Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 793/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 oraz art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi W. P. O. "U." Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił skarżącej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 32.811 zł, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes-Benz E350 CDI, rok produkcji 2009.

W złożonym odwołaniu skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji sprzeczność ze stanowiskiem Prezydenta Miasta B. oraz Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., którzy odpowiednio dokonując rejestracji przedmiotowego pojazdu oraz wydając zaświadczenie o braku obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu, potwierdzili brak obowiązku podatkowego. Strona wniosła o stwierdzenie braku podstaw do określenia zobowiązania podatkowego.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestią sporną

w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy nabyty i sprowadzony na terytorium kraju samochód marki Mercedes-Benz E350 CDI, rok produkcji 2009, jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób, klasyfikowanym do pozycji 8703, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE. L. 256 z dnia 7 września 1987r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.), czy też jest pojazdem specjalnym z pozycji 8705 Taryfy Celnej. Ponadto sporne jest ustalenie podstawy opodatkowania w przypadku stwierdzenia, że przedmiotem nabycia był samochód osobowy podlegający opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Organ podał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008r.

o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) zwanej dalej: u.p.a.

W tym zakresie organ wskazał, że z pisma firmy Mercedes-Benz Polska sp. z o.o. z dnia [...] wynika, iż przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako pojazd osobowy kategorii M1, w oparciu o świadectwo homologacji europejskiej dla samochodu osobowego. Oceniając powyższy dowód organ uznał, że wynika z niego jednoznacznie, iż zasadniczym przeznaczeniem przedmiotowego pojazdu jest przewóz osób. Ponadto organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonych oględzin pojazdu stwierdzono, iż jest on pojazdem jednobryłowym typu coupe, posiadającym dwoje wahadłowo otwieranych drzwi oraz podnoszoną do góry klapę bagażnika. W jego wnętrzu znajdują się cztery miejsca do siedzenia (dwa w pierwszym i dwa w drugim rzędzie) wyposażone w oddzielne dla każdego z nich pasy bezpieczeństwa. Wszystkie miejsca do siedzenia zamontowane zostały w fabrycznych punktach kotwienia. Pasy bezpieczeństwa zamontowane zostały w fabrycznych miejscach przeznaczonych do ich mocowania. Nadwozie samochodu jest przeszklone na całym obwodzie. W pojeździe stwierdzono następujące wyposażenie: cztery poduszki powietrzne, dwustrefową klimatyzację automatyczną, oświetlenie w podsufitce w dwóch punktach - jeden nad pierwszym rzędem siedzeń, drugi nad tylnymi siedzeniami, wykładzinę podłogową wraz z dywanikami w ilości czterech sztuk, jednolitą jasną wykładzinę sufitową, uchwyty boczne górne w ilości dwóch sztuk (dla kierowcy i pasażera siedzącego obok kierowcy), schowki w obu drzwiach bocznych, autoalarm, immobilizer, kierownicę i dźwignię zmiany biegów pokryte skórą, regulowaną kolumnę kierownicy, komputer pokładowy, regulowane elektrycznie lusterka zewnętrzne, napinacze pasów bezpieczeństwa z kontrolą naciągu, reflektory bi-ksenonowe, spryskiwacze reflektorów, system elektronicznej kontroli toru jazdy ESP, regulowane elektrycznie szyby w drzwiach, automatycznie włączane światła mijania, tempomat, wskaźnik temperatury zewnętrznej, wycieraczki z czujnikiem deszczu, zamek centralny zdalnie sterowany, podgrzewane fotele przednie, system nawigacji Audio 50PS, tapicerkę ze skóry jednolitą na wszystkich siedzeniach, automatyczną skrzynią biegów. Zdaniem organu, stwierdzone w trakcie oględzin wyposażenie świadczy o tym, że samochód marki Mercedes-Benz E350 CDI został wyposażony w sposób charakterystyczny dla samochodu osobowego. Organ zgodził się z Naczelnikiem Urzędu Celnego, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż wyposażenie ustalone podczas oględzin znajdowało się w przedmiotowym pojeździe także w momencie dokonania jego wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Odnosząc się do pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, organ stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie uznał, iż nie przesądzają one

o klasyfikacji pojazdu. Zarówno organ rejestrujący, jak i diagnosta nie są bowiem uprawnieni do klasyfikowania pojazdu do określonego kodu Taryfy Celnej. Dowód rejestracyjny wydawany jest w oparciu o dokumenty zaświadczające o odpowiednim stanie technicznym pojazdu i stanowi potwierdzenie jego rejestracji. Z kolei dowód

w postaci zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu odzwierciedla jedynie jego stan techniczny w chwili przeprowadzenia badań diagnostycznych i ewentualne przystosowanie na potrzeby rejestracji w kraju.

Do rozstrzygania w zakresie klasyfikacji towaru do określonej pozycji Taryfy Celnej uprawnione są jedynie organy celne, dla których zapisy w dowodach rejestracyjnych oraz w dokumentach potwierdzających przeprowadzenie badań technicznych, nie są

i nie mogą być wiążące. Organ zgodził się, że ww. dokumenty, jako dowody w sprawie, pozwalają ustalić pewne obiektywne cechy przedmiotowego pojazdu, które są pomocne w dokonaniu jego klasyfikacji do danej pozycji taryfowej (ilość miejsc siedzących, rodzaj nadwozia, rodzaj silnika, pojemność i moc silnika). Na ich podstawie nie można jednak stwierdzić, że przedmiotowy pojazd w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochodem specjalnym w świetle przepisów Taryfy Celnej UE. Zdaniem organu odwoławczego, dla prawidłowej klasyfikacji samochodu nabytego przez podatnika nie mogła więc mieć znaczenia jego kwalifikacja w świetle zagranicznych przepisów, jak również w świetle przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji,

dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma decydującego znaczenia treść zarówno zagranicznego, jak i polskiego dowodu rejestracyjnego oraz przeprowadzonego badania technicznego.

Dyrektor Izby Celnej w powyższym zakresie zaznaczył, że ma świadomość niespójności przepisów ustawy o podatku akcyzowym i ustawy Prawo o ruchu drogowym, które w różny sposób definiują samochody osobowe i specjalne. Podkreślił, że dany pojazd może być uznawany za specjalny zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym i jednocześnie może być - dla celów poboru akcyzy - zakwalifikowany jako samochód osobowy, zgodnie z przepisami ustawy o podatku akcyzowym.

Organ wskazał, że dla prawidłowej klasyfikacji samochodu do właściwej pozycji CN nie może mieć również znaczenia jego kwalifikacja w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym, dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma żadnego znaczenia treść zaświadczenia urzędu skarbowego o zwolnieniu podatnika z obowiązku uiszczenia podatku VAT.

W zakresie dokumentów złożonych przez podatnika do Prezydenta Miasta B. wraz wnioskiem o przerejestrowanie pojazdu ze specjalnego na osobowy, organ wskazał, że wynika z nich, iż firma E. T. E. N. dokonała zmian konstrukcyjnych w pojeździe, w następstwie których zmieniony został jego rodzaj z samochodu specjalnego o przeznaczeniu pogotowie techniczne/warsztat na samochód osobowy. Dokonana przeróbka polegała na zdemontowaniu dodatkowego wyposażenia pojazdu specjalnego. W wyniku dokonanych zmian, ilość miejsc do siedzenia nie uległa zmianie i wynosi cztery. Sporządzona podczas badania technicznego dokumentacja fotograficzna przedstawia wnętrze samochodu (przednie i tylne miejsca do siedzenia), wnętrze bagażnika oraz tył pojazdu. W przedmiotowym pojeździe dokonano demontażu płyty podłogowej z półkami, skrzynek narzędziowych, prostownika, przewodów rozruchowych i pomarańczowego światła błyskowego. Z faktury VAT z dnia [...] wynika, że wartość wykonanej usługi związanej z przebudową auta wyniosła 100 zł brutto. Na podstawie powyższych dowodów organ uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie stwierdził, iż wskazany samochód zarówno przed demontażem wyposażenia dodatkowego, jak i po jego dokonaniu, przeznaczony był zasadniczo do przewozu osób. Pojazd przez cały czas posiadał cztery miejsca do siedzenia zamocowane w fabrycznie wykonanych punktach kotwienia, wyposażone pasy bezpieczeństwa zamocowane w fabrycznych punktach mocowania. Zamontowanie w bagażniku pojazdu niewielkiej płyty podłogowej z półkami nie mogło pozbawić samochodu jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Umieszczenie w bagażniku płyty podłogowej z półkami, skrzynek z narzędziami, prostownika, przewodów rozruchowych oraz wyposażenie pojazdu w światło błyskowe spowodowało, że przedmiotowy pojazd uzyskał dodatkową funkcjonalność umożliwiającą uznanie go za pojazd specjalny w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, lecz nie w myśl Taryfy Celnej.

Podsumowując, również organ odwoławczy uznał, że samochód marki Mercedes-Benz E350 CDI w ciągu całego okresu eksploatacji, w tym w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego, był pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób. Świadczą o tym cechy identyfikacyjne tego pojazdu, które są tożsame z wymienionymi w wyjaśnieniach do Taryfy Celnej, odnoszącymi się do pojazdów klasyfikowanych do kodu CN 8703, a więc w szczególności: stałe siedzenia i punkty ich mocowania oraz pasy bezpieczeństwa dla każdego z czterech miejsc siedzących, wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów, przeszklenie całego pojazdu (tylne i boczne okna w drzwiach). W przedmiotowym pojeździe nigdy nie zostały wykonane żadne zmiany konstrukcyjne mające trwały i nieodwracalny charakter, pozbawiający pojazd jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Zdaniem organu, wyposażenie pojazdu w płytę podłogową z półkami, skrzynki narzędziowe, prostownik, przewody rozruchowe i pomarańczowe światło błyskowe, nie spowoduje, że nabędzie on cechy pojazdu specjalnego-pogotowia technicznego/warsztatu, klasyfikowanego do pozycji 8705. Analiza cech pojazdu ustalonych podczas oględzin nie pozostawia wątpliwości, że są one charakterystyczne dla samochodu osobowego oraz mają dominującą funkcję (osobową) związaną z jego przeznaczeniem.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Celnej podniósł, że skoro organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zaklasyfikował wskazany pojazd do pozycji 8703, jako pojazd osobowy, to stosownie do ustawy o podatku akcyzowym, jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegało opodatkowaniu akcyzą. W tym zakresie organ stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy obliczył podstawę opodatkowania w kwocie 176.404 zł (43.750 EUR x 4,0321 zł). Prawidłowo również została wyliczona kwota podatku akcyzowego w wysokości

32.811 zł (43.750 zł x18,6%).

W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi

na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) dalej: K.p.a., w zw. z art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) dalej: u.p.r.d. oraz art. 104 K.p.a., poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji i bezprawne stwierdzenie, że pojazd marki Mercedes-Benz E350 CDI jest samochodem osobowym a nie specjalnym. Zdaniem skarżącej, organ wydając decyzję naruszył art. 194 (omyłkowo podano art. 94) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) dalej: O.p., poprzez nieprzedstawienie przeciwdowodu wobec dokumentów urzędowych wystawionych na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego, które zaświadczają, iż w dniu 3 sierpnia 2011r. nastąpiło nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdu marki Mercedes-Benz E350 CDI, będącego samochodem specjalnym oraz nieuwzględnienie okoliczności, że dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości i domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nich stwierdzone.

Zdaniem strony skarżącej, doszło także do naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez niesłuszne żądanie zapłaty podatku akcyzowego, podczas gdy z ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy wynika, że przedmiotowy samochód został zarejestrowany zgodnie z wnioskiem strony jako pojazd specjalny, a nie osobowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja nabytego przez skarżącą Spółkę samochodu marki Mercedes Benz E-350

o pojemności silnika 2987 cm3, rok produkcji 2009, do pozycji 8703 Taryfy Celnej

i uznania, że samochód ten jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W ocenie skarżącej, wskazanego pojazdu nie można zaklasyfikować jako pojazdu osobowego, gdyż w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego był on pojazdem specjalnym, a więc niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem akcyzowym z tego tytułu.

Podnieść należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym. W myśl art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Na podstawie art. 101 ust. 2 u.p.a., obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem:

1) przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego

na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1);

2) nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło

po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2);

3) złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie

z przepisami o ruchu drogowym – jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem (pkt 3).

Podatnikiem – według art. 102 ust. 1 u.p.a. - jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, a zatem między innymi podmiot nabywający samochody osobowe wewnątrzwspólnotowo. W art. 100 ust. 4 u.p.a. ustawodawca skonstruował natomiast definicję legalną pojęcia "samochody osobowe" dla celów ich opodatkowania podatkiem akcyzowym. W przepisie tym zdefiniowano jako samochody osobowe, pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją

CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Z przytoczonych przepisów wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy

w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W art. 3 ust. 1 u.p.a. określono, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 ze zm.). W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów we wskazanej Nomenklaturze podlega pewnym zasadom (regułom) zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W przyjęty tam sposób do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod. Prawidłowej klasyfikacji wyrobów do określonych kodów i pozycji znajdujących się w Nomenklaturze Scalonej dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie "ORINS"), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L z dnia

31 października 2009r. str. 1). W myśl reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów

i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Pozycja CN 8703, do której odwołuje się w swojej treści art. 100 ust. 4 u.p.a. definiujący samochody osobowe, obejmuje "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Podać zatem należy, że pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Oznacza to, że w tej pozycji mieszczą się wszystkie samochody osobowe poza pojazdami należącymi do grupy 8702. O takiej ich klasyfikacji decyduje zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Cecha "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób", na co zwraca się uwagę w orzecznictwie, stanowi najistotniejsze kryterium kwalifikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Należy przy tym zaznaczyć, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, iż pojazd kwalifikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób. Pojazd taki może być także wykorzystywany do przewożenia towarów, o czym świadczy wyraźne zakwalifikowanie do tej pozycji również samochodów osobowo-towarowych (kombi).

Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest

na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (vide: wyrok ETS z dnia

6 grudnia 2007r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu powinno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa do rozporządzania jak właściciel, jak i po jego nabyciu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo-towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, czyli głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Nie budzi też wątpliwości, że użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów.

Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej - Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r.

w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy podatkowe prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Według tychże wyjaśnień, w pozycji 8703, określenie: "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są też powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y - Sports Utility Vehicles, niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów objętych tą pozycją, są następujące cechy:

a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących

i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego

w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych;

b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej)

z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;

d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Tym samym za prawidłowe uznać należy postępowanie organów podatkowych dokonujących klasyfikacji samochodu, posługujących się treścią opisów kodów CN, zawartych w Nomenklaturze Scalonej, z uwzględnieniem Ogólnych Reguł Interpretacyjnych przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej, uwag do poszczególnych działów i pozycji oraz - pomocniczo - wspomnianych wyjaśnień do Taryfy Celnej.

W tym stanie rzeczy, z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym - z uwagi na własne uregulowania - dla prawidłowej klasyfikacji samochodu nabytego przez skarżącą nie mogła mieć znaczenia jego kwalifikacja ani w świetle niemieckich przepisów rejestracyjnych, ani w świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.; aktualna publikacja – Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.). W konsekwencji, dla prawidłowego rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy nie ma decydującego znaczenia treść niemieckiego dowodu rejestracyjnego oraz przeprowadzonego badania technicznego. Nawet nazwanie określonego pojazdu pojęciem "samochód specjalny" w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym nie oznacza, że pojazd ten ze swej istoty nie może być uznany za "samochód osobowy" w rozumieniu przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem akcyzowym (zob.: wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2011r. sygn. akt I SA/Wr 1360/10; WSA w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Łd 258/11 i z dnia

29 maja 2014r. sygn. akt III SA/Łd 281/14).

Należy podkreślić, że nie jest przedmiotem sporu, iż samochód marki Mercedes Benz E350 został wyprodukowany jako samochód osobowy. W piśmie z dnia [...] firma [...] wyjaśniła, że samochód marki Mercedes-Benz o wskazanym numerze identyfikacyjnym został wyprodukowany na zamówienie z rynku niemieckiego jako pojazd kategorii M1, w oparciu o świadectwo homologacji europejskiej dla samochodu osobowego nr [...] (d.: k. 14 akt administracyjnych).

Ponadto z dokonanych w dniu [...] oględzin ww. samochodu oraz załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że jest to pojazd jednobryłowy typu coupe, posiadający dwie sztuki wahadłowych drzwi oraz klapę bagażnika podnoszoną do góry, dwa rzędy siedzeń (w pierwszym: fotel kierowcy i fotel pasażera, w drugim: dwa miejsca siedzące) łącznie z czterema sztukami pasów bezpieczeństwa oraz czterema zagłówkami. Wszystkie miejsca do siedzenia zamontowane zostały

w fabrycznych punktach kotwienia. Pasy bezpieczeństwa zamontowane zostały

w fabrycznych miejscach przeznaczonych do ich mocowania. Nadwozie samochodu jest przeszklone na całym obwodzie. Ponadto w pojeździe stwierdzono następujące wyposażenie: cztery poduszki powietrzne, dwustrefową klimatyzację automatyczną, oświetlenie w podsufitce w dwóch punktach - jeden nad pierwszym rzędem siedzeń, drugi nad tylnymi siedzeniami, wykładzinę podłogową wraz z dywanikami w ilości czterech sztuk, jednolitą jasną wykładzinę sufitową, uchwyty boczne górne w ilości dwóch sztuk (dla kierowcy i pasażera siedzącego obok kierowcy), schowki w obu drzwiach bocznych, autoalarm, immobilizer, kierownicę i dźwignię zmiany biegów pokryte skórą, regulowaną kolumnę kierownicy, komputer pokładowy, regulowane elektrycznie lusterka zewnętrzne, napinacze pasów bezpieczeństwa z kontrolą naciągu, reflektory bi-ksenonowe, spryskiwacze reflektorów, system elektronicznej kontroli toru jazdy ESP, regulowane elektrycznie szyby w drzwiach, automatycznie włączane światła mijania, tempomat, wskaźnik temperatury zewnętrznej, wycieraczki z czujnikiem deszczu, zamek centralny zdalnie sterowany, podgrzewane fotele przednie, system nawigacji Audio 50PS, tapicerkę ze skóry jednolitą na wszystkich siedzeniach oraz automatyczną skrzynię biegów (d.: k. 54-69 akt administracyjnych).

Prawdą jest, że z niemieckich dokumentów rejestracyjnych (dowód rejestracyjny

nr [...] i karta pojazdu nr VS [...]) wynika, że w dniu [...] przedmiotowy samochód, w związku z jego wywozem z terenu Niemiec, został zarejestrowany w niemieckim Wydziale Rejestracji Pojazdów w E. na nazwisko J. G. jako pojazd specjalny pomocy drogowej (zapisy w polu nr 5 obu dokumentów). Zarówno z dowodu rejestracyjnego, jak i z karty pojazdu wynika (zapisy w polu K), że samochód posiadał homologację [...] (jest to ten sam numer świadectwa homologacji, który został podany przez przedstawiciela producenta pojazdu, firmę Mercedes-Benz [...]). W polu S1 dowodu rejestracyjnego nr [...] podana została informacja, że pojazd posiadał cztery miejsca do siedzenia.

W zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym dnia [...] oraz stanowiącym załącznik do tego zaświadczenia dokumencie identyfikacyjnym pojazdu, uprawniony diagnosta Z. M. podał, że przedmiotem badania był samochód specjalny o przeznaczeniu pogotowie techniczne/warsztat, wyposażony w cztery miejsca

do siedzenia, pojazd odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla pojazdu przeznaczonego do wykonywania czynności na drodze i jest pojazdem, o którym mowa w art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z wydanego przez Prezydenta Miasta B. dowodu rejestracyjnego wynika, że pojazd marki Mercedes-Benz E350 CDI o numerze nadwozia [...] zarejestrowany został jako samochód specjalny o przeznaczeniu pogotowie techniczne/warsztat, wyposażony w cztery miejsca do siedzenia.

Zauważyć jednak należy, że pojazd zarejestrowany jako specjalny następnie został przerejestrowany na osobowy. Firma E. T. E. N. dokonała zmian konstrukcyjnych w postaci zdemontowania płyty podłogowej z półkami, skrzynki narzędziowej, prostownika, przewodów rozruchowych, światła błyskowego pomarańczowego (d.: k. 81 - strona druga akt administracyjnych). Z faktury VAT

nr [...] z dnia [...], przesłanej wraz z powyższym pismem, wynika, że wartość wykonanej usługi związanej z przebudową auta wyniosła 100 zł brutto (d.: k. 85 - strona druga akt administracyjnych). Firma E. T. dokonała przeróbek w przedmiotowym pojeździe,

w wyniku których zmieniony został jego rodzaj z samochodu specjalnego o przeznaczeniu pogotowie techniczne/warsztat na samochód osobowy (d.: k. 20 akt administracyjnych). Dokonana przeróbka polegała na zdemontowaniu dodatkowego wyposażenia pojazdu specjalnego. Powyższe znajduje potwierdzenie również w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia [...], w którym wskazano,

że przedmiotowy samochód jest osobowym (d.: k. 82 akt administracyjnych). Dokonano zatem zmian konstrukcyjnych rodzaju pojazdu specjalnego na pojazd osobowy poprzez demontaż dodatkowego wyposażenia pojazdu pogotowia technicznego/warsztat. W wyniku dokonanych zmian konstrukcyjnych ilość miejsc do siedzenia nie uległa zmianie i wynosi cztery. Sporządzona podczas badania technicznego dokumentacja fotograficzna przedstawia wnętrze samochodu (przednie i tylne miejsca do siedzenia), wnętrze bagażnika oraz tył pojazdu.

W ocenie Sądu, w tym przypadku nie sposób zanegować prawidłowości ustaleń organów podatkowych, że samochód ten posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zdefiniowanych kodem 8703. Bezspornie samochód ten został wyprodukowany jako osobowy, a zatem został zaprojektowany zasadniczo do przewozu osób. Zmiany natomiast jakich dokonano na terenie Niemiec były prostymi i łatwo odwracalnymi. Nie wiązały się ona ze zmianami konstrukcyjnymi pojazdu, jak również nie pozbawiały go elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego. Zmiany te były nietrwałe i polegały na przystosowaniu samochodu do zarejestrowania go jako samochodu specjalnego w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Ponowne przystosowanie samochodu do stanu pierwotnego było stosunkowo prostą czynnością, nie wymagającą ingerencji w konstrukcję pojazdu, a wartość wykonanej usługi została wyceniona na nieznaczną kwotę - 100 zł brutto.

W tej sytuacji za trafną uznać trzeba dokonaną przez organy podatkowe ocenę charakteru zmian przeprowadzonych w stosunku do oryginalnego wyposażenia samochodu, uwzględniającą takie okoliczności, jak: pierwotne przeznaczenie samochodu z uwagi na jego cechy konstrukcyjne, zakres i trwałość zmian oraz ich wpływ na pozbawienie pojazdu pierwotnych cech samochodu osobowego. Podkreślić należy, że powyższe zmiany o charakterze nietrwałym, nie pozbawiły pojazdu elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego. Wprawdzie zmiany te potwierdzają, że samochód na dzień nabycia spełniał wymogi pojazdu specjalnego w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, jednakże nie wyłącza to jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Zmiany dokonane w samochodzie nie były właściwe temu pojazdowi, którego właściwość do przewozu osób została uformowana już na etapie produkcji.

W ocenie Sądu, samochód wyprodukowany jako osobowy może być wprawdzie "przerobiony" na specjalny, jednakże w świetle przepisów o podatku akcyzowym zmiana taka musiałaby być istotna. W rozpoznawanej sprawie cechy i właściwości spornego pojazdu nie wskazują, aby doszło do zmiany typu pojazdu. W ocenie sądu organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały pojazd skarżącego do kodu CN 8703 uznając, że podlega on podatkowi akcyzowemu. W związku z tym, niezasadne są zarzuty skargi naruszenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym.

Zdaniem Sądu, nie można w tej sytuacji podzielić stanowiska skarżącej Spółki,

że przedmiotowy pojazd należało zakwalifikować jako pojazd specjalny przyporządkowany do kodu CN 8705. Do tego typu pojazdów, zgodnie z klasyfikacją w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej oraz not objaśniających zalicza się pojazdy specjalnie skonstruowane lub zbudowane na bazie tzw. wersji podstawowej pojazdu samochodowego i wyposażone w dodatkową aparaturę, urządzenia czy mechanizmy, dzięki którym pojazd może spełnić funkcje inne, niż transportowe, np. samochody pomocy drogowej na podwoziu ciężarowym z podłogą albo bez, wyposażone w mechanizmy podnoszące przeznaczone do podnoszenia

i holowania uszkodzonych samochodów, pojazdy pogotowia technicznego, dźwigi samochodowe, pojazdy strażackie, betoniarki samochodowe, zamiatarki, polewaczki, przewoźne warsztaty, ruchome stacje radiologiczne. Oznacza to zatem, że głównym przeznaczeniem tych pojazdów nie jest ani przewóz osób, ani towarów. Funkcji specjalnej z całą pewnością, jak zasadnie przyjęły organy podatkowe, nie spełniał nabyty przez skarżącego samochód. Pojazd ten nie został specjalnie skonstruowany ani też wyposażony fabrycznie w specjalistyczne urządzenia umożliwiające wykonywanie funkcji samochodu specjalnego w rozumieniu poz. 8705 CN.

Również zaświadczenie wydane przez urząd skarbowy w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie może mieć znaczenia do kwalifikacja pojazdu. Dotyczy ono bowiem zwolnienia podatnika z obowiązku uiszczenia podatku VAT.

Należy przy tym podkreślić, że organ nie kwestionował zapisów w dokumentach takich jak: polski i niemiecki dowód rejestracyjny, zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu, czy zaświadczenie urzędu skarbowego o zwolnieniu podatnika z uiszczenia podatku VAT. Zważywszy, że określenie rodzaju pojazdu na gruncie jego rejestracji odbywa się na innych zasadach (w szczególności w oparciu o inne przepisy), aniżeli klasyfikacja towarowa, owe zapisy nie mogły więc automatycznie skutkować przyjęciem – jak domagała się tego skarżąca – że przedmiotowy samochód jest samochodem specjalnym. Dowód rejestracyjny jest bowiem przede wszystkim dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego, czy specjalnego, bowiem z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN, co potwierdza orzecznictwo sądowe m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28.04.2011 r., sygn. akt I SA/Rz 133/11 czy wyrok WSA w Kielcach z dnia 24.03.2011 r., sygn. akt I SA/Ke 163/11 (opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak już wskazano wyżej, istotne na gruncie klasyfikacji taryfowej jest zasadnicze przeznaczenie samochodu, które jest ustalane na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu. W rozpoznawanej sprawie dokumenty rejestracyjne zostały także ocenione przez organy podatkowe, jednak biorąc pod uwagę pozostałe okoliczności dotyczące cech i ogólnego wyglądu samochodu (istotnych dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi nie doszło także do naruszenia:

1) art. 78 Konstytucji RP (Każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa);

2) art. 16 K.p.a. (§ 1. Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. § 2. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach);

3) art. 104 Kpa (§ 1. Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. § 2. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji);

4) art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym (1. Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5) oraz

5) art. 194 Ordynacji podatkowej (Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. § 3. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach).

W kontekście przywołanych przepisów prawa podnieść należy, że argument, iż samochód w momencie wprowadzenia na terytorium kraju był samochodem specjalnym, o czym miały świadczyć dokumenty rejestracyjne nie stoi na przeszkodzie odmiennej ocenie tego pojazdu według kryteriów wskazanych w Taryfie Celnej i pomocniczo w notach wyjaśniających do CN, szczegółowo omówionych w zaskarżonej decyzji. Istotna różnica w ocenie i kwalifikacji wynika z faktu, że organy podatkowe przyjmują, z czym należy się zgodzić, iż taki "przerobiony" samochód, w dalszym ciągu pozostaje samochodem osobowym, czyli konstrukcyjnie przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób. W tego typu sprawach sądy administracyjne zasadnie wykazują, że dowód rejestracyjny jest decyzją administracyjną w przedmiocie dopuszczenia do ruchu zakupionego pojazdu i nie może być traktowany jako element jego identyfikacji, a co za tym idzie nie może mieć decydującego znaczenia dla określenia rodzaju pojazdu dla celów podatkowych, o czym trafnie skonstatował organ odwoławczy.

Podsumowując, stwierdzić należy, że skoro organy podatkowe prawidłowo zaklasyfikowały wskazany pojazd do pozycji CN 8703, jako pojazd osobowy,

to stosownie do ustawy o podatku akcyzowym, jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegało opodatkowaniu akcyzą.

Za prawidłowe należy również uznać ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego w dniu [...] stosownie do art. 101 ust. 2 pkt 2 u.p.a. oraz wyliczenie ciążącego na stronie zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego z zastosowaniem art. 104 ust. 1 pkt 2 i art. 105 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym. Należy wskazać, że organ prawidłowo obliczył kwotę podatku akcyzowego (43.750EUR po przeliczeniu na złote polskie – wyniosło 176.404 zł; zastosowano stawkę wynoszącą 18,6%, co dało

32.811 zł).

Sąd stwierdza, że organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy,

w tym dokumenty złożone przez skarżącą Spółkę w toku postępowania, przy czym jednak wyprowadził z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne, aniżeli domagała się skarżąca, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej), nie świadczy o pominięciu, czy nieuwzględnieniu dowodów. W związku z tym nie doszło do naruszenia zasad postępowania podatkowego (art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 O.p.), w tym zasady prawdy obiektywnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów.

Stanowisko zaprezentowane w przedmiotowej sprawie ma oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych np. w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2014r. sygn. akt I GSK 1288/13, I GSK 1473/12; z dnia 23 września 2014r. sygn. akt I GSK 404/13, I GSK 451/13, I GSK 389/13, I GSK 452/13; WSA w Warszawie z dnia 9 września 2014r. sygn. akt V SA/Wa 802/14; WSA w Szczecinie z dnia 10 września 2014r. sygn. akt I SA/Sz 505/14; WSA w Bydgoszczy z dnia 16 września 2014r. sygn. akt I SA/Bd 785/14; WSA w Łodzi z dnia 11 września 2014r. sygn. akt III SA/Łd 559/14 i z dnia 16 września 2014r. sygn. akt II SA Łd 654/14; WSA w Rzeszowie z dnia 16 września 2014r. sygn. akt I SA/Rz 564/14 (opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnośnie wniosku z dnia [...] pełnomocnika skarżącego – M. K. o odroczenie rozprawy z uwagi na jego chorobę należy podnieść, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca ustanowiła dwóch pełnomocników: radcę prawnego M. K. i radcę prawnego K. K. (d.: k. 7 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącej radca prawny K. K. została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy (d.: k. 39 i 41 akt sądowych). Nieobecność tego pełnomocnika nie była wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można było przezwyciężyć. Okoliczność, że zachorował jeden z pełnomocników ustanowionych w sprawie,

w świetle art. 109 p.p.s.a., nie stanowiła podstawy odroczenia rozprawy, skoro strona skarżąca była reprezentowana również przez drugiego pełnomocnika prawidłowo zawiadomionego o terminie rozprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.