Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 545/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 3,  art. 246  par. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozliczenia w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2014 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka, wezwana do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 17.219 zł, wniosła o zwolnienie jej z tego obowiązku wskazując, że ma zablokowane rachunki bankowe i posiada kredyt restrukturyzowany.

W oświadczeniu o majątku i dochodach rubryki dotyczące kapitału zakładowego, wartości środków trwałych oraz zysku lub straty według bilansu za ostatni rok nie zostały wypełnione. Podano, że spółka posiada dwa rachunki bankowe o końcowych numerach **8691 i **5627 – w B S.A. z saldem na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (-)487.984 zł i w C (nie podano stanu). Posiada też zadłużenie z tytułu poręczenia kredytu w D na kwotę 296.304,08 zł.

Z dokumentów przedłożonych na wezwanie wynika, że spółka na koniec 2017 r. odnotowała przychody netto ze sprzedaży w wysokości 634,798,76 zł i stratę na poziomie 320.966,42 zł. W bieżącym roku do końca kwietnia jej obroty wyniosły 4.225,04 zł.

Zgodnie z deklaracjami VAT-7 za luty, marzec i kwiecień 2018 r., spółka dokonała w tych miesiącach dostaw towarów i usług na kwoty odpowiednio 4.225 zł,

63 zł i 0 zł oraz zakupów związanych z działalnością opodatkowaną na kwoty: 10.651 zł, 8.520 zł i 3.368 zł.

Przedłożono wydruki historii trzech rachunków bankowych o końcowych numerach **7947 (C), **9852 (D) i **1054 (B) – wszystkie z ujemnymi saldami.

Nie przedłożono bilansu za 2017 r.

Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie Sąd przyznał skarżącej spółce prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi ponad kwotę 20.000 zł. Spółka uiściła wskazaną kwotę w dniu 5 grudnia 2017 r. z rachunku o końcowym numerze **0398. Z tego samego rachunku w listopadzie 2017 r. opłaciła także wpis od skargi w wysokości 47.055 zł, w sprawie o sygn. I SA/Wr 557/17. Wpłata tytułem opłaty kancelaryjnej w dniu 16 lutego 2018 r. została dokonana z rachunku o numerze **1111.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż co do zasady każdy ma obowiązek ponoszenia kosztów swego udziału w sprawie, co wynika z treści art. 199 p.p.s.a. Instytucja prawa pomocy stanowi odstępstwo od tej reguły, dlatego też winna być stosowana tylko w wyjątkowych sytuacjach. Przytoczona wyżej regulacja prawna z kolei wyraźnie wskazuje, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności wskazujących na brak możliwości pokrycia przedmiotowych kosztów. Winien je wykazać w sposób wyczerpujący i wiarygodny, nie ograniczając się tylko do tych, które miałyby uzasadniać żądanie wniosku. Wskazuje również na to treść art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach.

Powyższego obowiązku skarżąca spółka nie dopełniła, ograniczając się tylko do lakonicznego uzasadnienia i wybiórczo wybranych dokumentów, które miałyby potwierdzać brak możliwości płatniczych. Dodatkowo złożone oświadczenia nie znajdują potwierdzenia w dokumentach, które zostały złożone.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że strona podała inne numery kont na urzędowym formularzu wniosku niż numery rachunków, których wydruki zostały przedłożone w wyniku wezwania. Nadto jeszcze z innych rachunków dokonywane były wpłaty wpisu od skargi oraz opłaty kancelaryjnej. Poza tym historie rachunków, których wydruki zostały przedłożone, nie potwierdzają faktu, na który się spółka powołała – spłaty kredytu restrukturyzacyjnego.

Z powyższych ustaleń wynika zatem, że strona udostępniła wydruki tylko tych rachunków, na których właściwie brak jakichkolwiek obrotów, salda są ujemne, a dokonywane wpłaty miały na celu pokrycie odsetek naliczanych od ujemnego salda.

Tak ustalone okoliczności nie mogą zatem stanowić podstawy do uznania, iż spółka rzeczywiście nie dysponuje środkami finansowymi.

Dodatkowo zauważyć wypada, iż podobne okoliczności spółka powoływała ubiegając się o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, po czym uiściła na rachunek Sądu 20.000 zł.

Referendarz nie był też w stanie ocenić sytuacji majątkowej spółki, której odzwierciedleniem są dane bilansu. Bilans za 2017 r., pomimo wezwania, nie został przedłożony.

Udostępnione w taki sposób dane w żadnym razie nie pozwalały na odtworzenie rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącej spółki. Tym samym strona nie wykazała okoliczności uzasadniających jej żądanie.

W tym stanie rzeczy przedmiotowy wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a.