Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 144/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: stwierdzono, że ocena projektu została przerpwadzona w sposób naruszający prawo
Powołane przepisy: article: art. 61  ust. 8  pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi V. T. na informację Marszałek Województwa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, 2. przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...], 3. zasądza od Marszałek Województwa na rzecz V. T. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka V. złożyła do Zarządu Województwa [...] wniosek o dofinansowanie projektu "Wdrożenie innowacyjnej technologii przechowywania i przygotowania roślin ozdobnych do espedycji". Wniosek został złożony w odpowiedzi na konkurs nr [...] w ramach działania 1.6. Wspieranie tworzenia i rozszerzania zaawansowanych zdolności w zakresie rozwoju produktów i usług, Poddziałania 1.6.2 Dotacje dla innowacyjnych MŚP, Schemat 2: Rozwój sektora MŚP poprzez wdrażanie innowacji w przedsiębiorstwie - projekty o wartości wydatków kwalifikowanych co najmniej 1 min zł, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020.

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Zarząd Województwa [...] (Departament Wdrażania Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego [...] - dalej "Departament Wdrażania EFRR") poinformował skarżącą spółkę o negatywnej ocenie projektu na etapie oceny formalno-merytorycznej w związku z niespełnieniem następujących kryteriów wyboru projektu z zakresu oceny oddziaływania na środowisko:

• B.5 Załączniki do wniosku o dofinansowanie projektu są kompletne, poprawne i zgodne z przepisami prawa polskiego i unijnego oraz wymogami Instytucji Zarządzającej RPO WK-P 2014-2020 (dalej IZ RPO);

• B.6 Zgodność projektu z wymogami prawa dotyczącego ochrony środowiska;

• B.16 Zgodność projektu z politykami horyzontalnymi;

• B.18 Zgodność dokumentacji projektowej z regulaminem konkursu.

W uzasadnieniu ww. pisma Departament Wdrażania EFRR wskazał, że projekt nie spełnił kryteriów B.5 i B.6 gdyż Komisja Oceny Projektów opierając się na opinii eksperta zewnętrznego z zakresu Oceny Oddziaływania na Środowisko oraz zgromadzonej w sprawie dokumentacji stwierdziła, że przedsięwzięcie objęte projektem polegające na wprowadzeniu na rynek innowacyjnej technologii przechowywania sadzonek roślin ozdobnych poprzez modernizację istniejącej powierzchni składowania tzw. ciennika w wyniku pokrycia jego powierzchni nowoczesnym szkłem dyfuzyjnym oraz budowę nowego ciennika ogrodniczego z zastosowaniem nowatorskich rozwiązań w zakresie jego konstrukcji oraz wyposażenia wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - której skarżąca nie przedłożyła, gdyż zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71, dalej powoływanego jako "rozporządzenie ooś"), jako że powierzchnia zabudowy objętej inwestycją przekroczy próg 0,5 ha, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś. Jednocześnie Departament Wdrażania EFRR wskazał, że przedłożone przez skarżącą spółkę pismo organu właściwego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (Wójta Gminy D.) z dnia [...] lutego 2017 r. oraz przedłożone w ramach uzupełnienia wniosku na wezwanie z dnia [...] września 2017 r. pismo organu właściwego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] września 2017 r., w których wskazano na brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wzbudziły wątpliwości Departamentu Wdrażania EFRR z uwagi na nie odniesienie się w nich do konkretnych paragrafów rozporządzenia ooś, w szczególności do § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś, dlatego też Departament Wdrażania EFRR zwrócił się o opinię do eksperta zewnętrznego. Tym samym więc Departament Wdrażania EFRR stwierdził, że skarżąca spółka nie załączyła do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie projektu złożonego w dniu [...] września 2017 r. dokumentacji z przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W konsekwencji uznania obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Departament Wdrażania EFRR zarzucił, że skarżąca spółka, pomimo wezwania z dnia [...] września 2017 r., nie dokonała także korekty dostarczonych decyzji administracyjnych wydanych przed uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dokonanego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, które to powinny być wydane po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa ooś"). Ponadto Departament Wdrażania EFRR wskazał, że w związku ze stwierdzoną koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na etapie uzupełnienia wniosku o dofinansowanie projektu należało dostarczyć poprawiony poprawnie wypełniony załącznik 2.2. (Formularz OOŚ), tymczasem skarżąca spółka w uzupełnionej dokumentacji załączyła błędnie wypełniony załącznik 2.2., dokonując w nim błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem dyrektywy OOŚ (dyrektywy 2011/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko -Dz.Urz.L 26 z 28 stycznia 2012, str. 1 ze zm.). Departament Wdrażania EFRR zarzucił również, że skarżąca spółka nie wystąpiła do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej w celu stwierdzenia, czy dla modernizacji istniejącego ciennika jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonanie zgłoszenia robót budowlanych, a także nie dostarczyła, w ramach uzupełnienia wniosku, opinii właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, zarówno dla prac (wskazanych w sekcji H.3 wniosku o dofinansowanie, i załączniku 5. Specyfikacja zadań w ramach projektu), których nie ujęła w projekcie budowlanym i decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również w dokonanym zgłoszeniu robót budowanych. Nie można zatem, zdaniem Departamentu, potwierdzić czy prace te wymagały lub nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania zgłoszenia robót budowlanych. W odniesieniu do kryterium B.16 Departament Wdrażania EFRR wskazał, że skarżąca spółka nie dokonała uzupełnienia uzasadnienia sekcji D.1 wniosku o wskazanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także nie dokonała korekty zaznaczenia sekcji D.1.1 wniosku poprzez wybranie odpowiedzi "Tak, w załączniku II do dyrektywy OOŚ" i korekty odpowiedzi w sekcji D.1.2. wybierając odpowiedź "Tak" lub "Nie" w zależności od tego czy przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko czy też nie. Wobec dokonanej oceny eksperckiej i konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało, jak stwierdził Departament, dokonać korekty wybranych odpowiedzi. Natomiast odnośnie kryterium B.18 Departament Wdrażania EFRR zarzucił, że skarżąca spółka w sposób nieprawidłowy dokonała korekty zaznaczenia na liście załączników na ostatniej stronie wniosku o dofinansowanie projektu, wpisując przy załączniku 2.1 Dokumentacja z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - "nie dotyczy". Wobec dokonanej oceny eksperckiej i konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie należało dokonywać korekty na Liście załączników. Ponadto do dokumentacji konkursowej skarżąca spółka nie dostarczyła wymaganych dokumentów w ramach załącznika 2.1. Wobec powyższego także kryterium B.18. zostało ocenione negatywnie.

Skarżąca spółka kwestionując negatywną ocenę złożonego projektu w zakresie kryteriów wyboru projektów, tj.: kryterium B.5, B.6, B.16 i B.18 złożyła protest.

Skarżąca w uzasadnieniu protestu nie zgodziła się ze stanowiskiem IZ RPO, iż spółka zobowiązana była w celu realizacji projektu do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżącej, stosownie do uzyskanych informacji od Wójta Gminy D., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie była niezbędna w przypadku realizowanego projektu, a w efekcie złożony wniosek o dofinansowanie projektu spełniał wszystkie przedmiotowe kryteria. W tym zakresie skarżąca podkreśliła, że § 3 pkt. 52 lit. a rozporządzenia ooś odnosi się do przedsięwzięć przemysłowych lub magazynowych. Co za tym idzie, konieczne jest interpretowanie tych pojęć w kontekście wskazanej w załączniku do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332, dalej powoływanej jako "ustawa pb"), kwalifikacji obiektów budowlanych. Tylko taka wykładnia przepisów pozwoli na spójność systemu szeroko pojętego prawa budowlanego. Wśród przyjętych przez ustawodawcę kategorii wskazać należy w szczególności: kategorię II (budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko - składowe) oraz kategorię XVIII (budynki przemysłowe, jak: budynki produkcyjne służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie oraz obiekty magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty, a także budynki kolejowe, jak: nastawnie, podstacje trakcyjne, lokomotywownie, wagonownie, strażnice przejazdowe, myjnie taboru kolejowego). Niedopuszczalne jest pomijanie wskazanej kategorii obiektów budowlanych, których przedsięwzięcie ma dotyczyć, przy określaniu konieczności posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności przy ustalaniu objęcia przedsięwzięcia rozporządzeniem ooś. Zdaniem skarżącej, przesłankę z § 3 pkt. 52 lit. a rozporządzenia ooś należy stosować w odniesieniu do przedsięwzięć związanych z obiektami budowlanymi, które kwalifikowane są do kategorii XVIII. Błędem jest interpretowanie ujętych w rozporządzeniu ooś przesłanek na podstawie wysoce ocennego elementu, jakim jest funkcjonalne przeznaczenie obiektu budowlanego w miejsce obiektywnej jego kwalifikacji do określonej kategorii z zakresu ustawy Prawo budowlane. W sprawie IZ RPO uznała, że do realizowanej inwestycji zastosowanie znajdzie § 3 pkt. 52 lit. a rozporządzenia ooś, gdyż ciennik, którego przebudowa i rozbudowa jest planowana, stanowi magazyn, ponieważ będzie służył do przechowywania sadzonek roślin ozdobnych. Zgodnie z projektem budowlanym dotyczącym rozbudowy szklarni o ciennik, obiekt budowlany będący przedmiotem prac kwalifikuje się do kategorii II klasyfikacji, tj. budynku służącego gospodarce rolnej. Skarżąca podkreśliła, że ciennik będący przedmiotem prac, ma lekką konstrukcję, nie wiąże się z ciężkimi pracami budowlanymi i stanowi przedsięwzięcie realizowane na gruntach rolnych bez konieczności ich przekształcenia. Zatem ciennik nie będzie stanowić obiektu przemysłowego ani magazynowego w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, a okoliczności tej nie zmienia przeznaczenie tego obiektu, którym będzie m.in. przechowywanie sadzonek roślin ozdobnych. Wobec powyższego skoro ciennik nie stanowi magazynu (klasyfikowanego jako obiekt budowlany klasy XVIII), to tym samym nieprawidłowym jest stosownie do inwestycji art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy ooś i § 3 pkt. 52 lit. a rozporządzenia ooś. Stanowisko to potwierdzają bezpośrednio lub pośrednio również uzyskiwane dokumenty (m.in. interpretacja w sprawie decyzji środowiskowej udzielona przez Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2017 r.) oraz wydane w toku procesu budowlanego rozstrzygnięcia administracyjne.

Ponadto skarżąca spółka podniosła, że składając wniosek o dofinansowanie projektu kierowała się zasadą zaufania do organów administracji, o której mowa w art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa"), a także zasadą wyrażoną w art. 9 kpa. Stanowisko przedstawione w uzasadnieniu negatywnej oceny, które podważa dotychczasowe rozstrzygnięcia i informacje udzielane skarżącej w związku z realizacją projektu, należy zdaniem skarżącej uznać za naruszające zasady wyrażone w ww. przepisach.

Skarżąca spółka nie zgodziła się również z wątpliwościami IZ RPO odnoszącymi się do kwestii istnienia bądź braku istnienia konieczności pozyskania przez skarżącą decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania zgłoszenia robót budowlanych. Spółka w załączniku nr 5 Specyfikacja zadań w ramach projektu - do wniosku o dofinansowanie projektu wyszczególniła zadania, które nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania zgłoszenia robót budowlanych: związane z budową nowego ciennika (tj. zakup siatek izolujących do nowego ciennika, wykonanie instalacji techniki wodnej w nowym cienniku, system logistyczny pod kontenery w nowym cienniku, zakup kontenerów do nowego ciennika, wykonanie instalacji elektrycznej wraz z zakupem komputera w nowym cienniku) oraz związane z modernizacją istniejącego ciennika (tj. montaż ekranów energetycznych, instalacja ogrzewania, siatki izolacyjne, wykonanie prac przygotowujących konstrukcję obiektu, instalacja elektryczna wraz z lampami w ulepszonym cienniku, rozbudowa komputera klimatycznego). Wymienione zadania nie są przedmiotem prac budowanych i nie wymagają zdaniem skarżącej zgłoszenia ani pozwolenia budowlanego na podstawie ustawy Prawo budowlane. Z tego też powodu, jak stwierdziła, nie było konieczności występowania w tym zakresie o uzyskanie jakichkolwiek informacji od organów administracji.

Z uwagi na powyższe skarżąca uznała, że IZ RPO nieprawidłowo oceniła kryterium B.5, B.6, B.16 i B.18. Realizacja projektu nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż do inwestycji nie miał zastosowania art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy ooś i § 3 pkt. 52 lit. a rozporządzenia ooś.

Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. Zarząd Województwa [...] (Departament Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] poinformował skarżącą spółkę, że nie uwzględnił wniesionego protestu.

W ww. informacji Departament Rozwoju Regionalnego potrzymał stanowisko o niespełnieniu w sprawie kryteriów wyboru projektów: B.5, B.6, B.16 i B.18. W tym zakresie przede wszystkim wskazał, że inwestycja objęta projektem zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt. 52 lit. a rozporządzenia ooś i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż w sprawie mamy do czynienia z zabudową magazynową (potwierdzają to informacje zawarte w sekcji C.2 wniosku), a planowany ciennik przekroczy próg 0,5 ha, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt. 52 lit. a rozporządzenia ooś. W związku z tym, iż projekt wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to tym samym w świetle ustawy ooś oraz ustawy pb, również decyzje następcze (decyzja o warunkach zabudowy, o pozwoleniu na budowę) oraz zgłoszenie robót budowlanych powinny być wydane w oparciu o uzyskaną decyzję środowiskową oraz powinny uwzględniać zapisy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która dla przedmiotowej inwestycji nie została wydana. Odnosząc się do stanowiska Wójta Gminy D. o braku konieczności uzyskania w przypadku przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Departament Rozwoju Regionalnego podkreślił, że w tym wypadku nie mamy do czynienia z decyzją organu właściwego o środowiskowych uwarunkowaniach, a jedynie z opinią Wójta Gminy D., będącą odpowiedzią na pisma skarżącej spółki z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz [...] września 2017 r. w sprawie udzielenia informacji, czy dla projektu wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydana przez Wójta Gminy D., w odpowiedzi na zapytanie spółki, opinia nie stanowi w tym przypadku decyzji właściwego organu, a jedynie wskazuje czy stosowna procedura prowadząca do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest niezbędna czy też nie do przeprowadzenia w odniesieniu do ww. inwestycji. W przypadku gdy do wniosku o dofinansowanie projektu dołączona zostanie opinia lub zaświadczenie organu, w których organ stwierdzi, że nie ma konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to opinia/zaświadczenie takie, jest oświadczeniem wiedzy organu, ale nie aktem prawnym, który występuje w obrocie prawnym i jest wiążący. Przedstawione opinie organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawierały informacji, które pozwalałyby jednoznacznie ocenić czy właściwy organ do spraw ochrony środowiska przeanalizował planowane przedsięwzięcie pod kątem kwalifikacji do rozporządzenia ooś. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził jedynie w swojej opinii, że przedsięwzięcie nie wpisuje się w pojęcie przedsięwzięcia w rozumieniu ustawy ooś, w związku z czym realizacja tego typu zamierzenia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wydanej opinii nie odniesiono się w ogóle do samej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, a właściwy organ dokonywał analizy planowanego przedsięwzięcia tylko pod kątem definicji przedsięwzięcia zgodnie z ustawą ooś, a nie pod kątem kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem ooś. Tym samym załączone pisma/opinie organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawierały wszystkich informacji, które pozwalałyby stwierdzić czy dla planowanej w ramach projektów inwestycji wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też nie. Jednocześnie Departament Rozwoju Regionalnego wskazał na kompetencję IZ RPO do weryfikowania kompletności, poprawności, jak i zgodności z prawem dokumentacji środowiskowej wydanej przez właściwy organ, podkreślając że IZ RPO ponosi odpowiedzialność w pierwszej kolejności za weryfikację poprawności dokumentacji projektowej, w tym również dokumentacji środowiskowej, a następnie za wybór projektów do dofinansowania, a także że dofinansowanie może być przyznane jedynie projektom spełniającym kryteria wyboru projektów, w tym kryterium zgodności z prawem dotyczącym ochrony środowiska oraz kompletności załączników i ich zgodności z wymogami prawa oraz wymogami IZ RPO. Departament Rozwoju Regionalnego zaznaczył przy tym, że zgodnie z prawem unijnym oraz krajowym, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi istotny element procesu inwestycyjnego.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej spółki, iż dla oceny czy dla inwestycji wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, koniecznym było zastosowanie kategoryzacji przedsięwzięć w oparciu o załącznik do ustawy pb, Departament Rozwoju Regionalnego wskazał, że wymienione tam kategorie obiektów budowlanych zgodnie z art. 55 pkt. 1 ustawy pb służą jedynie określeniu konieczności lub braku konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zaliczenie danego obiektu budowlanego do którejś z kategorii, nie ma wpływu na postępowanie w zakresie oceny oddziaływania na środowisko i wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Takich przesłanek nie da się wywieść z treści art. 55 pkt. 1 ustawy pb, ani również z ustawy ooś czy rozporządzenia ooś. Zatem zaliczenie przedmiotowej inwestycji czy to do II czy do XVIII kategorii nie ma i nie może mieć wpływu na organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

W kwestii natomiast zarzutu skarżącej spółki, iż składając wniosek o dofinansowanie projektu kierowała się zasadą zaufania do organów administracji, o której mowa w art. 8 § 1 kpa, a także zasadą wyrażoną w art. 9 kpa, Departament Rozwoju Regionalnego wskazał, iż zgodnie z ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2010 (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1460 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa wdrożeniowa") kpa ma zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie do kwestii, które zostały uregulowane w ustawie wdrożeniowej, a ponadto skarżąca spółka w istocie nie wskazała w jaki sposób doszło do naruszenia kpa.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego braku konieczności pozyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych, do zadań wymienionych w załączniku nr 5 Specyfikacja zadań w ramach projektu, Departament Rozwoju Regionalnego podkreślił, że skarżąca nie wystąpiła do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej (w tym przypadku Starosty [...]) w celu stwierdzenia czy dla modernizacji istniejącego ciennika jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonanie zgłoszenia robót budowlanych, a w konsekwencji nie była w stanie dostarczyć opinii właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej zarówno dla prac nieujętych w projekcie budowlanym i decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również nieujętych w dokonanym zgłoszeniu robót budowanych. Nie można zatem potwierdzić czy prace te wymagały lub nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania zgłoszenia robót budowlanych.

Reasumując Departament Rozwoju Regionalnego stwierdził, że skoro skarżąca spółka nie dostarczyła decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie dokonała korekty załącznika 2.2, sekcji D.1 oraz nie dostarczyła opinii organu architektoniczno-budowlanego w ramach kryterium B.5, to tym samym Departament Wdrażania EFRR zasadnie wskazał na uchybienia w zakresie Kryterium B.5, B.6, B.16 i B.18.

Na powyższą informację Departament Rozwoju Regionalnego spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Zaskarżonej informacji skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 71 ust. 2 ustawy ooś w zw. z § 3 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na zaklasyfikowaniu obiektu będącego przedmiotem wniosku (ciennika) jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy przedsięwzięcie to nie podlega pod ww. przepisy;

2. naruszenie przepisów prawa proceduralnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 61 ust. 2 ustawy ooś poprzez dokonanie przez IZ RPO oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącej część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy ocenę taką przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji;

- art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny wniosku w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny oraz sprzeczny z ustanowionymi kryterium dotyczącymi zgodności projektu z polityką ochrony środowiska, co skutkowało błędnym uznaniem, że projekt nie spełnia czterech kryteriów i podlega odrzuceniu;

- art. 41 ust. 1 w zw. z art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez zastosowanie niezgodnej z regulaminem konkursu procedury w zakresie wezwania do uzupełnienia braków związanych z błędną oceną wniosku;

-art. 16 kpa określającego zasadę trwałości decyzji poprzez nieuwzględnienie przy ocenie wcześniejszych decyzji Wójta Gminy D. w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy decyzje te wiązały również przy wyborze projektu;

- art. 8 § 1 kpa statuującego zasadę zaufania do organów administracji poprzez zakwestionowanie opinii wydanej przez organ właściwy do udzielenie informacji, czy w świetle przepisów rozporządzenia konieczne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy skarżąca działała w zaufaniu do otrzymywanych decyzji i pism od organów administracji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że kluczowe na gruncie przedmiotowej sprawy jest ustalenie czy planowane przedsięwzięcie zalicza się do kategorii przedsięwzięć określonych w § 2 lub § 3 rozporządzenia ooś. Skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w proteście, iż IZ RPO błędnie przyjęła, że inwestycja objęta projektem stanowi przedsięwzięcie określone w § 3 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś, wychodząc z nieprawidłowego przekonania, że ciennik stanowi zabudowę magazynową oraz nie uwzględniając informacji właściwego organu, że dla przedsięwzięcia nie istnieje wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżącej, obiekty wymienione w § 3 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś, należy stosować w odniesieniu do przedsięwzięć związanych z obiektami budowlanymi, które kwalifikowane są, w załączniku do ustawy pb, do kategorii XVIII. Wskazując, że ciennik nie stanowi zabudowy magazynowej skarżąca podkreśliła, że ciennik stanowi obiekt o charakterze cieplarnianym, że pełni on przede wszystkim funkcje ochronną, tymczasem magazyn pozwala na składowanie dóbr, że w przeciwieństwie do magazynu ciennik nie stanowi zamkniętego pomieszczenia, że stanowi on przedsięwzięcie rolnicze (budowlę rolniczą) nie objęte dyrektywą ooś oraz, że jego funkcją jest ochrona roślin przed słońcem, wiatrem i deszczem. Skarżąca stwierdziła, że aby móc zakwalifikować zabudowę w świetle § 3 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś musi spełniać ona dwa warunki łącznie: warunek dotyczący charakteru, funkcji budynku oraz warunek związany z powierzchnią. Ciennik objęty projektem spełnia jedynie kryterium powierzchni, nie czyniąc zadość kryterium charakteru zabudowy ze względu na cieplarniany typ obiektu. Skoro więc ciennik nie należy do zabudowy magazynowej, wbrew stanowisku IZ RPO, przedsięwzięcie objęte projektem nie stanowi przedsięwzięcia określonego w § 3 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś i nie zostało błędnie zakwalifikowane przez skarżącą.

Skarżąca podniosła również, że IZ RPO nie miała kompetencji do zakwestionowania wyjaśnień organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W świetle art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 61 ust. 2 ustawy ooś jedynie organ właściwy (wójt) może stwierdzić obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a IZ RPO nie miała takiej kompetencji. Zdaniem skarżącej w świetle przewidzianej w Instrukcji wypełniania załączników procedury uzyskania informacji o obowiązku bądź braku obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wyrażone w tym zakresie stanowisko właściwego organu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach miało istotne znaczenie w sprawie i nie było wbrew twierdzeniom IZ RPO niewiążącym oświadczeniem wiedzy organu.

Ponadto skarżąca wskazała, że IZ RPO dokonała oceny projektu w sposób nierzetelny i niezgodny z Regulaminem konkursu. Zgodnie z Instrukcją wypełniania załączników: Dostarczone dokumenty po weryfikacji spójności zakresu obszarowego i rzeczowego, będą stanowiły podstawę do stwierdzenia, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej (o ile takie będzie stanowisko właściwego organu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). W przypadku braku kluczowych informacji w piśmie wnioskodawcy co do zakresu inwestycji lub istotnych niespójności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie właściwego w sprawie organu IZ RPO zastrzega sobie prawo do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia informacji w piśmie i uzyskania ponownej opinii właściwego organu. Pomimo wyczerpania tej procedury IZ RPO skierowała projekt do oceny przez eksperta z zakresu Ochrony Środowiska. Instrukcja wskazuje, że Instytucja może weryfikować dostarczone dokumenty wyłącznie pod kątem spójności zakresu obszarowego i rzeczowego. Dokonana przez Oceniających weryfikacja (po opinii Eksperta) wykracza poza te uprawnienia i wchodzi w bezpośrednie kompetencje innego podmiotu. Wykroczono zatem poza procedury przewidziane w Instrukcji wypełniania załączników, będącej częścią Regulaminu konkursu.

W odniesieniu do stanowiska IZ RPO, zgodnie z którym skarżąca nie dokonała korekty decyzji o warunkach zabudowy/decyzji o pozwoleniu na budowę/zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, które powinny być dokonane po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skarżąca podniosła, że dysponuje dwiema decyzjami Wójta Gminy D. z [...] września 2014 r. i [...] listopada 2015 r. w sprawie warunków zabudowy, z których wynika, że w zakresie przedsięwzięć realizowanych na działce nr [...] w T. nie ma potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podejście IZ RPO narusza, zdaniem skarżącej, zasadę trwałości decyzji administracyjnych, podważa dotychczasowe rozstrzygnięcia i informacje udzielane skarżącej w związku z realizacją projektu, a także narusza zasady wyrażone w art. 8 § 1 i art. 9 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż dokonana przez Zarząd Województwa [...] - jako Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2014-2020 (IZ RPO WK-P) ocena przedmiotowego projektu, została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, co skutkowało orzeczeniem w sposób określony w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej.

Kontrola zgodności z prawem dokonanej przez IZ RPO oceny wniosku o dofinansowanie, wymaga uwzględnienia przez sąd administracyjny zasad dokonywania tej oceny, wynikających z obowiązujących przepisów prawa (krajowego i unijnego) oraz z przyjętych na ich podstawie i zgodnych z nimi procedur wyłaniania projektów (w szczególności Regulaminu konkursu i jego załączników).

W ustawie wdrożeniowej wskazano, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Stanowi się również w niej, że projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Przytoczone przepisy ustawy wdrożeniowej statuują zasady ogólne wyłaniania projektów do dofinansowania (przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania) oraz ustanawiają ogólną regułę, w myśl której projekty podlegają ocenie w zakresie ustanowionych kryteriów wyboru projektów.

W przypadku konkursowego trybu wyboru projektu do dofinansowania właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu (art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Regulamin konkursu określa m.in. kryteria wyboru projektu wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 7 ustawy wdrożeniowej).

Spór w kontrolowanej sprawie sprowadza się do oceny czy w zastosowanej procedurze badania wniosku IZ RPO zasadnie i zgodnie z prawem uznała, iż wniosek skarżącej spółki nie spełniła określonych w załączniku nr 5 do Regulaminu konkursu kryteriów wyboru projektu z zakresu oceny oddziaływania na środowisko, tj. kryterium B.5, B.6, B.16 i B.18. Zauważyć należy, że zarzucane przez IZ RPO nieprawidłowości dotyczące wskazanych kryteriów wynikają przede wszystkim z przyjętego przez IZ RPO stanowiska, że objęta projektem inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś. Stanowisko to konsekwentnie kwestionowała skarżąca spółka powołując się na opinię organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej oraz na wydane w toku procesu inwestycyjno-budowlanego decyzje administracyjne i dokonane zgłoszenie zamierzonych robót budowlanych.

Istotę zatem sprawy stanowiła kwestia prawidłowości oceny przez IZ RPO na etapie formalno-merytorycznej oceny projektu, że przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak też kwestia kompetencji IZ RPO do dokonania takiego ustalenia, z tym że rozstrzygnięcie kwestii kompetencji IZ RPO do ustalenia, że objęta projektem inwestycja wymagała uzyskania decyzji środowiskowej, warunkowało konieczność weryfikacji prawidłowości dokonanej przez IZ RPO oceny co do istnienia przedmiotowego wymogu.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach służy ustaleniu i określeniu środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięć kwalifikowanych, a więc takich, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 i 2 ustawy ooś). Zgodnie za art. 71 ust. 2 ustawy ooś uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z delegacją zawartą w art. 60 ustawy ooś, określa rozporządzenie ooś.

Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia ooś do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a

- przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

Na tle powyższych unormowań IZ RPO stwierdziła, że w przypadku przedmiotowej inwestycji mamy do czynienia z zabudową magazynową o powierzchni przekraczającej próg 0,5 ha, co oznacza że objęte projektem przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś. Skarżąca zakwestionowała wskazane stanowisko IZ RPO podnosząc, że budowa oraz modernizacja ciennika ogrodniczego nie stanowi zabudowy magazynowej oraz, że o kwalifikacji przedsięwzięcia dwukrotnie w sprawie wypowiedział się organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (Wójt Gminy D.), tj. w opinii z dnia [...] lutego 2017 r. i z dnia [...] września 2017 r., stwierdzając brak wymogu uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Co istotne skarżąca spółka wskazała również na wydaną dla zamierzenia w toku procesu inwestycyjnego decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na zmianie sposobu użytkowania ciennika ogrodniczego na szklarnię i pokryciu szkłem istniejącej konstrukcji, na złożone skutecznie do Starosty [...] zgłoszenia zamierzenia inwestycyjnego z dnia [...] listopada 2014 r. polegającego na zmianie sposobu użytkowania ciennika na szklarnię i pokryciu go szkłem, na decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie warunków zabudowy dla zmiany sposobu zagospodarowania terenu, polegającej na rozbudowie szklarni o ciennik oraz na wydaną przez Starostę [...] decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę dla zadania: rozbudowa szklarni o ciennik, które to decyzje i zgłoszenie nie były poprzedzone uzyskaniem decyzji środowiskowej.

Z powyższego wynika, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, że skarżąca spółka w toku procedury oceny wniosku o dofinansowanie projektu dysponowała dwoma opiniami właściwego organu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w których to organ właściwy stwierdził, że dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje wymóg uzyskania decyzji środowiskowej, gdyż przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także dysponowała decyzjami organów właściwych w sprawie ustalenia warunków zabudowy i udzielenia pozwolenia na budowę oraz przyjętym zgłoszeniem, które to decyzje i zgłoszenie nie były poprzedzone uzyskaniem decyzji środowiskowej, i których to wydanie wiązało się z weryfikacją również aspektów środowiskowych realizacji inwestycji.

Podkreślić należy, że instrumentem prawnym ochrony środowiska w toku procesu inwestycyjno-budowlanego w polskim porządku prawnym jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Istotą i celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Decyzja środowiskowa odgrywa bardzo ważną rolę w procesie inwestycyjnym. Choć sama nie jest decyzją, na podstawie której inwestor może przystąpić do realizacji inwestycji, to niewątpliwie jest decyzją, od której uzależnione jest wydanie innych aktów administracyjnych w toku procesu inwestycyjnego. Katalog decyzji, których wydanie uzależnione jest od decyzji środowiskowej określony został w art. 72 ustawy ooś. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymagana jest, jak wynika z postanowień art. 72 ust. 1 ustawy ooś, już na samym początku procesu inwestycyjnego i m.in. poprzedza ona decyzję o pozwoleniu na budowę, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych oraz zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 1a ustawy ooś). Wydanie tych decyzji oraz dokonanych zgłoszeń musi być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy jest ona wymagana.

Zgodne z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej powoływanej jako "upup") decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Taką decyzją wymaganą przepisami odrębnymi, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ooś, jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Także z treści art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się jedynie, gdy jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Skoro wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i skoro decyzję tę można wydać po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to tym samym niewątpliwie na organie właściwym do ustalenia warunków zabudowy, ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania decyzji środowiskowej oraz rozważenia czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie skarżąca spółka przedłożyła IZ RPO decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na zmianie sposobu użytkowania ciennika ogrodniczego na szklarnię i pokryciu szkłem istniejącej konstrukcji oraz decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie warunków zabudowy dla zmiany sposobu zagospodarowania terenu, polegającej na rozbudowie szklarni o ciennik. W obu tych decyzjach Wójt Gminy D. stwierdził, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w ustawie ooś i nie znajduje się w katalogu zawartym w rozporządzeniu ooś.

Zauważyć należy, że także decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę dla zadania: rozbudowa szklarni o ciennik, zgodnie z wymogami prawa, mogła być wydana po weryfikacji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej inwestycji w świetle wymagań ochrony środowiska. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej powoływanej jako "pb") przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy ooś (pkt 1), jak też kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 2). Ponadto ustawodawca w art. 35 ust. 4 pb wprost wskazał, że właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, określone w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pb. W świetle powyższych regulacji nie budzi wątpliwości, że również organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu sprawdzającym, poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zobowiązany jest m.in. sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, jak też kompletność projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Skoro więc w sprawie Starosta [...] wydał w dniu [...] stycznia 2017 r. decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę dla rozbudowy szklarni o ciennik, to tym samym stwierdził, że inwestycja, która nie została poprzedzona decyzją środowiskową, jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska. W tym kontekście należy także wskazać na przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 pb, z którego wprost wynika, że pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy ooś. Również ta regulacja potwierdza, że do podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego przed podjęciem decyzji o pozwoleniu na budowę należy zbadanie zgodności inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w tym w szczególności ustalenie czy zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając przytoczone przepisy prawa i poczynione do nich uwagi, stwierdzić należy, że skoro w niniejszej sprawie organ właściwy w sprawie wydania decyzji środowiskowej uznał, iż dla przedsięwzięcia objętego projektem nie istnieje wymóg uzyskania decyzji środowiskowej i nie należy ono do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, i skoro właściwy organ do ustalenia warunków zabudowy stwierdził w decyzji ustalającej warunki zabudowy, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w ustawie ooś i nie znajduje się w katalogu zawartym w rozporządzeniu ooś, a ponadto także organ administracji architektoniczno-budowlanej wydając pozwolenie na budowę uznał, iż objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie jest zgodne z wymaganiami ochrony środowiska, a zatem skoro w przypadku przedmiotowej inwestycji wszystkie organy wypowiadające się w toku procesu inwestycyjno-budowlanego, w tym także jak wykazano odnośnie aspektów środowiskowych przedsięwzięcia, zgodnie nie zakwalifikowały inwestycji jako wymagającej określenia środowiskowych uwarunkowań jej realizacji, to tym samym IZ RPO przekroczyła wyznaczone jej granice kompetencji wskazując na konieczność uzyskania decyzji środowiskowej z uwagi na zaistnienie w sprawie w jej ocenie przesłanek, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś. Jak słusznie wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 kwietnia 2017 r. o sygn. akt III SA/Wr 72/17 (dostępnym na stronie http://orzeczenia.nsa.qov.pl/cbo/query), IZ RPO nie jest właściwa do wypowiadania się w kwestii wystąpienia podstaw obligujących do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Przesłanki te zostały określone przez prawodawcę w art. 71 ust. 2 ustawy ooś, a organy właściwe do wydania takiej decyzji ustawodawca wymienił w sposób enumeratywny w art. 75 ustawy ooś. Zgodnie z jego brzmieniem organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest: regionalny dyrektor ochrony środowiska, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, starosta, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, wójt, burmistrz, prezydent miasta. Tylko te podmioty są zatem kompetentne do stwierdzenia wystąpienia podstaw do wydania decyzji środowiskowej. Podkreślić należy, że wskazany przepis kompetencyjny jest sformułowany w sposób zamknięty, precyzyjnie określając przedmiot kompetencji (wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) i organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej. Przepis kompetencyjny należy interpretować literalnie. Nie można rozszerzać określonej w nim kompetencji na inne organy czy instytucje. Stanowiłoby to bowiem zagrożenie dla zasady legalizmu, stanu pewności prawa oraz podważałoby zaufanie obywatela do działania organów państwa. Poddawanie w wątpliwość spójnego podziału zakresu kompetencji organów państwa i wkraczanie w ustawowo zastrzeżone dla organu właściwego kompetencje, przez inne instytucje czy organy, nie tylko wprowadza dla podmiotów prawa stan niepewności i braku przewidywalności podejmowanych względem nich działań, ale również w rzeczywistości oznacza, że sytuacja prawna tychże podmiotów determinowana jest ad hoc, co nie może być akceptowane w państwie prawa. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca spółka dysponowała dwoma opiniami organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, iż dla przedsięwzięcia objętego projektem nie istnieje wymóg uzyskania decyzji środowiskowej. Wbrew stanowisku IZ RPO w obu opiniach organ właściwy odwołał się nie tylko do ustawy ooś, ale także rozporządzenia ooś, stwierdzając że w świetle wskazanych aktów prawnych dla przedmiotowej inwestycji nie istnieje wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto opinia z dnia [...] września 2017 r. wydana została w odpowiedzi na pismo skarżącej spółki z dnia [...] września 2017 r., w którym to skarżąca spółka opisała szczegółowo charakter i zakres inwestycji oraz wprost wskazała na ocenę kwalifikacji przedmiotowo przedsięwzięcia pod kątem przedsięwzięcia określonego w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś, a zatem właściwy organ stwierdzając brak potrzeby uzyskania dla przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach miał świadomość i wiedzę, że skierowane zapytanie do organu wiąże się z wątpliwościami dotyczącymi możliwości kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia w świetle § 3ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś. Pomimo tego, po dokonanej analizie, stwierdził że przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której to wydanie dotyczy przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro więc organ uznał, że inwestycja objęta projektem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowań, to tym samym przesądził, że nie należy ona do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - co zresztą wprost stwierdził, a więc i tym samym do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś. Należy również zauważyć, że wbrew sugestiom IZ RPO, skarżąca spółka nie miała możliwości dysponowania "decyzją" organu właściwego w sprawie wydania decyzji środowiskowej, gdyż decyzję środowiskową wydaje się dla przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy ooś), co oznacza że bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania określającego środowiskowe uwarunkowania, jeżeli dane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się ani do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jeśli organ właściwy stwierdzi, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to nie powinien prowadzić postępowania w sprawie wydania takiej decyzji. Organ powinien wówczas albo odmówić jego wszczęcia, a jeśli zostało już ono wszczęte umorzyć je z powodu bezprzedmiotowości. Tym samym więc wskazane opinie organu właściwego stanowiły dopuszczalną formę wypowiedzenia się przez organ właściwy w kwestii istnienia potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej, w sytuacji gdy przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało wydania decyzji środowiskowej, jako nie kwalifikujące się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślić przy tym należy, że wskazana forma wypowiedzi organu właściwego, została przewidziana w procedurze ustalonej przez IZ RPO, i także z tego powodu, jak słusznie podkreśla to strona skarżąca, miała ona istotne znaczenie w sprawie ustalenia kwestii wymogu uzyskania dla przedsięwzięcia decyzji środowiskowej. W tych warunkach, mając na uwadze wskazane opinie organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, uwzględniając wydane przez organy administracyjne w toku procesu inwestycyjno-budowlanego decyzje dotyczące przedsięwzięcia, w których weryfikowane były aspekty środowiskowe realizacji przedsięwzięcia, a także mając na uwadze istotę i charakter przepisów kompetencyjnych, wagę spójność systemu prawnego i podziału kompetencji organów oraz znaczenie funkcjonujących w obrocie prawnym ostatecznych i prawomocnych decyzji administracyjnych, Sąd uznał, że w tych okolicznościach IZ RPO nie była uprawniona i nie miała kompetencji do wyprowadzenia odmiennych wniosków co do wymogu uzyskania decyzji środowiskowej od tych, które zaprezentował organ administracji, właściwy i kompetentny do wydania decyzji środowiskowej. Sąd nie podważa uprawnienia IZ RPO do weryfikowania kompletności, poprawności i zgodności z prawem dokumentacji projektowej, w tym i dokumentacji środowiskowej, niemniej jednak działanie te nie mogą wkraczać w materię zastrzeżoną do wyłącznej właściwości

innych organów, i nie mogą prowadzić do kwestionowania ustaleń tychże właściwych organów. Działania takie prowadzą do utraty zaufania obywateli do organów państwa, którzy to mają prawo oczekiwać, że podjęte przez właściwy i kompetentny organ decyzje czy wydane opinie są determinujące dla ich sytuacji prawnej.

Na marginesie poczynionych uwag, jedynie dodatkowo, należy zauważyć odnosząc się do dokonanej przez IZ RPO analizy przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia stanowiącego zabudowę magazynową w związku z tym, iż ciennik, którego przebudowa i rozbudowa jest planowana w ramach inwestycji, będzie służył do przechowywania sadzonek roślin ozdobnych oraz, że przedmiotem działalności spółki, co wynika z sekcji C.2 wniosku, jest magazynowanie i przechowywanie roślin ozdobnych, zauważyć należy, że magazyn jak podkreślała to IZ RPO służy do przechowywania (składowania) dóbr materialnych, przechowywanie to w swej istocie ma charakter bierny, natomiast w przypadku przedmiotowego ciennika, w ocenie Sądu poddane analizie powinno zostać także to, czy w przypadku objętego inwestycją ciennika nie występuje przechowywanie aktywne, biorąc pod uwagę charakter cieplarniany obiektu, zastosowane w nim technologie przechowywania roślin oraz okoliczność, że umieszczone w cenniku sadzonki roślin - zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika spółki udzielonymi na rozprawie sądowej - wsadzane są do ziemi, gdzie rosną i wykazują cechę permanentnego rozwoju, a zatem czy zamierzenie inwestycyjne nie będzie służyło realizacji także tego celu, który wykracza poza klasyczny charakter magazynu, jakim jest bierne przechowywanie.

W tym stanie rzeczy, w związku z tym, iż jak wykazano, IZ RPO w okolicznościach przedmiotowej sprawy, przekroczyła wyznaczone jej granice kompetencji wskazując na konieczność uzyskania decyzji środowiskowej z uwagi na zaistnienie w sprawie w jej ocenie przesłanek, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia ooś, oraz że wyrażone przez IZ RPO stanowisko o konieczności uzyskania decyzji środowiskowej, w istocie determinowało ocenę o niespełnieniu w sprawie wszystkich wskazanych przez IZ RPO kryteriów wyboru projektów, tj. kryterium B.5, B.6, B.16 i B.18, Sąd stwierdził, że dokonana ocena projektu w świetle wskazanych kryteriów została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

Jednocześnie odnosząc się do zarzutu IZ RPO, iż skarżąca nie wystąpiła do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej w celu stwierdzenia czy dla modernizacji istniejącego ciennika jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonanie zgłoszenia robót budowlanych, a w konsekwencji że nie dostarczyła opinii właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej zarówno dla prac nieujętych w projekcie budowlanym i decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również nieujętych w dokonanym zgłoszeniu robót budowanych, w związku z czym nie można potwierdzić czy prace te wymagały lub nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania zgłoszenia robót budowlanych, zauważyć należy, że w piśmie z dnia [...] września 2017 r. IZ RPO wskazała, iż załączona przez spółkę decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz dostarczony projekt budowlany nie obejmują swym zakresem modernizacji istniejącego ciennika, w związku z czym należy wystąpić z pismem do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej w celu stwierdzenia czy dla "modernizacji" istniejącego ciennika jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonanie zgłoszenia robót budowlanych, przy czym w zapytaniu należy wskazać dokładny zakres prac planowany do wykonania. Podkreślić należy, że skarżąca spółka w uzupełnieniu wniosku przedłożyła IZ RPO przyjęte przez właściwy organ zgłoszenie wykonania prac budowlanych z dnia [...] listopada 2014 r. na zadanie dotyczące modernizacji istniejącego ciennika w zakresie prac związanych z pokryciem modernizowanego ciennika szkłem innowacyjnym oraz dokumentację na podstawie której dokonano zgłoszenia tj. wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] maja 2014 r. i decyzję ustalającą warunki zabudowy z dnia [...] września 2014 r. Skarżąca wyjaśniła przy tym, że pozostałe prace do realizacji w "modernizowanym" cienniku nie wymagają pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia. Z powyższego wynika po pierwsze, że wprawdzie skarżąca nie wystąpiła do właściwego organu ze stosownym pismem, to jednak przedłożyła złożone skutecznie do właściwego organu zgłoszenie wykonania prac budowlanych z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczące modernizacji istniejącego ciennika, czym zdaniem Sądu wykazała, że dla modernizacji ciennika nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz wystarczy dokonanie zgłoszenia, a po drugie, że IZ RPO nie zobowiązała skarżącej spółki w piśmie z dnia [...] września 2017 r. do dostarczenia opinii właściwego organu dla wszystkich prac nieujętych w projekcie budowlanym i decyzji o pozwoleniu na budowę, jako że zapytanie dotyczyło jedynie modernizacji ciennika i zakresu prac planowanych do wykonania w modernizowanym cienniku, a zatem nie obejmowało prac związanych z budowę nowego ciennika nie ujętych w projekcie budowlanym i decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym więc stanowisko i jednocześnie zarzut IZ RPO co do "zakresu przedmiotowego" niedostarczonej opinii właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej jest niejasne, skoro jak wykazano opinia właściwego organu miała dotyczyć wyłącznie prac dotyczących modernizacji ciennika.

Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej argumenty Sąd, na podstawie, art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej stwierdził, że ocena przedmiotowego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, i w konsekwencji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...]. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając na rzecz skarżącej kwotę [...]zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (200,00 zł), wysokość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480,00 zł).