Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2092/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 4 pkt 4, 6 8 ,13 i 20, art. 8n ust. 4 pkt 3,
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.
article: art. 34
journal: Dz.U. 2004 nr 77 poz 730
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów  pomiarowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania B. C. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych (taksometrów), utrzymano w mocy ww. decyzję.

Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

B. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C. inż. B. C., z siedzibą w W. (dalej zwany skarżącym) w dniu 28 kwietnia 2011 r. złożył wniosek do Obwodowego Urzędu Miar w W. o przeprowadzenie legalizacji ponownej 50 sztuk taksometrów. Wraz z wnioskiem złożył formularz ustalenia opłaty, której wysokość w kwocie 1 000 zł została ustalona na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie Ministra Finansów z 14 października 2004 r." Skarżący zobowiązany był uiścić opłatę w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku, tj. do dnia 17 marca 2011 r.

W związku z tym, że opłata nie została uiszczona we wskazanym wyżej terminie, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w W. decyzją z [...] lipca 2011 r. określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 1000 zł oraz określił wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 23 zł.

Jako podstawę prawną wskazał art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.); art. 24 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 243 poz. 2441 z późn. zm.) - dalej też jako "Prawo o miarach"; rozporządzenia Ministra Finansów z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podlegle im urzędy.

Organ I instancji, powołując się na art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 2 Prawa o miarach oraz rozporządzenie w sprawie opłat wskazał, że wnioskodawca ustala je we własnym zakresie na podstawie obowiązujących stawek i wpłaca je bez wezwania na rachunek właściwego urzędu. W związku ze złożonym wnioskiem w sprawie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych zobowiązany był do uiszczenia opłaty z tytułu legalizacji przyrządów pomiarowych w kwocie 1000 zł w terminie do dnia 5 maja 2011 r. Wobec tego, że nie uiścił opłaty w terminie, organ wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania oraz wysokość odsetek za zwłokę.

Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji, żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że zmiana układu taryf na nowy nie jest czynnością legalizacyjną. Skarżący wskazał, że zmiana układu taryf na nowy nie powoduje zmiany parametrów metrologicznych, zatem nie zostaje dokonana legalizacja. Przepisy ustawy - Prawo o miarach nie przewidują możliwości pobierania przez urzędy miar opłat z tytułu zmiany układu taryf na nowy. Odwołujący powołał się ponadto na art. 217 Konstytucji RP, zgodnie z którym nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatku następuje w drodze ustawy.

Prezes Głównego Urzędu Miar rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 1 Prawa o miarach czynności urzędowe, wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy podlegają opłacie. Art. 24 ust. 2 pkt 2 tej ustawy stanowi, że opłaty pobiera się za wydanie dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. W świetle art. 24a ust. 2 i 3 tej ustawy wysokość należnych opłat ustala we własnym zakresie wnioskodawca na podstawie obowiązujących stawek i uiszcza należność w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Wysokość opłaty za wydanie dowodu legalizacji ponownej w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf na nowy została ustalona w uwadze nr 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w wysokości 20 zł. Wniosek skarżącego dotyczył przeprowadzenia legalizacji ponownej taksometrów (50 sztuk) wraz z formularzem ustalenia opłaty w wysokości 1000 zł co oznacza, że zobowiązała się do uiszczenia tej należności za wydanie 50 świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych, poświadczających ich legalizację ponowną w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowy. Powyższe zostało ustalone prawidłowo przez samego skarżącego na formularzu ustalenia wysokości opłaty należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych.

W związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf, co powinno być stwierdzone i potwierdzone w tabeli zawartej w wydanym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym stwierdzono i poświadczono, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania określone w art. 8m ust. 4 Prawa o miarach. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Gospodarki dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 29 z późn. zm.) potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności.

Wskazał, że w sprawie nie mamy do czynienia z taksometrami elektronicznymi wprowadzonymi do obrotu po ocenie zgodności, lecz - biorąc pod uwagę rok produkcji taksometrów elektronicznych objętych wnioskiem - z taksometrami elektronicznymi, wprowadzonymi do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynika, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014) - dalej jako "rozporządzenie w sprawie wymagań metrologicznych". Z tego względu taksometry elektroniczne objęte zatwierdzeniem typu - podczas legalizacji ponownej - podlegają sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 Prawo o miarach.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że sprawdzenie taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy nie jest czynnością legalizacji w rozumieniu art. 4 pkt 13 Prawa o miarach. Powołał się na art. 8m ust. 4 Prawa o miarach stanowiącego, iż podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu pomiarowego, w celu stwierdzenia, czy nie jest on uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy występują wszystkie czynności legalizacji. Podczas zmiany układu taryf nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą ulec zmianie. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że taksometr elektroniczny nie spełnia wymagań, którym podlega, określonych w rozporządzeniu w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być wydane. Nie byłoby możliwe poświadczenie spełnienia tych wymagań.

Podniósł, że w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy, pracownik organu sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru elektronicznego jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone, a ponadto sprawdza wartość stałej "k" taksometru elektronicznego i układ taryf. W celu dokonania zmiany opłat lub taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują wyłącznie pracownicy serwisu, a następnie pracownicy urzędu podległego organowi administracji miar sprawdzają, czy wprowadzono nowy układ taryf. O ile nie uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne taksometru elektronicznego i stwierdzono, że taksometr elektroniczny nadal spełnia wymagania, nowy układ taryf jest wpisywany do świadectwa legalizacji taksometru elektronicznego oraz zostaje opatrzony pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Po sprawdzeniu taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy, nakładane są cechy zabezpieczające. Końcowym etapem legalizacji ponownej taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy jest wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z wpisanym nowym układem taryf. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji.

Wskazał także, że czynność polegająca na sprawdzeniu taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf podlega stwierdzeniu i poświadczeniu w wydanym świadectwie legalizacji, poprzez dokonanie odpowiednich wpisów we właściwej tabeli, przy czym dla ich ważności niezbędna jest pieczątka organu administracji miar wystawiającego świadectwo i podpis osoby upoważnionej. Konieczność taka wynika również z faktu, iż dokonanie zmiany układu taryf nie jest możliwe bez:

- stwierdzenia, że nie zostały uszkodzone cechy zabezpieczające,

- sprawdzenia, jaki był układ taryf przed rozpoczęciem wprowadzania w tym zakresie zmian do taksometru elektronicznego, pod nadzorem osoby stwierdzającej zmianę układu w świadectwie legalizacji,

- sprawdzenia, czy taksometr elektroniczny prawidłowo działa po wprowadzeniu zmian układu.

Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia w zakresie zmiany układu taryf, że taksometr elektroniczny spełnia wymagania techniczne i metrologiczne, nowy układ taryf jest wpisywany do świadectwa legalizacji, a ponadto ponownie jest umieszczana cecha zabezpieczająca. Zgodnie z § 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, taksometr powinien być tak skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo o miarach legalizacji ponownej.

Z tych względów stwierdził, że wbrew twierdzeniu skarżącego, nie jest prawnie możliwa zmiana układu taryf na nowy bez usunięcia cechy zabezpieczającej w taksometrach elektronicznych. Zmiana układu taryf na nowy bez usunięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Istotny w zakresie zmiany w taksometrach elektronicznych układu taryf na nowy jest również art. 8n ust. 4 pkt 3 Prawa o miarach. Stanowi on, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. W rozpatrywanej sprawie w celu dokonania zmiany układu taryf na nowy nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej oraz dokonanie stosownych sprawdzeń, w wyniku czego nastąpiło stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, poprzez wpis w świadectwach legalizacji ponownej objętych wnioskiem taksometrów elektronicznych, że spełniają one wymagania i wydanie takich dowodów legalizacji ponownej. Fakt ten został potwierdzony w dokumentach "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji miar oraz pracownika strony.

Organ odwoławczy powołał się na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w innej sprawie, prowadzonej z udziałem strony, gdzie w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 886/08 (LEX nr 570310) stwierdził, że istotne znaczenie ma ustalenie, czy dokonanie zmiany układu taryf, a następnie sprawdzenie prawidłowości tej zmiany przez organ, wymagało zdjęcia cech zabezpieczających, czy też nie. Zakładając, iż taksometry zostały w celu wprowadzenia nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, przyjąć należałoby, iż w konsekwencji nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Tak więc dokonanie sprawdzenia co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar, nie może być potraktowane inaczej niż jako nowy dowód legalizacji ponownej.

Organ odwoławczy, powołując się na przewidzianą w pkt 13 uwagę 1 dział IV załącznika do cyt. na wstępie rozporządzenia Ministra Finansów, wskazał, że opłata w wysokości 20 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej, w związku ze sprawdzeniem taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy mieści się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, a tym samym nie narusza art. 217 Konstytucji RP.

Stwierdził, że nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego skoro miała miejsce legalizacja, obejmująca sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowy i wydanie dowodu jej wykonania. Ponadto, w obrocie prawnym nadal funkcjonuje wniosek - zgłoszenie do legalizacji, formularz ustalenia wysokości opłaty, z którego wynika kwota należnej opłaty za świadectwa legalizacji z nowymi układami taryf. Z tego też względu nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, gdyż w sprawie istniał obowiązek materialnoprawny w postaci obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu legalizacji, którą zobowiązany określił w formularzu ustalenia opłaty zgodnie z pkt 13 uwaga 1 dział IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów.

Wskazał, że organ I instancji określając wysokość opłaty za sprawdzenie zmian układu taryf, działał w granicach i na podstawie prawa, stosując pkt 13 uwaga 1 dział IV "Przyrządy do pomiaru długości i wielkości związanych" załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Dla zastosowania tego przepisu nie miałaby znaczenia ewentualna niespójność tego przepisu z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, w brzmieniu obowiązującym w dacie sprawdzenia zmian układu taryf, bowiem Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w W. obowiązany jest stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji administracyjnej i nie jest upoważniony do badania ich konstytucyjności, jak też kwestionowania ich zgodności z ustawą, na podstawie której przepisy aktu wykonawczego zostały wydane.

Ponadto, organ odwoławczy powołał się na inne sprawy związane z obowiązkiem ponoszenia przez stronę opłat w związku z wydawaniem decyzji przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, które były przedmiotem orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. II GSK 876/08).

W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zajął stanowisko, że brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat w przypadku zmiany w taksometrze opłat lub taryf, skoro nie przewiduje za tę czynność opłat ustawa Prawo o miarach, przytaczając jednocześnie przepisy poprzednio obowiązujące oraz stwierdzając niekonstytucyjność przepisów rozporządzenia Ministra Finansów.

Zdaniem skarżącego, ustalenie stanu faktycznego powinno umożliwić Sądowi udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy zmiana cen za przejechany kilometr (taryfy), po pierwsze musi być połączona z usunięciem cechy legalizacyjnej, a po drugie jeżeli nie, to czy dla kontroli taksometru w związku ze zmianą taryfy konieczne jest usunięcie takiej cechy, a wreszcie czy nawet jeżeli usunięcie takiej cechy jest konieczne, to kontrola związana ze zmianą taryfy, lecz bez dokonywania jakichkolwiek innych czynności podlega opłacie na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach.

Wskazywał, że rozporządzenie Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne straciło moc prawną z dniem 1 stycznia 2008 r., ale wymagania z niego wynikające mają nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2007 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach decyzje zatwierdzenia typu. Zgodnie z § 31 tego rozporządzenia organ administracji miar albo podmiot upoważniony przeprowadza podczas legalizacji ponownej sprawdzenie przyrządu pomiarowego w zakresie, o którym mowa w art. 8m ust. 4 albo ust. 4a ustawy, zgodnie z przepisami określającymi szczegółowy zakres, tryb, sposoby oraz metody przeprowadzania badań i sprawdzeń podczas prawnej kontroli metrologicznej poszczególnych rodzajów przyrządów pomiarowych, wydanymi na podstawie art. 9a ustawy.

Podniósł, że z przeprowadzonych czynności sprawdzenia podczas legalizacji ponownej sporządza się protokół sprawdzenia albo zapiskę sprawdzenia, które powinny zawierać dane określone w § 20 tego rozporządzenia tj. m.in. wskazanie zakresu przeprowadzonego sprawdzenia; wyniki sprawdzenia, w tym charakterystykę metrologiczną danego przyrządu pomiarowego; informację o miejscach umieszczenia cechy legalizacji lub cech zabezpieczających oraz o liczbie umieszczonych cech zabezpieczających, o ile mają one zastosowanie; stwierdzenie, czy przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Zwrócił uwagę, że załączona do akt postępowania "zapiska" nie zawiera istotnych elementów, o których mowa w § 33 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych odnośnie: "stwierdzenia zgodności z wymaganiami technicznymi i metrologicznymi". Wskazał, iż brakuje w niej wyniku sprawdzenia, w tym charakterystyki metrologicznej danego przyrządu pomiarowego, zgodnie z § 20 ww. rozporządzenia.

Zarzucił, że organ nie przedstawił ustaleń co do treści instrukcji stosowanej przez swoich pracowników, dokonujących czynności kontroli i legalizacji taksometru, które powinny być stosowane i dotyczyć powinny takich czynności dla taksometrów typu będącego przedmiotem czynności, z tytułu których opłaty objęte są sporem. Pokazanie w tym zakresie wewnętrznego normatywnego stanu przez organ metrologiczny pozwoliłoby na przyjęcie po pierwsze, iż zmiana taryfy w taksometrze nie wymagała naruszenia cechy legalizacyjnej.

Dla poparcia stanowiska, że zmiana układu taryf lub opłat, jak ich kontrola po wprowadzeniu do taksometru nie wymaga zdjęcia cech legalizacyjnych, przedłożył instrukcję zmiany układu taryf lub opłat, na podstawie której wykonują te czynności jego pracownicy. Kontrola zmiany taryf przez urzędnika nie wymagała dla czynności kontroli usunięcia plomby, czyli cechy zabezpieczającej zakładanej po legalizacji taksometru; nawet jeżeli przyjąć by, że Rozporządzenie obowiązujące w dacie dokonywania czynności podlegającej opłacie i w zakresie tej czynności było legalne, mieściło się w granicach upoważnienia ustawowego.

Dla poparcia prezentowanego stanowiska, że czynności zmiany układy taryf lub opłat nie mogą być utożsamiane z legalizacją przytoczył oficjalny komunikat Prezesa Głównego Urzędu Miar umieszczony na stronie

http://www.gum.qov.pl/pl/site/komunikat 20080115/index html.

Ponadto podniósł, że organ zaprezentował błędne podejście do wykładni przedmiotu ustawy w zakresie regulacji obowiązku daninowego - opłat. Nie dostrzegł zasadniczej różnicy, że czym innym jest jednak regulacja zakresu czynności kontroli, czym innym procedura i zakres legalizacji, a już czym innym kwestia ustalenia za te czynności opłat. Ustawodawca w zamkniętym katalogu ustawowym nie przewidział opłat za czynności sprawdzania (kontroli) przyrządów pomiarowych, a regulacji tej nie można uzupełnić w drodze wykładni rozszerzającej żadną inną wykładnią; w tym przez ustalanie czynności podlegającej opłacie administracyjnej na podstawie przepisów wykonawczych, ponad delegację ustawową. Takie działanie sprzeciwia się zasadzie praworządności (art. 2 w zw. z art. 8 i w zw. z art. 217 i art. 84 Konstytucji RP).

W art. 24 Prawa o miarach wprowadzono katalog zamknięty czynności podlegających opłacie, gdzie wymieniono m.in. wykonane czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. W nieobowiązującym rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 5 września 2002 r. w sprawie wymagań technicznych i metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, wydanym na podstawie ww. ustawy, które obowiązywało do 30 czerwca 2003 r., zapis § 14 stanowił m.in., że świadectwo legalizacji taksometru traci ważność przed upływem 25 miesięcy od pierwszego dnia miesiąca, w którym została dokonana legalizacja ostateczna, w przypadku m.in. uszkodzenia którejkolwiek z cech zabezpieczających taksometr lub taksometr — taksówka; stwierdzenia, że błędy wskazań taksometru przekraczają granice błędów dopuszczalnych, zmiany opon kół napędzających taksometr na opony o innych wymiarach i rodzaju konstrukcji niż to podano w świadectwie legalizacji; zmiany układu taryf na inny niż to podano w świadectwie legalizacji. Po wygaśnięciu ważności świadectwa legalizacji taksometr wymagał ponownej legalizacji.

Podnosił, że w wykonawczej regulacji aktualnie obowiązującego dla taksometrów CEZAR rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne § 49 ust. 2 stanowi, iż świadectwo legalizacji ponownej taksometru jest ważne przez 25 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca, w którym została dokonana legalizacja taksometru zainstalowanego w taksówce, jeżeli spełnia on wymagania metrologiczne określone w rozporządzeniu i posiada nieuszkodzone cechy zabezpieczające. W regulacjach obowiązującej ustawy Prawo o miarach, w art. 8n ust. 1 przewidziano, że w przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania, organ administracji miar lub podmiot upoważniony poświadczają dowodem legalizacji dokonanie legalizacji oraz ubezpieczają, jeżeli jest to niezbędne, określone elementy przyrządu pomiarowego przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających. Legalizacja traci ważność w przypadku m.in. stwierdzenia, że przyrząd pomiarowy przestał spełniać wymagania; uszkodzenia przyrządu pomiarowego; uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej.

Tym samym, zdaniem skarżącego, regulację zmieniono usuwając tak z podstawy ustawowej, jak i z przepisu wykonawczego zmianę układu taryf jako okoliczność powodującą potrzebę ponownej legalizacji.

Zdaniem skarżącego, zakres wprowadzonych zmian, a w szczególności pominięcie nieobowiązującego już zapisu § 14 ust. 2 pkt 5 Ministra Gospodarki z dnia 6 września 2002 r., który stanowił, że zmiana układu taryf na inny niż to podano w świadectwie legalizacji, jest podstawą utraty ważności legalizacji, nie była efektem przypadku, lecz racjonalnego działania, umożliwiając tym samym dopuszczenie takiej konstrukcji taksometru, w której zmiana układu taryf nie narusza wymagań wymuszających legalizację ponowną taksometru.

Wskazał ponadto, że wychodząc naprzeciw oczekiwaniom nowo wprowadzonych przepisów, w 2003 roku dostosowano taksometr CEZAR do wymagań aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne przez modyfikację sposobu zmiany układu taryf na taki, który nie wymaga dla jego dokonania oraz sprawdzenia poprawności wprowadzonych taryf usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru. Na taki typ taksometru C. uzyskała zatwierdzenie typu. Zmiany układu taryf w taksometrach CEZAR dokonują pracownicy C. bez naruszania cech zabezpieczających.

Skarżący powołał się dodatkowo na interpelację nr 538 posła Pawła Arndt i udzieloną na nią odpowiedź Ministra Gospodarki z 2 lutego 2006 r., które według niego mają kluczowe znaczenie w tej sprawie. Minister Gospodarki, udzielając Sejmowi RP odpowiedzi wyjaśnił: "(...) Dowodem legalizacji ponownej taksometru elektronicznego jest świadectwo legalizacji'.. .Po przeprowadzeniu sprawdzenia taksometru określone elementy i zespoły wchodzące w jego skład SA zabezpieczane przed dostępem osób nieuprawnionych, które mogłyby doprowadzić do zmiany wskazań tego przyrządu. W szczególności takim zespołem podlegającym zabezpieczeniu jest zespół, za pomocą którego dokonuje się zmiany układu taryf. Konieczność zabezpieczenia tego zespołu (układu taryf) nie wynika z chęci nakładania specjalnych ograniczeń w stosowaniu tego przyrządu na jego użytkowników, lecz wynika z konstrukcji taksometrów elektronicznych posiadających zatwierdzenie typu w Polsce. ... Do dnia dzisiejszego konstrukcje produkowanych od wielu lat w Polsce taksometrów nie uległy w tym zakresie zmianie. W związku z powyższym każda ingerencja w zespół, za pomocą którego dokonuje się m.in. zmiany układu taryf, wiąże się ze zniszczeniem cechy zabezpieczającej. Ze względu na fakt, że zgodnie z art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy Prawo o miarach, legalizacja przyrządu pomiarowego traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej, ten zespół, w związku ze zmianą układu taryf, jeżeli jest dokonane przez upoważniony w świetle ustawy Prawo o miarach do przeprowadzenia czynności legalizacji organ, nie skutkuje utratą ważności legalizacji. Wprowadzenie zmian w tym zakresie wymaga jedynie udokumentowania na drugiej stronie świadectwa legalizacji ponownej taksometru... W tym przypadku nie jest więc przeprowadzona legalizacja ponowna taksometru...).

W odpowiedzi na skargę Prezes GUM wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i przedstawioną argumentację,

Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. skarżący na potwierdzenie, iż zmiana układu taryf jest dokonywana bez usunięcia cechy zabezpieczającej, złożył potwierdzenie zmiany układu taryf taksometru z dnia 27 października 2011 r. Wniósł o dopuszczenie dowodu z tego dokumentu, wskazując, iż nie jest do dokument dotyczący przedmiotowych dokumentów.

Sąd postanowił ww. wniosku dowodowego nie uwzględniać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z [...] sierpnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z [...] lipca 2011 r., określającą wysokość zobowiązania skarżącego w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 1 000 zł. Decyzja organu I instancji została wydana w związku z nieuiszczeniem w terminie ustawowym opłaty z tytułu legalizacji ponownej, mimo iż skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej 50 sztuk taksometrów wraz z formularzem ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy.

Analizując podstawę materialną dokonanego rozstrzygnięcia wskazać należy, że zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany.

Legalizacja zaś, stosownie do art. 4 pkt 13 w zw. z pkt 8 Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Z kolei dowodem legalizacji, w rozumieniu art. 4 pkt 20 tej ustawy, jest świadectwo legalizacji lub cecha legalizacji umieszczana na przyrządzie pomiarowym, poświadczające dokonanie legalizacji.

Co do zasady, każdy przyrząd pomiarowy mający zastosowanie przy pobieraniu opłat, podlega prawnej kontroli metrologicznej. Oznacza to, że podlega sprawdzeniu, czy spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach.

Tego rodzaju kontrola wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć postać legalizacji pierwotnej, jednostkowej lub ponownej.

Powyższa zasada dotyczy także taksometrów, co wynika z art. 8 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 Prawa o miarach oraz § 6 pkt 8 i § 7 pkt 14 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli.

Pozostaje poza sporem, że wniosek, który złożył skarżący do organu administracji miar dotyczył przyrządów pomiarowych - taksometrów elektronicznych już użytkowanych i posiadających legalizację, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu.

Niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometrów w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o ich legalizację ponowną. W aktach administracyjnych znajduje się wniosek skarżącego o legalizację ponowną 50 sztuk taksometrów wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty "należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych", końcowym rozliczeniem wniosku i wykazem taksometrów objętych wnioskiem.

Podnieść należy, że decyzje zatwierdzenia typu dotyczące przyrządów pomiarowych podlegających od dnia 7 stycznia 2007 r. ocenie zgodności wydane przed tym dniem na podstawie Prawa o miarach, uznano za ważne do dnia upływu okresów ich ważności na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1834).

Organ nie kwestionował, że w 2003 roku dostosowano taksometr CEZAR do wymagań aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne i na taki taksometr C. uzyskała zatwierdzenie typu w 2003 oraz w 2006 roku. Wobec tego wskazane taksometry elektroniczne powinny spełniać wymagania metrologiczne wymienione w rozporządzeniu z 16 czerwca 2003 r. oraz w rozporządzeniu z 27 grudnia 2007 r.

Rozporządzenie z 16 czerwca 2003 r. zawierało w § 2 pkt 1 definicję taksometru elektronicznego jako elektronicznego przyrządu pomiarowego, który służy do obliczania, według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Zatem układ taryf był istotną cechą, co potwierdzały dalsze uregulowania tego aktu.

W rozporządzeniu z 27 grudnia 2007 r. nie ma definicji taksometru elektronicznego. Jednakże z jego uregulowań: § 6 pkt 2, § 8, § 10, rozdziału 3 dotyczącego szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej taksometrów objętych zatwierdzeniem typu wynika, że taryfa (jej parametry) należy do charakterystyk metrologicznych zawsze podlegających sprawdzeniu co do zgodności z wymaganiami w rozumieniu art. 4 pkt 8 Prawa o miarach.

Jednocześnie należy zauważyć, że definicję taksometru zawiera załącznik Ml-007 do dyrektywy 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych (Dz. U. UE.L.135. s.1 późn. zm.). Według tego aktu taksometr jest urządzeniem, które współpracując z nadajnikiem sygnału, tworzy przyrząd pomiarowy. Mierzy on czas trwania oraz oblicza długość drogi na podstawie sygnału dostarczanego przez nadajnik sygnału długości drogi. Dodatkowo urządzenie to oblicza i wyświetla opłatę należną za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu. Wśród wymagań konstrukcyjnych taksometru wskazuje możliwość obliczania długości drogi i mierzenia czasu trwania kursu. Taksometr powinien także zapewniać przekazywanie, przez właściwie zabezpieczony interfejs (lub interfejsy) następujących danych: informacji o położeniu pracy: WOLNY, TARYFA lub KASA, danych liczników sumujących zgodnie z pkt 15.1, informacji ogólnych: stałej nadajnika sygnału długości drogi, daty nałożenia zabezpieczeń, identyfikatora taksówki, czasu rzeczywistego, danych identyfikujących taryfę, informacji o opłacie za kurs: opłacie całkowitej, opłacie, obliczeniu opłaty, opłacie dodatkowej, dacie kursu, czasie początkowym i końcowym kursu, przebytej długości drogi, informacji o taryfie (taryfach): parametry taryfy (lub taryf).

Zatem i z powołanych przepisów wynika, że dane dotyczące układu taryf są koniecznym elementem konstrukcyjnym taksometru. Wskutek sprawdzeń dokonywanych po zainstalowaniu, taksometr powinien zapewniać możliwość oddzielnego sprawdzenia dokładności pomiaru czasu, długości przebytej drogi oraz dokładności wykonywanych obliczeń.

Omawiana dyrektywa została wdrożona przez cytowaną wyżej ustawę z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Obowiązek taki nałożył art. 21 tejże dyrektywy. Zatem w razie wątpliwości co do rozumienia pojęć ustawowych należy posłużyć się uregulowaniami tej dyrektywy, szczególnie w sprawach wyraźnie w niej unormowanych, a budzących wątpliwości na gruncie wewnętrznych przepisów.

Z powyższych uregulowań wynika, że układ taryf w taksometrze jest elementem charakterystyki metrologicznej, który podlega sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami, co jest dokonywane podczas legalizacji, w myśl art. 8m ust. 1 Prawa o miarach. W przypadku zaś stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, że przyrząd ten spełnia wymagania, poświadcza się dowodem legalizacji dokonanie legalizacji oraz zabezpiecza, jeżeli to niezbędne, określone elementy przyrządu pomiarowego przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających.

Przepis ten doprecyzowuje § 21 ust. 1 rozporządzenia z 7 stycznia 2008 r. stanowiący, że organ administracji miar albo podmiot upoważniony na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego i stwierdzenia zgodności z wymaganiami technicznymi i metrologicznymi poświadcza dokonanie legalizacji poprzez: wydanie świadectwa legalizacji lub umieszczenie na przyrządzie cechy legalizacji. Zatem efektem legalizacji nie musi być wydanie nowego świadectwa legalizacji, jak twierdzi skarżący. W przypadku zmiany układu taryf, co rozporządzenie z 7 stycznia 2008 r. traktuje jako legalizację ponowną nie jest wydawane nowe świadectwo, tylko dokonywane są wpisy w dotychczasowym świadectwie (vide załącznik nr 7 pkt 2 do tego rozporządzenia) oraz umieszczane na przyrządzie cechy legalizacyjne zgodnie z § 24 tego rozporządzenia.

Zatem, w świetle wyżej powołanych uregulowań zmiany układu taryf nie można traktować jako czynności technicznej, jak twierdzi skarżący. Należy ją kwalifikować jako dokonywaną w ramach legalizacji ponownej.

Z powyższych względów, z mocy art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach zmiana układu taryf podlega opłacie ustalonej na podstawie rozporządzenia w sprawie opłat z 14 października 2004 r.

Skoro czynność zmiany układu taryf należy traktować jako legalizację ponowną, to nie można podzielić poglądu skarżącego, że w omawianym rozporządzeniu z 14 października 2004 r. został przekroczony zakres delegacji ustawowej i wprowadzone opłaty za czynności nie zaklasyfikowane przez ustawodawcę do czynności legalizacji. W rozporządzeniu tym ustawodawca nie uregulował zasad pobierania opłat za czynności związane z legalizacją taksometrów, ale opierając się na wyraźnych wytycznych ustawowych, określił jedynie wysokość opłat za czynności uregulowane w Prawie o miarach.

Konfrontując taki stan faktyczny z czynnościami, które podejmuje organ administracji miar (a nie pracownicy skarżącego), a które na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach podlegają opłacie, stwierdzić należy, że jeżeli przyrząd pomiarowy, który przestał spełniać wymagania i w związku z tym nie może być zalegalizowany podlega sprawdzeniu, to opłata za dokonaną czynność sprawdzenia będzie zgodna z prawem. Jeżeli więc, w zależności od rodzaju taksometru, wprowadzenie nowego układu taryf związane jest z usunięciem cechy zabezpieczającej, to czynność sprawdzenia, której dokonuje organ administracji miar polega na ocenie, czy w trakcie dokonywania zmiany układu taryf nie uległy zmianie inne, stałe dane metrologiczne. W zależności od wyniku sprawdzenia, organ administracji miar może odmówić legalizacji i tak się dzieje jeśli przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań, lub może w przypadku gdy przyrząd odpowiada wymaganiom, wydać nowy dowód legalizacji, a w każdym przypadku czynności sprawdzenia zakończone jednym ze wskazanych zdarzeń będą podlegały opłacie (wyrok NSA z 23 kwietnia 2009 r. II GSK 886/08).

Istotna jest w przedmiotowej sprawie i ma podstawowe znaczenie dla jej wyniku ocena okoliczności, na podstawie załączonych akt administracyjnych, czy poddane zmianie układu taryf, a następnie sprawdzeniu przez organ, taksometry wymagały dla dokonanej zmiany - zdjęcia lub uszkodzenia cech zabezpieczających, czy też nie. Zgodnie z art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej.

W celu wprowadzenia nowego układu taryf taksometry skarżącego zostały pozbawione cechy zabezpieczającej, dlatego też przyjąć należało za organem, iż nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Dokonane sprawdzenie co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar, nie może być w takiej sytuacji traktowane inaczej, niż nowy dowód legalizacji ponownej.

Wniosek, iż po uszkodzeniu cech zabezpieczających przyrządu pomiarowego posiadającego przed uszkodzeniem legalizację ponowną, przyrząd taki podlega ponownej legalizacji, należy wyprowadzić również z obowiązującego w dacie wydania zaskarżonych decyzji § 34 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730). Zgodnie z tym przepisem przyrządy pomiarowe powinny być zgłaszane do legalizacji ponownej po uszkodzeniu cech legalizacji lub zabezpieczających nałożonych na przyrząd podczas poprzedniej legalizacji.

Odnosząc się do powołania się skarżącego na stanowisko Ministra Gospodarki z 2 lutego 2006 r. stwierdzić należy, że nie wnosi ono nic co mogłoby wpłynąć na wynik sprawy. Minister Gospodarki wyraźnie twierdzi, że "(...) zespołem podlegającym zabezpieczeniu jest zespół, za pomocą którego dokonuje się zmiany układu taryf. Konieczność zabezpieczenia tego zespołu (układu taryf) (...) wynika z konstrukcji taksometrów elektronicznych posiadających zatwierdzenia typu w Polsce. (...) Każda ingerencja w zespół, za pomocą którego dokonuje się m.in. zmiany układu taryf, wiąże się ze zniszczeniem cechy zabezpieczającej (...).

Natomiast wskazanie, że § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (który ze względu na uchylenie z dniem 1 stycznia 2008 r. już nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonych decyzji) "dopuszcza sytuację, w której zerwanie cechy zabezpieczającej ten zespół w związku ze zmianą taryf, jeżeli jest dokonane przez upoważniony organ, nie skutkuje utratą ważności legalizacji".

Dla porządku można jedynie przypomnieć, że powoływany § 11 stanowił, że "Prezes może zwrócić się do wnioskodawcy o udostępnienie posiadanego przez niego sprzętu specjalistycznego i środków technicznych oraz personelu pomocniczego w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia badania typu".

Rozporządzenie zostało uchylone z dniem 1 stycznia 2008 r. przez art. 12 pkt 3 ustawy z 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.2006.249.1834).

W świetle powyższych rozważań, w rozpatrywanej sprawie wnioski skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty oraz wykonane czynności skutkujące wydaniem świadectw legalizacji ponownej z wpisami nowego układu taryf taksometrów elektronicznych nie mogły być potraktowane inaczej jako wydanie dowodów legalizacji ponownej, w związku ze sprawdzeniem taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Zatem opłata, o której mowa jest w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach jest opłatą, której dotyczy rozpoznawana sprawa.

Na marginesie należy podnieść, że układ taryf jest podstawową istotną cechą taksometru. Z powyższego wynika, że producent i taksówkarz nie może dowolnie zmieniać tego układu. Cecha ta powstaje w zakresie legalizacji a nie dowolnej ingerencji. Organ bierze odpowiedzialność za funkcjonowanie, czyli wiarygodność urzędową tego urządzenia.

Sąd oddalił wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z załączonego potwierdzenia zmiany układu taryf taksometru z 27 października 2011 r. Wskazać należy, że dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji. Innymi słowy mówiąc, sąd administracyjny nie może dokonywać takich ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Stąd też uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 p.p.s.a. Procedowanie przed Sądem, ma na celu umożliwienie skonfrontowania z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości (patrz: wyrok NSA z 18 listopada 2005 r., sygn. I FSK 288/2005 - LexPolonica nr 1074543). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie taka konieczność nie zachodziła, bowiem problem usunięcia cechy zabezpieczającej był przedmiotem rozważań zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i znalazło swój wyraz w rozważaniach Sądu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.