Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 570/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 107
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1000
law: Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), zwanej dalej k.p.a., art. 160 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 roku (Dz. U. z 2018 r. poz. 1000 ze zm.) oraz art. 18 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2016 poz. 922), decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymał

w mocy decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2018 r. o sygn. [...], o odmowie uwzględnienia wniosku (skargi) K. O. na udostępnienie przez [...] S.A. z siedzibą w [...] Urzędowi Kontroli Skarbowej w [...] (obecnie: Izba Administracji Skarbowej w [...]) danych osobowych K. O. w zakresie pełnej historii jego prywatnego rachunku bankowego, zawierającej informacje o czynnościach bankowych na tym rachunku w okresie grudzień 2004 r. - grudzień 2008 r. oraz na udostępnienie w związku z tym danych osobowych osób reprezentowanych przez K. O.: 1) L. Z., 2) B. D., 3) P. K., 4) W. D.

W uzasadnieniu Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wskazał, że do Biura GIODO w dniu [...] kwietnia 2014 r. wpłynęła skarga K. O. na udostępnienie przez [...] S.A. Urzędowi Kontroli Skarbowej w [...] danych osobowych skarżącego w zakresie pełnej historii jego prywatnego rachunku bankowego, zawierającej informacje o czynnościach bankowych na tym rachunku w okresie grudzień 2004 r. - grudzień 2008 r. oraz na udostępnienie w związku z tym danych osobowych "w tym adresowych osób trzecich nie będących stroną postępowania podatkowego. (...) zdobyte w ten sposób adresy posłużyły (...) organowi podatkowemu do wzywania i przesłuchiwania tych osób (członków mojej rodziny oraz znajomych) rzekomo jako świadków w moim postępowaniu podatkowym dotyczącym 2008 r, pomimo braku jakiegokolwiek logicznego powiązania ich z tą sprawą".

Organ wskazał, że Generalny Inspektor pismem z dnia [...] lipca 2014 r. poinformował skarżącego, że aby reprezentować inne osoby, których dane osobowe zostały udostępnione w ww. sposób, powinien dołączyć do akt sprawy oryginały łub urzędowo poświadczone odpisy pełnomocnictw udzielonych mu przez każdą z tych osób. Organ wskazał, że do Biura GIODO wpłynęły pełnomocnictwa udzielone skarżącemu przez wymienione już wyżej osoby do reprezentowania ich w niniejszym postępowaniu.

Skarżący podniósł, że w związku z postępowaniem kontrolnym, powołując się na art. 33a ustawy o kontroli skarbowej, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] pismem z dnia [...] marca 2010 r. wezwał Bank do udzielenia "informacji za okres od grudnia 2004r.do grudnia 2008 r. w zakresie wydruków historii rachunków bankowych (...) z uwzględnieniem sald, a także dokonywanych wpłat łub wypłat w formie gotówki bądź przelewu wraz z określeniem osób dokonujących w/w operacji oraz w przypadku przelewów międzybankowych z podaniem danych kontrahenta". Skarżący wskazał,

że Bank pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. przekazał na rzecz UKS "informację o fakcie, że posiadam w tym banku konto osobiste oraz udostępnił organowi podatkowemu zestawienie operacji zawierające, w formie elektronicznej (płyta CD), wszystkie informacje dotyczące czynności bankowych na moim prywatnym rachunku w żądanym okresie łącznie z danymi adresowymi osób trzecich". Według skarżącego doszło w ten sposób do ujawnienia tajemnicy bankowej.

Skarżący zwrócił się do Banku o wyjaśnienie, na jakiej podstawie prawnej udostępniono dane z jego prywatnego konta oraz dane osobowe (w tym adresowe) osób trzecich. Bank w odpowiedzi powołał art. 33 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r., Dz. U. Nr 127, poz. 858, data ogłoszenia 15 lipca 2010 r. Skarżący zakwestionował tę podstawę prawną, podnosząc, że "nowelizacja ta została ogłoszona kilka miesięcy po fakcie przekazania przez [...] żądanych przez organ podatkowy informacji".

Prezes UODO wskazał, że w ww. sprawie GIODO wszczął postępowanie administracyjne znak [...]. Ponadto dnia [...] czerwca 2014 r. do Biura GIODO wpłynęła skarga P. K. na udostępnienie jego danych osobowych "w związku z ujawnieniem przez [...] informacji objętych tajemnicą bankową z historii osobistego rachunku bankowego w 2007 i 2008". P. K. wskazał: "Sprawa dotyczy moich osobistych przelewów na prywatne konto K. O., członka mojej rodziny (...) i właśnie historię jego osobistego rachunku bankowego wraz z moimi danymi [...] w kwietniu 2010 r. przekazał urzędowi skarbowemu pomimo faktu, że nie byłem podmiotem kontrolowanym czyli stroną tego postępowania podatkowego". Organ podał, że w tej sprawie Generalny Inspektor wszczął postępowanie administracyjne znak [...].

Prezes UODO wskazał w decyzji, że na podstawie z art. 160 ust. 4 i 5 oraz art. 232 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.) w tej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stał się administratorem danych osobowych, których administratorem był Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...].

Prezes UODO podał, że GIODO w toku postępowania ustalił następujący stan faktyczny:

1) Bank przetwarza dane osobowe skarżącego na podstawie umowy zawartej w dniu [...] lipca 2004 r. o prowadzenie bankowych rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych wraz z umową o korzystanie z kart płatniczych;

2) Dyrektor UKS w złożonych w sprawie wyjaśnieniach podał, że UKS przetwarza dane osobowe skarżącego w zakresie pełnej historii jego rachunku bankowego, zawierającej informacje o czynnościach bankowych na tym rachunku w okresie grudzień 2004 r. - grudzień 2008 r., w zbiorze "Ewidencja kontroli skarbowych i akcyzowych" w związku z postępowaniami kontrolnymi prowadzonymi za ww. okres w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okresy: od grudnia 2004 r. do grudnia 2005 r., od stycznia do grudnia 2006 r., od stycznia do grudnia 2007 r. i od stycznia do grudnia 2008 r. Wskazano: "Wobec stwierdzenia w toku postępowań kontrolnych prowadzonych wobec Pana K. O., że dokonywał transakcji na portalu aukcyjnym [...] zaistniała konieczność ustalenia czy wpłaty dokonywane na konto bankowe Kontrolowanego dotyczą przelewów prywatnych, czy związanych z niezgłoszoną działalnością na [...]. W związku z tym, że nie otrzymano od Kontrolowanego żadnych merytorycznych informacji, istotnych dla sprawy celem ustalenia stanu faktycznego, konieczna była konfrontacja dokonanych transakcji z wpłatami na rachunek bankowy Kontrolowanego".

3) Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Dyrektor UKS na podstawie art. 33a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) w związku z prowadzonymi wobec skarżącego postępowaniami kontrolnymi w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okresy: od grudnia 2004 r. do grudnia 2005 r., od stycznia do grudnia 2006 r., od stycznia do grudnia 2007 r. i od stycznia do grudnia 2008 r. - zwrócił się do Banku z prośbą "o przekazanie informacji za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2008 r. w zakresie wydruków historii rachunków bankowych w wersji elektronicznej i papierowej należących do p. K. O. zam. (...) - z uwzględnieniem sald, a także dokonywanych wpłat lub wypłat w formie gotówki bądź przelewu wraz z określeniem osób dokonujących ww. operacji oraz w przypadku przelewów międzybankowych z podaniem danych kontrahenta. Przesłanką uzasadniającą niniejsze żądanie jest konieczność uwzględnienia w postępowaniu wszystkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia wątpliwości - zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (...) w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ww. ustawy o kontroli skarbowej. Na podstawie przepisu art. 33a ustawy o kontroli skarbowej w zw. z art. 287 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu [...].02.2010 r. Kontrolowany odmówił przyjęcia dokumentów dot. wszczęcia postępowań kontrolnych, nie wyraził zgody na udzielenie w/w informacji oraz nie upoważnił organu kontroli skarbowej do wystąpienia do instytucji finansowych o udostępnienie wskazanych informacji".

4) Bank pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. przekazał na rzecz Dyrektora UKS informację o ww. rachunku bankowym posiadanym przez skarżącego w Banku oraz wskazał: "Ze względu na bardzo dużą ilość transakcji przeprowadzonych w żądanym okresie na w/w rachunku w załączeniu przesyłam zestawienie operacji w żądanym okresie w formie elektronicznej (płyta CD, plików 7)".

5) Bank w złożonych wyjaśnieniach wskazał, że "wprowadzona w lipcu 2010 r. nowelizacja art. 33 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej miała na celu usunięcie wątpliwości co do zakresu przekazywanych przez banki urzędom kontroli skarbowej informacji. W stanie prawnym zaistniałego zdarzenia ukształtowana została praktyka udzielania informacji w zakresie kwestionowanym przez skarżącego. Nowelizacja przepisów ostatecznie i jednoznacznie potwierdziła prawidłowość tej praktyki wprowadzając wprost zapis o uprawnieniu organów kontroli skarbowej do żądania od banków informacji o przepływach na rachunkach, o odbiorcach i nadawcach tych przepływów". Bank wskazał: "przekazana przez Urząd [UKS] informacja o fakcie odmowy przyjęcia przez skarżącego w dniu [...] lutego 2010 r. wszelkich dokumentów związanych z postępowaniem kontrolnym uwierzytelniona przez organ administracji rządowej, była w naszej ocenie w 2010 r. wystarczającym dowodem, o którym mowa w przepisach ustawy o kontroli skarbowej. Informacja ta zawarta była wprost w wezwaniu skierowanym do Banku - spełnione więc zostały przesłanki uprawniające Bank do udzielenia żądanych przez organ kontroli skarbowej informacji".

6) Dyrektor UKS wyjaśnił, że dane osobowe reprezentowanych przez Skarżącego osób: L. Z., B. D., P. K. i W. D. zostały pozyskane przez UKS od Banku w związku z wpłatami dokonywanymi na rachunek bankowy Skarżącego oraz są przetwarzane przez UKS w zbiorze "Ewidencja kontroli skarbowych i akcyzowych" w zakresie ww. wpłat w związku z prowadzonymi wobec skarżącego postępowaniami kontrolnymi.

Prezes UODO rozpatrując sprawę wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności udostępniania danych osobowych skarżącego przez Bank na rzecz Urzędu Kontroli Skarbowej, co miało miejsce w 2010 r. Do oceny tej muszą być zatem zastosowane przepisy prawa obowiązujące w czasie, gdy zdarzenie miało miejsce. W czasie, gdy miało miejsce zdarzenie opisane przez skarżącego obowiązywały przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922), które określały zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych. W świetle tych przepisów, przetwarzanie danych osobowych było uprawnione, gdy spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy. Organ przytoczył treść tego artykułu.

Odnosząc się do kwestii legalności przekazania w kwietniu 2010 r. przez Bank na rzecz Dyrektora UKS informacji z rachunku bankowego skarżącego z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców

i odbiorców organ wskazał, że jak wynika z wyjaśnień złożonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej skarżący dokonywał transakcji na portalu aukcyjnym [...] i w związku z tym koniecznym było ustalenie, czy wpłaty dokonywane na konto bankowe skarżącego dotyczą przelewów prywatnych, czy związanych z niezgłoszoną działalnością. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie skarżący nie udzielił żadnych merytorycznych informacji Dyrektorowi UKS, sam skarżący nie zaprzeczył również, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej o udzielenie takich merytorycznych informacji się do niego zwrócił. Tym samym w celu ustalenia stanu faktycznego, konieczna była konfrontacja dokonanych transakcji z wpłatami na rachunek bankowy skarżącego.

Prezes UODO wskazał, że w okresie objętym skargą obowiązywała ustawa z dnia 18 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.), której art. 1 ust. 1 stanowił, że celem kontroli skarbowej jest ochrona interesów i praw majątkowych Skarbu Państwa oraz zapewnienie skuteczności wykonywania zobowiązań podatkowych i innych należności stanowiących dochód budżetu państwa lub funduszy celowych. Przytoczył kolejne przepisy tej ustawy w tym wskazał, że art. 7c ust. 1 w/w ustawy stanowił, że organy kontroli skarbowej w celu realizacji ustawowych zadań w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 1-3, mogą zbierać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe, od osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, o zdarzeniach mających bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego oraz przetwarzać je w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych, także bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.

Organ przytoczył też art. 33a ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, wskazując, że stanowił on, że z żądaniem sporządzenia i przekazania informacji w zakresie, o którym mowa w art. 33 ust. 1-5, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej albo dyrektor urzędu kontroli skarbowej może wystąpić również w związku z postępowaniem kontrolnym, po uprzednim wezwaniu kontrolowanego do udzielenia informacji z tego zakresu albo do upoważnienia instytucji finansowych do przekazania tych informacji, jeżeli kontrolowany uprzednio: 1) nie wyrazi zgody na udzielenie tych informacji albo 2) nie upoważni organu kontroli skarbowej do wystąpienia do instytucji finansowych wymienionych w art. 33 ust. 1- 5 o przekazanie tych informacji, albo 3) w terminie wyznaczonym przez organ kontroli skarbowej nie udzieli informacji lub upoważnienia, o których mowa w pkt. 1 lub 2, albo 4) udzielił informacji, które wymagają uzupełnienia lub porównania z informacjami pochodzącymi z instytucji finansowej.

Odnosząc się do zarzutów strony Prezes UODO wskazał, że w okresie objętym skargą art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r., Nr 72, poz. 665 ze zm.) stanowił, że zakres oraz zasady udzielania informacji przez banki organom podatkowym, Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej, organom kontroli skarbowej oraz powiernikowi i jego zastępcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych, regulują odrębne ustawy. Organ wskazał, że tym samym uznać należy, że powołane w decyzji przepisy mają zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym.

Prezes PUODO podał, że art. 33 ust. 1 pkt. 1 ustawy o kontroli skarbowej, do dnia 30 lipca 2010 r. stanowił, że na pisemne żądanie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej lub dyrektora urzędu kontroli skarbowej, wydane w związku z wszczętym postępowaniem przygotowawczym w sprawie o przestępstwa i wykroczenia oraz przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, banki są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji dotyczących podejrzanego w zakresie posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków. Na podstawie art. 1 pkt. 34 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz niektórych innych ustaw (która weszła w życie z dniem 30 lipca 2010 r.) art. 33 ust. 1 pkt. 1 ustawy o kontroli skarbowej otrzymał następujące brzmienie: Na pisemne żądanie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej albo dyrektora urzędu kontroli skarbowej, wydane w związku z wszczętym postępowaniem przygotowawczym w sprawie o przestępstwa

i wykroczenia oraz przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, banki są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji dotyczących podejrzanego w zakresie posiadanych rachunków bankowych lub posiadanych pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców i odbiorców.

Prezes UODO wskazał, że pomimo, że nie było to doprecyzowane tak jak podnosił skarżący, to inne przepisy, tj. Ordynacji podatkowej stanowiły, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 w/w ustawy). Organ powołał też art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ww. ustawy.

Prezes UODO raz jeszcze wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu, w szczególności z pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2010 r. jednoznacznie wynika, że skarżący w dniu [...] lutego 2010 r. odmówił przyjęcia dokumentów dot. wszczęcia postępowań kontrolnych, nie wyraził zgody na udzielenie w/w informacji oraz nie upoważnił organu kontroli skarbowej do wystąpienia do instytucji finansowych o udostępnienie wskazanych informacji.

W piśmie tym wskazano również, że przesłanką uzasadniającą niniejsze żądanie jest konieczność uwzględnienia w postępowaniu wszystkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia wątpliwości, zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w związku z art. 31 ust. 1 i 2 w/w ustawy o kontroli skarbowej. Ponadto, z zgodnie z art. 182 w/w ustawy w przypadku, gdy z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego wynika potrzeba uzupełnienia tych dowodów lub ich porównania z informacjami pochodzącymi z banku, bank jest obowiązany na pisemne żądanie organu podatkowego do sporządzenia i przekazania informacji dotyczących strony postępowania w zakresie m.in. posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków. Jak wynika z art. 183 w/w ustawy z żądaniem sporządzenia i przekazania informacji, o których mowa w art. 182 o którym mowa powyżej, organ podatkowy może wystąpić po uprzednim wezwaniu do udzielenia informacji z tego zakresu albo do upoważnienia organu podatkowego do wystąpienia do instytucji finansowych o przekazanie tych informacji, a strona w wyznaczonym terminie: 1) nie udzieliła informacji, 2) nie upoważniła organu podatkowego do wystąpienia do instytucji finansowych o przekazanie informacji, 3) udzieliła informacji, które wymagają uzupełnienia łub porównania z informacjami pochodzącymi z instytucji finansowej. Organ stwierdził w związku z tym, że nie doszło do naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, a przetwarzanie danych skarżącego znajdowało, wbrew zarzutom skarżącego, uzasadnienie zarówno w przepisach ustawy z 1997 r. jak i w powołanych w decyzji przepisach ordynacji podatkowej oraz przepisach ustawy o kontroli skarbowej.

Prezes UODO stwierdził, że udostępnienie przez Bank na rzecz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej danych osobowych skarżącego w zakresie pełnej historii jego prywatnego rachunku bankowego, zawierającej informacje o czynnościach bankowych na tym rachunku w okresie grudzień 2004 r. - grudzień 2008 r., jak również danych osób, które dokonały wpłat na ten rachunek, a były reprezentowane w przedmiotowej sprawie przez skarżącego zostało dokonane na podstawie przesłanki określonej w art. 23 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ochronie danych osobowych.

Organ zaznaczył, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, a w postępowaniu pierwszej instancji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego dokonał jedynie oceny legalności przetwarzania danych osobowych skarżącego. Wskazał,

że postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy doprowadziło do stwierdzenia, że decyzja z dnia [...] stycznia 2018 r. w zaskarżonym zakresie odpowiada prawu. Z tego względu utrzymał decyzję w mocy.

Decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi K. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zarzucił:

- rażące naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych oraz ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tj. art. 6 i 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie w wydanej decyzji przepisów prawa przez błędne i całkowicie bezpodstawne uznanie, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że w tej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie skargi z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sytuacji gdy doszło do przekazania w kwietniu 2010 r przez [...] na rzecz Dyrektora UKS w [...] informacji z rachunku bankowego skarżącego z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców i odbiorców, podczas gdy bezspornym jest ,że w tej dacie czyli przed [...] lipca 2010 r organ podatkowy nie mógł uzyskać tych danych w zakresie danych nadawców i odbiorców, co skutkowało udostępnieniem przez [...] materiału dowodowego w sposób sprzeczny

z obowiązującym wówczas prawem;

- naruszenie przepisów postępowania polegające na nieuwzględnieniu skargi przez GIODO w sytuacji niepełnego i nieprawidłowego poczynienia ustaleń faktycznych

w konfrontacji z ówcześnie obowiązującym prawem z uchybieniem zasady prawdy obiektywnej, uchybieniem zasad logicznego myślenia oraz doświadczenia życiowego, m.in. poprzez przyjęcie w istocie za wiarygodne wyjaśnień [...] , z których miało wynikać, że bank ten przekazując informację z rachunku bankowego skarżącego przewidział nowelizację art. 33 § 1 pkt 1 Ustawy o kontroli skarbowej, rozszerzającą zakres o dane nadawców i odbiorców, a tym samym, uznanie przez GIODO za zgodne z prawem możliwości profetyczne [...] w stosowaniu prawa na wyrost, czyli takiego, które może wejść w życie dopiero w przyszłości;

- naruszenie przepisów polegające na uznaniu za prawidłowe stosowanie przez bank i organ podatkowy przepisów prawa "na wyrost" , podczas gdy wszelkie przepisy mogą być stosowane jedynie na dzień ich obowiązywania, a nie wstecz ani na przyszłość.

- naruszenie przepisów prawa, które nakładają na organy prowadzące postępowanie obowiązek działania w sposób budzący zaufanie do organów państwowych, w konsekwencji nienależytego wykonywania obowiązków przez UODO, a w szczególności na: wydaniu decyzji, w której jest całkowity brak odniesień do głównych zarzutów zawartych we wniosku oraz wnioskowanej przez skarżącego oceny prawnej problemu legalności działań czyli do bezspornego faktu, że przed [...] lipca 2010 r. organ podatkowy nie mógł uzyskać informacji w zakresie danych nadawców i odbiorców, co skutkowało udostępnieniem przez [...] materiału dowodowego w sposób sprzeczny z obowiązującym wówczas prawem, uznaniu w zaskarżonej decyzji, że organ dokonał oceny zebranego przezeń materiału dowodowego, twierdzeń (a dodatkowo szczegółowych pytań przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy),

w sposób zgodny z ustanowionymi przez przepisy regułami, podczas, gdy UODO ten materiał dowodowy ocenił w sposób dowolny (przekroczył dostępną mu swobodę) oraz wybiorczy (nie wyciągnął z niego wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia wniosków), a także że nie poczynił w ogóle ustaleń faktycznych na temat części istotnych kwestii, które powinny były zostać ustalone, aby przed wydaniem decyzji można było ocenić, czy i w jakim zakresie, zastosowanie winny mieć odpowiednie przepisy prawa, wydanie przez UODO zaskarżonej decyzji zawierającej luki w stanie faktycznym i wypaczony opis przebiegu postępowania, będące skutkiem niedopuszczalnego, bezprawnego manipulowania przez UODO treścią jego skargi m.in. poprzez usuwanie pewnych treści skargi kluczowych w tej sprawie oraz bezprawne pozyskanie i dalsze przetwarzanie informacji o przeprowadzonej wobec skarżącego kontroli skarbowej, do których UODO nie miał upoważnienia, bezprecedensowej, bo nie mieszczącej się w żadnych procedurach, bezczynności i przewlekłości postępowania, polegającej na wydaniu decyzji po przeszło 4, 5 latach (sic!) prowadzenia postępowania administracyjnego i to w sytuacji, nie informowania strony zarówno o fakcie, że postępowanie nie zostanie zakończone w ustawowym terminie ani o przyczynach takiej bezczynności.

- naruszenie art. 77 § 3 k.p.a. poprzez wybiorcze i niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób zmierzający do z góry przyjętej tezy strony przeciwnej czyli [...] i organów podatkowych, bez uwzględnienia okoliczności i faktów; sporządzenie uzasadnienia w sposób nie pozwalający ustalić finalnej konkretnej przyczyny wydania decyzji oddalającej skargę.

- naruszenie art. 231 § 1 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, poprzez celowe nie dopełnienie ciążących na nim obowiązków, jakim była wieloletnia bezczynność urzędników UODO w tej sprawie oraz wydanie zaskarżonych decyzji bez rzetelnego zbadania zarzutów.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił przebieg postępowania przed organem i rozszerzył argumentację podniesionych zarzutów skargi.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Zaskarżona decyzja Prezesa UODO narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sprawa, w której organ rozstrzygnął decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. dotyczyła oceny zgodności z prawem udostępnienia przez [...] S.A. z siedzibą w [...] Urzędowi Kontroli Skarbowej w [...] (obecnie: Izba Administracji Skarbowej w [...]) danych osobowych K. O. w zakresie pełnej historii jego prywatnego rachunku bankowego zawierającej informacje o czynnościach bankowych na tym rachunku w okresie grudzień 2004 r. - grudzień 2008 r. oraz udostępnienia w związku z tym danych osobowych 1) L. Z., 2) B. D., 3) P. K., 4) W. D., reprezentowanych w niniejszym postępowaniu administracyjnym przez K. O. (w aktach postępowania administracyjnego znajdują się dokumenty pełnomocnictw udzielonych przez te osoby, nadto w aktach postępowania administracyjnego znajduje się postanowienie GIODO

z dnia [...] czerwca 2017 r., którym organ postanowił połączyć sprawy ze skarg K. O. i P. K. (prowadzonych pod sygn. [...] oraz [...]) i prowadzić postępowanie pod sygnaturą [...], a zatem pod sygnaturą sprawy, w której wydano decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r.).

GIODO rozstrzygając decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie uwzględnienia wniosku jednoznacznie stwierdził w uzasadnieniu, powołując się na przepisy ustawy o kontroli skarbowej(art. 33, art. 33a) i Ordynacji podatkowej (art. 122, 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191), że stanowiły one podstawę kwestionowanego przez K. O. udostępnienia przez Bank na rzecz Dyrektora UKS zarówno jego danych osobowych w zakresie pełnej historii jego prywatnego rachunku bankowego, zawierającej informacje o czynnościach bankowych na tym rachunku w okresie grudzień 2004 r. - grudzień 2008 r., jak również danych osobowych osób, które dokonały wpłat na ten rachunek, a reprezentowanych w niniejszym postępowaniu administracyjnym przez K. O. Organ wskazał, że przesłankę uzasadniającą przedmiotowe udostępnienie stanowił art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy

o ochronie danych osobowych. Stwierdził, że nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych.

Podkreślenia wymaga, że rozpatrując sprawę ponownie, na skutek wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ nie rozpoznał jednakże sprawy w jej całokształcie, tj. nie rozpatrzył i nie rozstrzygnął w zakresie zgodności z prawem udostępnienia przez Bank danych osobowych osób trzecich, o których mowa w sprawie, a reprezentowanych w niniejszym postępowaniu administracyjnym przez K. O. (danych osobowych L. Z., B. D., P. K., W. D.).

Zaskarżona decyzja nie zawiera ustaleń i ocen w tym zakresie. Prezes UODO zaznaczył dodatkowo w przedostatnim akapicie decyzji, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dokonał jedynie oceny legalności przetwarzania danych osobowych K. O. Zaznaczył przy tym, że także GIODO w pierwszej decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. dokonał jedynie oceny legalności przetwarzania danych osobowych K. O., co nie odpowiada treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. Uzasadnienie tej decyzji wskazuje bowiem, że sprawa ze skargi K. O. (w tym dotycząca zgodności

z prawem przetwarzania danych osób trzecich) i P. K. (także reprezentowanego przez K. O.) została rozpatrzona w pełnym zakresie.

Prezes UODO dokonując zatem w zaskarżonej decyzji oceny legalności przetwarzania jedynie danych osobowych K. O. uchylił się od należytego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy wszczętej wnioskiem wymienionego. Organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie dokonał oceny zgodności z prawem udostępnienia przez Bank Urzędowi Kontroli Skarbowej w [...] danych osobowych pozostałych stron niniejszego postępowania administracyjnego, tj. L. Z., B. D., P. K. i W. D. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada tym samym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Nie ma przy tym żadnych wątpliwości, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy K. O. złożył tak w swoim imieniu jak i w imieniu wszystkich osób reprezentowanych przez niego

w postępowaniu administracyjnym. Wyraźnie we wniosku tym wskazywał, że chodzi nie tylko o zgodność z prawem przetwarzania jego danych osobowych ale i danych osobowych osób trzecich (stron postępowania administracyjnego przed GIODO). Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby pełnomocnictwa zostały wypowiedziane.

Rozpoznając sprawę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UODO rozpatrzy ją w całokształcie i rozstrzygnie co do całości żądania, a zatem nie tylko

o zgodności z prawem udostępnienia przez Bank Urzędowi Kontroli Skarbowej danych osobowych K. O., ale także danych osobowych pozostałych stron tego postępowania administracyjnego, tj. L. Z., B. D., P. K. i W. D. Organ odniesie się przy tym do poszczególnych zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku twierdzenia, że podstawę udostępnienia danych osobowych, w tym danych osób trzecich, stanowił art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, organ wskaże dokładnie, w odniesieniu do każdej osoby, której to postępowanie administracyjne dotyczy, przepisy prawa, które w jego ocenie stanowiły podstawę udostępnienia. Ustaleń w tym zakresie organ dokona na dzień, w którym udostępnienie przez Bank nastąpiło. Uzasadnienie decyzji powinno spełniać wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i nie pozostawiać wątpliwości dlaczego organ podjął taką a nie inną decyzję.

Z uwagi na to, że uchybienie przez organ przepisom postępowania administracyjnego skutkowało brakiem rozstrzygnięcia organu w zakresie części rozpatrywanej przez organ sprawy, Sąd za przedwczesne uznał dokonywanie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.