Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2320/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2011 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na rzecz radcy prawnego W. L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...], uchylająca zaskarżoną decyzję Prezydenta W z dnia [...] maja 2010 r. ustalającą na wniosek T. s.c. D. J., L. S. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku klubowego z mieszkaniem służbowym i miejscami parkingowymi na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy W. w W. - w części określającej jej adresata i wnioskodawcę jako "T.s.c D. J., L. S." i w to miejsce wskazująca jako wnioskodawców i adresatów ww. decyzji D. J., L. S., w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 21 października 2008 r. inwestor T.s.c. D. J., L. S.złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku klubowego z mieszkaniem służbowym i miejscami parkingowymi na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy W. w W.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Prezydent W. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Na skutek odwołania stron postępowania administracyjnego – Z. L. i Z. J. (właścicieli działek sąsiednich), decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a."], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I. instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż w przedmiotowym postępowaniu do wniosku nie została dołączona mapa spełniająca wymagania określone w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: "u.p.z.p."], co skutkuje tym, że załącznik graficzny nr 2 do przedmiotowej decyzji nie spełnia wymagań wynikających z przepisów prawa. Wskazano także, iż ustalenie dotyczące szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji [(§ 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. nr 164, poz. 1588), dalej: "rozporządzenie"], delegujące w istocie na inwestora kwestię ustalenia tego parametru, nie jest zgodne z ww. przepisem. Podniesiono również, że w załączniku do decyzji geometrię dachu określono jako dach płaski, natomiast w decyzji określono jako dach o niewielkim kącie nachylenia spadku połaci dachowej.

Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku klubowego z mieszkaniem służbowym i miejscami parkingowymi na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy W. w W..

W uzasadnieniu wskazano, że działka nr ew. nr [...] stanowi teren o pow. [...] m2 i zapisie w ew. gruntów jako Bi, stanowiący własność W.. Obecnie na terenie tym znajduje się ośrodek o czterech kortach tenisowych. Część nieruchomości jest wykorzystywana raz w tygodniu jako teren targowy. Na nieruchomości znajdują się dwa budynki parterowe oraz nieliczne drzewa i krzewy. Działka posiada dwa zjazdy z drogi publicznej: od ul. [...] i od ul. [...].

Dalej stwierdzono, że ponownie przeprowadzono analizę warunków zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w oparciu o art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy organ wyznaczył wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

Następnie wskazano, iż pkt 1 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest spełniony, gdyż teren jest obecnie wykorzystywany na cele sportowe. Zaplecze terenu sportowego stanowi drewniany, parterowy budynek, w miejsce którego inwestor zamierza zrealizować nowy obiekt o innych gabarytach. W obszarze analizowanym są zlokalizowane budynki użyteczności publicznej, budynki jednorodzinne wolnostojące i bliźniacze. Pkt. 2 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest spełniony, gdyż teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...] i ul. [...]. Pkt 3 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest spełniony, gdyż działka znajduje się w zasięgu istniejącej sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej i energetycznej. Pkt 4 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest spełniony, gdyż teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Pkt 5 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest spełniony, gdyż decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Dalej organ wskazał, iż po przeprowadzonej analizie (Załącznik nr 2) w niniejszej decyzji określone zostały warunki zabudowy przy spełnieniu wymogów z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Szerokość elewacji frontowej budynku określono na max. 25 m nawiązując do szerokości obiektu po przeciwnej stronie ul. [...], co pomimo nietypowego charakteru obiektu spełnia wymagania inwestora. Ustalony w decyzji tzw. "dach płaski" jest innym określeniem na "dach o niewielkim kącie nachylenia spadku połaci dachowej" W niniejszej decyzji określono max. kąt nachylenia połaci na 10°.

Następnie organ zauważył, iż poruszana wielokrotnie przez strony postępowania kwestia uciążliwości i odległości planowanej inwestycji od istniejących budynków jednorodzinnych jest rozpatrywana na etapie pozwolenia na budowę. Projektowana inwestycja musi spełniać warunki określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) w zakresie zachowania w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

Inwestycja na etapie projektu decyzji uzyskała niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa - z zarządcą drogi Burmistrzem Dzielnicy W. - opinia z dnia 26 marca 2009 r. Decyzja nie wymagała innych uzgodnień wymienionych w art. 53 u.p.z.p.

Dalej organ wskazał, iż w toku przeprowadzonego postępowania zapewniono stronom czynny w nim udział. Pisemny protest w stosunku do planowanej inwestycji złożył Z. L. - właściciel działki nr ew. [...] wskazując na degradację środowiska naturalnego, uciążliwości akustyczne oraz zagrożenia pożarem z powodu braku dojazdu przeciwpożarowego do budynków gospodarczych zlokalizowanych na tyłach wszystkich działek sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Jednocześnie podniósł szereg argumentów mających przemawiać za zasadnością zmiany lokalizacji planowanego przedsięwzięcia.

Ustosunkowując się do powyższego organ stwierdził, iż warunki dotyczące ochrony środowiska zostały zawarte w pkt 1.2 decyzji, wymagania dotyczące interesów osób trzecich wskazano w pkt 2, a warunki ppoż, jakie musi spełniać planowana inwestycja zawarto w pkt 1.1. niniejszej decyzji. Końcowo organ zauważył, iż zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Odwołanie od ww. decyzji złożył Z. L. podnosząc ponownie, że istniejące na terenie działki nr ew. [...] korty tenisowe stanowią dużą uciążliwość, zwłaszcza w połączeniu z hałasem z sąsiednich, ruchliwych ulic. Nadto zauważył, iż obiekt nie przystaje swoim charakterem do zabudowy jednorodzinnej. Wskazał też, że zanieczyszczenia z kortów są składowane przy ogrodzeniu w miejscu graniczącym z jego nieruchomością, co powoduje niszczenie drzew znajdujących się na granicy jego działki. Nadto wskazał, iż jakkolwiek właścicielem terenu jest W.., to korty tenisowe są nie są ogólnodostępne, bowiem korzystanie z nich jest możliwe tylko za (wygórowaną) opłatą.

Uzasadniając decyzję z dnia [...] października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż decyzja została adresowana do firmy T.s.c D. J., L. S., chociaż ani decyzji o warunkach zabudowy ani pozwolenia na budowę nie może uzyskać spółka cywilna (art. 29 k.p.a.), na co wskazuje jednolite w tym względzie orzecznictwo sądów administracyjnych. Z uwagi na to, że wniosek został złożony przez D. J. i L. S., należało - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchylić wadliwy zapis decyzji organu I. instancji dotyczący określenia wnioskodawców i adresatów decyzji o warunkach zabudowy i orzec o wskazaniu jako wnioskodawców i adresatów ww. decyzji D. J., L. S..

W pozostałej części - zdaniem Kolegium - decyzja jest prawidłowa. Jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p., przedmiotowa inwestycja spełnia m. in. warunki w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, a parametry ustalone w decyzji - określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. - zostały określone prawidłowo.

W ocenie Kolegium nie można stwierdzić, że przedmiotowy obiekt nie przystaje do zabudowy jednorodzinnej w sąsiedztwie. Jeżeli istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową, nie oznacza to, że nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym. Budynkom mieszkalnym może towarzyszyć np. sklep osiedlowy, przychodnia lekarska czy urządzenia rekreacyjne. Należy też mieć na uwadze, że korty tenisowe już istnieją na objętym wnioskiem terenie, a przedmiotowa inwestycja, w ramach której zostaną zapewnione również miejsca parkingowe, nie pogłębi istniejących uciążliwości. Końcowo Kolegium wskazało, iż w sprawach z zakresu ochrony przyrody (wskazane niszczenie drzew) właściwy organ powinien zająć stanowisko w odrębnym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2010 r. Z. L. podtrzymał wszystkie swoje zarzuty zgłoszone w toku postępowania administracyjnego, wnosząc o uchylenie w całości decyzji wydanych w I. i II. instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego i materialnego, tj. art. 6, 7, 8 i 10 k.p.a., art. 232-243 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny [(Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), dalej: "k.c."], przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 111 ze zm.), dalej: "ustawa - Prawo budowlane"].

W motywach skargi skarżący podniósł, iż teren objęty wnioskiem został przekazany TKKF w użytkowanie wieczyste w 1995 r., co oznacza, że sposób korzystania z gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika i ewentualna budowa powinna być określona przy przekazaniu nieruchomości w stosownej umowie. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie nie odnosi się do ww. umowy o użytkowaniu wieczystym i tym samym nie spełnia warunków użytkowania terenu przekazanego TKKF w użytkowanie wieczyste na cele rekreacyjno - sportowe. Zatem przedmiotowa decyzja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, co narusza art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.

Równocześnie, zdaniem skarżącego, naruszony został art. 156 § 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji organu I. instancji do osoby nie będącej stroną w sprawie, skutkujące wadą nieważności tej decyzji. Organ II. instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez weryfikację decyzji I. instancji dotkniętej wadą nieważności. W przypadku stwierdzenia wady nieważności organ odwoławczy powinien stwierdzić nieważność decyzji wydanej w I. instancji i nie badać już jej celowości. Postępowanie w sprawie niniejszej może być prowadzone wyłącznie na wniosek, nie ma tu miejsca na działanie z urzędu i tym samym "ustalanie wnioskodawcy" przez organ jest sprzeczne z istotą postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nieprawidłowe, zdaniem skarżącego, jest również to, że Prezydent W., pomimo związania decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., wydał w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzję [...] i decyzję [...] - obie dotyczące warunków zabudowy działki nr [...] w obrębie [...].

Końcowo skarżący zrzucił, że organy obu instancji nie ustosunkowały się do uwag i wniosków zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego dotyczących w szczególności uciążliwości planowanej inwestycji i możliwości innej jej lokalizacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 19 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącego - radca prawny W. L. - wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Podniósł, iż w skardze słusznie wskazano, że decyzja organu I. instancji została skierowana do spółki cywilnej nie będącej stroną w sprawie, co wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie można bowiem podzielić stanowiska Kolegium, iż nastąpiło tylko wadliwe wskazanie w ww. decyzji podmiotu, który złożył wniosek, tj. spółki cywilnej, w sytuacji, gdy wniosek złożyli obaj wspólnicy tej spółki. Wniosek z dnia 21 października 2008 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest opatrzony pieczątką spółki cywilnej i podpisany przez D. J.. Nie jest zatem uzasadnione twierdzenie, że wniosek złożyli obaj wspólnicy. W sprawie nie jest spełniony warunek tożsamości podmiotowej sprawy administracyjnej co obligowało organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania I. instancji.

Nadto pełnomocnik wskazał, iż nieuzasadnione jest stanowisko Kolegium, że ewentualna niezgodność planowanej inwestycji z umową o oddaniu przedmiotowej działki w użytkowanie wieczyste nie wskazuje na naruszenie przepisów odrębnych (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

Organ nie dokonał oceny skutków planowanej inwestycji w postaci zakłócania korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 k.c.). W omawianym przypadku, zdaniem pełnomocnika, planowana inwestycja pogorszy warunki życia skarżącego, zatem organ - mając na względzie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. - nie powinien wydać pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej" "p.p.s.a."] sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2010 r. ustalającą na wniosek T.s.c. D. J., L. S. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku klubowego z mieszkaniem służbowym i miejscami parkingowymi na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy W. w W. - w części określającej jej adresata i wnioskodawcę jako T. s.c D. J., L. S. i w to miejsce wskazało jako wnioskodawców i adresatów ww. decyzji D. J., L. S., w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie skarżącego decyzja organu I. instancji jest dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem decyzja ta została skierowana do spółki cywilnej, nie będącej stroną w sprawie. Stwierdzenie tej wady kwalifikowało organ odwoławczy do uchylenia ww. decyzji i umorzenia postępowania przed organem I. instancji. Skorzystanie przez organ odwoławczy z uprawnień reformatoryjnych w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji stanowi rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 29 k.p.a. stronami postępowania mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. W doktrynie prawniczej oraz orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że spółka prawa cywilnego (art. 860 i nast. k.c.) nie ma osobowości prawnej, ani zdolności prawnej także w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (v. uchwała SN z dnia 31 marca 1993 r., sygn. akt III CZP 176/92, OSNC z 1993 r. Nr 10, poz. 171; uchwała SN z dnia 26 stycznia 1996 r. sygn. akt III CZP 111/95, OSNC z 1996, Nr 5, poz. 63). Spółka cywilna nie jest więc podmiotem prawnym odrębnym od wspólników, lecz jest wielostronnym stosunkiem zobowiązaniowym łączącym wspólników (wyrok SN z dnia 28 października 2003 r., I CK 201/02, Lex nr 151608). Przepis art. 860 § 1 k.c. stanowi, że przez zawartą umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego, działając w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Odróżnić zatem należy wspólników spółki cywilnej będących odrębnymi przedsiębiorcami, spółkę cywilną będącą stosunkiem zobowiązaniowym łączącym wspólników oraz przedsiębiorstwo prowadzone przez wspólników w ramach realizacji wspólnego celu gospodarczego określonego w umowie spółki. A zatem spółka cywilna będąc stosunkiem zobowiązaniowym, a nie podmiotem praw i obowiązków, nie może uzyskać decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.).

Z akt sprawy nie wynika, aby wskazana wyżej sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie. Wprawdzie w decyzji z dnia [...] maja 2010 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji Prezydent W. wskazał jako wnioskodawcę i adresata decyzji T. s.c. D. J., L. S., jednak - co wymaga podkreślenia - wymienił w osnowie rozstrzygnięcia wszystkich wspólników ww. Spółki. Z tego względu sformułowanie zawarte w ww. decyzji można uznać za nieprecyzyjne i w tym sensie wadliwe, jednak wadliwość ta - zdaniem Sądu - nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż decyzja organu I. instancji, jako skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie i tym samym dotknięta wadą nieważności, o której mowa w powołanym przepisie, winna zostać uchylona przez organ odwoławczy, a postępowanie przed organem I. instancji winno zostać umorzone na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.

Zauważyć należy, że wadliwość decyzji organu I. instancji dostrzegł organ odwoławczy i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej jej adresata i wnioskodawcę jako T. s.c D. J., L. S. i w to miejsce wskazał jako wnioskodawców i adresatów ww. decyzji D. J., L. S. - wspólników spółki cywilnej. Korzystając z przewidzianych w powołanym przepisie kompetencji merytoryczno - reformatoryjnych organ odwoławczy w istocie doprecyzował decyzję organu I. instancji wskazując, iż wnioskodawcą i adresatem decyzji są wspólnicy spółki cywilnej – D. J. oraz L. S.. Wymienionym wspólnikom, jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru, ww. decyzja została skutecznie doręczona. W ocenie Sądu działanie organu II. instancji nie nosi znamion nieuprawnionego, skutkującego naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co czyni nieuzasadnionym zarzut skargi w odnośnym zakresie.

Powyższej oceny nie zmienia podniesiona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został podpisany tylko przez jednego wspólnika spółki cywilnej – D. J.. Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu istoty decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jej skutków prawnych (art. 63 u.p.z.p.), uprawniony jest pogląd, iż wystąpienie do właściwego organu z wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji należy do spraw nie przekraczających zakresu zwykłych czynności spółki, o których mowa w art. 865 § 2 k.c. Zgodnie z powołanym przepisem każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy, które nie przekraczają zakresu zwykłych czynności spółki. Jeżeli jednak przed zakończeniem takiej sprawy chociażby jeden z pozostałych wspólników sprzeciwi się jej prowadzeniu, potrzebna jest uchwała wspólników. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby drugi ze wspólników – L. S. sprzeciwił się prowadzeniu sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] października 2008 r. pomimo, iż w toku postępowania odbierał osobiście korespondencję kierowaną przez organ I. instancji (k. 129 akt admin.). Przyjąć zatem należy, że L. S. wyraził w sposób dorozumiany zgodę na prowadzenie przedmiotowej sprawy przez drugiego wspólnika (D. J.) działającego we własnym imieniu, lecz także w jego interesie, zgodnie z domniemaną jego wolą.

Konkludując tę cześć rozważań Sąd stwierdza, że uchybienie, jakiego dopuścił się Prezydent W.polegające w istocie na nieprecyzyjnym określeniu adresata decyzji, jakkolwiek stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.p.z.p. Zgodnie z jej art. 59 ust. 1 ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1 - 5:

Wskazane przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji można podzielić na dwie grupy. Jedna z nich obejmuje pkt 4 i 5 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i dotyczą one ustalenia, czy teren objęty wnioskiem inwestora nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz, czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym zakresie ustalenia poczynione przez organy orzekające należy uznać za trafne.

Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut skargi odnośnie naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez zaniechanie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z art. 232 - 243 k.c. Zauważyć należy, że inwestor (adresat decyzji) nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest obowiązany badać, czy wniosek inwestora jest zgodny z treścią umowy ustanowienia użytkowania wieczystego. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, nawet ewentualna niezgodność z taką umową nie wskazuje na naruszenie przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Kolejna grupa przesłanek obejmuje trzy wymagania, określone w punktach od 1 do 3 art. 61 ust. 1 u.p.z.p., które ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Z treści § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora, wyznacza na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą zarówno część tekstową jak i graficzną, stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Z materiału dowodowego kontrolowanej sprawy wynika, że została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem z dnia 21 października 2008 r. składająca się tak z części graficznej jak i tekstowej wraz z adnotacją, iż stanowią one załączniki do decyzji organu I. instancji ustalającej warunki zabudowy.

Wyniki tej analizy przedstawione w części tekstowej wskazują, o jakiej funkcji i cechach zabudowę inwestor może zrealizować na działce ew. nr [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy W. w W\. W ocenie Sądu analiza ta przy zachowaniu wymogów wynikających z cyt. art. 61 ust. 1 ustawy została przeprowadzona właściwie. Poprawnie wskazano nieprzekraczalną linię zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki, wysokość budynku (ilość kondygnacji), szerokość elewacji frontowej oraz geometrię dachu. Na znajdującej się w aktach sprawy mapie, stanowiącej część graficzną analizy, granice działki przeznaczonej pod zainwestowanie oznaczono literami [...]. Załącznikiem decyzji ustalającej owe warunki zabudowy stała się mapa w stosownej skali, wskazująca obszar przeznaczony pod zamierzone zainwestowanie. Z akt sprawy wynika, że inwestycja na etapie projektu uzyskała niezbędne uzgodnienia, tj. z zarządcą drogi Burmistrzem Dzielnicy W. - pismo z dnia [...] marca 2009 r.

Powyższe pozwala uznać, jak zasadnie przyjął organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że we wskazanym zakresie decyzja Prezydenta W. z dnia [...] maja 2010 r. nie narusza prawa. Oceny tej nie podważają pozostałe zarzuty podniesione w skardze i późniejszym piśmie procesowym.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organy orzekające nie dopuściły się naruszenia art. 7, 8 i 10 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie można przyjąć, że nie uwzględniono słusznego interesu obywateli poprzez bagatelizowanie nasilenia się zagrożeń dla zdrowia i spokojnego zamieszkiwania skarżącego oraz okolicznych mieszkańców. Wskazać należy, że podnoszone przez skarżącego kwestie uciążliwości hałasowych planowanej inwestycji nie są badane przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Nadto, jak zasadnie wskazało Kolegium, korty tenisowe już istnieją na przedmiotowym terenie, a planowana inwestycja obejmująca budowę budynku klubowego i miejsc parkingowych mieści się w zakresie kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym (funkcja uzupełniająca - rekreacyjna w stosunku do funkcji podstawowej - mieszkaniowej). W decyzji ustalającej warunki zabudowy określono warunki dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pkt 1.2) oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt 2). W toku postępowania administracyjnego nie została naruszona zasada czynnego udziału stron w postępowaniu - z akt sprawy wynika, że skarżący korzystał z przysługujących mu w tym zakresie uprawnień.

Odnosząc się do zarzutu skargi wydania przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. ustalającej warunki zabudowy na przedmiotowej działce nr ew. [...] pomimo związania organu decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Sąd zauważa, że przepis art. 63 ust 1 u.p.z.p. stanowi możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do nieograniczonej liczby wnioskodawców. Postępowania w tym przedmiocie mogą się toczyć równolegle. Uzyskanie decyzji przez jednego wnioskodawcę nie wstrzymuje możliwości wnioskowania przez inne podmioty o ustalenie warunków zabudowy danego terenu, także jeśli jest to ten sam typ inwestycji. Rozwiązanie to, jak już wskazano powyżej, wiąże się z faktem, że adresat decyzji, nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości. Powyższa regulacja jest konsekwencją zasady, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.).

Końcowo Sąd zauważa, że dla oceny zaskarżonej decyzji nie może mieć znaczenia podniesiona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność wydania przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku klubowego T oraz trzech kortów krytych i jednego odkrytego trawiastego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] położonej u zbiegu ulic [...] i [...] w dzielnicy W. w W.. Przedmiot ww. decyzji nie jest bowiem tożsamy z przedmiotem decyzji podlegającej kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Nadto, treść uzasadnienia decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. wskazuje, że o wydaniu decyzji odmownej przesądził brak możliwości rozbudowy inwestycji o obiekty kubaturowe takie jak przekrycia trzech kortów tenisowych w kontekście zachowania szeroko pojętego ładu przestrzennego.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do naruszenia prawa materialnego, które by miało wpływ na wynik sprawy.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) - jak w pkt 2 sentencji.