Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 88/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dziekan Wydziału
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe w części
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 i 2, art. 161 § 1 pkt 3, art. 201 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi P.B. na bezczynność Dziekana Uniwersytetu w udzieleniu informacji publicznej 1) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) orzeka o niewymierzaniu organowi grzywny; 3) w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe; 4. zasądza od Dziekana Uniwersytetu na rzecz skarżącego P.B. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

W dniu 6 lutego 2013r. P. B. wystąpił do Dziekana Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu o udostępnienie informacji publicznej obejmującej treść jednej (losowo wybranej) decyzji administracyjnej, doręczonej imiennie oznaczonemu kandydatowi o nieprzyjęciu na studia stacjonarne pierwszego stopnia kierunek ekonomia w roku akademickim 2012/2013.

W dniu 22 lipca do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga P. B. na bezczynność w załatwieniu powyższego wniosku w zakresie, w jakim organ nie udostępnił żądanej informacji w części liczby punktów, jaką dany kandydat uzyskał. Skarżący wnosił o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w tym zakresie, zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o niewymierzanie organowi grzywny z urzędu. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że czynnością z dnia 14 lutego 2013r. organ udostępnił żądaną informację, jednak niezgodnie z wnioskiem, ponieważ usunął liczbę punktów jaką dany kandydat uzyskał) i w tym zakresie organ nadal jest bezczynny.

Pełnomocnik organu początkowo wnosił o odrzucenie skargi z uwagi na to, że przed jej wniesieniem skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. Następnie pełnomocnik organu zawiadomił, że w dniu 21 października 2013r. organ załatwił wniosek w zakresie, którego dotyczy skarga. Okoliczność tę potwierdził skarżący na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Wbrew stanowisku organu, skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2013r. I OSK 722/12, postanowienie NSA z dnia 15 października 2013r. I OSK 2348/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006r. I OSK 601/05). Powtarzając argumentację przywołaną w powyższych orzeczeniach wskazać należy, iż środków zaskarżenia nie przewidują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Nie można zaś w tym przypadku stosować przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ przepisy tegoż kodeksu odnoszą się do informacji publicznej tylko w ograniczonym zakresie, określonym w art. 16 u.d.i.p. Dlatego nie było podstaw do odrzucenia skargi.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność Dziekana Wydziału Nauk Ekonomicznych udzieleniu informacji publicznej. Aby móc skutecznie zarzucać bezczynność należy w pierwszej kolejności stwierdzić, czy na takim organie ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek udzielenia informacji publicznej. Wskazać zatem należy, że państwowa szkoła wyższa, jako część systemu nauki polskiej i systemu edukacji narodowej, jest powszechnie uważana za zakład administracyjny, wykonujący zadania publiczne. Skoro stosowne organy uczelni wykonują zadania z zakresu władzy publicznej i wydają w związku z tym akty administracyjne, to są one organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym i ich działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Jak wynika z przekazanych Sądowi akt w dniu wniesienia skargi organ pozostawał bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 6 lutego 2013r.

Stan ten jednak został usunięty po wniesieniu skargi do Sądu. Nie budzi bowiem wątpliwości okoliczność, że organ załatwił wniosek strony w dniu 21 października 2013r., którą to okoliczność potwierdził sam skarżący. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej jako: P.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej został już załatwiony, to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i podlega w związku

z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd bowiem, skoro organ w bezczynności już nie pozostawał, nie mógł zastosować trybu przewidzianego w art. 149 P.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w punkcie 3/ sentencji wyroku.

Nie stało się jednak bezprzedmiotowe postępowanie sądowe w całości. Podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia Sądu z obowiązku rozważenia i dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. Stosownie bowiem do treści art. 149 § 1 zd. drugie P.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przedstawionych okolicznościach faktycznych sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że organ doręczył wnioskodawcy kserokopię żądanej edycji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przy czym organ nie zignorował wniosku o udzielenie informacji publicznej lecz udzielając żądanej informacji usunął liczbę dziennika identyfikującą wydaną decyzję administracyjną. Po wniesieniu skargi wniosek skarżącego został załatwiony

w całości. Okoliczności te uzasadniają rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1/ wyroku.

Wskazane okoliczności uzasadniały też rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2/ sentencji wyroku. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny, lecz daje mu takie uprawnienie w razie stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Kwestia ta pozostawiana jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaniechanie organu, choć oczywiste, nie wymaga dyscyplinowania organu poprzez wymierzanie grzywny, z czym zgodził się sam skarżący, który w skardze wnosił o niewymierzenie organowi grzywny z urzędu.

W pkt 4/ sentencji Sąd postanowił, na zasadzie art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r. poz. 490), o zwrocie skarżącemu od organu kosztów postępowania.