Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1657/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.) Sędziowie NSA Anna Wiciak Asesor WSA Mirosław Kupiec Protokolant Magdalena Nowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. przy udziale – sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika R. Z. (Z.), uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] r. nr [...] i określił za październik 1999 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie 2.163 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Przedstawiając stan faktyczny podał, iż podatnik prowadząc działalność gospodarczą w zakresie handlu obwoźnego, korzystał w 1999 r. ze zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem w 1999 r. rozliczał podatek dochodowy w formie karty podatkowej na podstawie decyzji z dnia [...] r. nr [...], bez zatrudnienia pracownika. Przeprowadzona w dniu [...] 1999 r. na placu targowym w J. kontrola w zakresie podatku dochodowego wykazała, że R. Z. zatrudniał pracownika P. M., który w złożonym oświadczeniu wyjaśnił, iż jest ojczymem i pomaga nieodpłatnie. O zmianie warunków opodatkowania w formie karty podatkowej, polegającej na zatrudnieniu pracownika, strona nie powiadomiła urzędu skarbowego. W tym stanie faktycznym Urząd Skarbowy w D. decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej na 1999 r.. Po przeprowadzeniu postępowania została wydana decyzja z dnia [...] r. nr [...] określająca zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. na zasadach ogólnych, przy czym miesięczna sprzedaż towarów handlowych została określona na kwotę 12.000 zł.

W związku z wyłączeniem za 1999 r. opodatkowania w formie karty podatkowej, R. Z. utracił zwolnienie od podatku od towarów i usług, z którego korzystał na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Organ podatkowy pierwszej instancji dokonując wymiaru podatku od towarów i usług zastosował regulacje z art. 14 ust. 3 w związku z art. 14 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i stosownie do art. 14 ust. 6 i 7 ustalił, iż limit obrotów zwolnionych od podatku od towarów i usług podatnik przekroczył w sierpniu 1999 r. o 10.667 zł, wobec czego wydał decyzję określającą zobowiązanie za październik 1999 r. w kwocie 2.640 zł.

W odwołaniu pełnomocnik strony wskazał, że podczas kontroli targowiska ojczym strony jedynie pilnował stoiska w związku z awarią samochodu, a nadto w zaświadczeniu o działalności gospodarczej wymieniony widnieje jako pełnomocnik. Zaakcentował, że podczas przesłuchania nie pouczono go o prawie odmowy zeznań, a nadto nie udowodniono, że wykonywał czynności sprzedawcy. Zarzucił naruszenie art. 122, 187 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej

Odnosząc się do powyższej argumentacji, organ odwoławczy nie uznał zarzutów naruszenia przepisów procesowych. Wskazał przy tym, iż powołane przepisy zobowiązują organ podatkowy do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, ale także uprawniają do odstąpienia od przeprowadzania kolejnych dowodów, jeżeli uznają, iż okoliczności faktyczne sprawy zostały wyjaśnione dostatecznie innymi dowodami. Dalej wyeksponował fakt, iż bezsporne w sprawie jest, że R. Z. został wyłączony w 1999 r. z opodatkowania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w formie karty podatkowej, co automatycznie skutkowało pozbawieniem zwolnienia z podatku od towarów i usług określonego w art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zastosowanie w stosunku do strony opodatkowania z tytułu podatku dochodowego na zasadach ogólnych nie budziło żadnych wątpliwości co do dalszych skutków prawnych związanych z utratą zwolnienia z podatku od towarów i usług, a zatem powstały stan faktyczny i prawny nie wymagał przeprowadzania dodatkowych dowodów. Zaznaczył też, iż decyzja organu podatkowego pierwszej instancji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 210 Ordynacji podatkowej. Konieczność uchylenia decyzji urzędu skarbowego uzasadnił pominięciem normy art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej, który stanowi, iż obrotem jest kwota należna ze sprzedaży towaru pomniejszona o należny podatek, a zatem do kwoty przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym należało wkalkulować należny podatek od towarów i usług. W tym stanie rzeczy określił obrót w kwocie 9.837 zł, a podatek w kwocie 2.163 zł ( razem kwota przychodu 12.000 zł).

W skardze z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego w związku z art. 120, 121, 122, 222, 223 i 224 § 2 Ordynacji podatkowej wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodał, iż podniesione przez pełnomocnika okoliczności dotyczące roli ojczyma skarżącego na targowisku w dniu kontroli dotyczą zdarzeń, które stanowiły podstawę do wydania decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] r. nr [...], mocą której stwierdzono wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej na 1999 r., a zatem nie mogą stanowić przedmiotu postępowania po uprawomocnieniu się decyzji, której de facto dotyczą.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej nie był obecny, a pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy na wstępie przypomnieć, iż w sprawie o niekwestionowanym stanie faktycznym, spór sprowadza się do oceny możliwości korzystania przez skarżącego ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Przepis ten stanowił – w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. : "zwalnia się od podatku podatników (...) opłacających podatek dochodowy w formie karty podatkowej, w zakresie działalności objętej tą formą opodatkowania z uwzględnieniem art. 18 ust. 3". Zaznaczyć przy tym trzeba, że ustawodawca nie sformułował żadnych innych uregulowań co do momentu, jak i formy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w przypadku wyłączenia z opodatkowania w formie karty podatkowej, a zatem za uzasadniony należy uznać pogląd, iż treść powołanego przepisu wskazuje, że z chwilą utraty tej formy opodatkowania, podatnik jest zobowiązany do opłacania podatku od towarów i usług.

Odnosząc przedstawione uregulowanie prawne na płaszczyznę stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, w stwierdzić trzeba, że bezspornie skarżący na mocy decyzji Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej na 1999 r., został wyłączony z opodatkowania w formie karty podatkowej. Co więcej w dniu [...] r. została wydana nr [...] dokonująca rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. na zasadach ogólnych, przy czym miesięczna sprzedaż towarów handlowych została określona na kwotę 12.000 zł, a w konsekwencji stwierdzono nadpłatę w kwocie 33.800,71 zł. Od decyzji tych R. Z. nie wniósł odwołań, a zatem decyzje te stały się ostateczne.

W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, iż skarżący utracił zwolnienie od podatku od towarów i usług, z którego korzystał na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przy czym organy podatkowe zastosowały korzystniejszy przepis sformułowany w art. 14 ust. 6 tej ustawy. Zaznaczyć więc trzeba, że przepis ten ma zastosowanie do podatników rozpoczynających wykonywanie czynności określonych w art. 2 w ciągu roku podatkowego, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży towarów nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w ust. 1 pkt 1 art. 14.

Przyznać trzeba, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające, że R. Z. rozpoczął działalność w roku podatkowym 1999 (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] 1999 r.) oraz oświadczenie o wyborze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy (druk VAT-6 z dnia [...] 1999 r.), co uzasadnia zaakceptowanie przyjętego przez organy podatkowe korzystniejszego dla strony trybu opodatkowania podatkiem od towarów i usług tj. od momentu przekroczenia limitu obrotów z art. 14 ust. 6, zamiast od momentu wyłączenia z opodatkowania w formie karty podatkowej.

Nie sposób zatem uznać skuteczności zarzutów podniesionych w skardze, bowiem odnoszą się one wyłącznie do ustaleń faktycznych dotyczących

roli ojczyma skarżącego na targowisku w dniu kontroli, a więc odnoszą się do zdarzeń, które stanowiły podstawę do wydania decyzji w przedmiocie opodatkowania z tytułu podatku dochodowego w formie karty podatkowej i na zasadach ogólnych, a które korzystają z waloru decyzji ostatecznych. Sformułowane na tym tle zarzuty co do naruszenia przepisów proceduralnych tj. art. 120, 121, 122, 222, 223 i 224 § 2 Ordynacji podatkowej nie zostały w żaden sposób powiązane z zaskarżonym rozstrzygnięciem, dokonującym wymiaru podatku od towarów i usług na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a nadto pełnomocnik nie wykazał, aby naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) – skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.