Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1160/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2021 roku przy udziale sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dot. określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009 r., po wznowieniu postępowania postanawia: I. umorzyć postępowanie, II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

A. M. (dalej skarżący), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika 1 lipca 2021r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2021r. wydaną w sprawie [...] (prawidłowy numer [...]).

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 240 pkt 5, 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 180 § 1 i 187 § 1 i 187 § 1 i 188 i 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak ich zastosowania, brak zebrania i nierozpatrzenia w całości materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez podatnika,

2. naruszenie art. 121 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych oraz naruszenie zasady in dubio pro tributario, poprzez rozstrzygnięcie wszystkich nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika,

3. naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez obrazę przepisów prawa materialnego w tym w szczególności art. 70 Ordynacji podatkowej poprzez brak uwzględnienia przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych decyzją oraz niezastosowanie art. 245 § 1 pkt 3 lit b Ordynacji podatkowej,

4. nierozpoznanie istoty sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2021r. wydanej w sprawie [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2020r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009r. (decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 kwietnia 2015r. utrzymująca decyzję Dyrektora Urzędu Komisji Skarbowej z dnia 31 października 2014r.), o umorzenie postępowania podatkowego w w/w zakresie i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał m.in., że w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji z 30 czerwca 2020r. "wydaje się", że organ wydał decyzję z 14 maja 2021r., którą podatnik zaskarża w całości. Jak podał, organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, która nie została zaskarżona odwołaniem z 26 sierpnia 2020r. Dotyczyło ono bowiem decyzji z 30 czerwca 2020r. Skarżący podał, że organ odwoławczy nie rozpoznał istoty sprawy albowiem wydał decyzję w przedmiocie decyzji organu I instancji, która w niniejszej sprawie nie podlegała kontroli przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi a w razie nieuwzględnienia w/w wniosku – oddalenie skargi w związku z art. 54 § 2 powołanej podstawy.

W uzasadnieniu podał, że skarga podlega odrzuceniu bowiem sentencja i rozstrzygnięcie zaskarżonej nią decyzji znak: [...] nie rozstrzyga niniejszej sprawy wszczętej odwołaniem skarżącego z dnia 26 sierpnia 2020r. od decyzji organu I instancji z dnia 30 czerwca 2020r. znak: [...] Organ podał, że wskutek omyłki podczas kompletowania i wysyłki zaskarżonej decyzji zamiast pierwszej karty zawierającej prawidłowe rozstrzygnięcie i sentencję decyzji kończącej prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie o numerze [...] (wszczęte odwołaniem strony z dnia 26 sierpnia 2020r. od decyzji organu I instancji znak sprawy: [...] z dnia 30 czerwca 2020r.) do egzemplarza przeznaczonego dla strony błędnie podpięto pierwszą kartę innej decyzji znak sprawy [...] rozstrzygającej w sprawie odwołania skarżącego z dnia 24 sierpnia 2020r. Decyzje organu II instancji kończące postępowanie w obu w/w sprawach były skierowane do tego samego podatnika , dotyczyły tej samej decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z dnia 24 kwietnia 2015r. i zostały wysłane w tej samej kopercie. W rezultacie w dostarczonej skarżącemu korespondencji znalazły się dwie decyzje zawierające te same pierwsze karty, a w rezultacie rozstrzygające w tej samej sprawie o numerze [...] Organ podał, że powziął o tym wiadomość podczas spotkania podatnika z Zastępcą Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 2 lipca 2020r. W aktach pozostał natomiast prawidłowy egzemplarz decyzji, tj. zawierający 1 kartę decyzji znak: [...] z dnia 14 maja 2021r. Organ wyjaśnił, że dostrzegając swój błąd na podstawie art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 maja 2021r. znak sprawy 3001- [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej znak: [...] z dnia 24 sierpnia 2020r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z dnia 24 kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr UKS [...] z dnia 31 października 2014r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009r. (wydanej w postępowaniu odwoławczym prowadzonym pod znakiem sprawy [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 26 sierpnia 2020r. od decyzji tutejszego organu znak: [...] z 30 czerwca 2020r.).

Do pisma z dnia 10 listopada 2021r. organ dołączył decyzję z dnia 6 września 2021r. znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2021r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej znak: [...] z dnia 24 sierpnia 2020r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej ( w trybie wznowienia postępowania) Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z 24 kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z dnia 24 kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr UKS [...] z dnia 31 października 2014r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009r. wydanej w postępowaniu odwoławczym prowadzonym pod znakiem sprawy [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 26 sierpnia 2020r. od decyzji tutejszego organu znak: [...] z dnia 30 czerwca 2020r. Organ podał, że decyzja ta jest ostateczna. Została odebrana przez stronę w dniu 23 września 2021r. Strona nie wniosła odwołania.

Dnia 9 listopada 2021r. znak: [...] została wydana decyzja utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej znak [...] z 30 czerwca 2020r. odmawiają uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z 24 kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr UKS [...] z 31 października 2014r. określającej zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od czerwca do października 2009r.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania, gdyż została wydana ostateczna i prawomocna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji, której skarga dotyczy. Wniósł również i zasądzenie kosztów postępowania, bowiem decyzja o stwierdzeniu nieważności wydana została po wniesieniu niniejszej skargi. Podał, że nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi na decyzję z 9 listopada 2021r. . Pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania, podając , że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji, której dotyczy niniejsza skarga jest ostateczna i prawomocna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Niniejsze postępowanie podlega umorzeniu, gdyż z uwagi na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji stało się ono bezprzedmiotowe.

Skarżący wniósł o wznowienie postępowania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 kwietnia 2015r. dwoma wnioskami z podaniem innej podstawy wznowieniowej. Organ wszczął dwa postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania: jedno nr [...] i drugie nr [...] W pierwszej ze spraw decyzją z 30 czerwca 2020r. odmówił uchylenia decyzji z 24 kwietnia 2015r. , a w drugiej decyzją z 24 sierpnia 2020r. Od obu tych decyzji skarżący wniósł odwołanie: od pierwszej 26.08.2020r. , od drugiej 24.09.2020r. Dyrektor Izby Skarbowej dwiema decyzjami z 14 maja 2020r. utrzymał w mocy decyzje odmawiającej uchylenia decyzji z 24 kwietnia 2015r. W pierwszej ze sprawy pod numerem [...], w drugiej pod numerem [...] Przy doręczeniu organ omyłkowo do decyzji nr [...] dołączył pierwszą stronę decyzji nr [...] Na obie decyzje z 14 maja 2021r. skarżący wniósł skargi. Zostały one zarejestrowane pod sygn. III SA/PO 1160/21, i III SA/Po 1161/21. W niniejszej sprawie, gdzie do obrotu weszła decyzja z błędną pierwszą stroną organ z urzędu stwierdził jej nieważność. Decyzja w tym zakresie stała się prawomocna i ostateczna. Organ wydał nową decyzję z 9 listopada 2021r.,termin do wniesienia od niej skargi nie upłynął.

Z uwagi na powyższe zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z nieprawidłową pierwsza stroną została wyeliminowana z obrotu, po wniesieniu skargi. Tym samym niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a podlegało umorzeniu, o czym orzeczono w pkt I postanowienia. Z uwagi na fakt, że doszło do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji po wniesieniu skargi, w sytuacji zbliżonej do autokontroli Sąd na podstawie art. 201 § 1, 208 i 205 § 2 p.p.s.a i § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015, poz. 1800) zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł ( [...] zł wpis, [...] zł koszty zastępstwa procesowego).