Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 7/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-10-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 1 i 3 oraz  art. 246  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wrocław, dnia 01 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 01 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie zwrotu nadpłaty z tytułu podatku dochodowego za lata 2008-2009 oraz w zakresie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 04 czerwca 2012 r. P. O. (dalej: skarżący) wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

We wniesionym w dniu 18 czerwca 2012 r. formularzu PPF skarżący podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-S. we W. prowadzi przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, na kwotę łącznie 400.000 zł. W tym celu organ egzekucyjny zajął skarżącemu wszystkie posiadane przez niego nieruchomości

i ruchomości.

Następnie wskazał, że jest właścicielem mieszkania o powierzchni 100 m2 oraz nieruchomości gruntowej. Oświadczył, że nie posiada oszczędności, ani żadnych przedmiotów o wartość przekraczającej 3000 euro.

Obecnie gospodarstwo domowe prowadzi samotnie.

Odnośnie swoich dochodów podał, że w okresie od stycznia do maja 2012 r. odnotował stratę w wysokości 36.240 zł.

Postanowieniem z dnia 16 lipca 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

W sprzeciwie z dnia 06 sierpnia 2012 r. skarżący podał, że w dalszym ciągu toczy się przeciwko jemu postępowanie egzekucyjne na kwotę 600.000 zł, tytułem podatku od towarów i usług łącznie za lata 2010-2011. Organ egzekucyjny dążąc do wyegzekwowania należnej kwoty, zabezpieczył swoje roszczenia na rachunkach bankowych skarżącego, dokonując również ustanowienia hipoteki przymusowej na jego nieruchomościach. Co w konsekwencji oznacza brak możliwości prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i pozbawia jakichkolwiek środków finansowych.

Zarządzeniem sędziego z dnia 10 sierpnia 2012 r. skarżący został wezwany do przedstawienia dodatkowych informacji i dokumentów w terminie siedmiu dni.

Odpis tego zarządzenia doręczono mu w dniu 22 sierpnia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r. Dz. U. poz. 270 - dalej: p.p.s.a.) po skutecznym wniesieniu sprzeciwu, postanowienie referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy traci moc, a sprawa zostaje rozpoznana przez sąd.

Przechodząc do oceny samego wniosku, wymaga wskazania, że podstawą do żądania przez skarżącego prawa pomocy jest art. 245 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo to może przyznane w zakresie częściowym i całkowitym.

Prawo pomocy w zakresie częściowym, w takim bowiem zakresie występuje

o nie skarżący, obejmuje między innymi zwolnienie od kosztów sądowych lub ich części (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym zostały określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego osoba fizyczna może je otrzymać, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny.

Z powyższego wynika, że ciężar udowodnienia złej sytuacji finansowej spoczywa na osobie fizycznej, ubiegającej się o prawo pomocy, a nie sądu orzekającego

w sprawie. Tym samym brak dowodów na poparcie wniosku tej osoby będzie równoznaczny z odmową przyznania tego prawa.

Z taka też sytuacją mamy w niniejszej sprawie. Skarżący nie wykazał bowiem

w żaden sposób, aby nie był w stanie uiścić kosztów postępowania, wynoszących 100 zł.

Nie przedstawił zwłaszcza dokumentów na poparcie swoich twierdzeń, i to pomimo skierowania do niego w tym względzie odpowiedniego wezwania przez Sąd.

Same zaś informacje zawarte w formularzu PPF, nadesłanym przez skarżącego, należało uznać za budzące wątpliwości i niewystarczające do oceny jego stanu majątkowego i (art. 255 p.p.s.a.).

Dotyczy to zwłaszcza oświadczenia skarżącego o osiąganych przez niego dochodach, co przy braku zestawienia miesięcznych wydatków, uniemożliwia określenie jego możliwości płatniczych.

Lakoniczne stwierdzenie w tym zakresie o stracie w wysokości 36.240 zł,

za okres od stycznia do maja 2012 r., nie może być tu uznane za wystarczające. Tym bardziej, że w sprzeciwie skarżący wskazał, że jego przychody mogą być znaczne. Ponadto brak dokładnych informacji o toczącej się egzekucji administracyjnej nie pozwala również ustalić jaki jest poziom miesięcznych obciążeń skarżącego z tego tytułu.

Końcowo należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy ma służyć przede wszystkim tym, którzy nie mają możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów związanych z obroną swoich praw przed sądem bądź też ich zgromadzenie byłoby związane z uszczerbkiem dla utrzymania własnej rodziny. Nie może być zatem traktowane jako wygodna forma kredytowania podmiotów (osób) uczestniczących

w postępowaniu sądowo-administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.