Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 374/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Ewa Grochowska-Jung (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi R. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

R. R. w dniu [...] stycznia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji.

Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] października 2012 r. prokurator Prokuratury Apelacyjnej w P. przedstawił R. R. – asystentowi [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P. zarzuty tego, że:

– w dniu q września 2011 r. w miejscowości B., działając wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszem [...], w związku z pełnieniem funkcji publicznej, wynikającej z zajmowanego stanowiska funkcjonariusza Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P., przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w postaci [...], w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, związanych z wystawieniem mandatu karnego w związku z ujawnionym, w przebiegu kontroli drogowej, wykroczeniem przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, [...], tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 Kk;

– w dniu [...] października 2011 r. w miejscowości G., działając wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszem [...], w związku z pełnieniem funkcji publicznej, wynikającej z zajmowanego stanowiska funkcjonariusza Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P., przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową [...], w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, związanych z wystawieniem mandatu karnego w związku z ujawnionym, w przebiegu prowadzonej kontroli drogowej, wykroczeniem przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, [...], tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 Kk.

Jednocześnie prokurator zastosował środki zapobiegawcze [...].

W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w P. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia R. R. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] października 2012 r. wraz z pouczeniem o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań oraz możliwości zapoznania się z całością materiałów zgromadzonych w sprawie, doręczono stronie w dniu [...] października 2012 r.

Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w P. pismem [...] z dnia [...] października 2012 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji R. R. z uwagi na ważny interes służby.

Pismem z dnia [...] października 2012 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], wyrażającym opinię Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], poinformował, że Zarząd Wojewódzki uznaje, że charakter czynów zarzucanych funkcjonariuszowi przez prokuraturę jest bardzo poważny i wpływa bardzo negatywnie na wizerunek [...] policjantów i całej formacji, lecz na obecnym etapie nie czuje się upoważniony dokonać oceny tych czynów.

W dniu [...] października 2012 r. R. R. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia go ze służby w Policji oraz – powołując się na zasadę domniemania niewinności – złożył wniosek o zawieszenie go.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. odmówił uwzględnienia zgłoszonego wniosku, tj. zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia R. R. ze służby w Policji do czasu prawomocnego zakończenia sprawy przed sądem powszechnym. Postanowienie to zostało doręczone zainteresowanemu w dniu [...] października 2012 r.

Komendant Wojewódzki Policji w P. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2012 r. zwolnił R. R. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem [...] października 2012 r. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zachowanie wymienionego uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów, rozumianych również jako dobre imię i wiarygodność. Komendant Wojewódzki Policji w P. podkreślił, że policjant przestał się legitymować przymiotem nieskazitelności charakteru, utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony interesem społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy.

Od powyższego rozkazu personalnego R. R. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz przywrócenie go do służby na stanowisko równorzędne.

Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji administracyjnej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w wyniku wydania rozkazu personalnego w dniu [...] października 2012 r., tj. dzień przed wyznaczonym terminem na zapoznanie się z materiałem zgromadzonym w sprawie oraz poprzez formalną wadliwość zawiadomienia;

2. art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony przez organ I instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego;

3. art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego, błędną analizę i błędne ustalenie stanu faktycznego, przejawiające się w przyjęciu, iż skarżący spełnił przesłanki ustawowe uzasadniające zwolnienie go ze służby w Policji; zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez zaniechanie uwzględnienia pozytywnych opinii z przebiegu służby;

4. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym i prawnym, który nie umożliwiał zwolnienia ze służby w Policji;

5. art. 42 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności.

Rozpoznając powyższe odwołanie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy, uznając, że odwołanie R. R. nie zasługiwało na uwzględnienie.

W uzasadnieniu organ między innymi wskazał, iż ze zwolnieniem skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przemawia ważny interes służby.

Bezspornym jest bowiem, iż w dniu [...] października 2012 r. R. R. przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 kk, tj. zarzuty przyjęcia korzyści majątkowej. Organ podniósł, że w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego – a do takich należy zaliczyć zawód policjanta – pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą powodują, że nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie. Pozostawanie pod zarzutem przyjęcia korzyści majątkowej w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi, jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji. Sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Policja jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r., I OSK 1738/07).

Organ wskazał również, iż w przedmiotowej sprawie interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. Komendant Główny Policji podkreślił również negatywny wydźwięk medialny dotyczący zachowania R. R., w różnego rodzaju środkach masowego przekazu, np. na stronach internetowych: [...], który może spowodować utratę wiarygodności Policji w oczach lokalnej i szerszej społeczności.

Pozostawienie wymienionego w służbie w Policji jest zatem, zdaniem organu, niemożliwe, gdyż mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć demoralizująco na innych policjantów.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie datowane jest na dzień [...] października 2012 r., a zatem po zapoznaniu się przez stronę z materiałami postępowania i złożeniu stosownego wniosku. Bezzasadny jest również zarzut nieprawidłowego powiadomienia strony o wszczęciu postępowania, gdyż pismo z dnia [...] października 2012 r. [...] stanowiło informację o decyzji podjętej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Nie można zatem uznać, że w sprawie doszło do jakiegokolwiek realnego ograniczenia praw strony, określonych w art. 10 K.p.a.

Natomiast do zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy nie jest wymagana przesłanka prawomocnego wyroku skarżącego za popełnienie zarzucanego funkcjonariuszowi przestępstwa, bowiem ustawodawca w sposób jednoznaczny wyodrębnił owe podstawy zwolnienia. Organ wskazał również, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, lecz stosunkiem administracyjnoprawnym i brak jest możliwości stosowania do niego przepisów Kodeksu pracy w zakresie szerszym niż dopuszczony przez ustawę o Policji. Ponadto, wobec policjanta zwalnianego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy nie może mieć zastosowania ochrona ustanowiona art. 43 ust. 1 ustawy o Policii.

W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. R. zarzucił naruszenie:

1. Art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: K.p.a., poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym i prawnym, który nie uzasadniał utrzymania w mocy rozkazu personalnego nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2012 r. z uwagi na uchybienia materialno-proceduralne przy jego wydawaniu, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

2. Art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym i prawnym, który uzasadniał jego zastosowanie, tj. uchylenie w całości rozkazu personalnego nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2012 r. wobec naruszeń przepisów proceduralnych oraz przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postępowaniu prowadzonym przed organem pierwszej instancji.

3. Art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w zakresie prowadzonego w sprawie postępowania dowodowego oraz przez nieuwzględnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla słusznego interesu skarżącego.

4. Art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, przejawiające się w przyjęciu, iż skarżący spełnił ustawowe przesłanki uzasadniające zwolnienie ze służby.

5. Art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej, w którym, pomimo wskazania faktów, nie przedstawiono dowodów, na których oparto się, wydając określone rozstrzygnięcie.

6. Art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej w wyniku uznania, iż naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania odnoszących się do zawieszenia postępowania administracyjnego, jako naruszenie gwarancji procesowych skarżącego, pozostawało bez znaczenia dla sprawy.

7. Art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) poprzez jego zastosowanie jako fakultatywnej podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby bez zbadania, czy istnieją inne, bardziej odpowiednie podstawy ustawowe.

8. Art. 42 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] Organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § t i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż winna się ona ostać w obrocie prawnym.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania skarżonej decyzji.

W myśl powyższego przepisu, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony.

Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby", to należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo.

Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant przeciwko któremu toczy się postępowanie karne, dotyczące oskarżenia o popełnienie przestępstwa lub przestępstw ściganych z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby Wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia oskarżonego policjanta, określane mianem "słusznego interesu strony".

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną był fakt, że na dzień wydawania skarżonej decyzji zwolniony policjant był podejrzany o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego. Okolicznością niekwestionowaną było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanych skarżącemu przestępstw, miał znaczny ciężar gatunkowy. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby.

W świetle powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty skargi wywiedzione z konstytucyjnej, ustawowej i konwencyjnej zasady domniemania niewinności. Jak już bowiem wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, specyfika organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, że opisana w skardze zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu pragmatycznym dotyczącym policjanta.

Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem.

Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie skarżący stanął pod zarzutem łapownictwa popełnionego wspólnie i w porozumieniu z innym policjantem, a zatem organ trafnie przyjął, iż sam fakt zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie ochrania wystarczająco dobra nadrzędnego, jakim jest dobro służby.

Za niezasadne należy też uznać wywody skargi zmierzające do wykazania, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA 2972/01, w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego. Z samej więc już treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje w ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na “dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych i wyników w zakresie dobra społecznego – jakie ma realizować.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut braku zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uprawomocnienia się wyroku w sprawie karnej toczącej się przeciwko skarżącemu. Przede wszystkim podkreśleń wymaga fakt, że przepis stanowiący podstawę skarżonej decyzji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta od wyniku postępowania karnego. W takim też duchu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1738/07, stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia".

Wskazać należy, iż na gruncie niniejszego postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa poprzez rozpoznanie wniosku R. R. z dnia [...] października 2012 r. w trybie art. 78 K.p.a. Rozpoznanie wniosku w tym trybie pozbawiło stronę możliwości poddania kontroli stanowiska organu co do zasadności i podstaw odmowy zawieszenia. Zatem rozpoznanie zgłoszonego w sprawie niniejszej wniosku o zawieszenie postępowania w trybie art. 78 K.p.a. spowodowało naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem Sądu nie miało ono wpływu na wynik sprawy, bowiem toczące się postępowanie karne nie stanowi zagadnienia wstępnego dla rozpatrzenia kwestii określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, bowiem postępowanie w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się przeciwko wymienionemu postępowania karnego.

Stosownie natomiast do art. 98 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Takie ujęcie przesłanek fakultatywnego zawieszenia postępowania oznacza, że muszą one wystąpić łącznie. Z uwagi natomiast na fakt, iż postępowanie w sprawie zwolnienia [...] R. R. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zostało wszczęte z urzędu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., nie zaistniała przesłanka rozpoczęcia czynności procesowych w sprawie z inicjatywy strony, tym samym wskazany przepis również nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Co do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego tego, że w dacie orzekania skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, to zarzutowi temu nie można odmówić racji.

Aby jednak takie uchybienie mogło prowadzić do uchylenia decyzji, musi ono mieć wpływ na wynik postępowania administracyjnego. W realiach niniejszej sprawy, tutejszy Sąd dopatrzył się zaś takiego wpływu. Sam nawet skarżący nie podnosił, aby wskutek omawianej okoliczności utracił możliwość np. zgłaszania wniosków dowodowych, czy też możliwości innej ingerencji w bieg postępowania, mogącej doprowadzić do innego jego zakończenia.

Wskazać należy, iż skarżący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, aby nie był w stanie uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym. Samo zwolnienie lekarskie (choroba) nie stanowi jeszcze takiego dowodu. Zwolnienie lekarskie skarżącego obejmuje okres od [...] października 2012 r. do [...] listopada 2012 r. W tym okresie skarżący nie tylko odebrał rozkaz personalny nr [...], lecz także sporządził i złożył w organie obszerne odwołanie datowane na [...] października 2012 r. Treść tego odwołania przeczy tezie o braku możliwości przemyślanego działania.

Stąd też przedmiotowy zarzut potraktować należało jako pozostający bez wpływu na wynik postępowania.

W tym stanie sprawy, uznając, iż skarżona decyzja nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).