Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 23/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2014r. sprawy ze skargi B.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 23/14

Uzasadnienie

Decyzją z [...] (po wcześniejszym uchyleniu decyzji organu I instancji) Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie stropodachu na dach wielospadowy w ramach istniejącej zabudowy jednorodzinnej na działce o nr ew. 253 w [...], w wyniku rozpoznania wniosku B. Ch.

Odwołanie od tej decyzji złożyła G. B. podnosząc, że inwestor dysponuje już decyzją o warunkach zabudowy z [...] r. w tym samym zakresie i na jej podstawie uzyskał pozwolenie na budowę. Ponadto wskazała, że błędnie podano w decyzji, że budynek na działce objętej inwestycją jest w odległości 2,50 m od granicy działki 252, której jest właścicielką, gdyż jest to odległość 1,8 m, natomiast odległości między budynkami mieszkalnymi na działkach 253 i 252 wynoszą od 4,5 do 5 m. Nie zostaną zatem zachowane podstawowe odległości wymagane obowiązującymi przepisami. Ponadto według odwołującej się nie podano wysokości zaprojektowanego dachu do kalenicy oraz pozostałych budynków na działkach sąsiednich. Przewidziano też możliwość zmiany użytkowania istniejących budynków wraz z ich rozbudową co oznacza, że zamiarem inwestora jest nie tylko zmiana konstrukcji dachu, ale też nadbudowa budynku mieszkalnego, prowadząca do zwiększenia powierzchni użytkowej i gabarytów budynku. W zaskarżonej decyzji brak jest też odniesienia się do powierzchni działki 253 jak i działek sąsiednich oraz powierzchni zabudowy w stosunku do działek sąsiednich. Wadliwie też organ powołał art. 114 kc w zakresie ustaleń dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził istnienie braków wniosku z [...] r. tj. w części graficznej, określenia granic terenu objętego wnioskiem przedstawionych na kopii mapy zasadniczej, charakterystyki inwestycji - określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu, charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu. Brak jest też szkicu i rzutu rysunku planowanej inwestycji. W części tekstowej – brak określenia do jakiej drogi ma dostęp teren inwestycyjny, brak informacji w zakresie uzbrojenia terenu (wskazania na poszczególne media i umowy), brak szczegółowej charakterystyki planowanej inwestycji – określenia rodzaju dachu, kąta nachylenia, kierunku kalenicy, oraz informacji o potrzebie przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Wezwanie z 12 lipca 2013 r. zawiera żądanie uzupełnienia wniosku w niepełnym zakresie i brak dowodów na wykonanie zobowiązania. Organ winien zatem spowodować uzupełnienie braków formalnych wniosku. Zarzucono też brak umocowania do ponownego wszczęcia postępowania. Organ ustalił też, że nie spełniono warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Niewłaściwe ustalono obszar analizowany, gdyż nie wiadomo gdzie jest front działki a on determinuje wielkość obszaru analizy. Jeśli przyjmując, że jest to część przylegająca do ul. [...], to obszar ten byłby większy niż 3 –krotność frontu działki inwestora. W tych okolicznościach wymagane było uzasadnienie dla wyznaczenia większego niż granice minimalne obszaru analizy. Wskazano ponadto, że nie opisano jakie funkcje pełnią budynki w obszarze analizowanym. To zaś uniemożliwia ocenę, która z funkcji przeważa i czy nowoplanowana funkcja będzie stanowić kontynuację już istniejącej. Dotyczy to również cech zabudowy- formy i gabarytów. Organ nie wymienił działek zabudowanych o cechach podobnych, nie wskazał średniej poszczególnych parametrów i nie porównał ich ze wskaźnikami nowej inwestycji. Wniosek inwestora nie zawiera też wszystkich danych dot. geometrii dachu. Brak ustaleń organu I instancji w tym przedmiocie narusza § 8 rozporządzenia, który wymaga określenia kąta nachylenia, wysokości głównej kalenicy, układu połaci dachowych i kierunku kalenicy wobec frontu działki. Inwestor ograniczył się tylko do podania wielkości podniesienia wysokości dachu do 1,3 m i ścianek kolankowych do 0,3 m. Kolejnym zarzutem organu odwoławczego był brak określenia obszaru oddziaływania inwestycji co nie pozwala na ustalenie kto jest stroną postępowania i sprawdzenie czy wszystkie uprawnione osoby brały udział w prowadzonym postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał też na brak ustaleń co do dostępu do drogi publicznej, oceny istniejącego i projektowanego uzbrojenia terenu, brak powołania przepisów jako zgodnych dla ocenianego przedsięwzięcia. W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa, art. 7 i art. 77kpa. Zarzucono też brak zgodności wniosku z treścią rozstrzygnięcia (dot. ocieplenia i ogrodzenia). Nawiązując do zarzutów odwołania organ II instancji podzielił obawy skarżącej, dotyczące konieczności wyjaśnienia funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy w tym samym zakresie i wadliwości analizy.

Odnosząc się do kwestii parametrów zabudowy, Kolegium wyjaśniło, że w decyzji o warunkach zabudowy – oprócz wskazanych parametrów – nie określa się szczegółowych parametrów wielkości obiektu. Organ podkreślił, że dopiero w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę będą miały zastosowanie uregulowania wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odniesieniu do zarzutów odwołania w przedmiocie odległości budynków na działkach 252 i 253 do granic działki i między nimi organ wskazał, że odwołująca się nie wykazała, że ustalenia analizy w tym zakresie są niezgodne ze stanem faktycznym a ponadto są to zagadnienia, którymi zajmuje się organ architektoniczno – budowlany a nie organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Organ przyznał rację skarżącej wadliwego przywołania przepisów kc przez organ I instancji. Organ podkreślił też, że powierzchnia działek nie ma znaczenia dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdy w grę wchodzi tylko zmiana dachu, ocieplenia i wymiana ogrodzenia.

Skargę na wydaną decyzję wniósł B. Ch.i:

Zarzucił on organowi:

1. naruszenie przepisów postępowania poprzez:

a) błędną wykładnię a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie art. 28 kpa a w szczególności przyjęcie, iż odwołującej się G.B. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu [...];

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

a) niewłaściwe zastosowanie art. 52 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy z 23.03.2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(tekst jednolity 24.04.2012, Dz. U. 2012 r. poz. 647 ze zm.), a w szczególności przyjęcie, iż wniosek inwestora nie spełnia wymagań art. 52 ust 2 pkt 1 i 2 oraz nierozważenie możliwości zastosowania art. 50 ust 2 pkt 1 ustawy, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia;

b) błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 23.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności przyjęcie, iż zamierzenie inwestycyjne, winno spełniać wymogi art. 61 ust 1 ustawy ;

c) błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie § 3 ust 1 i § 9 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23.08.2003 w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy ... (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) a w szczególności przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne stanowi nową zabudowę.

W uzasadnieniu skarżący eksponował znaczenie prawa własności i możliwości korzystania z nieruchomości w zakresie zagospodarowania terenu. Skarżący zarzucił, że odwołująca się nie ma legitymacji do wniesienia odwołania i udziału w postępowaniu, gdyż nieuregulowany jest stan prawny jej nieruchomości. Odwołująca się nie spełnia kryteriów określonych w art. 28 kpa a także art. 28 ust., 2 prawa budowlanego dla przyznania jej statusu strony.

Zdaniem skarżącego przewidywana do realizacji inwestycja nie stwarza żadnych uciążliwości dla otoczenia.

Skarżący wskazał, też na możliwość ubiegania się przez tego samego wnioskodawcę o nowe warunki zabudowy dla tego samego terenu. Organ ma obowiązek możliwie szeroko określić możliwości inwestowania. Organ nie może oceniać wniosku inwestora z 9 września 2012 r. lecz tylko wydaną na jego podstawie decyzję Burmistrza.

Z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu wynika, że zasada dobrego sąsiedztwa dotyczy tylko "nowej zabudowy" stąd zdaniem skarżącego wbrew stanowisku SKO nie ma zastosowania art. 61 ustawy. Skarżący wskazał też, że charakter zamierzonych robót mieści się w dyspozycji art. 50 ust. 2 ustawy i nie wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647 z późn. zm.), a także wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 tej ustawy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie do art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, (...) wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Zdaniem skarżącego brak jest podstaw do dokonywania analizy przedsięwzięcia w przedmiotowej sprawie w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa. Sąd takiego stanowiska nie podziela. To, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie dotyczy nowego obiektu nie oznacza, że nie obowiązuje konieczność ustalenia warunków zabudowy w oparciu o normę określoną w art. 61 ustawy. Jak wskazano ustawodawca przewiduje konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy nie tylko do budowy obiektu budowlanego lecz do wykonania też innych robót budowlanych (art. 59 ust. 1 ustawy). Warunki i wymagania jakie powinny być spełnione w toku prowadzonego postępowania określają te same przepisy prawa materialnego i procedury, zatem też wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa możliwości dotyczące modyfikacji funkcjonalnej i gabarytowej obiektu. Wszelkie zmiany w tym zakresie kształtują bowiem ład przestrzenny, na straży przestrzegania którego stoi cytowana ustawa. Jeśli zatem w tym zakresie następują istotne zmiany, muszą być one ocenianie przez pryzmat zasady dobrego sąsiedztwa. Należy także podkreślić, że stosownie do art. 50 ust. 2 ustawy nie wymagają wydania decyzji, roboty budowlane polegające na przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej. Zmiana formy dachu jest elementem niewątpliwie wpływającym na formę i kształt obiektu a konieczność zachowania właściwych parametrów dachu wynika wprost z obowiązujących przepisów. W tym zakresie konieczna jest zatem ocena wnioskowanej zmiany z punktu widzenia kształtowania ładu przestrzennego w ramach realizacji zasady dobrego sąsiedztwa.

Słusznie organ powołując się na ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdził, że nie wszystkie warunki wymienione w art. 61 ustawy zostały spełnione oraz że dokonano wadliwej analizy niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 56 ww. ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozporządzenie to określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Kontynuacja funkcji czy cech zabudowy oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Przyjąć należy, iż w zakresie kontynuacji podanych cech i funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa lub inne roboty wpływające na zmianę zagospodarowania terenu są dopuszczalne o tyle, o ile można je pogodzić z już istniejącymi cechami i funkcją. Rozumienie kontynuacji zabudowy i zagospodarowania terenu należy więc traktować szeroko, by mogła być zachowana zasada wolności w zagospodarowaniu terenu, w tym jego zabudowy.

Organ odwoławczy co do zasady prawidłowo podkreślił znaczenie właściwej analizy w kontekście dbałości o zachowanie ładu architektonicznego i przestrzennego i konieczności ustalenia właściwego obszaru analizy. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. 2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W art. 2 pkt 12 u.p.z.p. zdefiniowano zaś pojęcie "działki budowlanej", przez którą należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Obszar analizowany winien mieć zatem kształt okręgu o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Co do maksymalnych rozmiarów obszaru analizowanego, wprowadzenie ścisłych zasad nie było możliwe z uwagi zróżnicowanie tak wielkości działek, jaki i lokalizacji obiektów budowlanych, czy intensywności zabudowy na konkretnych obszarach. W tej sytuacji należy mieć na uwadze normy ustawowe zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który nawiązuje do zabudowy co najmniej jednej działki sąsiedniej przy tej samej drodze publicznej. Przepisy ustawy nie przewidują ustawowej definicji działki sąsiedniej, o której mowa w tym przepisie. Uwzględnienie w tym zakresie przepisów tzw. prawa sąsiedzkiego zawartych w Kodeksie cywilnym nakazuje uznać za działki sąsiednie te, które graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji, jaki i te, na które inwestycja może oddziaływać - np. z uwagi na istniejące ograniczone prawa rzeczowe albo tzw. immisje (art. 144 - i 145 k.c.). Te właśnie działki tworzą obszar będący sąsiedztwem, który na terenach zabudowy rozproszonej może zostać poszerzony z uwagi na treść art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., obejmując obszar o promieniu znacznie większym, niż przewidziany jako minimum § 3 ust. 2 rozporządzenia. Wszystkie ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego, zwłaszcza w sytuacji, gdy tworzy się go o promieniu większym niż przewidziany wprost w przepisach wykonawczych, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Wyznaczenia obszaru analizowanego dokonuje się, z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych, gdyż ma on zasadnicze znaczenie dla samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozwala też na realizację zasady równego traktowania inwestorów tam, gdzie nie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie należy uznać, że pewne zastrzeżenia organu odwoławczego są zbyt daleko idące, gdyż wydaje się oczywiste gdzie jest front działki, czy uwagi dotyczące funkcji obiektów w obszarze analizy, skoro nie zostanie zmieniona dotychczasowa funkcja obiektu. Także dane dotyczące zaopatrzenia w media w odniesieniu do zakresu wniosku nie stwarzają nowych wymagań. Można byłoby rozważyć szczegółowo te kwestie, o ile w grę wchodziłaby przebudowa czy rozbudowa obiektu wypływająca na zamianę funkcji i znaczących cech obiektu. Odnosi się to również do kwestii ustalenia istniejącego i projektowanego uzbrojenia terenu.

W rozpatrywanej sprawie planowana inwestycja polegać ma na przebudowie dachu budynku mieszkalnego.

Z wniosku inwestorów wynika, że ma to być dach wielospadowy. Analiza nie zawiera dokładnych danych na temat charakterystyki dachów w obszarze analizowanym. Dotyczy to geometrii dachów, kąta nachylenia, wysokości głównej kalenicy, układu połaci dachowych oraz kierunku głównej kalenicy w stosunku do frontu działki. W tym zatem zakresie zarzuty organu odwoławczego są prawidłowe a brak tych ustaleń narusza przepisy procedury tj. art. 107 § 3 Kpa, art. 77 Kpa.

W szczególności w aktach sprawy brak jest w części tekstowej analizy, która odpowiadałaby wymogom stawianym przez rozporządzenie wykonawcze, wydane w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 61 § 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przedstawionym zakresie. Zapisy części tekstowej o spełnieniu kontynuacji cech zabudowy wobec braku właściwej analizy w tym zakresie są niewątpliwie wadliwe. Należy też wskazać, że załącznik nr 2 do decyzji nie został podpisany.

W decyzji o warunkach zabudowy określona powinna być więc wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki z uwzględnieniem nazewnictwa wskazanego w rozporządzeniu i za niedopuszczalne uznać należy ustalanie określonej wysokości w inny sposób niż nakazuje to przepis rozporządzenia. Nadbudowa ścianki kolankowej pozwala na uznanie, że parametry wysokości elewacji frontowej ulegną zmianie.

Organ I instancji zatem niewłaściwie zastosował przepis § 8 rozporządzenia regulujący konieczność oceny geometrii dachu, i kąt nachylenia połaci dachowych, w oparciu o podane kryteria w obszarze analizy, bowiem wskazał wyłącznie typ – dachu, nie popierając tego wynikami analizy i nie określając wysokości i kierunku głównej kalenicy, w taki sposób, by wysokość najwyższego punktu dachu odpowiadała wysokości głównych kalenic innych dachów.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż przeprowadzona w toku niniejszego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji analiza, której wyniki stanowią załącznik do decyzji, jak słusznie wskazał organ odwoławczy nie odpowiada wymogom określonym w art. 53 ust. 3, art. 61 u.p.z.p. oraz ww. rozporządzenia.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji nie można pominąć sprawy wniosku inwestora. Wniosek inwestora determinuje bowiem przedmiot postępowania i zakres rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Przede wszystkim konieczne jest wyjaśnienie złożenia przez inwestora kolejnego wniosku o wydanie decyzji z 8 kwietnia 2013 r., w sytuacji, gdy organ odwoławczy decyzją z [...]r., uchylił decyzję organu I instancji z [...]r. Należy więc ustalić, czy decyzja z [...]r. jest decyzją wydaną po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji z [...] r., czy jest decyzją wydaną w wyniku ponownie złożonego wniosku. Organ I instancji w decyzji z [...] a wskazuje na załatwienie wniosku z [...]r. Jeśli decyzja z [...] r. jest wynikiem załatwienia wniosku z [...] r. to czy była wydana decyzja po uchyleniu orzeczenia przez SKO.

Dodatkowo według twierdzenia uczestniczki w zakresie objętym przedmiotowym wnioskiem była już wydana decyzja o warunkach zabudowy z [...] r. Według skarżącego nie ma przeszkód, by wystąpić z ponownym wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

Konieczność wyjaśnienia istnienia w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy o tożsamym przedmiocie jest niezbędna, gdyż należy wskazać, że czym innym jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego terenu lecz na inne przedsięwzięcie czy przez innego wnioskodawcę a czym innym istnienie w obrocie prawnym decyzji o tożsamym zakresie przedmiotowym i podmiotowym. Oczywiście nie może być obecnie przedmiotem badania wniosek, który wszczynał postępowanie zakończone wydaniem decyzji o której mówi odwołująca się z [...] r., ale konieczne jest zbadanie czy wystąpiła, tożsamość podmiotowa i przedmiotowa rozstrzygnięcia, gdyż wiąże się to z powagą rzeczy rozstrzygniętej.

W pierwszej kolejności należy ustalić czy w tożsamej sprawie była wydana decyzja. Jeśli jest to nowa spawa, to organ powinien również wyjaśnić czy i dlaczego sprawa toczy się z wniosku z [...] r., gdy poprzednia decyzja o warunkach została uchylona.

Podsumowując, wymagane jest ustalenie czy pierwotny wniosek został załatwiony ostateczną decyzją i jaką, czy wniosek z [...] r. jest nowym wnioskiem czy uzupełnieniem wniosku pierwotnego, czy przedmiot sprawy z obu wniosków jest tożsamy, czy w obrocie funkcjonuje decyzja tożsama przedmiotowo i podmiotowo. Tych kwestii nie wyjaśnił ani organ I instancji, ani organ odwoławczy, a uwagi organu odwoławczego co do braków wniosku tych wątpliwości w odniesieniu do treści pierwotnego wniosku nie usuwają. Wyjaśnienie tych okoliczności pozwoli również ocenić zasadność ponownego wszczęcia postępowania, gdyż na obecnym etapie ocena organu odwoławczego w tym zakresie jest przedwczesna. Zarzuty organu co do naruszenia przepisów postępowania i konieczności wyjaśnienia przedstawionych wątpliwości były prawidłowe.

Niewątpliwie słuszna jest uwaga organu odwoławczego odnośnie do ustalenia kręgu stron postępowania w kontekście oddziaływania inwestycji. Wydanie decyzji w sprawie formy dachu będzie bezpośrednio wpływało na kształtowanie praw podmiotów z najbliższego sąsiedztwa w zakresie zmian formy obiektu.

Organ natomiast prawidłowo ocenił negatywnie zarzuty odwołującej się odnoszące się do odległości budynku od granicy działki i wzajemnie od siebie na działkach 252 i 253. Ponadto przedmiot wniosku nie wiąże się z odległościami obiektów już istniejących, gdyż nie dotyczy ustalenia warunków dla lokalizacji obiektu budowlanego lecz odnosi się do jego przebudowy polegającej na zmianie konstrukcji dachu.

Za przedwczesny należy uznać zarzut skargi o błędnym przyznaniu odwołującej się statusu strony.

W ponownym postępowaniu organ oceni czy proponowana inwestycja będzie oddziaływała na nieruchomość odwołującej się. Zdaniem skarżącego G. B. posiada nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym.

W świetle dostrzeżonych przez organ odwoławczy wad wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia Sąd uznał, że decyzja organu odwoławczego była prawidłowa i zaistniały przesłanki określone w art. 138 § 2 kpa. Z tego względu Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.