Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 7/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i 2,  art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Katarzyna Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi K.L., I.L. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. L. i I. L. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta Miasta R. polegającą - ich zdaniem - na uchylaniu się od wydania orzeczenia po decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2007 roku znak: [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2007 roku nr [...] znak: [...]. Skarżący wnieśli o zobowiązanie przez Sąd wyrokiem Prezydenta Miasta R. do wydania w zakreślonym terminie orzeczenia w sprawie oraz o zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 roku znak : [...] zobowiązało Prezydenta Miasta R. do załatwienia w/w sprawy w terminie do dnia 31 marca 2008 roku. Termin nie został dochowany, co więcej Prezydent Miasta R. pozostaje w tej sprawie w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta R. wyjaśnił, że K.L. i I. L.wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla budowy garaży w zabudowie szeregowej. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy, zgodnie z zaleceniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., skarżących wezwano do uzupełnienia w/w wniosku. W konkluzji podniósł, że do dnia udzielenia niniejszej odpowiedzi, skarżący nie uzupełnili jednak wniosku zgodnie z obowiązującymi przepisami, przesyłając jedynie pismo stanowiące polemikę z organem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga K. L. i I. L. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś § 2 powołanego artykułu stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach wskazanych w pkt 1-4 tego przepisu. Z dyspozycji art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika natomiast, iż jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.

Należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie skarżący wyczerpali wskazany tryb, bowiem na bezczynność Prezydenta Miasta R. złożyli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., który to organ uznał je za uzasadnione i wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 31 marca 2008 roku. Poza sporem również pozostaje, że w wyznaczonym terminie, Prezydent Miasta R. nie podjął żadnych czynności w sprawie. Powyższe otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność Prezydenta Miasta R..

W przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w ten sposób, że w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Przy czym zasadnym jest wyjaśnić, iż w sprawach ze skarg na bezczynności organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dniu orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy ( J. Tarno : prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 3, Warszawa 2008, s. 329 ). Wyjaśnienia wymaga również kwestia, iż w toku rozpoznawania skargi na bezczynność organu administracji publicznej sąd nie może badać w szczególności zagadnień merytorycznych, które legły u źródeł wniosku. Zagadnienia te będą bowiem przedmiotem badania organów administracji publicznej, a poddane kognicji sądu administracyjnego zostaną dopiero w przypadku wytoczenia skargi na decyzję merytoryczną organu odwoławczego ( patrz postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2003 roku II SAB/Po 78/03 ).

Niewątpliwie prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ( niezwłocznie ), czy też do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie uznawane jest za jedno z podstawowych konstytucyjnych publicznych praw podmiotowych jednostki. Zgodnie z art. 35 § 1 kpa sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki, co oznacza, że organ nie może w sposób nieuzasadniony przetrzymywać sprawę bez nadania jej biegu, gdyż zobowiązany jest do prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu. Z kolei – w świetle art. 35 § 2 kpa – niezwłocznemu załatwieniu podlegają sprawy, których stan faktyczny i prawny może być od razu wiarygodnie ustalony przy wszczęciu postępowania na podstawie istniejącego materiału dowodowego dostarczonego przez stronę lub znanego organowi z urzędu.

Rozpoznając zasadność żądania skarżących zawartego w skardze sąd uznał, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Na dzień złożenia skargi na bezczynność, tj. 10 kwietnia 2008 roku ( data wpływu do organu ) Prezydent Miasta R. niewątpliwie pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy, bowiem nie podjął żadnych czynności w sprawie. W dniu 21 kwietnia 2008 roku organ wystąpił jednak do skarżących w trybie art. 64 § 2 kpa o uzupełnienie wniosku stosownie do wymagań art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 i zm.) oraz wskazań zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta R. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Tym samym, zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wprawdzie dopiero po złożeniu skargi na bezczynność, organ podjął jednak czynności do załatwienia sprawy. Pomimo zawarcia w swoim wezwaniu rygoru pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia w przypadku nie uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od jego otrzymania, skarżący nie zadośćuczynili temu wezwaniu, podnosząc w piśmie z dnia 28 kwietnia 2008 roku, że jest ono pozbawione podstaw prawnych. Zupełnie jednak odmienną kwestią, nie podlegającą kognicji Sądu w obecnej chwili jest to, czy wezwanie organu do uzupełnienia wniosku jest uzasadnione. Istotne zaś jest, że w dniu orzekania przez Sąd zostały przez organ podjęte czynności do załatwienia sprawy. Dlatego też, w ocenie Sądu błędne jest stanowisko skarżących, iż Prezydent Miasta R. pozostaje w bezczynności.

W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.