Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 565/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzka Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151, art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 4d
journal: Dz.U. 2005 nr 175 poz 1459
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzka Komisja Lekarska postanowieniem z [...], po rozpatrzeniu zażalenia M.O. na postanowienie Powiatowej Komisji Lekarskiej z [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, na podstawie art. 28 ust. 4d ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1459 ze zm.) oraz art. 61 a § 1 kpa, utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie i odmówiła wszczęcia postępowania w trybie art. 28 ust. 4d ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że [...]M.O. stawał do kwalifikacji wojskowej przed Powiatową Komisją Lekarską, której przedstawił aktualną dokumentację medyczną - kartę informacyjną z 18 grudnia 2010 roku, potwierdzającą obecność choroby nazywanej SNP (somatotropinowa niedoczynność przysadki mózgowej). Ponadto z dokumentacji tej wynikało, że M.O. był leczony na to schorzenie hormonem wzrostu GH. Stwierdzone schorzenie zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.), kwalifikowały stronę do § 54 pkt 1 - choroby przysadki mózgowej. W dniu wydania orzeczenia z [...]M.O. nie posiadał dokumentacji medycznej podważającej istnienie u niego choroby SNP i oznaczonej kodem (ICD-10) E23.0. Powiatowa Komisja Lekarska [...] wydała orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej kwalifikujące stronę do kategorii "E" - trwale i całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej. Orzeczenia to stało się ostateczne.

Dalej organ podkreślił, że w dacie wydania powyższego orzeczenia nie było podstaw do kwestionowania rozpoznania wynikającego z przedstawionej dokumentacji medycznej, która nadto spełniała wymagania art. 26 ust. 1b ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie aktualności.

Odnosząc się do przedstawionego zaświadczenia z Centrum Medycznego z [...] organ stwierdził, że wynika z niego jedynie informacja, że w listopadzie 2012 r. (czyli 18 miesięcy po dniu wydania orzeczenia z 19 maja 2011 r.) u strony nie było niedoboru hormonu wzrostu. Z zaświadczenia tego nie wynikało, co sugeruje strona, że rozpoznanie medyczne będące jedną z podstaw orzeczenia kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, a znajdujące się w dokumentacji medycznej - nie było prawidłowe. Organ zaznaczył, że M.O. był leczony na SNP hormonem wzrostu od 16 grudnia 2008 r., a więc obrazuje to wieloletni przebieg tej choroby i wyklucza możliwość błędnego rozpoznania tego schorzenia. Zatem przedmiotowe zaświadczenie nie podważa prawidłowości postawionej w dokumentacji medycznej diagnozy, a jedynie stwierdza brak niedoboru hormonu wzrostu w listopadzie 2012 r.

Organ podkreślił, że w księdze orzeczeń lekarskich prowadzonej przez Powiatową Komisję Lekarską udokumentowano przeprowadzenie standardowych czynności - w tym wyniki badań lekarskich - przed wydaniem orzeczenia. Dlatego nie można zarzucić Komisji złamania obowiązującego w dniu [...]przepisu § 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie komisji lekarskich orzekających o stopniu zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej (Dz. U. Nr 202, poz. 1556).

Odpowiadając na zarzut dotyczący braku w składzie Powiatowej Komisji Lekarskiej lekarza o specjalizacji z zakresu endokrynologii, organ wskazał, że § 3 ww. rozporządzenia nie nakładał na Komisję takiego obowiązku. Natomiast stwierdzenie przez Komisję choroby SNP (E23.0) wynikało bezpośrednio z przedstawionej dokumentacji medycznej. Mając więc na uwadze obecność dokumentacji medycznej potwierdzającej istnienie u strony choroby SNP (E23.0), nie było potrzeby kierowania jej na badania specjalistyczne lub obserwację szpitalną.

Co się zaś tyczy zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, to organ podniósł, że dowód ten ma charakter posiłkowy i znajduje zastosowanie wówczas, gdy po zgromadzeniu dokumentacji przez organ, pozostały niewyjaśnione okoliczności istotne dla sprawy. Sam fakt nieprzesłuchania strony nie może być więc podstawą do stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego (wyrok NSA z 2 września 2016 r., II OSK 2659/14).

Organ dodał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie dowodzi, że Komisja przed wydaniem orzeczenia z [...] poddała stronę badaniom lekarskim oraz wywiadowi, uwzględniając schorzenie wynikające z dostarczonej dokumentacji medycznej. Natomiast strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że na dzień stawienia się przed Komisją nastąpiło wyleczenie z choroby SNP E23.0. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia, M.O. zarzucił naruszenie:

1. art. 28 ust. 4d o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodziła przesłanka wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej skarżącego, tj. że ostateczne orzeczenie o stopniu zdolności do czynnej służby wojskowej nie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, podczas gdy stan zdrowia skarżącego przed wydaniem orzeczenia z [...]został nieprawidłowo ustalony, bez przeprowadzenia odpowiedniego badania fizykalnego oraz wywiadu chorobowego z udziałem lekarza specjalisty endokrynologa;

2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 86 kpa, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, który to dowód miał istotne znacznie dla ustalenia prawidłowej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej;

3. art. 7, art. 76 § 3, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, w szczególności przez nieprawidłową ocenę, że z zaświadczenia lekarskiego z 27 stycznia 2019 r., nie wynika, że błędnie rozpoznano jednostkę chorobową w sytuacji, gdy zaświadczenie to stanowi dowód przeciwny w stosunku do dotychczasowych ustaleń organu i wskazuje na uchybienia dokumentacji medycznej w oparciu, o którą została stronie przypisana kategoria "E";

4. art. 8 i art. 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, w szczególności niewyjaśnianie, dlaczego organ mimo sprzecznej dokumentacji medycznej nie przeprowadził dowodu z przesłuchania strony.

W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że w dacie składania wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, skarżący dysponował dowodem przeciwnym w stosunku do dotychczas zgromadzonej dokumentacji medycznej, albowiem z załączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego z [...] wystawionego przez lekarza endokrynologa jednoznacznie wynikło, że u skarżącego w listopadzie 2012 r. nie było niedoboru hormonu wzrostu. Pozwoliło to skutecznie wykluczyć istnienie SNP, a nadto zaświadczenie wskazuje, że brak było podstaw do uznania skarżącego za osobę chorą na SNP. W ocenie skarżącego dokumentacja medyczna stanowiąca podstawę do wydania orzeczenia z [...]była niepełna i nie pozwalała na kategoryczne stwierdzenie, że występuje u niego wrodzony niedobór hormonów przysadki mózgowej. Zatem istotnym było przeprowadzenie badania przez lekarza o specjalności endokrynologicznej, gdyż stwierdzenie takiego schorzenia wymaga wiadomości specjalnych.

Wnoszący skargę uznał również, że pominięcie dowodu z przesłuchania strony w sposób istotny uniemożliwiło podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Co prawda dowód z przesłuchania stron jest dowodem posiłkowym (subsydiarnym), bowiem może być przeprowadzony wówczas, gdy po "wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku" pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, to jednak skoro priorytetem w postępowaniu administracyjnym jest ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, należy wykorzystać do tego celu wszelkie środki zgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania w postępowaniu sądowadministracyjnym jest materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwe organy. W konsekwencji sąd administracyjny nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych w danej sprawie administracyjnej, a jedynie bada, czy ustalenia dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje (postanowienia) zostały zaskarżone -odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23.01.2007r., sygn. akt II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31, uchwała NSA wydana w pełnym składzie z dnia 26.10.2009r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSA WSA 2010, Nr 1, poz.1, s.29 uzasadnienia). Wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracji. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 P.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Z kolei stosownie do art. 134 P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej oceny legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis ten nie określa jednak, który z tych sposobów wszczęcia postępowania znajduje zastosowanie w konkretnej sprawie indywidualnej. Dlatego też ustalenie sposobu wszczęcia postępowania w określonej sprawie rozstrzyganej decyzją administracyjną wymaga odwołania się do przepisów prawa materialnego.

W sprawie niniejszej takim przepisem jest art. 28 ust. 4 d ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym wobec osób, dla których ustalono kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej D lub E, przewodniczący powiatowej komisji lekarskiej wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, jeżeli ostateczne orzeczenie o stopniu zdolności tych osób do czynnej służby wojskowej zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. O wszczęciu tego postępowania powiadamia się wojskowego komendanta uzupełnień oraz osobę, wobec której orzeczona została kategoria zdolności do czynnej służby wojskowej D lub E.

Z mocy tego przepisu przewodniczący powiatowej komisji lekarskiej uprawniony jest do wszczęcia z urzędu postępowania nadzwyczajnego zmierzającego do weryfikacji orzeczenia o stopniu zdolności do służby wojskowej ustalającego kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej D lub E, jeżeli wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa. Należy podkreślić, że jest to szczególna podstawa weryfikacji takiego orzeczenia. Postępowanie w tym przedmiocie winno być uruchamiane z urzędu przez przewodniczącego takiej komisji. Nie wyklucza to złożenia wniosku przez zainteresowanego, co nie oznacza jednak, że z chwilą jego złożenia dochodzi automatycznie do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Jak wynika bowiem z treści art. 28 ust. 4 d ustawy o obowiązku obrony, przewodniczący powiatowej komisji lekarskiej dokonuje weryfikacji wcześniejszego orzeczenia po wszczęciu z urzędu postępowania jedynie wówczas, gdy stwierdzi wydanie go z naruszeniem prawa. Ustawodawca nakłada zatem na organ administracji obowiązek przeprowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia, czy pierwotne orzeczenie wydane zostało z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, w tym zakresie organ administracji zobowiązany jest na wstępnym etapie postępowania nadzwyczajnego do zweryfikowania okoliczności powoływanych przez wnioskodawcę i oceny czy te okoliczności oraz materiał dowodowy, którym dysponował na etapie pierwotnego postępowania, uzasadniają wszczęcie z urzędu postępowania nadzwyczajnego. Należy przy tym podkreślić, że w sytuacji gdy zainteresowany wnioskodawca domaga się od organów wszczęcia takiego postępowania, winien dołączyć do akt sprawy wszelką dokumentację w tym również medyczną. Ciężar udowodnienia okoliczności mających potwierdzić fakt wydania ostatecznego orzeczenia o stopniu zdolności do służby wojskowej kategorii D lub E z naruszeniem przepisów prawa, spoczywa bowiem na stronie domagającej się dokonania przez przewodniczącego powiatowej komisji lekarskiej czynności procesowej polegającej na wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej D lub E.

Jak wynika z akt sprawy, orzeczeniem Powiatowej Komisji Lekarskiej z dnia [...]. M.O. został uznany za trwale i całkowicie niezdolnego do czynnej służby wojskowej i zaliczony do kategorii zdrowia "E" - § 54 pkt 1 wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.). Podstawą takiego orzeczenia było stwierdzenie u skarżącego schorzenie określanego jako SNP tj. wrodzony niedobór hormonów przesadki mózgowej. Rozpoznanie takie oparto na przedstawionej wówczas przez M.O. dokumentacji medycznej w postaci Karty Informacyjnej z [...] wydanej przez III Oddział Chorób Dziecięcych Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego, z której wynikało potwierdzenie choroby SNP, tj. somatotropinowej niedoczynności przysadki mózgowej oznaczonej kodem E23.0 oraz to, że M.O. był leczony na w/w schorzenie hormonem wzrostu GH od 16 grudnia 2008 r. Na uzasadnienie swojego wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej z powodu nieistnienia wskazanej przez organ przesłanki uznania go za całkowicie niezdolnego do służby wojskowej, skarżący przedstawił jedynie zaświadczenie lekarskie wydane w dniu 27 stycznia 2019 r. przez specjalistę endokrynologa, stwierdzające, że "Z przedstawionej dokumentacji wynika, iż w listopadzie 2012 r. u pacjenta (tj. M.O.) nie było niedoboru hormonu wzrostu. Pozwoliło to wykluczyć możliwość somatotropinowej niedoczynności przysadki (czyli choroby SNP). Nie było więc wtedy podstaw do uznania, iż pacjent jest chory na SNP". Poza tym dokumentem wnioskujący o wszczęcie postępowania wniósł również o dopuszczenie dowodu z przesłuchania go w charakterze strony na okoliczność braku podstaw do stwierdzenia wrodzonego niedoboru hormonów przysadki mózgowej, braku badania M.O. przez lekarza specjalistę endokrynologa oraz braku wnikliwej analizy dokumentacji medycznej.

Odnosząc się do takich żądań strony i ich oceny przez organy obu instancji należy podzielić pogląd, że nie było w sprawie podstaw do stwierdzenia przez te organy, że ostateczne orzeczenie o stopniu niezdolności M.O. do czynnej służby wojskowej z [...]zostało wydane z naruszeniem prawa, a tym samym do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zmiany tej kategorii. Taki wniosek wynika przede wszystkim stąd, że wbrew wywodom skarżącego, przedłożone przez niego zaświadczenie lekarskie w żaden sposób nie podważa prawidłowości ustaleń będących podstawą wydania orzeczenia z [...] o niezdolności do służby wojskowej. Należy zauważyć, że wydająca je komisja lekarska uwzględniła przy określaniu zdolności skarżącego do czynnej służby wojskowej przesłanki i dowody wskazane w § 17 obowiązującego w 2011 r. i obecnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie komisji lekarskich orzekających o stopniu zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej, (tekst jednolity Dz.U.2013.735, dalej rozporządzenie ws. komisji lekarskich). Uwzględniła bowiem:

1) wyniki badania stanu zdrowia osoby, przeprowadzonego w toku kwalifikacji wojskowej;

2)wyniki badań specjalistycznych, w tym psychologicznych, jeżeli osoba została skierowana na takie badania;

3)wyniki obserwacji szpitalnej, jeżeli osoba została skierowana na taką obserwację;

4)informacje medyczne zawarte w dokumentacji medycznej, o której mowa w art. 26 ust. 1b ustawy, (tj. posiadanej dokumentacji medycznej, w tym wyniki badań specjalistycznych przeprowadzonych w okresie dwunastu miesięcy przed dniem stawienia się do kwalifikacji wojskowej, którą osoba stawiająca się do kwalifikacji wojskowej jest obowiązana przedstawić komisji lekarskiej), jeżeli dokumentacja taka została komisji przedstawiona.

Fakt uwzględnienia takich wyników i informacji znajduje potwierdzenie w treści załączonego do akt sprawy odpisu z księgi orzeczeń lekarskich prowadzonej przez Powiatową Komisję Lekarską, gdzie udokumentowano przeprowadzenie przed wydaniem orzeczenia z [...]standardowych czynności, tj. badania stanu zdrowia M.O. udokumentowanego wywiadem chorobowym, analizy wyników badań lekarskich przez niego przedłożonych, tj. wspomnianej wyżej, aktualnej w dacie orzekania przez komisję lekarską w rozumieniu art. art. 26 ust. 1b ustawy o obowiązku obrony Karty Informacyjnej z [...] wydanej przez III Oddział Chorób Dziecięcych Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego, potwierdzającej chorobę SNP, tj. somatotropinową niedoczynność przysadki mózgowej. Brak innych dokumentów w dacie wydawania podważanego obecnie orzeczenia, potwierdził własnoręcznie M.O. na oryginale tego orzeczenia. Zarzucany obecnie brak w składzie Powiatowej Komisji Lekarskiej, która wydała podważane orzeczenie, lekarza specjalisty endokrynologa, nie świadczy o naruszeniu jakichkolwiek przepisów, ponieważ z § 3 rozporządzenia ws. komisji lekarskich nie wynika obowiązek wyznaczania do składu takiej komisji takiego lekarza specjalisty. Według tego przepisu bowiem, w skład powiatowej komisji lekarskiej wchodzi 1 lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu lekarza i posiadający co najmniej I stopień specjalizacji w dziedzinie chirurgii ogólnej lub I stopień specjalizacji w dziedzinie chorób wewnętrznych, będący jednocześnie przewodniczącym tej komisji, sekretarz oraz 1 pracownik średniego personelu medycznego wyznaczony do tej komisji. Ze względu na przedłożenie przez M.O. wspomnianej Karty Informacyjnej wystawionej po pobycie w Wojewódzkim Specjalistycznym Szpitalu Dziecięcym, nie było też podstaw do kierowania go na jakiekolwiek badania specjalistyczne, skoro skierowanie na takie badania następuje wyłącznie w przypadku, gdy po przeprowadzeniu badania i analizie dostarczonej dokumentacji medycznej nie można ustalić kategorii zdrowia badanego do czynnej służby wojskowej, co w sprawie nie miało miejsca.

Jak to trafnie dostrzegły organy administracji, prawidłowości rozpoznania medycznego wynikającego z kwestionowanego orzeczenia Nr [...] z [...] nie podważa przedstawione obecnie przez skarżącego zaświadczenie lekarskie. Wynika z niego bowiem jedynie, że w listopadzie 2012 r., a więc 18 miesięcy po wydaniu orzeczenia z [...], u M.O. nie było niedoboru hormonu wzrostu, co nie wyklucza tego, że w dacie wydawania tego orzeczenia taki niedobór istniał, zwłaszcza że z dokumentacji medycznej wynika, że skarżący był leczony na SNP hormonem wzrostu od 16 grudnia 2008 r., co obrazuje wieloletni przebieg tej choroby, wyklucza możliwość jej błędnego rozpoznania, a także, być może w związku z tym leczeniem wyjaśnia, diagnozę stanu zdrowia M.O. w listopadzie 2012 r. wynikającą z przedłożonego z wnioskiem zaświadczenia lekarskiego specjalisty endokrynologa. Jeżeli natomiast z takiej diagnozy miałoby wynikać, że również w dacie wydawania podważanego orzeczenia skarżący nie cierpiał na SNP, tj. somatotropinową niedoczynność przysadki mózgowej, to skarżący miał obowiązek taką okoliczność wykazać stosowną dokumentacją medyczną, skoro to jego obciążał w tej sprawie ciężar dowodu.

Kolejna wątpliwość zgłoszona w skardze dotyczyła tego, czy SNP rzeczywiście jest chorobą przysadki mózgowej w rozumieniu § 54 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Odpowiadając na taką wątpliwość należy zauważyć, że również nie została poparta jakimkolwiek dowodem. W tym zakresie można więc tylko stwierdzić, że SNP – tj. jak wynika z odpisu z księgi orzeczeń lekarskich prowadzonej przez Powiatową Komisję Lekarską, wrodzony niedobór hormonu przysadki mózgowej, również przez lekarza specjalistę endokrynologa, którego zaświadczenie skarżący dołączył do wniosku, został zakwalifikowany jako choroba SNP.

Bezpodstawne były również zarzuty skargi dotyczące nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania M.O. w charakterze strony. Ma rację organ II instancji twierdząc, że dowód z przesłuchania strony ma charakter posiłkowy i znajduje zastosowania tylko wtedy, gdy po zgromadzeniu dokumentacji przez organ pozostały niewyjaśnione okoliczności istotne dla sprawy, co wynika z treści art. 86 kpa oraz utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym również powołanego w odpowiedzi na skargę. Ponieważ organ zasadnie uznał, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały w sprawie wyjaśnione, nie było podstaw do dopuszczania takiego dowodu, zwłaszcza, że rozstrzygnięcie sprawy zależało od oceny dokumentów, w tym głównie o charakterze medycznym i specjalistycznym, których treści same zeznania strony nie mogły podważyć.

Nie można też zgodzić się z zarzutem skargi, jakoby uzasadnienie zaskarżonego postanowienia (a nie decyzji, jak stwierdzono w skardze formułując ten zarzut), było nienależyte z powodu jego ogólnikowości, a w szczególności braku wyjaśnienia, dlaczego organ mimo sprzecznej dokumentacji medycznej nie przeprowadził dowodu z przesłuchania strony. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi między innymi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ Sąd nie dostrzegł sprzeczności w dokumentacji medycznej dołączonej do sprawy, co wyżej szczegółowo wyjaśniono, a przesłuchanie strony nie było w sprawie konieczne, co również uzasadniono powyżej, nawet w razie przyjęcia, że istotnie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie jest idealne, taki brak mógłby spowodować uwzględnienie skargi tylko w razie wykazania, że takie naruszenie przepisów postępowania mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem autor skargi takiej okoliczności nie wykazał, ani nawet w istocie nie podjął próby jej wykazania.

W tych okolicznościach zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione. Wbrew stanowisku skarżącego, organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego jak również przepisów postępowania. Zebrany materiał dowodowy wyczerpująco oceniony, a wypływające z tej oceny wnioski Sąd w pełni akceptuje.

Mając na uwadze powyższe, należy podzielić stanowisko organów obu instancji o braku podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie na podstawie art. 28 ust. 4d ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.