Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 911/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 5
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi P.S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2013 r. nr IPPB5/423-686/13-2/AS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej "Skarżącą", "Spółką" lub "Wnioskodawcą") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie poszukiwania i eksploatacji złóż gazu ziemnego i ropy naftowej oraz importu, magazynowania, obrotu i dystrybucji paliw gazowych i płynnych. W związku z potrzebą dywersyfikacji źródeł zaopatrzenia w ropę naftową i gaz ziemny oraz koniecznością uzyskania kolejnych źródeł zaopatrzenia w ropę naftową i gaz ziemny Spółka w 2007 r. rozpoczęła prace mające na celu rozwój prac poszukiwawczych poza granicami Polski. W efekcie prowadzonej analizy geologicznej Spółka podjęła decyzję o rozpoczęciu prac poszukiwawczych na terenie Danii i utworzyła oddział zagraniczny w Danii (zwany dalej "Oddziałem"). Po spełnieniu określonych przepisami prawa duńskiego warunków formalno-prawnych Oddział Spółki rozpoczął prace poszukiwawcze bezpośrednio na terytorium Danii. Oddział przeprowadził szczegółową analizę struktur geologicznych w badanym obszarze i rozpoczął wiercenie otworu poszukiwawczego celem uzyskania dostępu do struktur geologicznych, co do których oceniono uprzednio, że powinny zawierać złoża węglowodorów. W związku z prowadzoną działalnością Oddział ponosił koszty ogólnego funkcjonowania, a w szczególności koszty prowadzenia prac poszukiwawczych. Główne koszty ponoszone przez Oddział w latach 2011, 2012 i 2013 r. to:

1) koszty związane bezpośrednio z prowadzeniem prac przygotowawczych i właściwych prac poszukiwawczych związanych z drążeniem odwiertu poszukiwawczego, w szczególności takie, jak: koszty analizy geologicznej, koszty sporządzenia dokumentacji stanowiącej podstawę do ostatecznej lokalizacji odwiertu, koszty przeprowadzenia prac przygotowawczych, pomocniczych i zabezpieczających w miejscu odwiertu, koszty wykonania odwiertu poszukiwawczego, koszty prac i materiałów niezbędnych dla likwidacji i zabezpieczenia odwiertu;

2) koszty ogólnego funkcjonowania, w szczególności takie, jak: koszty utrzymania biura Oddziału na terenie Danii, koszty związane z zatrudnieniem pracowników Oddziału, koszty prowadzenia księgowości Oddziału, koszty obsługi prawnej Oddziału, koszty ubezpieczenia działalności Oddziału, koszty przeprowadzenia likwidacji Oddziału.

W efekcie prac wiertniczych prowadzonych przez Oddział ustalono, że odkryto akumulacje węglowodorów. Jednakże analiza składu próbek wydobytych węglowodorów wskazała, że skład odkrytego złoża i zawartość metanu w tym złożu jest niewystarczająca z uwagi na zbyt niską ilość materii organicznej. Wyniki analizy doprowadziły do wniosków, iż nieodpowiedni skład złoża powoduje, że koszty wydobycia i transportu nie pozwalają na osiągnięcie zysków na sprzedaży wydobywanych ze złoża węglowodorów, a ich eksploatacja generowałaby straty dla Spółki. Skarżąca poniosła więc straty bilansowe, a w efekcie straty podatkowe, których nie będzie mogła uwzględnić w rozliczeniach podatkowych w Danii, gdyż Oddział Spółki w Danii jest likwidowany. W związku z taką sytuacją podjęta została decyzja o zaprzestaniu dalszych prac poszukiwawczych i zabezpieczeniu odwiertu wydobywczego - zgodnie z miejscowymi przepisami ochrony środowiska. Zabezpieczenie odwiertu miało w pierwszym rzędzie zabezpieczyć środowisko naturalne przed niekontrolowanym wyciekiem gazu z odkrytego złoża. W konsekwencji Oddział przeprowadził prace mające na celu zaczopowanie wykonanego odwiertu i oceny jego szczelności. Po upływie pewnego czasu od pierwotnego zaczopowania odwiertu okazało się, że istnieje ryzyko rozszczelnienia wykonanego odwiertu i wydobywania się węglowodorów. W konsekwencji Oddział przeprowadził dodatkowe prace zabezpieczające dokonany odwiert i zaczopowanie tegoż odwiertu. Koszty prac dodatkowych objęte były ubezpieczeniem, jakie posiadał Oddział. Oddział zgłosił szkodę do zakładu ubezpieczeń i obecnie trwa proces uzyskiwania świadczenia ubezpieczeniowego z zakładu ubezpieczeń. W związku z decyzją o zaprzestaniu działalności Oddziału podjęte zostały prace związane z jego likwidacją zgodnie z wymaganiami prawa duńskiego. Ostateczne zakończenie działalności Oddziału nastąpi po zakończeniu procesu likwidacji z momentem wykreślenia Oddziału z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki.

W związku z powyższym Spółka zapytała, czy jest uprawniona na podstawie art. 7 ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), zwanej dalej "updop" lub "ustawą", do obniżenia osiąganego dochodu o wysokość straty związanej z prowadzeniem Oddziału w Danii poniesionej w latach 2011 - 2013 r. w kolejnych pięciu latach podatkowych począwszy od roku, w którym nastąpi likwidacja Oddziału, tj. wykreślenie Oddziału z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki?

Spółka wskazała, że - w jej opinii - jest uprawniona do obniżenia osiąganego dochodu. Powołała się na art. 3 ust. 1, art. 15 ust. 1 updop, art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 i art. 7 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską, a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 43, poz. 368, ze zm.), zwanej dalej "Konwencją". W ocenie Wnioskodawcy, obok regulacji updop oraz Konwencji, z uwagi na fakt, iż zarówno Polska (kraj siedziby Spółki), jak i Dania (kraj prowadzenia działalności w formie Oddziału) są państwami członkowskimi Unii Europejskiej, zastosowanie znajdą również przepisy Traktatów europejskich. Zdaniem Spółki, w stanie faktycznym opisanym w niniejszym wniosku znajdują zastosowanie ogólna zasada niedyskryminacji, wyrażona w art. 18 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz swoboda przedsiębiorczości jako jedna z zasad unijnego rynku, wyrażona w art. 49 TFUE.

Skarżąca powołała się także na wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-414/06 Lidl Belgium & Co. KG przeciwko Finanzamt Heilbronn, C-166/04 Lidl Belgium, C-443/06 Marks & Spencer, i podniosła, że Trybunał dopuszcza możliwości uwzględnienia straty poniesionej w miejscu prowadzenia stałego zakładu w następnych latach podatkowych. Skoro zatem zlikwidowanie Oddziału na terenie Danii bez osiągnięcia przez Spółkę z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Danii dochodu do opodatkowania doprowadzi do braku możliwości rozliczenia straty poniesionej w związku z tą działalnością, to zasada niedyskryminacji, wyrażona w art. 18 TFUE, oraz swoboda przedsiębiorczości jako jedna z zasad unijnego rynku, wyrażona w art. 49 TFUE, uprawniają Spółkę do odliczenia poniesionej w związku z działalnością duńskiego Oddziału straty zgodnie z regulacją art. 7 ust. 5 updop. Jedynie taka wykładnia ustawy spełnia, zdaniem Spółki, wymóg prawa unijnego, aby korzystanie przez państwo członkowskie (w tym przypadku Polskę) z autonomii w zakresie regulacji podatków bezpośrednich, nie naruszało zasady swobody przedsiębiorczości, poprzez tworzenie sytuacji dyskryminujących jedne podmioty gospodarcze (posiadające zakłady zagraniczne w obszarze UE) względem innych (spółki działające jedynie przez zakłady krajowe). Skoro Oddział w Danii zostanie zlikwidowany, to nie ma niebezpieczeństwa dowolnego wyboru kraju, w którym strata będzie rozliczona, strata ta będzie bowiem mogła być rozliczona tylko raz, i tylko według prawa polskiego. Interes powszechny nie uzasadnia w tej sprawie ograniczenia zasady swobody przedsiębiorczości. Dyskryminacja przejawiłaby się wówczas poprzez pozbawienie pierwszej kategorii podmiotów gospodarczych możliwości odliczenia straty w jakimkolwiek systemie podatkowym - i prawa rodzimego, jak i prawa państwa, w którym działał Oddział zagraniczny.

Wnioskodawca podkreślił, że powyższe stanowisko zawarte zostało także np. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w wyroku z 28 listopada 2011 r., sygn. II FSK 929/11, w wyroku z 13 kwietnia 2013 r., sygn. II FSK 1593/11, w wyroku z 4 kwietnia 2012 r., sygn. II FSK 1819/10.

W interpretacji indywidualnej z 28 listopada 2013 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu Minister powołał się na art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5, art. 17 ust. 1 pkt 3 updop, art. 7 ust. 2, art. 5 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 1 lit. a) Konwencji. Wskazał, że możliwość uwzględnienia straty poniesionej przez podatnika dotyczy wyłącznie straty obliczonej w sposób określony w ustawie. W konsekwencji, jeżeli podatnik dokonuje w ujęciu bilansowym obliczenia straty na pewnej części jego działalności (bądź prowadzonej poprzez zakład, bądź związanej z konkretną inwestycją) np. w celu oceny jej efektywności lub rentowności, to strata taka nie może zostać uznana automatycznie za stratę w ujęciu podatkowym. Do straty w znaczeniu bilansowym powstałej w zakładzie położonym w Danii - jako że dochody tam uzyskiwane są wolne od podatku w Polsce - nie będzie można zastosować art. 7 ust. 5 updop. Zgodnie z polskimi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych "podatnikiem" jest spółka niezależnie od tego, jaką posiada strukturę organizacyjną. Skoro zatem zgodnie z postanowieniami polsko-duńskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania dochód osiągany przez polskiego podatnika na terytorium Danii poprzez położony tam zakład nie podlega w Polsce opodatkowaniu, to także strata, która powstała w wyniku nadwyżki kosztów uzyskania przychodów nad przychodami, nie będzie mogła być w Polsce uwzględniona na podstawie art. 7 ust. 4 updop.

Zatem, zdaniem Organu, krajowe ustawodawstwo podatkowe nie przewiduje możliwości odliczenia w Polsce strat, które powstały na skutek działalności gospodarczej prowadzonej przez zakład położony w Danii. Dopuszczenie do uwzględnienia w Polsce w rozliczeniu podatkowym Spółki za dany rok podatkowy kosztów i przychodów poniesionych przez zagraniczny zakład na terytorium Danii, oznaczałoby konieczność zastosowania do nich polskich przepisów updop. Jedynie zastosowanie przepisów prawa krajowego do dochodów osiąganych przez zagraniczny zakład Spółki zapewniłoby właściwy rozdział kompetencji podatkowych pomiędzy państwami. Ponadto, w opinii Organu, Spółka definitywnie nie będzie mogła uwzględnić w rozliczeniach podatkowych w Danii, gdyż Oddział Spółki w Danii zostanie zlikwidowany, a część straty zagranicznego zakładu rozliczana była w Danii na podstawie ustawodawstwa duńskiego. Po jego zlikwidowaniu przyznanie Spółce takiego samego prawa także w Polsce prowadziłoby do pozostawienia Spółce swobody w podejmowaniu decyzji w zakresie sposobu podziału tej straty pomiędzy obie jurysdykcje. Organ podkreślił ponadto, że przy likwidacji zagranicznego zakładu istnieje niebezpieczeństwo podwójnego wykazania strat, zarówno w państwie położenia zakładu, jak i w Polsce. TSUE wielokrotnie wskazywał zaś na konieczność traktowania zakładu jako autonomicznego pod względem podatkowym podmiotu.

Skoro przepisy art. 7, ani żaden inny przepis Konwencji, nie pozbawia Spółki, mającej siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jako przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w Danii przez położony tam zakład (Oddział), możliwości odliczenia strat powstałych z działalności tego zakładu (Oddziału) z zysków (dochodów) przypisanych temu zakładowi (Oddziałowi), a podlegających opodatkowaniu na terytorium Danii, to tym samym nie można zasadnie stwierdzić, że brak możliwości uwzględnienia takiej straty w Rzeczypospolitej Polskiej jako państwie siedziby lub zarządu Spółki narusza przepisy art. 43 TWE (49 TFUE) i art. 56 TWE (63 TFUE).

Pismem z 16 grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uznanie jej stanowiska za prawidłowe. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze złożonej na ww. interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 5 updop oraz art. 18 i art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE, poprzez naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową i zasady swobody przedsiębiorczości - wskutek uznania za nieprawidłowe stanowiska Spółki, zgodnie z którym ma ona prawo do rozliczenia strat podatkowych ponoszonych od dnia 1 stycznia 2011 r. przez Oddział Skarżącej w Danii, stanowiący zakład w rozumieniu Konwencji w brzmieniu ustalonym przez Protokół między Rzeczpospolitą Polską, a Królestwem Danii o zmianie umowy polsko-duńskiej, podpisany w Warszawie dnia 7 grudnia 2009 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 241, poz. 1613), dalej zwany "Protokołem", w ciągu następujących kolejno po sobie pięciu lat podatkowych od roku likwidacji oddziału;

2. przepisów postępowania, tj. art. 14b i w związku z art. 3 pkt 2 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej , poprzez pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji unijnych przepisów i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE, stanowiących integralną część polskiego porządku prawnego.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że - zdaniem Organu - w przypadku wystąpienia straty w związku z działalnością zagranicznego zakładu, zastosowanie reguł wynikających z updop oraz umowy polsko-duńskiej prowadzi do sytuacji, w której strata duńskiego zakładu nie może zostać uwzględniona przy obliczaniu dochodu Skarżącej w Polsce. Co więcej, strata ta - ze względu likwidację zakładu duńskiego - nie będzie mogła być rozliczona także w Danii. W przypadku, gdyby Skarżąca zdecydowała się prowadzić podobną działalność nie w Danii, ale na terytorium Polski w formie oddziału położonego w miejscowości innej, niż jej siedziba, strata związana z tą działalnością mogłaby zostać uwzględniona w rozliczeniu Skarżącej z tytułu podatku dochodowego. Zatem, w ostatecznym rozrachunku, podstawa opodatkowania podatkiem dochodowym odpowiadałaby dochodowi rzeczywiście osiągniętemu przez Skarżącą. Takie regulacje stanowić będą niedopuszczalne - z punktu widzenia zasad prawa Unii Europejskiej - ograniczenie swobody przedsiębiorczości. Zdaniem Skarżącej, porządek prawa Unii Europejskiej, jako systemu prawa ponadnarodowego sui generis, wymaga pierwszeństwa w egzekwowaniu nie tylko przed prawem krajowym, ale w zakresie przedmiotowym integracji europejskiej, także przed umowami międzynarodowymi, zawieranymi pomiędzy państwami członkowskimi. Jedynie wówczas cele traktów założycielskich miałyby szanse na efektywną realizację. Tym samym analiza kwestii prawnopodatkowej w sprawie Skarżącej wyłącznie na podstawie updop i Konwencji było nieuzasadnione.

Skarżąca zgodziła się, że przyznanie jej prawa swobodnego wyboru kraju, w którym uwzględniłaby stratę osiągniętą w związku z działalnością funkcjonującego duńskiego oddziału, w istocie mogłoby naruszyć zasadę rozdziału kompetencji podatkowych między Danią, a Polską. Jednak w kontrolowanej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca z uwagi na fakt zlikwidowania Oddziału w Danii.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 tej ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej przedstawionych.

W zaskarżonej interpretacji Organ z jednej strony wyraził pogląd, który nie znajduje oparcia w treści wniosku o interpretację (według Ministra część straty zagranicznego zakładu Spółki rozliczana była w Danii na podstawie ustawodawstwa duńskiego), z drugiej zaś strony Organ nie przypisał odpowiedniej wagi zasadniczej okoliczności faktycznej opisanej we wniosku, tj. temu, że Oddział zostanie w Danii zlikwidowany. Spółka wniosła przecież pytanie, czy będzie mogła rozliczyć stratę z lat 2011 – 2013 począwszy od likwidacji Oddziału w Danii. Ta ostatnia okoliczność faktyczna ma zasadnicze znaczenie z uwagi na fakt, że wobec likwidacji Oddziału nie zaistnieje żadne niebezpieczeństwo arbitralnego, niekorzystnego dla wierzyciela podatkowego wyboru jurysdykcji podatkowej, nie zaistnieje też niebezpieczeństwo podwójnego rozliczenia straty (jak wyżej Sąd podkreślił – z wniosku nie wynikało, aby strata Oddziału w Danii była choćby w części rozliczona w tym kraju ). Skoro tak, to - jak trafnie zauważyła Spółka – strata z lat 2011 – 2013 będzie mogła być rozliczona tylko w Polsce i tylko raz, zaś interes powszechny, którego wystąpienie może uzasadniać w danych okolicznościach ograniczenie wspólnotowej zasady swobody przedsiębiorczości i zasady niedyskryminacji, nie pozwalał na niekorzystne zróżnicowanie sytuacji podatkowej Skarżącej tylko z tego względu, że Oddział był umiejscowiony w Danii, a nie w Polsce. Spółka całkowicie trafnie zauważyła, iż gdyby Oddział był usytuowany w Polsce, art. 7 ust. 5 ustawy pozwalałby jej rozliczyć odniesioną stratę w kolejnych pięciu latach podatkowych, podczas gdy tego uprawnienia Minister odmawia Spółce tylko z tego względu, że Oddział prowadził działalność poza granicami Polski, choć w Unii Europejskiej.

W skardze trafnie przywołano bogate już orzecznictwo Sądów krajowych (w tym NSA i WSA w Warszawie – II FSK 1593/11, II FSK 929/11, II FSK 2175/09, III SA/Wa 2611/10), a także jednolite, konsekwentne orzecznictwo Trybunału Luksemburskiego (C-414/06 Lidl Belgium, C-443/06 Marks & Spencer), z których wynika konieczność uwzględnienia wymogów prawa wspólnotowego przy rozstrzyganiu kwestii postawionej we wniosku o interpretację. Tymczasem Minister Finansów ograniczył swoje rozważania tylko do prawa krajowego (choć nominalnie przywołał także wspomniane orzecznictwo TSUE), podczas gdy także w postępowaniu o udzielenie interpretacji powinien podejmować wszelkie działania dla zapewnienia realizacji celów prawa wspólnotowego, w tym zobowiązany jest stosować to prawo bezpośrednio, o ile cechuje je odpowiedni poziom precyzyjności i jest bezpośrednio stosowalne, a ponadto odmówić zastosowania prawa krajowego w razie jego sprzeczności z prawem wspólnotowym. Zasada prymatu prawa wspólnotowego wymagała takiej wykładni art. 7 ustawy, która uwzględni wskazywane w skardze zasady zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz swobodę przedsiębiorczości i równości konkurencji, proklamowanych w art. 18 i art. 49 TFUE. W efekcie dojść należało do wniosku, że - odwołując się bezpośrednio do wspomnianych przepisów prawa wspólnotowego – dla wyeliminowania wspomnianego wyżej, niedopuszczalnego, dyskryminującego traktowania Spółki, należy jej przyznać prawo do rozliczenia straty zaistniałej w latach 2011 – 2013 w rozliczeniu dokonywanym w Polsce już po likwidacji zakładu w Danii (tak też we wskazywanym w skardze wyroku tut. Sądu o sygn. III SA/Wa 2611/10).

W orzecznictwie NSA wskazuje się konsekwentnie (jak słusznie odnotowała Spółka), że porządek prawa wspólnotowego, jako system prawa ponadnarodowego sui generis wymaga swojego pierwszeństwa w egzekwowaniu nie tylko przed prawem krajowym, ale w zakresie przedmiotowym integracji europejskiej, także przed partykularnymi umowami międzynarodowymi, zawieranymi pomiędzy państwami członkowskimi. Jedynie wówczas cele traktów założycielskich miałby szanse na efektywną realizację. Tym samym redukowanie kwestii prawnopodatkowej niniejszej sprawy wyłącznie do ustawy i Konwencji, było nieuzasadnione (tak też w wyroku NSA o sygn. II FSK 929/11).

W dalszym postępowaniu Organ uwzględni powyższy pogląd Sądu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii wstrzymania jej wykonania Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś w kwestii kosztów postępowania – na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.