Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 38/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska, Protokolant - Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Z. T. z dnia [...] czerwca 2004 r., powołując się na art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.), odmówił przyznania dla wyżej wymienionego renty w drodze wyjątku. W uzasadnieniu podał, że świadczenie w drodze wyjątku może być przyznane ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą - ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, a przesłanki te powinny zostać spełnione łącznie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] września 2004 r., uznano skarżącego za częściowo niezdolnego do pracy na okres do dnia 30 września 2006 r. i tym samym nie spełnia on przesłanki całkowitej niezdolności do pracy. Ponadto przebywając w Zakładzie Karnym nie można przyjąć, iż nie posiada niezbędnych środków utrzymania.

We wniosku do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ponowne rozpatrzenie sprawy, Z. T. nie zgodził się ze stanowiskiem organu administracji i podał, że w przeszłości pracował na odpowiedzialnych stanowiskach, a orzeczenie lekarza ZUS jest nierzetelne.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] października 2004 r. i w uzasadnieniu powołał się na argumentację podaną już w decyzji pierwszoinstancyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. T. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia[...] grudnia 2004 r. oraz decyzji ją poprzedzającej i w uzasadnieniu powołał się na argumenty przytoczone już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Dodał ponadto, że lekarz orzecznik ZUS przy wydawaniu decyzji nie może się kierować przekonaniem badanego o stopniu niezdolności do pracy, a w rozpoznawanej sprawie odniesiono się do dolegliwości skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie bowiem do treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.), ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą - ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenia w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie, przy czym do przyznania tego świadczenia wszystkie wymienione warunki w cyt. przepisie powinny być spełnione łącznie.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący Z. T. nie spełnił wyżej wymienionych przesłanek do przyznania mu świadczenia w drodze wyjątku, a analizując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego przez organ, który w sposób wnikliwy rozpatrzył sporną kwestię i jej rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Bezspornym jest, że skarżący jest zdolny do podjęcia pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i orzeczenie lekarza orzecznika ZUS nie pozostawia w tej mierze żadnych wątpliwości. Słusznie bowiem organ administracji zauważył, że nie może on się kierować przekonaniem skarżącego o jego niezdolności do pracy. On sam zaś w żaden, przekonywujący sposób, nie uzasadnił swojego zarzutu o nierzetelności lekarza wydającego orzeczenie. Ponadto nie sposób uznać, że nie posiada on niezbędnych środków utrzymania jeżeli zważy się na fakt, że przebywa w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności. Jego utrzymaniem bowiem, zajmuje się aktualnie administracja zakładu.

Reasumując, motywy przytoczone przez organ administracji, w dostateczny sposób uzasadniają podjętą decyzję. Takie uzasadnienie mieści się w granicach poprawnego korzystania z uznania administracyjnego i z tej przyczyny, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji.

Na marginesie podnieść należy, że powyższe świadczenie nie ma charakteru socjalnego, przyznawanego wyłącznie według potrzeb, bądź oczekiwań wnioskującego.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.