Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 263/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 109, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 113 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011r. sprawy ze skargi L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia L. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a :

- uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] znak: [...] prostujące z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] dot. samowolnie wybudowanej wiaty usytuowanej na działce położonej w B. przy ul. R. 53 w ten sposób, że na stronie pierwszej postanowienia w wierszu 8 i wierszu 12 od góry zamiast "w ewidencji gruntów numerem 24" wpisuje się "w ewidencji gruntów numerem 23" i na stronie drugiej postanowienia w wierszu 2 od góry zamiast "z którą graniczy działka oznaczona numerem 24’ wpisuje się "z którą graniczy działka oznaczona numerem 23",

i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji podał, że opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w S., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, wstrzymał roboty budowlane realizowane przez L. K. polegające na budowie wiaty na działce nr ewid. 24 położonej w B. przy ul. R. 53, zobowiązując inwestorkę do dokonania niezbędnego zabezpieczenia obiektu oraz nakazując jej przedstawienie odpowiednich dokumentów w terminie do 30.06.2011r. Stronę pouczono, że na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje. Następnie postanowieniem z dnia [...] z urzędu, PINB na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował oczywistą omyłkę polegającą na błędnym oznaczeniu numeru działki inwestorki w w/w postanowieniu z dnia 30 listopada 2101r.

Na oba te postanowienia zażalenie wniosła L. K. podnosząc, iż budowa zadaszenia nie wymaga pozwolenia na budowę.

Rozpatrujący odwołanie organ II instancji uchylając zaskarżone postanowienie z dnia [...] i umarzając postępowanie pierwszoinstancyjne w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki wskazał, że przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie może mieć zastosowania w przypadku błędu polegającego na wadliwym oznaczeniu numeru działki, albowiem dane te są istotne w postępowaniu prowadzonym w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego usytuowanego na konkretnej działce. Przedmiotem postępowania jest obiekt budowlany, którego inwestorem jest L. K., usytuowany na działce nr 23, a nie na działce nr 24, która stanowi własność innej osoby. W tej sytuacji organ I instancji powinien wyeliminować ww. błąd poprzez uchylenie swojego postanowienia z dnia [...] i wydanie poprawnego postanowienia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] L. K. zarzuciła, że organ błędnie zakwalifikował wykonane przez nią zadaszenie podnosząc, że jest to obiekt niezwiązany trwale z gruntem , przeznaczony do rozbiórki po zużyciu składowanego tam drewna.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wyjaśnił, że PINB w S. wydał w trybie art. 77 § 2 i art. 123 k.p.a. postanowienie z dnia 8 marca 2011r. znak: [...], którym z urzędu uchylił swoje postanowienie z dnia [...]

W dniu 21 czerwca 2011r. ustanowiony z urzędu dla L. K. pełnomocnik z urzędu – r. prawny M.K. złożyła w Sądzie wniosek o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 22 czerwca 2011r. podnosząc, iż nie może się skontaktować ze skarżącą, gdyż dopiero w dniu 16 czerwca 2011r. odebrała zawiadomienie o terminie rozprawy oraz informację z Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczeniu do prowadzenia sprawy skarżącej. W dniu 17 czerwca 2011r. zapoznała się z aktami sprawy i wysłała do strony pismo z prośbą o kontakt telefoniczny. W dniu 20 czerwca 2011r. otrzymała wiadomość e-mailową, w której konkubent skarżącej wyjaśnił, że L. K. przebywa poza miejscem zamieszkania, w miejscu, które nie jest mu znane i nie może się z nią skontaktować. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej podniosła, że ze względu na ustalone wcześniej obowiązki zawodowe nie mogłaby osobiście reprezentować L. K. na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011r.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy - uwagi na brak przesłanek z art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Na wstępie wyjaśnić należy przyczyny nieuwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy.

W myśl art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. W rozpoznawanej sprawie opisane w tym przepisie okoliczności nie miały miejsca.

Pełnomocnik skarżącej została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy w dniu 16 czerwca 2011r. W dniu 17 czerwca 2011r.,zapoznała się z aktami sprawy, a tym samym z argumentacją podnoszoną przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego i w skardze do Sądu. Znała zatem reprezentowane w tej sprawie przez skarżącą stanowisko . Sądowi nic również nie było wiadomo, aby nieobecność pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011r. spowodowana była przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. We wniosku o odroczenie rozprawy wskazano wprawdzie na ustalone wcześniej obowiązki zawodowe lecz nie uzasadniono tej okoliczności - nie podano jakie to obowiązki i w jaki sposób kolidowałyby z obecnością w Sądzie w dniu rozprawy.

Przyczyną odroczenia rozprawy nie może być również brak możliwości skontaktowania się pełnomocnika z mocodawczynią. L. K. wniosła skargę do Sądu po czym, prawdopodobnie wyjechała poza miejsce zamieszkania. Świadczy to tylko o tym, że skarżąca niezachowuje należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, co nie może oczywiście usprawiedliwiać odroczenia rozprawy. Dla reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie został ustanowiony z urzędu fachowy pełnomocnik - radca prawny. Istota wykonywania zawodu polegającego na świadczeniu pomocy prawnej polega oczywiście na tym, że adwokat czy radca prawny współpracuje z mocodawcą w podejmowaniu decyzji dotyczących danej sprawy, ale w przypadku braku takiego współdziałania obowiązkiem fachowego pełnomocnika jest działanie w interesie mocodawcy. To właśnie fachowy pełnomocnik ma zapewnić jak najlepszą reprezentację strony bez względu na obecność swojego mocodawcy przed Sądem.

W okolicznościach tej sprawy nie było żadnych przeszkód, aby ustanowiony z urzędu dla skarżącej jako pełnomocnik radca prawny, przedstawił na rozprawie jej stanowisko. W odpowiednim, wystarczającym czasie został zawiadomiony o terminie rozprawy a także zapoznał się w Wydziale Informacji Sądowej z całym materiałem sprawy. Wziąwszy jeszcze pod uwagę nieskomplikowany charakter tej sprawy, nie można w żadnym wypadku uznać, że brak kontaktu ze skarżącą uniemożliwiał radcy prawnemu jej reprezentowanie przed Sądem. Taką możliwość miał zapewnioną, ale z niej nie skorzystał. Z tych wszystkich względów brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o odroczenie rozprawy.

Przechodząc do meritum podkreślić należy, że sprawa niniejsza dotyczy rozstrzygnięcia w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki a nie postanowienia w przedmiocie legalizacji wybudowanego przez skarżącą obiektu budowlanego. Wydaje się, że skarżąca nie dostrzega tej różnicy, ponieważ w skardze nie formułuje żadnych zarzutów do skarżonego postanowienia lecz kwestionuje ocenę organów nadzoru budowlanego, co do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na zrealizowany przez siebie obiekt.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] WINB uchylił postanowienie organu I instancji o sprostowaniu oczywistej omyłki, a nie postanowienie PINB w S. z dnia [...] wydane w trybie art.48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Sama skarżąca wskazała w skardze, że jej przedmiotem jest postanowienie z dnia [...] Sąd nie mógł wobec tego w niniejszym postępowaniu dokonywać oceny czy zasadna była dokonana przez organ nadzoru budowlanego kwalifikacja wykonanego przez skarżącą obiektu budowlanego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest zatem w niniejszej sprawie postanowienie o charakterze procesowym, uchylające postanowienie prostujące oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...]

Przepis art. 113 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granicę dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (postanowienia). Nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ocenie stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 434). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to zatem widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki.

W świetle powyższego wadliwość postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), polegająca na niewłaściwym oznaczeniu numeru działki inwestorki, której to postanowienie dotyczy, nie jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., a zatem nie podlega sprostowaniu w trybie tego przepisu. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu (nieruchomości) z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki w obrocie prawnym funkcjonuje jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość, położenie i ukształtowanie terenu, z czym wiążą się konkretne prawa. Sprostowanie postanowienia w trybie art. 113 § 1 k.p.a. jest równoznaczne z jego zmianą, tj. w niniejszej sprawie zmianą rozstrzygnięcia co do terenu, którego dotyczy wstrzymanie robót budowlanych. Zmiana zaś rozstrzygnięcia postanowienia w zakresie miejsca wykonywania robót budowlanych, nawet podjętego na skutek błędu bądź wskutek mylnego wyobrażenia o stanie faktycznym albo prawnym, nie podpada pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2008r., sygn. II OSK 1815/06).

Organ II instancji uznał, że błąd polegający na wadliwym oznaczeniu numeru działki jest na tyle istotny w postępowaniu prowadzonym w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego usytuowanego na konkretnej działce, że nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie doszło zatem do mylnego ustalenia przez organ I instancji stanu faktycznego, a dokonanie prawidłowych ustaleń stanu faktycznego z całą pewnością nie może być przeprowadzone w postępowaniu, którego przedmiotem jest sprostowanie błędów i omyłek. Prawidłowo zatem organ II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości postanowienie o sprostowaniu i umorzył postępowanie organu I instancji.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.