Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1204/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 59 ust. 1; art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

W związku z postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego M. K., reprezentowana przez R. W., wnioskiem z dnia [...] r. wystąpiła do Burmistrza B. o wydanie warunków zabudowy terenu dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego położonego w B., obręb N. przy ul. [...], na działce o numerze ewidencyjnym 1 o 36 m z możliwością jego adaptacji jako budynku mieszkalnego.

Pismem z dnia [...]r. Burmistrz B. powiadomił strony o wszczęciu postępowania, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z powołanym wyżej zamierzeniem.

W toku postępowania zastrzeżenia i uwagi zgłosiła M. S., właścicielka sąsiedniej nieruchomości (działki o numerze ewidencyjnym 2), obecnie skarżąca. Wystąpiła ona z pytaniem, czy inwestor jako pełnomocnik M.K. posiada zdolność do czynności prawnych, zdolność do pełnienia ról społecznych, zdolność do korzystania z praw publicznych, a także zaświadczenie o nieskazaniu prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwa. Zwróciła się także z pytaniami co do toczących się przed Burmistrzem B. z jej udziałem postępowań. Zakwestionowała również zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Jej zdaniem nie spełnia ono wymagań ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", co skutkuje tym, że nie jest związana żadnymi terminami. W jej ocenie do czasu wyjaśnienia niezbędnych okoliczności i zebrania niezbędnych dokumentów przez organ nie można wypowiedzieć się w sprawie.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. organ pierwszej instancji powiadomił strony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Kolejnymi pismami z dnia [...]r. organ wyjaśnił skarżącej wątpliwości dotyczące toczących się postępowań, podał argumenty przemawiające za prawidłowym wszczęciem postępowania oraz uzasadnił dlaczego nie badał pod kątem zgłoszonych postulatów przeszłości R. W.

W związku z wystawionym w dniu [...] r. zaświadczeniem lekarskim informującym, że od 2013 r. skarżąca ma kłopoty z jelitem grubym - organ pismem z dnia [...] r. przedłużył termin do zapoznania się z aktami sprawy do dnia [...]r. Jednakże i w tym przypadku skarżąca złożyła zaświadczenie lekarskie, opatrzone datą [...] r.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Burmistrz B. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołał przepisy art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej "u.p.z.p." oraz art. 104 k.p.a.

W przedmiotowej decyzji określając przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu wskazano, że jest to modernizacja istniejącej zabudowy przy zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Ustalono przy tym nieprzekraczalną linię zabudowy na przedłużeniu linii zabudowy istniejącego budynku na działce inwestycyjnej, zgodnie z załącznikiem nr 1 do decyzji. Wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki przyjęto na poziomie od 0,01 do 0,10, zaś udział powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 70%. Szerokość elewacji frontowej ustalono na poziomie 12,5 m z tolerancją do 20%, zaś wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (mierzonej od średniego poziomu terenu do okapu dachu lub jej gzymsu lub attyki) na poziomie od 3 do 5 m. Nadto w ramach warunków zabudowy przyjęto wysokość głównej kalenicy (jako wypadkową kąta nachylenia połaci dachowych i rozstawu ścian zewnętrznych projektowanego budynku) od 6 do 8 m, która ma być równoległa lub prostopadła w stosunku do frontu działki oraz dach symetryczny dwuspadowy o kącie nachylenia od 30 do 45 stopni. Wskazano także na usytuowanie wnioskowanej rozbudowy w odległościach od granic działek sąsiednich z zachowaniem warunków technicznych. Jako obszar analizy przyjęto trzykrotną szerokość działki, której dotyczy wniosek. W decyzji zawarto postanowienia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także warunki dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz ochrony interesów osób trzecich, a także ustalenia zagospodarowania terenu i obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

Zdaniem organu pierwszej instancji spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), co oznacza, że wnioskowane zamierzenie utrwali funkcję towarzyszącą zabudowie mieszkaniowej stanowiąc jej kontynuację w analizowanym obszarze.

Wydanie decyzji poprzedzone zostało sporządzeniem analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz projektu decyzji przez uprawnionego architekta, a także uzyskaniem stanowisk innych organów (uzgodnień).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca domagając się jej uchylenia oraz rozbiórki objętej wnioskiem inwestycji. Oświadczyła, że nie rozumie ustalonych warunków zabudowy. W jej ocenie organ naruszył przepisy k.p.a. poprzez wydanie decyzji mimo przedłożonych zwolnień lekarskich. Podniosła, że usytuowanie budynku i jego rozbudowa godzi w jej prawo własności do nieruchomości. Taras widokowy bowiem jest na jej nieruchomości, przy czym przekroczenie linii granicy nie zostało uwzględnione na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Powyższe narusza zasady współżycia społecznego. Zdaniem odwołującej się zmiana przeznaczenia budynku gospodarczego na budynek mieszkalny wykracza poza prawo. Wskazała także na zaburzenia emocjonalne i psychiczne R. W., które powinny dyskwalifikować go, jako inwestora oraz pełnomocnika. Wyraziła jednocześnie obawę o swoje zdrowie i życie. Nadto zwróciła uwagę, że krokwie na wybudowanym tarasie umieszczone są częściowo ze spadem w stronę jej nieruchomości co skutkuje odprowadzeniem wody opadowej na teren jej działki. Zaznaczyła, że brak szamba narusza jej interesy w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Rozbudowany budynek bowiem został podłączony rurą do istniejącego szamba przy budynku mieszkalnym M. i G. K., z którego to inwestor inną rurą na pobocze wypuszcza nieczystości. Zarzuciła także, iż linie rozgraniczające teren inwestycji obejmują działkę nienależącą do inwestora, a załączniki decyzji sporządzone są na nieaktualnych mapach, gdyż sporny budynek w części znajduje się na działce odwołującej. Nadto zakwestionowała warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz usytuowanie budynku poprzez naruszenie warunków technicznych i odległości kubaturowych. Odwołująca wytknęła, że objęta wnioskiem inwestycja jest samowolą budowlaną, zrealizowaną niezgodnie z prawem budowlanym, zagospodarowaniem przestrzennym, zasadami współżycia społecznego, prawem własności oraz wymogami technicznymi. Zaznaczyła, że wyloty okienne i drzwi winny być umieszczone w odległości co najmniej 4 m od granicy, zaś odległość tarasu od granicy nieruchomości powinna wynosić minimum 5 m. W jej ocenie sporna inwestycja jako, że ma trzy ściany i dach - nie jest budynkiem w świetle prawa budowlanego. Ponadto odwołująca zarzuciła, że inwestor nie jest właścicielem nieruchomości dla której warunki ustalono, przy czym nie przedstawił on aktualnych map ewidencyjnych oraz mapy zasadniczej, zaś plan rozbudowy i przeznaczenia przedmiotowej inwestycji nie zawiera takiej informacji. Nadto zakwestionowała załącznik nr 2 decyzji, jako że nie stanowi analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie opiera się o stan faktyczny.

Rozpoznając to odwołanie, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...]r. nr [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji jako zgodną z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Przywołując treść art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że spełnione zostały przesłanki do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Odnosząc się do każdego z zarzutów odwołania organ argumentował kolejno brak podstaw do oddalenia wniosku inwestora. Na poparcie swoich racji licznie przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych.

Na wstępie organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wnioskowanych warunków zabudowy, wykazała położenie nieruchomości, której wniosek dotyczy w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz uzupełniającej zabudowy gospodarczo-garażowej, przy czym ta ostatnia zlokalizowana jest w granicach nieruchomości inwestycyjnej.

Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji. Podkreślił, że analiza zawiera szczegółowe wskazanie sposobu zagospodarowania nieruchomości nią objętych, w tym parametry i wskaźniki co umożliwiło ustalenie takich danych dla rozbudowanego budynku zgodnie z wnioskiem. Zwrócił jednocześnie uwagę, że analiza dołączona jest do projektu decyzji, zaś jej wyniki do decyzji. Podniósł także, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą w procesie inwestycyjnym, ma wstępny i ogólny charakter, tj. jedynie określa, czy dana inwestycja jest dopuszczalna. Dalej podkreślił, że decyzja ta zastępuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznaczając dany teren pod określoną inwestycję, nie rodzi praw do terenu, ani nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych.

Kolegium wskazało także, że inwestor do wniosku dołączył mapy (ewidencyjną i zasadniczą) zakupione w ośrodku geodezyjnym w [...] r., co potwierdzają pieczęcie na tych mapach. Zaznaczyło, że z załączników do wniosku wynika jednoznacznie, że objęta jest nim jedynie działka nr 1. Odnosząc się z kolei do zarzutu braku zgody na usytuowanie budynku w granicy poinformowało, że zagadnienie to rozstrzygane jest w oparciu o przepisy techniczno-budowlane zastrzeżone dla organów administracji architektoniczno-budowlanych. Jednocześnie zwróciło uwagę, że brak jest obowiązku opracowania projektu budowalnego na etapie ustalania warunków zabudowy.

Organ przywołując treść art. 63 u.p.z.p. podniósł, że o warunki zabudowy na daną nieruchomość może wystąpić nieograniczona ilość wnioskodawców bez tytułu prawnego do terenu. Decyzja ta wytacza ogólne podstawowe kierunki inwestycji podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym i w przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek budowlanych.

Organ odwoławczy zaznaczył nadto, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera informacje dla inwestora o obowiązku ochrony interesów osób trzecich.

W skardze na powyższą decyzję M. S. wniosła o jej zmianę albo uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej, art. 73 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, w tym zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym pomimo przedkładanych zwolnień lekarskich oraz art. 59 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że wydana decyzja znajduje uzasadnienie w tym przepisie w sytuacji, gdy przepis ten stanowi ogólną podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca w sposób obszerny przedstawiła stanowisko doktryny odnośnie konstytutywnego charakteru i skutków decyzji o warunkach zabudowy. Nadto zaakcentowała, że na wszystkie wyznaczone przez organ pierwszej instancji terminy zapoznania się z aktami sprawy nie stawiła się z powodu złego stanu zdrowia, jednakże jednocześnie przedkładała zaświadczenia lekarskie deklarując chęć brania czynnego udziału w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodatkowo podkreślił, że Burmistrz B. ustalił wnioskowane warunki zabudowy dla celów legalizacyjnych. Organ przedstawiając rys historyczny postępowania wskazał na podział działki o nr 3, stanowiącej własność M. K. na działki o nr 4 oraz 1, przy czym ostatnią działkę M. K. darował córce – M. K. W ocenie organu odwoławczego skarżąca posiadała wiedzę co do rodzaju prowadzonego postępowania oraz dokumentów w nim zebranych, zaś wnioski o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy zmierzały do wydłużenia jej załatwienia. Nadto Kolegium zasygnalizowało, że zawisła sprawa jest wynikiem sporu pomiędzy skarżącą a M. K. o wydanie pasa gruntu i rozbiórkę części budynku gospodarczego. Sąd Rejonowy w C. oddalił powództwo skarżącej przeciwko M. i G. K. o wydanie nieruchomości i rozbiórkę fragmentu budynku gospodarczego, a następnie Sąd Okręgowy w C. oddalił apelację skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu. Decyzja ta jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, należało przyjąć, że nie znajdują one uzasadnienia.

Stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. W stosunku do terenu, na którym realizowana została sporna inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Wynika z tego, że niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędne jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. Ustalenie takie następuje w trybie określonym w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu zarówno ustalenie tych wymagań, jak i analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały dostatecznie dokonane przez organ pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, organy obu instancji dokonały oceny występowania powyższych przesłanek i uznały, że określenie warunków zabudowy, zgodnie z wnioskiem inwestora jest dopuszczalne. Sąd analizując akta administracyjne stwierdził, że ustalenia organów administracji w sprawie są prawidłowe. Właściwie określony został rozmiar obszaru analizowanego. Organ pierwszej instancji działając na podstawie przepisów postępowania administracyjnego poprawnie zebrał i ocenił materiał dowodowy, dokonał trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził prawidłowe rozważania prawne.

Decyzja Burmistrza B. w sposób wyraźny określa sposób w jaki powinny zostać chronione interesy osób trzecich. Jednakże ich konkretyzacja może następować na dalszych etapach procesu legalizacyjnego, który będzie prowadzony przed organem nadzoru budowlanego. Kwestie rozwiązań technicznych winny być szczegółowo rozstrzygnięte dopiero w projekcie budowlanym. I tak kwestia odległości rozbudowanego budynku gospodarczego od budynku skarżącej, czy granic jej działki będzie kontrolowana na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Powyższe reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze. zm.). Przepisy te jednakże nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., zaś organy w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie orzekają na podstawie przepisów prawa budowlanego. Także żądanie uregulowania kwestii własnościowych na etapie ustalania warunków zabudowy jest przedwczesne.

Odnośnie ogólnie sformułowanego przez skarżącą zarzutu naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec braku wskazania na czym miałoby ono polegać, nie sposób się do niego odnieść. Badając jednak z urzędu zaskarżoną decyzję również i pod tym kątem, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały naruszone postanowienia powołanej ustawy.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazywanych przez skarżącą przepisów procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu na podstawie akt sprawy i zgromadzonego materiału nie sposób stwierdzić aby doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. oraz art. 73 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Odnotować wypada, że na każdym etapie postępowania organ pierwszej instancji informował strony o dokonywanych czynnościach, zaś skarżąca miała możliwość wyrażenia swego stanowiska, a nawet zgłosiła pisemnie zastrzeżenia. Brak możliwości zapoznania się z aktami sprawy (nawet ze względów zdrowotnych) w żaden sposób nie wpłynął na wynik postępowania. W skardze strona nie wykazała by brak ten pozbawił ją możliwości zgłoszenia takich twierdzeń i dowodów, które mogłyby w istotny sposób zmienić wydane rozstrzygnięcie. Stanowisko skarżącej było organom znane, przy czym w toku postępowania nie sformułowano istotnych dla sprawy, nowych zarzutów.

Sąd dostrzega, że wydana decyzja może naruszać interes faktyczny skarżącej, jednakże tego rodzaju naruszenie nie daje podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z okoliczności i materiału sprawy wynika, że zasadniczym powodem zgłaszanych przez skarżącą zarzutów jest istniejący spór graniczny między sąsiadami. Prowadzone postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może jednak stanowić sposobu na zadośćuczynienie skarżącej i usunięcie żywionego przez nią poczucia pokrzywdzenia.

Nadto uwzględniając okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie warunki zabudowy terenu ustalone zostały w wyniku postępowania legalizacyjnego, zasygnalizować wypada, że to nie inwestor decyduje o wszczęciu procedury legalizacyjnej, a organ nadzoru budowlanego. To organ nadzoru budowlanego, wydając postanowienie decyduje, że niezbędne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 52/13). Po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. Akt P 37/06 (Dz. U. Nr 247 poz. 1844), dopuszczalne jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy po wszczęciu postępowania rozbiórkowego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2009 r., sygn. II OSK 299/08 "słuszne co do zasady stanowisko, iż nie można ustalić stosowną decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już faktycznie zrealizowanej, nie może znaleźć zastosowania w sytuacji, gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej". Decyzja zaś o warunkach zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej. Istotą decyzji o warunkach zabudowy wydawanej w ramach postępowania legalizacyjnego jest ustalenie, czy określony obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć również należy, że zaskarżona decyzja nie legalizuje dokonanej samowoli, a jedynie stwierdza, że w świetle przepisów ustawy na działce nr 1 położonej w B. może być zlokalizowana rozbudowana część budynku gospodarczego. Zalegalizowanie tego obiektu należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. Z kolei nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargi.

Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.