Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3342/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 2, art 50
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 6 ust 6
journal: Dz.U. 2016 poz 65
law: Ustawa z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. spraw ze skarg O. z siedzibą w W. i M. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO"), wydaną na skutek rozpoznania odwołań Fundacji [...], [...] Stowarzyszenia [...] oraz [...] – Stowarzyszenia [...] od decyzji Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ogrodu [...] z pawilonem wystawienniczym oraz miejscami parkingowymi i zapleczem technicznym w ramach realizacji zadania "Ogród [...] z pawilonem wystawienniczym – rewitalizacja obszaru dziedzictwa kulturowego i naturalnego Muzeum [...] w [...]" na działkach ew. nr [...] i [...] z obr. [...], w pkt I stwierdziło niedopuszczalność odwołania Fundacji [...], w pkt II utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

II. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym:

1. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Zarząd [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ogrodu [...] z pawilonem wystawienniczym oraz miejscami parkingowymi i zapleczem technicznym w ramach realizacji zadania "Ogród [...] z pawilonem wystawienniczym – rewitalizacja obszaru dziedzictwa kulturowego i naturalnego Muzeum [...] w [...]" na działkach ew. nr [...] i [...] z obr. [...]. Odwołania od tej decyzji złożyli [...] – Stowarzyszenie [...], [...] – Stowarzyszenie [...] oraz Fundacja [...], przy czym dwa pierwsze z wymienionych Stowarzyszeń zostały dopuszczone do udziału w postępowaniu przed organem I instancji, a trzecie Stowarzyszenie wystąpiło z wnioskiem o takie dopuszczenie w odwołaniu.

3. [...] – Stowarzyszenie [...] zarzuciło naruszenie:

- art. 106 § 2 kpa, art. 53 ust. 1 w zw. z 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą, poprzez brak powiadomienia strony o zwróceniu się do innych organów o zajęcie stanowiska i brak powiadomienia publicznego w formie obwieszczenia o postanowieniach wydanych przez te organy, przy czym pisma wysłano do wiadomości inwestora z pominięciem pozostałych stron postępowania, podobnie postanowienia organów uzgadniających wysłano także z pominięciem pozostałych (poza inwestorem) stron, przez co pominięte strony nie miały możliwości udziału w postepowaniach uzgodnieniowych;

- art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) ustawy w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (§ 9), jak też przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (§ 10), bowiem inwestor nie przedstawił kompletu danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko – brak pełnej inwentaryzacji roślin i zwierząt objętych ochrona gatunkową, które znajdują się na terenie inwestycji, a także brak kompleksowej oceny oddziaływania inwestycji na zinwentaryzowane gatunki chronione pomimo tego, ze teren inwestycji i jej oddziaływania jest m. in. terenem zieleni urządzonej z obecnością gatunków chronionych zwierząt i prawdopodobnie roślin, w którym niektóre drzewa są szczególnie wrażliwe na zmianę warunków;

- art. 4 ust. 2 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez brak szczegółowej oceny oddziaływania inwestycji na zieleń zabytkowego parku poprzez jedynie odniesienie się do niektórych drzew, nadto opracowania inwestora nie wykluczają możliwości obniżenia wód gruntowych, co może być zagrożeniem zarówno dla zieleni jak i Pałacu [...];

- nieprawidłowe ustalenia parametrów i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu w kontekście istotnych danych inwestycji

- brak parametrów i wskaźników dotyczących budowy parkingów samochodowych;

- zaniżony udział powierzchni biologicznie czynnej, szczególnie w sytuacji gdy inwestycja przewiduje pokrycie pawilonu łąką kwietną na jego dachu;

- w uzasadnieniu decyzji podano zaniżoną powierzchnię zabudowy, obejmująca tylko budynek główny i techniczny.

4. [...] – Stowarzyszenie [...] zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy poprzez brak odpowiednio przeprowadzonej analizy w zakresie obowiązujących form ochrony zabytków;

- art. 61 ust. 1 ustawy poprzez wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy naziemnej i podziemnej w oparciu o niemiarodajne opinie i zaniechanie ekspertyz w zakresie przewidywanych zmian w poziomie wód gruntowych i strukturze gruntu oraz wpływu inwestycji na układ roślinności i układ wodny [...];

- art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

- art. 7, 77, 107 § 3 kpa poprzez wydanie decyzji bez wyczerpania i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego;

- art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. a) i g) ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko;

a nadto, że:

- brak wskazania podstawy prawnej według której inwestycja zaliczona została jako inwestycja celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim,

- z treści decyzji nie wynika jaki cel publiczny ma być realizowany,

- użycie pojęcia "rewitalizacji" budzi poważne obawy, ze na podstawie przedmiotowej decyzji wprowadzone będą nowe rozstrzygnięcia i formy ochrony zabytków, które nie sa zawarte w ustawie o ochronie i opiece nad zabytkami,

- organ I instancji bezpodstawnie uznał, że teren planowanej inwestycji nie znajduje się w obszarze objętym ochrona prawną, tylko z tego względu, ze planowane zamierzenie nie figuruje w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ wymienione w rozporządzeniu przedsięwzięcia nie stanowią katalogu zamkniętego a jedynie przykłady częściej podejmowanych przedsięwzięć, mogących potencjalnie istotnie oddziaływać na środowisko,

- nie jest zrozumiałe dlaczego odniesiono się wyłącznie do kwestii ochrony zabytków archeologicznych, całkowicie zaś pominięto kwestię ochrony przedmiotowego terenu, która wynika z pozostałych form ochrony obejmującej teren planowanej inwestycji budowlanej,

- powołane w decyzji postanowienie [...] Konserwatora Zabytków wydane zostało niezgodnie z art. 54 pkt 1, 2b i 3 ustaw ponieważ nieprawidłowo został określony rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

- postanowienie [...] Konserwatora Zabytków całkowicie pomija opinie Narodowego Instytutu Dziedzictwa dotyczące wpływu realizacji zamierzonego zadania na wartości zabytkowe historycznej kompozycji [...],

- na tym terenie nie jest dopuszczalna realizacja innych rozwiązań planistycznych niż ogrodowe oraz, że realizacja takiej inwestycji byłaby możliwa tylko pod warunkiem wcześniejszego podziału nieruchomości oraz wykreślenia w ten sposób wydzielonej części z rejestru zabytków,

- wadliwie określono wymagania dotyczące dopuszczalności nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji niezgodnej z zasada sąsiedztwa określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, albowiem pominięto obszar Muzeum [...] w [...] wraz z całą jego zabudowa podlegającą ochronie na podstawie przepisów o ochronie i opiece nad zabytkami, wydana decyzja nie uwzględnia wpływu inwestycji na cały ład przestrzenny parku [...] w [...],

- opinie : geologiczna, geotechniczna na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję "nie uwzględnia oddziaływań planowanej inwestycji na środowisko przyrodnicze historycznego parku", wykonane ponadto zostały w oparciu o " parametry techniczne(...), które nie odpowiadają aktualnym parametrom planowanej inwestycji, dotyczy to zarówno poziomu posadowienia (-8,75 m), jak i wielokrotnie większej skali powierzchniowej inwestycji niż zakładana na etapie formułowania warunków konkursowych, w związku z tym są całkowicie bezwartościowe z punktu widzenia oddziaływania inwestycji na układ wodny i roślinność [...], zdaniem odwołującego się "ocena tych oddziaływań jest szczególnie istotna, ponieważ planowana inwestycja budowlana zlokalizowana jest równolegle do przebiegu skarpy [...], tj. u jej podnóża w obszarze, w którym panują specyficzne warunki gruntowo – wodne związane z dużą niwelacją terenu",

- planowana inwestycja jest "bardzo dużym przedsięwzięciem budowlanym, realizacja inwestycji na terenie o powierzchni powyżej 30 tyś. m. kw. ograniczonym murami oporowymi, wielokubatorowymi nasypami oraz budowa zaplecza technicznego wraz z infrastrukturą,, parkingów na 50 stanowisk, poprzez szeroki planowany zakres prac ziemnych prowadzi do przekształcenia znacznej powierzchni terenu (18 tyś, m. kw.) w związku z tym inwestycja poprzedzona być musi skrupulatnymi badaniami, których wynikiem będzie odpowiednia decyzja środowiskowa",

- zaskarżona decyzja "narusza zasadę ochrony ładu przestrzennego ustalonego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], dla którego obszar ten został określony jako teren zieleni urządzonej".

5. SKO stwierdzając niedopuszczalność odwołania Fundacji [...] wskazało w uzasadnieniu odnoszącym się do tej części rozstrzygnięcia, że Fundacja ta nie została dopuszczona do udziału w niniejszym postępowaniu, natomiast odwołanie od decyzji wydanej w I instancji służy stronie. Odwołanie służy również organizacjom społecznym dopuszczonym do udziału w postępowaniu na prawach strony w trybie i na zasadach określonych w art. 31 kpa. Jeżeli braku takiego dopuszczenia organizacja społeczna składa odwołanie, organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia niedopuszczalności takiego odwołania.

6. Organ odwoławczy wskazał, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W ocenie organu analiza treści decyzji, akt postepowania poprzedzającej jej wydanie oraz obowiązujących przepisów prawa nie daje podstaw do uznania, ze istnieje podstawa do odmowy ustalenia w/w inwestycji, zwłaszcza, że planowane zamierzenie nie narusza jakichkolwiek przepisów odrębnych, a wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało wymaganymi przez prawo uzgodnieniami.

W szczególności wskazał, że [...] – Stowarzyszenie [...] oraz [...] – Stowarzyszenie [...] zostały dopuszczone do udziału w postepowaniu w dniu [...].02.2016 r. stosownymi postanowieniami organu I instancji i od tej daty nabrały uprawnień analogicznych do tych , które posiadają strony postępowania. Pismami z dnia 21.03.2016 r. organ I instancji zwrócił się do [...] Konserwatora Zabytków, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Zarządu Terenów Publicznych i Marszałka Województwa [...] o dokonanie uzgodnień decyzji. Kopie tych pism skierowano do inwestora.

Zarząd Terenów Publicznych uzgodnił przedłożony projekt decyzji pismem z dnia [...].03.2016 r., Marszałek Województwa [...] – postanowieniami z dnia [...].04.2016 r. (w zakresie celów i kierunków polityki przestrzennej Samorządu Województwa [...] oraz w zakresie zadań samorządowych) Żadne z tych uzgodnień nie zostało skierowane do dopuszczonych do udziału w niniejszym postępowaniu organizacji społecznych. SKO wskazało, że w aktach postępowania brak jest zawiadomienia stron i działających na prawach stron organizacji społecznych tak o dokonanych uzgodnieniach jak i o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań stosownie do art. 10§1 kpa. W ocenie organu odwoławczego, pierwsze z wymienionych zaniechań – wobec możliwości zaskarżenia postanowień uzgadniających wyłącznie przez inwestora – pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, to drugie z nich znaczenie takie mogłoby mieć, ale tylko wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, co nie miało miejsca. Organ podkreślił też, że w ramach toczącego się postępowania odwoławczego SKO nie jest władne do oceny postępowania poprzedzającego dokonanie uzgodnień oraz prawidłowości samych uzgodnień, zarówno Kolegium jak i organ I instancji jest treścią owych uzgodnień związane. Zatem, nawet jeśli faktycznie odwołujących pozbawiono możliwości uczestnictwa w postępowaniach prowadzonych przez te organy w tym w postępowaniach wyjaśniających i składania w nich wniosków, a postanowienia kończące te postępowania naruszają prawo, to kwestia ta pozostaje obojętna dla wyniku niniejszej sprawy.

Organ wskazał, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) ustawy) brak jest natomiast uregulowań nakładających na inwestora obowiązek przedłożenia na etapie postępowania lokalizacyjnego kompletnej inwentaryzacji roślin i zwierząt chronionych występujących na terenie inwestycji ani kompleksowej oceny oddziaływania inwestycji na takie rośliny i zwierzęta. Zauważył, ze w pkt 3.4 wniosku z 14.01.2016 r. wymienione zostały dane charakteryzujące wpływ planowanej inwestycji na środowisko (powierzchnia zabudowy i powierzchnia parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą). W załączniku nr 3 do wniosku stwierdzono, że "zgodnie z przewidywaną na działce gospodarka drzewostanem wyeliminowane zostaną drzewa chore i stanowiące zagrożenie dla publiczności oraz zasadzone zostaną ubytki i drzewa osłonowe. Koncepcja ogrodu przewiduje stworzenie falującej łąki kwietnej obramowanej od strony wschodniej i zachodniej murami oporowymi", omówiono tez wpływ wykopów posadowienia pawilonu w Ogrodzie [...] na drzewa ( "Analiza kompozycyjna i perspektywy widokowe projektowanego Ogrodu [...] oraz wpływ planowanej inwestycji na walory zabytkowe Parku [...]"). Z uzupełnienia wniosku (jego zmiany) z dnia 7.03.2016 r. wynika zaś, że planowana inwestycja ma powstać na zdegradowanym terenie gospodarczym, na którym obecnie znajdują się : parking, stare szklarnie i budynki gospodarcze przeznaczone do rozbiórki. Zatem zdaniem SKO niezależnie od braku obowiązku wynikającego z przepisu prawa nie jest jasne jakiemu celowi służyć by miała "kompletna inwentaryzacja roślin i zwierząt" występujących na parkingu, wśród starych szklarni i budynków gospodarczych przeznaczonych do rozbiórki.

SKO podniosło, że w toku postępowania lokalizacyjnego nie ocenia się wpływu planowanej inwestycji na strukturę gruntu, układ roślinności, układ wodny, poziom wód gruntowych, jeśli nawet realizacja takiej inwestycji spowodowałaby jego obniżenie, okoliczność ta pozostawałaby bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Brak szczegółowej oceny oddziaływania inwestycji na zieleń parku poprzez odniesienie się tylko do niektórych drzew nie narusza zdaniem SKO przepisów ustawy o ochronie zabytków, w szczególności art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Organ odwoławczy wskazał, że parametry i wskaźniki planowanej zabudowy ustalono w decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora. I tak wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji określony został na poziomie 0,15 (22878/3046 m. kw.), minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni terenu inwestycji – 0,559 (12800 m. kw.), wysokość projektowanej zabudowy na 6 m (budynek główny) i 4 m (budynek techniczny), linia zabudowy – wzdłuż Alei [...] (jednej z alei Parku) oddalona o minimum 6 m od skraju podstawy pni drzew tworzących owa aleję, geometria dachu – dach płaski tzw. zielony, w formie ogrodu, o nachyleniu technologicznym do 10 stopni. Brak podstaw do zakwestionowania tych ustaleń, zwłaszcza że odwołujący nie wskazał na czym polega nieprawidłowe ustalenie tych wskaźników i parametrów. Podniósł, że w sytuacji gdy w ramach inwestycji zrealizowane zostaną tylko dwa budynki (główny i techniczny) to powierzchnie zabudowy planowanej inwestycji stanowić będzie wyłącznie suma powierzchni zabudowy owych budynków, zaś ustalenie szczegółowych parametrów i wskaźników dla budowy parkingów samochodowych może nastąpić na etapie postępowania o pozwolenie na budowę.

Kolegium podniosło, że realizacja planowanej inwestycji nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, ponieważ nie została zaliczona ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla takiego przedsięwzięcia nie jest możliwe.

Organ odwoławczy zauważył, że to inwestor w złożonym przez siebie wniosku zakwalifikował przedsięwzięcie jako inwestycję celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, a organy administracji publicznej są co do zasady związane taką klasyfikacją. Ze względu na charakter terenu na którym ma zostać zrealizowana planowana inwestycja wskazanie takie nie powinno budzić wątpliwości, zwłaszcza że pociąga za sobą konieczność uzyskania dodatkowego uzgodnienia (Marszałka Województwa). W decyzji organ I instancji wskazał jaki konkretnie cel publiczny ma zostać zrealizowany – za cel taki należy uznać rewitalizację obszaru dziedzictwa kulturowego i naturalnego do których należy Muzeum [...] w [...], stanowiąca realizacje celu o którym mowa w art. 6 pkt 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Brak jest podstaw do uznania, ze jak zarzucają odwołujący na podstawie zaskarżonej decyzji wprowadzone będą nowe rozstrzygnięcia i formy ochrony zabytków nie zawarte w ustawie. Nie jest tez zasadny zarzut nie odniesienia się do ochrony przedmiotowego terenu wynikającej z pozostałych form ochrony aniżeli ochrona zabytków archeologicznych, bowiem przeczy temu postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z [...].03.2016 r. W ocenie Kolegium w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie ma zastosowania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], jego ustalenia są zatem obojętne dla rozstrzygnięcia. Nie ma też zastosowania w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zatem nie mogło dojść do jego naruszenia.

III. 1.Skarżący [...] – Stowarzyszenie [...] w W. wniosło do Sądu skargę na decyzję SKO, zarzucając organowi naruszenie:

- art. 31 §1,2 i 3 kpa w związku z art. 15 kpa, gdyż przed jej wydaniem, w trakcie prowadzenia postępowania odwoławczego SKO winno rozpatrzeć wniosek złożony przez Fundację [...] o jej dopuszczenie do udziału na prawach strony w zakończonym ostatecznie w dniu [...].10.2016 r. postępowaniu administracyjnym, czego nie uczyniło;

- art. 10 § 1 kpa, gdyż SKO w [...] nie dopełniło obowiązku poinformowania stron ( w tym także skarżącego się Stowarzyszenia) o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi sprawy i złożenia końcowych wniosków i oświadczeń, co miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż Stowarzyszenie nie było w stanie wnioskować – jeszcze na etapie postępowania odwoławczego, aby SKO przed wydaniem decyzji rozstrzygnęło kwestię dopuszczenia na prawach strony do udziału w postępowaniu wymienionej wyżej Fundacji;

- błędne zastosowanie art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdyż w sprawie decyzji I instancyjnej istnieją również inne przesłanki do jej uchylenia niż wyszczególnione w art. 1 ust. 2 tej ustawy;

- błędne zastosowanie art. 138 §1 pkt 1 kpa i nie zastosowanie art. 138 § 2 kpa, gdyż decyzja I instancyjna zasługiwała na uchylenie jej w całości z uwagi na naruszenie w niej przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania przez Zarząd [...];

- po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego z oczywistym naruszeniem art. 7 kpa, gdyż organ odwoławczy był zobowiązany nie tylko do bezpośredniego ustosunkowania się do rozpatrzonych odwołań, ale powinien wyjaśnić prawidłowo także całokształt sprawy, w tym wszystkie jego okoliczności faktyczne i prawne – np. czy przedsięwzięcie, którego dotyczy zaskarżona decyzja jest zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których jest wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji SKO w całości wraz z uchyleniem w całości decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący podniósł w szczególności, że doszło do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy "ocenowej" w związku z § 3 ust. 1 pkt 55 lit b) tiret 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż omawiane przedsięwzięcie mające realizować cel publiczny należy do tzw. II grupy "ocenowej", o której jest mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy "ocenowej". Wskazał, ze suma powierzchni, która ma być zajęta pod planowane obiekty budowlane i tej która zostanie przekształcona w wyniku ich realizacji przekracza 2 ha.

Wskazał też, że brak jest oznaczenia organu I instancji, który ją wydał, co narusza warunek formalny z art. 107 § 1 kpa jaki musi spełnić każda decyzja administracyjna. Ponadto, przy założeniu, że organ I instancji tj. Prezydent [...] miał prawo udzielić pełnomocnictwa do wydania w jego imieniu omawianej decyzji Zarządowi [...], to dalsze przekazywanie tego pełnomocnictwa przez ten Zarząd [...] Naczelnikowi Wydziału Architektury i Budownictwa – jest już niedopuszczalne.

Podniósł, że w pkt 2.2. ustaleń decyzji ("warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi") pominięto istotne przepisy dotyczące potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, co istotnie narusza art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec: niezwykłego bogactwa przyrodniczego Parku [...], gdzie zaobserwowano około 100 gatunków ptaków w zdecydowanej większości objętej ochroną prawną rangi prawa unijnego i krajowego, braku wskazania ustaleń wynikających z przepisów dotyczących zasad ochrony gospodarowania drzewostanem, w tym usuwania drzew i krzewów. W tej sytuacji, w ocenie skarżącego w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego ustalenia w wydanych uwarunkowaniach zabudowy są w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego rażąco niepełne, co oznacza istotną wadę wydanej w I instancji decyzji.

Wskazał też, że w pkt 2.3. ("warunki w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej") omawianej decyzji nie zawarto istotnego przepisu art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane.

W ocenie skarżącego doszło też do naruszenia zasady zgodnie z którą do uzgodnienia przedstawia się ostateczną wersję projektu decyzji, bowiem jeden z podmiotów uzgadniających: Zarząd Terenów Publicznych wniósł w swoim uzgodnieniu z dnia [...].03.2016 r. do przedstawionego mu projektu decyzji istotne warunki, przez co zmienił się w sposób istotny projekt decyzji. Pomimo tej okoliczności, po wprowadzeniu zmiany żądanej przez ZTP, projekt decyzji I instancyjnej nie został skierowany do koniecznych w takim przypadku powtórnych uzgodnień.

III.2. Skarżący [...] – Stowarzyszenie [...] w W. w swej skardze do WSA w Warszawie wniosło o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia [...].10.2016 r. wraz z uchyleniem w całości decyzji organu I instancji z dnia [...].04.2016 r. wydanej przez Zarząd [...] i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło, że została wydana:

- z naruszeniem art. 7 kpa poprzez wydanie decyzji bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy,

- z błędnym zastosowaniem art. 56 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż istnieją również inne podstawy do uchylenia decyzji I instancji niż wymienione w art. 1 ust. 2 tej ustawy,

- błędnym zastosowaniu art. 138 §1 pkt 1 i nie zastosowaniu art. 138 §2 kpa, gdyż utrzymano w niej w mocy wydaną przez Zarząd [...] w/w decyzję z [...].04.2016 r. zasługującą na uchylenie w całości lub też z umorzeniem postępowania – z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W uzasadnieniu podniesiono w szczególności, że organ odwoławczy nie rozważył faktu, ze działania inwestora w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego są niezgodne z zarządzeniem Nr [...] Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].11.2011 r. tj. Statutem Muzeum [...] w [...], gdzie wskazuje się na cel Muzeum jakim jest zwłaszcza "zachowanie i odtworzenie historyczne kompozycji przestrzennej założenia parkowego w granicach inwestycji i w jej otoczeniu" - § 5 ust. 4 Statutu. Działania podjęte przez dyrekcję Muzeum sprowadzają się do oderwania i zabudowania części założenia parkowego, co pozostaje w sprzeczności z powyższym zapisem. Celem tego zapisu było wprowadzenie ochrony założenia parkowego, zabezpieczenie Parku o walorach historycznych – zabytku, a także przed nieodpowiedzialnymi działaniami jakie może podejmować dyrekcja Muzeum. Wniosek powinien być także oddalony z uwagi na brak umocowania prawnego osób wnioskujących o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mającej na celu doprowadzenie do zmiany funkcji części terenu parkowego poprzez jego zabudowę. Stroną w tej sprawie pozostaje nie Muzeum [...] w [...] lecz bezpośrednio Ministerstwo Kultury wydające zarządzenie Nr [...]. Muzeum nie miało prawa wnosić o wydanie tego rodzaju decyzji, co obwarowano zapisami statutu jaki został Muzeum nadany przez ministerstwo Kultury. W związku z tym – zdaniem Skarżącego - decyzja winna podlegać uchyleniu przez SKO, jako wydana podmiotowi nie będącemu stroną w sprawie.

IV. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

V. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r., wydanym na rozprawie, Sąd zarządził - na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. t.j. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a.") – połączenie spraw z w/w skarg tj. spraw o sygnaturach akt IV SA/Wa 3342/16 i IV Sa/Wa 3342/16 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygnaturą IV SA/Wa 3342/16 (protokół rozprawy k. 44 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargi na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.).

Skargi podlegały oddaleniu bowiem Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja dotknięta była wadami zarzuconymi w skardze lub innymi, które jest zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu na podstawie art. 134 §1 p.p.s.a., a prowadzącymi do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Odnosząc się do pkt I decyzji SKO stwierdzającej niedopuszczalność odwołania Fundacji [...] zauważyć należy, że uprawnionymi do wniesienia odwołania są strony postępowania, a także uczestnicy postępowania na prawach strony tj. organizacje społeczne uczestniczące w postępowaniu (art. 31§ 3 kpa), prokurator (art. 188 kpa), Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 14 pkt 6 RPOU) i inne podmioty określone w przepisach szczególnych – art. 127 §1 kpa. Legitymowaną do wniesienia odwołania jest tylko organizacja społeczna działająca jako podmiot na prawach strony, a wniesienie odwołania jest przejawem realizacji przysługujących jej praw strony. Bezwzględnym warunkiem legitymacji organizacji społecznej do wniesienia odwołania jest zatem formalne dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, bez znaczenia jest natomiast faktyczne uczestniczenie organizacji społecznej w tym postępowaniu (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 1180/96, niepubl.). Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2014 r. ( sygn.. akt II OSK 1866/12, Legalis) stwierdził, ze jeżeli organizacja społeczna nie brała udziału w postępowaniu w I instancji, to nie ma ona również legitymacji do złożenia odwołania. Postępowanie w I instancji zostaje bowiem zakończone z chwila wydania decyzji. Organizacja społeczna będzie mogła wnieść odwołanie od takiej decyzji, jeżeli została wcześniej ( przed jej wydaniem) dopuszczona do udziału w postępowaniu na prawach strony, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, a też Fundacja [...] takiego wniosku przed organem I instancji nie złożyła. Powyższe potwierdza tezę o niedopuszczalności wniesienia odwołania przez organizację społeczną, która nie uzyskała statusu strony w postepowaniu pierwszoinstancyjnym. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania Fundacji na podstawie art. 134 kpa jest zasadne. Zauważyć też wpada, ze Fundacja nie złożyła skargi na zapadłe rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 778) dalej: u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycję celu publicznego definiuje art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym przez inwestycję tę należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 i 1777 oraz z 2016 r., poz. 65).

Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenu objętego wnioskiem, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 u.p.z.p.).

Art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje szeroki katalog celów publicznych. Za cel ten ustawodawca uznał miedzy innymi budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, państwowych lub samorządowych instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej – pkt 6 cyt. przepisu. U.p.z.p. odwołując się do definicji celu publicznego zawartej w ustawie o gospodarce nieruchomościami, poprzestaje jedynie na oparciu pojęcia inwestycji celu publicznego na kryterium przedmiotowym. Warunkiem uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego jest jedynie działanie o zasięgu co najmniej lokalnym w zakresie celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niewątpliwie budowa ogrodu [...] z pawilonem wystawowym wraz z miejscami parkingowymi i zapleczem technicznym w ramach realizacji zadania "Ogród [...] z pawilonem wystawienniczym – rewitalizacja obszaru dziedzictwa kulturowego i naturalnego Muzeum [...] w [...]" jest działaniem ponadlokalnym, ma bowiem na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostęp do instytucji kultury, a muzea stanowią jedną z form organizacyjnych działalności kulturalnej. Zauważyć należy, że w ten sposób planowane przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało przez inwestora we wniosku z 14 stycznia 2016 r., który to wniosek w tym zakresie nie uległ jakiejkolwiek modyfikacji i taki też cel publiczny (art. 6 pkt 6 ugn) wskazuje organ I instancji w swej decyzji z [...] kwietnia 2016 r. Błędne jest zatem stanowisko SKO w tej części, w której w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji za taki cel uznało rewitalizację obszaru dziedzictwa kulturowego i naturalnego, do których należy Muzeum [...] w [...] – art. 6 pkt 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, skoro decyzją z [...] października 2016 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję I instancji. Tym samym podstawowy zarzut skargi jest bezzasadny.

W sprawach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji o znaczeniu krajowym i wojewódzkim – wójt, burmistrz albo prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa – art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jak stanowi § 17 Uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania [...] do wykonania niektórych zadań i kompetencji [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) zmienionym uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) do przekazanych dzielnicom zadań i kompetencji w zakresie architektury i budownictwa oraz planowania i zagospodarowania przestrzennego należy między innymi wydawanie, przenoszenie na rzecz innej osoby oraz stwierdzanie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (...) jednakże z wyłączeniem inwestycji przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych a także naczelnych i centralnych organów administracji państwowej – pkt 4. Zauważyć trzeba, że planowane przedsięwzięcie zostało uzgodnione z Marszałkiem Województwa [...] w [...] postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2016 r. w zakresie zadań samorządowych i w zakresie celów i kierunków polityki przestrzennej Samorządu Województwa [...].

Dzielnica działa na podstawie statutu dzielnicy nadanego przez Radę [...] i innych uchwał Rady [...] przekazujących dzielnicy zadania i kompetencje gminne i powiatowe, zadania zlecone gminie z zakresu administracji rządowej oraz zadania realizowane na podstawie porozumień zawartych między jednostkami samorządu terytorialnego – art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002r., nr 41, poz. 361 ze zm). W zakresie kompetencji, o których mowa w przywołanym wyżej ust. 1, zarząd dzielnicy może upoważnić poszczególnych członków zarządu oraz innych pracowników Urzędu [...], wykonujących pracę w danej dzielnicy, do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym i postępowaniu podatkowym, w tym do wydawania decyzji. W świetle powyższych uregulowań zarzut skargi dotyczący wydania decyzji pierwszoinstancyjnej przez niewłaściwy organ nie zasługuje na uwzględnienie.

Dalej wyraźnego podkreślenia wymaga, iż organ wydając decyzję w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem. W sprawie takiej nie ma miejsca na tzw. uznanie administracyjne. Ponadto organ nie może decydować za inwestora o celowości i zasadności takiej lokalizacji, a tego zdają się oczekiwać Skarżący twierdząc, że realizacja innych rozwiązań planistycznych niż ogrodowe nie jest zasadna oraz, że realizacja takiej inwestycji byłaby możliwa tylko pod warunkiem wcześniejszego podziału nieruchomości i wykreślenia w ten sposób wydzielonej części z rejestru zabytków. Dla wydania decyzji odmownej wymagane jest wskazanie konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który planowanej inwestycji sprzeciwiłby się. Przepis art. 56 u.p.z.p. bowiem stanowi, iż nie można odmówić wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zatem organ administracji wydając decyzję lokalizacyjną musi oprzeć rozstrzygniecie na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie wolno mu przekroczyć granic, jakie ta norma wyznacza. Jeżeli regulacje prawne przewidują wydawanie w określonych przypadkach decyzji do ustalania zasad i warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, to zainteresowany w razie spełnienia ustawowych warunków, ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi typowy przykład aktów związanych, tj. takich, w których organ bada określony stan faktyczny pod katem ich zgodności z prawem.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), a więc czy zamierzenie zgodne jest z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi. Podkreślić należy, ze ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi w ramach art. 56 u.p.z.p. może następować tylko w takim zakresie w jakim nie wkracza w kompetencje przypisane innym organom administracji publicznej (vide wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2189/14).

Skarżący zarzuca, że wydanie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Otóż wyjaśnić należy, że zasadnicze znaczenie odgrywa ustalenie, czy przedmiotowe przedsięwzięcie należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź do przedsięwzięć "mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko", o jakich mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.). Z uwagi na powyższe wskazać należy na odmienność postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i postępowania prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Organ wydający decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wkraczać w kognicję organów administracji właściwych w sprawach objętych wskazaną wyżej ustawą z dnia 3 października 2008 r.

Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. W tym stanie prawnym, jeżeli organ właściwy w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma uzasadnione wątpliwości czy dana inwestycja nie należy do kategorii inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 w/w rozporządzenia) lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (§ 3 tego rozporządzenia) to wówczas może uzależnić wydanie decyzji lokalizacyjnej od przedstawienia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez właściwy w tych sprawach organ (art. 75 ustawy z 3 października 2008 r.), bądź postanowienia właściwego organu o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r.). Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji nie jest bowiem właściwy do rozstrzygnięcia kwestii unormowanych w Dziale V – "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" ustawy z 3 października 2008 r. W aktach sprawy znajduje się wniosek inwestora z dnia 14 stycznia 2016 r., z którego jednoznacznie wynika, że powierzchnia zabudowy według definicji z w/w rozporządzenia to 17900 m. kw. zatem poniżej 2 ha o jakim mowa w pkt 55 lit b) tiret drugie rozporządzenia. Aczkolwiek wniosek ten został zmodyfikowany przez inwestora w dniu 8 marca 2016 r., to modyfikacja polegała m. in. w odniesieniu do parametrów inwestycji na zmniejszeniu powierzchni zabudowy budynku głównego z 4000 m. kw. (we wniosku ze stycznia) na 3046 m. kw. (wniosek z marca), zwiększeniu powierzchni budynku technicznego z 300 m. kw. na 305 m. kw. Nastąpiła też zmiana w opisie zamierzenia inwestycyjnego poprzez dodanie, że "Ogród [...] z pawilonem wystawowym projektowany jest na zdegradowanym terenie gospodarczym, na którym znajdują się : parking, stare szklarnie i budynki gospodarcze przeznaczone do rozbiórki. Teren ten o powierzchni ponad 2,5 ha usytuowany jest w południowo – zachodniej części Muzeum po zachodniej stronie Alei [...], z zabudowa miejską wzdłuż ulicy [...] i bramą wejściową wzdłuż ulicy [...]. Mając na względzie walory użytkowe oraz ekologiczne, a nade wszystko potrzebę ochrony walorów zabytkowych i krajobrazowych [...], zaproponowano umieszczenie planowanego pawilonu wystawowego całkowicie pod powierzchnią Ogrodu [...], który będzie urządzony w formie "polskiej łąki kwietnej". Zatem parametry wniosku w wersji ostatecznej nie dają uzasadnionych podstaw do przyjęcia stanowiska Skarżących o potrzebie sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Nie jest uzasadniony w ocenie Sądu także zarzut nie przedstawienia do stosownych uzgodnień ostatecznej wersji projektu decyzji. Zauważyć trzeba, że wniosek zmieniony wpłynął do organu w dniu 8 marca 2016 r., a organ I instancji przesyłał do uzgodnienia projekt decyzji do: [...] Konserwatora Zabytków, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Zarządu Terenów Publicznych, Marszałka Województwa [...] (dwukrotnie), Wojewody [...] w dniu 21 marca 2016 r., uwzględniając wersję zmodyfikowaną, natomiast uwaga do uzgodnienia sformułowana przez Zarząd Terenów Publicznych odnośnie zgody na lokalizację zjazdu na teren planowanej inwestycji w pasie drogowym ulicy [...] i potrzeba uzgodnienia jego konstrukcji z zarządcą ulicy winna być realizowana na ewentualnym kolejnym etapie realizacji inwestycji tj. pozwolenia na budowę. Również zarzut, iż w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego ustalenia w wydanych warunkach zabudowy są rażąco niepełne nie zasługuje na uwzględnienie, skoro teren objęty planowaną inwestycją nie jest objęty tego rodzaju ochrona prawną, do czego szczegółowo odniosło się SKO w uzasadnieniu decyzji z [...].10.2016 r., które to ustalenia i oceny należy zaakceptować, bez potrzeby ich powtarzania.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego [...] - Stowarzyszenia [...] w W. wskazującego na brak umocowania prawnego Muzeum [...] w [...] do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zauważyć wypada, iż podmiot ten jest państwową instytucją kultury wpisaną do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Ministra i posiada osobowość prawną - § 2 ust. 2 Statutu Muzeum [...] w [...] (załącznik do zarządzenia nr [...] Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].11.2011 r., poz. [...]). Osoba prawna ma zawsze zdolność do czynności prawnych, co wynika z art. 38 Kodeksu cywilnego stanowiącego, że "osoba prawna działa przez swe organa w sposób przewidziany w ustawie i opartym na niej statucie". Zdolność procesowa osób prawnych wynika z posiadania przez nich osobowości prawnej. Osoby te działają w procesie tzn. dokonują czynności procesowych, przez organy uprawnione do działania w ich imieniu (...). – vide komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, wydanie 10, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, str. 200.

Formułując zarzut działań inwestora w zakresie lokalizacji rozważanej inwestycji celu publicznego jako niezgodnych z zarządzeniem nr [...] Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].11.2011 r. Skarżący powołał się na zapis § 5 ust. 4 Statutu stanowiący, że do zakresu działania Muzeum należy "zachowanie i odtworzenie historyczne kompozycji przestrzennej założenia parkowego w granicach instytucji i w jej otoczeniu". Sąd nie podzielił zaprezentowanej argumentacji Skarżącego w tym zakresie z uwagi na jej wybiórczy charakter. Nie negując i takiego zakresu działania Muzeum nie można jednak tracić z pola widzenia pozostałych zapisów statuujących zakres działania do których należy również: "upowszechnianie wiedzy o dziejach [...], historii zgromadzonych zbiorów oraz ich konserwacji, restauracji i rewitalizacji" (§ 5 ust. 2 Stututu) czy też: "zachowanie, udostępnianie i badanie naukowe dziedzictwa kulturowego jakim są [...] wraz z ich historyczną kolekcją oraz wspieranie działań służących poszanowaniu tradycji i kultury polskiej" (§ 5 ust. 3 Statutu). Jak wynika z kolei z § 6 Statutu Muzeum realizuje zadania określone w § 5, w szczególności przez m. in.: "organizowanie wystaw stałych i wystaw czasowych" – ust. 9 cyt. paragrafu. Zatem kontestowana budowa pawilonu wystawienniczego wpisuje się w zakres działania Muzeum do którego należy także: "zachowanie, udostępnianie dziedzictwa kulturowego jakim są [...] wraz z ich historyczną kolekcją", a zadanie to realizowane jest w szczególności poprzez organizowanie wystaw stałych i czasowych. Zauważyć też należy, że realizacja w/w zadań przewidziana jest przy zapewnieniu "przechowywania zgromadzonych zabytków i zbiorów w warunkach zapewniających im właściwy stan zachowania i bezpieczeństwo" – ust. 4 § 6, czy też " zapewnianie właściwych warunków zwiedzania" – ust. 13 Statutu. Z tych przyczyn zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa zauważyć trzeba, że w aktach postępowaniaadministracyjnego brak jest zawiadomienia stron i działających na prawach stron organizacji społecznych tak o dokonanych uzgodnieniach jak i o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań stosownie do art. 10§1 kpa. Należy podzielić stanowisko SKO że, pierwsze z wymienionych zaniechań – wobec możliwości zaskarżenia postanowień uzgadniających wyłącznie przez inwestora – pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, to drugie z nich znaczenie takie mogłoby mieć, ale tylko wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, co nie miało miejsca. Istotnym jest, że w ramach toczącego się postępowania odwoławczego SKO nie jest władne do oceny postępowania poprzedzającego dokonanie uzgodnień oraz prawidłowości samych uzgodnień, zarówno Kolegium jak i organ I instancji jest treścią owych uzgodnień związane.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku - art. 151 p.p.s.a..