Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 57/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 4 pkt 2 i 8, art. 54 pkt 1 - 3, art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 151, 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2008r. sprawy ze skargi I. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata K. K. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy B. ustalił na wniosek J. G. warunki zabudowy działki nr ewid. [...] położonej przy [...] w B. dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego, handel artykułami spożywczo – przemysłowymi o nieprzekraczalnej powierzchni sprzedaży do 50m2. W podstawie prawnej powołano art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 54 oraz art. 64 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniosła I. R., wskazując, że nie wyraża zgody na inwestycję sąsiada oraz na korzystanie z jej działki jako drogi koniecznej. Skarżąca zarzuciła naruszenie w toku postępowania art. 10 k.p.a. Ponadto, zdaniem I. R., mapa stanowiąca załącznik graficzny do decyzji nie jest właściwa.

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. powyższą decyzję utrzymało w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 cyt. ustawy oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Mając na uwadze zebrany w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy, jak również treść powołanych przepisów wskazano, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki, przewidziane w cyt. przepisach, konieczne do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Wynika to w szczególności z dokonanej przez organ I instancji analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz określenia warunków oraz szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Z kolei istniejące na działce uzbrojenie jest wystarczające dla przedmiotowej inwestycji. Projekt decyzji sporządziła osoba uprawniona – wpisana na listę samorządu zawodowego.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że warunki zabudowy zostały ustalone jedynie w granicach terenu inwestycji uwidocznionych na mapie. Natomiast mapa obrazująca te granice jest dokumentem przyjętym do zasobu geodezyjno-kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. Wskazano także, iż decyzję o warunkach zabudowy można wydać wnioskodawcom nie będącym właścicielami terenu inwestycji. Z tego też względu na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie są badane kwestie dotyczące własności terenu inwestycji. Natomiast prawo własności inwestorów badane będzie dopiero na etapie ewentualnego ubiegania się przez nich o pozwolenie na budowę. Ponadto teren inwestycji nie obejmuje działki nr ewid. [...], stanowiącej własność I. R., gdyż inwestor nie włączył tej działki w obszar realizacji inwestycji. Organ podniósł, iż strony były informowane zarówno o wszczęciu postępowania, jak i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Brały również udział w postępowaniach uzgodnieniowych, stąd też zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest – w ocenie organu – niezasadny.

Postanowieniem z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprostowało z urzędu błąd pisarski w uzasadnieniu powyższej decyzji w ten sposób, iż na stronie trzeciej zdanie w wierszu 1,2,3 uzasadnienia winno brzmieć: "Mapa obrazująca granice inwestycji, jest dokumentem przyjętym do zasobu geodezyjno-kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w B."

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] wniosła I. R., zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa oraz wydanie w oparciu o fałszywe dokumenty. Skarżąca wskazała, iż mapa obrazująca granice terenu inwestycji została przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co jest "celowym wprowadzeniem jej w błąd i lekceważeniem prawa polskiego".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega, po pierwsze – prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie – trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanej sprawie spełnione bowiem zostały wszystkie niezbędne przesłanki konieczne do wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy określone w ustawie z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Na wstępie godzi się podnieść, iż zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z kolei stosownie do przepisów art. 54 pkt 1 – 3 w związku z art. 64 ust. 1 niezbędnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie:

1) rodzaju inwestycji;

2) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Kierując się dyspozycją przytoczonych powyżej przepisów, nie budzi wątpliwości Sądu, iż decyzja organu I instancji odpowiada sformułowanym w nich wymogom. Rozstrzygnięcie to wymienia bowiem w pkt 1 rodzaj inwestycji, a mianowicie budowę budynku handlowo – usługowego, (usługi w zakresie handlu artykułami spożywczo – przemysłowymi o nieprzekraczalnej powierzchni sprzedaży do 50 m2) oraz zawiera w pkt 2 warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W szczególności wskazać należy, iż w pkt 2 lit. a prawidłowo określono dla projektowanego do realizacji zamierzenia inwestycyjnego wymagania w zakresie obowiązującej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy oraz biologicznie czynnej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Z kolei w pkt 2 lit. b decyzji zawarto wymagania dotyczące ochrony środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków, w pkt 2 lit. c określono warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w pkt 2 lit. d ustalono wymogi dotyczące ochrony interesów osób trzecich, zaś w pkt 3 rozstrzygnięto w zakresie linii rozgraniczających teren inwestycji, poprzez stwierdzenie, iż wyznaczono je kolorem czarnym oraz literami ABCDEG-A na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Załącznik ten stanowi integralną część decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Należy zgodzić się z dokonaną przez organ I instancji oceną, iż warunki konieczne do wydania decyzji zostały spełnione. Znajdująca się w granicach obszaru analizowanego zabudowa w postaci budynków mieszkalnych, gospodarczych i mieszkalno – usługowych, usytuowanych z dwóch stron przedmiotowej działki, jak również po przeciwnej stronie drogi, pozwala bowiem na określenie dla projektowanego do realizacji budynku wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, gabarytu, formy architektonicznej, wskaźników zabudowy oraz linii zabudowy. Ponadto, przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej, a istniejące uzbrojenie terenu gwarantuje prawidłowe funkcjonowanie planowanego obiektu.

Odnosząc się do wyników przeprowadzonej analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji (k. 106 – 107) wskazać należy na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), które znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (lub też zmiany sposobu użytkowania obiektu) właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunki zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 cyt. cyt. ustawy. Z kolei przepis § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy (przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż organ I instancji dokonał właściwej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przedmiotowego terenu, ustalając stosowne wymagania w wynikach analizy (załącznik nr 2) oraz orzekając na jej podstawie o zgodności wnioskowanej inwestycji z wymaganiami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 cyt. ustawy.

Wskazania także wymaga, iż organ I instancji uzyskał wymagane przepisami art. 53 ust. 4 pkt 2 i 8 cyt. ustawy w związku z art. 64 ust. 1 uzgodnienia. Zgodnie z cyt. przepisami decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu m. in. z:

- wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską,

- wojewodą - w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, niepołożonych w granicach parku narodowego i jego otuliny.

Jak wynika z akt administracyjnych postanowieniem z dnia [...] (k. 61) Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił projekt przedmiotowej decyzji ze względu na lokalizację planowanej inwestycji na granicy strefy konserwatorskiej "A" - miasto lokacyjne - zabytkowy układ urbanistyczny, wpisany do rejestru zabytków – jako nie wpływającej na obiekty zabytkowe. Z kolei ostatecznym postanowieniem z dnia [...] (k. 89) Minister Środowiska, po rozpoznaniu zażalenia I. R., uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia [...] w całości i uzgodnił planowaną inwestycję w zakresie ochrony przyrody, uwzględniając przy tym wymogi ustawy z dnia 16.04.2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880 ze zm.) oraz zapisy rozporządzenia Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 14.07.2005r. w sprawie S. Obszaru Chronionego Krajobrazu, na obszarze którego położona jest planowana inwestycja. Uzgodniono ją także w zakresie zgodności z przepisami dotyczącymi otuliny S. Parku Krajobrazowego, czego nie uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu orzekający uprzednio organ.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że planowana inwestycja spełnia przewidziane w ustawie wymagania, a w konsekwencji wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, kwestionującej wiarygodność mapy, na której zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, wskazać należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie bowiem do art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy – wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Zgodnie natomiast z art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że mapa stanowiąca część graficzną wniosku odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy. Opatrzona jest bowiem stemplem Starosty potwierdzającym zgodność z oryginałem mapy przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i została sporządzona w skali 1:500.

Z kolei część graficzna decyzji jest również w skali 1:500, tym samym odpowiada wymogom określonym w art. 54 pkt 3 w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

O kosztach udzielonej pomocy prawnej Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku na podstawie § 2 ust. 3, § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) w związku z art. 250 ustawy p.p.s.a.