Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1895/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 2006 r. orzekającej o wymeldowaniu I. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w K., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i odmówił wymeldowania I. M..

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że z ustaleń i wyjaśnień poczynionych przez organy wynika, iż I. M. nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego - przy ul. [...] od dnia 17 sierpnia 2004 r. Obecnie przebywa w Zakładzie Specjalnym [...]w W., a z pisma dyrektora tej placówki wynika, że jest to związane z koniecznością długotrwałej rehabilitacji, związanej z wcześniejszym pobytem w szpitalu. Organy ustaliły, że w miejscu zameldowania I. M. posiada swoje rzeczy osobiste, natomiast samo mieszkanie jest opuszczone i zaniedbane.

W ocenie Wojewody przesłanki te decydują, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego. Organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym prawem -art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jedyną przesłanką jaką bada organ meldunkowy jest fakt opuszczenia lokalu przez określoną osobę, a jednocześnie opuszczenie to powinno nastąpić w sposób trwały i dobrowolny. Wskazał także, że cyt. ustawa w art. 8 ust.1 pkt 2 nakazuje zameldować się na pobyt stały w miejscowości, w której dana osoba przebywa ponad dwa miesiące, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące iż pobyt ten nie utracił charakteru czasowego - w tym przypadku pobyt związany z leczeniem.

Na powyższą decyzję skargę (zatytułowaną "odwołanie") do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. K.. W skardze zarzucił, że Wojewoda swoją decyzję oparł jedynie o pismo dyrektora Zakładu Specjalnego [...]. W jego ocenie pobyt w powyższym zakładzie ma charakter pobytu stałego, z uwagi, że I. M. jest w podeszłym wieku, a zakład jest w istocie domem opieki/starców i zainteresowana przebywa w nim z uwagi na niezdolność do samodzielnego funkcjonowania. W jego ocenie nie jest to leczenie, lecz opieka paliatywna. Podnosi, powołując się na przedstawioną wyżej argumentację, że zachodzi przesłanka uzasadniająca, iż jej pobyt utracił charakter zamieszkiwania tymczasowego w Zakładzie. Podniósł, że zainteresowana nie

Sygn. akt IV SA/Wa 1895/06

powróci do spornego lokalu ze względu na swój stan zdrowia jak i ze względu na stan lokalu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał w całości zajęte w decyzji stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie może zostać ona uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie polega przede wszystkim na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ zebrał materiał dowodowym uzasadniający takie rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał oceny okoliczności faktycznych istotnych dla podjętego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania administracyjnego i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 87 poz. 960 ze zm.), w którym od dnia 19 czerwca 2002 r. nie występuje już, z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01/OTK-A 2002/3/34 (ogłoszonego w Dz. U. z 2002 r., Nr 78, poz. 716), przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu. Zatem jeżeli osoba posiadająca dotychczas uprawnienie do przebywania w lokalu opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania, to od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, jedyną przesłanką do wymeldowania jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, jednak przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego (w rozumieniu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3169/00 LEX nr 50123).

Sygn. akt IV SA/Wa 1895/06

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo uznał, że opuszczenie lokalu nie nosi cech trwałości, bowiem jak wynika z akt sprawy I. M. zostawiła w lokalu, w którym posiada stałe miejsce zameldowania, swoje rzeczy osobiste i jak wynika z oświadczenia jej pełnomocnika zamierza wrócić do swojego poprzedniego miejsca zamieszkania. Również w ocenie Sądu należało uznać, że opuszczenie to nie nosiło cech dobrowolności, gdyż jak wynika z akt sprawy zainteresowana opuściła lokal w celu poddania się długotrwałej rehabilitacji w Zakładzie Specjalnym [...], a zatem w celu poprawy stanu własnego zdrowia, ponadto została skierowana tam po wcześniejszym pobycie w szpitalu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ oparł się jedynie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji o pismo dyrektora Zakładu Specjalnego [...]w W., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i dopiero na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, Wojewoda orzekł o odmowie wymeldowania zainteresowanej z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w K., zawierając motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z pisma dyrektora Zakładu wynika, że I. M. przebywa w owym zakładzie w związku z koniecznością długotrwałej rehabilitacji i pobyt ten nie posiada cech pobytu stałego. Ponadto dyrektor wyraża przekonanie, że dzięki zabiegom w Zakładzie, którym kieruje, zainteresowana będzie mogła powrócić do swojego mieszkania.

Należy podnieść także, że w ocenie Sądu trafne jest stwierdzenie organu, iż w tej sprawie występuje przesłanka określona w art. 8 ust. 1 cyt. ustawy. Nakazuje on, by osoba przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 2 miesiące zameldowała się na pobyt stały, chyba, że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego. Wśród enumeratywnie wyliczonych przykładów braku utraty charakteru pobytu czasowego ustawa wymienia w pkt 2 cyt. art. pobyt związany z leczeniem. Jak wcześniej wspomniano z pisma dyrektora zakładu, w którym zainteresowana obecnie przebywa wynika, że przebywa tam w związku z koniecznością rehabilitacji. W ocenie Sądu rehabilitacja jest formą leczenia, pozwalającą na przyspieszenie procesu regeneracji i zmniejszenia fizycznych i psychicznych następstw choroby. Nie można także uznać, że I. M. przebywa w domu opieki bądź starców, co sugeruje skarżący. Z

Sygn. akt IV SA/Wa 1895/06

akt sprawy wynika, że pobyt w obecnym zakładzie jest następstwem wcześniejszego pobytu w szpitalu, a obecna na rozprawie uczestniczka postępowania nie potrafiła stwierdzić, czy było inaczej.

Ponadto należy uznać za niezasadne twierdzenie skarżącego, że stan techniczny budynku, czy też samego mieszkania przesądza o fakcie, że I. M. w nim ponownie nie zamieszka. Należy bowiem mieć na względzie, że ocena stanu technicznego budynku czy też mieszkania nie ma znaczenia, dla stwierdzenia czy zachodzą przesłanki uzasadniające wymeldowanie. W orzecznictwie podkreśla się, że zameldowanie, czy wymeldowanie jest czynnością materialno - techniczną, a organ, w świetle ustalonego orzecznictwa, oceniając czy zachodzą przesłanki uzasadniające wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest obowiązany jedynie zbadać trwałość i dobrowolność opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania, co zostało ustalone w niniejszej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za trafne stanowisko organu odwoławczego, że pomimo, iż I. M. faktycznie nie mieszka w przedmiotowym lokalu to jego opuszczenie nie ma charakteru trwałego i co za tym idzie nie została spełniona przesłanka z art. 15 ust 2 cyt. ustawy.

Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.