Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1570/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 2000, art. 207 par. 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na postanowienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Op 554/13 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 28 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 1570/13

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej: WSA), w sprawie o sygn. akt I SA/Op 554/13, uwzględnił skargę M. N. (dalej: skarżąca) i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 28 maja 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 30 grudnia 2011 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Kierując się treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja oparta została o art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej u.p.d.o.f.) który był niezgodny z Konstytucją RP.

Wskazując natomiast na art. 200 w zw. z art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd pierwszej instancji zasądził na rzecz skarżącego kwotę 9.220,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Dyrektor IS zaskarżył postanowienie WSA zawarte w punkcie III wyroku z dnia 6 listopada 2013 r., którym zasądzono rzecz skarżącego kwotę 9.220,00 zł, w części przekraczającej kwotę 2.020,00 zł. W zażaleniu Dyrektor IS zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: - art. 200 w związku z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie że stronie skarżącej należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego w sytuacji gdy powodem uchylenia decyzji Dyrektora IS z dnia 30 listopada 2011 r. nie była wadliwość decyzji ujawniona na skutek argumentacji profesjonalnego pełnomocnika, ale stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny, że przepis art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, który to przepis był jedną z podstaw prawnych dokonanego przez organy podatkowe rozstrzygnięcia.

- art. 207 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i niemiarkowanie kosztów postępowania. W odpowiedzi na zażalenie skarżący wniósł o jego nieuwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie podnieść należy, że przepisem, który reguluje zwrot kosztów postępowania jest art. 200 p.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Ponadto należy mieć na uwadze treść art. 205 § 1 oraz § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego (§ 1), natomiast do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (§ 2).

Stosownie natomiast do art. 207 § 2 p.p.s.a. w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Przepis art. 207 p.p.s.a. dotyczy kwestii związanych z zasądzaniem kosztów postępowania przed NSA, gdzie obowiązuje zasada finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania. Pozwala ona na obciążanie zwrotem kosztów postępowania kasacyjnego strony, która uzyskała w nim niekorzystny wynik, a więc zarówno skarżącego, jak i organu w wypadkach, o których mowa w art. 203 i 204 p.p.s.a.

Sąd na podstawie tego przepisu działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W piśmiennictwie to rozwiązanie określane jest jako zasada słuszności.

Sądy administracyjne stosując art. 207 § 2 p.p.s.a. powinny uwzględnić całokształt okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę zarówno fakty związane z przebiegiem postępowania, jak i fakty spoza postępowania, w szczególności odnoszące się do stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony (skarżącego). Przepis ten jako wprowadzający wyjątek od zasady nie może podlegać wykładni rozszerzającej.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA nie naruszył zaskarżonych przepisów postępowania, regulacja zawarta w art. 207 § 2 p.p.s.a. ma bowiem charakter fakultatywny. W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a okoliczności powołane w zażaleniu nie podważyły oceny prawnej dokonanej przez WSA . Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.