Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 68/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. D. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosków postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skarżący E. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosków. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że pismami z 7 stycznia 2013 r. i 14 stycznia 2013 r., w związku z bezprawnym pozbawieniem skarżącego wolności przez sędziów Sądu Rejonowego w E. i Sądu Okręgowego w G., wniósł do Ministra Sprawiedliwości o wszczęcie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego oraz zawiadomienie o ww. przestępstwie właściwej prokuratury. Do dnia wniesienia skargi do Sądu administracyjnego, Minister Sprawiedliwości nie udzielił skarżącemu jakiejkolwiek odpowiedzi. Z tych względów skarga na bezczynność Ministra Sprawiedliwości jest, zdaniem E. D., zasadna.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej bądź ewentualnie o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga E. D. podlega odrzuceniu.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

Jak wynika z treści skargi skarżący w pismach z 7 stycznia 2013 r. i 14 stycznia 2013 r. żądał od Ministra Sprawiedliwości podjęcia określonych działań z uwagi na bezprawne - zdaniem skarżącego - pozbawienie go wolności przez sędziów Sądu Rejonowego w E. i Sądu Okręgowego w G.

W świetle przytoczonego wyżej art. 3 § 2 P.p.s.a. niniejsza sprawa nie mieści się jednak we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Nadto żaden przepis szczególny nie przewiduje sądowej kontroli (sądu administracyjnego) w kwestiach powołanych w skardze E. D.

W myśl art. 110 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070), sądami dyscyplinarnymi w sprawach dyscyplinarnych sędziów są w pierwszej instancji - sądy apelacyjne, w drugiej instancji - Sąd Najwyższy. Uprawnionym oskarżycielem przed sądem dyscyplinarnym, w sprawach sędziów sądów apelacyjnych, a także prezesów oraz wiceprezesów sądów okręgowych, jest rzecznik dyscyplinarny, w sprawach zaś pozostałych sędziów - zastępca rzecznika dyscyplinarnego (art. 112 § 1 powołanej ustawy). Zgodnie z art. 114 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności dyscyplinarne na żądanie Ministra Sprawiedliwości, prezesa sądu apelacyjnego lub okręgowego oraz kolegium sądu apelacyjnego lub okręgowego, Krajowej Rady Sądownictwa, a także z własnej inicjatywy, po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności koniecznych do ustalenia znamion przewinienia, a także złożeniu wyjaśnień przez sędziego, chyba że złożenie tych wyjaśnień nie jest możliwe. Jeżeli zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne (art. 114 § 2 powołanej ustawy).

Z przytoczonych regulacji wynika, że Minister Sprawiedliwości nie jest organem właściwym do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego na podstawie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Natomiast uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do zwrócenia się do organu właściwego o wszczęcie takiego postępowania, jest zależne jedynie od subiektywnej oceny Ministra zasadności takiego wystąpienia i nie jest rozstrzygane w formie jakiegokolwiek aktu czy czynności podlegających kognicji sądu administracyjnego.

Bezczynności Ministra Sprawiedliwości - podlegającej ocenie sądu administracyjnego - nie można także upatrywać w braku złożenia przez organ zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Postępowanie dotyczące zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej i nie wymaga od Ministra Sprawiedliwości wydania rozstrzygnięcia w którejkolwiek z form powołanych w art. 3 § 2 P.p.s.a.

Podkreślić należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, dopuszczają skargę na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 w pkt 1-4a tej ustawy. Skoro zatem Minister Sprawiedliwości nie był zobowiązany do rozpoznania wniosków skarżącego poprzez wydanie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, przeto nie przysługuje również w tym zakresie skarga na bezczynność.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.