Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1301/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło w całości decyzję Zarządu Dzielnicy W. Miasta W. nr [...] z dnia [...] października 2013 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dokończeniu budowy budynku biurowego z mieszkaniami służbowymi, wybudowanego w stanie surowym, otwartym, na podstawie pozwolenia na budowę z 1998 roku i decyzji o warunkach zabudowy z 1997 roku, na działce nr ew. [...], z obr. [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy W. w W. i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktyczno-prawnym sprawy.

Pismem z dnia [...] marca 2011 r. W.F. wystąpił o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dokończeniu budowy budynku biurowego z mieszkaniami służbowymi, wybudowanego w stanie surowym, otwartym, na podstawie pozwolenia na budowę z 1998 roku i decyzji o warunkach zabudowy z 1997 roku, na działce nr ew. [...], z obr. [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy W. w W. i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wnioskodawca wskazał, że budynek, którego dotyczy wniosek został wybudowany w istniejącym obecnie stanie surowym, otwartym na podstawie decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 1997 r. oraz wydanej na jej podstawie w dniu [...] stycznia 1998 r. decyzji nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę. W trakcie realizacji inwestycji organ nadzoru budowlanego stwierdził istotne odstępstwa od projektu budowlanego i wstrzymał roboty budowlane. PINB określił zakres niezgodności w stosunku do zatwierdzonego decyzją nr [...] projektu budowlanego, wskazując m.in. na " /../ wybudowanie dodatkowych jedenastu słupów i rygli na stropie trzeciego piętra". Zarówno w/w decyzja o warunkach zabudowy jak również zatwierdzająca projekt budowlany, zostały wyeliminowane z obiegu prawnego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał inwestorowi zaniechanie dalszych robót budowlanych i jednocześnie wskazał, że roboty będzie można kontynuować dopiero, gdy inwestor uzyska warunki zabudowy oraz decyzję o pozwoleniu na budowę obejmującą roboty budowlane niezbędne do dokończenia inwestycji, wydaną przez właściwy organ administracji architektoniczno- budowlanej, co wynika wprost z art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, jednakże wskutek wniesionych odwołań, została ona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylona, a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejna decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. ustalająca warunki zabudowy również została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2012 r.

Rozpoznając ponownie (po raz trzeci) sprawę organ pierwszej instancji, uwzględniając uwagi zawarte w w/w decyzji SKO wyznaczył do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, obszar w odległości 3-krotnej szerokości frontowej działki i nie mniej niż 50m od granic działki objętej wnioskiem.

Na podstawie przeprowadzonej - w wyznaczonym w ten sposób obszarze - analizy, Zarząd Dzielnicy W. Miasta W. decyzją z dnia [...] października 2013 r. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 267), art. 104 k.p.a., art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594), art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta W. (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) oraz § 17 uchwały Nr [...] Rady miasta W. z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m. W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. W. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] ze zm.) ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Określając parametry dla wymienionej inwestycji organ pierwszej instancji podał:

- linia zabudowy - utrzymuje się nieprzekraczalną linię zabudowy na przedłużeniu zabudowy linii zabudowy wyznaczonej przez budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] – według załącznika graficznego nr 1 do decyzji;

- wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy – max. 58%, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym;

- liczba kondygnacji/max. wysokość budynku w głównej kalenicy-attyce: IV kondygnacje/max 16,1m - IV kondygnacja wycofana w częściach bocznych i tylnej o ok. 6m, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, na podstawie którego uzyskano decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r.

- dodatkowa V kondygnacja techniczna/wysokość maź 18,67m – usytuowana w części centralnej budynku, o powierzchni stanowiącej ok. 11% powierzchni całkowitej w obrysie ścian zewnętrznych budynku, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, na podstawie którego uzyskano decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r.;

- szerokość elewacji frontowej - max. 30,6 m przy spełnieniu warunków § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.);

- geometria dach – przyjęto stropodach płaski, geometria dachu winna umożliwić odprowadzanie wód opadowych na teren własnej posesji;

- powierzchnia biologicznie czynna – 40% powierzchni terenu działki; przyjmuje się za racjonalne zastosowanie na działce wskaźników zawartych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. (Uchwała nr [...] Rady m.W. z dnia [...] października 2006r.)

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podkreślił, że niniejsze postępowanie dotyczące dokończenia budowy budynku przy ul. [...] oparte zostało na założeniu kontynuacji funkcji. Obie decyzje, na podstawie których inwestor rozpoczął budowę zostały wydane w czasie, kiedy obowiązywał poprzedni plan miejscowy z 1992 r. ( zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady m. W. z dnia [...] września 1992 r. opubl. Dz. Urz. Woj. [...] z 1992 r. Nr [...]. Poz. [...]). Plan ten nie precyzował zaleceń dotyczących minimalnych i maksymalnych parametrów planowanego budynku (takich jak: wskaźnik zabudowy, wysokość, szerokość elewacji itd.), a określał jedynie funkcję zamierzonej inwestycji. Organ zaznaczył, iż fakt, że pozwolenie na budowę zostało wydane na podstawie nieostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, jak również to, że inwestor realizując budowę dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, spowodowały w efekcie wstrzymanie robót i ostateczne umorzenia – na wniosek inwestora – postępowania dotyczącego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Jednak inwestor rozpoczynając budowę posiadał ważną – w ówczesnym stanie prawnym – decyzję o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem organu pierwszej instancji powyższe okoliczności uprawniały do ustalenia wysokości max. 16,1m przedmiotowego budynku, pomimo, że w wyznaczonym obszarze analizy zlokalizowana jest:

- zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o wysokości ok. 13 – 15 m/IV kondygnacje: budynki przy ul [...] i [...] i ul. [...],

- zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o wysokości o wysokości ok. 8 m/II kondygnacje: dwa budynki przy ul. [...] i [...] i dwa budynki przy ul. [...] i [...],

- zabudowa usługowa o wysokości ok. 7 – 10 m (II-III kondygnacji): budynki przy ul. [...] i ul. [...].

Organ podkreślił, że nałożenie na inwestora warunku wycofania kubatury IV kondygnacji o ok. 6 m w stosunku do lica budynku w częściach tylnej i bocznych (pkt 1.1 decyzji), ma na celu - możliwe ze względów technologicznych - dostosowanie wysokości tych elewacji (ok. 12 m) do wysokości sąsiedniej, niższej zabudowy. W konsekwencji organ pierwszej instancji stwierdził, że przeprowadzona analiza wykazała możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J.P. i T.P. oraz J.P. i J.B. Zdaniem odwołujących przedmiotowy biurowiec gabarytami bryły odbiega od charakteru niskiej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej otoczonej zielenią, a tym samym wprowadza chaos w istniejącej zabudowie. J.P. i T.P. podnieśli, iż nie dokonano analizy wymagań dla biurowca z uwzględnieniem cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego obszaru analizowanego, a jedynie przyjęto charakterystyczne dane inwestycji wskazane we wniosku inwestora. Zaznaczyli, że przy określeniu powierzchni biologicznie czynnej przyjęto za racjonalne wskaźniki ze studium, zaś przy określaniu wysokości zabudowy obiektu nie przyjęto za racjonalne ze studium kolejnego parametru, tj. wysokości zabudowy (12 metrów).

W wyniku rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło ww decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla opisanej inwestycji.

W ocenie Kolegium nie została spełniona przesłanka określona w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uwzględniając aktualny stan prawny i faktyczny sprawy, Kolegium stwierdziło, że skoro przedmiotem niniejszego postępowania jest dokończenie budowy budynku wzniesionego wprawdzie na podstawie pozwolenia na budowę, ale z istotnymi odstępstwami, to planowaną budowę (dokończenie budowy) należy, zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa, dostosować do zabudowy już istniejącej. Wskazało, że budynek, którego budowa ma być dokończona, powinien odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Charakterystyce tej powinny odpowiadać podobne cechy planowanej (w ramach dokończenia przedmiotowego budynku) zabudowy.

Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę urbanistyczną. Jednakże w ocenie Kolegium analiza ta nie potwierdziła możliwości dopuszczenia zabudowy w wysokości określonej w decyzji organu pierwszej instancji. Wskazało, że jak przyznał organ pierwszej instancji w obszarze analizy nie ma budynku o wysokości odpowiadającej wysokości przedmiotowego budynku, a najwyższy sąsiedni budynek (wielorodzinny) ma wysokość w kalenicy głównej 14, 84 m, to nie jest zasadne ustalenie dla przedmiotowego budynku wysokości na poziomie 16, 1 m (IV kondygnacje), nawet przy założeniu, że w części bocznej i tylnej IV kondygnacja będzie wycofana ok. 6 m i dodatkowo maksymalnie 18, 67 m dla V kondygnacji – technicznej, usytuowanej w centralnej części budynku. Według SKO przeprowadzona analiza obszarowa prowadzi do stwierdzenia, że ustalenie dla przedmiotowego budynku parametru wysokości na poziomie określonym w decyzji organu pierwszej instancji burzy faktyczne warunki panujące w analizowanym obszarze i w tym znaczeniu godzi w ład przestrzenny. Ponadto Kolegium zauważyło, iż z przeprowadzonej w obszarze analizy wynika, że średni wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 22% (przy czym maksymalny wynosi 54%), to ustalenie wskaźnika na poziomie 58% nie znajduje uzasadnienia, tym bardziej, że poza jednostkowym przykładem zabudowy na poziomie 54% w sąsiedztwie objętej wnioskiem działki występuje zabudowa mniej intensywna.

W świetle powyższego Kolegium uznało, iż nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww ustawy, a w konsekwencji nie można ustalić warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, bowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków opisanych w art. 61 ust. 1 ustawy.

W skardze na powyższą decyzję W.F. zarzucił:

- nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, w tym skierowanie decyzji do R.S., który zmarł w dniu 21 stycznia 2014 r., tj. przed wydaniem zaskarżonej decyzji,

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego,

- naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wymienionej decyzji i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż skierowanie decyzji do osoby nieżyjącej stanowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., a konsekwencji art. 10 k.p.a. Wskazano również na wadliwość decyzji ze względu na zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Mianowicie w zaskarżonej decyzji przyjęto, że istniejący budynek ( w stanie surowym) stanowi samowolę budowlaną, która dotychczas nie została zalegalizowana. Organ odwoławczy nie uwzględnił jednakże, iż w decyzji organu pierwszej instancji powołano decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych. W decyzji tej PINB wskazał, że dalsze postępowanie powinno toczyć się na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, co oznacza konieczność uzyskania pozwolenia na budowę – dokończenie inwestycji, a zatem także wcześniejsze uzyskanie warunków zabudowy. Zdaniem skarżącego SKO nie dokonało oceny znaczenia wymienionej decyzji PINB, która jest równoznaczna z zakończeniem postępowania w sprawie samowoli budowlanej i oznacza, że żadne decyzje nakazujące rozbiórkę lub przebudowę istniejącego budynku nie będą wydawane. Ponadto w skardze podniesiono, że organ odwoławczy zaniechał także ustalenia aktualnego stanu postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Zaznaczono, że decyzja PINB została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., a zatem istnieje ostateczne rozstrzygnięcie administracyjne kończące postępowanie w sprawie samowoli budowlanej w efekcie którego budynek (obecnie w stanie surowym) może istnieć w stanie dotychczasowym, natomiast dokończenie budowy nastąpić ma w trybie wynikającym z art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto wskazano, iż nieprawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1791/13 została oddalona skarga na ww decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaś postępowanie międzyinstancyjne zostało zawieszone ze względu na śmierć R.S. Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności wskazywały na obowiązek uwzględnienia przez Kolegium stanu istniejącego zabudowy. Argumentując naruszenie § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, pozwalające na wyznaczenie innych parametrów niż wynikające z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 tegoż rozporządzenia jeżeli wynika to z analizy, skarżący wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji była w pełni zgodna z analizą.

W ocenie skarżącego Kolegium niezasadnie sprowadziło zasadę dobrego sąsiedztwa do powielania istniejącej już zabudowy, jak też nie uwzględniło jako wskazówki interpretacyjnej art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę.

Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega oddaleniu.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "ustawą". Sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w kontrolowanym postępowaniu, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora (art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Zasada tak zwanego "dobrego sąsiedztwa", opisana w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu, od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę, jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy. Na podstawie analizy takiego obszaru organ sprawdza, czy planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Podkreślić trzeba, że treść przytoczonych wyżej przepisów jednoznacznie wskazuje, że organy rozpatrujące wniosek o ustalenie warunków zabudowy są uprawnione do badania przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy, a przepis ten zakreśla granice postępowania wyjaśniającego. Dlatego nie można żądać od organów, by rozszerzały zakres postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o czym wyraźnie mówi art. 52 ust. 3 ustawy.

Zatem kwestią o fundamentalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było stwierdzenie, czy przedmiotowa inwestycja, oprócz spełnienia innych wymogów, będzie mieściła się w zakresie pojęcia "dobrego sąsiedztwa", a więc czy jej realizację można zakwalifikować jako kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 § 1 pkt 1 u.p.z.p.). Ustalenie spełnienia tych przesłanek następuje poprzez porównanie obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Analiza przedstawionych akt administracyjnych sprawy prowadzi do stwierdzenia stwierdza, że nie można zarzucić organowi odwoławczemu dopuszczenia się naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Należy podzielić stanowisko Kolegium, że budynek, którego budowa ma być dokończona, powinien odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.

W ocenie Sądu prawidłowo Kolegium uznało, że z przeprowadzonej analizy obszarowej wynika, że ustalenie dla przedmiotowego budynku parametru wysokości na poziomie określonym w decyzji organu pierwszej instancji burzy faktyczne warunki panujące w analizowanym obszarze i w tym znaczeniu godzi w ład przestrzenny.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, Sąd uznał, że nie mogą one skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie miał podstaw do kwestionowania ustaleń organu pierwszej instancji w zakresie określenia kręgu stron postępowania, bowiem R.S. uczestniczył w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, czego dowodem jest m.in. zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z dnia [...] października 2013 r. Natomiast przesyłka zawierająca decyzję organu odwoławczego była dwukrotnie awizowana i jako niepodjęta w terminie zwrócona została do organu. W tych okolicznościach brak jest podstaw do postawienia organowi zarzutu, że nieprawidłowo ustalił krąg stron postępowania. Wskazać również należy, że z uwagi na przedmiot postępowania w sprawie niniejszej, interes prawny R.S. wynikał z praw majątkowych do działki sąsiadującej z działką inwestycyjną, co oznacza, że po jego śmierci uprawnionymi do uczestnictwa w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy są spadkobiercy. W tej sytuacji to spadkobiercy, a nie skarżący, są uprawnieni do podnoszenia zarzutu dotyczącego niezapewnienia im udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym. Występujący w postępowaniu sądowoadministracyjnym spadkobiercy R.S. nie podnieśli tego rodzaju zarzutu.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedmiotowy budynek stanowi samowolę budowlaną. Zasadnym jest przypomnieć, że kwestię samowoli budowlanej i możliwości jej legalizacji reguluje art. 48 Prawa budowlanego. Wskazać należy, iż w zakresie przedmiotowej inwestycji wydane zostało wiele rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego. Sprawa realizacji inwestycji tej była też wielokrotnie analizowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak również Naczelny Sąd Administracyjny. WSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1534/12, uchylającym decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego dokończenia robót budowlanych, stwierdził, że " Poza wszelką wątpliwością jest zasadność prowadzenia przez organ postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, a nie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego w związku z rozpoczęciem przez skarżącą robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] stycznia 1998 r."

Odnosząc się do zarzutu skargi nieuwzględnienia przez Kolegium istnienia ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego powołującego się na tryb wynikający z art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, zasadnym jest zaznaczyć, że WSA w wymienionym powyżej wyroku stwierdził, iż organ uznając za właściwe postępowanie na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego nie zauważył, że "zgodnie z brzmieniem art. 37 ust. 2 wznowienie budowy w razie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwolenie na budowę może właśnie nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót o której mowa w art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego". Z kolei w wyroku z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/WA 1791/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych, wskazał, że "tryb przyjęty przez organ oparty na przepisie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego jest zasadny oraz, że zgodnie z przepisem art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego organ ma prawo wstrzymać prowadzenie robót w sposób istotnie odbiegających od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Z przepisu tego wynika, że budowa powinna być zgodna nie tylko z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę, ale i z innymi przepisami. Nie ulega wątpliwości Sądu, że dotyczy to także przepisów o planowaniu przestrzennym."

Kolegium jako organ właściwy w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, rozstrzygając zaskarżoną decyzję niniejszą sprawę, dokonało właśnie oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z wymogami wynikającymi z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.