Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 886/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3 i 6, art. 52 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2010 r. E. B. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, przy czym nie oznaczyła organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, nie wskazała, czy skarga dotyczy aktu, czynności, czy bezczynności organu, nie oznaczyła również numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności.

W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 28 grudnia 2011 r., skarżąca wezwana została do oznaczenia organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności, a jeżeli skarży bezczynność organu, do wyjaśnienia, czy składała zażalenie na jego bezczynność do organu wyższego stopnia w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała, iż wniosła skargę "na Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej ".

W odpowiedzi na skargę organ administracji - Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania toku postępowania administracyjnego, tj. niezłożenia zażalenia na bezczynność do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba ze ustawa stanowi inaczej.

W związku z tym, iż skarga E. B. z dnia 22 grudnia 2010 r. nie zawierała oznaczenia organu, którego działania lub bezczynności dotyczy, a także wskazania, czy skarżąca kwestionuje akt, czynność bądź bezczynność organu oraz nie zawierała numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności, przewodniczący wezwał skarżącą do uzupełnienia tych braków.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała jedynie, jakiego organu dotyczy skarga, nie wykonała zaś wezwania w pozostałym zakresie, tj. nie wskazała, czy kwestionuje akt, czynność bądź bezczynność tego organu, nie podała również numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności.

W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W związku z powyższym, skarga E. B., jako zawierająca braki, których skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a.

Ponadto wskazać należy, ich skarga E. B. podlega odrzuceniu również z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą toku instancji administracyjnej. Warunkiem wniesienia skargi na akt organu pierwszej instancji jest bowiem, w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., złożenie środka odwoławczego i rozpoznanie tego środka przez organ wyższego stopnia, zaś wniesienie skargi na bezczynność tego organu musi zostać poprzedzone złożeniem zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia.

Skoro skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, które przysługiwały jej w postępowaniu administracyjnym, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.