Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1400/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17, art. 18, art. 33 pkt 1 pkt 3, art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 40 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1400/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 czerwca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2010r., sprawy ze skargi "T" Spółka z o.o. w K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 13 sierpnia 2009r. Nr [...], w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 maja 2008r. nr [...] uznającego za bezzasadne zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, działając na podstawie art. 17, art. 18 oraz art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm. – zwana dalej: u.p.e.a.), w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku strony skarżącej – "T" Sp. z o.o., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela - Starostwo Powiatowe w K. z tytułu opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne. Pismem z dnia 26 listopada 2007r. strona skarżąca wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, które oparto na zarzucie określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa oraz wygaśnięcia obowiązku z innego powodu.

Organ egzekucyjny pismem z dnia 11 grudnia 2007r. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów. Starosta K. postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007r. nr [...] nie uwzględnił zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Wobec faktu, iż na postanowienie wierzyciela wniesiono zażalenie, organ egzekucyjny wstrzymał prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. postanowieniem z dnia 15 lutego 2008r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygniecie Starosty K.

W związku z tym organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, po podjęciu postępowania, postanowieniem z dnia 7 maja 2008r. nr [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu ustawy oraz wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku.

Pismem z dnia 21 maja 2008r. strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca podniosła, iż postanowienie wierzyciela - Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji uznanie zarzutów za nieuzasadnione jest na obecnym etapie postępowania bezzasadne, a co najmniej przedwczesne.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009r. sygn. akt I SA/Kr 1190/08 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. Powodem tego rozstrzygnięcia był dostrzeżony przez Sąd brak własnoręcznego podpisu pod zażaleniem.

Dyrektor Izby Skarbowej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wezwał Prezesa Zarządu Spółki do przedłożenia poprawnego, tj. podpisanego zażalenia, ewentualnie stawienia się celem uzupełnienia podpisu. W dniu 12 sierpnia 2009r. uzupełniono podpis pod zażaleniem.

Dyrektor Izby Skarbowej, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz po zapoznaniu się z argumentami zawartymi w zażaleniu przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2009r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek rozpatrzenia zarzutów wskazanych w art. 33 pkt 1 i 3 u.p.e.a., po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. Jednocześnie w art. 34 § 4 u.p.e.a. wyraźnie zaznaczono, iż do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, koniecznym jest, aby postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, posiadało walor ostateczności.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny wydał postanowienie oddalające zarzuty po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Ponieważ przedmiotem rozpatrzenia były zarzuty z art. 33 pkt 1 oraz pkt 3 u.p.e.a., dotyczące wygaśnięcia obowiązku oraz określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu ustawy, opinia wierzyciela wyrażona w postanowieniu, była dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Organ wskazał nadto, iż w sprawie nie miał znaczenia fakt wniesienia przez stronę skarżącą skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, bowiem dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutów stanowisko wierzyciela musi być ostateczne bez konieczności oczekiwania na uprawomocnienie się wyroku sądowego.

Organ nadmienił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 września 2008r. sygn. akt I SA/Po 917/08 oddalił skargę na postanowienie wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Zdaniem organu nadzoru twierdzenie strony skarżącej o przedwczesności i bezzasadności rozstrzygnięcia wydanego przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżonym postanowieniom zarzucono:

1) oparcie na przepisach prawa materialnego, które są niezgodne zarówno z Konstytucją RP, jak i ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i graficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), w konsekwencji naruszają przepisy prawa materialnego, a to zarówno przywołaną ustawę, jak i rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.);

2) art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2005 r., nr 64, poz. 565 ze zm.), poprzez nie zwolnienie strony skarżącej z opłat z tytułu dostępu do danych ewidencji gruntów i budynków w zakresie niezbędnych dla jej aktualizacji, bądź modernizacji w sytuacji, gdy strona skarżąca realizowała zadanie dla podmiotu publicznego;

3) naruszenie regulacji załącznika nr 1 pkt 3 tabela III poz. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333 ze zm.), poprzez nie zastosowanie współczynnika 0,01 dla obliczenia wysokość opłaty za udostępnienie danych z zasobu ewidencji gruntów i budynków;

4) naruszenie przepisów postępowania, a to:

- art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i oparcie rozstrzygnięcia na stanowisku Centralnego Organu Administracji - Głównego Geodety Kraju,

- art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów państwa w sytuacji, gdy strona skarżąca działając w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego jest uwzględniać stanowisko zamawiającego, które kwestionowane jest przez inny organ,

- art. 7 i art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez nie ustalenie stanu faktycznego sprawy i brak wszelkich dowodów pozwalających na wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego stan faktyczny, w sytuacji, gdy operat techniczny nie został w dalszym ciągu przyjęty do zasobu dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Strona skarżąca kwestionuje dopuszczalność egzekwowania należności wynikającej ze spornego tytułu wykonawczego, bowiem obowiązek zapłaty kwoty pieniężnej nie został skonkretyzowany w postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ani w innej procedurze administracyjnej, a określony został dokumentem księgowym w wyniku wykonania przez wierzyciela usługi udostępnienia danych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Strona skarżąca stwierdziła, że wystąpienie do Starosty o udostępnienie danych z obszaru Starostwa pozostawało w bezpośrednim związku z realizacją prac wykonawczych w ramach zamówienia publicznego na zlecenie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Skarżąca Spółka kierowała się informacjami opracowanymi i przekazanymi przez Agencję, wedle których, opłaty za wykonanie zleconej pracy geodezyjnej winny być naliczane przez powiatowe ośrodki dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w oparciu o załącznik nr 1 pkt 3 tabela III poz. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. przy zastosowaniu uwag nr 1 do tabeli. Zgodnie z przedmiotowymi uwagami, w przypadku opracowania polegającego na zmianie nośnika informacji ewidencji gruntów i budynków, wysokość opłaty ustala się według tabeli III poz. 2, stosując współczynnik 0,01.

Kierując się przedmiotowym stanowiskiem zamawiającego, które miało wpływ na konstruowanie oferty skarżącego i jej konkurencyjność w ramach zamówienia publicznego, skarżący dokonał kalkulacji opłat publiczno - prawnych należnych w związku z otrzymaniem danych z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, niezbędnych dla należytego wykonania zamówienia publicznego na zlecenie zamawiającego - ARiMR. W toku postępowania egzekucyjnego powołując się na fakt wypełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa poprzez uiszczenie opłaty w należnej kwocie, zgodnej z informacjami opracowanymi i przekazanymi przez zamawiającego, wystąpił z zarzutami w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Strona skarżąca zarzuca, że zaskarżone postanowienia zostały wydane na podstawie rozporządzenia, które narusza art. 2 Konstytucji RP jak i zasady techniki legislacyjnej.

Skarżąca Spółka twierdzi, że:

1. przepis art. 40 ust. 5 pkt 1"b" ustawy, nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż nie zawiera określenia granic przedmiotowych, w jakich winno zostać wydane kwestionowane przez skarżącego rozporządzenie (zakresu spraw przekazanych do uregulowania aktem niższego rzędu nie został przepisem określony),

2. organ umocowany ustawą do wydania rozporządzenia, nie może przekazywać kompetencji w tym zakresie innym organom (rozporządzenie wydane zostało przez Ministra Infrastruktury, nie zaś - jak wymaga tego ustawa - przez Ministra do spraw administracji publicznej). Takie kompetencje ustawowe zostały tymczasem niezgodnie z prawem "przekazane",

3. rozporządzenie reguluje materię ustawową, co pozostaje w sprzeczności z zasadami techniki legislacyjnej oraz istotą i celem wydawania przepisów wykonawczych. Zasady naliczania opłat, terminy ich rozliczania, wysokość stawek za czynności geodezyjne i kartograficzne, wskazanie współczynnika opłat winny być uregulowane wyłącznie w ustawie. Ani ustawa, ani kwestionowane rozporządzenie nie wskazują, który z podmiotów uprawniony jest do pobierania opłat cza czynności geodezyjne i kartograficzne, stąd w żadnej mierze nie wiadomo, iż podmiotem tym miałby być Starosta Powiatowy. Brak regulacji w zakresie tego, kto zobowiązany jest do uiszczania opłaty oraz jakie są skutki zwłoki. Skarżący podnosi, iż skoro na podmioty w państwie nakładane są daniny o charakterze publiczno - prawnym, to ustawa winna określać minimalny i maksymalny poziom opłaty, tak by organu władzy publicznej nie miały w tym zakresie całkowitej swobody, a przedmiotowe zagadnienia nie pozostawały poza kontrolą ustawodawcy,

4. rozporządzenie narusza zasady techniki legislacyjnej, gdyż całą materię dotycząca współczynników opłat przenosi do załączników, przy czym brak w rozporządzeniu przepisów ogólnych wspólnych dla wszystkich kwestii regulowanych tym akrem wykonawczym. Powyższe skutkuje tym, iż treść rozporządzenia jest niejasna, zagmatwana i niezrozumiała zarówno dla podmiotów, które maja być obciążane

opłatami, ale co szczególnie doniosłe, również dla organów administracji publicznej stosujących te przepisy. W szczególności absolutnie niemożliwe jest jednoznaczne ustalenie wysokości poszczególnych opłat, a przykłady istniejące w skali kraju unaoczniają, iż w tożsamych stanach faktycznych podmioty obciążane są różnymi opłatami.

Strona skarżąca zarzuca również, że kwestionowane orzeczenie oparte zostało na jednej z wielu interpretacji Centralnego Organu Administracji - Głównego Geodety Kraju z dnia 14 lutego 2007r. znaj [...], a stanowisko to miało decydujące znaczenie dla wydanych orzeczeń. Działanie takie narusza regulację przepisu art. 6 k.p.a. i wyrażoną tym przepisem zasadę legalizmu, zgodnie z którą organy administracji publicznej zobowiązane są działać wyłącznie na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, nie zaś interpretacjach i okólnikach.

Strona skarżąca wskazała, iż system obowiązującego prawa nie przewiduje wiążących wykładni prawa, dokonywanych przez organy wyższego stopnia, które obowiązane są stosować organy niższego szczebla. Każdy z organów obowiązany jest bowiem do dokonywania wykładni prawa autonomicznie i w ramach własnych kompetencji. Stanowisko zaprezentowane przez organ centralny - Głównego Geodetę Kraju, nie posiada rangi wiążącej wykładni prawa dla organów administracji niższych instancji. Nadto w uprzednio przedstawianych stanowiskach, interpretacja przepisów stanowiących podstawę naliczenia opłaty stanowiącej przedmiot postępowania egzekucyjnego, dokonywana przez Centralny Organ Administracji publicznej, pozwalała skarżącemu przyjmować, iż w sposób prawidłowy dokonał obliczenia opłaty w związku z otrzymaniem danych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. zgodnie ze wskazaniami Zamawiającego - ARiMR, w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.

Strona skarżąca zarzuca także, iż działanie organu egzekucyjnego w toku postępowania egzekucyjnego - nie uwzględniające zarzutów do postępowania egzekucyjnego, narusza zasadę zaufania do organów administracji publicznej. Oznacza brak stabilności i możliwości zaplanowania przedsięwzięć gospodarczych finansowanych ze środków publicznych. Podejmując działania w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego skarżący opierał się o stanowisko ARiMR, jak i poprzedniego Głównego Geodety Kraju, podczas gdy stanowisko tego ostatniego uległo zmianie wraz ze zmianą osoby sprawującej tą funkcję, co jest konsekwencją interpretacji niestabilnych i niejasnych przepisów. Taki stan rzeczy potwierdził sam wierzyciel - Starosta wskazując, iż na etapie sporządzania warunków technicznych w kwestii opłat z tytułu zgłoszenia pracy geodezyjnej, Główny Geodeta Kraju prezentował stanowisko zbieżne ze stanowiskiem skarżącego. Podnieść należy i to, iż sporna opłata jest do chwili obecnej w sposób niejednolity naliczana w różnych powiatowych ośrodkach geodezyjno kartograficznych w skali całego kraju.

W ocenie strony skarżącej w demokratycznym państwie prawa nie może dochodzić do sytuacji, w której właściwe organy administracji, różniące się właściwością miejscową, stosując w analogicznych datach tożsame normy administracyjnego prawa materialnego, dochodzą do wykluczających się wzajemnie stanowisk.

Strona skarżąca zarzuca nadto, iż organ administracji - wierzyciel, nie ustalił w sposób pełny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania organy egzekucyjne wskazywały, iż szczegółowa ocena przedłożonej do przyjęcia do zasobu dokumentacji i zasady jej wykorzystania przez Starostę, możliwe będą po przekazaniu operatu technicznego opracowanego przez Skarżącego zgodnie z przepisem art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Takie stwierdzenie równoznaczne jest z przyznaniem przez orzekającego, iż nie ustalono bezspornie charakteru i przeznaczenia opracowania, dla potrzeb którego Skarżący występował o dane z zasobu geodezyjnego, ergo stan faktyczny nie został ustalony w sposób pełny, a rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podjęte w takiej sytuacji nie może się ostać, jako oparte o materiał dowodowy nie zgromadzony w całości. Warunkiem podjęcia rozstrzygnięcia jest bowiem pełne i niewadliwe zgromadzenie materiału dowodowego, gdyż taki wyłącznie stan umożliwia i warunkuje prawidłowe rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżone orzeczenie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy podkreślić, iż przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest skarga na postanowienie organu egzekucyjnego uznające za bezzasadne zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wydane na podstawie art. 17, art. 18 oraz art. 33 u.p.e.a.

Jak wynika z treści zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zarzuty oparte zostały na: wygaśnięciu obowiązku z innego powodu oraz określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, które to zarzuty przewiduje art. 33 pkt 1 oraz pkt 3 u.p.e.a.

Zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W związku z powyższym trafny jest pogląd organu, wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż organ egzekucyjny był zobligowany do wydania postanowienia oddalającego zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela.

Nadto należy wskazać, iż zarzuty zawarte w skardze wskazują w przeważającej mierze na nieprawidłowości związane z wymiarem opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjno-kartograficznego. To właśnie rachunek wystawiony przez wierzyciela z dnia 28 lutego 2007r. nr [...] tytułem opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne stanowił podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Jak wynika z pisma z dnia 18 maja 2010r. złożonego do akt sprawy przez pełnomocnika strony skarżącej, strona skarżąca nie zaskarżyła czynności Starosty Powiatowego w K., polegającej na wystawieniu rachunku nr [...], w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 1 czerwca 2010r. wynikało to z upływu terminów do wniesienia środka zaskarżenia.

Nadto, bezspornym w sprawie jest to, iż wskazany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 września 2008r. sygn. akt I SA/Po 917/08 oddalający skargę na postanowienie wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów jest prawomocny. Strona skarżąca nie złożyła bowiem skargi kasacyjnej od powyższego wyroku.

W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy należy z całą stanowczością podkreślić, iż w trybie postępowania egzekucyjnego, w zakresie rozpoznawania skargi na postanowienie w przedmiocie uznania za bezzasadnych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, nie jest możliwe rozpoznawanie sprawy związanej z wymiarem opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne.

Sąd w niniejszej sprawie (rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym) potwierdza i powiela argumentację prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 września 2008r. sygn. akt I SA/Po 917/08, który rozpoznawał sprawę stanowiska wierzyciela w przedmiocie wniesionych zarzutów w niniejszej sprawie.

Sąd podkreślił, iż wygaśnięcia obowiązku uiszczenia opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjno-kartograficznego strona skarżąca upatruje w tym, że uiściła taką opłatę zgodnie z obowiązującymi przepisami a dochodzenie należności z tytułu opłat w kwocie przekraczającej uiszczoną opłatę nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. W art. 33 u.p.e.a. chodzi o rozbieżność między treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego w przepisie prawa. Taka rozbieżność w niniejszej sprawie nie występuje. Strona skarżąca twierdzi jedynie, że przewidziana w przepisach prawa wysokość opłaty winna być inna niż to wynika z rachunku oraz z tytułu wykonawczego.

W istocie więc strona skarżąca w postępowaniu egzekucyjnym usiłuje zakwestionować wysokość żądanej przez wierzyciela opłaty.

Przez zapłatę opłaty w innej wysokości, niż to wynika z tytułu wykonawczego nie następuje wygaśnięcie obowiązku, o którym mowa w wart. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Z tego powodu zgłoszony zarzut trafnie został uznany za nieuzasadniony.

Powyższa argumentacja dotyczy również zarzutu z art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej.

Sąd zauważył, że strona skarżąca podniosła zarzuty zawarte w skardze, które nie mogą dotyczyć postępowania egzekucyjnego. Nie może w tym postępowaniu odnieść skutku zarzut skargi niezgodności z Konstytucją RP rozporządzenia regulującego wysokość opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne.

Ten zarzut oraz zarzut naruszenia rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków jest zarzutem, który mógł być podniesiony w chwili, gdy strona skarżąca dowiedziała się o wysokości żądanej opłaty, a nie w postępowaniu egzekucyjnym.

W sprawie będącej przedmiotem skargi chodzi o wykorzystanie przez stronę skarżącą państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Prowadzenie i gromadzenie tego zasobu, kontrola opracowań przyjmowanych do zasobu oraz udostępnianie tego zasobu zainteresowanym jednostkom oraz osobom prawnym i fizycznym należy do starostów - w zakresie zasobów powiatowych (art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy - prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., nr 240, poz. 2027).

Zgodnie z art. 40 ust. 3a tej ustawy wykonywanie czynności związanych z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, udzielanie informacji, a także wykonywanie wyrysów i wypisów a operatu ewidencyjnego jest odpłatne.

Na podstawie art. 40 ust. 3 lit. "b" Minister właściwy do spraw administracji publicznej został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Ani ustawa, ani rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za wymienione wyżej czynności nie określają w jakim trybie i w jakiej formie ustalana jest wysokość opłaty za te czynności.

Opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne są pobierane przez jednostki budżetowe, w związku z czym są przekazywane do budżetu danego urzędu. W niniejszym przypadku jest to budżet powiatu. Z datą wpływu do budżetu stają się one środkami publicznymi jako dochody publiczne.

Sąd zwrócił uwagę na to, że przedmiotowe opłaty mają charakter ekwiwalentny. Są one bowiem wnoszone za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie mają więc charakteru daniny publicznej tak jak np. podatki. Charakter prawny opłaty za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzi do wniosku, że do określenia wysokości opłaty nie została przewidziana forma decyzji.

Jeżeli tak, to wysokość opłaty może być określona w różnej formie, np. wezwania do zapłaty, rachunku, faktury.

Ponieważ jednak opłaty te są środkami publicznymi to niezależnie od formy ich określenia podmiotowi zobowiązanemu do ich uiszczenia przysługuje prawo zakwestionowania ich wysokości.

Wymiar opłaty jest ze względu na publiczny jej charakter czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Kontrolę sądowoadministracyjną tych czynności przewiduje art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tryb uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego reguluje art. 52 § 3 tej ustawy.

Jak już wyżej wskazano strona skarżąca przyznała, iż nie wykorzystała możliwości zakwestionowania wysokości opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne w sposób wyżej opisany. Kwestionowanie zaś wysokości opłaty w postępowaniu egzekucyjnym nie jest możliwe.

W związku z powyższym, także w niniejszym postępowaniu postanowienie, dotyczące uznania za bezzasadne zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wydane po uprzednim uzyskaniu stanowiska wierzyciela, nie narusza prawa materialnego lub procesowego. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając je za zgodne z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.