Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 263/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 97 PAR. 2, ART. 144, ART. 138 PAR. 1 PKT 1, art. 6,8,11,61 a, art. 107 par. 3, art. 156 par. 1pkt 5, art. 145 par. 1 pkt 7,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia

[...], wydanym na podstawie art. 97 § 2, art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz.1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu zażalenia B. na postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania, wszczętego z wniosku B. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, stanowiącej własność Gminy [...], działki nr [...] o łącznej pow. [...] ha – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy podał, że ww. postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy odmówił podjęcia zawieszonego postępowania wszczętego z wniosku [...] z dnia [...].

Zawieszenie postępowania nastąpiło na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy Wydział [...] sprawy

z powództwa Gminy przeciwko B. o rozwiązanie umowy wieczystego użytkowania obejmującej przedmiotowe działki. Pozew o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego Gmina złożyła do Sądu Okręgowego w dniu [...] r.

W ocenie organu I instancji, rozstrzygnięcie sprawy cywilnej przez sąd ma znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ponieważ zadecyduje o istnieniu bezwzględnej przesłanki przekształcenia, którą jest istnienie prawa użytkowania wieczystego.

Spółka B. wniosła zażalenie na to postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 6, art. 8 i art. 61a K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2005 r., Nr 175, poz.1459 ze zm.) poprzez odmowę podjęcia zawieszonego postępowania, mimo braku ku temu ustawowych podstaw, a nadto naruszenie art. 1 ust. 1 tej ustawy oraz naruszenie art. 6 w zw. z art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.

Zdaniem Spółki spełniła ona wszystkie wymagania określone w art. 1 ust. 1 ww. ustawy, uprawniające do obligatoryjnego przekształcenia przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W związku z powyższym Wójt Gminy miał obowiązek zbadać, czy wyżej wymienione przesłanki zostały spełnione oraz w sytuacji ich spełnienia powinien był wydać decyzję o przekształceniu. Wójt Gminy, wydając zaskarżone postanowienie, w ocenie skarżącej, błędnie przyjął, że rozstrzygnięcie wyżej wskazanej sprawy cywilnej ma znaczenie dla postępowania o przekształcenie.

W tym stanie rzeczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia

[...] utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż przyczyny zawieszenia postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie ustały, a zatem organ I instancji słusznie odmówił podjęcia zawieszonego postępowania.

Organ odwoławczy podkreślił, że prawomocnym wyrokiem z dnia 2 sierpnia

2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Sz 259/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie oddalił skargę B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wszczętego

z wniosku B. z dnia [...] r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej własność Gminy, obręb [...], działki nr [...] o łącznej pow. [...] ha.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powołany wyrok dowodzi bezspornie, że organ I instancji oraz Kolegium prawidłowo ustaliły związek pomiędzy postępowaniem administracyjnym, a sprawą toczącą się

z powództwa cywilnego i prawidłowo uznały, że rozstrzygnięcie sprawy cywilnej będzie miało wpływ na postępowanie administracyjne. W konsekwencji wyżej powołanego wyroku, postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] o zawieszeniu postępowania, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. jest prawomocne i nadal pozostaje w obrocie prawnym.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem postępowanie o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego nieruchomości ma pierwszeństwo przed postępowaniem uwłaszczeniowym, zwłaszcza gdy wniosek o rozwiązanie umowy był wcześniejszy, aniżeli wszczęcie postępowania uwłaszczeniowego. Jeżeli zatem równolegle toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego i postępowanie o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, to drugie postępowanie powinno ulec zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem jego wynik jest zależny od postępowania w przedmiocie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego i to rozstrzygnięcie ma walor zagadnienia wstępnego.

Kolegium rację przyznało natomiast Spółce, że wskazywany przez organ pierwszej instancji art. 61a K.p.a. nie może stanowić podstawy prawnej odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Jednakże okoliczność ta, zdaniem Kolegium, nie ma wpływu na wynik postępowania w sprawie.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Spółkę B., reprezentowaną przez r.pr. J.B.

Skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 156 § 1 pkt. 5 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy w dniu jego wydania, a mianowicie w dniu [...] r. w obrocie prawnym pozostawało ostateczne postanowienie SKO z dnia [...] r., nakazujące Wójtowi Gminy podjęcie zawieszonego postępowania, co świadczy o tym, że zaskarżone postanowienie obarczone jest wadą niewykonalności, w związku z czym powinno nastąpić stwierdzenie nieważności tego postanowienia;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. naruszenie art. 97 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że postępowanie administracyjne w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie powinno być podjęte mimo, że ustąpiły przyczyny, na podstawie których zawieszono postępowanie;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez uznanie, że rozstrzygnięcie sprawy cywilnej w sprawie o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu administracyjnym w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności;

- naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2005 r.,

Nr 175, poz. 1459 ze zm.) w związku z art. 64 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez uniemożliwienie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a przez to naruszenie prawa skarżącej do własności;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 100 § 2 i § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a. poprzez odmowę podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w przypadku, gdy z treści wskazanych przepisów wynika, że w razie wydania przez Sąd Okręgowy wyroku stwierdzającego rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego możliwe będzie wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie przekształcenia.

W związku z przedstawionymi zarzutami B. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, uzupełnionej pismem procesowym z dnia [...] Spółka podniosła, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do odmowy podjęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Rozpatrzenie powyższej sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie przekształcenia nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie Skarżącej zagadnieniem wstępnym nie jest kwestia istnienia prawa użytkowania wieczystego przysługującego Skarżącej, bo ta nie ulega wątpliwości. Fakt wszczęcia postępowania o rozwiązanie umowy w żaden sposób nie zmienia faktu, że Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości.

Spółka podkreśliła, że w toku postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie pojawiła się jakakolwiek kwestia sporna, warunkująca wydanie decyzji o przekształceniu. W szczególności prawo użytkowania wieczystego nadal przysługuje Spółce, a sam fakt toczącego się postępowania o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego nie pozbawia, ani nie zawęża w żadnym stopniu jego zakresu. Ponadto pomiędzy postępowaniem sądowym w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego, a postępowaniem administracyjnym nie zachodzi związek tego typu, że wynik postępowania administracyjnego zależy od rozstrzygnięcia sprawy sądowej. Przedmiotem postępowania w sprawie przekształcenia jest ustalenie posiadania przez Skarżącą prawa użytkowania wieczystego, natomiast przedmiotem postępowania w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego jest ustalenie, czy Skarżąca wywiązywała się w obowiązków nałożonych na podstawie umowy o ustanowieniu użytkowania wieczystego.

Zdaniem Skarżącej, utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, prowadzi do braku realizacji wynikającego z ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości obowiązku w zakresie ww. przekształcenia. Takie działanie wypacza też sens, treść i intencje ustawodawcy w przedmiocie ustawowo zagwarantowanego prawa do przekształcenia konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do własności.

Spółka stwierdziła dalej, że zawieszenie postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności może skutkować niepowetowaną szkodą dla strony. Wstrzymywanie wydania decyzji w sprawie przekształcenia poprzez zawieszenie postępowania uniemożliwia bowiem Skarżącej realizację przysługującej jej ekspektatywy prawa własności wynikającej z mocy ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Przedłużające się postępowanie w sprawie przekształcenia w związku z jego zawieszeniem, skutkuje utratą korzyści, jakie Skarżąca mogła by uzyskać, gdyby w stosunku do zajmowanych przez nią nieruchomości posiadała prawo własności, a nie użytkowania wieczystego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony był jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, bowiem ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowych działek.

Istotą sprawy jest zatem ustalenie, czy organ prawidłowo ocenił, iż nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania, która to okoliczność uzasadnia odmowę podjęcia tegoż postępowania. Niemniej jednak z uwagi na argumentację Skarżącej przedstawioną w treści skargi, odnoszącą się do zasadności zawieszenia postępowania, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że jedną z obligatoryjnych podstaw zawieszenia postępowania, określoną w art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest sytuacja, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Orzecznictwo sądowe i doktryna wywodzą, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w ww. przepisie należy rozumieć zagadnienie prawne, które determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w danej sprawie, przy czym organem właściwym do wypowiedzenia się w przedmiocie tego zagadnienia prawnego jest inny, niż prowadzący sprawę organ administracji, bądź sąd. Treścią zagadnienia wstępnego może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające w danej sprawie znaczenie prawne (por.: wyrok NSA z dnia 1 czerwca 1998 r., sygn. akt II SA 534/98).

Wystąpienie zagadnienia wstępnego związane jest zatem z sytuacją, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem innego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia określonego zagadnienia przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem prawomocnie przesądzone na właściwej drodze.

W świetle powyższego musi zatem istnieć bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Dopiero wówczas określone zagadnienie ma charakter prejudycjalny

w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Wobec tego organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej obowiązany jest ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym, przy czym o takiej bezpośredniej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że omawiana "bezpośredniość" istnieje wówczas, "gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe" (por.: uchwała Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., OPK 14/96, ONSA 1997, nr 1 poz. 11).

Istotne jest także i to, że skoro zawieszanie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. ma charakter obligatoryjny, organ administracji publicznej, który prowadzi postępowanie, jest zobowiązany z urzędu badać na każdym etapie postępowania, czy nie zaistniała sytuacja lub zdarzenie, które bezwzględnie wymaga zawieszenia postępowania. Ustanie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania rodzi obowiązek organu administracji publicznej jego podjęcia. Organ więc z urzędu obowiązany jest do sprawdzenia, czy nie ustały przyczyny uzasadniające zwieszenie postępowania.

Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniu [...] r. pomiędzy Gminą, a Skarżącą została zawarta umowa o oddanie przedmiotowej nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste. Bezsporne jest również to, że pozew o rozwiązanie ww. umowy użytkowania wieczystego Gmina złożyła do Sądu Okręgowego w dniu [...]. Z kolei wnioskiem z dnia [...] r. (data wpływu [...] r.) Skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz o rozłożenie na raty opłaty z powyższego tytułu na okres [...] lat.

W świetle powyższego za uzasadnione należy uznać stanowisko organów administracji, że z uwagi na toczące się postępowanie przed sądem powszechnym,

w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego gruntu, organ zobligowany był do zawieszenia postępowania administracyjnego. Wynik postępowania prowadzonego przez sąd powszechny determinuje bowiem dalsze kroki i prawne możliwości działania organów administracji publicznej, które nie mogą samodzielnie rozstrzygnąć tej kwestii, gdyż bezsprzecznie nie należy ona do ich kognicji. Rozstrzygniecie wniosku strony skarżącej o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uzależnione jest więc od uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii istnienia prawa użytkowania wieczystego.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 501/11 (publ. Lex nr 1082773), przyjął, że rozstrzygnięcie sprawy o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego przez sąd powszechny w trybie art. 33 ust. 3 ustawy

o gospodarce nieruchomościami stanowi zagadnienie wstępne względem rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w postępowaniu o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał między innymi, że "zagadnienie istnienia prawa użytkowania wieczystego jest kluczowe dla oceny możliwości jego przekształcenia w prawo własności. Sądowy spór co do istnienia prawa użytkowania wieczystego jest okolicznością determinującą postępowanie o przekształcenie go w prawo własności. Przekształcić można bowiem prawo, które istnieje, a formalne uruchomienie trybu zmierzającego do jego rozwiązania jest zagadnieniem wstępnym mającym pierwszeństwo przed podjęciem rozstrzygnięcia administracyjnego w trybie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1459 ze zm.)".

W tym zakresie trzeba również wskazać, iż w wyroku z dnia 16 maja 2002 r.,

w sprawie sygn. akt V CKN 1284/00 (LEX nr 56039) Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli powództwo o rozwiązanie umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zostało wytoczone przez właściciela nieruchomości, tj. Gminę przed wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, to uwzględnienie tego powództwa oznacza, iż przekształcenie nie jest możliwe, a zatem postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Oddalenie zaś powództwa skutkuje podjęciem postępowania administracyjnego i merytorycznym rozpoznaniem wniosku o przekształcenie. Powyższa teza znajduje również zastosowanie do sytuacji, gdy rozwiązanie umowy w sprawie użytkowania wieczystego ma miejsce także w trakcie postępowania administracyjnego.

Organ zasadnie więc przyjął, że od rozstrzygnięcia kwestii tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości w zakresie prawa użytkowania wieczystego zależy rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Ewentualne uwzględnienie pozwu Gminy o rozwiązanie umowy o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste spowoduje wygaśniecie prawa użytkowania wieczystego i w konsekwencji bezprzedmiotowe stanie się orzekanie w niniejszej sprawie.

Podkreślić przy tym należy, że w przypadku wydawania przez organ administracji publicznej decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stan prawny nieruchomości, w tym przypadku istnienie po stronie skarżącej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości powinno być bezsporne.

A z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Kontrolując zatem prawidłowość zaskarżonego postanowienia poprzez pryzmat art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. Sąd stwierdził, że wszystkie warunki w nim określone zostały spełnione, rozstrzygnięcie sprawy zawisłej przed sądem powszechnym stanowi zagadnienie wstępne w stosunku do sprawy z wniosku skarżącej o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Reasumując, dla oceny niniejszej sprawy istotne jest to, że w dacie rozstrzygania przez organ pierwszej instancji wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, nie ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania administracyjnego. Podstawa zawieszenia postępowania istniała również w dacie rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy.

Z tych względów za prawidłowe należy uznać postanowienia organów obu instancji. Jak ustaliły organy postępowanie toczące się przed Sądem Okręgowym

[...] w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego nie zostało jeszcze zakończone. Ustalenie zaś w powyższym zakresie uzasadnia stwierdzenie, że wobec nie ustania przyczyny zawieszenia postępowania należało odmówić jego podjęcia.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ww. ustawy.