Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 284/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: par. 2 ust. 1 pkt 51
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
article: art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2019 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...].r, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D. G., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z [...] r., znak: [...] o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa trzech budynków inwentarskich do chowu brojlerów kurzych do 656,71 DJP, 6 zbiorników na gaz płynny, 2 studni głębinowych i innej infrastruktury towarzyszącej" na działce nr [...] w miejscowości D., gmina Ł..

W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej organ stwierdził, że sporne przedsięwzięcie ma obejmować wykonanie trzech murowanych, wolnostojących, jednokondygnacyjnych, niepodpiwniczonych, bez poddasza - kurników oznaczonych na mapie jako K1 - K3, każdy o powierzchni zabudowy 2790 m2, w tym powierzchni użytkowej technicznej i socjalnej 203,78 m2 oraz powierzchni chowu - 2 586,22 m2, pomieszczenia socjalne, sanitarne i magazynowe, w tym na odpady niebezpieczne powstające podczas eksploatacji instalacji do chowu drobiu wraz z przyłączami: wodociągowym, elektrycznym, kanalizacji lokalnej, sanitarnej i technologicznej, gazu płynnego i będzie ono obejmować ok. [...] powierzchni działki.

Organ wskazał, że przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze. zm.; dalej jako "rozporządzenie w/s o.ś.).

Organ stwierdził, że planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy Ł. z [...] r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2007r., nr 34 poz. 909 ze zm.; dalej jako "m.p.z.p"). W świetle ustaleń planu, działka nr [...], objęta inwestycją, znajduje się w części na terenie obiektów przemysłowych i usługowych (P,U-05-13) oraz w części na terenie rolniczym (R-05-49), przy czym przedsięwzięcie przewidziano w przeważającej części w terenie oznaczonym symbolem (P,U-05-13). Ustalenia zagospodarowania tego terenu zostały określone w rozdziale 5 § 44 cz. B ust. 11 w pkt 1: użytkowanie podstawowe, obowiązujące - tereny przemysłowe, a w pkt 2: użytkowanie uzupełniające, dopuszczalne - usługi handlu; zaplecze administracyjne socjalno-sanitarne, magazynowe i technologiczne; urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji w związku z funkcją podstawową; zieleń urządzona; inne w zależności od potrzeb, ale związane z funkcją podstawową.

Organ pierwszej instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stanął na stanowisku, że hodowla brojlerów jest działalnością rolniczą, jako jej dział specjalny, a kurnik nie jest obiektem przemysłowym, lecz obiektem o charakterze inwentarskim, związanym z działalnością rolniczą. Na poparcie swojego stanowiska powołał rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, zgodnie z którym fermy drobiu należą do "Budynków gospodarstw rolnych" (klasa 1271). Wskazał również, że do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie chowu i hodowli zwierząt nie stosuje się ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 2 pkt 1 tej ustawy), ani definicji gospodarstwa rolnego określonej w art. 553 k.c.

W konsekwencji organ uznał, że sporne przedsięwzięcie może być lokalizowane w obszarach oznaczonych w miejscowym planie symbolem "R", nie zaś symbolem "P,U". Skoro natomiast zostało ono przewidziane w obszarze o symbolu "P,U", na którym jego realizacja w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niedopuszczalna, to nie zachodzą przesłanki z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.; dalej jako "u.i.o.ś."), dlatego należało odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań dla spornego przedsięwzięcia.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7 i 77 k.p.a., polegające na nienależytym ustaleniu stanu faktycznego, tj. art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania decyzji środowiskowej w sytuacji, gdy z poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji z [...] r. oraz z pisma organu z [...] r. skierowanego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. wynikało, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

- art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. poprzez wyjątkowo przewlekłe prowadzenie postępowania - przez ponad dwa lata; art. 28 k.p.a., poprzez brak określenia, kto i na jakiej podstawie został uznany za stronę postępowania;

- art. 107 § 3 i 6 k.p.a., poprzez brak wykazania niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem, a także naruszenie przepisów tego planu poprzez stwierdzenie, że inwestycja jest z nim niezgodna, mimo, że działka nr [...] położona jest zarówno na terenie określonym jako przemysłowy, usługowy (P.U-05-13), jak też rolniczy (R-05-13).

Wskazaną na wstępie, zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że w związku z tym, że wniosek o wydanie decyzji - wraz z raportem o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - został złożony 3 czerwca 2016 r., w sprawie mają zastosowanie przepisy u.i.o.ś. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2017 r, co wynika z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936 i poz. 2171) oraz art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268) w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2018 r., zgodnie z ustawą z dnia 28 lutego 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne (Dz. U. poz. 710).

Następnie Kolegium wskazało, że w świetle art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być wydana tylko po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak takiej zgodności obliguje organ do wydania decyzji negatywnej. Wprawdzie w przepisie tym ustawodawca zamieścił katalog wyłączeń, wskazując do jakich przedsięwzięć nie stosuje się tej regulacji, jednak przedsięwzięcie polegające na budowie budynków inwentarskich - trzech kurników z obiektami towarzyszącymi - nie mieści się w tym wykazie.

Dokonując oceny spornej inwestycji w tym zakresie, Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że jest ona niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł.. Działka objęta inwestycją o nr [...] znajduje się w części na terenie oznaczonym symbolem "P,U-05-13" oraz w części na terenie oznaczonym symbolem "R-05-49". Jednocześnie z dokumentów załączonych do wniosku, w tym z raportu i załączonych do niego map wynika, że przedsięwzięcie przewidziano do realizacji w terenie oznaczonym symbolem (P,U-05-13), w obrębie gruntów klasy bonitacyjnej IVa i takie przeznaczenie było brane pod uwagę przy sporządzaniu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W świetle m.p.z.p. obszar ten to teren obiektów przemysłowych i usługowych (P,U), a w rozdziale 5 § 44 cz. B ust. 11 w pkt 1 wskazano jako użytkowanie podstawowe, obowiązujące - tereny przemysłowe, zaś w pkt 2 - jako użytkowanie uzupełniające, dopuszczalne – usługi handlu; zaplecze administracyjne, socjalno-sanitarne, magazynowe i technologiczne; urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji związanej z funkcją podstawową; zieleń urządzoną; inne w zależności od potrzeb związane z funkcją podstawową. Jako użytkowanie istniejące wskazano natomiast, że są to tereny rolne i tak faktycznie wskazana działka jest wykorzystywana - uprawa zbóż i ziemniaków.

Z kolei szczegółowe ustalenia dla zabudowy przemysłowej zostały określone w § 25 (do którego odsyła § 32 ust. 1 lit. a/ m.p.z.p.), uwzględniając możliwość realizacji w tym obszarze zespołów zabudowy produkcyjnej wraz z częścią administracyjno-socjalną, zaś jako użytkowanie podstawowe - ośrodki przemysłowe; zespoły produkcyjno-usługowe i rzemieślnicze oraz składy przemysłowe. Z przytoczonych przepisów, wynika, że w obszarze "P,U-05-13" jedyną dopuszczalną formą zabudowy jest zabudowa o charakterze przemysłowym i produkcyjnym.

W ocenie Kolegium, sporne przedsięwzięcie, polegające na budowie trzech kurników z obiektami towarzyszącymi w celu chowu brojlerów kurzych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (jako produkcja zwierzęca typu fermowego) nie stanowi "zabudowy przemysłowej", w rozumieniu przytoczonych przepisów m.p.z.p. Kolegium podzieliło stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 4 października 2017r., sygn. akt II OSK 2296/16, że kurnik nie stanowi obiektu przemysłowego, ale inwentarski związany z rolnictwem.

W tym zakresie Kolegium odwołało się do - po pierwsze - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. nr 112, poz. 1316; dalej jako: "PKOB") wskazując, że w świetle tego rozporządzenia budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkalne, a wśród budynków niemieszkalnych wyodrębniono grupę 127 - "Pozostałe budynki niemieszkalne", do której z kolei należą "Budynki gospodarstw rolnych"- klasa 1271, obejmujące m.in. "przemysłowe fermy drobiu". Po drugie – do załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034), które przewiduje, że do terenów przemysłowych zalicza się m. in. grunty zajęte pod budynki zaliczone w PKOB do grupy 125 (a więc nie do wskazanej wyżej grupy 127) – "budynki przemysłowe i magazynowe oraz związane z tymi budynkami budowle i urządzenia". Po trzecie – do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz.U. Nr 251, poz. 1885 ze zm.; dalej jako: "PKD"), w którym wyodrębniono Sekcję A – "działalność w rolnictwie, leśnictwie, łowiectwie i rybactwie", Dział 01 – "Uprawy rolne, chów i hodowla zwierząt, łowiectwo, włączając działalność usługową", w którym wskazano "chów i hodowla zwierząt oraz wytwarzanie produktów zwierzęcych". Jako podklasę tego działu wyodrębniono "PKD 01.47.Z" - "chów i hodowlę drobiu".

Zdaniem Kolegium, powyższe regulacje wskazują, że sporne przedsięwzięcie dotyczy budowy obiektów związanych z chowem drobiu i zagospodarowaniem terenu o charakterze rolniczym, a nie obiektów produkcyjno-przemysłowych, o których mowa w m.p.z.p. w zakresie dotyczącym obszaru "P,U".

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że okoliczność, że część działki nr [...] położona jest w m.p.z.p. na terenie oznaczonym "R-05-49" nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż sporne przedsięwzięcie o wskazanych parametrach nie ograniczyłoby się tylko do tej części działki, bowiem jego lokalizacja tylko na tej części byłaby fizycznie niemożliwa. Poza tym m.p.z.p. stanowi, że przeznaczenie obszaru o symbolu "R-05-49" to tereny upraw rolnych (grunty orne) z zakazem tworzenia nowych siedlisk osadniczych (użytkowanie podstawowe, obowiązujące), a jedynie w ramach użytkowania uzupełniającego dopuszczalna jest adaptacja i rozbudowa, ale wyłącznie w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych.

W konsekwencji Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł..

Ponadto Kolegium stwierdziło, że za zakwalifikowaniem inwestycji do "budownictwa przemysłowego" nie przemawia okoliczność, że hodowla zwierząt będzie prowadzona na skalę przemysłową. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy z 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, drób jest zaliczany do zwierząt gospodarskich, a w świetle ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2019r. poz. 299) hodowla drobiu powyżej 1000 sztuk (w skali roku) stanowi dział specjalny produkcji rolnej. Określenie skali planowanej produkcji, czy hodowli należy zatem do właściciela, który powinien przy tym uwzględniać przepisy z zakresu ochrony środowiska i dostosować rozmiary planowanej inwestycji do przewidzianych w planie miejscowym możliwości zagospodarowania terenu.

Mając zatem na uwadze to, że sporna inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p., zdaniem Kolegium zasadne było wydanie decyzji odmownej, co nie wymagało uzyskania stanowiska RDOŚ w L., ani Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie:

1) art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. (m.p.z.p.), poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, że inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p., pomimo tego, że działka nr [...] położona jest zarówno na terenie określonym jako przemysłowy i usługowy (P,U-05-13), jak też rolniczy (R-05-13);

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z prawem;

3) art. 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, której okoliczności i termin wydania w przedstawionym stanie faktycznym stoją w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa,

4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń niemających uzasadnienia w zgromadzonych dowodach;

5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich materiałów dowodowych, w szczególności do pisma Wójta Gminy Ł. z [...] r. skierowanego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L., w którym Wójt stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Podstawowym warunkiem wydania decyzji środowiskowej jest ocena zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. Wynika to z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś, który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

W procesie oceny tej zgodności konieczne jest po pierwsze, prawidłowe określenie charakteru projektowanej inwestycji, i po drugie, prawidłowe zinterpretowanie rodzaju przeznaczenia terenu objętego tą inwestycją, określonego w planie miejscowym.

Niniejsza sprawa dotyczy przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech budynków inwentarskich do chowu brojlerów kurzych do 656,71 DJP (tj. ok. 2700 kur), sześciu zbiorników na gaz płynny, dwóch studni głębinowych i infrastruktury towarzyszącej.

Inwestycja została – niemal w całości – przewidziana na części działki nr [...], która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest położona na terenie oznaczonym symbolem "P,U-05-13". Przeznaczenie tego terenu zostało określone następująco: "1) Użytkowanie podstawowe, obowiązujące: tereny przemysłowe. 2) Użytkowanie uzupełniające, dopuszczalne: usługi handlu, zaplecze administracyjne, socjalno-sanitarne, magazynowe i technologiczne, urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji związane z funkcją podstawową, zieleń urządzona, inne, w zależności od potrzeb, związane z funkcją podstawową".

Z powyższego wynika, że z uwagi na funkcję terenu, na którym położona jest objęta wnioskiem działka, dopuszczalne jest lokalizowanie na niej wyłącznie obiektów i urządzeń przemysłowych, ewentualnie obiektów i urządzeń uzupełniających funkcję przemysłową.

Tymczasem, jak zasadnie przyjęły organy obu instancji, planowany przez skarżącego obiekt przeznaczony do chowu brojlerów, nie jest obiektem przemysłowym. W świetle ustaleń planu miejscowego nie może być on zatem usytuowany na działce nr [...].

Niewątpliwie hodowla brojlerów jest działalnością rolniczą, nie zaś przemysłową. Z cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprost wynika, że kurnik nie stanowi obiektu przemysłowego, ale obiekt inwentarski związany z rolnictwem.

Kwalifikacji tej w żadnej mierze nie podważa zaliczenie fermowej hodowli drobiu do działu specjalnego produkcji rolnej, przyjęte w art. 2 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.). Uznanie danej działalności za rolniczą, wyłączoną z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych bądź za działy specjalne produkcji rolnej, zależy bowiem nie od jej istoty, ale zakresu i rozmiaru. Te dwa pojęcia nie mają charakteru rozłącznego. Działalnością rolniczą jest bowiem także produkcja/uprawa prowadzona w ramach działów specjalnych. Z woli ustawodawcy ta ostatnia została objęta opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a nie podatkiem rolnym.

Zatem, aby móc zwolnić się z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, trzeba wykazać, że rozmiar tej produkcji nie przekracza norm ustalonych dla produkcji rolnej w ramach tak zwanych działów specjalnych. Należy więc przyjąć, że działy specjalne produkcji rolnej są częścią działalności rolniczej, prowadzoną w większych rozmiarach. Współzależność pomiędzy tymi definicjami polega na tym, że jednym z rodzajów działalności rolniczej są działy specjalne produkcji rolnej. Można zatem powiedzieć, że każda działalność prowadzona w ramach działów specjalnych produkcji rolnej jest działalnością rolniczą (tak: wyrok NSA z 17 czerwca 2009 r., II FSK 289/08, wyrok WSA w Poznaniu z 4 września 2014 r., I SA/Po 626/14, Legalis, J. Szlęzak-Matusewicz, P. Felis, Działalność rolnicza a działy specjalne produkcji rolnej – identyfikacja zakresu pojęciowego, [w:] Etyka, sprawiedliwość i racjonalność w dorobku nauki o finansach w latach 1918-2018, red. J. Ostaszewski, M. Wrzesiński, Warszawa, 2018, s. 399-400).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. (m.p.z.p.) przewiduje odrębne tereny przeznaczone pod produkcję rolną, do której - jak wskazano - zalicza się hodowla brojlerów. Są to – zgodnie z § 8 ust. 2 – tereny oznaczone symbolem "RU - tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych". Przeznaczenie i zasady zagospodarowania tych obszarów określone zostały w Rozdziale 12 – Tereny produkcji rolniczej ("RU"). Zgodnie z § 26 - użytkowanie podstawowe w tym terenie to ośrodki produkcji i obsługi rolnictwa ("RU"), a użytkowanie dopuszczalne to: obiekty zaplecza administracyjno-socjalnego i techniczno-magazynowe, usługi niepubliczne związane z rolnictwem, urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji zw. z funkcją podstawową. Podkreślić należy, że prawodawca, regulując (ogólne) zasady kształtowania zabudowy terenów "RU", wyraźnie wskazał na "obiekty produkcyjne oraz produkcyjno-hodowlane" (§ 26 ust. 3 m.p.z.p.).

Wprawdzie niewielka część planowanej inwestycji położona jest na tej części działki nr [...] (mapy załączone do wniosku, k. 18 i 44 akt admin.), która przeznaczona jest pod uprawy rolne (R-05-49), ale pozostaje to bez wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Wprowadzono tam bowiem zakaz tworzenia nowych siedlisk osadniczych, a jedynie w ramach użytkowania uzupełniającego dopuszczono adaptację i rozbudowę, ale wyłącznie w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. Warunku tego sporna inwestycja nie spełnia. Ponadto w pełni podzielić należy stanowisko Kolegium, że przedsięwzięcie o wskazanych we wniosku parametrach nie ograniczyłoby się tylko do tej części działki, bowiem jego lokalizacja tylko na tej części byłaby fizycznie niemożliwa.

Jako dodatkowy argument za niedopuszczalnością lokalizacji hodowli brojlerów na działce nr [...] należy podnieść, że gdyby istotnie zamiarem prawodawcy było stworzenie na objętym wnioskiem obszarze strefy rolno-przemysłowej, nie wyodrębniałby obok siebie stref "P/U" i strefy "R" o całkiem odmiennych przeznaczeniach.

W świetle powyższego, wobec braku zgodności spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ zasadnie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji.

Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 u.i.o.ś. z przedstawionych wyżej powodów nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu przewlekłości postępowania, należy stwierdzić, że kwestia nie mogła być badana w niniejszym postępowaniu, gdyż przepisy przewidują odrębny tryb zaskarżenia bezczynności i przewlekłości postępowania organu administracji publicznej.

Mając na uwadze powyższe argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uznając ją za niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.