Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 756/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.49 § 2, art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.T. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1366/09 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi W.T. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek W.T. o wyłączenie od rozpoznawania jego sprawy wszystkich sędziów tego Sądu. W uzasadnieniu podniesiono, iż wezwaniem z dnia 1 kwietnia 2010 r. skarżący zobowiązany został do uzupełnienia braków wniosku o wyłączenie sędziów, poprzez wskazane sędziów, których przedmiotowy wniosek dotyczy, podanie przyczyn uzasadniających wyłączenie, powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie przyczyn wyłączenia w odniesieniu do każdego sędziego. Zarządzenie to nie zostało przez skarżącego w terminie wykonane, a w piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2010 r. skarżący nie wskazał żadnych okoliczności które mogłyby być uznane za wykonanie zarządzenia z dnia 1 kwietnia 2010 r.

Zdaniem Sądu skarżący nie uzupełnił braków w zakreślonym terminie, co powodowało konieczność pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zażalenie na to zarządzenie wniósł W.T., podnosząc, iż podtrzymuje argumenty zawarte w piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2010 r.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, iż nie posiada ono usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Jak podkreślił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosek o wyłączenie sędziego musi określać tożsamość sędziego, którego dotyczy oraz wskazywać przyczyny wyłączenia. Takim samym wymogom musi odpowiadać wniosek o wyłączenie odnoszący się do wielu sędziów – wnioskodawca musi wskazać każdego z nich z imienia i nazwiska, powołując przy tym przyczyny wyłączenia odnoszące się do konkretnych osób. W przedmiotowej sprawie wniosek W.T. nie odpowiadał wskazanym powyżej wymogom, skarżący wezwany został więc do uzupełnienia jego braków w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia jego pisma bez rozpoznania. W zakreślonym terminie strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku, przesyłając jedynie w dniu 27 kwietnia 2010 r. pismo, którym domagała się wyłączenia od orzekania w sprawie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zasadnie zatem Sąd I instancji pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania, zaś wydane w tym zakresie zarządzenie uznać należy za zgodne z prawem.

Podkreślić trzeba też, iż W.T. nie zawarł w swoim zażaleniu żadnego zarzutu naruszenia prawa, a tylko takie naruszenie mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Nie można także stwierdzić, żeby pismo z dnia 9 sierpnia 2010 r., na które powołał się skarżący w swoim zażaleniu, zawierało jakiekolwiek zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego czy postępowania, bowiem pismo to odnosiło się jedynie do okoliczności fałszowania, zdaniem skarżącego, orzeczeń wydawanych w sprawach z jego skarg i wniosków.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.