Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2128/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 r. sprawy ze skargi E. SA z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "KALENDARZ" nr Rp 5426 oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] Urząd Patentowy RP, działając w trybie postępowania spornego, na wniosek L. Sp. z o.o. z siedzibą w K. unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nr Rp 5426 pt.: "Kalendarz" udzielone na rzecz E. SA z siedzibą w P. a nadto przyznał od uprawnionego na rzecz wnioskodawcy kwotę 2000 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepis art. 102 ust. 1 i 2 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 15 lutego 2006 r. L. Sp. z o.o. z siedzibą w K. - dalej wnioskodawca - wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie udzielonego na rzecz E. SA z siedzibą w P. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Kalendarz" nr Rp 5426.

Jako podstawę prawną wniosku spółka L. wskazała przepisy art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 i 2, art. 104 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1 w zw. z art. 89 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.). Jako dowód braku nowości oraz indywidualnego charakteru spornego wzoru wnioskodawca nadesłał kopie katalogu firmy [...]. Interes prawny wnioskodawca wywodził z listu ostrzegawczego uprawnionej, w którym wzywa ona wnioskodawcę do zaniechania dalszego wprowadzenia do obrotu kalendarza i wycofania z punktów sprzedaży kalendarzy, które zostały już do obrotu wprowadzone.

W odpowiedzi na powyższy wniosek (pismo z dnia 5 kwietnia 2005 r. k. 46 akt administracyjnych) uprawniona wniosła o jego oddalenie podnosząc, że przedstawione dowody nie podważają ani nowości ani indywidualnego charakteru spornego wzoru.

Na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. pełnomocnik uprawnionej wniósł o załączenie do akt sprawy egzemplarza kalendarza, który stanowił przedmiot spornego znaku przemysłowego. Kolegium orzekające postanowiło odroczyć rozpoznanie sprawy i zobowiązało wnioskodawcę do przedstawienia jako materiału dowodowego w sprawie: kolorowych folderów zawierających przeciwstawiony wzór przemysłowy oraz wyraźne wskazanie, które figury w tych folderach odnoszą się do poszczególnych figur zastrzeżonego wzoru przemysłowego.

W wykonaniu powyższego, pismem z dnia 23 marca 2007 r. wnioskodawca nadesłał sporządzone w kolorze dowody mające świadczyć o braku nowości oraz indywidualnego charakteru spornego wzoru. W treści pisma podniósł, iż przedmiotowy wzór przemysłowy został zgłoszony z naruszeniem postanowień § 5 ust. 2 pkt 4 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpoznawania zgłoszeń wzorów przemysłowych (Dz. U. Nr 40 poz. 358). Obok zarzutu braku nowości oraz indywidualnego charakteru spornego wzoru wnioskodawca podniósł także zarzut, iż opis spornego wzoru nie przedstawia wzoru przemysłowego jasno i wyczerpująco i nie precyzuje w zasadzie cech istotnych wzoru, a poza tym nie jest nową i posiadającą indywidualny charakter postacią wytworu, przez co nie spełnia wymogów art. 102 ust. 1 p.w.p.

Uprawniona, ustosunkowując się do powyższych twierdzeń podtrzymała dotychczasowe stanowisko a ponadto zaprzeczyła argumentom wnioskodawcy, że sporny wzór przemysłowy został zgłoszony z naruszeniem postanowień ww. rozporządzenia. Z ostrożności procesowej strona podniosła, iż wadliwe zgłoszenie, polegające jedynie na naruszeniu formalnych warunków zgłoszenia nie może mieć wpływu na ochronę już zarejestrowanych znaków przemysłowych, które spełniają materialne przesłanki rejestracji (v. pismo uprawnionej z 18 kwietnia 2007 r.)

Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2007 r. pełnomocnik wnioskodawcy został poinformowany, że do oceny spornego wzoru mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 30 stycznia 2002 r. w wersji pierwotnej, tj. sprzed nowelizacji w 2005 r. Pełnomocnik wnioskodawcy zgodził się z tym stwierdzeniem i podniósł, że "ogranicza podstawę prawną wniosku w piśmie z dnia 23 marca 2007 r. dot. przepisów rozporządzenia Rady Ministrów".

Powołaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...] sierpnia 2007 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p. unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż sporny wzór został zgłoszony do rejestracji w dniu 18 listopada 2003 r. a zatem do oceny jego zdolności rejestracyjnej mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej w brzmieniu nadanym nowelizacją tejże ustawy z dnia 18 października 2002 r. opublikowaną w Dz. U. z 2002r. Nr 108, poz. 945, oraz przepisy pierwotnej wersji rozporządzenia Prezesa RM z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 2002 r. Nr 40, poz. 358. Zdaniem organu, interes prawny, o którym mowa w art. 89 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1 p.w.p. istnieje po stronie wnioskodawcy i wynika wprost z listu ostrzegawczego uprawnionej, w którym wzywa ona wnioskodawcę do zaniechania dalszego wprowadzenia do obrotu kalendarza i wycofania z punktów sprzedaży kalendarzy, które zostały już do obrotu wprowadzone.

Organ przytoczył dane dotyczące spornego wzoru a mianowicie stwierdził, że przedmiotowy kalendarz został pokazany na fig. 1-7 i opisany następująco: Kalendarz według wzoru przemysłowego mający postać kalendarza książkowego w oprawie twardej piankowej, w formacie 165 x 221 cm, obejmujący strony kalendarium z perforowanymi narożnikami, zintegrowaną część informacyjną oraz zintegrowany notes posiada następujące cechy istotne:

( Kalendarium wykonane na papierze chamois obejmuje łącznie 424 strony, w tym:

ـ 53 strony stanowią strony rozkładu tygodniowego obejmujące 3 dni powszednie tygodnia, przy czym każda strona obejmuje pola notatkowe ułożone w trzech kolumnach;

ـ 53 strony stanowią strony rozkładu tygodniowego obejmujące 4 dni tygodnia, w tym 2 dni powszednie oraz sobotę i niedzielę, przy czym każda strona obejmuje pola notatkowe ułożone w dwóch wielolinijkowych kolumnach i jednej kilkulinijkowej kolumnie;

ـ 106 stron stanowi strony prawe rozkładu dziennego na dzień powszedni, przy czym każda strona obejmuje pola notatkowe ułożone w dwóch połączonych ze sobą kolumnach;

ـ 159 stron stanowi strony lewe rozkładu dziennego na dzień powszedni, przy czym każda strona obejmuje pola notatkowe ułożone w dwóch połączonych ze sobą kolumnach;

ـ 53 strony stanowią strony rozkładu dziennego na dwa dni, w tym sobotę i niedzielę, przy czym każda strona obejmuje pola notatkowe ułożone w dwóch blokach, wielolinijkowy blok na sobotę i kilkulinijkowy blok na niedzielę.

• Zintegrowana część informacyjna zawiera 11 stron i obejmuje:

ـ informacje telefoniczne;

ـ informacje drogowe;

ـ jednostronicowy kalendarz skrócony na rok poprzedni, bieżący i przyszły;

ـ 4-ro stronicowy ogólny plan roczny.

• Zintegrowany notes obejmuje 13 stron.

Ponadto strony rozkładu tygodniowego kalendarium oraz następujące po nim strony rozkładu dziennego mają wycięte charakterystyczne 52 registry tygodniowe ułożone w 4-ech sekwencjach, po 13 sztuk registrów w każdej sekwencji. Kolorystyka pól notatkowych obejmuje kolor szary dla dni powszednich i kolor granatowy dla dni świątecznych, jak przedstawiono na załączonym rysunku, fig. 1 do 7.

W ocenie organu z cytowanego opisu wzoru zamieszczonego przed słowami "posiada następujące cechy istotne" wynika, że kalendarz posiada następujące cechy nieistotne (znane):0

ـ ma postać książki;

ـ oprawa twarda piankowa;

ـ format 165 x 221 cm (powinno być mm - przyp. UP);

ـ strony kalendarium mają perforowane narożniki;

ـ z kalendarzem jest zintegrowana część informacyjna;

ـ z kalendarzem jest zintegrowany notes.

Spośród ww. cech nieistotnych doprecyzowano cechy istotne:

ـ zintegrowana część informacyjna zawiera 11 stron i obejmuje:

ـ informacje telefoniczne;

ـ informacje drogowe;

ـ jednostronicowy kalendarz skrócony na rok poprzedni, bieżący i przyszyły;

ـ 4-ro stronicowy ogólny plan roczny;

ـ zintegrowany notes obejmuje 13 stron.

Odwołując się do treści art. 102 ust. 1 p.w.p. organ podkreślił, iż wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz jego ornamentację. Ponadto w myśl art. 102 ust. 2 p.w.p. wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych. Z treść opisu spornego wzoru wynika, iż nowość i indywidualny charakter kalendarza pojawia się w jego grafice, kolorystyce oraz materiale.

Przywołując treść art. 108 ust. 1 p.w.p. z odesłaniem do art. 33 ust. 1 p.w.p. organ zaakcentował, że opis wzoru przemysłowego powinien przedstawiać wzór przemysłowy na tyle jasno i wyczerpująco, aby na jego podstawie i przy pomocy rysunku można go było odtworzyć. Organ zaznaczył, iż powyższe twierdzenie ma umocowanie również w § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. Odwołując się do poglądów doktryny i orzecznictwa organ stwierdził, że są one zgodne, co do tego, że ochronie podlegają tylko te cechy postaciowe wzoru przemysłowego, które są dostrzegane wizualnie.

W ocenie organu, dokonując porównania opisu spornego wzoru z rysunkiem - fig. 1 do 7 należy stwierdzić, iż:

A - opis poprzedzający cechy istotne:

ـ oprawa twarda, piankowa nie została pokazana na fig. 1 i 2 i nie mogła być pokazana, ponieważ są to cechy techniczne, wizualnie niedostrzegalne, zatem nie podlegają ochronie;

ـ gabaryty kalendarza 165 x 221 mm, tj. 16,5 x 22,1 cm nie są dostrzegalne na fig. 1 i 2, a niezależnie od tego gabaryty, tj. wymiary bezwzględne jakiegokolwiek wzoru przemysłowego nie podlegają ochronie;

ـ zintegrowany notes, niewidoczny na fig. 1 do 7, więc nie podlega ochronie;

B - cechy istotne:

ـ papier chamois (chamois - skóra giemzowa, zamsz; kolor jasnożółty - według słownika Władysława Kopalińskiego, Słownik Wyrazów Obcych i Zwrotów Obcojęzycznych, W-wa, 1989, Wyd. XVII). Jasnożółty kolor papieru nie jest pokazany na fig. 1 do 7, więc nie podlega ochronie;

ـ bezwzględna liczba stron kalendarium - 424 str. w rozbiciu: 53+53+106+159+53=424; cecha niedostrzegalna wizualnie, więc nie podlega ochronie, a niezależnie od tego, wzoru przemysłowego nie można charakteryzować liczbami;

ـ zintegrowana część informacyjna zawiera 11 stron i obejmuje: informacje telefoniczne, informacje drogowe, jednostronicowy kalendarz skrócony na rok poprzedni, bieżący i przyszły oraz 4-ro stronicowy ogólny plan roczny - cechy nie podlegają ochronie, ponieważ nie są widoczne na fig. 1 do 7, a ponadto wzór przemysłowy nie może być charakteryzowany liczbowo;

ـ zintegrowany notes obejmuje 13 stron - cecha nie pokazana na fig. 1 do 7, więc nie podlega ochronie, a dodatkowo wzoru przemysłowego nie charakteryzuje się liczbami;

ـ 52 registry tygodniowe ułożone w 4-ech sekwencjach po 13 sztuk registrów w każdej sekwencji - na fig. 1 i 2 widać jedną sekwencję dla 13 tygodni;

ـ kolorystyka pól notatkowych obejmuje kolor szary dla dni powszednich i kolor granatowy dla dni świątecznych - kolory nie są pokazane na fig. 1 do 7, więc nie podlegają ochronie.

Organ podkreślił, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych ochronie prawnej mogą podlegać wyłącznie tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są dostrzegane zmysłem wzroku (v. wyrok WSA z dnia 17 stycznia 2007 r. sygn.: VI SA/Wa 2058/06; wyrok WSA z dnia 26 kwietnia 2006 r. sygn.: VISA/Wa 30/06; wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r. sygn.: II GSK 276/06; wyrok WSA z dnia 9 marca 2007 r. sygn.: VI SA/Wa 2233/06; wyrok WSA z dnia 29 maja 2006 r. sygn. VI SA/Wa 602/06).

Reasumując organ stwierdził, że spośród podniesionych przez wnioskodawcę zarzutów trafny jest zarzut, że opis spornego wzoru nie przedstawia tego wzoru jasno i wyczerpująco i w zasadzie nie precyzuje cech istotnych, bowiem większość cech, które mają określać sporny wzór nie została w ogóle pokazana na fig. 1 do 7. Opis i rysunek spornego wzoru - fig. 1 do 7 - nie dają możliwości odtworzenia postaci wytworu, o której mowa w art. 102 ust. 1 p.w.p. a zatem nie ma podstaw do uznania, że mamy w ogóle do czynienia ze wzorem przemysłowym w rozumieniu definicji w art. 102 ust. 1 p.w.p.

W ocenie organu nie w pełni skonkretyzowane i niejednoznaczne przedstawienie postaci wytworu pozwala na pełną dowolność w posługiwaniu się prawem z rejestracji udzielonym na taką postać, a w rezultacie nie będzie możliwe przeprowadzenie weryfikacji kolizji spornego wzoru z innym wzorem zgłoszonym do ochrony lub wprowadzonym na rynek przez innego przedsiębiorcę. Zdaniem organu w sytuacji gdy postaci wytworu nie da się odtworzyć na podstawie opisu i rysunku w sposób precyzyjny i jednoznaczny, to stawianie takiej postaci wytworu (która nie jest wzorem przemysłowym w rozumieniu art. 102 ust. 1 p.w.p.) zarzutu braku nowości i/lub braku indywidualnego charakteru jest chybione i dlatego też w rozważanym przypadku prawo z rejestracji na sporny wzór należało unieważnić na podstawie art. 102 ust. 1 i 2 pwp.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. SA z siedzibą w P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła organowi:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 102 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że jeżeli ze względu na formalne uchybienia przy zgłaszaniu wzoru nie można wytwarzać według wzorów wytworu to w ogóle nie można uznać, że mamy do czynienia ze wzorem przemysłowym;

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 255 ust. 4 p.w.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie prawnej niewskazanej przez wnioskodawcę oraz wyjście przy rozstrzyganiu sprawy poza zakres wniosku - naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 oraz w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że według wzoru przemysłowego "Kalendarz" nie można odtworzyć wytworów

Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ art. 102 p.w.p. skarżąca podniosła, iż w jej ocenie, organ dokonał błędnej wykładni cytowanego przepisu przyjmując, że ustawowe warunki rejestracji wzoru przemysłowego, o jakich mowa w art. 89 p.w.p., to posiadanie przez wzór przemysłowy takich cech jak nowość, indywidualny charakter oraz możliwość wytwarzania wytworów w oparciu o wzór. Skarżący zgadza się z twierdzeniem organu, że jedną z materialnych cech wzoru przemysłowego, niewypowiedzianą wprost w treści art. 102 p.w.p., jest możliwość wytworzenia wytworu w oparciu o wzór. Wzór powinien posiadać zatem taką materialną, wynikającą z jego istoty, cechę, która pozwoli na "odtwarzanie" wzoru w postaci wytworów. Jeżeli w oparciu o wzór nie można wykonać wytworu to nie mamy do czynienia ze wzorem przemysłowym. W ocenie skarżącej organ, wychodząc z prawidłowego, wskazanego powyżej założenia, błędnie przyjął, iż cecha wzoru, polegająca na tym, że w oparciu o wzór można wytwarzać wytwory, odwołuje się nie tylko do materialnych cech wzoru, ale także do tego czy w oparciu o formalne opisy wzoru zawarte w opisie i rysunkach można wytwarzać wytwory. W ocenie skarżącej nie można dokonywać wykładni przepisu art. 102 p.w.p. w taki sposób by wśród cech jakie powinien posiadać wzór przemysłowy umieścić też cechę odnoszącą się do treści opisu wzoru zawartej w świadectwie rejestracji.

Skarżąca dodała ponadto, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego może zostać oparte jedynie na materialnych przesłankach rejestracyjnych. Wskazując na wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 527/05 podkreśliła, iż w toku postępowania spornego nie można badać formalnych uchybień, jakie mogły mieć miejsce w postępowaniu rejestracyjnym. Przyjęta przez organ wykładnia art. 102 p.w.p. pozostaje nieprawidłowa także i z tego powodu, że prowadziłaby do obejścia postanowień art. 89 p.w.p. określającego zakres postępowania o stwierdzenie nieważności. Wykładnia taka doprowadzić mogłaby do tego, że w toku postępowania spornego organ badałby formalne przesłanki rejestracji.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 255 ust. 4 p.w.p. skarżąca wskazała, iż organ realizując normy postępowania spornego może oprzeć rozstrzygnięcie jedynie na podstawie prawnej wyraźnie wskazanej we wniosku (lub ewentualnie w dalszych pismach postępowania, uzupełniających wniosek). Oparcie rozstrzygnięcia na innej podstawie prawnej stanowić będzie naruszenie wskazanych powyżej przepisów postępowania a w szczególności przepisu art. 255 ust. 4 p.w.p. Skarżąca zaznaczyła, iż na gruncie niniejszej sprawy wnioskodawca wskazał, że podstawą prawną wniosku są przepisy art. 102 ust. 1, 103 ust. 1 i 2, art. 104 ust. 1 w zw. art. 117 ust. 1 oraz art. 89 p.w.p. Powyższe w ocenie skarżącej wskazuje, iż podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowić mogły jedynie przepisy wskazane wyraźnie we wniosku z dnia 15 lutego 2006 r. oraz argumenty faktyczne odnoszące się jedynie do cech wzoru przemysłowego o jakich mowa we wskazanych przepisach a zatem do nowości oraz indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego. Wskazując na uzasadnienie zaskarżonej decyzji i zaprezentowaną w jego treści błędną wykładnię art. 102 p.w.p. skarżąca podniosła, iż organ nie mógł, w oparciu o postanowienia ww. przepisu oraz wniosek wnioskodawcy, badać opisu wzoru przemysłowego "Kalendarz" pod względem innym niż ustalenie nowości oraz oryginalności wzoru. Zdaniem skarżącej organ nie może przyjmować za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, które mogłyby wprawdzie spowodować unieważnienie wzoru i których występowanie ustalił w toku postępowania spornego, które jednak nie zostały wskazane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca, bowiem nie powoływał twierdzeń oraz nie przedstawiał okoliczności faktycznych, w myśl których ze wzoru przemysłowego "Kalendarz" nie można odtworzyć postaci wytworu. Skoro zatem spór, którego granice określił wnioskodawca, nie dotyczył tego, czy wzór przemysłowy został zgłoszony prawidłowo oraz tego czy według tego wzoru można wytwarzać wytwory - kalendarze książkowe, organ wychodząc poza granice wskazanego sporu naruszył postanowienia art. 255 ust. 4 p.w.p.

Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżąca wskazała na błędną, jej zdaniem, ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ, który to w oderwaniu od posiadanych dowodów przyjął, że przy pomocy opisu i rysunku spornego wzoru (fig. 1 do 7) nie można odtworzyć postaci wytworu. W ocenie skarżącej twierdzenie organu jest błędne, bowiem zgłoszenie oraz treść świadectwa rejestracji pozwalają na określenie, czy wzór przemysłowy pt. "Kalendarz" spełnia ustawowe, merytoryczne, przesłanki rejestracji a ponadto dokonane opisy oraz rysunki wzoru pozwalają przyjąć, że wytworem, jaki ma zostać wykonany w oparciu o wzór przemysłowy będzie kalendarz książkowy. Skarżąca zgodziła się z twierdzeniem organu zawartym w uzasadnieniu decyzji, że nie wszystkie wskazane w ww. dokumentach cechy podlegają ochronie w oparciu o prawo z rejestracji wzoru przemysłowego. Ochronie takiej nie podlega format kalendarza, zintegrowany notes, liczba stron w kalendarium. Elementy te stanowią jednak te cechy wzoru, które pomagają w odtwarzaniu wytworu według wzoru.

W dalszej części skargi skarżąca zarzuciła organowi, iż wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się do twierdzeń wnioskodawcy oraz uprawnionej, co do tego czy wzór przemysłowy "Kalendarz" posiada cechę nowości oraz cechę indywidualnego charakteru. Ponadto, wskazując na konieczność zapewnienia jednolitej ochrony wzorom przemysłowym na terytorium państw członkowskich a w szczególności na konieczność należytego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wniosła o wystąpienie przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym o wykładnię art. 1 lit. a) oraz art. 5 Dyrektywy 98/71/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi podkreślił, iż przedstawione przez stronę stanowisko w kwestii błędnej wykładni art. 102 p.w.p. uznać należy za pogląd odosobniony nie znajdujący oparcia w doktrynie ani w orzecznictwie. Organ zaznaczył, iż nie budzi wątpliwości, że opis wzoru przemysłowego powinien przedstawiać wzór na tyle jasno i wyczerpująco, aby na jego podstawie i przy pomocy rysunku można go było odtworzyć - tzn. uzyskać postać wytworu scharakteryzowaną w szczególności cechami linii, konturów, kształtów, kolorystyką, strukturą lub materiałem wytworu oraz ornamentacją. Przywołując stanowisko skarżącej w myśl którego brak możliwości precyzyjnego odtworzenia postaci wytworu według wzoru jest jedynie usterką formalną organ podkreślił, iż na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z usterkami formalnymi, lecz z tworem, który w rozumieniu art. 102 p.w.p. nie jest w ogóle wzorem przemysłowym. Powyższe stwierdzenie, w ocenie organu, potwierdza, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 102 p.w.p. przez jego błędną wykładnię, a przeciwnie to skarżąca błędnie interpretuje wskazany powyżej przepis sądząc, że opis i rysunek wzoru nie muszą być jasne i wyczerpujące w celu precyzyjnego odtworzenia postaci, zapominając, że ta precyzja jest istotna w przypadku m.in. kolizji na rynku między konkurentami.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 255 ust. 4 p.w.p. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie prawnej niewskazanej przez wnioskodawcę oraz wyjście przy rozstrzyganiu poza zakres wniosku. Organ podkreślił, iż zgodnie z treścią ww. przepisu organ rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.

Wskazując sformułowanie zawarte na str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ podkreślił, iż wnioskodawca precyzując zarzut, iż opis spornego wzoru nie przedstawia tego wzoru jasno i wyczerpująco i w zasadzie nie precyzuje cech istotnych, sam powołał definicje wzoru określoną w art. 102 ust. 1 p.w.p., a zatem zarzut skarżącej, iż organ oparł rozstrzygniecie na podstawie prawnej niewskazanej przez wnioskodawcę jest nieprawdziwy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a. organ uznał je za chybione i wskazał, iż w treści decyzji szczegółowo wyjaśnił, dlaczego według opisu i rysunków spornego wzoru nie jest możliwe odtworzenie wytworu, a ponadto przy rozpoznawaniu sprawy korzystał z materiałów tj. opisu i rysunków spornego wzoru, stanowią integralną część decyzji o rejestracji i znajdują się w aktach Rp 5426.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego RP z [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] wydana w trybie postępowania spornego, unieważniająca prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nr Rp 5426 pt.: "Kalendarz" udzielone na rzecz E. SA z siedzibą w P.

Do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego stosuje się z mocy art. 117 ust. 1 p.w.p. przepis art. 89 p.w.p.

Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego może być zatem unieważnione (w całości lub części) na wniosek każdej osoby, która ma w tym unieważnieniu interes prawny i jeżeli wykaże, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania rejestracji. Ocena zdolności rejestracyjnej wzoru przemysłowego, na który udzielono prawa z rejestracji winna być zatem poprzedzona ustaleniami organu co do istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu. Takich też ustaleń Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego dokonał – zasadnie uznając, iż wnioskodawca tj. L. Sp. z o.o. z siedzibą w K. legitymuje się interesem prawnym w unieważnieniu spornego wzoru przemysłowego w rozumieniu art. 89 p.w.p.

W doktrynie zgodnie przyjmuje się, iż interes prawny w unieważnieniu patentu ma pozwany o naruszenie patentu (tak m.in.: J. Szwaja /w:/ "System prawa własności intelektualnej, tom. III Prawo wynalazcze", Wydawnictwo PAN, Ossolineum 1990, s. 412; również: S. Sołtysiński, A. Szajkowski, T. Szymanek "Komentarz do prawa wynalazczego", Warszawa 1990, s. 315; patrz także /w:/ W. Kotarba, Z. Miklasiński, A. Pyrża "Komentarz do prawa wynalazczego", Warszawa 1994, s. 110, oraz w nowszej literaturze np. A. Szewc, G. Jyż "Prawo własności przemysłowej", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 200-201). W sprawie niniejszej pomimo, iż nie skierowano przeciwko wnioskodawcy formalnego pozwu to spółka ta została wezwana przez uprawnioną spółkę E. do zaniechania dalszego wprowadzania do obrotu kalendarza i wycofania z punktów sprzedaży kalendarzy, które zostały już do obrotu wprowadzone oraz zagrożono wnioskodawcy podjęciem kroków prawnych w razie niedostosowania się do wezwania. Nie analizując w tym miejscu szczegółowo charakteru oraz funkcji pisma ostrzegawczego należy jedynie wskazać, iż pismu opartemu na podstawie prawa własności przemysłowej przypisuje się poważniejsze skutki prawne niż pismu z innej podstawy prawnej, co wynika z erga omnes ochrony praw własności intelektualnej. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, Urząd Patentowy RP zasadnie wywiódł interes prawny wnioskodawcy z omówionego wyżej listu ostrzegawczego.

Jak wynika z akt dotyczących rejestracji spornego wzoru przemysłowego a w szczególności z treści decyzji o rejestracji, przedmiotowy wzór został zgłoszony do rejestracji 18 marca 2003 r. W tym stanie rzeczy, prawidłowo organ uznał, że do oceny zdolności rejestracyjnej wzoru mają zastosowanie przepisy p.w.p. w brzmieniu nadanym nowelizacją tejże ustawy z dnia 18 października 2002 r. opublikowaną w Dz. U. z 2002 r. Nr 108, poz. 945, oraz przepisy pierwotnej wersji rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 2002 r. Nr 40, poz. 358.

W sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego Urząd Patentowy RP był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 256 ust. 1 p.w.p.). Między innymi był związany podstawą prawną wskazaną we wniosku. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca jako podstawę prawną wniosku powołał przepisy art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 i 2 oraz art. 104 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1 w zw. z art. 89 ww. ustawy p.w.p. (tj. zarzucił brak nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru, ponadto postawił zarzut, że opis spornego wzoru nie przedstawia wzoru jasno i wyczerpująco i nie precyzuje w zasadzie cech istotnych wzoru (k. 29 tom II akt adm.)

Jak wynika z zaskarżonej decyzji spośród postawionych zarzutów organ uznał za uzasadniony ostatni z wymienionych tj. że opis spornego wzoru nie przedstawia tego wzoru jasno i wyczerpująco i nie precyzuje w zasadzie cech istotnych wzoru. Uwzględniając wniosek i unieważniając sporne prawo na podstawie art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p Urząd Patentowy RP powołując się na ww. przepisy oraz odwołując się do treści art. 108 ust. 1 p.w.p. i art. 33 ust. 1 p.w.p. a także do § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. stwierdził, że opis wzoru przemysłowego powinien przedstawiać wzór na tyle jasno i wyczerpująco aby na jego podstawie i przy pomocy rysunku można go było odtworzyć. W ocenie organu unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru było uzasadnione, ponieważ jeśli nie da się odtworzyć postaci wytworu na podstawie opisu i rysunków to taka postać nie jest wzorem w rozumieniu art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p. Zdaniem organu, stawianie takiej postaci wytworu zarzutu braku nowości i/lub braku indywidualnego charakteru jest chybione, gdyż takie zarzuty można postawić tylko wtedy, gdy mamy do czynienia ze wzorem w rozumieniu art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie wnioski wyprowadzone przez organ są prawidłowe.

Aprobując stanowisko zajęte przez Urząd Patentowy RP konieczne jest odniesienie się do kwestii definicji wzoru przemysłowego oraz wzajemnych relacji w zakresie udzielenia prawa z rejestracji na wzór przemysłowy i jego unieważnienia.

I

Definicja wzoru przemysłowego

Z brzmienia art. 102 ust. 1 p.w.p. (w wersji adekwatnej do stanu prawnego mającego zastosowanie do niniejszej sprawy) wynika, że wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację.

Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych. W myśl ust. 3 za wytwór uważa się także:

1. przedmiot składający się z wielu wymienialnych części składowych umożliwiających jego rozłożenie i ponowne złożenie (wytwór złożony);

2. część składową, jeżeli po jej włączeniu do wytworu złożonego pozostaje widoczna w trakcie jego zwykłego używania, przez które rozumie się każde używanie, z wyłączeniem konserwacji, obsługi lub naprawy;

3. część składową, jeżeli może być przedmiotem samodzielnego obrotu.

Natomiast zgodnie z ust. 4 w przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w części składowej wytworu złożonego, w rozumieniu ust. 3 pkt 1, ocena nowości i indywidualnego charakteru dotyczy tylko jego widocznych cech.

Z cytowanego art. 102 ust. 1 p.w.p. wynika więc, że rejestracji jako wzór przemysłowy podlega postać wytworu (forma, wygląd). Należy w tym miejscu zaakcentować, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie zawierają definicji "postaci wytworu". Natomiast art. 102 ust. 1 p.w.p. stanowi, iż "postać wytworu" nadana jest przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Zdaniem Sądu, dobór cech wymienionych w ww. przepisie wskazuje na to, że ową "postać wytworu" utożsamiać można z jego wyglądem. Nie budzi wątpliwości Sądu, że we wzorze przemysłowym chroniony może być tylko aspekt zewnętrzny produktu. Dwie najważniejsze przesłanki zdolności rejestracyjnej zawarte w samej definicji wzoru a mianowicie "nowość" i jej "indywidualny charakter" decydują o posiadaniu przez wzór zdolności ochronnej. Treść tych przesłanek skonkretyzowano w kolejnych przepisach p.w.p. – art. 103 (nowość) i 104 (indywidualny charakter).

Innymi słowy: w art. 102 ust. 1 p.w.p. mowa więc o nowości "postaci" i indywidualnym charakterze "postaci". Tak więc warunkiem koniecznym jest uznanie, że istnieje postać wytworu (nadana mu przez...) a dopiero później można odnieść do tej (istniejącej) postaci przesłankę nowości i indywidualnego charakteru.

II

Udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oraz jego unieważnienie.

Wydanie decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (art. 110 p.w.p.) poprzedzone jest procedurą badania jedynie formalnego a zatem Urząd Patentowy RP ogranicza zakres swoich badań do czysto formalnej oceny poprawności zgłoszenia, bez weryfikacji zakresu ochrony oraz opisu wzoru. Zakres badania wyznacza art. 106 p.w.p. Trudno więc oczekiwać, aby decyzja Urzędu Patentowego RP wydana na podstawie art. 110 p.w.p. w jakikolwiek sposób potwierdzała "czystość" tego prawa. Przedstawione wyżej założenia mają zasadnicze znaczenie dla rozważań odnoszących się do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Konsekwencją tego, iż system uzyskiwania prawa z rejestracji wzoru przemysłowego jest systemem rejestrowym, weryfikacji udzielonych praw dokonuje się poprzez wniesienie sprzeciwu, czy też - jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie – drogą unieważnienia prawa.

Należy podkreślić, że jeżeli w toku postępowania spornego o unieważnienie omawianego prawa z rejestracji wykazane zostanie, że prawo wyłączne zostało udzielone pomimo tego, iż ustawowe warunki jego udzielenia nie zostały spełnione, wówczas Urząd Patentowy RP prawo to unieważnia.

Prawdą jest, i tu należy podzielić pogląd skarżącej, że Urząd Patentowy RP w postępowaniu o unieważnienie prawa nie może kwestionować, iż warunki formalne wniosku o zarejestrowanie wzoru przemysłowego nie były spełnione, gdyż wówczas wkraczałby, w sposób niedopuszczalny, w domenę orzekania w przedmiocie udzielenia prawa. Jednakże - co należy podkreślić - w sprawie prowadzonej w trybie spornym o unieważnienie prawa z rejestracji organ nie tylko może ale wręcz ma taki obowiązek, dokonania oceny (działając oczywiście w granicach wyznaczonych przez zarzuty sformułowane przez wnioskodawcę), czy zarejestrowany wzór przemysłowy spełnia warunki o których mowa w art. 102 ust. 1 p.w.p. tj. czy jest to nowa, posiadająca indywidualny charakter postać wytworu, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów (...).

W rozpatrywanej sprawie, Urząd Patentowy RP w istocie uznał, że przedmiotowy wzór nie spełnia warunków określonych w art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p., gdyż nie można przyjąć, iż jest to "postać wytworu" nadana mu w szczególności przez (...)

III

Zasadność zarzutów skargi

W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 255 ust. 4 p.w.p. oraz art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. a dopiero później przeanalizować zasadność naruszenia prawa materialnego tj. art. 102 p.w.p.

Skarżąca spółka upatruje naruszenie powołanych przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie prawnej niewskazanej przez wnioskodawcę oraz wyjście poza zakres wniosku (art. 255 ust. 4 p.w.p.) oraz poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że według spornego wzoru przemysłowego nie można odtworzyć wytworów.

W ocenie Sądu, podniesione zarzuty nie są trafne.

Jak już wyżej wspomniano, w niniejszej sprawie wnioskodawca jako podstawę prawną wniosku powołał przepisy art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 i 2 oraz art. 104 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1 w zw. z art. 89 ww. ustawy p.w.p. (tj. zarzucił brak nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru, ponadto postawił zarzut, że opis spornego wzoru nie przedstawia wzoru jasno i wyczerpująco i nie precyzuje w zasadzie cech istotnych wzoru (k. 29 tom II akt adm.). Spośród postawionych zarzutów organ uznał za uzasadniony ostatni z wymienionych tj., że opis spornego wzoru nie przedstawia tego wzoru jasno i wyczerpująco i nie precyzuje w zasadzie cech istotnych wzoru. Uwzględniając wniosek, organ unieważnił sporne prawo na podstawie art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p. uznając, że wzmiankowana postać wzoru nie jest wzorem przemysłowym w rozumieniu art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, wnioskodawca w toku postępowania administracyjnego nie wycofał się nigdy z zarzutu opartego na art. 102 ust. 1 p.w.p. "że opis spornego wzoru nie przedstawia wzoru jasno i wyczerpująco i nie precyzuje w zasadzie cech istotnych wzoru". W szczególności nie nastąpiło to na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP, która odbyła się w dniu 20 sierpnia 2007 r. Stwierdzenie zawarte w protokole rozprawy, że wnioskodawca ogranicza "podstawę prawną wniosku w piśmie z dnia 23 marca 2007 r. dot. przepisów rozporządzenia Rady Ministrów" w żaden sposób nie stanowi o tym, że wnioskodawca wycofał się z opisanego wyżej zarzutu, iż opis spornego wzoru nie przedstawia wzoru jasno i wyczerpująco i nie precyzuje w zasadzie cech istotnych wzoru co stanowiło, zdaniem wnioskodawcy, o naruszeniu art. 102 ust. 1 p.w.p.

Wnioskodawca, jak wynika z dalszych zapisów protokołu, podzielił jedynie pogląd uczestnika, że w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy pierwotnej wersji rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 2002 r. Nr 40, poz. 358. a nie w brzmieniu wskazywanym przez wnioskodawcę m.in. w piśmie z dnia 23 marca 2007 r.

Antycypując dalsze rozważania należy w tym miejscu zasygnalizować, iż zdaniem Sądu, na nieporozumieniu zasadza się argumentacja skarżącej (zawarta na k. 12 skargi), iż zastosowanie przez Urząd Patentowy RP w podstawie prawnej decyzji art. 102 ust. 1 p.w.p. obligowało organ do wzięcia pod uwagę tylko i wyłącznie argumenty faktyczne odnoszące się jedynie do cech wzoru przemysłowego a zatem nowości oraz indywidualnego charakteru.

Reasumując należy stwierdzić, że ponieważ Urząd Patentowy RP wydał decyzję na podstawie art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p. wskazaną we wniosku o unieważnienie (czego zresztą skarżący nie kwestionuje), nie można zasadnie zarzucić, jakoby organ wyszedł poza granice wniosku, którym był związany.

Sąd nie podziela również zasadności zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco w decyzji wyjaśnił, dlaczego według opisu spornego wzoru oraz rysunków nie jest możliwe odtworzenie wytworu. Swoje stanowisko organ wyraził w oparciu o analizę poszczególnych zastrzeżeń i w istocie stwierdził, że sformułowane zastrzeżenia (opisy, rysunki) nie odpowiadają rzeczywistości, gdyż nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny. W ocenie Sądu, stanowisko organu należy podzielić. Faktycznie, z punktu widzenia przedmiotu ochrony w odniesieniu do wzorów przemysłowych, zarejestrowany wzór musi nadawać się do odtworzenia. Tylko wówczas bowiem, gdy inna osoba (podmiot) odtwarza bez zgody uprawnionego ten sam (lub taki sam) wzór lub jego część, może naruszać to prawo. Zdaniem Sądu, przedstawiony sposób analizy oraz sformułowana ocena nie wykracza poza zakres kognicji Urzędu Patentowego RP w postępowaniu spornym o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego z powodów wskazanych w punkcie II niniejszego uzasadnienia. W niniejszej sprawie wystarczy przytoczyć opis wzoru i porównać go z realnym widokiem egzemplarza kalendarza dołączonego do akt administracyjnych aby stwierdzić, że według opisu spornego wzoru oraz rysunków nie jest możliwe odtworzenie wytworu. Przykładowo: opis "52 registry tygodniowe ułożone w 4-ech sekwencjach po 13 sztuk registrów w każdej sekwencji" podczas gdy na fig. 1 i 2 widać tylko i wyłącznie jedną sekwencję dla 13 tygodni. Z powyższego wynika, iż sformułowane zastrzeżenia (opisy, rysunki) nie odpowiadają rzeczywistości, gdyż nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 102 p.w.p. Sąd zwraca uwagę, iż skarżąca wadliwie pojmuje argumentację Urzędu Patentowego RP zawartą w uzasadnieniu decyzji. Urząd Patentowy RP, wbrew twierdzeniom skarżącej nie wyprowadził wniosku sformułowanego w omawianym zarzucie, jakoby naruszenie art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p. polega w niniejszej sprawie na tym, że "jeżeli formalne uchybienia przy zgłaszaniu wzoru spowodowały, że nie można wytwarzać według wzorów wytworu, to wówczas w ogóle nie można uznać, że mamy do czynienia ze wzorem przemysłowym". W rozpatrywanej sprawie organ uznał natomiast, że zarejestrowany wzór przemysłowy "Kalendarz" nie spełnia warunków określonych w art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p., gdyż nie można przyjąć, iż jest to "postać wytworu" nadana mu w szczególności przez (....), co wywiódł z niemożliwości jego odtworzenia w oparciu o analizę poszczególnych zastrzeżeń. W tym miejscu ponownego podkreślenia wymaga, że organ w istocie stwierdził, iż sformułowane zastrzeżenia (opisy, rysunki) nie odpowiadają rzeczywistości, gdyż nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny.

Skoro zatem zarejestrowany wzór przemysłowy "Kalendarz" nie stanowi "postaci wytworu" o którym mowa w art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p. to powyższe ustalenie wystarcza do unieważnienia przedmiotowego prawa, gdyż w takiej sytuacji nie można badać "nowości" i "indywidualnego charakteru" ponieważ wartości te tj. "nowość" i "indywidualny charakter" odnoszą się tylko i wyłącznie do istniejącej postaci wytworu. Innymi słowy: zarzuty o braku nowości i indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego można postawić dopiero wówczas, gdy mamy do czynienia z wzorem przemysłowym w rozumieniu art. 102 p.w.p.

Ponieważ organ zasadnie przyjął, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z wzorem przemysłowym w rozumieniu art. 102 p.w.p. a zatem decyzja unieważniająca przedmiotowe prawo z rejestracji z tego tylko powodu (wskazanego przez wnioskodawcę ) była zgodna z prawem.

Spółka E. zawarła w skardze również wniosek do Sądu o zwrócenie się do ETS z pytaniami prejudycjalnymi o treści sformułowanej w skardze. Zdaniem skarżącej, odpowiedź na postawione pytania ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przeciwnego zdania jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie gdyż ww. pytania nie dotyczą materii niniejszej sprawy. W pytaniach tych bowiem poczynione jest założenie, iż rozpatrywana sprawa dotyczy wzoru w rozumieniu art. 102 ust. 1 i 2 p.w.p., co – jak wywiedziono wyżej - nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.