Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1219/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 43  ust. 1  pkt 24  lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA - Katarzyna Radom, Sędzia WSA - Maria Tkacz - Rutkowska, Protokolant: Starszy referent sądowy - Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółdzielnia Pracy z siedzibą we W. na indywidualną interpretację Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 13 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. określa, że interpretacja wymieniona w pkt I nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej "A" Spółdzielnia Pracy z siedzibą we W. kwotę 457,00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A z siedzibą we W. jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w zakresie zwolnienia od podatku od towarów i usług organizacji kolonii i obozów dla dzieci i młodzieży.

Wnioskiem z dnia 21 października 2013 r. A z siedzibą we W. (zwana dalej Wnioskodawcą lub Spółdzielnią), zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla usług organizacji kolonii i obozów dla dzieci i młodzieży. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółdzielnia jest osobą prawną, jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Jest organizatorem turystyki w rozumieniu ustawy z dnia 29.08.1997 r. o usługach turystycznych, prowadzi działalność m.in. organizując obozy i kolonie dla dzieci i młodzieży w czasie wolnym od zajęć szkolnych (wakacji i ferii zimowych) w formie odpłatnej. Obozy i kolonie odbywają się w obiektach wynajmowanych przez Spółdzielnię. Poza zakwaterowaniem Spółdzielnia zapewnia transport, wyżywienie, ubezpieczenie oraz część rekreacyjną, sportową i edukacyjną (tenis, jeździectwo, żeglarstwo, taniec, windsurfing, ratownictwo wodne, narciarstwo) oraz jest odpowiedzialna za sprawy bytowe i wychowawcze uczestników, zatrudnia w tym celu odpowiedni personel zgodnie z zaleceniem władz oświatowych. Każdorazowo dokonuje zgłoszenie właściwemu kuratorowi planowanego obozu lub kolonii i otrzymuje zaświadczenie o dokonaniu zgłoszenia, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania (Dz. U. Nr 12, poz. 67).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stanowisko, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, Spółdzielnia w odniesieniu do usług organizacji obozów i kolonii dla dzieci i młodzieży wykonywanych w formach i na zasadach określonych przepisami o systemie oświaty – będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) Ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.- zwanej dalej ustawą VAT).

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, w odniesieniu do usług organizacji obozów, kolonii dla dzieci i młodzieży – wykonywanych w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty – Spółdzielnia będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. pkt 24 lit. a) ustawy o VAT. Zgodnie z ww. przepisem "zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty". Usługę organizacji obozów i kolonii dla dzieci i młodzieży Spółdzielnia realizuje w obiektach wynajmowanych, zapewniając uczestnikom transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie, część rekreacyjną, sportową lub edukacyjną, jest odpowiedzialna za sprawy bytowe i wychowawcze dzieci i młodzieży i w tym celu zatrudnia odpowiedni personel. Usługi te świadczone przez Spółdzielnię, wykonywane są w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty, a konkretnie na podstawie art. 92a) ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Zgodnie z art. 92a ust.1 tej ustawy, w czasie wolnym od zajęć szkolnych dla uczniów mogą być organizowane kolonie, obozy i inne formy wypoczynku. Natomiast na podstawie delegacji z art. 92a ust. 2 tej ustawy Minister Edukacji Narodowej (MEN) wydał w dniu 21 stycznia 1997 r. rozporządzenie w sprawie warunków jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania (Dz. U. Nr 12 poz. 67). Zgodnie z ww. rozporządzeniem - Spółdzielnia jako osoba prawna może być organizatorem wypoczynku dla dzieci i młodzieży (§ 2), organizuje wypoczynek w formie kolonii, obozów, półkolonii (§ 3), zapewnia bezpieczne warunki wypoczynku, właściwą opiekę wychowawczą i zatrudnia odpowiednią kadrę pedagogiczną (§ 1), dokonuje właściwemu kuratorowi oświaty zgłoszenia planowanego wypoczynku i otrzymuje od kuratora zaświadczenie o zgłoszeniu placówki wypoczynku (§ 6).

W ocenie Wnioskodawcy - przy organizacji obozów i kolonii Spółdzielnia spełnia wszystkie wymogi przewidziane w rozporządzeniu MEN z dnia 21 stycznia 1997r., zatem należy uznać, że jej usługi wykonywane są w formach i na zasadach objętych przepisami o systemie oświaty i korzystają ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 43 ust.1 pkt 24 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów usług.

Działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W wydanej interpretacji organ stwierdził, że organizowane przez Spółdzielnię kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży (na które składają się usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty), stanowią usługi turystyki, a zatem podlegać będą opodatkowaniu według szczególnej procedury opodatkowania marży, o której mowa w art. 119 ustawy, gdzie zastosowanie znajduje stawka podstawowa podatku VAT w wysokości 23 %.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się wnioskodawca, wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał stanowisko prezentowane w wydanej interpretacji.

W złożonej skardze – pełnomocnik skarżącej Spółdzielni zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że powyższy przepis nie ma zastosowania dla organizowanych przez wnioskodawcę usług organizacji obozów i kolonii dla dzieci i młodzieży wykonywanych w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty, gdyż świadczone przez wnioskodawcę usługi zawierają elementy charakterystyczne dla usług turystycznych opodatkowanych zgodnie z art. 119 ustawy VAT w systemie marży stawką 23 % podatku VAT.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację podniesioną we wniosku i wskazano na wadliwość stanowiska organu. Skarżąca nie kwestionowała, że organizowane przez nią obozy i kolonie dla dzieci i młodzieży mieszczą się w usługach turystyki, twierdziła jednak, że nie ma to znaczenia dla zastosowania zwolnienia podatkowego z art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy VAT. O zwolnieniu tych usług przesądza bowiem spełnienie wszystkich kryteriów określonych w tym przepisie, dla których kluczowa jest przesłanka wykonywania tych usług w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Za całkowicie pozbawiony znaczenia uznała Skarżąca wyrażony w interpretacji pogląd uzależniający zwolnienie z VAT od wykonywania przez organizatora usługi w całości we własnym zakresie (własnymi siłami). Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i uznanie jej stanowiska za prawidłowe oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w tym z tytułu zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę działający za Ministra Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał stanowisko prezentowane w wydanej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

W ocenie Sądu - zarzuty skargi są zasadne a zaskarżona interpretacja narusza prawo materialne przez niewłaściwą interpretację przepisów: art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) oraz art. 43 ust. 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) w związku z art. 92a) ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania (Dz. U. Nr 12, poz. 67).

Analizując sporny w sprawie problem - dotyczący opodatkowania usług organizowania obozów i kolonii dla dzieci i młodzieży należy w szczególności wskazać na zmieniony od dnia 1 stycznia 2011 r. przepis art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy VAT (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r.) zgodnie z którym, zwalnia się od podatku VAT: "usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej oraz w przepisach o systemie oświaty". Jednocześnie, stosownie do art. 43 ust. 17 ustawy VAT – zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) nie ma zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: 1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej z VAT, lub 2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Jednocześnie wskazać należy, że Rozporządzeniem Ministra Finansów (MF) z dnia 29 czerwca 2011 r. zmieniono (od dnia 1 lipca 2011 r.) Rozporządzenie MF z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t. j. z 2013 r. poz. 247 ze zm.; obowiązujące do 31 grudnia 2013 r.), którym w § 13 w ust. 1 dodano pkt 26, który z dniem 1 lipca 2011 r. rozszerzał zakres usług zwolnionych z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy VAT o usługi ściśle związane z usługami w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że dokonana nowelizacja związana była z implementacją art. 132 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347) oraz zmianą sposobu określenia usług zwolnionych ze wskazanych w załączniku do ustawy symboli statystycznych – na wyszczególnienie usług w art. 43 ust. 1 pkt 17- 41 poprzez opisanie poszczególnych czynności zwolnionych, wskazujące na ich cechy, charakter i okoliczności wykonania. Zdecydowana większość zwolnień ma obecnie charakter podmiotowo – przedmiotowy (zob. A. Bartosiewicz – Komentarz do art. 43 ustawy VAT – Komentarz LEX 2014).

Przechodząc do istoty spornego problemu, należy zwrócić uwagę, że zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy VAT dotyczy zasadniczo usług opieki nad dziećmi i młodzieżą (jako usługi podstawowej) i dostawy towarów ściśle z tymi usługami związanych. Jednak na mocy wskazanej wyżej nowelizacji z dnia 29.06.2011 r. Rozporządzenia MF w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy VAT, od dnia 1 lipca 2011 r. zwolnieniem objęto również świadczenie usług ściśle związanych z usługami w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą.

W ocenie Sądu - nie budzi wątpliwości, że z wykonaniem usługi podstawowej, jaką jest opieka nad dziećmi i młodzieżą na koloniach i obozach, ściśle wiąże się konieczność zapewnienia uczestnikom również usług dodatkowych, ściśle związanych z usługą podstawową. W czasie kolonii i obozów dzieci oprócz wypoczynku, realizują też pod nadzorem kadry opiekuńczej wybrany przez rodziców program zajęć sportowo-oświatowych. Mogą to być wszelkie zajęcia sportowe, plastyczne, taneczne, artystyczne, modelarskie, dydaktyczne, warsztaty zainteresowań i wiele innych. Ponieważ dzieci przebywają poza miejscem stałego zamieszkania, w ramach obozów i kolonii świadczone będą też inne niezbędne usługi w szczególności zakwaterowanie i wyżywienie w wynajętych obiektach. Dzieci zostaną też dowiezione na kolonię lub obóz transportem zorganizowanym przez Wnioskodawcę. W ramach organizacji obozów i kolonii, Wnioskodawca zobowiązany jest nie tylko do opieki nad dziećmi i młodzieżą, w tym odpowiedzialności za zdrowie i bezpieczeństwo dzieci ale też do zaspokojenia ich podstawowych potrzeb, polegających na zapewnieniu im wyżywienia, zakwaterowania i przewozów. Realizacji tych wszystkich celów służy zatrudnienie wychowawców i pozostałej kadry opiekuńczej zgodnie z wymaganiami rozporządzenia.

W rozpatrywanej sprawie zwrócić należy uwagę, że ustawodawca – określając w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT krąg usług objętych zwolnieniem, odwołał się do przepisów o systemie oświaty. W tym zakresie istotny jest w szczególności art. 92a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 ze zm.), którego ust. 1 stanowi, że w czasie wolnym od zajęć szkolnych dla uczniów mogą być organizowane kolonie, obozy i inne formy wypoczynku. Na podstawie delegacji zawartej w ust. 2 tego artykułu minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określił zasady organizowania form wypoczynku dla dzieci i młodzieży, o czym stanowi rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 stycznia 1997r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania (Dz. U. Nr 12, poz. 67 ze zm. - zwanego dalej "rozporządzeniem").

Stosownie do § 2 ww. rozporządzenia - organizatorami wypoczynku mogą być szkoły i placówki, osoby prawne i fizyczne, a także jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Rozporządzenie nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia organizator wypoczynku może zorganizować wypoczynek po przedstawieniu kuratorowi oświaty, właściwemu ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania organizatora, zgłoszenia wypoczynku, (...), zawierającego: 1) dane dotyczące organizatora wypoczynku; 2) informację na temat formy wypoczynku, czasu trwania wypoczynku i liczby uczestników wypoczynku; 3) dane dotyczące kwalifikacji pracowników pedagogicznych lub wolontariuszy i kierownika wypoczynku; 4) informację na temat programu pracy z dziećmi i młodzieżą; 5) informację na temat rodzaju zakwaterowania, miejsca wypoczynku i opieki medycznej podczas wypoczynku; 6) w przypadku obozów wędrownych - informację na temat przebiegu trasy obozu wędrownego.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że A (będąca osobą prawną) jest podmiotem gospodarczym świadczącym usługi na rzecz osób fizycznych i prawnych. Przedmiotem jej działania jest m.in. organizowanie kolonii i obozów dla dzieci i młodzieży w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty (podkreślenie Sądu). Usługi świadczone będą w oparciu art. 92a. ustawy o systemie oświaty oraz Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie - uwzględniając opisany we wniosku stan faktyczny oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że Wnioskodawca spełnia wymagania przewidziane w art. 92a ustawy o systemie oświaty i w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej w zakresie samych form wypoczynku – organizując kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży będzie zapewniał bezpieczne warunki wypoczynku oraz właściwą opiekę wychowawczą zatrudniając odpowiednio przygotowaną kadrę pedagogiczną. Zatem, organizowane przez Wnioskodawcę na podstawie powyższego rozporządzenia kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży, które są przez niego zgłaszane i ich realizacja podlega kontroli przez kuratorium, spełniają jeden z podstawowych warunków zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy VAT – jakim jest wykonywanie ich w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty.

Z brzmienia przepisów mających zastosowanie w sprawie wynika, że zakresem określonego w nich zwolnienia jest objęta nie tylko opieka nad dziećmi i młodzieżą ale również dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanych. Ponieważ w ramach usługi podstawowej - opieki nad dziećmi i młodzieżą na organizowanych koloniach i obozach, świadczone będą różne usługi dodatkowe, w szczególności: wyżywienia, zakwaterowania i przewozów, to należy jeszcze rozważyć w świetle regulacji zawartej w art. 43 ust. 17 ustawy VAT, czy nie wystąpią określone w powyższym przepisie przesłanki, wyłączające te usługi dodatkowe ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy VAT. Istotne jest zatem, czy usługi dodatkowe (w szczególności: wyżywienia, zakwaterowania i przewozów):

- po pierwsze: są niezbędne do wykonania usługi podstawowej;

- po drugie: czy ich głównym celem nie jest osiągnięcie przez podatnika dodatkowego dochodu, przez konkurencyjne wykonanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Wystąpienie którejś ze wskazanych wyżej przesłanek eliminowałoby bowiem usługi dodatkowe, ściśle związane z usługami podstawowymi z zakresu objętego zwolnieniem od podatku VAT określonego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy VAT.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że takie usługi jak zapewnienie wyżywienia, zakwaterowania czy przewóz dzieci i młodzieży na obóz czy kolonię i zapewnienie ich powrotu - mają charakter pomocniczy i są nie tylko ściśle związane z usługą podstawową ale też są one niezbędne do prawidłowego wykonania tej usługi podstawowej zwolnionej z podatku VAT. W ocenie Sądu, przy ocenie przesłanek zwolnienia usług dodatkowych (art. 43 ust. 17 ustawy VAT) istotne znaczenie ma ich ścisły związek z prawidłową realizacją usługi podstawowej. Ważna jest zatem zarówno niezbędność tych usług dodatkowych dla wykonania usługi podstawowej jak i ich charakter. Podkreślić zatem należy, że usługi, których dotyczy spór, mają zapewniać podstawowe potrzeby (wyżywienie, zakwaterowanie, przejazd), bez których nie tylko niemożliwe byłoby prawidłowe wykonanie usługi podstawowej ale usługa ta w ogóle nie mogłaby być wykonana.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że dla korzystania ze zwolnienia istotne jest, aby usługi dodatkowe świadczone były przez organizatora we własnym zakresie, własnymi siłami, bez korzystania z usług obcych. Takiego warunku nie zawierają analizowane przepisy, zatem argumentacja organu w tym względzie jest całkowicie bezpodstawna i nie znajduje oparcia w przepisach.

W ocenie Sądu, w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie – świadczone w ramach usługi podstawowej (opieki nad dziećmi i młodzieżą na koloniach i obozach) usługi dodatkowe, w szczególności wyżywienia, zakwaterowania i przewozów – są ściśle związane z usługą podstawową i są przy tym niezbędne do jej właściwego wykonania. Przy czym, z niczego nie wynika, aby ich głównym celem było osiągnięcie przez podatnika dodatkowego dochodu przez konkurencyjne wykonanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Zatem analiza określonych w art. 43 ust. 17 ustawy VAT przesłanek, nie wyklucza z zakresu usług zwolnionych u organizatora kolonii i obozów usług dodatkowych (pomocniczych) ściśle związanych z usługą zwolnioną z art. 43 ust. 1 pkt 24 lit a) ustawy VAT. Wynika stąd, że zwolnione są z opodatkowania na mocy art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) w związku z art. 43 ust. 17 ustawy o podatku od towarów i usług są nie tylko usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą, ale również oferowane przez organizatora (w tym nabywane od innych podatników) usługi dodatkowe, takie jak m.inn: wyżywienie, zakwaterowanie, przewóz uczestników - jako usługi ściśle związane z usługą podstawową. Istotne jest przy tym, aby zarówno usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, jak i dostawa towarów i świadczenie usług ściśle związanych z tymi usługami podstawowymi – wykonywane były (o czym zapewnia Wnioskodawca) w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty (art. 92a ww. ustawy oraz przepisów rozporządzenia MEN z dnia 21 stycznia 1997 r.).

Na marginesie można dodać, że podobne stanowisko w tym zakresie zajął Minister Finansów w wydanych przez siebie interpretacjach dotyczących innych podatników (m. inn: sygn.: [...]; [...]; [...]). Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko prezentowane w powołanych wyżej interpretacjach.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie zwolnienia z podatku VAT opisanych usług opieki nad dziećmi i młodzieżą na organizowanych przez skarżącą Spółdzielnię obozach i koloniach w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty - należało (wbrew stanowisku organu) uznać za prawidłowe.

Rozpoznając ponownie wniosek o wydanie interpretacji, organ zobowiązany będzie do dokonania oceny prawnej stanowiska Spółdzielni w przedstawionym przez nią stanie faktycznym i zgodnie z przyjętą wyżej oceną prawną.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270- P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną interpretację. O wstrzymaniu jej wykonania orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a., zaś o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a.