Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 305/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 29 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi I. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia r. nr w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych na 2007 rok, po wznowieniu postępowania. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 czerwca 2010r.; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

W dniu 20 kwietnia 2007 roku I. złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2007, w którym zadeklarowała działki ewidencyjne o numerach x położone w województwie x.

Decyzją z dnia 11 stycznia 2008 roku, , Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, przyznał Jednolitą Płatność Obszarową w wysokości 663,39 zł oraz Uzupełniającą Płatność Obszarową w wysokości 412,87 zł.

Pismem z dnia 25 maja 2009 roku Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa poinformowała Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że I. w latach 2004-2008 nie użytkowała własnych gruntów rolnych i w związku z powyższym w okresie od 9 czerwca 2004 roku do 31 grudnia 2008 roku pobrała rentę rolniczą w pełnej wysokości, a więc nie była najprawdopodobniej uprawniona do pobierania dopłat bezpośrednich. Jednocześnie do pisma dołączono umowę dzierżawy zadeklarowanych do dopłat działek z dnia 2 października 2000 roku, zawartą na okres 10 lat, oświadczenie x z 19 maja 2009 roku, że osobiście uprawia działki objęte umową dzierżawy, a także oświadczenie y z dnia 19 maja 2009 roku, potwierdzające, że x uprawia grunty objęte umową dzierżawy i jest płatnikiem podatku gruntowego.

Postanowieniem dnia 19 maja 2010 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, na podstawie art. 149 §1, art. 145 §1 pkt 5, art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wznowił postępowanie administracyjne i wskazał, że wydając decyzję w dniu 11 stycznia 2008 roku nie dysponował informacją o wydzierżawieniu przez wnioskodawczynię gruntów wchodzących w skład jej gospodarstwa rolnego.

Decyzją z dnia 14 czerwca 2010 roku, , wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), Kierownik Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił decyzję z dnia 11 stycznia 2008 roku i odmówił przyznania JPO i DPO, nakładając sankcje finansowe.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskodawczyni nie spełniała warunków przyznania płatności do gruntów wymienionych we wniosku o przyznanie płatności, ponieważ nie była posiadaczem gospodarstwa rolnego i nie prowadziła działalności rolniczej. Zatem decyzja przyznająca jej płatności wydana została z naruszeniem prawa. Organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego stanowiło ujawnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 §1 pkt 5 kpa).

W odwołaniu wskazała na naruszenie art. 9 kpa, gdyż przy składaniu stosownego wniosku o przyznanie płatności nie została pouczona o tym, że nie może składać wniosku o dopłaty za grunty wydzierżawione. Jednocześnie wskazała, że wnioski za lata 2004-2005 były wypełniane osobiście przez obecnego Kierownika Biura ARiMR M. Za lata 2006-2007 wnioski były wypełnianie przez pracowników Ośrodka Doradztwa Rolniczego, a za rok 2008 w biurze organu I instancji przez p. B.

Odwołująca podniosła również, że niezgodne z prawdą jest stwierdzenie, że organ administracyjny na skutek pisma z dnia 25 maja 2009 roku, pochodzącego od KRUS dowiedział się, że odwołująca się wydzierżawiła grunty, na które zostały jej przyznane płatności, gdyż ona sama w dniu 18 maja 2009 roku poinformowała ARiMR, o tym, że brat jej męża dzierżawi stanowiące jej własność grunty rolne. Zaznaczyła również, że błędne jest ustalenie organu, że pobiera rentę od 2004 roku, gdyż rentę otrzymywała od 2 października 2000 roku. Ponadto wskazała na brak pouczeń na każdym etapie prowadzonego postępowania oraz skomplikowaną istotę sprawy, które spowodowały, że w jej opinii odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy ponosi organ rozpatrujący wnioski, a nie beneficjenci pomocy nie mający dostatecznej wiedzy w tym zakresie.

Decyzją z dnia 3 lutego 2011 roku, , wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 roku, Nr 98, poz. 634) oraz na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 roku, Nr 35, poz. 217 ze zm.), Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podstawowymi przesłankami uzyskania płatności bezpośrednich jest wymóg prowadzenia działalności rolniczej na zgłoszonych do dopłat działkach rolnych. Po przeniesieniu posiadania gospodarstwa rolnego nie jest możliwe przyznanie płatności na rzecz podmiotu, który pozbawił się posiadania działki. Celem płatności jest przyznanie producentowi rolnemu środków pieniężnych z przeznaczeniem na pokrycie kosztów poniesionych przez niego w danym okresie. Do otrzymania dopłat istotne jest faktyczne rolnicze użytkowanie działek, a niewystarczające jest dysponowanie statusem ich posiadacza czy właściciela w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

I. potwierdziła, iż w 2000 roku zawarła umowę dzierżawy z T., co oznacza, że nie była posiadaczem zadeklarowanych gruntów rolnych w 2004 roku.

Organ odwoławczy podkreślił również, że informacje na temat zasad przyznawania płatności obszarowych są przekazywane przez pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zgodnie z treścią broszury informacyjnej pt. "Dopłaty bezpośrednie dla rolników - jak je uzyskać?", z której wynika, iż z wnioskiem o przyznanie dopłaty występuje ten, kto rzeczywiście użytkuje daną działkę rolną. Natomiast w przypadku wątpliwości związanych z przyznawaniem płatności bezpośrednich i innych instrumentów pomocowych informacji udzielali również przeszkoleni pracownicy Ośrodków Doradztwa Rolniczego oraz Izb Rolniczych, a także inne ośrodki, czy też firmy zajmujące się doradztwem rolniczym. Organ zanegował również twierdzenie strony, że nie były przeprowadzane systematycznie żadne szkolenia w zakresie zasad przyznawania dopłat, o czym świadczą listy obecności przeprowadzanych spotkań informacyjno-promocyjnych.

Ponadto wskazał też, że I. jako wnioskodawczyni każdorazowo swym podpisem poświadczała prawdziwość danych na wniosku o przyznanie płatności oraz potwierdzała zaznajomienie się z zasadami przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że I. nie spełniała warunków do przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2007 rok, a decyzja wydana w przedmiocie przyznania tych płatności była nieprawidłowa.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, I. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucając im naruszenie art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa oraz art. 12 §1 kpa poprzez brak ich zastosowania i całkowite pominięcie ich treści w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: ... na okoliczność braku kampanii informacyjnej w latach 2004 – 2005 we wsi dotyczącej uprawnień do otrzymywania dopłat z Unii Europejskiej. Jednocześnie wniosła o dopuszczenie przeprowadzenia dowodu z dokumentów w postaci: pisma z dnia 7 lipca 2009 roku, pisma z dnia 16 grudnia 2010 roku, prawomocnego postanowienia Prokuratury Rejonowej z dnia 18 maja 2008 roku o umorzeniu śledztwa na okoliczność braku wiedzy skarżącej odnośnie tego, kto jest uprawniony do otrzymywania przedmiotowych dopłat.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że został naruszony jej interes prawny, ponieważ pracownicy ARiMR nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za swoje błędy, a na nią nałożone zostały z tego tytułu sankcje. Zakwestionowała również rzetelność i fachowość pracowników Agencji wskazując, że składała wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w dobrej wierze, działając w zaufaniu do organów administracji, a mimo to była informowana, że bez znaczenia jest kto składa wniosek o dopłaty (właściciel gruntu czy dzierżawca) pod warunkiem, że taki wniosek będzie złożony tylko jeden raz. Skarżąca podniosła również, że w tym czasie pracownikiem Biura Powiatowego ARiMR był R., a w latach 2004-2005 wnioski o przyznanie płatności pomagał jej wypełnić pracownik Biura Powiatowego ARiMR – M. Skarżąca stwierdziła, że wydanie decyzji organu I instancji poprzedzone było zebraniem materiału dowodowego, z którego wynikało, że skarżąca dzierżawi posiadane grunty. Jednocześnie zaznaczyła, że organ I instancji miał obowiązek wnikliwie zbadać stan faktyczny, w oparciu o który wydał decyzję o przyznaniu dopłat, czyli także informację udzieloną odnośnie wydzierżawienia gruntów z powodu jej choroby i złego stanu zdrowia. W jej ocenie przyczyną zaistniałego stanu rzeczy była niewłaściwie udzielona informacja przez pracownika ARiMR dotycząca przepisów i procedur, a także nieprawidłowa ocena okoliczności faktycznych w jej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie I. zakwestionowała zasadność uznania przez organ, po wznowieniu postępowania, że przyznanie jej dopłat bezpośrednich z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej za 2007 rok nastąpiło z naruszeniem prawa.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 kpa. Wskazana instytucja stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534 ). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie.

Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę lub przez organ w wypadkach wszczęcia postępowania z urzędu.

W niniejszej sprawie Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 11 stycznia 2008r. przyznał I. płatności za 2007 rok z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej oraz z tytułu Uzupełniającej Płatności Obszarowej. Organ uznał bowiem, że wnioskodawczyni spełniła przesłanki wskazane w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 25 z 2007 r., poz. 217 ze zm.), w myśl których płatności przyznawane są m. in. osobie fizycznej będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego (producentowi rolnemu) na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane zgodnie z odpowiednimi normami, a warunkiem otrzymania płatności jest posiadanie przez danego producenta działek o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem przyznanie płatności wiąże się z faktycznym władztwem i użytkowaniem rolniczym danego gospodarstwa rolnego przez stronę wnioskującą, niezależnie od posiadania przez nią określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego (zob. m. in. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08, lex nr 563485; wyrok WSA w Łodzi z 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 172/09, lex nr 550508; wyrok WSA w Opolu z 25 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Op 387/08, lex nr 531101).

Po wydaniu powyższej decyzji organ I instancji postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5, art. 147 i art. 150 kodeksu postępowania administracyjnego wznowił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ powołał się na podstawę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przyjmując, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydając decyzję z dnia 22 grudnia 2004 roku nie dysponował informacją o wydzierżawieniu przez wnioskodawczynię gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Następnie, postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. organ powołał jako dowody w postępowaniu wznowieniowym: umowę z dnia 2 października 2000 r. o wydzierżawieniu gruntów na okres 10 lat oraz oświadczenia stron umowy z dnia 19 maja 2009 roku potwierdzające zawarcie umowy oraz użytkowanie zgodnie z nią gruntów rolnych, których dotyczył wniosek o płatność. W ocenie organu powyższe dokumenty miały dowodzić, iż wnioskodawczyni w momencie wydawania decyzji nie była użytkownikiem spornego gospodarstwa, ani nie prowadziła w nim działalności rolniczej.

Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art.145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika więc, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733).

Na podstawie ustaleń, poczynionych przez organy administracji, należy zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, że fakt oddania w dzierżawę spornych gruntów osobie trzeciej na mocy umowy z dnia 2 października 2000 r. w zamian za świadczenie z KRUS oraz oświadczenie strony o faktycznym nieużytkowaniu rolniczym gruntów od 2000 r. stanowiły (odpowiednio) okoliczność i dowód istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (jako warunkujący bezpośrednio kwestię spełniania przesłanki do otrzymania wnioskowanych płatności). Jednakże z akt administracyjnych sprawy nie wynika czy organy obu instancji zasadnie uznały, iż fakt oddania w dzierżawę gruntów objętych wnioskiem o przyznanie płatności był okolicznością nieznaną organowi I instancji w dacie wydawania przez niego decyzji z dnia 11 stycznia 2008 r. Już w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podnosiła bowiem, że wnioski za lata 2004-2005 były wypełniane osobiście przez obecnego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR M. Za lata 2006-2007 wnioski były wypełnianie przez pracowników Ośrodka Doradztwa Rolniczego, a za rok 2008 w biurze organu I instancji przez p. B. Skarżąca konsekwentnie (w odwołaniu i pismach) twierdziła, że nikt w trakcie wieloletniego procederu wypełniania i składania wniosków o płatności nie poinformował jej o tym, że pobieranie świadczenia rentowego w pełnej wysokości jest przeszkodą w uzyskaniu wnioskowanych płatności. Organ nie ustalił i nie wyjaśnił, czy I. informowała osoby wypełniające wnioski, że pobiera rentę rolniczą, czy nie była w ogóle pouczana czy też została pouczana błędnie o konsekwencjach składania wniosków w sytuacji jednoczesnego pobierania powyższego świadczenia w pełnej wysokości.

Jeżeli bowiem skarżąca uzyskiwała błędne informacje od pracowników Ośrodka Doradztwa Rolniczego to rzeczą organu odwoławczego było dokonanie odpowiednich ustaleń faktycznych na okoliczność współpracy strony z tymi organami, poprzez przesłuchanie samej skarżącej, wskazanych przez nią pracowników organu oraz wskazywanych świadków rozmów prowadzonych w kwestii ubiegania się o dopłaty. Już bowiem w piśmie z dnia 7 lipca 2009 r. I. wskazała, że gdy była w ARiMR a następnie w Ośrodku Doradztwa Rolniczego nikt jej nie informował, że nie może pobierać dopłat, gdy jest rencistką. Brak wyjaśnień organu odwoławczego w tym zakresie uniemożliwia sądową kontrolę zasadności stwierdzenia w niniejszej sprawie istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie wiadomo bowiem w istocie, czy organ miał faktyczne podstawy do skorzystania z tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego i w konsekwencji do uchylenia decyzji z dnia 11 stycznia 2008 r. i odmowy przyznania wnioskowanych płatności.

Jednocześnie dodatkowo podnieść należy, iż decyzja organu I instancji z dnia 14 czerwca 2010 r. została podpisana przez M., pełniącą obowiązki Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa .

Jakkolwiek z art. 24 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, by z tego powodu M. podlegała wyłączeniu od udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją to biorąc pod uwagę fakt, że pracownik ten przed wydaniem decyzji I instancyjnej przesłuchiwany był w postępowaniu prowadzonym przeciwko I. również na okoliczność tego czy wiedziała o wydzierżawieniu działek objętych wnioskiem o dopłaty (por. Postanowienie Prokuratury Rejonowej o umorzeniu śledztwa, sygn. akt Ds. 422/10 załączone do akt administracyjnych), rozważenia wymagało czy nie zachodzi przesłanka wyłączenia wymieniona w art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiącego, że "Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika". Skoro bowiem M. przyznała, że wypełniała wniosek skarżącej i na tę okoliczność przesłuchiwana była w Prokuraturze Rejonowej w sprawie toczącej się przeciwko I. oraz przyznała, że rozmawiała ze skarżącą o toczącym się postępowaniu (notatki służbowe), a później wydawała decyzję, której przesłankę stanowiło ustalenie czy fakt zawarcia umowy dzierżawy był znany organowi, rozważenia wymagało czy nie zachodzą wątpliwości co do jej bezstronności. W Komentarzu do wskazanego przepisu wyjaśniono, że "Nie chodzi przy tym o uprawdopodobnienie istnienia okoliczności powodujących stronniczość pracownika, lecz jedynie wywołujących wątpliwość co do jego bezstronności. Nie jest zatem konieczne uprawdopodobnienie, że pracownik będzie stronniczy w załatwieniu sprawy ze względu na daną okoliczność, lecz wystarczy, że okoliczność ta powoduje powstanie wątpliwości co do jego bezstronności, a zatem nie jest pewne i jasne, czy pracownik wykona swoje uprawnienia procesowe w sposób bezstronny. Przyczyna wyłączenia pracownika została zatem określona szeroko, bowiem umożliwia wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie na podstawie istnienia wątpliwości, a zatem niekoniecznie uzasadnionych co do jego bezstronności." (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 195).

Powyższe zaniechania procesowe organu oznaczały naruszenie art. 7 (zasady wyjaśniania stanu faktycznego sprawy), art. 8 (zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) oraz art. 107 § 3 kpa. Jak już wskazano powyżej, zastosowanie nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania powinno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Obowiązek ten dotyczy m. in. wszechstronnego wyjaśniania przyczyn wznowienia, które może prowadzić ostatecznie do negatywnych dla strony skutków materialnoprawnych, co powinno nastąpić z poszanowaniem gwarancji zapewnienia bezstronnego rozpoznania sprawy.

Biorąc pod uwagę wskazane wyższej okoliczności Sąd uznał, iż decyzja Dyrektora Regionalnego ARiMR jak i poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) mającym wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 107 § 3 kpa oraz art. 24 §3 kpa) mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzje te podlegały zatem uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wykonalności decyzji postanowiono zaś w oparciu o art. 152 cytowanej ustawy.