Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 743/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1 pkt 22 i pkt 23
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Krzysztof Wujek, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej [...] s.c. PPHU "R."w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 498/16 w sprawie ze skargi [...] s.c. PPHU "R." w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2011 r. do maja 2013 r. oraz ustaleń dodatkowych zobowiązań podatkowych za miesiące od maja 2011 r. do maja 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od [...] s.c. PPHU "R." w M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 498/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G.R. i M.R. s.c. [...] w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 30 kwietnia 2015 r. w przedmiocie w podatku od towarów i usług

Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. decyzją z 31 lipca 2014r. określił spółce cywilnej PPHU R. [...] (dalej: "spółka"), w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za styczeń 2011 r., zobowiązania podatkowe za miesiące od lutego 2011 r. do maja 2013 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące od maja 2011 r. do maja 2013 r.

Organ podatkowy ustalił, że przedmiotem działalności gospodarczej spółki, w okresie objętym kontrolą, było świadczenie usług związanych z zakwaterowaniem, symbol PKWiU ex 55.2 "Usługi świadczone przez obiekty noclegowe turystyki oraz inne miejsca krótkotrwałego zamieszkania, z wyłączeniem usług zakwaterowania w bursach, internatach i domach studenckich PKWiU (ex 55.23.15)", które spółka deklarowała w 2009 r. i 2010 r. jako opodatkowane według stawki 7%, a od 1 stycznia 2011 r. według stawki 8% (PKWiU 55 "Usługi związane z zakwaterowaniem").

Z ustaleń poczynionych podczas kontroli doraźnej wynikało, że w budynku mieszczącym się w M., do 31 grudnia 2006 r. działał [...] Dom Opieki [...] (dalej: "dom opieki") , który funkcjonował na podstawie warunkowego zezwolenia z 16 grudnia 2005 r. wydanego przez Wojewodę W. na prowadzenie działalności gospodarczej w formie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Natomiast z protokołu z 2 marca 2011 r. wynika, że pomimo braku zezwolenia, G.R. nadal prowadziła wskazaną wyżej działalność, za co w 2007 r. zostały wymierzone jej kary pieniężne, a w 2009 r. została pisemnie wezwana do niezwłocznego zarejestrowania działalności gospodarczej, mającej charakter placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, albo do niezwłocznego zaprzestania oferowania wyżej wymienionych usług w środkach masowego przekazu do momentu uzyskania wymaganego zezwolenia wojewody.

Naczelnik przeprowadził dowód z zeznań świadków - krewnych niektórych z osób przebywających w domu opieki w celu ustalenia faktycznego przedmiotu działalności gospodarczej spółki. Zeznania świadków potwierdziły, że kontrolowana jednostka zapewniała w obiekcie oprócz warunków bytowych, także zakup leków, podawanie leków, stały nadzór przez personel, opiekę pielęgniarską i lekarską.

Organ podatkowy wyjaśnił, że świadczone przez spółkę usługi jedynie w latach 2008-2010 miały prawo do zwolnienia podatkowego na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT, w związku z poz. 9 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). Od dnia 1 stycznia 2011 r. uległy zmianie przepisy dotyczące podatku VAT w zakresie opieki społecznej, wprowadzone ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2010, nr 226, poz. 1476). W zakresie zwolnienia, powołana ustawa nie posługuje się PKWiU, dlatego przy ustalaniu zakresu zwolnienia, niewystarczający jest symbol PKWiU, pod jakim jest sklasyfikowana usługa i koniecznym jest również ustalenie, czy podatnik spełnia warunki, aby ze zwolnienia podatkowego skorzystać. Niespełnienie chociażby jednej z przesłanek (dotyczącej rodzaju świadczonych usług; usługodawca, jako ściśle określony podmiot) powoduje, że zwolnienie podatkowe nie ma zastosowania. Naczelnik stwierdził, że skoro spółka prowadziła dom opieki bez zezwolenia wojewody i wpisu do rejestru prowadzonego przez wojewodę, to nie mogła korzystać ze zwolnienia podatkowego.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z 30 kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Nie podzielił stanowiska spółki wyrażonego w odwołaniu, zgodnie z którym skoro nie można zaliczyć spółki do podmiotów wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT, to świadczone usługi są zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT - z uwagi na fakt, że dom opieki stanowił miejsce zamieszkania przebywających tam pensjonariuszy. Nie zgodził się ze stwierdzeniem spółki, że dom opieki dla osób w nim przebywających stanowi miejsce zamieszkania. Z umów zawieranych przez spółkę z pensjonariuszami wynika, że osoby ubiegające się o przyjęcie wskazywały miejsce zamieszkania inne, niż adres placówki. W kontekście powyższego stwierdził, że usługi opieki świadczone przez spółkę na rzecz osób niepełnosprawnych, przewlekle chorych lub osób w podeszłym wieku, w domu opieki (a więc z zakwaterowaniem), podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych według stawki podatku w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w sprawie zastosowanie ma art. 111 ust. 2 ustawy o VAT. Jako niezrozumiałe ocenił stwierdzenie spółki, że w związku z tym, że obrót spółki za cały kontrolowany okres podlega zwolnieniu, nie jest możliwe w tym przypadku zastosowanie art. 111 ust. 2 ustawy o VAT, ponieważ nie występuje podatek do odliczenia, a co za tym idzie możliwość naliczenia 30% sankcji. W deklaracjach VAT-7 za okres objęty postępowaniem, spółka wykazała podatek należny i podatek naliczony i dokonała odpowiednich rozliczeń. Co istotne, twierdząc już w zastrzeżeniach do protokołu kontroli z 11 października 2013r., że obrót podlega zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT, nie skorzystała z prawa do skorygowania deklaracji podatkowych.

W skardze skierowanej do WSA spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie:

- art. 43 ust. 1 pkt 22 i pkt 23 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię,

- art. 111 ust. 2 ustawy o VAT poprzez błędne zastosowanie i w rezultacie bezzasadne ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług,

- błędną interpretację pojęcia "miejsca zamieszkania" i w rezultacie przyjęcie, iż w przypadku skarżącej nie obowiązuje zwolnienie od VAT,

- art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji RP poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy usługi opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku, świadczone przez R. s.c., są zwolnione od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT.

Sąd podkreślił, że bezspornym jest, że w okresie objętym kwestionowaną decyzją spółka prowadziła obiekt, w którym świadczyła usługi całodobowej opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku, nie posiadając stosownego zezwolenia wojewody, i w efekcie nie będąc wpisaną do rejestru prowadzonego przez wojewodę. W związku z powyższym już chociażby z tego powodu spółka nie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił również stanowiska skarżącej zgodnie z którym, skoro spółka prowadziła dom opieki bez zezwolenia wojewody i wpisu do stosownego rejestru i nie można zaliczyć jej do podmiotów wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT to usługi świadczone przez skarżącą w są zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT z uwagi fakt, że dom opieki stanowił miejsce zamieszkania przebywających w nim pensjonariuszy. Sąd uznał, że pobytu osób w obiekcie w M. nie można utożsamiać z miejscem ich zamieszkania w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Z dowodów – dokumentów w postaci umów wynika, że pensjonariusze ubiegający się o przyjęcie do obiektu wykazywali inne miejsce zamieszkania niż adres tego obiektu.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zasadnie organy podatkowe uznały, że świadczone przez spółkę usługi opodatkowane są 23% stawką na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

Za chybiony Sąd uznał zarzut błędnego zastosowania art. 111 ust. 2 ustawy o VAT, bowiem nie został spełniony warunek uprawniający do zwolnienia świadczonych usług z obowiązku ewidencjonowania. Świadczone przez spółkę usługi w zakresie opieki społecznej od 1 stycznia 2011 r. nie mogą korzystać ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji za pomocą kasy rejestrującej. Obrót z tytułu świadczenia usług na rzecz osób, o których mowa w art. 111 ust. 1 ustawy o VAT przekroczył w 2010 r. kwotę 40.000 zł, co wynikało z materiału zebranego w trakcie kontroli podatkowej, obejmującej również okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. (kasa rejestrująca została zainstalowana przez spółkę 26 czerwca 2013r.). Wobec tego organ prawidłowo ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 22 i pkt 23 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię, w efekcie czego Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że świadczone przez skarżącą usługi opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi oraz osobami w podeszłym wieku, nie są zwolnione z podatku VAT;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 111 ust. 2 ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w efekcie czego Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż zasadne było ustalenie wobec skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług,

2. prawa materialnego, tj.: art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie w związku z nie rozstrzygnięciem na korzyść strony skarżącej wątpliwości interpretacyjnych.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z tego względu podlega oddaleniu.

Zarysowany między stronami spór dotyczy możliwości zastosowania przez skarżącą spółkę zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT lub art. 43 ust. 1 pkt 23 tej ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaistniałym sporze Sąd pierwszej instancji zasadnie przyznał rację organom podatkowym, czego dał wyraz oddalając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 30 kwietnia 2015 r.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że spółka w należącym do niej budynku zapewniała całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Jednak ponieważ usługi wykonywane na rzecz wskazanych osób świadczone były bez zezwolenia wojewody lub stosownego wpisu do rejestru prowadzonego przez wojewodę, to zdaniem organów podatkowych brak było podstaw do zastosowania do obrotu z tego tytułu osiągniętego zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT. Organ podatkowy nie znalazł też podstaw do zwolnienia obrotu z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT zwalnia się od podatku: usługi pomocy społecznej w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej oraz usługi określone w przepisach o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, a także dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, na rzecz beneficjenta tej pomocy, wykonywane przez: a) regionalne ośrodki polityki społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie, ośrodki pomocy społecznej, rodzinne domy pomocy, ośrodki wsparcia i ośrodki interwencji kryzysowej; b) wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę: domy pomocy społecznej prowadzone przez podmioty posiadające zezwolenie wojewody, placówki opiekuńczo-wychowawcze i ośrodki adopcyjno-opiekuńcze, c) placówki specjalistycznego poradnictwa, d) inne niż wymienione w lit. a-c placówki zapewniające całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku na podstawie zezwolenia wojewody, wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę, e) specjalistyczne ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie. Natomiast stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku, świadczone w miejscu ich zamieszkania przez podmioty inne niż wymienione w pkt 22, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną.

W sytuacji, gdy skarżąca spółka nie kwestionuje, iż nie posiadała wymienionego w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT zezwolenia wojewody na prowadzenie domu pomocy społecznej i nie została wpisana do prowadzonego przez wojewodę rejestru domów pomocy społecznej, czy też rejestru placówek całodobowej opieki dla osób niepełnosprawnych, przewlekle chorych lub osób w podeszłym wieku to nie można zastosować zwolnienia z tego przepisu wynikającego.

Zaakceptować należy także ocenę Sądu pierwszej instancji, co do niemożności zastosowania w niniejszej sprawie zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT. Sąd ten biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy prawidłowo uznał, że pobytu osób w należącym do spółki obiekcie w M. nie można utożsamiać z miejscem ich zamieszkania w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Ze zgromadzonych w prawie dowodów, w tym dokumentów w postaci umów wynika, że pensjonariusze ubiegający się o przyjęcie do obiektu - domu opieki wykazywali inne miejsce zamieszkania niż adres tego obiektu. Ponadto w dokumentach wydanych przez Urząd Miejski w D. dla poszczególnych osób przebywających w obiekcie wskazany jest przewidywany czas pobytu danej osoby (czasowy), jak również, adres miejsca pobytu stałego - inny, niż M.

Zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, iż z analizy przepisów art. 43 ust. 1 pkt 22 i 23 ustawy o VAT wynika odmienny ich zakres przedmiotowy, a w związku z czym różny zakres stosowania. Wskazanie przez ustawodawcę w art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT, że miejscem świadczenia usług opiekuńczych jest mieszkanie lub dom, w którym zamieszkuje beneficjent tych usług, oznacza podkreślenie faktu, że usługi te nie są wykonywane w miejscu zamieszkania usługodawcy.

Przyjęcie punku widzenia strony skarżącej, zgodnie z którym świadczone przez nią usługi opieki nad osobami chorymi, starszymi lub niepełnosprawnymi są w okolicznościach rozpoznawanej wykonywane w "miejscu ich zamieszkania", czyniłoby całkowicie zbędnym rozróżnienie przez ustawodawcę zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT oraz z art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT. Ponadto w ten sposób sankcjonowana byłaby sytuacja prowadzenia działalności opiekuńczej bez wymaganego prawem zezwolenia lub wpisu do odpowiedniego rejestru. Rację ma organ podatkowy twierdząc, że celem wprowadzenia zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT było objęcie zwolnieniem usług świadczonych w domu pacjenta, aby mógł on prawidłowo funkcjonować w warunkach domowych.

Świadczenie usług całodobowej opieki osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku w obiekcie prowadzonym bez zezwolenia wojewody na prowadzenie domu pomocy społecznej lub w obiekcie, który nie został wpisany do prowadzonego przez wojewodę rejestru domów pomocy społecznej, czy też rejestru placówek całodobowej opieki dla osób niepełnosprawnych, przewlekle chorych lub osób w podeszłym wieku, nie może zostać uznane za usługi opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku, świadczone w miejscu ich zamieszkania, a co za tym idzie nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.).

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 111 ust. 2 ustawy o VAT. Skarżąca zarzuca niewłaściwe zastosowanie art. 111 ust. 2 ustawy o VAT w wyniku czego Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż zasadne było ustalenie wobec skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.

W myśl art. 111 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Organy podatkowe ustaliły, że osiągnięty przez skarżącą spółkę obrót z tytułu świadczenia usług na rzecz osób, o których mowa w art. 111 ust. 1 ustawy o VAT w 2010 r. przekroczył kwotę 40.000 zł, a kasa rejestrująca została zainstalowana przez spółkę dopiero w dniu 26 czerwca 2013 r. Okoliczności tych strona skarżąca w żaden sposób nie neguje. Zasadnie organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że spółka nie dotrzymała warunku uprawniającego do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji za pomocą kasy rejestrującej, wobec tego w sprawie znalazł zastosowanie art. 111 ust. 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że podatnik narusza obowiązek ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej, naczelnik urzędu skarbowego ustala za okres do momentu rozpoczęcia prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.

Podzielić należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że w sprawie nie został spełniony przez skarżącą warunek uprawniający do zwolnienia świadczonych usług z obowiązku ewidencjonowania, wynikający z poz. 37 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 lipca 2010r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. nr 138, poz. 930). Rozporządzenie to w poz. 37 wymienia , jako czynności zwolnione z obowiązku ewidencjonowania, świadczenie usług, za które zapłata w całości następuje za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo- kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), pod warunkiem że z ewidencji i dowodów dokumentujących transakcję jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie transakcji zapłata dotyczyła.

W świetle wyżej poczynionej oceny co do niemożności zastosowania przez spółkę zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT lub art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT, nie odpowiada prawdzie twierdzenie spółki, że cały jej obrót za kontrolowany okres podlegał zwolnieniu i nie można zastosować art. 111 ust. 2 ustawy o VAT ponieważ nie występuje podatek do odliczenia, a co za tym idzie możliwość naliczenia 30% sankcji.

Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż organ podatkowy prawidłowo zastosował art. 111 ust. 2 ustawy o VAT i na tej podstawie ustalił spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe za okres od 1 maja 2011 r. do dnia 31 maja 2013 r.

Podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku nie daje też zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie w związku z nie rozstrzygnięciem na korzyść strony skarżącej wątpliwości interpretacyjnych. Za gołosłowny należy uznać argument skarżącej, że w identycznych stanach faktycznych w odniesieniu do innych podmiotów wydawane były indywidualne interpretacje zgodne ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącą.

Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.