Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1023/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz, Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska, Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2118/16 odrzucającego skargę T.G. na pismo informacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 22 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2118/16 odrzucił skargę T.G. na pismo informacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 22 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego.

Z akt sprawy wynika, że kpt. T.G. pismem z dnia 24 marca 2016 r., na podstawie punktu 39 Decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015r.nr 251/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2015 r., poz. 193), zwrócił się do Dyrektora Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej o wystąpienie do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z wnioskiem o przyznanie nagrody przewidzianej w powołanym punkcie Decyzji, w kwocie 4 tys. zł, w związku z uzyskaniem w dniu 12 lipca 2005 r. w trybie eksternistycznym znajomości języka angielskiego na poziomie SPJ 3333 (potwierdzoną świadectwem nr [...] na podstawie Protokołu [...]).

W odpowiedzi z dnia 25 maja 2016r. nr [...] Dyrektor Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej wyjaśnił, że w dacie uzyskania wówczas przez ppor. T.G. znajomości języka angielskiego na tym poziomie obowiązujące przepisy nie przewidywały przyznawania nagrody pieniężnej z tytułu eksternistycznie zdanego egzaminu językowego.

Pełnomocnik wyżej wymienionego pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o uzupełnienie przedmiotowego pisma z dnia 26 maja 2016 r. o elementy określone w art. 111 § 1 K.p.a., poprzez jednoznaczne sformułowanie rozstrzygnięcia oraz zamieszczenie pouczenia o prawie odwołania.

Dyrektor Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej w piśmie z dnia 24 czerwca 2016 r. nr [...] odmówił uzupełnienia pisma z dnia 26 maja 2016 r., wskazując, że nie ma ono charakteru decyzji i jednocześnie poinformował o przekazaniu wniosku o przyznanie nagrody do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej.

Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej w piśmie z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...] wyjaśnił, że wniosek o przyznanie nagrody pieniężnej w związku z uzyskaniem przez T.G. znajomości języka obcego na odpowiednim poziomie nie może być rozpatrzony pozytywnie. Wskazał, że po raz pierwszy możliwość uzyskania takiej nagrody wprowadziła Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2006 r. nr 403/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2006 r. Nr 19, poz. 249), następnie jest nią wymieniona we wniosku Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015 r. nr 251/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2015 r., poz. 193). Powołane wyżej decyzje nie zawierały jednak żadnych przepisów intertemporalnych, zatem nie mogły być one stosowane do stanów i zdarzeń zaistniałych w czasie kiedy nie obowiązywały.

Pełnomocnik kpt. T.G. wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr z wnioskiem o uzupełnienie pisma z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...] o elementy określone w art. 111 § 1 K.p.a., poprzez jednoznaczne sformułowanie rozstrzygnięcia oraz zamieszczenie pouczenia o prawie odwołania.

Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej w piśmie z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr [...] odmówił uzupełnienia swojego pisma stwierdzając, że nie stanowi ono decyzji administracyjnej. W związku z wniesieniem przez pełnomocnika kpt. T.G. od powyższego pisma wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w odpowiedzi w piśmie z dnia 22 września 2016 r. nr [...] podtrzymał stanowisko zawarte w w/w pismach Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 7 lipca i 12 sierpnia 2016 r.

Powyższe pismo z dnia 22 września 2016 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi T.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącego, odpowiedź organu z dnia 22 września 2016 r. stanowi decyzję administracyjną utrzymującą w mocy decyzję z dnia 7 lipca 2016 r.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

1) art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), polegające na tym, że Minister Obrony Narodowej przyjął, że kwestia odmowy przyznania nagrody pieniężnej przewidzianej w pkt 39 Decyzji 251/MON nie podlega regułom postępowania administracyjnego i nie wymaga formy decyzji administracyjnej, a wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie zastosował kodeksowych wymogów dotyczących formy i treści decyzji administracyjnych;

2) art. 107 § 1 K.p.a., polegające na rażącym pominięciu w treści zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji ustawowych wymogów dotyczących treści decyzji administracyjnej;

3) art. 107 § 3 K.p.a., polegające na tym, że pomimo ustawowych wymogów dotyczących sposobu sporządzania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszej instancji nie wyjaśniają podstaw prawnych rozstrzygnięcia, a ponadto sprowadzają się do wskazania jedynie ogólnikowych tez sformułowanych częściowo na podstawie zupełnie nieuzasadnionych domniemań, a częściowo na podstawie gołosłownych twierdzeń zawartych w decyzji pierwszej instancji;

4) art. 7 oraz art. 8 K.p.a., polegające na tym, że wbrew ustawowemu obowiązkowi stania na straży praworządności oraz działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, organ wydający zaskarżoną decyzję działał w sposób uzasadniający przekonanie, że kierował się wyłącznie ochroną interesów Skarbu Państwa oraz błędnie pojmowaną zasadą niedziałania prawa wstecz.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. pkt 39 Decyzji 251/ MON, poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że nagroda, o której mowa w tym przepisie, ma charakter świadczenia uznaniowego, a nie obligatoryjnego oraz może być przyznana jedynie osobom, które uzyskały wymagane kwalifikacje językowe dopiero po wejściu w życie tej Decyzji.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że przedmiotem skargi uczyniono pisma, które nie były wydane przez Ministra Obrony Narodowej. Stanowiska były prezentowane przez kierowników wewnętrznych komórek organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej, którzy w tej konkretnej sprawie nie działali z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej. W przypadku przyjęcia, że w skardze doszło do mylnego oznaczenia organu, to stroną przeciwną należało uczynić Dyrektora Departamentu Kadr MON. Zaskarżone pisma tego Dyrektora nie są decyzjami administracyjnymi, które podlegają kontroli sądu administracyjnego.

W ocenie Ministra Obrony Narodowej, sprawa nagrody uznaniowej żołnierza zawodowego nie ma charakteru sprawy administracyjnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej. Organ nie może bowiem prowadzić sprawy w tym przedmiocie z wniosku żołnierza. Nie jest on legitymowany do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego o przyznanie nagrody uznaniowej. Zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzom zawodowym mogą być przyznawane nagrody uznaniowe, w szczególności w związku z przejawianiem inicjatywy w służbie albo wykonywaniem zadań służbowych wymagających szczególnie dużego nakładu pracy, w tym poza określonym czasem służby, w skróconych terminach lub warunkach szczególnie utrudnionych. W świetle § 3 ust. 1 pkt 1- 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie trybu przyznawania nagród uznaniowych i zapomóg żołnierzom zawodowym (Dz. U z 2014 r., poz. 750), nagrodę uznaniową może przyznać dowódca jednostki wojskowej w której żołnierz pełni służbę wojskową z własnej inicjatywy albo z inicjatywy przełożonych tego dowódcy, a także z inicjatywy przełożonych żołnierza. Stosownie do treści § 4 omawianego rozporządzenia, nagrodę uznaniową każdemu żołnierzowi może również przyznać Minister Obrony Narodowej z własnej inicjatywy lub na wniosek dowódcy jednostki wojskowej oraz przełożonych tego dowódcy, przesłany za pośrednictwem dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015r. nr 251/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie nagrody uznaniowej. Jest aktem wewnętrznym adresowanym do wybranych dowódców jednostek wojskowych regulującym problematykę inicjowania procesu przyznania nagród uznaniowych żołnierzom zawodowym, którzy uzyskali określony poziom znajomości języka obcego. Wniosek skarżącego o przyznanie nagrody uznaniowej nie podlega regulacjom ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), organ nie ma zatem obowiązku jego rozstrzygania w formie decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niedopuszczalna. Podał, że stanowiące przedmiot skargi pismo z dnia 22 września 2016 r. nr [...] nie jest decyzją administracyjną, ani żadnym aktem wymienionym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a.") – jest jedynie skierowanym do strony pismem informacyjnym. Przymiotu decyzji nie mają także adresowane do skarżącego pisma z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...], czy z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżone pismo nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia w przedmiocie nagrody pieniężnej, nie rozstrzyga też sprawy administracyjnej, nie kształtuje praw lub obowiązków skarżącego. Nie stanowi ono władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach indywidualnej osoby. Ma ono wyłącznie charakter informacyjny. Z uwagi na w/w cechy pisma, nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego. Skarga na przedmiotowe pismo informacyjne jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Ponadto Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że jeśli zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego powinien zostać rozpoznany w drodze decyzji administracyjnej, istnieje możliwość zbadania tej kwestii, poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego wniosku.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., skargę odrzucił.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł T.G., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając postanowienie w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 września 2016 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...], nie mają charakteru decyzji administracyjnych i w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie brak jest kognicji sądu administracyjnego, w związku z czym skarga wniesiona od obu wskazanych decyzji podlega odrzuceniu;

2) art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.), poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy podlegała ona rozpoznaniu przez sąd administracyjny;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej na skutek błędnego uznania, że skarga podlegała odrzuceniu, mimo że powinna ona zostać rozpoznana.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych zarzutów. Podał m.in., że sprawy dotyczące uposażenia i innych należności pieniężnych należą do spraw określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W ocenie orzecznictwa, sprawy te powinny być załatwiane w formie decyzji, która to forma "daje się wyprowadzić z ustawy w sposób dorozumiany" (por. wyroki NSA z dnia: 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 733/10, 23 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 335/14). Niektóre przepisy cyt. ustawy wprost przewidują wydanie decyzji. Przykładowo, zgodnie z art. 84 ust. 1c w zw. z art. 84 ust. 1b w zw. z art. 81 ust. 3 cyt. ustawy, Minister Obrony Narodowej wydaje decyzje w przedmiocie przyznawania nagród z pozostających w jego dyspozycji środków funduszu nagród i zapomóg, a więc z funduszu, o którym mowa w pkt 39 decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015 r. nr 251/MON w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2015 r., poz. 193). Oznacza to, że nagroda z pkt 39 decyzji nr 251/MON, która jest udzielana ze wskazanego w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych funduszu nagród i zapomóg, musi być przyznawana w trybie wynikającym z przepisów tej ustawy , a więc w trybie wydania decyzji administracyjnej. Co do zasady, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, którą rozstrzyga sprawę co do jej istoty (art. 104 § 1 i 3 K.p.a.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w konsekwencji rozstrzygnięcia organu z dnia 22 września 2016 r. nr [...], jak i z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania kpt. T.G. nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego na poziomie SPJ 3333, są decyzjami administracyjnymi Ministra Obrony Narodowej ponieważ zawierają one wszystkie elementy określone w art. 104 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie istota skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że pisma Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 7 lipca, 12 sierpnia i 22 września 2016 r. mają charakter wyłącznie informacyjny, wyjaśniający, a nie rozstrzygający w trybie przewidzianym w art. 104 K.p.a. o odmowie przyznania [...] T.G. nagrody przewidzianej w pkt 39 Decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015 r. w sprawie kształcenia i egzaminowania ze znajomości języków obcych w resorcie obrony narodowej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga na pismo informacyjne jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 K.p.a. podlega odrzuceniu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, powołane pisma z dnia 7 lipca i 22 września 2016 r. stanowiły decyzje administracyjne Ministra Obrony Narodowej spełniające wymogi określone w art. 107 § 1 K.p.a. Zawierały bowiem merytoryczne rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wniosek T.G. w przedmiocie w/w nagrody pieniężnej powinien być bowiem załatwiony w formie decyzji administracyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.

Sąd pierwszej instancji przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności powinien był rozważyć kwestię, czy przedmiotowa sprawa jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a., a dopiero po pozytywnym dokonaniu tego ustalenia mógł przejść do oceny, czy przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja (lub inna forma władczego rozstrzygnięcia organu), czy też pismo informacyjne – niepodlegające kognicji sądu administracyjnego.

Przedmiotem postępowania administracyjnego jest bowiem sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a., a więc sprawa indywidualna rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, której byt jest uzależniony od działania właściwego organu uprawnionego do wydania decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego, której adresatem jest konkretna strona w indywidualnej sprawie. Brak któregokolwiek z wyżej wymienionych konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej skutkuje tym, że sprawa nie posiada charakteru sprawy administracyjnej. Dla problematyki właściwości sądów administracyjnych w omawianym wyżej zakresie najistotniejsze znaczenie posiada pojęcie administracji publicznej w znaczeniu materialnym, a więc działalność administracji publicznej, której przedmiotem są sprawy administracyjne. Co do zasady, to przepisy prawa materialnego powinny określać formę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jednakże w praktyce często okazuje się, że ustawodawca wyznacza formy władczej konkretyzacji norm prawa materialnego przy pomocy określonych technik legislacyjnych.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu uznał, że pisma z dnia 7 lipca, 12 sierpnia i 22 września 2016 r. mają charakter wyłącznie informacyjny, wyjaśniający, a nie rozstrzygający w trybie przewidzianym w art. 104 K.p.a. i w konsekwencji uchylił się od zbadania, czy sprawa ze skargi T.G. dotycząca przyznania nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego, w oparciu o pkt 39 decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2015 r. nr 251/MON, jest w ogóle sprawą z zakresu administracji publicznej, która może być rozpoznawana przez sąd administracyjny i czy w ustalonym stanie faktycznym organ powinien był wydać rozstrzygnięcie podlegające kognicji sądu administracyjnego. W tej sytuacji kwestią wtórną i przedwczesną było zatem dokonanie oceny przedmiotu zaskarżenia z dnia 22 września 2016 r. jako pisma informacyjnego i odrzucenie skargi wyłącznie z tego powodu. Ponadto Sąd pierwszej instancji niezasadnie stwierdził, że skoro T.G. uważa, iż jego wniosek o przyznanie nagrody pieniężnej za uzyskanie znajomości języka obcego powinien zostać załatwiony w drodze decyzji administracyjnej, to istnieje możliwość zbadania tej kwestii, poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego wniosku. W ten sposób Sąd również uchylił się od spoczywającego na nim wskazanego wyżej obowiązku zbadania w pierwszej kolejności, czy niniejsza sprawa jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ponownie prowadzonym postępowaniu powinien dokonać oceny skargi T.G. z uwzględnieniem wskazanych powyżej uwag. Jednocześnie powinien wziąć pod uwagę, iż z powołanych wyżej pism z dnia 7 lipca, 12 sierpnia i 22 września 2016 r. wynika, że zostały one wydane przez Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, a nie – jak twierdzi autor skargi kasacyjnej – przez Ministra Obrony Narodowej. Nie zawierają one również jakiegokolwiek upoważnienia tego organu do załatwienia niniejszej sprawy.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 209 P.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07).