Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 816/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.) Sędziowie NSA Łucja Franiczek WSA Stanisław Nitecki Protokolant Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 roku sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] nr [...] 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25.10.2002 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Ka 2972/00, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzją Wójta Gminy R. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego wraz ze zmianą użytkowania z przeznaczeniem na produkcję makaronu, przewidzianej do realizacji w miejscowości K. przy ul. [...] nr [...] na działce [...].

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd zakwestionował stanowisko organów administracyjnych co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wskazując na zapis planu dla jednostki E1 – E 13 M 3 "zabudowa jednorodzinna i zagrodowa z usługami" Sąd wyraził pogląd, że zapis ten potwierdza związek usług z wymienioną zabudową, które to usługi zakładają zaspokojenie potrzeb lokalnej społeczności. Nadto z zapisów planu wynika dopuszczenie w omawianej jednostce planistycznej lokalizacji obiektów o uciążliwości nie przekraczającej granic działki jedynie z sfery usług, a nie obiektów o innym przeznaczeniu, spełniających ten warunek.

Wskazał także Sąd na znaczenie pojęcia "usługi" odwołując się w tym zakresie do "słownikowego" rozumienia tego pojęcia ( Mały Słownik Języka Polskiego – PWN, Warszawa 1995, str. 989 ) i podkreślił, iż działalność usługową należy zwłaszcza odróżnić od przemysłowej, polegającej na wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych. Taka wykładnia pojęcia usługi nie pozwala na przyjęcie, że w zgodności z planem pozostaje lokalizacja zakładu produkcji makaronu.

Konsekwencją wyżej przywołanego wyroku NSA z dnia 25.10.2002 r. było uchylenie przez SKO decyzji Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...] i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] ponownie ustalił warunek zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na wytwórnie makaronu, przewidzianej do realizacji w K., na działce nr [...].

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. nr 15, poz. 139 z 1999 r. z zm. ) oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy R., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy R., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj., [...] nr 19, poz. 110 z 17.11.1993 r.

W uzasadnieniu organ podał, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem E 1 M 3 – "teren zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej z usługami". Dopuszczalna lokalizacja innych obiektów o uciążliwości nie przekraczającej granic działki (...).

Projektowana wytwórnia makaronu będzie miała – jak wynika to z oświadczenia inwestora – charakter firmy rodzinnej, z dzienną produkcją makaronu około 300 kg. Część makaronu będzie sprzedawana w sklepie inwestora, funkcjonującym na działce [...].

Wytwarzanie makaronu w budynku rozbudowanym o około 60 – 70 m2 nie spowoduje uciążliwości dla działek sąsiednich. Zdaniem organu inwestycja jest zgodna z planem bowiem – mimo wyroku NSA z dnia 25.10.2002 – stanowisko organu w sprawie interpretacji zapisu punktu 1.3. obowiązującego planu nie ulegało zmianie. Gmina nadal stoi na stanowisku, że oprócz zabudowy jednorodzinnej, zagrodowej i usług dopuszczalna jest lokalizacja innych obiektów o uciążliwości zamykającej się w granicach działki.

Przy takiej interpretacji planu zostało wydane w przeszłości wiele decyzji administracyjnych w oparciu o które funkcjonuje szereg zakładów na terenie gminy, a zmiana tej interpretacji doprowadziłaby do chaosu w sferze istniejącej działalności gospodarczej.

Powołano się także na dokumenty strategiczne, określające przyszłe zadania gminy, które zakładają dalszy rozwój zakładów produkcyjnych oraz rozbudowę już istniejących.

L. K.– właściciel sąsiedniej nieruchomości kwestionując decyzję organu I instancji odwołał się do wyroku NSA z 25.10.2002 r. sygn. akt II SA/Ka 2979/00, a także wyraził obawy, co do uciążliwości wywołanych działalnością projektowanej wytwórni makaronu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...]– na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania z [...], gdyż rozbudowa istniejącego budynku gospodarczego z przeznaczeniem na wytwórnie makaronu mieści się w funkcji jednostki planistycznej E 1 M 3, jaką jest lokalizacja innych obiektów o uciążliwości nie przekraczającej granic działki.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ zaakcentował, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta regulacja Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu.

W skardze do Sądu L. K. powtórzył zarzuty odwołania, akcentował uciążliwości przyszłej inwestycji i wnosił " o uniemożliwienie działalności wytwórni".

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę postulował jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga w niniejszej sprawie wpłynęła do Sądu przed dniem 1.01.2004 r. i dlatego w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 z zm.) podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), dalej ustawa p.p.s.a.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem doszedł do wniosku, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.

To rażące naruszenie prawa przez organy obu instancji polegało na odmowie zastosowania się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.10.2002 r. sygn. akt II SA/Ka 2972/00. Oceną tą organy orzekające w sprawie były związane zgodnie z obowiązującym w dacie podejmowania decyzji art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11.05.1995 r. ( Dz. U. nr 74, poz. 368 z zm.). Także obecnie orzekający skład jest tą oceną związany z mocy art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające (...).

W wyroku z dnia 25.10.2002 r. sygn. akt II SA/Ka 2972/00 Sąd dokonał wykładni zapisu planu dla jednostki oznaczonej symbolem E 1 – E 13 M 3. – "zabudowa jednorodzinna i zagrodowa z usługami" wskazując, że zapis ten potwierdza związek usług z wymienioną zabudową, co przemawia za rozumieniem pojęcia "usługi" jako zaspakajanie potrzeb lokalnej społeczności. Przede wszystkim jednak odnosząc się do treści punktu 1.3. planu stwierdził, iż w punkcie tym "wymienia się najpierw tylko zabudowę jednorodzinną i zagrodową, bez usług. Zapis o lokalizacji innych obiektów nieuciążliwych może w tej sytuacji odnosić się tylko do sfery usług – zgodnie z granicami funkcji terenu wyznaczonymi w zapisie symbolami E1 – E13 M3.

Powyższy pogląd Sądu oznaczał, iż w omawianej jednostce planu dopuszcza się zabudowę jednorodzinną i zagrodową oraz usługi o uciążliwości nie przekraczającej granic działki.

Z uzasadnienia organu I instancji jednoznacznie wynika odmowa zastosowania się do wykładni zapisu punktu 1.3. planu dokonanej przez Sąd i podtrzymanie zakwestionowanej wyrokiem z 25.10.2002 r. interpretacji punkt 1.3 planu, a sprowadzającej się do przyjęcia, iż w jednostce E1 – E13 M 3 oprócz zabudowy jednorodzinnej, zagrodowej i usług dopuszczalna jest lokalizacja innych obiektów o uciążliwości zamykającej się w granicach działki.

Okoliczność, iż stanowisko to organ I instancji uzasadnił swoim dotychczasowym orzecznictwem, które umożliwiło powstanie szeregu zakładów w tym produkcyjnych oraz strategią rozwoju gminy nie może zmienić faktu, że zarówno organ I, jak i II instancji naruszyły art. 30 ustawy o NSA.

Organy te bowiem przy nie zmienionym stanie faktycznym i prawnym, co w sprawie jest bezsporne, były zobowiązane do interpretacji – w niniejszej sprawie – zapisów planu w sposób wskazany przez Sąd.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 i 152 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

su.