Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1249/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Kamilla Gos-Górska, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1, 2, art. 27 ust. 4 i ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) i § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c) rozporz. Min. Fin. z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością za wrzesień 2000 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wys. 29.350 zł. oraz kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wys. 0 zł.

Strona prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu hurtowego i detalicznego artykułami spożywczymi i przemysłowymi, urządzeniami i maszynami przemysłowymi, złomem i żeliwem. Ustalono, że prezesem zarządu firmy i jej jedynym udziałowcem jest M. G. W wyniku przeprowadzonego postępowania zakwestionowano prawo strony skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez firmę B, dokumentujących zakup sprzęgieł typu [...] i [...]: nr [...] z dnia 30.09.2000 r. wartości netto 2.249.631,02 zł. podatek VAT 22% w kwocie 494.918,82 zł. w ilości 7.251 szt. oraz nr [...] z dnia 30.09.2000 r. wartość netto 2.924.824,12 zł. podatek VAT 22% w kwocie 643.461,31 zł. ilość 9.973 szt. Z protokołów przekazania sporządzonych w L. wynika, że M. G. reprezentujący firmę B przekazał, a M. G. prezes zarządu Spółki przyjął przedmiotowe sprzęgła w łącznej ilości 17.224 szt. Z wyjaśnień prezesa Spółki wynika, że należności wynikające z faktur zostały uregulowane w drodze potrącenia należności Spółki z tytułu sprzedaży posiadanych przez Spółkę wierzytelności w łącznej kwocie 3.827.740,95 zł., przy czym nieuregulowana została kwota 2.485.094,32 zł., która miała zostać rozliczona poprzez sprzedaż urządzeń oraz dalszą sprzedaż wierzytelności. Z pisma z dnia 12.07.2000 r. wynika, że poza uregulowaniem należności w dniu 10.12.2001 r. dokonano wzajemnych potrąceń między stroną a firmą B dotyczącą kolejnych wierzytelności wynikających z kompensat między stroną a innymi firmami oraz faktur na łączną kwotę 512.297,75 zł. Pozostała kwota 1.967.796,57 zł. została umieszczona na liście wierzytelności objętych podpisaniem układu z wierzycielami w dniu 21.09.2001 r. Wg wyjaśnień spółki sprzęgła przechowywane były w magazynie w K. oraz w firmie C w R., przy czym do końca listopada 2000 r. wszystkie sprzęgła miały zostać złożone w K. Mimo podjętych prób nie przeprowadzono kontroli w magazynie w K., natomiast firma C nie posiadała żadnych magazynów. W późniejszym okresie strona okazała w magazynie w K. część sprzęgieł. Pojawiły się uzasadnione przypuszczenia, że sprzęgieł nie ma, tym bardziej, że strona, wykazując za wrzesień 2000 r. kwotę do zwrotu ponad milion złotych, a więc licząc się z możliwością sprawdzenia zasadności żądania tego zwrotu, nie okazała przedmiotu zakupu, udostępniła jedynie faktury zakupu, ewidencje czy inne dokumenty Przeprowadzając analizę przebiegu transakcji kupna-sprzedaży sprzęgieł elektromagnetycznych od producenta do finalnego odbiorcy – Spółki A ustalono, ze w transakcjach uczestniczyły: D – producent sprzęgieł; E, F sp. z o.o.;G; C S.A.; B sp. z o.o.; A sp. z o.o. Organ I instancji zakwestionował odliczenie podatku naliczonego z przedmiotowych faktur jako dokumentujących czynności niedokonane. Dopiero w wyniku ponownego postępowania we współpracy z Prokuraturą Apelacyjną Wydział II ds. Przestępczości Zorganizowanej, Komendy Głównej Policji, ustalono, że towar, o którym mowa w zakwestionowanych fakturach istnieje. Ponowne postępowanie i analiza całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie zwróciła uwagę na nieuzasadniony wzrost cen sprzęgieł i obrót tymi sprzęgłami, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż przebieg zdarzeń udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami był odmienny, a wynikających z nich czynność i w rzeczywistości nie dokonano. Zgromadzony materiał dowodowy, m. in. z postępowania karnego, był niezbędny dla udowodnienia wzajemnych powiązań w sferze prowadzenia transakcji gospodarczych podmiotów w nich uczestniczących, jak D , F sp. z o.o., G, C S.A., H Sp. z o.o., B sp. z o.o., oraz strony.

Zgodnie z fakturami D w likwidacji (producent sprzęgieł) dokonała we wrześniu 2000 r. sprzedaży na rzecz E w M. (poczta M.) 38.541 szt. sprzęgieł wartości 138.252,96 zł. Przeprowadzona kontrola w firmie nabywcy wykazała brak jakichkolwiek faktur VAT oraz rachunków uproszczonych dokumentujących zakup lub sprzedaż sprzęgieł, firma ta nie wykazała w deklaracji za wrzesień 2000 r. żadnej sprzedaży, jedynie zakup na kwotę 163 zł. i podatek naliczony w kwocie 35 zł. Przedmiotem działalności firmy był handel materiałami budowlanymi. Właściciel firmy zaprzeczył, aby dokonywał przedmiotowego zakupu. Ustalono, że S. Sz. upoważnił K. S. do zakupu sprzęgieł o wartości 20.000 zł., jednakże nie otrzymał z D żadnych sprzęgieł, a otrzymane wezwania o uregulowanie należności wyjaśnił. Na podstawie protokołu przesłuchania likwidatora Fabryki z postępowania przed organami ścigania ustalono, że rozmowy w sprawie sprzedaży sprzęgieł nie były prowadzone ze S. Sz, jego przedsiębiorstwu sprzedano sprzęgła w ilości 40.100 szt. w trzech transzach po 3,30 zł. i po 2,50 zł. netto za sztukę, łącznie wartości 138.252,96 zł., z czego kwota 3.282,96 zł. nie została zapłacona. Wg wystawionych faktur E we wrześniu 2000 r. dokonał sprzedaży sprzęgieł na rzecz spółki z o.o. F w ilości 42.228 szt. za kwotę 14.078.879,30 zł., mimo, iż zakupił tylko 40.100 szt., przy czym wartość 1 szt. sprzęgła elektromagnetycznego kształtowała się od kwoty 250 zł. do 340 zł. brutto. W firmie F istnieją faktury VAT zakupu przedmiotowych sprzęgieł, ujętych w rejestrze zakupu we wrześniu 2000 r. i rozliczone w deklaracji VAT-7. W wyniku postępowania ustalono, że na fakturach sprzedaży, protokołach przekazania towaru, umowach przelewu wierzytelności, umowie sprzedaży z D, widnieje pieczątka firmy S. Sz. i podpis K. S., upoważnionego przez S. Sz. w zakresie zakupu sprzęgieł we wrześniu 2000 r. Dokonana ocena pozwoliła na przyjęcie stanowiska, że faktury wystawione przez firmę S. Sz. na rzecz F nie mają nic wspólnego z rzeczywistymi transakcjami, co potwierdza także brak fizycznej zapłaty za sprzęgła, czy też sposób ich dostarczenia w Z. G. i wydania kolejnemu nabywcy. F zapłaty za sprzęgła w kwocie ponad 14.000.000 zł. dokonywała na podstawie umowy przelewu wierzytelności, przy czym umowy przelewu były zawierane z kilku dniowym lub miesięcznym opóźnieniem. Przeprowadzona kontrola odnośnie spółki F wykazała, że nie posiada ona we wskazanym miejscu siedziby (mieszka tam osoba fizyczna), natomiast w dniu 20.09.2000 r. utworzyła oddział w Z. G., wykazywała miesięcznie transakcje na poziomie ok. 200.000 zł. do dnia zawarcia transakcji zakupu sprzęgieł na wartość netto wykazaną w deklaracji w kwocie 11.551.141 zł., nierealną ze względu na trudną sytuację jednostki.

Kolejna transakcja to sprzedaż sprzęgieł w ilości 41.228 szt. za kwotę 14.167.560,37 zł. przez spółkę F na rzecz G, w której wartość brutto 1 sztuki sprzęgła wyniosła kwotę 313,07 zł. do 390,33 zł., przy czym odnotowano spadek ilości sprzęgieł o 1.000 szt. Faktury sprzedaży sprzęgieł zostały podpisane przez J. A., jak również protokoły przekazania towaru. Zapłata za sprzęgła dokonywana była na podstawie umów przelewu wierzytelności, zawieranych w terminie od 1.10. do 6.10.2000 r., w innych dniach aniżeli wystawienie faktur i protokołów przekazania towaru. Zwrócił organ uwagę na protokół przekazania sprzęgieł w ilości 7.251 szt. nabywcy w dniu 25.09.2000 r., podczas gdy w dniu tym sprzedawca F nie posiadał sprzęgieł, które przekazano jej dopiero w dniu 29.09.2000 r., zgodnie z protokołem przekazania oraz na umowę zawartą między kontrahentami w dniu 6.09.2000 r., w której F zobowiązała się do dostarczenia ok. 40.000 szt. sprzęgieł wartości ok. 15.000.000 zł., mimo, że ich jeszcze nie posiadała, nie posiadał ich także S. Sz. Z okazanych dokumentów wynika, że S. Sz. zakupił we wrześniu 2000 r. 40.100 szt. Sprzęgieł, które w tym samym miesiącu sprzedał spółce F w ilości 42.228 szt., a spółka F sprzedała je również we wrześniu w ilości 41.228 szt. W celu urealnienie ilości sprzęgieł Spółka sporządziła korekty faktur, zmniejszając ilość do 40.583 szt., w dalszym ciągu większej od posiadanej przez S. Sz. Spółka w deklaracji VAT-7 wykazała kwotę do przeniesienia w wys. 422 zł. (należny – 2.556.567 zł., naliczony – 2556.989 zł.). Firma G wystawiła faktury sprzedaży 41.228 szt. sprzęgieł za kwotę 11.994.529,7 zł. na rzecz C, przy czym wartość jednego sprzęgła wyniosła brutto 326,68 do 403,96 zł. W tej transakcji, podobnie jak w poprzedniej dotyczącej sprzęgieł, nastąpiło wydanie 7.251 szt. sprzęgieł w dniu 25.09.2000 r., w którym sprzęgła winny być w posiadaniu S. Sz. W imieniu firmy G działał J. A, który sprzedał sprzęgła w dniach ich zakupu od spółki F tj. 25.09. i 29.09.2000 r. i w ilościach zakupionych, czyli zawyżonych w stosunku do pierwotnej ilości zakupu. Za niewiarygodne uznał organ oświadczenie J. A. odnośnie transportu sprzęgieł z nieistniejącej siedziby spółki F do siedziby nabywcy w R, który nie posiadał magazynu bądź jakiegokolwiek składu, co potwierdza zeznanie jej dyrektora finansowego. Zapłata za sprzęgła, podobnie jak w poprzednich transakcjach, nastąpiła bezgotówkowo (kompensaty, wierzytelności) co potwierdził J. A. Firma G za wrzesień 2000 r. złożyła deklaracje VAT-7 wykazując zobowiązanie w kwocie 19.809 zł., nieuregulowane. Nabywca C we wrześniu 2000 r. sprzedała część sprzęgieł w ilości 17.224 szt. spółce B, przy czym wartość brutto 1 szt. sprzęgła wynosiła od 337,28 zł. do 368,72 zł. Spółka rozliczając w miesiącu wrześniu zakup i sprzedaż sprzęgieł wykazała zobowiązanie w kwocie 178.819 zł., nieuregulowane. Zapłata za sprzedane sprzęgła dokonana została przez spółkę B, podobnie jak inne, w formie bezgotówkowej (kompensaty, wierzytelności). Analizując umowy kompensat, stwierdził organ, że jedna z nich, zawarta między C, G i B dot. wzajemnych zobowiązań na kwotę 1.350.758,02 zł., w części zawiera zapis, w którym spółka B reguluje zobowiązanie wobec samej siebie, a jej postanowienia strony zaakceptowały. Zwrócił uwagę organ na sprzeczne wyjaśnienia J. A. i prezesa spółki C oraz wyjaśnienia T. W. złożone w Prokuraturze w zakresie transportu sprzęgieł, co skutkowało oceną, że protokoły przekazania towaru wystawione przez sprzedawcę nie odzwierciedlają faktycznego wydania i przyjęcia towaru. Spółka B we wrześniu 2000 r., w dniu zakupu, sprzedała 17.224 szt. sprzęgieł elektromagnetycznych spółce A za kwotę 6.312.835,27 zł., przy czym cena brutto jednej sztuki wynosiła od 357,79 do 378,51 zł. W protokole przekazania spółka B reprezentowana przez prezesa M. G. przekazała towar spółce A reprezentowanej również przez prezesa M. G. Rozliczenia zobowiązań pieniężnych nabywca dokonał w formie porozumień kompensacyjnych na kwotę 4.340.038,70 zł., a pozostała nieuregulowana kwota 1.967.796,57 zł. została umieszczona na liście wierzytelności objętych postępowaniem układowym z wierzycielami. Wskazał organ na sporządzane protokoły przesunięć towarów, stwierdzając, że niezrozumiałe jest dlaczego protokoły przekazania towaru sporządzano w L. (podczas gdy magazyn Spółki znajduje się w K.) i potwierdzają czynności wydania i przyjęcia w tym miejscu wszystkich sprzęgieł tj. 17.224 szt., podczas gdy część z nich w ilości 6.189 szt. przechowywana była na składzie w Ch. udostępnionym spółce C przez I. Z zakupionych sprzęgieł strona sprzedała w późniejszym okresie jedynie 1.610 szt. na rzecz J sp. z o.o. w G. – 1.570 szt., w tym 1.320 szt. – po 435,54 zł. brutto za 1 sztukę, oraz 250 szt. po 395,28 zł. za sztukę oraz na rzecz K, której prezesem był M. G., 40 sztuk sprzęgieł wg wartości brutto 427 zł. za 1 szt. Strona dokonała zakupu od J sp. z o.o. 17 sztuk sprzęgieł wartości brutto za 1 szt. – 395,91 zł. Wskazał organ na brak uzasadnienia zakupu sprzęgieł przez stronę od spółki J której wcześniej sprzedała sprzęgła, w sytuacji, gdy strona posiadała tych sprzęgieł 15.364 szt. i do maja 2006 r. sprzęgła były na stanie strony. Ostatnie miejsce przechowywania sprzęgieł w ilości 15.767 szt. (nadwyżka 136 szt.) to teren L . Reasumując stwierdził organ, że faktury wystawione przez B dokumentujące sprzedaż sprzęgieł na rzecz strony wykazują czynności pozorne, które nie uprawniają strony do obniżenia kwoty podatku należnego o naliczony z nich wynikający. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego wskazał organ I instancji na wynikający z zeznań osób pracujących u producenta fakt, że produkcja sprzęgieł zakończona została w 1991 r. i sprzedaż ich w 2000 r. z uwagi na przestarzała konstrukcje okazała się niemożliwa, sprzęgła wykorzystywane były na rynku krajowym w minimalnej ilości, ok. kilkaset sztuk rocznie, likwidator, ze względu na brak zainteresowania, sukcesywnie obniżał cenę sprzedaży. Pod koniec procesu likwidacji cena wynosiła ok. 10 zł. za sztukę. Wskazał organ na brak uzasadnienia wysokiej ceny przyjętej za sztukę sprzęgła w transakcjach, sprzęgła nie były modernizowane, czynności w zakresie sprzedaży sprzęgieł nie podjął nowo powstały z pracowników Fabryki podmiot M sp. z o.o., znający rynek zbytu sprzęgieł, które zakupiło w ciągu 2000 r. 462 sztuki w cenach 60 zł. i 10 zł. za sztukę netto. Producent sprzedał także we wrześniu i listopadzie 2000 r. 249 szt. po 10 zł. za sztukę na rzecz N sp. z o.o. Fabryka była w likwidacji i zmierzała do sprzedaży towaru magazynowanego, ale nie w takim stopniu aby rezygnować z milionowych przychodów. Omówił organ wycenę sprzęgieł przez biegłego dokonaną na zlecenie firmy G, z której wynika, że jednostkowa wartość rynkowa sprzęgła brutto stanowi kwoty od 250,34 zł. do 849,03 zł., stwierdzając, że wycena dokonana została na podstawie aktualnego cennika nowopowstałej spółki M, która zajmowała się produkcją sprzęgieł elektromagnetycznych nowszej generacji oraz cen z Internetu, co stwierdzono w oparciu o zeznania biegłego, który stwierdził, że sprzęgła pochodziły z produkcji z lat 1995-1996, oraz, że nie posiada wiedzy na temat obrotu handlowego sprzęgłami. Wyjaśniając zastosowanie transakcji łańcuchowych tj sprzedaży sprzęgieł przez K. S. "podszywającego" się pod S. Sz. po wyższej wartości do F sp. z o.o. i kolejnych następujących po sobie transakcjach wskazał organ na powiązania istniejące między niektórymi, uczestniczącymi w transakcjach, kontrahentami, i tak M. G. we wrześniu 2000 r. pełnił funkcje prezesa zarówno w spółce B, w spółce A, oraz w K S.A. oraz jako A był udziałowcem C S.A. i H sp. z o.o. Z kolei A. D. był prezesem H sp. z o.o., T. W. pełnił funkcję prezesa w spółce C i był udziałowcem spółki I . J. D. (brat A. D.), pełnomocnik spółki A posiadał akcje w spółce C, miał podpisaną umowę w zakresie doradztwa podatkowego z firmą A i B, a także prowadził takie doradztwo dla H sp. z o.o.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził organ odwoławczy, że wywodzone stanowisko oparte jest i wynika z udokumentowanego stanu faktycznego sprawy. Argumentami przemawiającymi za pozornością przedmiotowych transakcji są fakty: 1) S. Sz. w zamian za obietnice zysku zgodził się "firmować" zakup sprzęgieł wystawiając w tym celu K. S. upoważnienie i przekazał mu pieczątkę firmy, zakupione sprzęgła nigdy nie trafiły do S. Sz., nigdy nie dokonał za nie żadnej zapłaty, nie dysponował kwotą wynikającą z faktury zakupu sprzęgieł, nie uczestniczył osobiście w transakcjach zakupu sprzęgieł; 2) w obiegu dotyczącym zakupu sprzęgieł w Fabryce D znajdują się dokumenty nieodzwierciedlające transakcji, podpisane przez K. S. w zastępstwie S. Sz., brak faktur sprzedaży w firmie S. Sz. wystawionych dla spółki F; 3) w spółce F faktury dot. sprzedaży sprzęgieł, protokoły przekazania towaru, umowy przelewu wierzytelności opatrzone podpisem K. S., który do tych czynności nie był upoważniony i pieczątką firmy S. Sz, rozbieżności między ilością zakupionych a sprzedanych przez S. sprzęgieł, która występuje także w kolejnej transakcji z firmą G brak możliwości finansowych spółki F, sprzedaż towaru, którego spółka F nie była właścicielem, protokoły przekazania towaru do spółki C nie odzwierciedlających rzeczywistego stanu rzeczy, co przyznał prezes nabywcy T. W.; płatności dotyczące obrotu sprzedaży miały charakter "papierowy" w postaci umów przelewu wierzytelności, kompensat (przekraczające nawet 14.000.000 zł.), a jedyne pieniądze to kwota 134.000 zł. zapłacona producentowi sprzęgieł D; niektóre z podmiotów biorących udział w operacjach gospodarczych często były zadłużone, a realny stan finansowy nie pozwalał na dokonanie takich transakcji, mimo wysokich kwot wynikających z faktur zakupu i sprzedaży umowy wierzytelności, kompensat były zawierane ze znacznym opóźnieniem; niewiarygodny i nieuzasadniony był wzrost 100 – krotny wartości sprzęgieł między ceną nabycia od producenta a ceną ich sprzedaży, mimo krótkiego odstępu czasu między transakcjami, warunki ekonomiczne i prawne nie uległy zmianie, zapotrzebowanie na sprzęgła było wręcz jednostkowe, w niecałe dwa miesiące po transakcjach cena sprzedaży sprzęgieł na rzecz podmiotu niepowiązanego wynosiła zaledwie 10 zł. za sztukę, przy sprzedanej ilości 39 sztuk; wyceny sprzęgieł podjął się dopiero trzeci nabywca (firma G); wycena dokonana była w oparciu o ceny sprzęgieł nowego typu, wyprodukowanych w 2000 r. (produkcja jednostkowa); spółka powstała w miejsce D nie znalazła zapotrzebowania krajowego i zagranicznego na przedmiotowe sprzęgła, osoby uczestniczące w transakcjach zdawały sobie sprawę z zawyżenia w wycenie cen sprzęgieł; stwierdzono szereg niejasności dotyczących transportu sprzęgieł między sprzedawcami a nabywcami, J. A. odpowiedzialny za transport sprzęgieł w całym łańcuszku na rozprawie przed sądem przyznał, że N było "po drodze" magazynowania towaru, co dowodzi fikcyjności sporządzanych za każdym razem protokołów przekazania i przejęcia towaru; zakupione przez stronę sprzęgła nie były dostarczone do jej magazynu w K.; między niektórymi podmiotami istniały powiązania osobowe i kapitałowe; przebieg transakcji obrotu sprzęgłami ma znamiona obrotu precyzyjnie zorganizowanego przez określoną grupę osób, w konkretnym celu; sprzęgła były w ciągu kilku dni, a w większości przypadków w tym samym dniu kilkakrotnie sprzedawane, zanim trafiły do strony; K. S. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego za to, iż w okresie od 25.09. do listopada 2000 r. wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając czynem ciągłym z zamiarem stworzenia i wykorzystania pozorów okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług o zwrocie kwoty podatku naliczonego VAT, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników urzędów skarbowych co do zaistnienia podstaw do rozliczenia kwoty podatku naliczonego, w związku z rzekomym przeprowadzeniem operacji gospodarczych przez podmioty o nazwach F sp. z o.o., G, C S.A., H sp. z o.o., B sp. z o.o. i A sp. z o.o. oraz inne, przez stworzenie i wprowadzenie do dokumentacji księgowej tych podmiotów faktur VAT poświadczających nieprawdę, co do przeprowadzenia obrotu towarem o nazwie sprzęgła; nie było i nie ma zapotrzebowania na sprzęgła będące w posiadaniu strony, w ciągu 8 lat sprzedano zaledwie 10 % posiadanych sprzęgieł, a w sprzedaży licytacyjnej sprzedano zaledwie 90 szt. sprzęgieł za kwotę brutto 5.627,50 zł. (w tym 15 szt. złomowanych); brak racjonalnego wyjaśnienia działań między podmiotami uczestniczącymi w transakcjach – każdy podmiot mógł zakupić sprzęgła u producenta za nieporównywalnie niższą cenę; nieprawdopodobne, że D znając rynek sprzedała przedmiotowe sprzęgła za cenę złomu – jedynie ponad 100.000 zł. i nie udało się znaleźć innego nabywcy; celem działania podmiotów powiązanych "Łańcuszkiem" było uzyskanie przede wszystkim korzyści podatkowej dla spółki A tj. zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 1.109.030 zł., który to zwrot został przeksięgowany na zaległości z tytułu podatku VAT i podatku dochodowego, zgodnie z wnioskiem strony. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził organ, że przeprowadzone ustalenia doprowadziły do wniosku, że faktury dokumentujące czynności pozorne nie mogą stanowić podstawy do skorzystania przez podatnika z prawa, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku VAT, co potwierdza treść przepisu § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c) rozporz. z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym.

W skardze od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121, art. 122, art. 123 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji na podstawie materiałów z postępowania karnego i ograniczenie się wyłącznie do tych akt, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, m. in. nie przesłuchania świadków w obecności strony czym ograniczono stronie czynny udział w postępowaniu, bezkrytyczne przyjęcie dowodów z postępowania karnego, gdy wiadomym jest, że wraz z postępem postępowania treść zeznań ulega modyfikacji, odmowa przeprowadzenia dowodu z akt sprawy karnej Sądu Rejonowego, z których wynika, że zebrane materiały przez organy ścigania są niewiarygodne i zdobyte po stosowaniu wielomiesięcznego aresztu, skorygowanie podatku na niekorzyść Spółki od kwoty 800.000 zł., która została rozliczona w wyniku sprzedaży sprzęgieł innym podmiotom i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła strona, że podstawą wydania decyzji było pismo Prokuratury Apelacyjnej nakazujące organowi podatkowemu wydanie m.in. w stosunku do strony decyzji wymiarowych w zakresie podatku VAT i dochodowego za okres od września 2000 r. oraz, że w stosunku do innych podmiotów uczestniczących w transakcjach organy podatkowe odmówiły wszczęcia postępowania. Zarzuciła skarżąca, że organy podatkowe ominęły najważniejszą okoliczność polegającą na ustaleniu od jakiego momentu M. G. wiedział o okolicznościach opisanych w decyzji, co winien organ ustalić w drodze jego przesłuchania i konfrontacji z innymi uczestnikami transakcji. Scharakteryzowała skarżąca przepisy art. 83 § 1 i art. 82 § 2 k.c. stwierdzając, że nawet gdyby doszło do transakcji pozornych na wcześniejszym etapie, to nie przesądza to o pozorności transakcji między spółką B a stroną skarżącą, w związku z czym organ winien wnikliwie uzasadnić dlaczego, przy jednoczesnym wydaniu towaru stronie skarżącej nie korzysta ona z ochrony przewidzianej w przepisie art. 83 § 2 k.c. Podniosła skarżąca, odwołując się do wyroków sądów administracyjnych, że jeżeli organ podatkowy doszedł do wniosku, że są wątpliwości dotyczące istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego, od którego zależą skutki podatkowe, winien, zgodnie z art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej wystąpić o ustalenie istnienia stosunku prawnego do sądu powszechnego. Organ nie uzasadnił dlaczego przyjął, że prezes strony skarżącej działał w porozumieniu z K. S. lub S. Sz, o czym nie przesądza wyrok skazujący K. S. Zarzuciła, że organ podatkowy właściwy dla nin. sprawy nie zakwestionował transakcji między spółką C a spółką B, co stanowi o różnym traktowaniu podmiotów. Zarzuciła skarżąca, że organ skopiował w decyzji rozliczenie zakupu sprzęgieł z uchylonej poprzednio decyzji organu I instancji wydanej w oparciu o opinię biegłego powołanego przez Prokuraturę Apelacyjną, który ja sporządził nie dysponując dokumentami księgowymi strony, pominął fakt, że strona sprzedała sprzęgła za kwotę ok. 600.000 zł., co świadczy, że transakcja nie mogła mieć cech pozorności. Nabycie sprzęgieł miało charakter normalnego obrotu gospodarczego, a do zakończenia transakcji nie doszło w związku z aresztowaniem prezesa Spółki. W podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w zakresie wykazanej straty została wydana decyzja. Zarzuciła skarżąca, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma omówienia stanowiska UKS w L. odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie przedmiotowych transakcji. Zdaniem skarżącej nieuzasadnione są wątpliwości organu w odniesieniu do transportu sprzęgieł dla skarżącej, który nastąpił do jej siedziby, a część towaru wywieziono na Ś., a następnie cały towar złożono w magazynie w K., zinwentaryzowano i wysłano do wynajętych pomieszczeń w S., co potwierdzają świadkowie. Nie zgodziła się skarżąca ze stanowiskiem organu, że S. Sz. nie uczestniczył w transakcji i upoważnił K. S. do zakupu sprzęgieł za kwotę do 20.000 zł. lecz do zakupu 20 tysięcy sztuk sprzęgieł. Odwołała się skarżąca do wyroku WSA z dnia 30.01.2004 r. sygn. SA/Bk 862/03 utrzymanego w mocy wyrokiem NSA z dnia 18.03.2005 r. sygn. FSK 1106/04, w którym WSA stanął na stanowisku, że jeżeli towar udokumentowany fakturami znalazł się w posiadaniu firmy, to nie można przyjąć, że faktury te stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. Naruszeniem prawa jest dokonanie ustaleń w oparciu o zeznania K. M., który w postępowaniu sądowym odmówił składania zeznań. Nieprawidłowo ustalił organ, zdaniem strony skarżącej, stan techniczny, jakość i wartość sprzęgieł w oparciu o zeznania byłych pracowników producenta, kwestionując opinię biegłego sporządzoną przez M. M. i odmówił powołania innego biegłego. Odwołała się do zeznań pracownika producenta i likwidatora Fabryki, iż przedmiotowe sprzęgła były zakupywane przez firmy handlowe, które je z pewnością odsprzedawały. Powołała się strona na postępowanie egzekucyjne w toku którego komornik powołał biegłego, który wycenił sprzęgła posiadane przez skarżącą po ośmiu latach od transakcji na kwotę 1.886.010 zł. netto. Zarzuciła, że pominięto twierdzenie prezesa Spółki, iż podjęcie decyzji o wejściu w transakcje ze sprzęgłami były oferty z byłego ZSRR, na dowód czego okazano stosowne dokumenty i kontrakt, który został zerwany z winy pośrednika. Nie przeprowadzono w tym kierunku żadnych ustaleń. Ponadto mimo faktu, iż częściowo dokonano sprzedaży sprzęgieł na kwotę ok. 800.000 zł., organy podatkowe skorygowały podatek na niekorzyść Spółki. Nieprawdziwe jest twierdzenie organów dotyczące ustalania ceny sprzęgieł w związku z powiązaniem miedzy osobami reprezentującymi kontrahentów. Ustalenia te są nieprawidłowe, organy podatkowe odmówiły zapoznania się z aktami sądowymi, oparły się na nieprawdziwych ustaleniach organów ścigania, pomiędzy kontrahentami nie było zawyżonych cen sprzęgieł, zostały sprzedane po cenach zakupu od dostawców. Wskazała skarżąca, że w stosunku do spółki C toczyło się postępowanie, które zostało zakończone bez wydania decyzji, nie kwestionowano przyjętych cen zakupionych sprzęgieł, co winno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaskarżone rozstrzygnięcie i jego argumentację. W uzasadnieniu ustosunkował się organ do zarzutów skargi, wskazując, że kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku VAT przeprowadził w związku z wykazaną w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2000 r. kwotą zwrotu różnicy podatku VAT na rachunek bankowy w kwocie 1.109.030 zł., stwierdzając, że strona skorzystała z prawa odliczenia podatku naliczonego w wys. 1.138.379 zł. wynikającego z zakwestionowanych w toku postępowania faktur. Podkreślono trudności z jakich napotkały organy podatkowe usiłujące dokonać kontroli przechowywanych sprzęgieł przez stronę skarżącą i ich kontroli, co w początkowej fazie doprowadziło do wniosku, że sprzęgieł w ogóle nie ma, co z perspektywy czasu może stanowić podstawę do twierdzenia, że strona nie posiadała wówczas zakupionych sprzęgieł. Skarżąca żądając tak wysokiej kwoty zwrotu musiała liczyć się z możliwością sprawdzenia zasadności żądania zwrotu. Podkreślił organ odwoławczy fakt, że materiał dowodowy w sprawie stanowił protokół kontroli Spółki za wrzesień 2000 r., protokoły kontroli krzyżowych przeprowadzonych przez inne organy podatkowe, materiał dowodowy zebrany przez Prokuraturę Apelacyjną, Komendę Główną Policji CBŚ, oraz inne dowody włączone do sprawy formalnie. Podniósł organ, że opinia biegłego sądowego wydana na zlecenie Prokuratury także podlegała ocenie, bowiem organy podatkowe nie kwestionowały istnienia sprzęgieł, jak uczynnił to biegły, lecz pozorność czynności udokumentowanych kwestionowanymi fakturami. Powołał się organ na przepis art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i art. 216 Ordynacji podatkowej wskazując na podstawę włączenia do materiału dowodowego zgromadzonych dowodów. Podkreślił, że opinie innych organów podatkowych, które nie stanowią zagadnienia wstępnego, nie stanowią dowodu czy podstawy do zaniechania przez organ własnej oceny, a fakt nie wydania decyzji w stosunku do innych podmiotów czy też brak wznowienia postępowania nie stanowi, że wykazane transakcje są prawidłowe. Dotyczy to odmowy wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego za 2000 r., zakończonego wynikiem kontroli, bowiem brak było przesłanek do zakwestionowania kosztów uzyskania przychodów za ten rok – samo dokonanie zakupu sprzęgieł, bez dokonania ich rozchodu nie miało wpływu na wielkość kosztów uzyskania przychodów w 2000 r. Zwrócił uwagę organ na zeznania K. M., T. W. i J. A. złożone w Centralnym Biurze Śledczym, jak również w toku postępowania przed organem I instancji, podtrzymane w protokołach konfrontacji między T. W. a M. G., K. M. a A. D., K. M. a M. G. i T. W. a A. D. Powołał się organ na zeznania T. W., J. A. i K. M., z których wynika, że wspólnie z A. D. i M. G. spotykali się zarówno w siedzibie C, gdzie miały miejsce siedziby spółek B i A, jak również w siedzibie H w celu ustalenia przebiegu operacji gospodarczych – tzn. kto, od kogo i za jaką cenę kupuje sprzęgła, sposobu zapłaty, dokumentowania transakcji i transportu, czego dowodem są zeznania prezesa strony M. G. w dniu 15.04.2009 r. przesłuchanego na wniosek strony, a także T. W. (prezes C). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dokonanej oceny pozorności ceny zastosowanej w zawartych umowach podkreślił organ, że zgodnie z przepisem art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej jest zobowiązany do zebrania o rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, dopiero gdy okoliczności sprawy nie pozwalają na jednoznaczne rozstrzygnięcie czy kontrolowane faktury dokumentują rzeczywiste transakcje oraz jak należy kwalifikować ustalony przez organ stan faktyczny na podstawie przepisów prawa cywilnego, organ winien zwrócić się do sądu powszechnego w trybie ustalenia istnienia lub treści stosunku prawnego. W rozpoznanej sprawie potrzeba taka nie wystąpiła. Podkreślił organ podatkowy fakt, iż na wniosek strony starał się o udostępnienie akt sprawy karnej toczącej się w sądzie powszechnym, czego mu odmówiono, w związku z czym wezwał stronę o przedłożenie dowodów, z którymi zapoznania się domaga od organu. Zwrócił także organ uwagę na rozbieżność między treścią upoważnienia udzielonego K. S. przez S. Sz. przedłożonego przez organ podatkowy z protokołem przesłuchania likwidatora D, a treścią upoważnienia przedłożonego przez stronę. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego ustalenia stanu technicznego sprzęgieł, ich jakości i wartości zwrócił uwagę organ na fakt, że sprzęgła, o których mówił przesłuchany przez CBŚ biegły M. M., sporządzający opinię w 2000 r., pochodziły z 1995-1996, względnie były wyprodukowane w 1992 r., a produkcja sprzęgieł będących przedmiotem sporu została zakończona w 1991 r., przy czym biegły powoływał się na przedłożony mu aktualny cennik., podkreślając, że opinia ta w okresie jej sporządzenia nie została nikomu przedłożona. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego na wysoką wartość sprzęgieł wycenioną dla celów postępowania egzekucyjnego stwierdził organ, że nie oznacza to, że za taką wartość Spółka mogłaby sprzedać sprzęgła, o czym świadczy fakt, że w trakcie przeprowadzenia w dniu 9.07.2008 r. pierwszej licytacji nikt nie był zainteresowany ich nabyciem, natomiast na licytacji w dniu 14.12.2008 r. sprzedano jedynie 90 sztuk sprzęgieł na ogólną wartość brutto 5.627,25 zł. (75 szt. pełnowartościowych w cenie jednostkowej po 73,20 zł. brutto i 15 sztuk sprzęgieł zezłomowanych w cenie jednostkowej 0,61 zł.). Podkreślił organ, że po dokonaniu oględzin sprzęgieł w dniu 29.09.2006 r. strona nie wnioskowała o powołanie biegłego, przy czym organ nie kwestionuje jakości towaru lecz brak podstaw do tak znacznego wzrostu ich wartości bez istnienia okoliczności stanowiących tego podstawę. Reasumując podkreślił organ, że aktywny obrót sprzęgłami elektromagnetycznymi odnosił się do miesiąca września 2000 r. przez następne 8 lat towar nie znalazł nabywcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Przedmiotem sporu jest zakwestionowane prawo strony skarżącej odliczenia podatku naliczonego za miesiąc wrzesień 2000 r. z faktur wystawionych na rzecz strony skarżącej przez B Sp. z o.o., dokumentujących zakup sprzęgieł elektromagnetycznych typu [...] i [...]: faktury Nr [...] z dnia 30.09.2000 r. wartość netto 2.249.631,02 zł. (VAT 494.918,82 zł.), dokumentującej zakup 7.251 sztuk sprzęgieł i faktury Nr [...] z dnia 30.09.2000 r. na kwotę 2.924.824,12 zł. (VAT – 643.461,31 zł.) z tytułu zakupu 9.973 sztuk sprzęgieł. Należności wynikające z faktur zostały uregulowane w drodze potrącenia należności strony skarżącej z tytułu sprzedaży wierzytelności: umowa przelewu wierzytelności z dnia 28.09.2000 r. na łączną kwotę 572.340,23 zł. (O; P Sp. z o.o.; R Sp. z o.o., S s.c., W. D - ,T); umowa przelewu wierzytelności z dnia 30.09.2000 r. na łączną kwotę 395.678,32 zł. (U, W, X, Y); umowa przelewu wierzytelności z dnia 23.10.2000 r. na kwotę 271.376,85 zł. (Z sp. z o.o.); umowa przelewu z dnia 25.10.2000 r. na wartość 2.588.345,55 zł. (A1). Ogólna wartość wierzytelności wynosiła kwotę 3.827.740,95 zł., pozostała nieuregulowana kwota 2.485.094,32 zł. Ponadto ustalono, ze w dniu 10.12.2001 r. dokonano wzajemnych potrąceń między B Sp. z o.o. a stroną skarżącą dotyczących wierzytelności: umowa kompensaty z dnia 13.12.2000 r. (B2– B Sp. z o.o. – A Sp. z o.o.), której część rozliczona została zobowiązaniem z tytułu zakupu sprzęgieł na łączną kwotę 512.297,75 zł. Pozostała kwota z tytułu należności za zakupione sprzęgła w kwocie 1.967.796,57 zł. umieszczona została na liście wierzytelności objętych podpisaniem układu z wierzycielami.

Kwestionując prawo strony skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z wskazanych dwóch faktur zakupu sprzęgieł uznał organ odwoławczy, że faktury te dokumentują czynności pozorne, a pozorność tych czynności, w świetle art. 83 § 1 k.c., może wyrażać się również w nierealnej cenie przyjętej w danej transakcji dla pozoru, nie w celu dokonywania rzeczywistego obrotu gospodarczego pomiędzy podmiotami zawierającymi transakcje w ramach "łańcuszka", a jedynie w celu uzyskania korzyści podatkowych (wyrok NSA z dnia 13.01.2006 r. sygn. IFSK 499/05). Strona skarżąca uczestniczyła w "łańcuszku" pozornych czynności sprzedaży sprzęgieł elektromagnetycznych, który to mechanizm umożliwiał jej uzyskanie zwrotu podatku naliczonego, którego nie mogłaby uzyskać, gdyby nie stworzono owego "łańcuszka". Transakcja zakupu 17.224 sztuk sprzęgieł przez skarżącą, udokumentowana zakwestionowanymi fakturami, jako kolejna z szeregu umów składających się na całościowy mechanizm działania służyła, w powiązaniu z czynnościami kooperantów, poprzez nieracjonalne zwiększenie ceny sprzęgieł (niespotykane w rzeczywistym obrocie gospodarczym), a tym samym zawartego w nich podatku VAT – uzyskaniu korzyści majątkowej w postaci otrzymania znacznego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał organ przepis art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c) rozporz. Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług... (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.)

Wskazane stanowisko organów podatkowych było wynikiem przeprowadzonych ustaleń, w których przeanalizowano drogę, jaką przedmiotowe sprzęgła w zakupionej przez skarżącą ilości, "przemierzyły" od producenta do ostatecznego nabywcy – skarżącej Spółki oraz ewolucję ceny tych sprzęgieł od producenta do strony skarżącej.

Jak wynika z ustaleń sprzęgła zakupione zostały w D w likwidacji w ilości 40.100 sztuk w dniach 21.09., 27.09., 30.09. 2000 r. za kwotę 143.007,91 zł. (w dniu 8.12.2000 r. dokonano korekty ilości zakupionych sprzęgieł i ich wartości na 38.541 szt. i kwotę 138.252,96 zł.) przez E , jak ustalono – w imieniu której działał K. S.. Wartość brutto 1 sztuki sprzęgła wynosiła kwotę od 3,05 zł. do 4,03 zł. Kolejna transakcja to sprzedaż w dniu 25. i 29.09.2000 r. przez E sprzęgieł na rzecz F spółka z o.o. w ilości 42.228 sztuk za kwotę 14.078.879,30 zł. (korekta ilości na 34.387 szt. i ceny na 12.671.517,80 zł.). Wartość brutto jednego sprzęgła kształtowała się od 305 do 366 zł. – wzrosła w stosunku do zakupu zarówno ilość sprzęgieł jak i ich cena.

W dniach 25.09. i 29.09.2000 r. Spółka F sprzedała na rzecz G 41.228 sztuk wartości brutto 14.167.560,37 zł. (korekta ilości do 40.583 szt. i ceny do 13.123.831,67 zł.). Wartość jednego sprzęgła kształtowała się od 313,07 do 390,33 zł. Kolejnym nabywcą sprzęgieł od F był C Spółka Akcyjna, która nabyła w dniach 25.09. i 29.09.2000 r. sprzęgła w ilości 41.228 sztuk za kwotę 14.633.326,23 zł. Wartość brutto 1 sztuki sprzęgła kształtowała się od 326,68 do 403,96 zł. C Spółka Akcyjna część sprzęgieł w ilości 17.224 sztuki wartości 6.205.951,27 zł. sprzedała w dniu 30.09.2000 r. spółce z o.o. B. Wartość sprzęgła kształtowała się od kwoty 337,28 do 368,72 zł. Natomiast spółka B w dniu 30.09.2000 r. sprzedała skarżącej Spółce 17.224 sztuk sprzęgieł za cenę 6.312.835,27 zł., przy czym wartość 1 sztuki sprzęgła kształtowała się od kwoty 357,79 do 378,51 zł.

Pierwszym nabywcą sprzęgieł w ilości 40.100 sztuk była firma E, w której imieniu, jednakże bez wiedzy właściciela firmy co do zakresu transakcji zakupu i bez należytego upoważnienia, działał K. S. S. Sz. za namową K. S. zgodził się firmować zakup sprzęgieł, jednakże w niższej kwocie, aniżeli dokonany, nigdy sprzęgła do niego nie trafiły, nie posiadał żadnych dokumentów zakupu, ani też nie uiścił należności za zakupione sprzęgła, nie dysponował kwotą należną z tytułu ich zakupu. Jak ustaliły organy podatkowe, K. S. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] (sygn. Akt [...]) za to, iż w okresie od 25.09. do listopada 2000 r. wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając czynem ciągłym z zamiarem stworzenia i wykorzystania pozorów okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług o zwrocie kwoty podatku naliczonego VAT, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników urzędów skarbowych co do zaistnienia podstaw do rozliczenia kwoty podatku naliczonego, w związku z rzekomym przeprowadzeniem operacji gospodarczych przez podmioty o nazwach F sp. z o.o., G, C S.A., H sp. z o.o., B sp. z o.o. i A sp. z o.o. oraz inne, przez stworzenie i wprowadzenie do dokumentacji księgowej tych podmiotów faktur VAT poświadczających nieprawdę, co do przeprowadzenia obrotu towarem o nazwie sprzęgła.

Kolejny nabywca sprzęgieł F sp. z o.o. nabyła 42.228 sztuk sprzęgieł od firmy S. Sz., który zakupił jedynie 40.100 sztuk sprzęgieł, ponadto sprzedaż na rzecz tego nabywcy dokonana została, wg faktur, w dniach 25. i 29.09.2000 r., podczas gdy S. Sz. zakupił 18.888 szt. sprzęgieł dopiero w dniu 30.09.2000 r., a więc w datach faktur dokumentujących sprzedaż sprzęgieł sprzedawca – S. Sz. sprzęgieł tych jeszcze nie nabył. Zwrócił także uwagę organ na brak możliwości finansowych spółki F na dokonanie transakcji o tak dużej wartości, w sytuacji, gdy Spółka ta do września deklarowała wartość miesięcznych transakcji na poziomie 200.000 zł., a we wrześniu wartość zakupów wyniosła kwotę ponad 11.500.000 zł.

Podobna sytuacja wystąpiła w odniesieniu do kolejnego nabywcy sprzęgieł firmy G. Nabywcy temu spółka F oferowała sprzedaż 40.000 szt. sprzęgieł i w dniu 6.09.2000 r. strony podpisały umowę handlową dotyczącą sprzedaży tej ilości sprzęgieł, podczas gdy sprzęgła te pozostawały jeszcze u producenta, a sprzedaży sprzęgieł w ilości 41.228 sztuk sprzęgieł, nie stanowiących jeszcze jej własności, spółka F dokonała w dniach 25. i 29.09.2000 r. i w tym samym dniu firma G dokonała sprzedaży zakupionej ilości sprzęgieł dalej do spółki C. W dniu 30.09.2000 r. spółka C sprzedała sprzęgła w ilości 17.224 sztuk spółce B, która z kolei w tym samym dniu zakupione sprzęgła w wyższej cenie sprzedała stronie skarżącej.

Uczestniczące w transakcjach zakupu-sprzedaży sprzęgieł podmioty nie musiały dysponować środkami finansowymi i to w wysokich kwotach na dokonanie transakcji, bowiem płatności między poszczególnymi kontrahentami odbywały się w drodze umów przelewu wierzytelności, kompensat (przekraczających nawet 14.000.000 zł.), a rzeczywista płatność środkami pieniężnymi nastąpiła jedynie w odniesieniu do pierwszej transakcji – zakupu sprzęgieł u producenta D. Zwrócił organ uwagę na fakt, że mimo olbrzymich kwot wynikających z wystawianych faktur, przelew wierzytelności czy kompensaty zawierane były ze znacznym opóźnieniem, przy czym zdarzyło się, że jeden z podmiotów (spółka B) dokonała uregulowania zobowiązań sama z sobą, na co żaden z kontrahentów nie zwrócił uwagi, co oznaczałoby, że rozliczenie z tytułu umowy kupna-sprzedaży nie stanowiło istotnej czynności dla kontrahentów.

Słusznie podkreślił organ niewiarygodny wręcz wzrost ceny sprzęgieł między ceną producenta a kolejnymi kontrahentami, mimo, iż nie uległy zmianie warunki ekonomiczne czy prawne, a transakcje dzieliło kilka dni, a niektóre wręcz dokonywane były tego samego dnia, zanim trafiły do ostatecznego odbiorcy – strony skarżącej. Jak wynika z ustaleń, sprzęgła wyprodukowane w 1991 r. były przestarzałe już w chwili ich nabycia od producenta, który będąc w likwidacji nie mógł dokonać ich sprzedaży mimo trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa. Producent w listopadzie 2000 r., a więc po upływie ok. 2 miesięcy od sprzedaży sprzęgieł firmie S. Sz., sprzedał 39 sztuk sprzęgieł po 10 zł. za sztukę. Brak jest jakichkolwiek uzasadnionych przyczyn, dla których, gdyby sprzęgła na rynku osiągały cenę, jaką między sobą wygenerowali kontrahenci biorący udział w "łańcuszku", producent sprzęgieł nie osiągnąłby także takiej ceny dokonując sprzedaży. Jak ustalono likwidator D ze względu na brak zainteresowania sprzęgłami sukcesywnie obniżał ich cenę.

Prawidłowo wywiódł i uzasadnił organ swoje stanowisko w odniesieniu do dokonanej wyceny wartości sprzęgieł zleconej przez J. A., pełnomocnika firmy G na żądanie kolejnego kontrahenta spółki C, wskazując na przyjęcie jako podstawę wyceny sprzęgieł cennika stosowanego w nowo powstałej spółce M (w miejsce D) oraz cen z Internetu, co stwierdzono na podstawie zeznań biegłego dokonującego wyceny, wg którego sprzęgła pochodziły z produkcji lat 1995-1996. Zarówno likwidator D, jak i pracownicy Spółki M nie posiadali żadnych wiadomości dotyczących sporządzanej wyceny sprzęgieł. Nowo powstała Spółka także nie znalazła zapotrzebowania czy to krajowego czy zagranicznego na sprzedaż sprzęgieł typu [...]. Spółka ta pod koniec procesu likwidacji D zakupiła ok. 100 – 200 szt. sprzęgieł, uważając, że będzie to wystarczające pokrycie zapotrzebowania rynku sprzęgieł na kolejne kilka lat.

Zwrócił uwagę organ na zgromadzony materiał dowodowy w zakresie transportu i magazynowania sprzęgieł, przy czym znamienne jest, że strona skarżąca wnioskując o zwrot podatku naliczonego w wysokości ponad milion złotych, a więc licząc się z możliwością sprawdzenia zasadności żądania zwrotu, nie okazała przedmiotu zakupu przedstawiając jedynie dokumenty – faktury, ewidencje i inne, które nie były wystarczające do zweryfikowania zasadności żądania. Dopiero ponowne przeprowadzenie postępowania, współpraca z organami ścigania, pozwoliły ustalić, że towar wykazany w zakwestionowanych fakturach rzeczywiście istnieje. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci protokołów wydania towaru, transportu sprzęgieł do magazynów, co szczegółowo opisały organy obu instancji w wydanych decyzjach, powołując się na dowody w tym zakresie, wskazywał, że zakupione przez skarżącą sprzęgła pierwotnie nie znajdowały się w magazynie strony, a część z nich została tam przywieziona po usilnych staraniach organu podatkowego w celu ustalenia istnienia towaru, którego nabycie dokumentowały zakwestionowane faktury. Wskazał organ na sprzeczności w zeznaniach przesłuchiwanych świadków oraz posiadanych przez kontrahentów dokumentach odnośnie transportu i składowania zakupionych sprzęgieł. Zakupione przez S. Sz. sprzęgła zostały wywiezione w nieznanym kierunku, nie jest znane miejsce składowania sprzęgieł przez kolejnego nabywcę spółkę F, także nie jest znane miejsce odbioru i magazynowania sprzęgieł przez firmę G. Kolejny odbiorca spółka C nie posiadał we wskazanym miejscu (R.) magazynu bądź innego miejsca składowania. Zeznający przed sądem J. A., jako osoba odpowiedzialna w całym "łańcuszku" za transport przyznał, że "nie było po drodze żadnego magazynowania", co dowodzi, że wystawiane przez poszczególnych odbiorców protokoły przekazania i przyjęcia sprzęgieł nie odzwierciedlały rzeczywistego stanu rzeczy.

Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy oceny pozorności zastosowanej w umowach ceny sprzęgieł należało dokonać poprzez pryzmat okoliczności związanych także z powiązaniami między osobami reprezentującymi poszczególne podmioty. M. G. we wrześniu 2000 r. będąc prezesem strony skarżącej, był także prezesem spółki B oraz w K, a jako spółka A był udziałowcem spółki H. A. Dz. był prezesem spółki H. Pełnomocnik strony skarżącej J. Dz był bratem A. Dz., posiadał akcje w spółce C, miał podpisaną umowę doradztwa podatkowego ze stroną skarżącą i ze spółką B. Prezes w spółce C T. W. był udziałowcem w I sp. z o.o. Wszystkie te spółki albo były kontrahentami umów kupna-sprzedaży sprzęgieł, albo wskazywane były jako udostępniające magazyny czy składy do przechowania sprzęgieł.

Należy wskazać, że w ciągu 8 lat posiadania przez stronę skarżącą sprzęgieł dokonano jedynie ich sprzedaży w ok. 8%. Sprzedaż nastąpiła do firmy powiązanej osobą prezesa ze stroną skarżącą – do K oraz do firmy J sp. z o.o., od której należności wynikające z tej sprzedaży nie wymagały gotówki. W postępowaniu egzekucyjnym, mimo wysokiej, ustalonej przez biegłego ceny sprzęgieł (1.886.010 zł.), w dniu pierwszej licytacji – 9.07.2008 r. nikt nie był zainteresowany kupnem sprzęgieł, natomiast w drodze kolejnej sprzedaży licytacyjnej w dniu 14.11.2008 r. sprzedano 90 sztuk sprzęgieł elektromagnetycznych: 75 sprzęgieł pełnowartościowych po cenie jednostkowej 73,20 zł./sztuka oraz 15 sztuk sprzęgieł złomowanych po 0,61 zł./szt., za łączną kwotę brutto 5.627,50 zł. Powstaje zatem pytanie, które organ podatkowy stawia w toku postępowania, analizując zgromadzony materiał dowodowy – dlaczego istnieje problem ze zbytem sprzęgieł, skoro są one w ocenie strony skarżącej tak wartościowe?

Zwrócił uwagę organ podatkowy, że aby właściwie ocenić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, składający się z dokumentów – protokołów kontroli Spółki, protokołów kontroli krzyżowych przeprowadzanych przez inne organy podatkowe, zeznań świadków, dowodów zgromadzonych w toku postępowania karnego przez Prokuraturę Apelacyjna, Komendę Główną Policji – CBŚ, przed Sądem Rejonowym w L. i innych włączonych do postępowania, należy rozpatrywać całokształt tak zgromadzonego materiału dowodowego w powiązaniu z okolicznościami wskazującymi na wzajemne powiązania w sferze prowadzenia transakcji gospodarczych siedmiu podmiotów, poczynając od D, a kończąc na stronie skarżącej. Dopiero analiza całości okoliczności sprawy pozwoliła na wywiedzenie, że przebieg zdarzeń dotyczących obrotu sprzęgłami był odmienny aniżeli miało to wynikać z faktur zarówno dotyczących zakupu, jak i sprzedaży.

Niewątpliwie ma organ racje stawiając tezę, że przecież każdy z kontrahentów, a tym bardziej końcowy kontrahent przeprowadzanych transakcji jakim jest strona skarżąca, mógł bezpośrednio w D dokonać zakupu przedmiotowych sprzęgieł po cenie, za jaką zakupu dokonał K. S. w imieniu firmy E tj. po 3,05 do 4,03 zł. za sztukę, zamiast cenę od 357,79 do 378,51 zł. za sztukę.

Nie sposób zarzucić dowolność w ocenie organom podatkowym uznającym, że w świetle okoliczności faktycznych ustalonych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego istnieją podstawy do uznania, że spółka A uczestniczyła w "łańcuszku" pozornych czynności sprzedaży sprzęgieł elektromagnetycznych, których efektem było uznanie, że transakcja dokonanego przez skarżącą zakupu 17.224 sztuk sprzęgieł, udokumentowana zakwestionowanymi fakturami VAT nr [...] z dnia 30.09.2000 r. i nr [...] z dnia 30.09.2000 r., wystawionymi przez spółkę B, jako kolejna z szeregu umów składających się na całościowy mechanizm działania, służyła, w powiązaniu z czynnościami kooperantów, poprzez nieracjonalne zwiększenie ceny sprzęgieł, a tym samym zawartego w nich podatku VAT, uzyskaniu korzyści majątkowej w postaci otrzymania z urzędu skarbowego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w znacznej wysokości, nie było bowiem żadnego innego racjonalnego wyjaśnienia tych działań, gdyż, jak wyżej wskazano, na każdym z etapów obrotu ostateczny nabywca mógł zakupić sprzęgła u pierwotnego sprzedawcy za nieporównanie niższą cenę. Zwrot różnicy podatku VAT w kwocie 1.109.030 zł. umożliwił uregulowanie zaległych zobowiązań strony skarżącej istniejących w 2000 r. Ponadto brak było jakiegokolwiek sensu dokonania przez skarżącą zakupu przestarzałych sprzęgieł, które przez kolejne lata zapełniają magazyny Spółki.

Zgodnie z brzmieniem art. 19 ust. 1 i 2 ustawy VAT, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (...). Wykładnia powołanych przepisów nakazuje przyjąć, iż odliczenie podatku przysługuje wyłącznie przy nabyciu towaru (usługi) i dotyczy kwoty podatku wynikającej z faktury potwierdzającej to nabycie. Tym samym nie może stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej transakcji. W wyroku z dnia 30 października 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi (sygn. akt III SA 215/02, publ. Monitor Podatkowy nr 5/2004, s. 38). Unormowanie zawarte w przepisie § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., które zostało wydane na podstawie art. 23 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, służyło wykonaniu tej ustawy w takim znaczeniu, że zawierało szczegółową informację o jednym z przypadków, gdy formalne, a nie rzeczywiste nabycie towaru lub usługi nie uprawniało do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku. Nawet gdyby tego rozwiązania do aktu wykonawczego w celu informacyjnym nie wprowadzono, to istota zawartego w nim unormowania nie uległaby zmianie i wynikałaby z regulacji ustawowej. Wg tego przepisu w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne potwierdzające czynności, do których mają zastosowanie art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Mając na uwadze treść przepisów k.c., do których odsyłano w rozporządzeniu, regulacja zawarta w § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c, nie zawierała nowej treści normatywnej, czy samoistnej normy prawnej, której nie można by wyprowadzić w drodze wykładni z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Uprawnienie wynikające z ust. 1 tego artykułu ustawy, o czym była już wyżej mowa, było możliwe do zrealizowania tylko w przypadku nabycia towarów lub usług, przy czym odliczany od podatku należnego podatek naliczony miał wynikać z faktur stwierdzających nabycie towarów i usług. W przypadku gdy faktury zostały wystawione w związku z nieważną czynnością prawną, bo o takich czynnościach była mowa w art. 58 i art. 83 k.c., nie dochodziło do nabycia towarów i usług, o którym była mowa we wskazanych przepisach ustawy (tamże).

Za organem podatkowym przywołać należy wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2006 r. (sygn. IFSK 499/05, niepubl.), w którym Sąd stwierdził, że cena jest jednym z istotnych elementów przedmiotowych umowy sprzedaży, tak więc pozorność czynności, w świetle art. 83 § 1 k.c., może wyrażać się również w nierealnej cenie przyjętej w danej transakcji dla pozoru, nie w celu dokonywania rzeczywistego obrotu gospodarczego pomiędzy podmiotami zawierającymi transakcje w ramach "łańcuszka", a jedynie w celu uzyskania korzyści podatkowych.

Powyższe wskazuje na prawidłowość zakwestionowania wystawionych przez spółkę B faktur i odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przy uwzględnieniu treści § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c) cytowanego rozporządzenia.

Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi natury procesowej, Sąd wskazuje na szczególną rolę tzw. zasad ogólnych, które winny znaleźć odzwierciedlenie w każdym postępowaniu podatkowym, od jego wszczęcia do ostatecznego zakończenia, niezależnie od przedmiotu postępowania, także w tej jego części, która dotyczy zbierania i oceny materiału dowodowego. Katalog tych zasad otwiera art. 120 O.p. statuujący zasadę legalizmu (praworządności). Wyrażona w powołanym artykule norma prawna nakazuje organom podatkowym działanie na podstawie przepisów prawa, tj. do aktywności w granicach określonych przez ustawę procesową oraz podejmowania rozstrzygnięć zgodnych z przepisami prawa materialnego. Uczynienie zadość w/w zasadzie stanowi wymóg urzeczywistnienia kolejnej zasady, a mianowicie, zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) Zasada zaufania wyraża się między innymi w tym, że uchybienia organów prowadzących postępowanie nie mogą powodować ujemnych następstw dla podatnika. Wcielając w życie powołane zasady organy podatkowe muszą mieć na względzie, że celem każdego postępowania podatkowego winno być dążenie do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu najbardziej zbliżonym do rzeczywistości (zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 O.p.). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy pozwala dopiero na ocenę sytuacji podatnika w kontekście przepisów materialnych. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uzupełnienie tej zasady stanowi zapis art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w powiązaniu z art. 180 § 1 O.p., nakazującym - jako dowód - dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dodać trzeba, że to na podstawie zebranego materiału dowodowego organy podatkowe oceniają, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 191 O.p.).

Sąd wskazuje, że analiza faktyczno - prawna, podsumowująca poczynione w sprawie podatkowej ustalenia, musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu kończącej postępowanie podatkowe decyzji. Zgodnie bowiem z treścią art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Po dokonaniu kontroli wydanych w sprawie decyzji oraz poprzedzających ich wydanie postępowań podatkowych Sąd stwierdza, iż rozstrzygające w niniejszej sprawie organy uczyniły zadość przepisom procedury podatkowej. Tym samym, za pozbawione podstaw należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 120, 121 § 1, 122, 123, 191 oraz 210 § 4 O.p.

W rozpoznawanej sprawie, podstawą zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT były ustalenia wskazujące, że skarżąca odliczyła podatek naliczony posługując się fakturami, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w postaci zakupu sprzęgieł od wskazanego na tych fakturach sprzedawcy, gdyż zawarta transakcja była ostatnią w kolejności, której przedmiotem była sprzedaż sprzęgieł po zawyżonej cenie, mająca na celu umożliwienie stronie skarżącej otrzymanie zwrotu podatku naliczonego.

O zasadności stanowiska organu podatkowego świadczą zeznania świadków uczestniczących w całym procederze, jak i inicjujących ten proceder, przede wszystkim K. S. – skazanego w postępowaniu karnym, J. A., K. M., T. W. i innych, którzy wskazują, kto był inicjatorem tego procederu, kto brał udział w kształtowaniu cen sprzęgieł, jaki był celtransakcji.

Reasumując, Sąd stwierdza, iż podjęte w sprawie ustalenia, wbrew zarzutom skargi, poprzedziło postępowanie podatkowe, w trakcie którego zebrano wyczerpujący materiał dowodowy, czyniąc zadość zasadzie prawdy obiektywnej oraz zasadzie kompletności materiału dowodowego. Zaakcentować należy, że zebrany materiał dowodowy poddany został wszechstronnej ocenie. Organy podatkowe dokonały oceny znaczenia i wartości poszczególnych środków dowodowych i wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody, ale również ich wzajemne powiązania. W sprawie znalazła także pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) a organy podatkowe przy ocenie zebranego materiału dowodowego kierowały się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego.

Przepisy procesowe nie tworzą hierarchii środków dowodowych, stanowiąc w art. 180 § 1 O.p., że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W niniejszej sprawie to właśnie m. in. zeznania świadków, dowody z dokumentów, z postępowania prowadzonego przez organy ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości pozwoliły na stwierdzenie, że strona skarżąca uczestniczyła w "łańcuszku" pozornych czynności sprzedaży sprzęgieł elektromagnetycznych, co z kolei umożliwiło jej z uzyskanego zwrotu różnicy podatku VAT uregulowanie zaległości podatkowych. Należy wskazać, że Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę równej mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu istnienia danego faktu (por. B. Adamiak (...), Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005, s. 694).

Chybiony jest także zarzut dotyczący naruszenia przez organy podatkowe regulacji art. 210 § 4 O.p. Zdaniem Sądu, uzasadnienia faktyczne wydanych w sprawie decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, którym organy te dały wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi, fakty dotyczące w/w firmy rzutowały bezpośrednio na sytuację podatkową strony skarżącej.

Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, Sąd uznaje, iż prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie jest prawem samoistnym, lecz warunkowym, które można realizować w oparciu o dokument - fakturę - potwierdzający faktycznie dokonaną dostawę towaru (wyświadczoną usługę). Tylko bowiem taka faktura spełnia kryterium uznania za stanowiącą podstawę do obniżenia podatku w niej naliczonego. Faktura nie dokumentująca rzeczywistej sprzedaży, nie stanowi dokumentu uprawniającego do odliczenia podatku naliczonego.

Nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji podnoszony przez stronę skarżącą fakt, iż w odniesieniu do innych uczestników zakwestionowanego procederu nie było prowadzone postępowanie podatkowe. W sytuacji, gdy konkretny nabywca sprzęgieł dokonywał ich sprzedaży nie występowała sytuacja związana z rozliczeniem podatku VAT bądź obowiązek w tym zakresie był niewielki, uregulowany przez podatnika, nie mający negatywnego skutku dla budżetu państwa, w związku z czym zapewne organy podatkowe właściwe nie podejmowały czynności prowadzących do zakwestionowania rozliczenia w podatku VAT. Organy podatkowe nie mają wpływu na wszczęcie czy też nie postępowania podatkowego przez inne organy.

Podnoszony przez skarżącą zarzut odnoszący się do treści upoważnienia, jakie wystawił S. Sz K. S., co wpływa na inną ocenę czynności wykonywanych przez K. S. należy wskazać, że strona skarżąca zapomina, że K. S. został skazany wyrokiem karnym, o czym była mowa wyżej, a nadto, że K. S. był pierwszym w "łańcuszku" kontrahentów biorących udział w obrocie sprzęgłami, "łamiącym" cenę sprzęgieł – z kilku złotych za sztukę do kilkuset złotych za sztukę.

Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że strona skarżąca przed dokonaniem transakcji, ale też po jej zawarciu, dysponowała możliwościami sprzedaży zakupionego towaru, co potwierdza ustalony stan faktyczny wskazujący, iż mimo upływu 8 lat od transakcji na bycia sprzęgieł nie zostały one sprzedane.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pominięcia przez organy podatkowe faktu, iż strona sprzedała część sprzęgieł na kwotę 800.00 zł. (600.000 zł.), a mimo to organy skorygowały podatek na jej niekorzyść. Jak wynika z zaskarżonego rozstrzygnięcia, organy podatkowe uznały pozorność transakcji zakupu sprzęgieł, co skutkowało zakwestionowaniem prawa odliczenia podatku naliczonego z wystawionych przez spółkę B faktur dokumentujących nabycie przez skarżącą sprzęgieł na mocy powołanego przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych oraz naruszeń przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.