Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 293/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, art. 252 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: art. 5, 8 i 9
journal: Dz.U. 2013 poz 168
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi A w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu części dotacji celowej udzielonej z budżetu województwa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją dnia [...] r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz w związku z przepisami ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) – po rozpatrzeniu odwołania z dnia 26 listopada 2012 r., A w B., od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie zwrotu części dotacji celowej udzielonej na zadanie: "Wymiana instalacji co. w budynkach A przy ul. [...] [...]" – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Argumentując podjęte rozstrzygniecie organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił, w porządku chronologicznym, przebieg zdarzeń i regulacje prawne przedmiotu, w tych ramach odnotował, że organ pierwszoinstancyjny decyzją z dnia [...] r. orzekł o określeniu kwoty [...] zł, jako przypadającej do zwrotu przez A w B. (dalej: Muzeum, beneficjent dotacji) i ustalił termin naliczania odsetek należnych od tej kwoty jak od zaległości podatkowych – od dnia 14 listopada 2012 r. do dnia zapłaty. Jednocześnie wskazał, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, między innymi, że zgodnie z § 8 kt 2 umowy dotacji z dnia [...] r. Nr [...], zawartej pomiędzy Województwem [...] a A w B., termin wykorzystania określonej tą umową dotacji ustalono na dzień 31 grudnia 2010 roku (tj. terminu przekazania środków na konto wykonawcy). Natomiast, jak podał, w wyniku przeprowadzonej w Muzeum w dniach od 21 do 28 sierpnia 2012 r. kontroli w przedmiocie – m.in. prawidłowości rozliczenia udzielonych przez Województwo [...] dotacji w latach 2010 i 2011 ustalono, że w sprawozdaniu z rozliczenia przedmiotowej dotacji Muzeum wskazało, że dwie faktury: B sp. z o.o. na łączną kwotę [...] zł, tj. o Nr [...] na kwotę [...] zł i o Nr [...] na kwotę [...] zł, jako zapłacone wykonawcy do końca 2010 r., tymczasem – jak zaakcentował – z dokumentacji księgowej wynikało, że do dnia 31 grudnia 2010 r. beneficjent dotacji zapłacił wykonawcy robót kwotę [...] zł, czyli o [...] zł mniej, niż wynikało ze wskazanych faktur i sprawozdania. Mając powyższe na uwadze organ pierwszoinstancyjny, powołując się na postanowienia umowy dotacji z dnia [...] r. nr [...], zobowiązał Muzeum do zwrotu części dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł udzielonej przez Województwo [...] na zadanie "Wymiana instalacji c.o. w budynkach A przy ul. [...] [...]" wraz z należnymi odsetkami, liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia 14 listopada 2012 r., tj. po upływie 15 dni od dnia stwierdzenia wykorzystania dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, tj. podpisania wystąpienia pokontrolnego z dnia 29 października 2012 r., do dnia zapłaty – zgodnie z § 6 tej umowy – na rachunek bankowy wskazany przez ten organ.

Jednocześnie podał, że w odwołaniu z dnia 26 listopada 2012 r. od powyższej decyzji Muzeum w pierwszej kolejności wskazało, że "sentencja zamieszczona ww. Decyzji: A nie wypowiedziało się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie znajduje uzasadnienia w faktach", a następnie zwróciło się do Marszałka Województwa [...] "o rozważenie cofnięcia zobowiązania zwrotu przez Muzeum środków finansowych, do czego obliguje nas ww. Decyzja’’. W jego uzasadnieniu Muzeum podniosło, że w dniu 7 lipca 2012 r. została przeprowadzona przez Wydział Inwestycji Urzędu Marszałkowskiego kontrola problemowa, m.in. w zakresie zadania "Wymiana instalacji c.o. w budynkach A przy ul. [...] [...]", która, jak zaznaczył odwołujący się – nie stwierdziła nieprawidłowości w zakresie przygotowania i realizacji zadania objętego dotacją.

W dalszej kolejności uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.). Zgodnie z jej art. 61 ust. 1 pkt 2 organami I instancji właściwymi do wydawania decyzji dotyczących kwot dotacji podlegających zwrotowi są wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta lub marszałek województwa. Z kolei na mocy jej art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie przeznaczeniem i pobrane w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub w pkt 2. Zaznaczył, że ustawodawca w art. 252 ust 3 u.f.p. zdefiniował pojęcie dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości stanowiąc, że są nimi dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Stwierdził także, że w sprawie bezspornym jest, że Muzeum – na podstawie umowy dotacji zawartej w dniu [...] r. z Województwem [...] – w dniu 10 listopada 2010 r. przedłożyło wniosek o wypłatę dotacji (jej części) na kwotę [...] zł za dwie faktury B sp. z o.o. Wnioskowana kwota przekazana została na konto Muzeum w dniu 2 grudnia 2010 r. Zgodnie z § 5 pkt 2 umowy dotacji Beneficjent zobowiązany był otrzymane środki bezzwłocznie przekazać na konto wykonawcy. Z kolei, jak wskazał, zgodnie z § 8 pkt 2 tej umowy strony uzgodniły, termin wykorzystania dotacji do dnia 31 grudnia 2010 r., dookreślając go jako: "tj. terminu przekazywania środków na konto wykonawcy". Przy czym zgodnie z § 6 umowy w przypadku nie dotrzymania jej warunków, część dotacji podlegać będzie zwrotowi na warunkach określonych w art. 251 i 252 u.f.p.

Tymczasem, jak zaznaczył organ drugoinstancyjny, Muzeum do dnia 31 grudnia 2010 r. przelało na konto wykonawcy zadania objętego dotacją, tylko kwotę [...] zł, a więc o [...] zł mniej niż wynikało to z powyższych faktur. W jego ocenie doprowadziło to, w konsekwencji, do naruszenia postanowień umowy dotacji, w szczególności jej § 5 pkt 2, zgodnie z którym otrzymane środki dotacji Beneficjent zobowiązał się przekazać bezzwłocznie na konto wykonawcy, a także przywoływanego powyżej § 8 pkt 2, określającego termin "do dnia 31 grudnia 2010 r.".

Odnosząc się do zakwestionowanego przez stronę odwołującą się stwierdzenia organu pierwszej instancji wyrażonego w decyzji tegoż organu, że po wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...]) Muzeum nie wypowiedziało się w sprawie – wskazał, że znajduje ono uzasadnienie w faktach. Zaakcentował, że postanowienie o możliwości wypowiedzenia się w terminie 7 dni w sprawie zebranego materiału doręczono Muzeum w dniu 2 listopada 2012 r. (zgodnie z potwierdzeniem doręczenia). Natomiast pismo z dodatkowymi wyjaśnieniami w sprawie (datowane na dzień 9 listopada 2012 r.) zostało wysłane pod adres Marszałka Województwa [...] listem priorytetowym dopiero w dniu 12 listopada 2012 r. Zatem, na co zwrócił uwagę, po terminie wskazanym w postanowieniu. Stwierdził także, że kontrola problemowa, na którą powołuje się Muzeum, z dnia 7 lipca 2012 r. dotyczyła sposobu przeprowadzenia robót, nie obejmowała swoim zasięgiem kontroli dokumentacji księgowej ani prawidłowości rozliczenia otrzymanej dotacji.

W skardze na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jej autor stwierdził, że została wydana z naruszeniem prawa. Przy czym nie skonstruował zarzutu, w którym wskazałby na konkretne naruszenia prawa. Zarzuty zawarł – w sposób ogólny – w jej uzasadnieniu. Na jego wstępie wskazał na sposób, w jaki Muzeum dokonało rozliczenia dotacji. Podkreślił, że w celu realizacji zadania w dniu [...] r. Muzeum zawarło umowę nr [...] z B, której przedmiotem była wymiana instalacji centralnego ogrzewania w budynkach Muzeum. Wysokość wynagrodzenia ustalono na kwotę [...] zł (brutto), natomiast termin zakończenia prac ustalono na dzień 24 września 2010 r. Z powodu konieczności wykonania robót dodatkowych strony podpisały w dniu [...] r. kolejną umowę o nr [...], mocą której wykonawca zobowiązał się do wykonania objętych nią robót do dnia 30 września 2010 r. oraz aneksowano umowę [...] zmieniając termin zakończenia prac na dzień 30 września 2010 r.

W dalszej kolejności przytoczył przebieg realizacji i wykonawstwa tych umów, akcentując niewywiązanie się z nich spółki B. Następnie autor skargi zakwestionował prawidłowość działania organów tak pierwszej jak i drugiej instancji, podnosząc, że w toku postępowań pierwszo i drugoinstancyjnego "nie wzięto pod uwagę faktu, iż Wykonawca nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku naprawy zniszczonego parkietu", a tym samym konieczności zlecenia tego zadania podmiotowi trzeciemu.

W dalszej części uzasadnienia skargi, jej autor, wyraził pogląd, że "niezrozumiałym jest obciążanie Skarżącego konsekwencjami z tytułu nienależytego wykonania umowy przez Wykonawcę, do czego zaskarżona decyzja w konsekwencji prowadzi".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a złożona skarga nie zawiera żadnych zarzutów, które podważałyby jej merytoryczną prawidłowość. W związku z tym podtrzymał stanowisko wyrażone w jej uzasadnieniu, uznając skargę za całkowicie nieuzasadnioną wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organy nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W tym miejscu wskazać należy, że podniesione w uzasadnieniu skargi zarzuty dotyczyły zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Rozpatrzenie ich należało rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o rzetelnie zgromadzone i rozpatrzone dowody daje dopiero podstawę do skontrolowania prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przy tym zauważyć, że podniesione przez stronę skarżącą naruszenie przepisów prawa materialnego stanowi w istocie konsekwencję zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego i jego błędnej oceny.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że jest on po części sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów I i II instancji jak i strony skarżącej. Punktem wyjścia dla uznania zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji.

Zasadniczy przedmiot sporu sprowadza się do oceny prawidłowości zobowiązania Muzeum do zwrotu części dotacji celowej udzielonej na zadanie: "Wymiana instalacji c.o. w budynkach A przy ul. [...] [...]" w B., jako pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia 14 listopada 2012 r. do dnia zapłaty.

Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy prowadzące postępowanie w sprawie zwrotu dotacji obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta nie oznacza nieograniczonego obowiązku przewidywania istnienia dowodu, jeśli to przewidywanie wykraczałoby poza ramy doświadczenia życiowego i tzw. zdrowego rozsądku. W złożonej skardze podatnik nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie stawianych tez i zarzutów, lecz skupił się na wskazaniu hipotetycznych faktów i ewentualnych możliwych okoliczności, zwłaszcza działań wykonawcy dotowanego zadania, które organy winny zbadać w prowadzonym postępowaniu, sugerując, że stan faktyczny sprawie nie został ustalony. Zauważyć należy, że zarzuty strony zawarte w jej uzasadnieniu nie są poparte konkretnymi dowodami, jednakże ich szczegółowość oraz drobiazgowość stwarza pozory istnienia przeciwdowodów, jednakże takich dowodów strona nie przedłożyła w toku postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym. Obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa – co w przedmiotowej sprawie organy zrealizowały.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy I i II instancji swoje ustalenia oparły na kompletnym i prawidłowo zebranym materiale dowodowym. Wywiązując się z obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodnego i rozpatrzenia go z uwzględnieniem zasad postępowania.

Podsumowując tę część wywodów Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom oraz argumentacji skargi z analizy akt sprawy wynika, iż organy te w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej, podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Brak jest więc podstaw, aby postępowanie ich kwalifikować jako nierzetelne. Przeciwnie, dowodzi ono tego, iż zmierzały one do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podejmowały one również w tym zakresie, kierując się zasadą prawdy obiektywnej, stosowne czynności procesowe z urzędu. W tym więc kontekście stwierdzić należy, że ocena stopnia zaangażowania organów w dążeniu do ustalenia prawdy materialnej prowadzi do wniosku, że postępowanie w sprawie prowadzone było z zachowaniem standardu rzetelnego postępowania. Analiza akt sprawy, zwłaszcza zaś analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji w szczególności w zakresie odnoszącym się do wskazania podstaw rozstrzygnięcia uzasadnia twierdzenie, że postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób prawidłowy. Z analizy akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organy I i II instancji ustalenia faktyczne w sprawie poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Nadto analiza obszernego i wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie uzasadnia zarzutu o dowolności, ani w zakresie odnoszącym się do przeprowadzonych w sprawie dowodów, poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, ani też oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również ustalenia prawnych konsekwencji stwierdzonych faktów.

Z uwagi na zarysowany w sprawie spór podkreślenia wymaga, że nieprawidłowości dotyczące wykonania umowy dotacji z dnia [...] r. potwierdzają wyniki kontroli przeprowadzonej w Muzeum przez pracowników Wydziału Kontroli Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w dniach od 21 do 28 sierpnia 2012 r. w zakresie (między innymi) prawidłowości rozliczania udzielonych przez Województwo [...] dotacji – czego nota bene strony nie kwestionują. Poza sporem jest także, że Beneficjent na podstawie powołanej umowy otrzymał dotację w łącznej wysokości [...] zł, a – na rzecz wykonawców – z otrzymanych środków do dnia 31 grudnia 2010 r. przekazał tylko kwotę [...] zł. Pozostała kwota w wysokości [...] zł, stanowiąca różnicę kwoty otrzymanej i przekazanej dotacji, nie została zwrócona na konto Urzędu Marszałkowskiego. W ocenie Sądu zasadnie uznano ją jako dotację pobraną w nadmiernej wysokości w rozumieniu art. 252 ust. 3 u.f.p., a tym samym prawidłowo stwierdzono, że podlega ona zwrotowi na zasadach określonych w zarówno w umowie jak i ustawie o finansach publicznym. Nie jest sporne, że strona skarżącą nie wykorzystała do dnia 31 grudnia 2010 r. części środków na wykonanie zadania wynikającego z umowy dotacji zawartej z Województwem [...] w dniu [...] r. i nie zwróciła jej na konto Urzędu Marszałkowskiego.

W tym miejscu należy podkreślić, że dotacje pochodzą ze środków publicznych a sposób ich wykorzystania jest pod szczególną kontrolą. Dotujący jest zatem nie tylko uprawniony ale zobowiązany do kontrolowania wydatkowania dotacji, a dotowany – zobowiązany do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko na zadania określone w umowie o dotację w terminie w niej określonym. Skoro w umowie z dnia [...] r. szczegółowo określono jakie roboty i w jakim terminie miały zostać wykonane (§ 5,6 i 8 umowy), to nie przeznaczenie środków z otrzymanej dotacji za wykonane prace na konto wykonawcy w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. – po myśli jej § 8 ust. 1 stanowiło, zdaniem Sądu, pobranie dotacji w nadmiernej wysokości, stosownie do art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

Podkreślenia wymaga, że wydatkowanie dotacji podlega rygorom wydatkowania środków budżetowych i fakt zawarcia umowy określającej zasady ocen i cele przyznania, i wydatkowania dotacji, tego charakteru nie zmienia. Dotacją nazywane jest nieodpłatne przekazanie pewnej kwoty środków publicznych określonemu podmiotowi w celu realizacji zadań publicznych. Przekazanie to może nastąpić - tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie - na podstawie umowy zawartej z beneficjentem dotacji. Zawarcie umowy nie oznacza, że wszelkie stosunku pomiędzy podmiotami będą regulowane przez przepisy prawa prywatnego. W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się bowiem, że w takim przypadku przekazane środki nie tracą swego publicznoprawnego charakteru (np. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt FPS 6/02, publ. ONSA 2003/1, poz. 8).

Mając powyższe na uwadze nie może budzić wątpliwości, że zgodnie z wolą ustawodawcy ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości, podlega zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności.

Jednocześnie mając na uwadze okoliczności podnoszone w skardze a dotyczące realizacji wykonania zadania objętego dotacją przez spółkę B stwierdzić należy, że ustawodawca zarówno w ustawie o finansach publicznych, jak i w ustawie z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (tekst. jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 168 ze zm., dalej "u.d.f.p.) w sposób jednoznaczny, unormował zasady gospodarowania środkami dotacji. Wskazując, że prawidłowość gospodarowania nimi podlega ochronie określonej m.in. regulacjami normującymi odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Na marginesie wskazać należy, że w grę wchodzi również odpowiedzialność karna skarbowa za narażenie finansów publicznych na uszczuplenie poprzez nienależne pobranie lub niezgodne z prawem wykorzystanie dotacji (art. 82 k.k.s.). Z kolei w ustawie w art. 8 pkt 2 i 3 u.d.f.p. ustawodawca określił zakres podmiotowy tej odpowiedzialności, stanowiąc, że ponosi ją osoba, która - działając w granicach przyznanych kompetencji - jest zobowiązana do rozliczenia dotacji oraz ustalenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. Odpowiedzialność dotyczy również rozliczeń z tytułu odsetek - ich nieustalenie, niepobranie, niedochodzenie, niezgodne z przepisami umorzenie lub dopuszczenie do przedawnienia kwalifikowane może być jako delikt finansowy określony w art. 5 u.d.f.p.

W zakresie ustalonym w art. 9 u.d.f.p. odpowiedzialność z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych obejmuje również beneficjenta dotacji za wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem określonym przez udzielającego dotację, nierozliczenie lub nieterminowe rozliczenie otrzymanej dotacji oraz niedokonanie zwrotu dotacji w należnej wysokości lub nieterminowe dokonanie zwrotu tej dotacji.

Ponadto podkreślenia wymaga, że dla rozliczenia dotacji zgoła obojętna jest przyczyna jej niewykorzystania, czy też – jak w przedmiotowej sprawie – niedochowanie terminu określonego w umowie do jej wykorzystania, która jak twierdzi strona skarżąca leży po stronie osoby trzeciej (wykonawcy). W ustawie o finansach publicznych ustawodawca wskazał explicite w art. 252 ust. 1 "podlegają zwrotowi" nie pozostawiając uprawnionym organom żadnego wybory. Pomiędzy stosowaniem prawa a jego stanowieniem w przedmiotowej sprawie istnieje relacja ścisła, związana, nieuznaniowa.

Reasumując wskazać więc należy, że strona skarżąca słusznie została wezwana do zwrotu części dotacji. Tym samym organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych które, nakazywały w takiej sytuacji wezwanie dotowanego do zwrotu niewłaściwie wykorzystanych środków.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.