Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1516/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 84 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty skargę oddala.


UZASADNIENIE

[.UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011 r. Nr [...] orzekającą o cofnięciu J. N. (dalej: skarżącemu) uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organy: organ I instancji podjął wiadomość o wątpliwościach co do prawidłowości przeprowadzanych badań i zgodności wpisów w dniu 23 grudnia 2009 r. na podstawie protokołu Transportowego Dozoru Technicznego i Starostwa Powiatowego z dnia 27 listopada 2009 r. nr [...] z kontroli stacji pojazdów prowadzonej przez R. M. i J. N. Centrum Usług [...] z siedzibą stacji w P przy ul. B. J. N. jest wspólnikiem spółki cywilnej prowadzącej Okręgową Stację Kontroli Pojazdów Nr [...] oraz jednocześnie osobą wyznaczoną do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, zgodnie z posiadanym uprawnieniem diagnosty Nr [...]. Przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w dniu 27 listopada 2009 r. przez inspektorów Transportowego Dozoru Technicznego i Starostwa Powiatowego, a wobec ustaleń kontrolnych dotyczących licznych naruszeń przepisów w zakresie badań technicznych pojazdów przeprowadzonych przez diagnostę J. N., Starostwo Powiatowe przesłało materiał kontrolny celem jego wykorzystania zgodnie z kompetencją właściwą dla miejsca wydania uprawnienia diagnosty tożsamego z miejscem zamieszkania diagnosty. W wyniku kontroli stwierdzono, że diagnosta J. N. przeprowadził z naruszeniem obowiązujących przepisów badania techniczne następujących pojazdów:

l/ poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 313 CDI, nr rej. [...] - na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 04.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

2) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 311 CDI, nr rej. [...] na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 07.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

3) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 311 CDI, nr rej. [...] na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 15.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

4) poz. [...] rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie pierwsze + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 413 CDI, bez numeru rej.- na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 16.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

5) poz. [...] - rejestru badań technicznych, wg zaświadczenia Diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 313 CDI, nr rej. [...] na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 16.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

6) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 311 CDI, nr rej. [...] na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 16.09.2009 r., opis zmian dokonanych, w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

7) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia Diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 515 CDI, nr rej. [...] na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 16.09.2009 L, opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

8) poz. [...] - rejestru badań technicznych, wg zaświadczenia diagnosty badanie dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Volkswagen Crafter, nr rej. [...] - na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 24.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

9) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 311 CDI, nr rej. [...] na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 24.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

10) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Volkswagen LT 35, nr rej. [...] - na autobus;

11) poz. [...] - rejestru badań technicznych, wg zaświadczenia diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 313 CDI, nr rej. [...] na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 25.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

12) poz. [...] - rejestru badań technicznych, wg zaświadczenia diagnosty badanie dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 416 CD I, nr rej. [...] na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 28.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

13) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Peugeot, nr rej. [...] - na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta, wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 28.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

14) poz. [...] - rejestru badań technicznych, wg zaświadczenia diagnosty badanie dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Volkswagen LT 46, nr rej. [...] - na autobus;

15) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 413 CDI, bez numeru rej. - na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 30.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

16) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 313 CDI, nr rej. [...] - na autobus. Na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 30.09.2009 r., opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do ww. zaświadczenia;

17) poz. [...] - rejestru badań technicznych; wg zaświadczenia diagnosty badanie okresowe + dodatkowe; zmiana rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter 315 CDI, nr rej. [...] - na autobus.

Ponadto kontrolujący stwierdzili, że w rejestrze badań technicznych pod poz. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] figurują pojazdy, którym diagnosta J. N. wykonał badanie okresowe + dodatkowe po zmianie rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego na autobus z wynikiem pozytywnym. Wszystkim przytoczonym wyżej badaniom technicznym kontrolujący zarzucają brak posiadania dokumentacji homologacyjnej potwierdzającej, że przebudowane pojazdy posiadają w płycie podłogowej homologowane kotwiczenia siedzeń, a tym samym nie spełniają warunków określonych w § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262, z późn. zm.). W oparciu o powyższe w celu wyjaśnienia prawidłowości dokonania zmian rodzaju pojazdu wystąpiono do przedstawicieli producentów przebudowanych pojazdów o zajęcie stanowiska, czy konstrukcja pojazdów wyprodukowanych jako ciężarowe umożliwia ich przebudowę na autobusy. Następnie w dniu 12 lutego 2010 r. organ I instancji otrzymał pismo wraz z załącznikami od Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, znak [...] z dnia 5 lutego 2010 r. informujące o kontroli pojazdu AUDI o nr rej. [...], którym w ramach działalności gospodarczej wykonywano przewóz osób. W wyniku oględzin pojazdu pod kątem stanu technicznego stwierdzono nieprawidłowości w postaci: wycieków płynów eksploatacyjnych w komorze silnika, niesprawnego oświetlenia światła postojowego oraz tablicy rejestracyjnej, braku wymaganego wyposażenia. Istotę zawiadomienia stanowił fakt, że dzień przed kontrolą przeprowadzoną w dniu 4 lutego 2010 r., tj. w dniu 3 lutego 2010 r. pojazd poddany był okresowemu badaniu technicznemu na Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów Nr [...], a badanie wykonał diagnosta J. N. posiadający uprawnienie Nr [...]. Na okoliczność kontroli sporządzono protokół kontroli, zatrzymano dowód rejestracyjny serii [...] z wpisami dokonanymi przez diagnostę, wykonano zdjęcia kontrolowanego pojazdu.

W dniu 5 lutego 2010 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W celu wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy podjęto następujące czynności:

1) odnośnie zmian konstrukcyjnych powodujących zmianę rodzaju pojazdu ciężarowego na autobus:

poddano analizie informacje uzyskane od przedstawicieli producentów pojazdów będących przedmiotem rozpoznania, co do możliwości dokonania zmian rodzaju z ciężarowego na autobus;

wystąpiono do starostów właściwych dla miejsca rejestracji przebudowanych pojazdów o udostępnienie wszelkiej dokumentacji dotyczącej zmian w pojazdach;

przeprowadzono postępowanie dowodowe z przesłuchań świadków, tj. przedsiębiorców którzy wykonali zmiany konstrukcyjne pojazdów oraz rzeczoznawcy samochodowego, który dokonał oceny technicznej po dokonanej zmianie, a przed przeprowadzeniem badania technicznego, tj. J. M., M. S., W. D., R. K., W. T., M. K.;

2) odnośnie nieprawidłowego stanu technicznego pojazdu marki AUDI, nr rej. [...]:

a) wystąpiono do Starostwa Powiatowego o przeprowadzenie kontroli w zakresie sprawdzenia, czy ww. pojazd poddany był badaniu technicznemu;

b) wystąpiono do Referatu Postępowań Administracyjnych Urzędu Miasta o weryfikację prawidłowości zapisów dokonywanych przez pracowników rejestracji pojazdów w dowodzie rejestracyjnym serii [...], a dotyczących wpisu TAXI.

Odnośnie wykonanych przez przedsiębiorców zmian konstrukcyjnych w wymienionych wyżej pojazdach uzyskano zaświadczenia o przeprowadzonych z wynikiem pozytywnym badaniach oraz opisy dokonanych zmian w pojazdach, pisma Mercedes-Benz, pisma ze Starostw, protokoły z przesłuchania świadków, pisma diagnosty wraz z załącznikami. Odnośnie ustaleń dokonanych podczas kontroli drogowej pojazdu marki AUDI, nr rej. [...], uzyskano protokół kontroli pojazdu z dnia 4 lutego 2010 r. wraz z załącznikami: tj. kserokopię dowodu rejestracyjnego serii [...] pojazdu marki AUDI, pokwitowanie o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego pojazdu, zdjęcie kontrolowanego pojazdu oraz protokół z kontroli z dnia l marca 2010 r. Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów wraz z załącznikami: tj. zaświadczenie nr [...] o przeprowadzeniu w dniu 3 lutego 2010 r. badania technicznego pojazdu, a także oświadczenie diagnosty z dnia 15 lutego 2010 r.

Odnośnie dalszych nieprawidłowości w wykonywaniu badań technicznych przez skarżącego stwierdzonych w wyniku kontroli z dnia 1.03.2010 r. organ I instancji włączył do akt postępowania materiał dotyczący:

a) nieprawidłowego wyznaczenia kolejnego terminu badania:

* zaświadczenie nr [...] o przeprowadzonym z wynikiem pozytywnym, badaniu okresowym pojazdu marki Ford Transit sprowadzonego z zagranicy; data I rejestracji pojazdu za granicą - 31.01.2008, data wykonania badania - 19.02.2010; następny termin badania wyznaczony przez diagnostę - 31.01.2011;

* zaświadczenie nr [...] o przeprowadzonym z wynikiem pozytywnym, badaniu okresowym pojazdu marki Ford Kuga sprowadzonego z zagranicy; data I rejestracji pojazdu za granicą - 21.07.2008, data wykonania badania - 24.02.2010; Następny termin badania wyznaczony przez diagnostę - 21.07.2011;

nieprawidłowego określenia rodzaju wykonanego badania co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu marki SAM, poprzez określenie rodzaju badania jako "pierwsze badanie" (poz. [...], [...], [...] - rejestru badań technicznych);

braku wymaganych dokumentów tj. rysunków nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej stanowiących obowiązkowe załączniki do wniosku o wykonanie badania co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu marki SAM:

* wniosek o przeprowadzenie badania zgodności pojazdu marki SAM z warunkami technicznymi, wraz ze zdjęciami pojazdu;

* zaświadczenie o przeprowadzonym z wynikiem pozytywnym badaniu zgodności pojazdu marki SAM z warunkami technicznymi nr [...] z dnia 28.01.2010 r. oraz dokument identyfikacyjny badanego pojazdu marki SAM;

* ocena rzeczoznawcy samochodowego K. T. nr [...] z dnia 12.12.2009 r. dotycząca określenia rodzaju pojazdu w dniu oględzin (badanie nr [...]).

Prowadząc uzupełniające postępowanie dowodowe organ I instancji poszerzył zakres weryfikacji przeprowadzonych przez skarżącego badań technicznych pojazdów, a to w związku z faktem wpłynięcia w dniu 30.05.2011 r. kolejnego protokołu z kontroli Okręgowej Stacji Pojazdów Nr [...] przeprowadzonej w dniu 17.05.2011 r. znak: [...], w którym kontrolujący stwierdzili kolejne nieprawidłowości popełnione przez skarżącego jako diagnostę, a dotyczące w szczególności: badań dodatkowych pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych polegających na zmianie rodzaju samochodów ciężarowych na autobusy:

- Mercedes Sprinter nr rej. [...], na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 04.05.2011 r. i opis zmian dokonanych w pojeździe;

- Mercedes Benz nr rej. [...], na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 18.04.2011 r. i opis zmian dokonanych w pojeździe;

- Mercedes Benz nr rej. [...], na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 14.04.2011 r. i opis zmian dokonanych w pojeździe;

- Mercedes Sprinter nr rej. [....], na okoliczność przeprowadzonego badania diagnosta wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 11/04.2011 i opis zmian dokonanych w pojeździe.

W trakcie postępowania administracyjnego wpłynął kolejny protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 12.07.2011 r. znak: [...] wobec Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów Nr [...] w P. Kontrola dotyczyła prawidłowości wykonania badania dodatkowego pojazdu marki Mercedes Sprinter nr rej. [...] (poprzedni nr rej. [...]), w wyniku którego skarżący stwierdził prawidłowość dokonania zmian konstrukcyjnych samochodu ciężarowego na autobus. Na okoliczność badania diagnosta wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu Nr [...] z dnia 21.06.2011 r. i opis zmian dokonanych w pojeździe.

Organ I instancji otrzymał również wnioski Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie określonym w art. 83b ust. l ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w stosunku do uprawnionego diagnosty, wydającego zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, w którym błędnie określono masę własną niżej wymienionych pojazdów:

- pismo znak [...] z dnia 09.05.2011 r. informujące o kontroli w dniu 12.04.2011 r. pojazdu marki Mercedes nr rej. [...], podczas której zważono pojazd i ustalono, że masa własna pojazdu w stanie gotowym do jazdy wynosi 2640 kg, a nie jak wskazał diagnosta w opisie dokonanych zmian - 2295 kg;

- pismo znak [...] z dnia 27.07.2011 r. informujące o kontroli w dniu 12.04.2011 r. pojazdu marki Mercedes nr rej. [...], podczas której zważono pojazd i ustalono, że masa własna pojazdu w stanie gotowym do jazdy wynosi 2720 kg, a nie jak wskazał diagnosta w opisie dokonanych zmian - 2100 kg.

W oparciu o powyższą kontrolę Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że wydano zaświadczenia z przeprowadzonych badań dodatkowych ww. pojazdów, w których diagnosta podał nieprawdziwe dane dotyczące masy własnej, dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby miejsc siedzących/stojących. Przy zachowaniu dopuszczalnej masy całkowitej na poziomie 3500 kg oraz faktycznie stwierdzonej masie własnej (2640 kg; 2720 kg) liczba miejsc w pojeździe może wynieść maksymalnie, w stosunku do pojazdu marki Mercedes nr rej. [...], a nie jak określił diagnosta - 20; w stosunku do pojazdu marki Mercedes nr rej. [...]- 12, a nie jak określił diagnosta - 17. Dokumentacja przedstawiona do wniosków wskazuje, że badania dodatkowe obydwu pojazdów wykonał diagnosta J. N.

Decyzją z dnia [...] 2011 r. Prezydent Miasta orzekł o cofnięciu J. N. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym wskazał naruszenie: 1) przepisów procedury administracyjnej, to jest art. 7, 11, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., polegające na braku logicznego wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia oraz braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego; 2) prawa materialnego: pkt 14.1 Załącznika nr 1 oraz § 3.1 i 5.1. załącznika nr 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach oraz pkt 2 działu I Załącznika nr 4 oraz § 3 i § 5 działu II Załącznika nr 4 rozporządzenia z dnia 18 września 2009 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach - poprzez uznanie, iż skarżący zastosował nieprawidłowy sposób ustalania masy własnej pojazdów. W oparciu o to skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono niezgodność numerów badań technicznych uznanych przez organ I instancji za przeprowadzone niezgodnie z prawem z danymi zawartymi w aktach sprawy. Zarzucono również, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę po decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] 2011 r. ([...]) rozszerzył jej zakres o okoliczności, które powinny być przedmiotem odrębnego postępowania. Zdaniem odwołującego się, w odrębnym postępowaniu rozstrzygnięte powinny zostać wątpliwości dotyczące badań podejmowanych przez J. N. w 2011 r.: badanie nr [...] (samochód Mercedes-Benz nr rej. [...]), badanie nr [...] (samochód Mercedes nr rej. [...]), badanie nr [...] (samochód Mercedes-Benz nr rej. [...]), badanie nr [...] (samochód Mercedes-Benz nr rej. [...]), badanie nr [...] (samochód Mercedes-Benz nr rej. [...]). W dalszej części uzasadnienia odwołania Pełnomocnik zarzucił organowi I instancji, że nie uwzględnił wielokrotnie wskazywanej przez J. N. okoliczności, że pomiędzy badaniem technicznym i kontrolą samochodu dokonywaną przez właściwe służby drogowe miała miejsce pewna odległość czasowa. W tym okresie właściciel badanego pojazdu mógł zmieniać masę własną pojazdu przez montaż, względnie demontaż urządzeń i wyposażenia. Odwołujący się zwrócił uwagę, że montaż klimatyzacji może zwiększyć masę pojazdu o kilkadziesiąt kilogramów. Do odwołania załączone zostały kopie czterech oświadczeń, w których potwierdzono obecność J. N. podczas ważenia pojazdów o nr rej.: [...] (oświadczenie W. D. Usługi Motoryzacyjne), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (oświadczenie: W. T. Tapicerstwo Samochodowo-Meblowe), [...] (oświadczenie: K. K. Tapicerstwo Samochodowo-Meblowe), [...] (oświadczenie: A. B. Firma "A" Produkcja, Usługi, Handel).

W toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym organ I instancji sprostował w postanowieniu z dnia [...] 2012 r. ([...]) oczywiste omyłki pisarskie, utrudniające identyfikację badań samochodów uznanych w zaskarżonej decyzji za przeprowadzone w sposób nieprawidłowy z materiałem dowodowym. Na postanowienie to zażalenie J. N. w dniu 25 stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2012 r. utrzymało w mocy postanowienie Organu I instancji.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011 r. Nr [...] orzekającą o cofnięciu J. N. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta (w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta) cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1). Starosta cofa również uprawnienia, jeżeli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Zgodnie z orzecznictwem sądowym dla zastosowania względem diagnosty sankcji cofnięcia uprawnień diagnosty, stosownie do przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wystarczające jest powzięcie przez organ faktów uzasadniających zastosowanie wspomnianej sankcji z innego wiarygodnego źródła niż kontrola. Taka sytuacja może mieć miejsce, jeśli organ otrzymał informację o nieprawidłowo przeprowadzonych badaniach od Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Pozyskanie takich informacji obliguje organ administracji do wszechstronnego zbadania okoliczności sprawy i na tej podstawie wydania właściwego rozstrzygnięcia. Dalej organ odwoławczy podniósł, że w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra infrastruktury z 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, (Dz.U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2250 ze zm.) J. N. przeprowadził 8 badań technicznych pojazdów poddanych analizie. Stosowne zgłoszenia zostały złożone wskutek kontroli: z dnia 27.11.2009 (protokół kontroli nr [...] z 27.11.2009) oraz z dnia 11.04.2011 (protokół kontroli nr [...] z 11.04.2011). Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w działaniu diagnosty. W przypadku kontroli z dnia 27.11.2009 ustalono brak dokumentacji stwierdzającej, że w płycie podłogowej przebudowanego samochodu ciężarowego na autobus zamontowane kotwiczenia siedzeń miały homologację i spełniały wymogi § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 31.12.2003 w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.). Skutkiem tego kontrolerzy stwierdzili, iż brak było podstawy do określenia wyniku badania jako pozytywny. Z kolei w protokole kontroli z dnia 11.04.2011 r. zanotowano rozbieżność pomiędzy masą własną pojazdu ustaloną przez diagnostę i rzeczywistą masą własną pojazdu w momencie kontroli. Wskazano także, że diagnosta błędnie ustalił dopuszczalną liczbę miejsc w pojeździe. Przebudowy dokonane były przez uprawnionych do tego przedsiębiorców. W związku z tym, iż badaniu poddane zostały pojazdy, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych powodujących zmianę danych zamieszczanych w dowodzie rejestracyjnym dotyczących "rodzaju, podrodzaju pojazdu, przeznaczenia, masy własnej, dopuszczalnej ładowności, liczby miejsc, dopuszczalnej masy całkowitej po istotnej zmianie położenia środka ciężkości pojazdu lub innej istotnej zmianie konstrukcyjnej, dopuszczalnej masy całkowitej ciągniętej przyczepy, największego dopuszczalnego nacisku osi po zmianie konstrukcyjnej powodującej istotną zmianę rozkładu nacisku na osie pojazdu" (§ 2 ust. l pkt. 5 lit. a), diagnosta w świetle rozporządzania zobowiązany był do przeprowadzenia badania dodatkowego, obejmującego oprócz czynności przewidzianych dla badania okresowego także "specjalistyczne badanie polegające na sprawdzeniu i ocenie prawidłowości dokonanych zmian z przepisami ustawy i rozporządzenia o warunkach technicznych, w zakresie, o którym mowa w pkt 14 załącznika nr l do rozporządzenia" oraz zobligowany był do sporządzenia opisu i oceny zmian oraz określenia nowych danych technicznych pojazdu (§ 3 ust. l pkt. 8). Do danych tych należą m.in. masa własna pojazdu oraz dopuszczalna liczba przewożonych pasażerów, określane zgodnie z zasadami określonymi w załączniku nr 6 rozporządzenia ("Sposób ustalania nieznanych danych technicznych pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego"). Zgodnie z § 2 ust. l załącznika: "Przy ustalaniu nieznanych danych technicznych pojazdu (§ 1) należy w możliwie największym stopniu wykorzystywać dostępne informacje zawarte w takich źródłach, jak przepisy i dokumenty homologacyjne, dane producenta pojazdu, katalog marek i typów pojazdów homologowanych oraz dopuszczonych do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, opracowywany przez Instytut Transportu Samochodowego w Warszawie, a w indywidualnych wypadkach inne wiarygodne publikacje i dokumenty, dotyczące danego pojazdu lub jego zespołów i elementów". Załącznik zawierał także precyzyjne zasady ustalania masy własnej pojazdu (przez zważenie całego pojazdu albo jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu, przy czym w przypadku dokonania zmian konstrukcyjnych ustalona dopuszczalna masa całkowita nie może przekraczać jej pierwotnej wielkości, a w razie powstania trudności w ustaleniu podstawowych parametrów pojazdu, powinno się zażądać opinii rzeczoznawcy samochodowego - § 3) oraz liczby miejsc w pojeździe (łączna masa osób znajdujących się w pojeździe nie powodowała przekroczenia jego dopuszczalnej masy całkowitej; masę pierwszej osoby przyjmuje się w wysokości 75 kg, a kolejnych w wysokości 68 kg, z zachowaniem warunków § 17 ust. 2 rozporządzenia z dnia 21.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - § 5). Warunki określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia określają, iż średnia masa jednego pasażera wraz z bagażem dla autobusów innych niż miejskie wynosi 71 kg. W wyniku złożonych w toku postępowania wyjaśnień oraz na podstawie dołączonych dokumentów homologacyjnych, wątpliwości wskazane przez kontrolerów po kontroli w dniu 27.11.2009 r. (brak dokumentacji uwiarygadniającej, że kotwiczenia siedzeń w podłodze pojazdu są homologowane) nie zostały potwierdzone. Z kolei precyzyjna analiza ustalanych przez diagnostę danych technicznych pojazdów po przebudowie wskazuje, że ustalenia parametrów masy własnej oraz dopuszczalnej liczby miejsc dokonywane były z naruszeniem obowiązujących procedur nie tylko w odniesieniu do pojazdu kontrolowanego przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu 11.04.2011 r. (badanie nr [...]), ale także w odniesieniu do pojazdów wskazanych w protokole kontroli w dniu 27.11.2009 r. W przypadku badania [...] masa pojazdu oznaczona została w wysokości 2100 kg, podczas gdy badanie przeprowadzone w związku z kontrolą Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wykazało masę 2720 kg (dowód ważenia nr [...] wydany przez Przedsiębiorstwo [...] M Sp. z o.o.). W konsekwencji błędne ustalenie masy pojazdu spowodowało niewłaściwe ustalenie dopuszczalnej liczby przewożonych pasażerów na 20, gdy liczba ta powinna była wynosić 10. W pozostałych siedmiu przypadkach badań przeprowadzonych pod rządami rozporządzenia z 2003 r. dane zostały przedstawione zbiorczo w tabeli nr 1. Na podstawie tych danych organ odwoławczy stwierdził, że w jednym przypadku, wskutek montażu 19 siedzeń dla pasażerów, szyb bocznych, wykładziny antypoślizgowej, oświetlenia środka oraz stopnia, tapicerowania wnętrza, masa własna pojazdu wzrosła o 307 kg (badanie poz. [...]), również w jednym przypadku o 220 kg (badanie poz. [...]). W przypadku poz. [...] porównanie dowodu rejestracyjnego włoskiego z 26.07.2006 r. oraz ustaleń diagnosty pozwala stwierdzić rozbieżność w ustaleniu dopuszczalnej masy całkowitej oraz masy własnej. W przypadku masy własnej nastąpił wzrost o 250 kg, a dopuszczalna masa całkowita o 1100 kg. W pozostałych przypadkach masa ta spadła o 20, 40 lub 120 kg. Organ odwoławczy stwierdził, że przebudowa pojazdu polegająca na wyposażeniu go o nowe elementy oczywiście musi wzrosnąć, a nie spaść. Wzrost ten został zanotowany przez skarżącego wyłącznie w trzech przypadkach, przy czym w jednym z nich o 1100 kg powiększeniu uległa dopuszczalna masa całkowita pojazdu.

W trzech przypadkach skarżący niewłaściwie wyznaczył dopuszczalną liczbę pasażerów. Zgodnie z § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, jako średnią masę pasażera wraz z bagażem przyjmuje się 71 kg, a zatem w przypadku badań poz. [...], [...] oraz nr [...] obliczenia te zostały dokonane niewłaściwie. Organ podkreślił, że niewłaściwe ustalenie masy własnej pojazdu skutkowało również wadliwym wyznaczeniem dopuszczalnej liczby pasażerów. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie wykonał ważenia pojazdów zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych, wykorzystywał informacje przekazywane przez firmy: I ul. F, K oraz Przedsiębiorstwa wielobranżowego "F" F. J., ul. S, W. Sam skarżący przyznał, iż masę własną ustalał na podstawie oświadczenia właściciela twierdząc, że nie było ustalonych zasad dokonywania ważenia pojazdów. Z kolei w trzech przypadkach w zakresie ustalenia dopuszczalnej liczby osób w pojeździe skarżący naruszył § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów (poz. [...], [...], [...]). W takiej sytuacji powinien był stwierdzić, że pojazdy nie spełniają wymagań technicznych, o których mowa w art. 66 ustawy, w zakresie wymogów co do liczby osób i niezbędnego wyposażenia.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2009 r Nr 155, poz. 1232 ze zm.) skarżący wykonał badania techniczne m.in. pojazdów po przebudowie. Przebudowy dokonane były przez uprawnionych przedsiębiorców, a skarżący miał dokonać sprawdzenia prawidłowości tych zmian. Wyniki badania były przez niego zamieszczone w rejestrze badań technicznych oraz w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu, zawierającym opis zmian dokonanych w pojeździe. Podejrzenia o nieprawidłowościach w działaniu diagnosty zostały zgłoszone w protokołach kontroli nr [...] z 27.11.2009, [...] z 17.05.2011 r. oraz [...] z 12.07.2011 r. Organ podniósł, że diagnosta zobowiązany był do przeprowadzenia badania technicznego pojazdów w zakresie przewidzianym w § 3 ust. l pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, zgodnie z którym badanie techniczne w przypadku, "w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6 ustawy, z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych, w sposób określony dla okresowego badania technicznego oraz zakres czynności określonych w pkt l i 2 działu I załącznika nr 4 do rozporządzenia, a także ustalenie nieznanych lub nowych danych technicznych pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego w sposób określony w dziale II załącznika nr 4 do rozporządzenia oraz sporządzenie opisu zmian dokonanych w pojeździe zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia". A zatem oprócz przeprowadzenia czynności przewidzianych dla badania okresowego, diagnosta zobowiązany był m.in. do zbadania zgodności dokonanych zmian z ustawą i rozporządzeniem o warunkach technicznych, ponadto powinien ustalić dane, w szczególności dopuszczalną ładowność lub dopuszczalną masę całkowitą oraz liczbę miejsc (§ l działu II załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r.). Zgodnie z § 3. 1 pkt l Działu II załącznika nr 4 ww. rozporządzenia, masę własną pojazdu ustala się albo przez zważenie całego pojazdu albo jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu. W razie powstania trudności w ustaleniu parametrów pojazdu, badanie techniczne może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy o Prawo o ruchu drogowym, lub w szczególnych przypadkach - dodatkowo odpowiednio innej specjalności (pkt 3). Z kolei § 5. ust. l przewidywał, iż "Liczbę miejsc w pojeździe ustala się tak, aby: łączna masa osób znajdujących się w pojeździe nie powodowała przekroczenia jego dopuszczalnej masy całkowitej; masę pierwszej osoby przyjmuje się w wysokości 75 kg, a kolejnych w wysokości 68 kg, z zachowaniem warunków § 17 ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych". Warunki określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia określają, iż średnia masa jednego pasażera wraz z bagażem dla autobusów innych niż miejskie wynosi 71 kg. Dane dotyczące badanych pojazdów zostały ujęte w tabeli nr 2. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że skarżący: l) w niewłaściwy sposób ustalał masę badanych pojazdów, a tym samym dokonał nieprawidłowej oceny zgodności dokonanych zmian z ustawą i rozporządzeniem o warunkach technicznych; 2) niewłaściwie obliczał dopuszczalną liczbę pasażerów. Wprawdzie waga nie była elementem obowiązkowym stacji diagnostycznej, to jednak diagnosta mógł ustalić masę własną pojazdu jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdów, albo zwrócić się po opinię do rzeczoznawcy (§3.1 pkt l i 3 działu II załącznika nr 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r.). Innego typu naruszeniem było nieprawidłowe ustalanie dopuszczalnej liczby pasażerów. Na podstawie ustalonej masy pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej, uwzględniając, iż średnio na jednego pasażera wraz z bagażem przypada 71 kg, w kilku przypadkach liczba pasażerów została zawyżona o l (Mercedes Benz Sprinter 311 CDI, nr rej. [...], poz. [...]; Volkswagen LT 35, nr rej. [...], poz. [...]; Mercedes Benz Sprinter 315 CDI, nr rej. [...], póz. [...]; Mercedes-Benz 312 2.9 TD Sprinter, nr rej. [...], poz. [...]). W powyższych przypadkach Diagnosta wydał zaświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga J. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak logicznego wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów procedury, to jest pkt 14.1. załącznika nr 1 oraz § 3.1. i 5.1. załącznika nr 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach i pkt 2 działu I załącznika nr 4 oraz § 3 i § 5 działu II załącznika nr 4 rozporządzenia z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach poprzez błędne uznanie, iż powyższe przepisy nakładają na diagnostę obowiązek osobistego ważenia pojazdu, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że skarżący zastosował nieprawidłowy sposób ustalenia masy własnej pojazdu. W ocenie skarżącego organy naruszyły również przepisy prawa materialnego, a to art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego zostało wykazane, iż skarżący nie miał świadomości błędu w ustaleniach faktycznych. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 7 k.p.a., art.. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak logicznego wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Skarżący w oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej zaskarżoną decyzję decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego wskazane wyżej przepisy rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. oraz z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach nakładają na diagnostę dokonującego specjalistycznych badań pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych, obowiązek dokonania jego oględzin zewnętrznych, sporządzenia opisu zmian i ustalenia nowych danych pojazdu. W zakresie nowych danych pojazdu mieści się masa własna pojazdu po zmianie jego przeznaczenia z ciężarowego na autobus oraz dopuszczalna liczba przewożonych pasażerów. Natomiast żaden z przepisów wskazanych wyżej rozporządzeń – zdaniem skarżącego – nie nakłada na diagnostę obowiązku ustalenia tych danych osobiście. Diagnosta może, ustalając dane pojazdu, korzystać z wszelkich dostępnych mu danych. Takimi danymi w ocenie skarżącego były dane uzyskane od właścicieli pojazdów i przedsiębiorców, jak również obecność diagnosty przy ważeniu pojazdów. Zatem skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów, że ustalił masę pojazdu wbrew obowiązującym w czasie badania przepisom prawa. Skarżący nie posiadała w dniu przeprowadzania badania specjalistycznej wagi i nie spoczywał na nim taki obowiązek, a tym samym nie mógł zaistnieć stan faktyczny polegający na błędnym ustaleniu masy własnej pojazdu. Skarżący nie miał powodu, aby poddawać w wątpliwość wskazanych przez przedsiębiorców, trudniących się zawodowo dokonywaniem zmian konstrukcyjnych oraz ważeniem pojazdów wyników, gdyż dokonują oni ważenia precyzyjnie i z należytą starannością. O prawidłowym wyniku pomiarów w ocenie skarżącego świadczy tez to, że wyniki te nie są niemożliwe bądź powinny budzić dużą wątpliwość. Waga zamontowanych w pojeździe siedzeń może być bowiem niższa od usuniętej z pojazdu ściany odgraniczającej od kierowcy.

Zdaniem skarżącego przy zastosowaniu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zasadnicze znaczenia ma świadomość diagnosty o wydaniu zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, o czym nie może być mowy w niniejszej sprawie. Nadto między datą badania a datą kontroli upłynął okres czasowy, w którym pojazd mógł być poddawany dalszym przeróbkom.

Skarżący zarzucił także, że organy nie wskazały – w zakresie błędnego obliczania liczby pasażerów – następstw wpisu diagnosty. Błędy te są natomiast drobnymi błędami rachunkowymi. Błąd polegał na przyjęciu wagi pasażera w granicach 69,5 – 70,8 kg, podczas gdy obowiązujące przepisy wskazywały jako wagę pasażera z bagażem na poziomie 71 kg, co nie jest zdaniem skarżącego przewinieniem, które powinno skutkować tak dotkliwą sankcją, jaką jest cofnięcie uprawnień diagnosty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie organu ustalenie masy pojazdu w przypadku autobusu ma znaczenie kluczowe, gdyż przekłada się na dopuszczalną liczbę przewożonych pasażerów. Zdaniem organu ustalenia masy pojazdu dokonuje diagnosta, a nie osoby trzecie i to on odpowiada za poprawność dokonanego w tym zakresie ustalenia. Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że przebudowa pojazdu ciężarowego na autobus powoduje wzrost masy pojazdu. Kolegium nie podzieliło także stanowiska skarżącego, że w wyniku późniejszych przeróbek masa pojazdu może wzrosnąć w tak znacznym zakresie, jak to wynika z dokonanych porównań. Ustalenie dopuszczalnej masy pasażerów nie należy do zagadnień mniejszej wagi, wręcz przeciwnie, jest ono kluczowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. Nr 153, poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) Zgodnie z powyższym przepisem starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Przytoczony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w tym przepisie sankcji. Sankcja w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty w oparciu o wskazany przepis może być zastosowana tylko wtedy, gdy zostanie stwierdzone przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Przepis ten ma charakter sankcyjny, a zatem musi być stosowany ściśle, co oznacza, że tylko przy spełnieniu przesłanki ustawowej może nastąpić cofnięcie uprawnień diagnosty.

Diagnosta ponosi odpowiedzialność administracyjną, a zatem spełnienie przynajmniej jednej przesłanki ustawowej określonej w art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym musi być wykazane w toku postępowania administracyjnego.

Celem powyższego przepisu jest niewątpliwie odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11). Przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia, czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, powodować stan zagrażający życiu i zdrowiu ludzkiemu. Bez znaczenia dla zastosowania wynikającej z art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym sankcji pozostaje sposób ujawnienia okoliczności dopuszczenia się przez diagnostę naruszeń określonych w powyższej normie prawnej.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że wydanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych poprzedziło postępowanie administracyjne, które zostało wszczęte w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniu 27 listopada 2009 r. przez inspektorów Transportowego Dozoru Technicznego i Starostwa Powiatowego, w wyniku której ustalono liczne naruszenia przepisów w zakresie badań technicznych pojazdów przeprowadzonych przez skarżącego. Postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty zostało wszczęte z urzędu w związku z informacją dotyczącą wyniku powyższej kontroli, ujętą w protokole przekazanym organowi pierwszej instancji w dniu 23 grudnia 2009 r.

W rozpatrywanej sprawie spór, mimo podnoszonych formalnie przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, dotyczy w istocie naruszeń prawa materialnego, a sprowadza się do kwestii, czy skarżący jako diagnosta miał obowiązek dokonywania samodzielnych ustaleń co do masy pojazdu, przeprowadzając badanie techniczne po dokonaniu zmian konstrukcyjnych samochodu ciężarowego na autobus, czy też był uprawniony do dokonywania powyższych ustaleń na podstawie innych danych – oświadczeń posiadaczy pojazdu i dokumentów stwierdzających masę pojazdu wystawionych przez osoby trzecie. Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości – i skarżący tej okoliczności nie kwestionuje – że masę własną pojazdu diagnosta ustalał w oparciu o oświadczenia posiadaczy pojazdów lub wskazania firm zewnętrznych (badania techniczne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). W kilku przypadkach ustalona masa pojazdu była niższa (lub równa dotychczasowej) po przebudowaniu pojazdu z samochodu ciężarowego na autobus. Wadliwość ustalenia masy własnej w takich przypadkach skutkowała niewłaściwym obliczeniem dopuszczalnej liczby pasażerów. Skarżący nie kwestionuje dokonanych przez organu w niniejszej sprawie ustaleń w zakresie stanu faktycznego.

W aktach sprawy znajdują się – odpowiadające wyżej wymienionym badaniom technicznym nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - "Zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" z wraz z załączonymi do tych zaświadczeń "Opisem zmian dokonanych w pojeździe", zwanymi dalej załącznikami, z których wynika, że ocena dokonanych zmian została dokonana z naruszeniem § 17 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.). Dokumenty te nie były kwestionowane przez skarżącego.

Przebudowa pojazdów: Mercedes Benz Sprinter 311 CDI nr rej. [...] (badanie nr [...]) spowodowała wzrost masy o 80 kg, Mercedes Benz Sprinter 313 CDI nr rej. [...] (badanie nr [...]) spowodowała wzrost masy o 5 kg, Mercedes Benz Sprinter nr rej. [...] (badanie nr [...]) nie spowodowała wzrostu masy pojazdu, Mercedes Benz Sprinter nr rej. [...] (badanie nr [...]) spowodowała spadek masy pojazdu o 265 kg. W badaniu nr [...] brak jest szczegółowego opisu zmian dokonanych w pojeździe. Z kolei w badaniu nr [...] w opisie zmian wskazano, że zdemontowano fotele obok kierowcy, przegrodę działową, zamontowano 20 siedzeń dla pasażerów, szyby boczne, tapicerkę wnętrza. W kolei w badaniu nr [...] w opisie zmian wskazano, że zamontowano 19 siedzeń dla pasażerów, szyby boczne, tapicerkę wnętrza, wykładzinę antypoślizgową, oświetlenie środka oraz stopnia, przegrodę za siedzeniem kierowcy. Powyższe zmiany – zgodnie z wydanym zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu - miały spowodować wzrost masy pojazdu jedynie o 5 kg, z 2045 kg do 2050 kg. Analiza zapisów zamieszczonych w ww. załączniku do wydanego przez skarżącego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu uzasadnia stanowisko organów, że wpisane dane były niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem zamontowanie 19 siedzeń dla pasażerów, szyb bocznych, tapicerki wnętrza, wykładziny antypoślizgowej, oświetlenia środka oraz stopnia i przegrody za siedzeniem kierowcy musiało spowodować wzrost wagi tego pojazdu w sytuacji, gdy – jak wynika z treści tego dokumentu – nie były dokonywane inne zmiany w tym pojeździe.

W związku z argumentacją skargi należy podnieść, że to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania w załączniku wszystkich dokonanych zmian, które miały wpływ na parametry pojazdu wymienione w tym dokumencie. Z treści ww. załącznika powinno wynikać, dlaczego pomimo zamontowania dodatkowych (wyżej wymienionych) elementów, waga pojazdu zwiększyła się tylko o 5 kg. To samo dotyczy badania nr [...], z którego wynika, że masa pojazdu znacznie zmniejszyła się, a brak jest wskazania zmian, które wpłynęły na tę zmianę. W badaniu nr [...] wskazano co prawda, że zdemontowano pewne elementy wyposażenia pojazdu, jednak nie wyjaśniono, w jaki sposób ustalono, że zmiany te nie wpłynęły na ustalenie masy własnej pojazdu.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że dane wpisane przez skarżącego we wskazanych wyżej "Zaświadczeniach o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" są wzajemnie sprzeczne i niezgodne ze stanem faktycznym, a zatem już ta okoliczność przesądza o spełnieniu przesłanki określonej w art. 84 ust.3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, co skutkuje cofnięciem uprawnień diagnosty.

Niezależnie od powyższego przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało, że ustalenia skarżącego co do masy własnej pojazdu pozostają w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi zarówno przed wystawieniem zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym przez skarżącego, jak i po tej dacie. W przypadku samochodu Mercedes Benz Sprinter 416 CDI nr rej. [...] (badanie nr [...]) masa własna w momencie ważenia przez Inspekcję Transportu Drogowego była o 220 kg większa niż ustalona przez skarżącego. W przypadku samochodu Volkswagen LT 35 nr rej. [...] (badanie nr [...]) różnica wynosiła 140 kg (dane CEPiK).

Dokonując oceny zapisów dokonanych przez skarżącego, organ przeprowadził szczegółową analizę zmian dokonanych w pojazdach, charakteru tych zmian i ich wpływu na parametry pojazdu. W oparciu o zgromadzone dowody organ stwierdził, że badania techniczne przeprowadzone zostały przez skarżącego nieprawidłowo i zakwestionował wpisaną do załącznika do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym - masę własną pojazdu.

Sąd w całości podzielił stanowisko organów, jako zgodne z prawem i znajdujące uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Badania techniczne zostały przeprowadzone przez skarżącego nieprawidłowo, bowiem masa własna wpisana do ww. załącznika była niezgodna ze stanem faktycznym.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż nie miał on obowiązku samodzielnego ustalenia masy własnej pojazdu, należy podnieść, że przepisy rozporządzeń z 2003 r. (§ 3 i 5 załącznika nr 6) i z 2009 r. (§ 3 i 5 załącznika nr 4 ) w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach wskazują, że masę własną pojazdu ustala się przez zważenie całego pojazdu albo jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu. W przypadku dokonania zmian konstrukcyjnych, przeznaczenia pojazdu marki, typu i modelu produkowanego fabrycznie, ustalona masa dopuszczalna całkowita nie może przekraczać jej pierwotnej wielkości. W razie powstania trudności w ustaleniu parametrów pojazdu, badanie techniczne może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy, lub w szczególnych przypadkach – dodatkowo odpowiednio innej specjalności. Natomiast liczbę miejsc w pojeździe ustala się tak, aby łączna masa osób znajdujących się w pojeździe nie powodowała przekroczenia jego dopuszczalnej masy całkowitej; masę pierwszej osoby przyjmuje się w wysokości 75 kg, a kolejnych w wysokości 68 kg, z zachowaniem warunków § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. o warunkach technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 951 ze zm.), zgodnie z którym przyjmuje się, że średnia masa jednego pasażera wraz z bagażem wynosi dla autobusu miejskiego 68 kg, a dla pozostałych autobusów 71 kg. Na marginesie należy zaznaczyć, że identyczne regulacje znajdują się w § 3 i 5 działu II Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012 r., poz. 996 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 83 ust. 3 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań. Diagnosta powinien zatem ustalić masę własną pojazdu zgodnie ze wskazanymi wyżej regułami wynikającymi z przepisów rozporządzeń w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, to jest przez zważenie całego pojazdu albo jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu. Co prawda przepis nie wskazuje expressis verbis, że diagnosta ma dokonać czynności związanych z ustaleniem masy pojazdu osobiście, jednak wskazuje, że w razie powstania trudności w ustaleniu parametrów pojazdu, badanie techniczne może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy, lub w szczególnych przypadkach – dodatkowo odpowiednio innej specjalności. Sytuacja, w której masa pojazdu po dokonanych przeróbkach – szczególnie, gdy w opisie zmian nie wskazano elementów zdemontowanych, a jedynie dodatkowo zamontowane – była niższa lub równa masie pierwotnej, powodowała konieczność szczególnie wnikliwego ustalenia tego parametru w ramach wykonywanego badania technicznego pojazdu. Skoro zaś diagnosta nie dysponował odpowiednim wyposażeniem kontrolno-pomiarowym, powinien przeprowadzić badanie po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego. Dane pojazdu wskazywane przez jego posiadacza bądź ustalone na podstawie pomiaru wykonanego przez osoby trzecie budziły bowiem uzasadnione wątpliwości co do ich prawdziwości.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że w okresie pomiędzy badaniem technicznym przeprowadzonym przez skarżącego, a datą kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Transportu Drogowego w przedmiotowych pojazdach zostały dokonane dalsze przeróbki, skutkujące zmianą masy własnej pojazdu, należy stwierdzić że zarzut ten nie został poparty żadnym dowodem, a zatem nie ma wpływu na ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organy.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy w wystarczającym stopniu zebrały materiał dowodowy i nie zachodziła konieczność przeprowadzenia kolejnych dowodów. Tym samym nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.). Celem prowadzonego w rozpatrywanej sprawie postępowania było ustalenie, czy badania techniczne zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. Jak wyżej wykazano, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, bowiem w wydanych przez skarżącego zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdów została wpisana masa własna pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym. Stwierdzenie tej okoliczności obligowało organ do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia diagnosty. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada regułom ustalonym w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż zawiera uzasadnienie faktyczne, ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienie prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest obszerne, wyczerpujące i logiczne.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, brak jest zatem wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.