Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SAB/Gl 10/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2,  art. 52 par. 3, par. 4,  art. 58 par. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, , , po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S. A. w K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 września 2010 r. A S. A. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. dotyczącą rozpatrzenia odwołania od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] nr [...] dotyczącej zwrotu nadpłaconego podatku od nieruchomości za 1994 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W dniu 16 marca 2005 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wpłynęło odwołanie A S. A. od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] nr [...], odmawiającej zwrotu nadpłaconego podatku od nieruchomości za rok 1994.

Wobec bezczynności organu w załatwieniu sprawy, A skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Kolegium, która uwzględniona została wyrokiem z dnia 9 stycznia 2008r. sygn. I SAB/Gl 2/07, zobowiązującym organ do wydania decyzji w terminie jednego miesiąca od zwrotu akt.

Decyzją z dnia [...] Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 691/08 uchylił ją, uznając, iż brak było podstaw do przekazywania sprawy organowi pierwszej instancji.

Kolegium postanowieniem z dnia [...] zleciło organowi pierwszej instancji uzupełnienie materiału dowodowego – w terminie 3 miesięcy od doręczenia postanowienia, w tym – powołania biegłego dla zbadania ewidencji środków trwałych stanowiącej podstawę do złożenia korekty dotyczącej podatku od nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji powołał rzeczoznawcę księgowego dla zbadania dokumentacji podatkowej. Jednocześnie, na wniosek organu pierwszej instancji, Kolegium wyznaczyło nowy termin załatwienia sprawy – do dnia 30 czerwca 2010 r.

W dniu 2 kwietnia 2010 r. do Kolegium wpłynął wniosek A o nałożenie na powołanego biegłego kary porządkowej. Z kolei pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. organ pierwszej instancji poinformował Kolegium, iż pełnomocnik A odmówił biegłemu udostępnienia dokumentacji księgowej.

W piśmie z dnia 9 września 2010 r. A S. A. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc, iż wyznaczony przez Kolegium termin załatwienia sprawy, tj. do dnia 30 czerwca 2010r., nie został dochowany.

Postanowieniem z dnia [...] Kolegium wyznaczyło nowy termin załatwienia sprawy – do dnia 31 grudnia 2010 r., zaś postanowieniem z dnia [...] odmówiło nałożenia kary porządkowej na biegłego.

Na mocy postanowienia Sądu z dnia 2 grudnia 2010 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do złożenia w terminie 7 dni kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z dowodem jego doręczenia organowi – pod rygorem odrzucenia skargi.

W piśmie z dnia 6 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej poinformował, iż wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa nie było składane, z uwagi na brak takiego wymogu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie,

4. inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydawane w indywidualnych sprawach,

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8. bezczynność organów w przypadkach, o których mowa w pkt 1 – 4a.

Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Nadto, zgodnie z art. 52 § 4 cytowanej ustawy, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania.

Należy zaznaczyć, że uchybienie terminu w załatwieniu sprawy przez organ, jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze, jest podstawą do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Nie przysługuje przy tym w takim przypadku środek prawny w postaci ponaglenia - art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), gdyż samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 3 oraz § 3 Ordynacji podatkowej. Należy jednak wskazać, iż warunkiem wniesienia skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego jest poprzedzenie jej wezwaniem, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (tak wyrok NSA z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt FSK 2142/04, opubl. w bazie LEX pod nr 194718). W orzecznictwie wyrażony jest pogląd, iż w takim przypadku koniecznym jest załączenie przez stronę skarżącą kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z dowodem jego przesłania do organu, a to dla ustalenia, czy zachowano wszelkie wymogi formalne, które winny poprzedzać wniesienie skargi (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 82/07, opubl. w bazie LEX pod nr 347877).

Zaznaczyć przy tym należy, że wniesienie skargi na bezczynność nie jest obwarowane terminem a możliwość jej złożenia jest uwarunkowana uprzednim wezwaniem organu pozostającego w bezczynności do usunięcia naruszenia prawa. Wskazuje się bowiem, iż cytowany już wyżej art. 52 § 4 P.p.s.a. (w którym mowa o "innych aktach") dotyczy nie tylko aktów w znaczeniu pozytywnym, ale też bezczynności jako aktu zaniechania podjęcia działań nakazanych przez prawo (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt III SAB/Wa 8/10, opubl. w bazie LEX pod nr 566491).

W rozpatrywanej sprawie, A S. A. w K. przed wniesieniem skargi na bezczynność w postaci braku rozstrzygnięcia odwołania strony w terminie określonym w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej, nie wystosowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Brak możliwości ponaglenia, w trybie opisanym w art. 141 Ordynacji podatkowej, nie uchyla obowiązku, o którym mowa w art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż dopuszczalność złożenia skargi uzależniona była od uprzedniego wezwania organu, pozostającego w bezczynności, do usunięcia naruszenia prawa.

Mając na uwadze powyższe Sąd obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.