Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 714/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Krystyna Józefczyk Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi S. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. Z. jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej zwany WINGiK) z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], o odmowie wznowienia postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów.

Zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: wnioskiem z 29 sierpnia 2013 r. doprecyzowanym w piśmie z 2 września 2013 r. S. Z., spadkobierca po zmarłych A. i L. Z.– właścicielach działki nr 2797, zwrócił się do Starosty [...] o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Gminy [...] z [...] czerwca 1991 r., nr [...], o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków wykazanej jako własność A. i L. Z. z działką nr 2798 stanowiącą własność E. P. Jako podstawę wniosku wskazał, że sfałszowano wykaz zmian gruntowych z dnia 14 lutego 1994 r. służący za podstawę wpisu nowego stanu do księgi wieczystej [...], oraz strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Postanowieniem z [...] lutego 2014 r., nr [...] - Starosta odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że S. Z. pismem z 8 października 2013 r. i 27 stycznia 2014 r. oświadczył, że dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w dniu 29 sierpnia 2013 r. z tego powodu, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe oraz z tego powodu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ nie dał wiary oświadczeniu złożonemu przez ww. w dniu 27 stycznia 2014 r. i zwrócił uwagę, że S. Z. dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania przed datą 29 sierpnia 2013 r. Wiedział o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania na etapie postępowania o zmianie decyzji Burmistrza Gminy [...] w trybie art. 155 k.p.a., a więc co najmniej w dacie 14 marca 2011 r., kiedy to jako strona postępowania zapoznał się osobiście z aktami sprawy. Starosta stwierdził, że S. Z. uchybił miesięcznemu terminowi określonemu w art. 148 § 1 k.p.a. Nadto nie przedłożył organowi orzeczenia o sfałszowaniu dowodów. W ocenie organu sfałszowanie dowodu w postaci pomiaru geodezyjnego nie jest oczywiste, a wznowienie postępowania nie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzi albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Udział S. Z. w postępowaniu o zmianę decyzji Naczelnika Gminy [...] z [...] czerwca 1991 r., które to toczyło się od 21 grudnia 2010 r., świadczy o tym, że ww. wiedział o decyzji Naczelnika z [...] czerwca 1991 r. co najmniej od 2011 r. Podkreślono w uzasadnieniu tego aktu, że w wnioskodawca w piśmie z dnia 11 listopada 2011 r. wyraził zgodę na zmianę decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1991 r.. Ponieważ S. Z. uchybił terminowi określonemu w art. 148 § 2 k.p.a., dlatego zachodzą przesłanki do odmowy wznowienia postępowania.

W zażaleniu S. Z. nie zgodził się z postanowieniem Starosty.

WINGiK postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przychylił się do stanowiska Starosty i wskazał, że S. Z. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego z naruszeniem terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., dlatego należało odmówić wznowienia postępowania.

S. Z. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie WINGiK z [...] kwietnia 2014 r. nie precyzując kierunku jego weryfikacji. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu nienależyte wykonywanie swoich zadań, naruszenie zasady praworządności i zignorowanie wszystkich dowodów w sprawie. Podniósł, że przedstawione przez niego dowody stanowiące podstawę wznowienia postępowania nie zostały w sposób korzystny dla niego rozpatrzone. Podniósł nadto, że fałszywy dowód to pomiar wykonany przez geodetę S. S., który jest wykazem zmian gruntowych z 14 lutego 1994 r. Wskazał, że złożony przez niego wniosek o wznowienie postępowania nie został należycie rozpatrzony. Nie zgodził się również z treścią zapisów zawartych w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia począwszy od strony 5 do strony 8.

WINGiK w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie okazał się uzasadniony, co spowodowało konieczność jej oddalenia.

Na wstępie wypada wyjaśnić, stronom że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu ustalone przez Organy istotne okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości, przez co mogą stanowić podstawę wyrokowania. Organy zastosowały w niniejszej sprawie art. 149 § 3 K.p.a. odmawiając wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Stwierdzono w sposób przekonujący, że strona skarżąca nie spełniła jednego z wymogów niezbędnych do skutecznego wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Do tych wymogów należy niewątpliwie warunek złożenia wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w terminach określonych w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Wydając zaskarżone postanowienie zakończono postępowanie wstępne, polegające na badaniu czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przyczynach (art. 145 § 1 K.p.a.) oraz czy jest złożony w określonym terminie (art. 148 § 1 i 2 K.p.a.).

Wniosek o wznowienie postępowania nie może zostać złożony przez stronę w każdym czasie. Jak już nadmieniono wyżej, okres na złożenie wniosku o wszczęcie tego nadzwyczajnego postępowania kontrolnego normuje art. 148 § 1 i 2 K.p.a. W myśl jego treści, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Natomiast według treści art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zachowanie powyższych terminów powinno być przez wnoszącego podanie udowodnione, co oznacza że nie wystarczy jedynie uprawdopodobnienie tych okoliczności.

Należy wyjaśnić, że Strona skarżąca zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego w sposób błędny nazywa Naczelnikiem Gminy [...] organ administracji, który wydał decyzję ostateczną z dnia [...] czerwca 1991 r., o nr [...], o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu [...], jednostka ewidencyjna [...]. Należy przyznać, iż ten sam błąd powielił WINGiK w treści zaskarżonego postanowienia. Otóż nie budzi wątpliwości Sądu, że organem, który wydał opisaną decyzję był Burmistrz Miasta i Gminy [...] działający z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego. Dostrzeżony przez Sąd błąd w ustaleniach Organu odwoławczego nie mógł wpłynąć na wynik postępowania, stąd nie mógł też zaważyć o uwzględnieniu przez Sąd skargi z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

S. Z. kwestionował decyzję Burmistrza Gminy [...] o wprowadzeniu zmian do ewidencji gruntów na podstawie wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. twierdząc, że decyzja ta została oparta na sfałszowanych dowodach. Powyższy przepis K.p.a. brzmi : W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Trafnie Organ pierwszej instancji zauważył, że wnioskodawca nie przedstawił na okoliczność sfałszowania dowodów orzeczenia sądu lub innego organu. WSA w pełni aprobuje stanowisko jakie zajął NSA w wyroku z dnia 2 czerwca 2000 r., o sygn. akt I SA 1123/99, (LEX nr 55743), według którego gdy strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem obowiązkiem organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Wbrew twierdzeniom skargi, przedłożone przez wnioskodawcę postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia 20 kwietnia 2009 r., o sygn. akt [...] nr [...], nie stwierdza sfałszowania dowodów lecz prostuje oczywistą omyłkę pisarską wpisu w księdze wieczystej. Dodatkowo wskazać należy za WINGiK, że wskazywana przez wnoszącego wniosek o wznowienie przesłanka nie odpowiada ustawowym wymogom z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Należy bowiem podkreślić, że na mocy tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Sfałszowany według wnoszącego skargę dowód w postaci wykazu zmian gruntowych z dnia 14 lutego 1994 r. nie mógł wpłynąć na treść kwestionowanej przez niego decyzji, skoro decyzja ta została wydana wcześniej niż sporządzony wykaz zmian gruntowych. Organ II instancji wykazał brak możliwości wznowienia postępowania z powodu nie zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 145 § 2 i 3 K.p.a..

Nie budzi też wątpliwości Sądu fakt dowiedzenia się przez S. Z. następcy prawnego po A. Z. o decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1991 r., znak: [...], co najmniej w dniu 11 listopada 2011 r., czyli w dniu w którym w/w podpisał pismo o wyrażeniu zgody na zmianę przebiegu granicy według stanu sprzed modernizacji ewidencji gruntów (karta akt administracyjnych nr 86). W treści tego pisma została wyraźnie wymieniona ostateczna decyzja Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1991 r. (tj. decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...]). S. Z. podpisując powyższe pismo wykazał, że w tym dniu miał świadomość co do wydania decyzji oraz zawartego w niej rozstrzygnięcia, skoro wyraził zgodę na zmianę tego aktu. Należało więc przyjąć, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upłynął po okresie jednego miesiąca od dnia 11 listopada 2011 r. (art. 148 § 1 i 2 K.p.a.). Należy jeszcze dodać, że z możliwości wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie korzystał zmarły L. Z., co w świetle powyższych przepisów spowodowało, że nie mógł i z niej skorzystać jego następca prawny – S. Z.

Reasumując, ponieważ strona nie udowodniła, że zachowała termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z art. 148 § 1 i 2 K.p.a., to orzeczona przez organy w formie postanowienia odmowa wznowienia nie narusza przepisów prawa w tym w szczególności art. 149 § 3 K.p.a. Przepis powyższy stanowi o obowiązku odmowy wszczęcia postępowania, jeżeli nie dotrzymano terminu do złożenia wniosku wszczęcie postępowania nadzwyczajnego. Tej oceny nie są w stanie obalić podniesione przez skarżącego zarzuty skargi. Skarżący przyznał na rozprawie, że z uwagi na swą nieznajomość prawa mógł uchybić przepisom normującym termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania.

Powyższe oznacza, że zaskarżone do WSA postanowienie nie narusza przytoczonych w skardze przepisów prawa. Sąd działając z urzędu, także nie doszukał się takich uchybień w stosowaniu jak i wykładni prawa materialnego i procesowego, które nakazywałyby zastosowanie kompetencji kasacyjnych w postaci stwierdzenia nieważności czy uchylenia skarżonego postanowienia WINGiK.

Z tych przyczyn należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a.