Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 932/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Łd 932/13 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a : odmówić sprostowania sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Łd 932/13. B.K.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Łd 932/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone przez M. W. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, w części utrzymującej w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia (...) w zakresie, w jakim uznaje za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na nieprawidłowe naliczenie odsetek za zwłokę za okres od dnia 3 stycznia 2010r. do dnia 14 czerwca 2011r., oddalił skargę w pozostałej części, orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w uchylonej części do dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.

Od powyższego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną.

W piśmie procesowym z dnia 26 września 2016r. skarżąca cofnęła wniesioną skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 11 października 2016r., sygn. akt II FSK 2736/14 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne i sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Łd 932/13 w ten sposób, że w czternastym wersie od góry wyraz "sierpnia" zastąpił wyrazem "czerwca".

W dniu 22 grudnia 2016r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 21 grudnia 2016r. zawierające wniosek o sprostowanie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Łd 932/13 oczywistej omyłki polegającej na umieszczeniu w pkt 1 sentencji wyroku sformułowania "za okres od dnia 3 stycznia 2010r. do dnia 14 czerwca 2011r.", podczas gdy powinno być: "za okres od dnia 15 stycznia 2008r. do dnia 15 lutego 2009r."

W uzasadnieniu wniosku Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że z brzmienia pkt 1 sentencji wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w części utrzymującej w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne w takim zakresie, w jakim uznaje za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku co do odsetek za zwłokę za okres od dnia 3 stycznia 2010r. do dnia 14 czerwca 2011r. Tymczasem analiza postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wykazała, że w odniesieniu do odsetek za zwłokę za ww. okres organ odwoławczy uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie dotyczącym tych odsetek i w tym zakresie umorzył postępowanie egzekucyjne.

Ponadto, w ocenie organu administracji z treści uzasadnienia wyroku z dnia 9 kwietnia 2014r. wynika, że intencją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi było uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 20 czerwca 2013r. w części, w której utrzymuje ono w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w zakresie, w jakim organ egzekucyjny nie uznał zarzutu nieistnienia obowiązku w odniesieniu do odsetek za zwłokę za okres od dnia 15 stycznia 2008r. do dnia 15 lutego 2009r. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, tj. na str. nr 24, sąd wskazał, że "(...) gdy chodzi o okres od 15 stycznia 2008r. do 15 lutego 2009r., organ nie wykazał, że nie zachodzą podstawy do nienaliczania odsetek za zwłokę od określonej należności podatkowej, o której mowa w art. 54 § 2 O.p.", na str. 25, sąd wskazał: "Z tego względu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. sąd uchylił postanowienie w części, w jakiej utrzymywało ono w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., tj. w zakresie zarzutu naliczenia odsetek za okres od 15 stycznia 2008r. do 15 lutego 2009r.", a także na str. 19, sąd zawarł stwierdzenie, że "Ten okres "nie odsetkowy" Dyrektor - rozpoznając zażalenie skarżącej w sprawie zarzutów - skorygował, uznając, że uzasadniona jest przerwa w naliczaniu odsetek za zwłokę w okresie od 3 stycznia 2010r. do 14 czerwca 2011r."

Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2017r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z uwagi na delegację sędziego sprawozdawcy do NSA, wniosek o sprostowanie sentencji wyroku skierował do rozpoznania sędziemu WSA Ewie Alberciak.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.)- dalej p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.).

Wykładnia gramatyczna cyt. przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 887/04 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (por. postanowienia NSA z dnia 3 września 2010r., sygn. akt I OZ 526/10 oraz z dnia 1 lutego 2011r., sygn. akt I OZ 60/11). Kwestia, czy prostowany fakt jest w rzeczywistości poparty dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest również bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania.

W niniejszej sprawie strona wnioskująca domaga się sprostowania, które w efekcie miałoby prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia sądu. Sprostowanie nie jest natomiast środkiem prawnym, który może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Takiej zmiany nie można zakwalifikować jako niedokładności, błędu lub innej oczywistej omyłki, która mogłaby być sanowana w procedurze sprostowania orzeczenia.

Tym samym zmiany, których domaga się Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie stanowią sprostowania oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., ale dotyczą merytorycznej treści rozstrzygnięcia, co należy uznać za niedopuszczalne.

Zgodnie z utrwalonym i cyt. powyżej orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. postanowienie SN z dnia 3 marca 1976r., sygn. akt II CZ 11/76, Lex nr 7806; uchwała SN z dnia 26 kwietnia 1995r., sygn. akt III CZP 43/95, niepubl.; postanowienie SN z dnia 7 lipca 1999r., sygn. akt III RN 24/99, niepubl.). Sprostowanie powinno zatem dotyczyć tylko omyłek o charakterze oczywistym, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł, jak w postanowieniu.

B.K.