Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 280/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 2, art. 130
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi "T." Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz "T." Sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 1 617 zł (słownie: jeden tysiąc sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/WA 280/16

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r., Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "200" o numerze [...] udzielonego na rzecz T. Spółka z o.o. z siedzibą w [...], wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez B. O. prowadzącą A. w [...], na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.), a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., orzekł o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "200" o numerze [...] w zakresie następujących towarów: czasopism zawierających szarady i czasopism szaradziarskich oraz o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Urząd Patentowy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] marca 2006 r. udzielił prawa ochronnego na znak towarowy słowno - graficzny "200" o numerze [...] z pierwszeństwem od dnia 5 marca 2003 r., przeznaczony do oznaczania towarów z klasy 16, tj. czasopism, czasopism szaradziarskich, książeczek, broszur, ulotek, kalendarzy, plakatów i zeszytów.

Pismem z dnia 8 grudnia 2006 r. B. O., prowadząca A. w [...], wniosła od powyższej decyzji sprzeciw, wskazując jako podstawę prawną art. 129 ust. 2 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] września 2010 r., działając w oparciu o art. 246 i art. 247 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "200" o numerze [...] w części dotyczącej towarów tj. czasopism zawierających szarady i czasopism szaradziarskich, a w pozostałej części sprzeciw oddalił.

Po rozpoznaniu skargi wniesionej przez B. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1296/11, uchylił w/w decyzję uznając, że organ naruszył przepisy prawa proceduralnego i prawa materialnego.

Urząd Patentowy RP, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wstępie przytoczył i omówił treść art. 246 ust. 1, art. 247 ust. 2, art. 255 ust. 1 pkt 9, art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Stwierdził także, że analogiczne przepisy występują w prawie unijnym, w tym art. 3 ust. 1 lit. c dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych oraz art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Wyjaśnił, że sporne oznaczenie jest przeznaczone do oznaczania towarów z klasy 16, tj. czasopism, czasopism szaradziarskich, książeczek, broszur, ulotek, kalendarzy, plakatów i zeszytów, przy czym sprzeciw dotyczył czasopism zawierających szarady i czasopism szaradziarskich.

W ocenie Kolegium Orzekającego znak towarowy "200" pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do w/w towarów. Jedynym elementem słownym przedmiotowego znaku jest liczba "200" składająca się z trzech cyfr arabskich. Kolegium podzieliło stanowisko uprawnionego, że cyfry mogą być znakami towarowymi i podniosło, że jest to możliwe jedynie pod warunkiem, że pozwalają one odbiorcom odróżniać towary pochodzące z różnych źródeł. Zdolność odróżniającą oznaczenia składającego się z samych cyfr należy oceniać w odniesieniu do towarów, które mają być nim oznaczane oraz właściwego kręgu odbiorców. Zatem dystynktywność znaku towarowego zależy od konkretnego przypadku i całokształtu związanych z nim okoliczności.

Zdaniem Kolegium w niniejszym przypadku osoba kupująca czasopismo oznaczone znakiem "200" potraktuje tą liczbę jako informację o ilości zawartych w danym wydawnictwie szarad. Ilość zadań logicznych w danym wydawnictwie może zaś decydować o jego zakupie. Cyfry znajdujące się na okładce towaru stanowią zatem jedno z kryteriów jego wyboru. Brak innych opisowych elementów słownych obok liczby "200" nie oznacza, że odbiorcy będą odbierać ją jako oznaczenie o abstrakcyjnym charakterze fantazyjnym, a nie informację o zawartości danego wydawnictwa. Nabywcy będą bowiem interpretować znaczenie tej liczby w powiązaniu z danym czasopismem. Znamion odróżniających nie można przypisać również formie graficznej, która sprowadza się jedynie do zapisu liczby "200" umieszczonej wewnątrz prostokątnej ramki o czarnych konturach. Powyższa liczba składa się z trzech cyfr zapisanych identyczną czcionką o konturach w kolorze czerwonym, wewnętrznej powierzchni w kolorze białym oraz szarego cienia padającego w tle cyfr. Do zapisu tych cyfr użyto standardowej czcionki, która nie wyróżnia się żadną szczególną cechą w stosunku do innych oznaczeń. Powyższa czcionka nie jest zatem w stanie utrwalić się w pamięci odbiorców jako charakterystyczny element znaku pozwalający identyfikować sygnowane nim towary jako pochodzące z konkretnego źródła.

Żadnych charakterystycznych cech nie posiada również prostokątna ramka o czarnych konturach, w której górnej części umieszczona została liczba "200". Powyższa ramka wskazuje jedynie miejsce usytuowania tej liczby na okładce czasopisma. Liczba "200" została bowiem umieszczona w miejscu, w którym zazwyczaj znajdują się tytuły periodyków. Podobny sposób umiejscowienia cyfrowych tytułów czasopism potwierdzają przedłożone przez strony postępowania materiały w postaci okładek wydawnictw szaradziarskich. Organ podkreślił, że czarne kontury przedmiotowej ramki są bardzo cienkie, wobec czego jest ona słabo dostrzegalna, szczególnie w porównaniu z liczbą "200".

Kolegium uznało, że również kolorystyka spornego znaku pozbawiona jest charakteru odróżniającego. Przedmiotowy znak składa się bowiem jedynie z liczby "200" umieszczonej w górnej części prostokątnej ramki o cienkich konturach w kolorze czarnym oraz białym wnętrzem, które to ramki są ledwie dostrzegalne wizualnie. Natomiast kolorystyka liczby "200" wyrażająca się w czerwonych konturach trzech cyfr, których część wewnętrzna jest koloru białego oraz delikatnym, szarym cieniem padającym pod cyframi, ma charakter podrzędny. Kolorystyka ta podkreśla jedynie czytelność liczby, która niesie jednoznaczny i wyraźny przekaz dotyczący ilości szarad w danym egzemplarzu czasopisma. Powyższa kolorystyka nie jest w stanie sprawić, że znak będzie postrzegany jako oznaczenie komercyjnego pochodzenia towarów nim oznaczanych. Kolorystyka spornego znaku nie wyróżnia się żadnymi charakterystycznymi cechami, które nadawałyby temu znakowi charakter odróżniający.

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że poszczególne elementy szaty graficznej spornego znaku nie wykazują żadnych cech, w szczególności w zakresie kolorystyki, fantazyjności lub sposobu, w jaki zostały połączone cyfry tworzące liczbę "200", które przyciągałyby uwagę właściwego kręgu odbiorców i mogłyby zatrzeć informacyjne znaczenie elementu słownego "200" oraz nadać spornemu znakowi charakter odróżniający. W znaku tym dominuje liczba "200", zaś jego poszczególne elementy graficzne nie nadają fantazyjnego charakteru temu oznaczeniu, lecz jedynie podkreślają przedmiotową liczbę i powodują łatwiejszą jej czytelność. W spornym znaku nie istnieje także żadne wzajemne oddziaływanie pomiędzy jego poszczególnymi elementami, które mogłoby nadać całości zdolność odróżniającą.

Na poparcie swojej argumentacji organ powołał się na konkretnie wskazane orzeczenia Naczelnego jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a także ETS-u.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że sporny znak towarowy "200" nie posiada elementów, które umożliwiłyby jego łatwe i natychmiastowe zapamiętanie przez odbiorców jako odróżniającego znaku towarowego dla takich towarów jak czasopisma szaradziarskie i czasopisma zawierające szarady.

Odnosząc się do kwestii nabycia przez sporne oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej organ Urząd Patentowy wskazał, że strona przedłożyła jedynie materiały dotyczące innych znaków, a mianowicie słowno-graficznych znaków towarowych "200 PANORAMICZNYCH" i uznał, że używanie przez uprawnionego w obrocie gospodarczym innego zarejestrowanego znaku towarowego nie dowodzi nabycia wtórnej zdolności odróżniającej znaku spornego.

Kolegium Orzekające uznało również, że sporny znak "200" nie mógł nabyć wtórnej zdolności odróżniającej na skutek przynależności do serii znaków towarowych z wyróżniającym elementem w postaci liczby. O serii znaków towarowych można bowiem mówić w przypadku znaków zawierających ten sam charakterystyczny element odróżniający, zaś tego kryterium nie spełnia sporny znak towarowy "200".

W kwestii nabycia wtórnej zdolności odróżniającej w trybie art. 130 p.w.p. Kolegium, obszernie cytując, przeanalizowało poglądy występujące w orzecznictwie i doktrynie i stwierdziło, że oznaczenie "200" należy do tej kategorii znaków opisowych, które nie mogą nabyć zdolności odróżniającej w rozumieniu art 130 p.w.p.

W ocenie organu, udzielenie prawa na znak o charakterze informacyjnym spowodowałby, że inni producenci pozbawieni zostaliby możliwości rzetelnego i zgodnego z prawdą informowania o swoim towarze. Uzyskanie prawa ochronnego na takie oznaczenie uniemożliwiłoby stosowanie tego typu określeń przez innych uczestników obrotu gospodarczego prowadzących podobną działalność gospodarczą.

W konsekwencji organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie czasopism zawierających szarady i czasopism szaradziarskich na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. sp. z o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 kpa poprzez:

-brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że znak towarowy słowno-graficzny "200" nie posiada pierwotnej zdolności odróżniającej;

-niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowej i pełnej oceny przesłanek koniecznych przy ustaleniu podstaw do stwierdzenia nabycia przez znak towarowy słowno-graficzny "200" wtórnej zdolności odróżniającej;

2. art. 80 kpa w zw. z art. 77 § 4 kpa poprzez:

-dowolną ocenę dowodów i w konsekwencji uznanie, że znak towarowy słowno-graficzny "200" służy w obrocie do wskazania określonej cechy (ilości) w odniesieniu do takich towarów jak: czasopisma zawierające szarady i czasopisma szaradziarskie;

-brak wyjaśnienia powodów uznania, że odbiorcy postrzegają znak towarowy słowno-graficzny "200" jako wskazanie określonej cechy (ilości) towarów;

3. art. 8,11 oraz 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe uzasadnienie wydanej decyzji i w konsekwencji brak przekonywującego wyjaśnienia powodów odmowy wiarygodności i mocy dowodowej przedłożonym w niniejszej sprawie dowodom, w sytuacji gdy treść tych dowodów przeczy dokonanym przez UP RP ustaleniom o braku nabycia przez znak towarowy słowno-graficzny "200" wtórnej zdolności odróżniającej;

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

-art. 129 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust.2 pkt 2 pwp poprzez:

-błędne zastosowanie, i w konsekwencji uznanie, że znak towarowy słowno- graficzny "200" stanowi opis cech odnoszących się do takich towarów jak: czasopisma zawierające szarady i czasopisma szaradziarskie;

-błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten obejmuje okoliczności wskazane w art. 129 ust. 2 pkt 3 pwp, a w konsekwencji uznanie, że na rynku prasowym istnieje praktyka wydawania publikacji takich jak krzyżówki czy szarady w formie zbiorowej;

2. art. 130 pwp poprzez:

-błędną wykładnię pojęcia używania znaku towarowego, a to poprzez przyjęcie błędnej metodyki oceny wtórnej zdolności odróżniającej znaku towarowego, a w konsekwencji uznanie, że znak towarowy słowno-graficzny "200" nie nabył wtórnej zdolności odróżniającej wskutek używania go jako części znaku towarowego "200 Panoramicznych";

-błędną wykładnię i przyjęcie że oznaczenie "200" należy do kategorii znaków opisowych, które nie mogą nabyć wtórnej zdolności odróżniającej, podczas gdy literalne brzmienie przepisu art. 130 pwp wskazuje na możliwość nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez znak towarowy o charakterze opisowym.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi i podniósł argumenty zbieżne z ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się bowiem do zarzutów dotyczących naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisów art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz przepisów postępowania w zakresie ustalenia braku pierwotnej zdolności odróżniającej słownego znaku towarowego "200", Sąd nie podzielił słuszności wykazywanych przez stronę uchybień.

W ocenie Sądu Urząd Patentowy RP przeprowadził w tym zakresie pełną analizę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i na podstawie całokształtu okoliczności prawidłowo uznał, że sporny znak słowny "200" nie ma dostatecznych znamion odróżniających, albowiem składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności.

Swoje stanowisko Urząd Patentowy RP oparł na samodzielnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zaś przytoczone orzeczenia sądów administracyjnych oraz odwołanie się do wyników innych postępowań z udziałem skarżącej, w ocenie Sądu miały na celu uwiarygodnienie wydanego rozstrzygnięcia.

Zajęte stanowisko organ uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Skład Sądu orzekający w rozpatrywanej sprawie w całości zgadza się ze stanowiskiem organu w powyższym względzie i aprobuje jego argumentację, podaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Urząd Patentowy RP dokonał oceny zdolności odróżniającej znaku towarowego z punktu widzenia uczestników obrotu gospodarczego przy uwzględnieniu towarów, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy. W wyniku przeprowadzonego badania organ doszedł do słusznego wniosku, że słowny znak towarowy "200" pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do towarów w klasie 16 jak: czasopism zawierających szarady i czasopism szaradziarskich albowiem wskazuje na liczbę szarad zawartych w czasopismach skarżącej.

Należy zgodzić się również z organem, który dokładnie przeanalizował szatę graficzną znaku, iż nie jest ona tego rodzaju, która przyciągnęłaby uwagę właściwego kręgu odbiorców i mogłaby zatrzeć informacyjne znaczenie elementu słownego "200" oraz nadać spornemu znakowi charakter odróżniający. Zajęte stanowisko przez Urząd Patentowy RP znajduje potwierdzenie w obszernym orzecznictwie sądów administracyjnych, na które powołał się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Należy natomiast uznać, że organ orzekając w niniejszej sprawie dokonał wadliwej wykładni pojęcia używania znaku towarowego, która sprzeczna jest z aktualną wykładnią prawa wspólnotowego a przede wszystkim z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości. Od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. nr 2004, nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej, w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej), interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności spornej decyzji Urzędu Patentowego RP pod kątem zgodności z przepisami europejskimi, w tym przede wszystkim z regulacjami zawartymi w Pierwszej Dyrektywie Rady nr 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz. Urz. UEL z dnia 11 lutego 1989 r., 40.1 – Dz. Urz. UE. Sp. 17-1-92 ze zm.) oraz regulacjami obecnie obowiązującej Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz. Urz. UEL z dnia 8 listopada 2008 r. 299.25) miał na względzie to, że podstawową zasadą Unii Europejskiej, ustaloną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym.

Sąd zobowiązany był więc uwzględnić fakt, że z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej system prawny Unii stał się naszym własnym systemem, czyli porządek prawny Polski obejmuje nie tylko system prawa narodowego – krajowego, ale i cały dorobek wspólnotowy i w tym systemie musi poruszać się polski sędzia (jak również organy administracji publicznej), dokonując wykładni prawa zgodnie z jedną z podstawowych zasad prawa wspólnotowych – zasadą prowspólnotowej wykładni prawa krajowego. Nie ulega wątpliwości, że wykładnia prawa krajowego musi być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności wspólnotowych, te zaś zgodnie z doktryną effet utile (zasadą efektywności prawa wspólnotowego) wymagają skoncentrowania się na funkcji (celu) unormowania i rozważenia jej zgodności z funkcją (celem) założoną przez normodawcę unijnego. Należy przy tym pamiętać, że pojęcia występujące w prawie krajowym, które mają swoje odpowiedniki w prawie europejskim, muszą być używane w takim znaczeniu, jakie nadają im dyrektywy czy rozporządzenia. Dotyczy to zwłaszcza pojęć określonych w definicjach legalnych, zawartych w niektórych rozporządzeniach, czy też dyrektywach wspólnotowych. Dotyczy to również wykładni niektórych pojęć ogólnych, którym wiele poświęcono uwagi w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (vide: m.in. L. Florek Wykładnia prawa pracy zgodna z prawem wspólnotowym /w:/ Teoria i praktyka wykładni prawa, pod red. P. Winczorka Liber 2005, s. 345-353 i powołane tam orzecznictwo ETS).

Ponadto, należy uznać, że bezpośrednią konsekwencją (następstwem) wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego było niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz brak dokonania pełnej oceny przesłanek koniecznych przy ustaleniu podstaw do stwierdzenia nabycia przez sporny znak wtórnej zdolności odróżniającej, co stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a.

W skarżonej decyzji Urząd Patentowy RP stwierdził, iż nabycie wtórej zdolności odróżniającej znaku towarowego stosownie do dyspozycji art. 130 p.w.p. jest możliwe poprzez wykazanie używania danego znaku (konkretnego oznaczenia), nie zaś jako elementu innego znaku towarowego. Nie dotyczy więc sytuacji, gdy zmieniona forma znaku jest chroniona jako inny odrębny znak towarowy. Mając powyższe na uwadze, Urząd Patentowy RP uznał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na obecność spornego znaku "200" na rynku, gdyż przedłożone materiały dotyczyły innego znaku, a mianowicie słowno-graficznego znaku towarowego "200 Panoramicznych", którego używanie przez skarżącą w obrocie nie dowodzi nabycia wtórnej zdolności odróżniającej spornego znaku towarowego.

Zdaniem Sądu, powyżej przedstawiona analiza pojęcia używania znaku towarowego w rozumieniu przepisu art. 130 w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2 jest sprzeczna z wykładnią pojęcia rzeczywistego używania znaku, dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości UE w wyrokach wydanych w sprawie HaVE A BREaK (wyrok z 7 lipca 2005 r. C – 353/03) oraz w sprawie Cristal (wyrok z dnia 8 grudnia 2005, T – 29/04). Aktualnie w orzecznictwie europejskim powszechnie przyjęto stanowisko, że dodawanie do znaku dodatkowych elementów lub też używanie znaku w połączeniu z innym zarejestrowanym znakiem towarowym lub jako część złożonego znaku towarowego, także zarejestrowanego nie stanowią same z siebie przeszkody do stwierdzenia jego rzeczywistego używania. Należy w tym miejscu powołać się przede wszystkim na wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE wydane w sprawach PROTI (wyrok z dnia 25 października 2012, C-533/11), LEVI’S (wyrok z dnia 18 kwietnia 2013 r. C – 12/12, a także Specsavers (wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., C-252/12) oraz w wyroku z dnia 19 czerwca 2014 r. C-217/13 (pkt 74 w zw. z pkt 3 sentencji wyroku).

Należy w tym miejscu podkreślić, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1296/11 został wydany wcześniej niż wskazane wyżej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej a więc siłą rzeczy nie obejmował nowej linii w orzecznictwie europejskim.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, w świetle wyżej wymienionych orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE, Urząd Patentowy RP dokonał wadliwej wykładni art. 130 p.w.p. przez brak zbadania możliwości nabycia wtórnej zdolności odróżniającej spornego znaku słownego "200", w wyniku jego używania jako elementu innego znaku towarowego należącego do skarżącej. Podobny pogląd tut. Sąd wyraził w wyrokach z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt: VI SA/Wa 3386/13, 9 lutego 2015 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1509/14 oraz 30 lipca 2015 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1219/15.

Ponownie rozpoznając sprawę Urząd Patentowy RP zobowiązany będzie dokonać jeszcze raz pogłębionej analizy całego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim szczegółowo odnieść się do przedłożonych przez skarżącą argumentów i przedstawionych dowodów na okoliczność wykazania używania znaku towarowego "200" w kontekście ewentualnego nabycia przez ten znak tzw. wtórnej zdolności odróżniającej.

Z powyższych względów Sąd uznał, że z uwagi na naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.

-----------------------

1