Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 15/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. U. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 września 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. U. kwotę 1100 (jeden tysiąc sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga M. U. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2017 r., nr [...], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 21 sierpnia 2017 r. skarżący złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w G. zawiadomienie o zakończeniu przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego o warsztat mechaniki pojazdowej samochodów poniżej 3,5 tony przy granicy działki sąsiedniej nr [...] oraz przebudowy werandy przy ul. P. [...], na działce nr [...], obręb [...], w G..

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia 1 września 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 54 i art. 55 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), wniósł sprzeciw do zgłoszenia użytkowania rozbudowanej części budynku mieszkalnego o warsztat mechaniki pojazdowej samochodów poniżej 3,5 tony przy granicy działki sąsiedniej nr [...] przy ul. P. [...], na działce nr [...], obręb [...] w G..

Uzasadniając organ wyjaśnił, że Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 22 czerwca 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę – przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego o warsztat mechaniki pojazdowej samochodów poniżej 3,5 tony przy granicy działki sąsiedniej nr [...], przebudowę werandy i budowę chodnika przy ul. P. [...] w G., na działce nr [...] i [...], obręb nr [...]. Warsztat mechaniki pojazdowej zaliczony został do XVII kategorii obiektów budowlanych i w związku z tym, zgodnie z art. 55 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, przed przystąpieniem do jego użytkowania należało uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżący wniósł od niej odwołanie. W ocenie skarżącego decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 55 ustawy – Prawo budowlane, gdyż według obowiązującej od 28 czerwca 2015 r. ustawy – Prawo budowlane warsztat samochodowy, który w istocie jest stacją obsługi pojazdów, nie wymaga uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 16 listopada 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) i art. 54 w zw. z art. 57 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że stanowisko organu I instancji w kwestii obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest słuszne. W decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 22 czerwca 2012 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] w G. o warsztat mechaniki pojazdowej samochodów poniżej 3,5 tony, przebudowę werandy i budowę chodnika, nałożony został na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Organ odwoławczy zauważył przy tym, że zatwierdzony projekt budowlany, na podstawie którego zrealizowana została przedmiotowa inwestycja, nie uwzględnia decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto narusza warunki techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r., które określa szczegółowe wymagania w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów. Dlatego też, jak wskazał, wystąpił do Wojewody o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ponadto, jak zauważył, z dokumentacji przedłożonej przez inwestora wynika, że zrezygnowano z realizacji części uprzednio zaprojektowanych elementów tej inwestycji (np. kanału dla samochodów i schodów do tego kanału, wentylacji kanału w posadzce, separatora piasku i oleju, przepompowni). Wprowadzone zmiany zostały przedstawione na rysunkach i zakwalifikowane przez projektanta jako niestanowiące istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego i jako niewymagające uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Rezygnacja z realizacji tych elementów nie daje podstaw do stwierdzenia, że ukończona de facto stacja obsługi pojazdów nie podlega już obowiązkowi uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Warsztat mechaniki pojazdowej nie mieści się bowiem w wyliczonych w art. 55 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy – Prawo budowlane liście obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

We wniesionej do Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem:

- art. 80 K.p.a. – poprzez jednostronną, nierzetelną i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiał dowodowego;

- art. 55 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo budowlane – poprzez jego wadliwą wykładnię i przyjęcie, że skarżący wybudował obiekt budowlany nie będący stacją obsługi pojazdów;

- art. 55 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo budowlane – poprzez jego wadliwą wykładnię i przyjęcie, że stacja obsługi pojazdów jest tożsama ze stacją kontroli pojazdów.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2017 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 1 września 2017 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego.

Przepis art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) stanowi, że do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 19a Prawa budowlanego, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.

Zgłoszenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprzeciwu do złożonego przez skarżącego zawiadomienia o zakończeniu przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego o warsztat mechaniki pojazdowej samochodów poniżej 3,5 tony przy granicy działki sąsiedniej nr [...] oraz przebudowy werandy przy ul. P. [...], na działce nr [...], obręb [...], w G., nie było prawidłowe.

Przepis art. 55 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy – Prawo budowlane), w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania w niniejszej sprawie przez organ administracji, stanowi, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na budowę obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii XVII – z wyjątkiem warsztatów rzemieślniczych, stacji obsługi pojazdów, myjni samochodowych i garaży do pięciu stanowisk włącznie.

Zauważyć należy, że przywołany art. 55 uzyskał przytoczone brzmienie na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 28 czerwca 2015 r. Natomiast, w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydawania przez Prezydenta Miasta G. decyzji z dnia 22 czerwca 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] w G., art. 55 stanowił, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie jeżeli: na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII,XX, XXII, XXIV, XXVII – XXX. Obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie objęte były więc wszystkie obiekty wymagające pozwolenia na budowę i zaliczone do kategorii XVII czyli także stacje obsługi pojazdów.

O ile zatem, w dniu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę przystąpienie do użytkowania inwestycji skarżącego było dopuszczalne jedynie po otrzymaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie o tyle, po zmianach wprowadzonych z dniem 28 czerwca 2015 r. przystąpienie do użytkowania tej inwestycji wymaga jedynie uprzedniego zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy w trybie art. 54 Prawa budowlanego.

W przekonaniu Sądu niezasadne jest w okolicznościach przedmiotowej sprawy stanowisko organu odwoławczego, że zrealizowany przez skarżącego warsztat mechaniki pojazdowej nie mieści się w wyliczonych w art. 55 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy – Prawo budowlane liście obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

W treści decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 22 czerwca 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. U. pozwolenia na budowę planowane zamierzenie inwestycyjne zostało zakwalifikowane jako "warsztat mechaniki pojazdowej – obiekt kategorii XVII". Kategoria ta obejmuje zarówno w dacie udzielenia pozwolenia na budowę jak i w dacie zgłoszenia jej zakończenia wyłącznie "budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe".

Nie ulega wątpliwości, że planowany przez skarżącego "warsztat mechaniki pojazdowej" został wówczas zakwalifikowany do kategorii XVII jako "stacja obsługi pojazdów", ponieważ znaczenie tych dwóch pojęć pokrywa się, ponadto brak w kategorii XVII odrębnego wyróżnienia warsztatu mechaniki pojazdowej.

Skoro zatem na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 28 czerwca 2015 r. stacja obsługi pojazdów zwolnione zostały od obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie błędnie organy stwierdziły, że pomimo zmiany przepisów skarżący jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Warsztat mechaniki samochodów, objęty zawiadomieniem skarżącego, stanowi bowiem stację obsługi pojazdów, zaliczaną do XVII kategorii obiektów budowlanych. Stacje obsługi pojazdów to nie tylko bowiem stacje zajmujące się diagnostyką pojazdów czyli tzw. stacje kontroli pojazdów ale również wszelkie inne warsztaty/stacje, które zajmują się szeroko rozumianą obsługą pojazdów tj. np. naprawą pojazdów czy też ich konserwacją.

Tym samym, przed przystąpieniem do użytkowania warsztatu mechaniki pojazdowej samochodów poniżej 3,5 tony, na działce nr [...], obręb [...], w G., nie było wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, gdyż art. 55 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy – Prawo budowlane wyłączyła ten obowiązek w stosunku do stacji obsługi pojazdów.

Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2017 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 1 września 2017 r., wydane zostały z naruszeniem art. 54 ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 55 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię.

Dlatego też, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Sąd uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2017 r., jak i poprzedzającą ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 1 września 2017 r.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.