Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 680/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 19
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz /spr./ Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011r. sprawy ze skargi "[...] spółka akcyjna" spółka komandytowo-akcyjna na uchwałę Rady Gminy Tarnowo-Podgórne z dnia 18 maja 2010r. nr LXXI/696/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada Gminy Tarnowo Podgórne uchwałą z dnia 18 maja 2010 r. nr LXXI/696/2010 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w Lusówku – obejmujący obszar po północnej stronie jeziora Lusowskiego, o powierzchni około 83 ha. Zapisy miejscowego planu objęły również nieruchomości, oznaczone [...] stanowiące znaczną część terenu objętego planem, których właścicielem jest "[...] Spółka Akcyjna" spółka komandytowo-akcyjna w [...].

Skargę na przedmiotową uchwałę złożyła, pismem z dnia [...] lipca 2010 r. spółka "[...] Spółka Akcyjna" spółka komandytowo-akcyjna (dalej jako Spółka). Oceniając, że uchwała została podjęta z naruszeniem procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawartej przez ustawodawcę w art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm., dalej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) Spółka uznała, że zakwestionowana uchwała dotknięta jest wadą nieważności.

W związku z powyższym Spółka pismem z dnia [...] maja 2010 r. wezwała Radę Gminy Tarnowo Podgórne do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zakwestionowanej uchwały. W odpowiedzi Rada Gminy Tarnowo Podgórne podjęła, w dniu [...] czerwca 2010 r., nr uchwałę nr [...] odmawiającą uchylenia zakwestionowanej uchwały z uwagi na fakt, że uchwała ta nie narusza przepisów prawa oraz nie narusza uprawnienia ani interesu prawnego Spółki.

W ocenie skarżącej Spółki bezprawne odmówienie uwzględnienia wezwania do naruszenia prawa, skutkowało koniecznością wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W skardze Spółka podniosła, że uchwalając uchwałę z dnia 18 maja 2010 r. nr LXXI/696/2010 istotnie naruszono art. 14 ust 5, art. 15 ust 1 i 2, art. 17, art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wniosła o stwierdzenie nieważności tej uchwały oraz zasądzenie od skarżonego organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W ocenie Spółki zaskarżona uchwała została podjęta w brzmieniu innym niż w zawarte w treści projektu tej uchwały wyłożonym przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne do wglądu, i które stanowiło podstawę do wniesienia uwag do planu. W szczególności zarzut dotyczy:

• § 1 ust 2 zaskarżonej uchwały, który w projekcie wyłożonym przez Wójta brzmiał: "Plan obejmuje obszar po północnej stronie Jeziora Lusowskiego. Granicę obszaru objętego planem określa rysunek planu"

• § 13 pkt 3 zaskarżonej uchwały, który w projekcie wyłożonym przez Wójta brzmiał: "opuszczenie lokalizacji dróg wewnętrznych oraz sieci infrastruktury technicznej"

• § 13 pkt 5 zaskarżonej uchwały, który w projekcie wyłożonym przez Wójta brzmiał: "podział na działki o powierzchni nie mniejszej niż 3000m2".

W ocenie Spółki taka praktyka jest niedopuszczalna, zwłaszcza w kontekście nieuwzględnienia żadnych uwag do projektu planu, oraz braku ponownego uzgodnienia i wyłożenia zmienionej treści projektu.

Spółka wskazała, że przygotowując uchwałę organy gminy naruszyły zasadę udziału społecznego w procedurze przygotowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spółka podkreśliła, że już od momentu wszczęcia procedury uchwalenia planu (a nawet wcześniej) wykazywała dużą aktywność poprzez składanie stosownych wniosków, ale wszystkie propozycje były odrzucane. W związku z tym skarżąca wskazała na naruszenie zasady należytego informowania (ogłaszania) zainteresowanych o poszczególnych etapach procedury planistycznej oraz o braku należytego poinformowania o rozstrzygnięciu uwag wniesionych do projektu.

Skarżąca zarzuciła również brak uwzględnienia zapisów § 7, § 11-12, 14, 18, 50, 53, 55, 59, 93 wynikających z obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Tarnowo Podgórne (Uchwała nr LXV/405/2005 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 29 listopada 2005 r. ze zm.). W ocenie skarżącej zakwestionowana uchwała została oparta o wadliwą prognozę oddziaływania na środowisko. Skarżąca wskazała, że prognoza nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji i propozycji; w sposób niewłaściwy określa, analizuje i ocenia istotne oddziaływania (zwłaszcza istniejący stan środowiska oraz potencjalne zmiany tego stanu) oraz nie przedstawia rozwiązań alternatywnych do rozwiązań zawartych w projektowanym dokumencie wraz z uzasadnieniem ich wyboru oraz metod dokonania oceny prowadzącej do tego wyboru (albo wyjaśnienie braku rozwiązań alternatywnych, w tym wskazania napotkanych trudności wynikających z niedostatków techniki lub ze współczesnej wiedzy). W prognozie nie wykazano, iż rozwiązania przedstawione w projekcie planu należy uznać za optymalne z punktu widzenia ochrony środowiska. Nadto Prognoza jest merytorycznie błędna, gdyż wyprowadza nieuzasadnione wnioski, a w celu wyprowadzenia wniosków pomija argumenty przeciwne.

Spółka wskazała też, że zaskarżona uchwała w nieuzasadniony sposób ogranicza zakres uprawnień wynikających z prawa własności (art. 6 ust 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), co w konsekwencji prowadzi do obniżenia wartości terenu. Przedmiotowy teren przed uchwaleniem zaskarżonego planu dawał potencjalną możliwość wykorzystywania go w inny sposób niż rolniczy. Należące do Spółki działki mają przeznaczenie jako tereny rolnicze przewidziane pod uprawy rolnicze, sadownicze oraz użytki zielone. Narzucona została konieczność zachowania i ochrony terenów położonych w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu w obrębie Lusowa, w szczególności poprzez zakaz zmiany ukształtowania terenu oraz zachowania wysokich walorów krajobrazowo - widokowych, oraz dla gruntów klasy Illb zakaz innego niż rolniczy sposobu użytkowania. Zakazano lokalizacji budynków. W ocenie skarżącej zakwestionowana uchwała wykroczyła poza granice tzw. władztwa planistycznego przysługującego gminie, naruszyła konstytucyjnie zagwarantowaną ochronę prawa własności oraz jest próbą nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności nieruchomości Spółki, poprzez zminimalizowanie korzystania z tych nieruchomości. Spółka wskazała, że ma interes prawny w takim ukształtowaniu zapisów planu miejscowego, które umożliwi jej racjonalne korzystanie w wymienionego terenu, w sposób którego minimum określa obowiązujące Studium, zaś optimum wskazane zostało we wnioskach i uwagach do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podkreśliła, że o ile obowiązujące studium wskazuje na możliwość pozarolniczego - dającego możliwość zabudowy - zagospodarowania wskazanego terenu, o tyle zaskarżona uchwała możliwość tę całkowicie wyklucza. Rozwiązania zawarte w uchwale nie uwzględniają zasad sztuki urbanistycznej i planowania przestrzennego bowiem petryfikują i marginalizują znaczenie przedmiotowego terenu oraz nie realizują postulatu "ładu przestrzennego" rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Spółka zarzuciła, że uchwalając zaskarżoną uchwałę Rada Gminy "wycięła" obszar objęty planem z kontekstu sąsiadującej z nim – zarówno po stronie zachodniej jak i de facto wschodniej – zabudowy mieszkaniowej.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, oceniając zarzuty skarżącej jako chybione. Teren objęty zamierzeniami zaskarżonej uchwały w całości znajduje się na obszarze Chronionego Krajobrazu Rynny Jeziora Lusowskiego i Rzeki Samy. Przepis § 4 pkt 15 uchwały Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 18 marca 1997 r. nr XL/305/97 W sprawie utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu w obrębie Lusowa Gmina Tarnowo Podgórne wskazuje, że na terenie objętym planem zabrania się realizacji nowych siedlisk oraz wszelkiej zabudowy. Wniosek strony skarżącej o przeznaczenie terenów objętych planem pod zabudowę jednorodzinną rezydencjonalną nie został uwzględniony ze względu na sprzeczność ze studium a więc i z uchwałą w sprawie utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu, przy czym art. 192 obowiązującego studium nakładał obowiązek opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zmiana projektu zaskarżonej uchwały, wyłożonego przez Wójta, nastąpiła z inicjatywy Rady Gminy w trybie art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a stopień modyfikacji treści uchwały w stosunku do jego projektu nie spowodował merytorycznych zmian w tekście projektu, zatem nie zaszła konieczność ponowienia czynności planistycznych z art. 17 tej ustawy. Chybiony jest zarzut naruszenia przepisów przez prognozę oddziaływania na środowisko, bowiem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pozytywnie zaopiniowały projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie preferencję stanowiła ochrona Obszaru Chronionego Krajobrazu – Jeziora Lusowskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Przepis ten ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie w takim zakresie, w jakim legitymacja skargowa nie została odmiennie określona w ustawie szczególnej. Badając zasadność skargi na uchwałę organu gminy należy przede wszystkim odnieść się do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.).

Stosownie do treści powołanej ustawy, uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, albowiem zgodnie z zacytowanym wyżej przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone podjętą przez organ gminy uchwałą, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu. W związku z takim brzmieniem przywołanego przepisu uznać należy, iż warunkiem skuteczności skargi złożonej w niniejszym trybie jest wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżoną uchwałą. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała narusza interes prawny strony skarżącej, bowiem plan zawiera istotne ograniczenia w sposobie i zakresie wykorzystania działek należących między innymi do strony skarżącej. Stwierdzić przy tym należy, że skarżąca Spółka wyczerpała tryb zaskarżenia i wniosła skargę w przewidzianym ustawowo terminie, przed upływem trzydziestu dni od dnia doręczenia mu odpowiedzi na skierowane do Rady Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne wymienia cele rozwoju przestrzennego gminy (§ 7 studium), w tym zapewnienie wysokiego, wyróżniającego się poziomu życia mieszkańców gminy, ochronę środowiska kulturowego i wyzwolenie działań deweloperskich na rzecz rozwoju budownictwa mieszkaniowego. Jako podstawowe funkcje gminy wskazano między innymi mieszkalnictwo, działalność gospodarczą, turystykę i wypoczynek, sport i rekreację oraz ochronę i utrzymanie potencjału przyrodniczego gminy (§ 12). Wszystkie wsie gminy uznane zostały za jednostki rozwojowe, acz z różnym stopniem intensywności ich wzrostu i rozwoju jakościowego (§ 17). Teren którego dotyczy zaskarżony miejscowy plan został wskazany jako ośrodek dynamicznego rozwoju, co w systematyce przyjętej w studium oznacza ośrodek o silnych tendencjach wzrostowych w oparciu o dotychczasowy potencjał społeczno-gospodarczy, którego rozwój wymaga wprowadzenia znacznych przekształceń krajobrazu i aktywnych działań na rzecz ochrony środowiska (§ 16 pkt 1). Na siedemnaście jednostek (wieś gminna i szesnaście sołectw) pięć uzyskało status ośrodka dynamicznego rozwoju. W celu określenia kierunków rozwoju i zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów wprowadzono umowny podział gminy na cztery strefy funkcjonalno-krajobrazowe, gdzie strefa A to strefa mieszkaniowo-usługowa z dominującą funkcją mieszkalnictwa, strefa B jest strefą przemysłową, strefa C to strefa mieszkaniowo-rekreacyjna, a strefa D to strefa rolnicza z podstawową funkcją intensywnego rolnictwa (§ 19). Granice stref określa rysunek studium (§ 20).

Należące do skarżącej Spółki nieruchomości położone są w strefie mieszkaniowo-rekreacyjnej studium na obszarze, na którym studium wprowadziło nowe tereny rozwoju funkcji turystyki i rekreacji oznaczone jako UT2 i UT6 (§ 53 ust. 1). Co kluczowe dla niniejszej sprawy, dla terenów zlokalizowanych wzdłuż drogi Lusowo-Lusówko, oznaczonych na symbolami UT2 i UT6 zezwolono na wprowadzenie funkcji alternatywnej polegającej na pozostawieniu powyższego terenu jako terenu upraw rolnych (§ 53 ust. 2). Studium zaleciło przeznaczenie terenów położonych w strefie C po północnej stronie Jeziora Lusowskiego, oznaczonych jako tereny usługi i wypoczynku (UT2), wyłącznie na cele rozwoju ogólnie dostępnych form turystyki i wypoczynku oraz zaleciło stosowanie ograniczeń: wielkość obiektów kubaturowych do 500 m2 powierzchni zabudowy, nie więcej niż 15% działki na cele zabudowy oraz wydzielanie działek budowlanych o powierzchni nie mniejszej niż 5.000 m2. Odnośnie terenów usług turystyki i wypoczynku UT6 studium wskazywało, że są to tereny przeznaczone na cele urządzenia ogólnie dostępnych terenów spacerowych i plażowych, a zlokalizowane tam urządzenia powierzchniowe (boiska, plaże z niezbędnym zapleczem sanitarnym) nie powinny być utwardzane nawierzchniami trwałymi (§ 56).

Uchwalony przez radę gminy a zaskarżony przez Spółkę plan miejscowy przewiduje w § 3 rolnicze przeznaczenie całego terenu, z wyjątkiem terenów lasów i wód (oznaczonych na rysunku symbolami 1ZL/WS i 2ZL/WS) oraz terenów komunikacji dróg publicznych (KD-D i KD-Dxs). Zatem uchwalono rolnicze przeznaczenie wszystkich działek na obszarze UT2 i UT6, w tym działek należących do Spółki. W zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu w tym zakazu budowy, ustalono zakaz lokalizacji budynków (§ 10 pkt 1 planu).

Z treści studium jednoznacznie wynika, że dla obszaru obejmującego między innymi działki Spółki, zostało opracowane rozwiązanie alternatywne. Nie budzi wątpliwości i to, że ustalenia zawarte w studium nie zostały zakwestionowane w przewidzianym ustawowo trybie. Można się domyślać, że powodem braku działania Spółki było to, że rozwiązanie zarzucone później na etapie konstruowania planu było dla Spółki korzystne. Powyższe przypuszczenie nie może mieć jednak wpływu na fakt, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium wiązały gminę Tarnowo Podgórne przy tworzeniu planu miejscowego. Z wymienionego przepisu wynika zasada obowiązkowej zgodności planu z ustaleniami studium, co w opisanej sytuacji oznaczały wybór jednego z dwóch rozwiązań wskazanych w studium. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymuje zasadę samodzielności planistycznej; gmina mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego może - pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa - samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, jeżeli władztwa tego nie nadużywa (tak wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995 r., IV SA 346/93, ONSA 1996/l5). Kompetencję do ustalenia przeznaczenia terenów pod określone funkcje organ uchwałodawczy (rada gminy) nabywa właśnie na etapie uchwalenia nowego planu (por. wyrok NSA z 13 września 2005 r., sygn. akt II OSK 74/05, LEX nr 207929), a zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II SA/Po 105/08 (LEX nr 515296) zgodnie z którym wybór jednego z dopuszczonych alternatywnie przez studium rozwiązań nie staje naprzeciw zasadzie niesprzeczności planu ze studium.

W ocenie Sądu nie można zarzucić braku zgodności pomiędzy jednym z rozwiązań wskazanych w studium dla terenu objętego zaskarżonym miejscowym planem, a samym miejscowym planem.

Sąd nie podziela poglądu skargi, że zaskarżona uchwała dotknięta jest wadą nieważności z uwagi na jej uchwalenie w brzmieniu innym niż wyłożone przez Wójta do wglądu i wniesienia uwag do planu. Trafnie wskazała pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę, że stopień modyfikacji treści uchwały w stosunku do jego projektu nie spowodował merytorycznych zmian w tekście, a podstawą prawną do dokonania tego typu zmian jak w niniejszej sprawie jest art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zważywszy na znikomy zakres wprowadzonych zmian nie zaszła konieczność ponowienia czynności planistycznych z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie jest trafny argument skargi dotyczący naruszenia zasady udziału społecznego w procedurze przygotowywania i uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu. Przede wszystkim akta sprawy potwierdzają pogląd wyartykułowany w skardze, że Spółka wykazywała dużą aktywność w celu sformułowania zapisów planu w brzmieniu korzystnym dla siebie. Uchwała Rady Gminy Tarnowo Podgórne o przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Lusówku – północny brzeg Jeziora Lusowskiego została podjęta w dniu 30 czerwca 2009 r., ogłoszenie wójta o tym fakcie ukazało się w prasie lokalnej w lipcu 2009 r., a wniosek Spółki, o przeznaczenie tego terenu pod zabudowę jednorodzinną rezydencjonalną wpłynął do urzędu gminy już 5 sierpnia 2009 r. Złożone wnioski, w tym wniosek Spółki został negatywnie rozstrzygnięty przez wójta w dniu 25 sierpnia 2009 r. To, że propozycje Spółki nie zostały przyjęte nie jest równoznaczne z naruszeniem zasady udziału w procedurze planistycznej.

W ocenie Sądu podstawą do uchwalenia planu były zapis studium zezwalający na wprowadzenie funkcji alternatywnej polegającej na pozostawieniu powyższego terenu UT2 i UT6 jako terenu upraw rolnych. W tym zakresie Sąd nie podziela poglądu zawartego w odpowiedzi na skargę, że z § 4 pkt 15 uchwały Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 18 marca 1997 r. nr XL/305/97 w sprawie utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu w obrębie Lusowa Gmina Tarnowo Podgórne zabrania realizacji nowych siedlisk oraz wszelkiej zabudowy. Należy bowiem wskazać, że owa uchwała została podjęta na podstawie ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 99 poz. 1079 ze zm.). Podstawą uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Takimi "innymi przepisami" są również przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm.). Ustawa ta w art. 73 ust. 1 pkt 1 nakazuje uwzględniać w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. Przywoływana przez organ administracji uchwała została przyjęta pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o ochronie przyrody z 1991 r.

Ustawodawca, wprowadzając dwa akty planowania lokalnego w gminie – w postaci studium określającego politykę przestrzenną gminy i lokalne zasady gospodarowania oraz w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, regulującego przeznaczenie terenów oraz ich zagospodarowania i zabudowy – określił, że studium jako akt nie będący prawem miejscowym, wiąże jednak gminę przy uchwalaniu planu miejscowego i te dwa akty nie powinny być wewnętrznie sprzeczne. Nie oznacza to jednak, że akty te winny być bezwzględnie i zawsze merytorycznie zgodne, o ile studium daje możliwość wyboru wariantów rozwiązania danego zagadnienia w nim zawartego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.