Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1147/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2005 r. sprawy ze skargi E.Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wyłączenia z eksploatacji nadajnika radiofonicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie koncesji Nr [...] Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2001 r. uzyskała prawo rozpowszechniania programu radiowego pod nazwą "R.". Powyższa koncesja decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. na podstawie art. 155 kpa została zmieniona w części dotyczącej punktów VIII i XIX, równocześnie decyzja uchylała punkty XIV, XV i XVII decyzji koncesyjnej. Koncesja wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 1794/02 została uchylona. Po powiadomieniu przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji o uchyleniu spółce E. koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego, Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty najpierw wszczął postępowanie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 z późn. zm.), które umorzył decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] uznając się niewłaściwym do prowadzenia postępowania karnego (rozpowszechnianie programu radiofonicznego bez prawa jego rozprowadzania) a następnie wszczynając postępowanie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.) w sprawie nadawania programu radiofonicznego bez wymaganego pozwolenia radiowego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. wydaną na podstawie art. 104 kpa, art. 3 ust. 4, art. 21 ust. 4, art. 120 w związku z art. 111 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne Prezes URTiP nakazał natychmiastowe wyłączenie z eksploatacji nadajnika radiofonicznego zainstalowanego w G. przeznaczonego do rozpowszechniania programu radiofonii analogowej o nazwie "R.". W uzasadnieniu swojej decyzji Prezes URTiP wskazał, iż na podstawie prawomocnego wyroku NSA z dnia 25 listopada 2003 r. E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. nie posiada prawa do rozpowszechniania programu radiowego za pomocą częstotliwości [...] MHz w G. Zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne wygaśnięcie rezerwacji częstotliwości powoduje z mocy prawa wygaśnięcie pozwolenia radiowego. Podmiot, który w takiej sytuacji nadal używa nadajnika radiowego działa bez wymaganego pozwolenia radiowego. Kontrola przeprowadzona w dniu 1 kwietnia 2004 r. w miejscu pracy nadajnika radiofonicznego wykazała, że E. Sp. z o.o. nadal używa nadawczego urządzenia radiowego bez wymaganego pozwolenia, czym narusza art. 3 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego.

Od powyższej decyzji E. Sp. z o.o. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w którym podnosiła, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej bowiem dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Postępowanie w sprawie rozpowszechniania programu radiofonicznego zostało zakończone ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] stycznia 2004 r. o umorzeniu tego postępowania. Ponadto zarzuciła, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie uchylił decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. na podstawie której nabyła prawo do rozpowszechniania programu.

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty decyzją z dnia [...] maja 2004r. wydana na podstawie art. 104 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 kpa oraz na podstawie art. 3 ust. 4, art. 21 ust. 4 i art. 120 ust. 1 w związku z art. 111 ust. 1 ustawy 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne, używanie urządzeń radiowych wymaga posiadania pozwolenia radiowego. Jednocześnie art. 21 ust. 4 stanowi, iż pozwolenie radiowe wygasa z mocy prawa w przypadku wygaśnięcia rezerwacji częstotliwości. Wygaśnięcie rezerwacji częstotliwości przyznanych decyzją koncesyjną nastąpiło po uchyleniu koncesji prawomocnym wyrokiem NSA. Uchylenie decyzji koncesyjnej powoduje niemożność korzystania z częstotliwości, których rezerwacja została dokonana koncesją. Konsekwencją uchylenia koncesji wraz z częstotliwością jest wygaśnięcie pozwolenia radiowego. Decyzja Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. była decyzją jedynie zmieniającą i nie może funkcjonować samodzielnie bez podstawowych postanowień koncesji zawartych w decyzjach uchylonych przez NSA. Odnosząc się do zarzutu, iż decyzja dotyczy sprawy rozstrzygniętej już ostateczną decyzją (zarzut powagi rzeczy osądzonej), Prezes URTiP wskazał, iż zakończone postępowanie toczyło się w innej sprawie niż przedmiotowa sprawa, bowiem dotyczyło postępowania karnego z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 z późn. zm.) podczas, gdy przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na podstawie ustawy Prawo telekomunikacyjne.

W skardze na powyższą decyzję E. Sp. z o.o. wnosiła o jej uchylenie powtarzając zarzuty z postępowania odwoławczego, tj. podnosząc, iż Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wydał decyzję w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną czym naruszył przepisy art. 16 i art. 156 § 1 pkt 3 kpa, oraz zarzucając wydanie decyzji bez podstawy prawnej, bowiem decyzja Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. jako decyzja ostateczna zastąpiła wszystkie poprzednie decyzje (uchylone) i jako jedyna wywołuje skutki prawne. Zarzucił ponadto naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego zakończenia postępowania koncesyjnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] dokonana w trybie art. 155 kpa dokonała zmiany w decyzji koncesyjnej w zakresie:

- udziałów w kapitale zakładowym,

- obowiązku powiadamiania Przewodniczącego KRRiT o osiągnięciu lub

przekroczeniu przez Koncesjonariusza progu głosów na Zgromadzeniu

Wspólników,

- obowiązku poinformowania organu o zmianach struktury kapitałowej,

- obowiązku powiadamiania Przewodniczącego KRRiT o powstaniu stosunku

dominacji lub powiązania oraz

- zakazu przenoszenia uprawnień wynikających z koncesji na inny podmiot

bez zgody Przewodniczącego KRRiT.

Uchylenie decyzji koncesyjnej pozbawiło Spółkę uprawnień wynikających z tej koncesji, również dotyczących rezerwacji częstotliwości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa Prezes URTiP wskazał, że zaskarżone decyzje zostały wydane z uwagi na naruszenie przepisów art. 3 ust. 4 w związku z art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne. Toczące się przed Przewodniczącym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nowe postępowanie koncesyjne nie jest zagadnieniem wstępnym w przedmiocie ukarania podmiotu za działalność prowadzoną niezgodnie z przepisami prawa telekomunikacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

Zasadniczą kwestią w sprawie jest ocena charakteru decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] wydanej w trybie art. 155 kpa.

W myśl art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Postępowanie wszczęte w trybie nadzwyczajnym, do którego zalicza się zmiana decyzji ostatecznej wydana na podstawie art. 155 jest nowym postępowaniem, w wyniku którego może nastąpić uchylenie dotychczasowej decyzji i nowe rozstrzygnięcie sprawy albo zmiana tylko niektórych jej postanowień. Przedmiot rozstrzygnięcia decyzji wydanej w tym trybie jest różny w zależności od jej zakresu. Decyzja, która zmienia tylko pierwotną, ostateczną decyzję zastępuje ją w tej części. Pozostałe (niezmienione) części decyzji jako ostateczne pozostają w mocy. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, iż decyzja, która zmieniła treść tylko dwóch punktów decyzji koncesyjnej zastąpiła decyzję koncesyjną oraz wywodzenia, że na podstawie zmienionej decyzji skarżący miał prawo rozpowszechniania programu radiowego na zarezerwowanej przez koncesję częstotliwości. Przedmiot rozstrzygnięcia tej decyzji nie dotyczył ani przyznania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego ani rezerwacji określonej częstotliwości. Skoro decyzja koncesyjna określające te kwestie została uchylona to utraciły byt jej postanowienia dające prawo rozpowszechniania programu radiowego na zarezerwowanych częstotliwościach. W myśl art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.) obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenie wygasa z mocy prawa w przypadku wygaśnięcia rezerwacji częstotliwości.

Zasadnie organ uznał, że po uchyleniu koncesji skarżący rozpowszechnia program radiowy bez wymaganego pozwolenia radiowego. Używanie urządzenia radiowego bez wymaganego pozwolenia obligowało Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty do podjęcia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 120 prawa telekomunikacyjnego, w przypadku stwierdzenia używania urządzenia radiowego bez wymaganego pozwolenia lub obsługiwania tego urządzenia przez osobę nieuprawnioną, Prezes URTiP wydaje użytkownikowi urządzenia decyzję nakazującą wstrzymanie używania lub zaprzestanie obsługiwania urządzenia radiowego przez osobę nieuprawnioną. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Nietrafny jest zarzut skarżącego o naruszeniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, jak zasadnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, po uchyleniu decyzji koncesyjnej toczy się nowe postępowanie koncesyjne, które nie jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu w przedmiocie naruszenia przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne.

W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.