Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 91/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-06-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 259, art. 260, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 15 kwietnia 2016r. przyznającego zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do listopada 2006r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego.

Wyrokiem z dnia 14 maja 2014r. sygn. akt I SA/Bd 91/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę strony. Od powyższego wyroku ustanowiony w ramach prawa pomocy doradca podatkowy wniósł w imieniu skarżącej skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 maja 2015r. sygn. akt I FSK 1564/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną strony.

W dniu 19 maja 2015r. wpłynął do tut. Sądu wniosek doradcy podatkowego P. M. o przyznanie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty nie zostały zapłacone w całości

lub w jakiejkolwiek części.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016r. Referendarz sądowy przyznał doradcy podatkowemu ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę [...]zł (500 zł + VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu Referendarz przywołał m.in. art. 250 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach sąd może obniżyć wynagrodzenie pełnomocnika.

Doradca podatkowy złożył sprzeciw od powyższego postanowienia uznając, że Referendarz bezzasadnie obniżył jego wynagrodzenie za sporządzenie

i wniesienie skargi kasacyjnej. Wniósł o uchylenie tego postanowienia i przyznanie mu wynagrodzenia w pełnej wysokości według normy określonej w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011r. Nr 31, poz. 153),

tj. w wysokości 50 % kwoty wynagrodzenia orzeczonego w wyroku z 14 maja 2014r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 259 p.p.s.a., m.in. od postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków strona albo pełnomocnik mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W takiej sytuacji, tj. rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia sąd - jak stanowi art. 260 § 1 p.p.s.a. - wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wobec powyższego, art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 167a § 2-3 p.p.s.a., że sąd rozpoznający sprzeciw działa jako sąd pierwszej instancji.

Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych

w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r.

w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu dotyczy zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego

w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie

i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1. W przedmiotowej sprawie pełnomocnikowi przyznano wynagrodzenie

w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w kwocie [...]zł powiększone o należną stawkę podatku VAT. Tym samym za sporządzenie

i wniesienie skargi kasacyjnej w myśl powyższych przepisów pełnomocnik powinien otrzymać wynagrodzenie w kwocie [...]zł powiększone o należną stawkę podatku VAT. Wskazać jednak należy, że zgodnie z art. 250 § 2 p.p.s.a. w uzasadnionych przypadkach sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1.

Podkreślić należy - jak słusznie zauważa w sprzeciwie pełnomocnik - że ww. przepis nie precyzuje pojęcia "uzasadnionego przypadku". Ocena czy w danej sprawie sytuacja taka nastąpiła została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to zatem Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności jakie uzna za istotne.

W mniejszej sprawie Referendarz uznał, iż takim uzasadnionym przypadkiem jest sytuacja, w której pełnomocnik reprezentuje skarżącą w czterech rozstrzygniętych przed tut. Sądem sprawach, które charakteryzują się podobnym przedmiotem sprawy, zaś argumentacja podnoszona przez pełnomocnika w skargach kasacyjnych stanowi w istocie powielenie argumentów zawartych we wcześniejszych pismach procesowych złożonych przed Sądem pierwszej instancji.

W związku z powyższym, uwzględniając nakład pracy pełnomocnika skarżącej, Referendarz uznał za zasadne obniżenie pełnomocnikowi pełnego wynagrodzenia za sporządzenie skargi kasacyjnej do kwoty [...]zł.

Odnosząc się do powyższego wskazać należ, że rzeczywiście przed tut. Sądem doradca podatkowy P. M. reprezentował skarżącą w czterech sprawach: I SA/Bd 91/14, I SA/Bd 282/13, I SA/Bd 460/13 i I SA/Bd 461/13. Wszystkie one dotyczą prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2006-2009 dotyczącego nabycia paliwa do pojazdów w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych. Organy podatkowe ustaliły, iż podatnik nabył paliwo w ilości wyższej niż potrzebna do przejechania kilometrów wynikających z faktur dokumentujących świadczenie usług. Różnice miedzy ww. sprawami dotyczą okresów w stosunku do którego organy wydały decyzje. W kontekście niniejszej sprawy istotne jest również, że w ww. sprawach pełnomocnik strony na etapie postępowania przez Sadem

I instancji złożył pisma procesowe, których argumentację obszernie powtórzył w złożonych skargach kasacyjnych. Z jednej strony mamy więc sytuację, w której kolejne pisma w poszczególnych sprawach zawierają zbliżone uzasadnienia faktyczne i prawne, z drugiej zaś - podobieństwa te występują w złożonych skargach kasacyjnych.

Zauważyć przy tym należy, że zbieżności, o których mowa wyżej nie ograniczają się jedynie do ogólnego zarysu stanowiska pełnomocnika w wyżej wymienionych sprawach, ale wyrażają się też w konstrukcji pism i w przeniesieniu czy wręcz przekopiowaniu do kolejnych pism całych akapitów czy też dłuższych fragmentów pism wcześniejszych czy składanych w innych sprawach. Dla przykładu wskazać można na fragmenty ze str. 3 (i kolejnej) pisma procesowego z dnia

[...] marca 2014r. złożonego w niniejszej sprawie, które odpowiadają fragmentom ze str. 7 (i kolejnych) złożonej w sprawie skargi kasacyjnej. Jednocześnie treść wskazanych fragmentów odpowiada treści pisma procesowego z dnia [...] stycznia 2014 r. (str. 4 i kolejna) i skargi kasacyjnej (str. 6 i kolejne) w sprawie I SA/Bd 460/13. Ponadto, treść wskazanych fragmentów odpowiada treści pisma procesowego z dnia [...] września 2013r. (str. 3 i kolejna) i skargi kasacyjnej (str. 6 i kolejne) w sprawie I SA/Bd 282/13. Podobne zbieżności można odnaleźć co do innych fragmentów pism złożonych przez pełnomocnika.

Mając na uwadze powyższe Sąd w pełni podziela stanowisko Referendarza sądowego, że sprawy skarżącej w istocie nie różnią się stanem prawnym oraz faktycznym, i mimo ich ilości, nakład pracy pełnomocnika przy sporządzeniu skarg kasacyjnych nie wymagał szczególnego wysiłku w skali jednostkowej.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadnie Referendarz zastosował w sprawie art. 250 § 2 p.p.s.a., miarkując wysokość przyznanego pełnomocnikowi strony wynagrodzenia. Przyznane wynagrodzenie w wysokości [...] zł należało powiększyć, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, o podatek od towarów i usług.

Reasumując należy stwierdzić, że Referendarz w sposób właściwy dokonał analizy nakładu pracy włożonej przez pełnomocnika skarżącej w sporządzenie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Powyższej oceny pełnomocnik skarżącej skutecznie nie podważył w sprzeciwie. To, że strona nie zgadza się z oceną stanu faktycznego

i prawnego dokonaną przez Referendarza, nie zmienia prawidłowości wydanego postanowienia i nie jest przesłanką stwierdzenia jego wadliwości.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.