Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2493/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie: Sędzia NSA (del.) Andrzej Kuba Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Aleksandra Borowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2004 r., sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W., na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2001 r., Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3 i art. 8 pkt 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 ze zm.) Urząd patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego, oddalił wniosek spółki T. S.A. z siedzibą w W. przeciwko spółce M. S.A. z siedzibą w K. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego TIK-TAK, nr [...].

Z akt sprawy wynika, iż Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] stycznia 2000r., nr [...] zarejestrował na rzecz spółki M. S.A. z siedzibą w K. znak towarowy słowny TIK-TAK przeznaczony do oznaczania papierosów, w klasie towarowej 34.

W dniu [...] maja 2000 r. T. S.A. z siedzibą w W. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego TIK-TAK, nr [...] udzielonego na rzecz spółki M. S.A. od dnia [...].03.1997 r. W ocenie wnioskodawcy przedmiotowa rejestracja jest niedopuszczalna, gdyż narusza art. 8 pkt 1 i 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych i jest sprzeczna z art. 16 TRIPS.

W uzasadnieniu swojego wniosku T. S.A. podniosła, iż:

- znak towarowy TIK-TAK nr [...]wykorzystuje tytuł, wcześniejszy znak towarowy [...], ich renomę i powszechną znajomość z magazynu dla dzieci, który jest emitowany od lutego 1982 r. przez [...] 1 i kojarzony jest z T. S.A.,

- stanowi naśladownictwo i jest myląco podobny we wszystkich płaszczyznach percepcji znaków towarowych: fonetycznej, znaczeniowej i wizualnej.

Wnioskodawca podniósł również, że magazyn dla dzieci młodszych TIK-TAK ukazuje się regularnie na antenie [...] od lutego 1982 r., mając szeroki zakres tematyczny, a jego walory edukacyjne i rozrywkowe powodują, że TIK-TAK cieszy się dużą popularnością wśród dzieci i dorosłych. Wnioskodawca powołał się ponadto na wysoką oglądalność programów telewizji publicznej, w tym programu TIK-TAK. Podniósł on, iż T. S.A. będąc potentatem na krajowym rynku telewizyjnym pełni również funkcję mecenasa zainteresowanego rozwojem rodzimej produkcji oraz patrona medialnego najważniejszych krajowych wydarzeń kulturalnych. Zarzucił on w uzasadnieniu swego wniosku, iż Urząd Patentowy RP nie uruchomił trybu kolizyjnego, mimo sprzeciwu pełnomocnika T. S.A. z dnia [...].04.1999 r., a rozpatrując zdolność rejestrową przedmiotowego znaku nie wziął pod uwagę tezy Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP (Odw. [...] z [...].01.1999 r.), w której Komisja stwierdziła: "Urząd Patentowy przyjął w zaskarżonej decyzji, że różnorodność towarów, dla oznaczania których służą znaki powoduje brak naruszenia cudzych praw, natomiast nie dokonał oceny zarzutu wnioskodawcy, czy w niniejszej sprawie nie miało miejsca wykorzystanie cudzego znaku, jego renomy, a przy takiej ocenie nie ma znaczenia fakt braku jednorodności towarów."

Na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu [...] stycznia 2001 r. pełnomocnik T. złożył dodatkowe oświadczenie, w którym podniósł, że w dacie zgłoszenia znaku towarowego [...]oznaczenie TIK-TAK posiadało wysoką renomę i cechy znaku towarowego powszechnie znanego i kojarzonego z T. S.A., o czym świadczą m.in. wysoka oglądalność i nagroda "Z " z 1985 r. Ponadto dodał, iż znak towarowy TIK-TAK jest zarejestrowany w wersji słowno-graficznej na rzecz T. S.A. pod nr [...] od [...].06.1994 r., tj. w prawie 3 lata wcześniej, oraz, że w wersji słownej i wielu wersjach graficznych w scenografii znak towarowy TIK-TAK jest powszechnie znany i renomowany. W opinii wnioskodawcy unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego TIK-TAK nr [...] jest zasadne również dlatego, że:

- jako znak słowny nie ma cech odróżniających od wcześniejszego znaku T. S.A. TIK-TAK (identyczność słowna, fonetyczna i znaczeniowa znaków TIK-TAK),

- wykorzystuje renomę cudzego znaku, a w tym przypadku nie ma znaczenia, iż przeznaczony jest do oznaczania innych towarów.

W ocenie wnioskodawcy uprawniony z rejestracji działał w złej wierze, albowiem zamierza on oznaczać papierosy słowem TIK-TAK dla przyciągnięcia klienteli, wykorzystując wysokie walory magazynu dla dzieci i jego dużą popularność, także wśród dorosłych. Wnioskodawca podkreślił również, iż zgodnie z poglądami doktryny niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego identycznego w brzmieniu do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub powszechnie znanego, nawet w przypadku braku jednorodzajowości towarów i/lub usług.

Uprawniony z rejestracji nie zajął w postępowaniu przed Urzędem Patentowym stanowiska w zakresie wniosku T. S.A.

Urząd Patentowy RP nie przychylił się do wniosku T. S.A. i wydając w dniu [...] stycznia 2001 r., w trybie spornym, zaskarżoną decyzją nr [...], uznał, iż znak wnioskodawcy słowno-graficzny TIK TAK nr [...] (a nie TIK-TAK, jak twierdzi T.) przeznaczony do oznaczania usług telekomunikacyjnych, przekazywania głosu i obrazu, transmitowania dźwięku i obrazu używany jako tytuł programu dla dzieci nie stanowił przeszkody dla rejestracji znaku. W ocenie Kolegium Orzekającego Urzędu Patentowego RP rejestracja znaku TIK-TAK jest prawidłowa i nie została dokonana z naruszeniem przepisów. Zdaniem organu nie można utożsamiać używania znaku TIK TAK przez T. S.A. z jego powszechnością i renomą. Zdaniem Urzędu Patentowego RP wnioskodawca nie przedstawił dowodu dlaczego uważa, że tytuł magazynu dla dzieci, a więc dla wąskiego kręgu odbiorców, jest znakiem powszechnie znanym o wysokiej renomie. Urząd podniósł w uzasadnieniu, iż w Polsce ze znacznie wcześniejszym pierwszeństwem, od 1973 r. został zarejestrowany podobny znak TIC TAC, nr [...], używany do oznaczania pastylek smakowych i szeroko reklamowany również w telewizji, co podważa twierdzenia wnioskodawcy, że znak TIK TAK kojarzony jest tylko z T. S.A.

Skarżący odwołał się od w/w decyzji Urzędu Patentowego RP do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP, wnosząc o jej uchylenie oraz unieważnienie prawa z rejestracji nr [...].

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a, gdyż nie wskazuje dowodów w dacie zgłoszenia na dzień [...].03.1997 r. i faktów, które w tej dacie uważa organ za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym wskazanym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co ma istotne znaczenie dla rzeczywistego, faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie skarżącego uzasadnienie jest ogólnikowe i nie wskazuje, na jakiej podstawie Urząd opiera twierdzenie, iż w sprawie zbadane zostały ustawowe warunki wymagane do rejestracji. Ponadto uznał on, że gołosłowny jest zarzut Urzędu Patentowego o rzekomym braku dowodów na powszechność i wysoką renomę znaku oznaczającego program dla dzieci TIK TAK. Skarżący ponownie powołał się na renomę magazynu dla dzieci oraz na mocną pozycję T. S.A. na krajowym rynku medialnym. Uznał on również, że zarzut braku dowodu na powszechność znaku TIK TAK T. jest gołosłowny, albowiem Urząd Patentowy RP w postępowaniu administracyjnym w sprawie [...] uruchomił tryb kolizyjny z uwagi na fakt powszechnej znajomości znaku TIK TAK T.. Skarżący zarzucił Urzędowi Patentowemu, iż niczym nie poparte jest twierdzenie tego organu, że w Polsce od 1973 r. podobny znak TIC TAC, nr [...] był używany do oznaczania pastylek smakowych i szeroko reklamowany również w [...]. Zdaniem pełnomocnika skarżącego jest to pewnego rodzaju nadużycie, gdyż znak TIC TAC o nr [...] w latach gospodarki centralnie zarządzanej był używany w niewielkim wymiarze, a reklamowany i w większym stopniu używany dopiero po powstaniu rynku w Polsce i rozpoczęciu funkcjonowania reklamy, czyli około 10 lat po uruchomieniu audycji telewizyjnej, gdyż magazyn TIK-TAK ukazuje się regularnie na antenie od lutego 1982 r., a w tym czasie nie było reklamy, w tym także telewizyjnej. W związku z tym w ocenie skarżącego decyzja wydana w sprawie [...]z dnia [...] stycznia 200Ir. nie ma oparcia faktycznego i prawnego.

Przekazując sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu według właściwości, Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę stwierdził, iż nie znajduje podstaw do jej uwzględnienia z uwagi na brak wskazania przez skarżącego okoliczności świadczących o naruszeniu prawa przez zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania jest odwołanie od decyzji Urzędu Patentowego RP w

sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego wniesione w dniu [...] lipca 2001 r. do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP. Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm.) odwołania w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji znaków towarowych rozpatrywane były w Komisji Odwoławczej (art. 50 ustawy o znakach towarowych). Zgodnie z art. 318 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej, która weszła w życie w dniu 22 sierpnia 2001 r., sprawy rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w Komisji Odwoławczej przekazuje się do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez NSA miało m.in. ten skutek, że zgodnie z przepisami określającymi jego właściwość oraz stosownie do art. 317 ustawy - Prawo własności przemysłowej - odwołanie potraktowane zostało jako skarga.

Ustawa - Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 3 wyraża zasadę, w myśl której zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed dniem 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. W związku z tym należało uznać, iż przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności ochronnej znaku towarowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania są przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] lipca 2001 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga T. S.A. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z , dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...]nie naruszyła prawa.

Przedmiotowa decyzja Urzędu Patentowego RP nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., czy też art. 80 k.p.a., jak również wskazanego przez skarżącego przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy o znakach towarowych z 1985 r., w tym w szczególności przepisy art. 8 pkt 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 cyt. ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 29 ustawy o znakach towarowych, prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części, jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, 6-9 i 32 tej ustawy. Jak stanowi przepis art. 30 ust. 1 w/w ustawy z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Musi to być obiektywnie uzasadniony interes o charakterze materialnoprawnym. W ocenie Sądu należy przyjąć, iż skarżący legitymuje się w niniejszej sprawie wspomnianym interesem prawnym.

W opinii skarżącego, wyrażonej w toku postępowania przed Urzędem Patentowym, przedmiotowa rejestracja znaku towarowego TIK-TAK na rzecz spółki M. S.A. była niedopuszczalna, albowiem naruszała ona przepis art. 8 pkt 1 i 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych i jest ponadto sprzeczna z art. 16 TRIPS, tj. Porozumienia w sprawie handlowych aspektów prawa własności intelektualnej.

Jak stanowi przepis art. 8 pkt 1 i 2 ustawy niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego (pkt 1), oraz narusza prawa osobiste i majątkowe osób trzecich (pkt 2).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.

Z kolei jak stanowi powołany przez skarżącego przepis art. 9 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego powszechnie znanego w Polsce jako znaku dla towarów pochodzących z innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.

Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd miał na względzie to, iż zasadą jest dopuszczalność rejestracji takiego samego oznaczenia, jak już zarejestrowane (art. 9 ust. 1 pkt 1) lub powszechnie znane (art. 9 ust. 1 pkt 2) dla towarów innego rodzaju.

Niemniej powszechnie uznaje się, iż ze względu na zasady współżycia społecznego wyłączona jest rejestracja danego oznaczenia dla towarów innego rodzaju, gdy rejestracja ta zmierza do wykorzystania renomy cudzego znaku towarowego, bądź stanowi zagrożenie tej renomy (tak również: R. Skubisz /w:/ "Prawo znaków towarowych. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze Sp. z o.o., Warszawa 1997 r., s. 73).

Wyłączenie na podstawie art. 8 pkt 1 w/w ustawy od rejestracji znanych znaków towarowych innych podmiotów dla towarów innego rodzaju zakłada, że obok elementów treściowych należy uwzględnić cel rejestracji, jakim jest ewentualne wykorzystanie lub zagrożenie renomy cudzego znaku. W takim dopiero przypadku można mówić, iż zgłoszenie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Zdaniem Sądu w toku niniejszego postępowania skarżący nie wykazał, aby rejestracja znaku towarowego TIK-TAK na rzecz spółki M. S.A. mogła stanowić zagrożenie dla renomy zarejestrowanego na rzecz T. znaku towarowego słowno-graficznego TIK TAK.

Aby w świetle art. 8 pkt 2 cyt. ustawy zaistniała przeszkoda dla zarejestrowania znaku towarowego, a tym samym podstawa do unieważnienia praw wynikających z takiej rejestracji, wspomniana rejestracja powinna naruszać prawa osobiste lub majątkowe przedsiębiorcy wcześniej używającego wspomniany znak. Cytowany przepis nie precyzuje bliżej przejawów naruszenia praw osobistych i majątkowych przedsiębiorcy używającego wcześniej ten znak. Szkoda może polegać przykładowo na obniżeniu przez późniejszą rejestrację siły odróżniającej znaku towarowego używanego wcześniej przez danego przedsiębiorcę, kojarzonego przez nabywców z towarami (usługami) tego właśnie przedsiębiorcy, nie zaś przedsiębiorcy używającego później ten znak. Innymi słowy, szkodą jest spadek wartości znaku służącego do oznaczania towarów danego przedsiębiorcy, będący następstwem późniejszej jego rejestracji na rzecz innego przedsiębiorcy, a także uszczerbek, jaki doznaje przedsiębiorca w wyniku używania elementu jego oznaczenia przez innego przedsiębiorcę (tak np.: /w:/ uzasadnieniu wyr. NSA z dnia 28 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2914/01).

Zdaniem Sądu w przypadku znaku towarowego będącego przedmiotem niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na poniesienie przez skarżącego wspomnianego uszczerbku, czy też spadku wartości znaku służącego do oznaczania w/w programu telewizyjnego dla dzieci.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał w toku postępowania, aby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia postanowień art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy, Sąd uznał, iż należy rozpatrzyć kilka aspektów związanych z powołanym przepisem ustawy.

Po pierwsze należy uznać, iż niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów polega na możliwości błędnego, nie odpowiadającego rzeczywistości, przypisania przez przeciętnego odbiorcę uprawnionemu z rejestracji danego towaru ze względu na nałożony na niego znak. Niewątpliwie niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów jest rezultatem podobieństwa towarów i podobieństwa oznaczeń. Przy ustalaniu, czy wskazane niebezpieczeństwo występuje, konieczne jest - zdaniem Sądu - przeprowadzenie badania towarów i oznaczeń dwóch porównywanych znaków towarowych. Problem podobieństwa towarów stanowi niewątpliwie kwestię wstępną rozstrzyganą przed badaniem podobieństwa oznaczeń. Dopiero stwierdzenie podobieństwa towarów uzasadnia rozpoczęcie badania podobieństwa oznaczeń. Używanie bowiem nawet identycznych oznaczeń dla towarów niepodobnych nie wywołuje ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (tak np.: R. Skubisz /w:/ "Prawo znaków towarowych. Komentarz. ", s. 84).

O ile - w ocenie Sądu - należy uznać, iż porównywane znaki towarowe zarejestrowane na rzecz skarżącego (nr [...]) i uprawnionego z rejestracji (nr [...]) są podobne wizualnie i fonetycznie, o tyle bezspornym jest również to, że znaki te służą do oznaczania różnych rodzajów towarów, przeznaczonych do różnych dziedzin zastosowania, przynależnych do różnych klas towarów i usług.

Jeśli chodzi o kwestię powszechności znaku TIK TAK zarejestrowanego wcześniej na rzecz skarżącego - tj. T. S.A. i zarzutu wykorzystania renomy tego znaku przez spółkę M. S.A., w ocenie Sądu należy generalnie uznać, iż rejestracja zgłoszonego znaku jest niedopuszczalna, jeżeli użycie tego znaku mogłoby wywołać przekonanie odbiorców, że dany towar pochodzi z przedsiębiorstwa

uprawnionego do znaku powszechnie znanego lub z przedsiębiorstwa związanego z nim organizacyjnie, gospodarczo lub prawnie.

Zgodnie z poglądami doktryny (vide: R. Skubisz /w:/ "Prawo znaków towarowych. Komentarz. ", s. 193, a także U. Promińska /w:/ " Ustawa o znakach towarowych. Komentarz", Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1998, s. 97) za znak towarowy powszechnie znany powinien być uznany znak, który charakteryzuje się następującymi cechami:

- musi być znany na większości terytorium Polski,

- musi być kojarzony do określonego towaru przez krajowych potencjalnych odbiorców,

- musi być znany powszechnie wśród potencjalnych nabywców, a zatem więcej niż połowie osób tej grupy, przy czym

- nie jest wymagane wyobrażenie potencjalnych odbiorców towarów o szczególnie wysokiej jakości wyrobów z tym znakiem.

Niewątpliwie tak rozumiana powszechna znajomość znaku towarowego na terenie całego kraju stanowi przeszkodę rejestracji (vide: art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych), niemniej - zdaniem Sądu - skarżący w toku postępowania nie wykazał tej przesłanki, a więc Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył prawa materialnego.

Z uwagi na powyższe należy całkowicie zgodzić się z tezą przyjętą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP, iż nie można utożsamiać używania znaku TIK TAK przez T. S.A. z jego powszechnością i renomą. Zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP prawidłowo przyjął, iż wnioskodawca nie przedstawił dowodu dlaczego uważa, że tytuł magazynu dla dzieci, a więc z całą pewnością dla wąskiego kręgu odbiorców, jest znakiem powszechnie znanym o wysokiej renomie.

W ocenie Sądu nie jest wystarczające powołanie się na ogólną renomę i wysoką oglądalność T., jako telewizji publicznej, albowiem nie świadczy to w żaden sposób o renomie zarejestrowanego na jej rzecz przedmiotowego znaku towarowego nr [...].

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można było również pominąć tego, iż przy określaniu istnienia niebezpieczeństwa wprowadzania odbiorców w błąd należy wziąć pod uwagę, czy są używane podobne znaki towarowe przez inne podmioty, niż uprawniony do przeciwstawionego znaku towarowego. Siła oddziaływania znaku i tym samym zakres jego oddziaływania (zakres ochrony) jest zredukowany przez używanie takiego samego lub podobnego znaku towarowego przez osoby trzecie. Im więcej podobnych znaków towarowych jest używanych, tym mniejsza siła oddziaływania znaku i tym mniejszy jego zakres ochrony. W ocenie Sądu używanie podobnych znaków towarowych prowadzi do zawężenia zakresu ochrony przeciwstawianego znaku towarowego.

W tym kontekście należy przyjąć, że Urząd Patentowy RP prawidłowo podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w Polsce ze znacznie wcześniejszym pierwszeństwem, od 1973 r. został zarejestrowany podobny znak TIC TAC, nr [...], używany do oznaczania pastylek smakowych i szeroko reklamowany również w telewizji, co podważa twierdzenia wnioskodawcy, że znak TIK TAK kojarzony jest tylko z T. S.A. W ocenie Sądu używanie na rynku podobnego oznaczenia przez spółkę F. S.p. A z siedzibą w A., we Włoszech -uprawnionego z rejestracji znaku TIC TAC, zredukowało zakres ochrony znaku zarejestrowanego na rzecz skarżącego. Zdaniem Sądu nie można więc mówić w niniejszej sprawie o wykorzystaniu przez spółkę M. S.A. z K. renomy oznaczenia programu telewizyjnego dla dzieci, emitowanego przez T. S.A

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż przedmiotowa rejestracja znaku towarowego na rzecz wspomnianej spółki z K. nie naruszyła normy wskazanej w przepisie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych.

Zdaniem Sądu organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organ koncesyjny nie dopuścił się - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale zebranym w toku postępowania., jego wszechstronnej oceny dokonał na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonał oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy.

Sąd nie dopatrzył się również takiego stopnia naruszenia przez Urząd Patentowy RP powołanego w skardze przepisu art. 107 § 3 k.p.a., który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu administracji spełnia - zdaniem Sądu - swe podstawowe zadanie polegające na wyjaśnieniu rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji, korespondując z jego treścią. Motywy decyzji są ujęte w taki sposób, że strony mogą zrozumieć zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się Urząd Patentowy RP przy załatwianiu sprawy. W opinii Sądu konkretyzacja prawa nie dokonuje się z całą pewnością w uzasadnieniu, lecz w rozstrzygnięciu decyzji. Uzasadnienie decyzji ma objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, albowiem taka jest jego rola wynikająca z brzmienia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd dostrzegł, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odzwierciedla wprawdzie wszystkich możliwych motywów, które organ mógł wskazać w swym uzasadnieniu, niemniej jest ono logiczne i zgodne z rozstrzygnięciem i jego treścią, nie zawiera wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, jest ścisłe w zakresie wywodów oraz zwięzłe, jak również charakteryzuje się prostotą ujęcia, co nie jest bynajmniej wadą formalnoprawną.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż wydając zaskarżoną decyzję Urząd Patentowy RP nie naruszył prawa, a więc skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.