Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 554/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności F.S. za zobowiązania podatkowe spółki z o.o. "A".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Uzasadniając złożony wniosek wskazał, że skarżący obecnie utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych (840 zł/miesięcznie), a wykonanie zaskarżonych decyzji może doprowadzić do pozbawienia skarżącego środków utrzymania.

W dołączonym do skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że nie posiada majątku, mieszka w mieszkaniu córki, a z żoną ma rozdzielność majątkową i nie jest mu znana kwota jej emerytury.

Wobec nienadesłania dokumentów źródłowych zawartych w zarządzeniu z dnia 9 czerwca 2014 r., dotyczycących sytuacji finansowej i możliwości płatniczych wnioskodawcy, postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym w orzecznictwie, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 93/13, LEX nr 1296480).

Podkreślić należy, że argumentacja wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Zatem strona występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi ją na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Tymczasem wniosek złożony w niniejszej sprawie zawiera ogólnikowe twierdzenia, że skarżący jest osobą bezrobotną i utrzymuje się z zasiłku w kwocie 840 zł, a próba wyegzekwowania kwoty zaległości pozbawiłaby go środków do życia. Nadto w złożonym w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że w jego małżeństwie istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, żadne z małżonków nie posiada majątku, zamieszkują w mieszkaniu córki i nie jest mu znana wysokość emerytury żony.

Ustosunkowując się do powyższej argumentacji zauważyć trzeba, że skarżący nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające ogólnikowe odwołanie się do sytuacji finansowej (bezrobocie) bez poparcia tych twierdzeń konkretnymi faktami. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Nietrafiony jest również argument, że prowadzenie egzekucji z pobieranego zasiłku dla bezrobotnych pozbawi skarżącego środków do życia. Zgodnie z art. 9. § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy. Stosownie do § 11 ww. ustawy przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zasiłków dla bezrobotnych (...). Mając na uwadze powyższe, zauważyć należy, że przepisy kodeksu pracy, zabezpieczają minimum środków potrzebnych do życia, regulując kwestie dotyczące kwot zwolnionych spod egzekucji.

Marginalnie sąd wskazuje, że nie sposób przyjąć twierdzeń skarżącego, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozbawi go środków do życia - także z tego powodu, że posiada on jakieś zaplecze finansowe, którego nie chce ujawnić. Świadczy o tym chociażby ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, w sytuacji gdy pobiera zasiłek dla bezrobotnych (840 zł) i jak wskazuje, nie posiada jakiegokolwiek majątku.

W niniejszej sprawie brak jest zatem konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącego. Nie wskazał on bowiem jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację finansową.

Konkludując, w ocenie sądu skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczający sam wywód skarżącego, co do jego obaw w tym zakresie. Ogólne skutki i następstwa wykonania zaskarżonej decyzji mają charakter odwracalny. Skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przecież przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby znaczną szkodę. Brak również jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. W aktach sprawy brak jest jednocześnie danych obrazujących sytuację finansową strony, co tym samym uniemożliwiło sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia NSA z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.