...] września 2019 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w uzasadnieniu, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], stanowiący, iż na ww. obszarze wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ I instancji rozważył również możliwość zastosowania odstępstw od tego zakazu, określonych w Uchwale.

W zażaleniu K. i T. S. podnieśli, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jest dla nich krzywdzące, gdyż ich zdaniem budynek zlokalizowany na działce nr [...] znajduje się poza 100 metrową strefa ochronną jeziora [...]. Ponadto występują przesłanki do zastosowania odstępstw od zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) Uchwały Rozpatrując sprawę GDOIŚ stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, bowiem przedmiotowa inwestycja znajduje się w pasie 100 m od linii brzegu jeziora [...]. Potwierdza to ortofotomapa i mapa sytuacyjno-wysokościowa dostępne pod adresem [...]. W związku z tym w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Na mapie będącej załącznikiem do projektu decyzji o warunkach zabudowy błędnie przyjęto linię wody jako linię brzegu jeziora. Linia brzegu, linia zwierciadła wody, czy granica między nieruchomościami nie są pojęciami prawnie tożsamymi. Przebieg linii brzegu określają przepisy ustawy Prawo wodne, uwzględniając wpływ na jej ukształtowanie procesów naturalnych oraz działalności człowieka. Linię brzegu dla cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych stanowi krawędź brzegu lub linia stałego porostu traw albo linia, którą ustala się według średniego stanu wody z okresu co najmniej ostatnich 10 lat (art. 220 ust. 1 ustawy Prawo wodne, Dz.U.2018.2268 z dnia 4 grudnia 2018r.). Organ ustalający przebieg linii brzegu (minister właściwy do spraw gospodarki wodnej) kieruje się zasadami wyrażonymi w art. 220 ust. 5 i 6 Prawa wodnego i nie ma w tym zakresie żadnej swobody decyzyjnej. Zgodnie z tymi zasadami w pierwszej kolejności linię brzegu wyznacza się wg krawędzi brzegu, jeżeli jest ona wyraźna, w przeciwnym razie wzdłuż granicy stałego porostu traw, a jeżeli granica stałego porostu traw leży powyżej stanu wody, o którym mowa w ust. 1, to linię brzegu wyznacza się jako linię przecięcia zwierciadła wody przy tym stanie z gruntem przyległym. Jeżeli w aktach prawnych mowa jest o linii brzegu, to należy rozumieć linię ustaloną decyzją administracyjną, w przeciwnym wypadku można jedynie posłużyć się pojęciem linii brzegu jako prawdopodobnej granicy wód, obarczonej pewnym błędem, który powinien być wyeliminowany na etapie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia linii brzegu.

GDOŚ stwierdził; iż na podstawie projektu decyzji o warunkach zabudowy wraz załącznikami nie można uznać, że przedmiotowa inwestycja została w projekcie decyzji o warunkach zabudowy wyznaczona w odległości 100 m od linii brzegu jeziora (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r" sygn. akt II OSK 502/17). Organ odwoławczy stwierdził również, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, dotyczących urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przedmiotowa zabudowa nie jest urządzeniem wodnym, ponadto inwestycja ta nie może być zaliczona w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej. Przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej należy rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki. Tym samym budynek rekreacji indywidualnej nie stanowi obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 226/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 759/09). Zdaniem organu nie jest również możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazów, określonych w § 5 ust. 2 i 7 Uchwały, gdyż przedmiotowa inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, a także wykonywania zadań wynikających z planu ochrony. W związku z powyższym nie zachodzi żadne

z odstępstw określonych w § 5 ust. 2 Uchwały. Ww. zakaz nie dotyczy innych niż rzeki cieków naturalnych w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. W związku z tym, że 100 m strefa ochronna dotyczy jeziora Roś, które nie jest ciekiem, nie zachodzi odstępstwo określone w § 5 ust. 7 pkt 1 Uchwały. Charakter przedmiotowej inwestycji nie pozwala na zastosowanie odstępstwa określonego w § 5 ust. 7 pkt 2 Uchwały, gdyż ww. inwestycja nie dotyczy terenów rekreacji w formie bulwarów, parków, terenów zieleni wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami małej architektury położonych w granicach administracyjnych miast, o których mówi odstępstwo. Zgodnie z § 5 ust. 7 pkt 3 Uchwały, ww. zakaz nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku obszarów, dla których obowiązuje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które uchwalono przed dniem [...] grudnia 2008 r., tj. przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) i w którym nie określono granic zwartej zabudowy miasta lub wsi, również obszarów wskazanych w obowiązującym studium jako tereny zabudowane. Na mapie będącej załącznikiem do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w sprawie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy [...] w północno - wschodniej części gminy [...], działka nr [...] znajduje się w granicach obszaru oznaczonego jako: 11.UTL tj. tereny zabudowy rekreacji indywidualnej. W związku z powyższym, zgodnie z ustaleniami studium przedmiotowa działka nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy miast i wsi, ani na terenach zabudowanych. GDOŚ podkreślił, iż w przypadku tej inwestycji nie zachodzi również odstępstwo mówiące o uzupełnieniu zabudowy. Odstępstwo określone w § 5 ust. 7 pkt 4 Uchwały dotyczy uzupełnień zabudowy pod warunkiem nie zmniejszania odległości zabudowy od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy występującej na działkach budowlanych bezpośrednio przylegających. Z projektu decyzji oraz ortofotomapy i mapy sytuacyjno- wysokościowej dostępnej pod ww. adresem internetowym, że działki nr [...] i [...] bezpośrednio przylegające do przedmiotowej działki są zabudowane, jednak zabudowania te znajdują się w większej odległości od jeziora, niż budynek zlokalizowany na działce nr [...]. Wobec tego nie zachodzi możliwość zastosowania odstępstwa określonego w § 5 ust. 7 pkt 4 Uchwały.

Z kolei odstępstwo z § 5 ust. 7 pkt 5 Uchwały mówiące o budowie nowych oraz odbudowie, nadbudowie i rozbudowie obiektów budowlanych w granicach zabudowanej budynkiem działki budowlanej w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, również nie ma zastosowania, gdyż budynek znajdujący się na przedmiotowej działce jest nielegalny, a podstawą do zastosowania ww. odstępstwa może być tylko legalna zabudowa (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2010 r., II SA/Sz 1220/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2013 r., IV SA/Wa 1967/13). Teren przedmiotowej inwestycji nie jest siedliskiem rolniczym, a na jego terenie nie planuje się lokalizowania obiektów budowlanych niezbędnych do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani na wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenach dostępu do wód publicznych, realizacji infrastruktury technicznej na potrzeby tych terenów, oraz lokalizowania ścieżek rowerowych, ciągów pieszych oraz infrastruktury technicznej i obiektów małej architektury służących utrzymaniu porządku. Nie zachodzi zatem podstawa do zastosowania odstępstw § 5 ust. 7 pkt 6-7 Uchwały. Zgodnie z § 5 ust. 7 pkt 8 Uchwały, przedmiotowy zakaz nie dotyczy ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały, lub w dniu [...] grudnia 2008 r., tj. w dniu wejścia w życie Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Z akt sprawy nie wynika, aby teren inwestycji był kiedykolwiek objęty ustaleniami planu miejscowego. Zatem ww. odstępstwo nie ma zastosowania. Odstępstwo określone w § 5 ust. 7 pkt 9 Uchwały mówiące o realizacji inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, którą wydano po uzgodnieniu z właściwym organem ochrony przyrody i która stała się ostateczna przed dniem [...] grudnia 2008 r., tj. przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dla działki nr [...] nie została wydana decyzji o warunkach zabudowy. W odniesieniu do stanowiska skarżących, iż działka nr [...] znajduje się poza 100 metrowym pasem ochronnym jeziora [...], GDOŚ wyjaśnił, że skarżący błędnie przyjęli, że linia wody stanowi linię brzegu. Linię brzegu ustala się w trybie określonym w art. 220 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z tym przepisem, linię brzegu ustala się w drodze decyzji, na wniosek mającego interes prawny lub faktyczny. Ustawa nie dopuszcza innej możliwości jej ustalenia. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia linii brzegu jest postępowaniem wnioskowym, tzn., że może być wszczęte jedynie na wniosek uprawnionego podmiotu (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 marca 2008r., II SA/Rz 490/07). W sytuacji, gdyby w wyniku ustalenia linii brzegowej jeziora, w ramach powyżej wskazanej procedury, odległość projektowanej inwestycji przekraczała odległość ustanowioną w Uchwale ustanowioną dla ochrony jezior, wówczas skarżący mogliby złożyć nowy wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W odniesieniu do argumentów w zażalenia, iż w przedmiotowej sprawie możliwe jest zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, określonych w § 5 ust. 7 pkt 3 i 4 Uchwały, GDOŚ wyjaśnił, iż możliwość zastosowania odstępstw od zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych została rozważona przez organy obu instancji, w wyniku czego stwierdzono, że taka możliwość nie zachodzi. W konstatacji organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) Uchwały, a nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tego zakazu. Dlatego należało utrzymać zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. S. i T. S., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie:

1. § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], poprzez błędne przyjęcie, zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych znajduje zastosowanie do ich inwestycji ;

2. § 5 ust. 7 pkt 4 ww. Uchwały, poprzez błędne przyjęcie, że inwestycji nie dotyczy opisanym w tym przepisie wypadek uzupełnienia zabudowy pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach sąsiednich; 3. § 5 ust. 7 pkt 3 ww. Uchwały, poprzez błędne przyjęcie, że inwestycja nie jest położona na obszarze zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w obowiązującym studium Miasta i Gminy [...]; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji; 5. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej analizy sprawy

w zakresie spełnienia przesłanek umożliwiających uzgodnienie decyzji. Wskazując na powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Niniejsza sprawa odpowiada tym kryteriom. Nadmienić należy, iż sądy administracyjne sprawują bowiem kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy, Sąd za własne przyjął ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne referowanie. W wyniku kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – Sąd uznał, że wniesiona skarga jest niezasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie stwierdził istnienia takiego rodzaju wad postępowania, które winny skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji będącej legalizacją samowoli budowalnej, polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na terenie działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...] został poprzedzony prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem uzgodnieniowym, oraz czy na wskazanym terenie możliwa jest realizacja inwestycji, z uwagi na istniejącą formę ochrony przyrody, w tym wprowadzony zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) Uchwały nr [...] Sejmu Województwa [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Zgodnie z tym przepisem w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organy uzgadniające obu instancji słusznie stwierdziły, że inwestycja objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy stoi w sprzeczności z wymienionym zakazem, ponieważ znajduje w pasie 100 metrów odległości od linii brzegowej jeziora [...]. Poczynionym w tej mierze ustaleniom organu trudno zaprzeczyć, w sytuacji gdy odległość zrealizowanej już inwestycji, jako samowoli budowlanej, od linii brzegowej jeziora Roś, ustalono w oparciu o ortomapę i mapę sytuacyjno-wysokościową, dostępne na stronie internetowej geoportalu. Zasadnie przy tym wskazał organ odwoławczy, iż organ I instancji błędnie wyznaczył nieprzekraczalną linię zabudowy na tej działce na kopii mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik graficzny nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż wyznaczył ją w odległości 100 m od linii wody jeziora [...]. Natomiast odległość 100 metrów mierzona jest od linii brzegowej jeziora [...]. Z tym stanowiskiem organu odwoławczego skarżący wprawdzie się nie zgadzają, to jednak we wniesionej skardze nie przedstawili żadnego dowodu zaprzeczającego ustaleniom dokonanym przez GDOŚ. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że

w przypadku inwestycji, objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy, nie mają zastosowania wyłączenia wymienione w § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...], bowiem dotyczy ona budynku rekreacji indywidulanej, którego nie można zaliczyć do obiektów służących turystyce wodnej ani gospodarce wodnej czy też rybackiej. Nie zachodzi też spór, że w tym konkretnym przypadku nie mają również zastosowania odstępstwa wymienione w pkt 1, 2, 5, 6, 7, 8 i 9 § 5 ust. 7 tej Uchwały. Sąd podziela stanowisko organu w tej mierze, którego również nie kwestionują skarżący.

Natomiast skarżący poddają w wątpliwość ocenę organu, że w przypadku ich inwestycji nie mają zastosowania wyjątki z pkt 3 i 4 § 5 ust. 7 ww. Uchwały. Zgodnie z pierwszym przepisem, omawiany zakaz nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a przypadku obszarów, dla których obowiązuje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które uchwalono przed dniem [...] grudnia

2008 r.,, tj. przed dniem wejścia w życie rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r, w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] ( Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz., [...]) i w którym nie określono granic zwartej zabudowy miasta lub wsi, również obszarów wskazanych w obowiązującym studium jako tereny zabudowane. Ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. wynika, ze przedmiotowa działka nr [...] znajduje się strefie północnej gminy [...] oznaczonej jaklo [...]. Według ustaleń szczegółowych działa położona jest na terenie jako 11.UTL., tj. tereny zabudowy rekreacji indywidualnej. Większości zabudowanym budynkami o różnym standardzie.

Przyszłe zagospodarowanie przewiduje zabudowa rekreacji indywidualnej (letniskowa) z dużym udziałem zieleni towarzyszącej. Możliwość uzupełnień. Porządkowanie terenu i wprowadzenie ładu przestrzennego poprzez opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium w ustaleniach ogólnych, jak również w ustaleniach szczegółowych nie wprowadza pojęć "zwarta zabudowa" jak i "tereny zabudowane". Z treści Studium jak i dołączonej mapy pn. nie wynika aby dana działka nr [...] położona była na terenie zwartej zabudowy wsi [...], w granicach określonych

w obowiązującym Studium gminy, o której stanowi § 5 ust. 7 pkt 3 cyt. uchwały. Stąd też zasadnie organ uznał, że omawiana działa nie znajduje się terenie zwartej zabudowy , jak również na terenach zabudowanych.

Organ słusznie również uznał, że nie zachodzi w tej sprawie także przesłanka pozwalająca na uzupełnienie już istniejącej zabudowy, o której stanowi § 5 ust. 7 pkt 4 tejże uchwały. Pokreślenia wymaga, że przesłanka ta jest spełniona wtedy, gdy łącznie spełnione są dwa warunki: Pierwszy to - muszą być zabudowane dwie przyległe działki, zaś drugi to - istnieje możliwość ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią, która zachodzi na działkach przyległych czyli bezpośrednio graniczących. Tymczasem z dołączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy mapy wynika, że działki przyległe do działki nr [...] to działki o nr [...] i [...]. Działki te są wprawdzie zabudowane, lecz z uwagi na to, że zlokalizowana na nich zabudowa znajduje się w odległości większej niż 100 metrów od jeziora [...], nie jest możliwe ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce [...] w oparciu o istniejącą linię zabudowy obiektów budynków na działkach bezpośrednio do niej przyległych.

W realiach rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy sprawy, organ odwoławczy zasadnie uznał, że sporna inwestycja w określonej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy lokalizacji stoi w sprzeczności z § 5 ust. 1 pkt 8 ww. Uchwały Sejmiku Województwa [...] rozporządzenia i nie kwalifikuje się do zastosowania względem niej żadnego z odstępstw omówionych przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Tym samym nie doszło w sprawie do naruszenia zastosowanych przez organy przepisów prawa materialnego, w stopniu które miało wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z zasadami ogólnymi i postępowania dowodowego z art. 15, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a wydane rozstrzygnięcie uzasadniono zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 i art. 126 k.p.a. Oznacza to, że nie stwierdzono w sprawie także naruszenia przepisów postępowania, w stopniu które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.