Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 768/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 9, par. 12 par 271
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.), Sędzia WSA (del.) Piotr Broda, Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. i K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1360/16 w sprawie ze skargi Z. K., H. K. i K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1360/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w pkt I oddalił skargę Z. K. i K. K.; w pkt II odrzucił skargę H. K. – na zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

W administracyjnym toku postępowania oraz w związku z zapadłymi kolejno wyrokami Sądów Administracyjnych (tj. WSA w Rzeszowie o sygn. akt: SA/Rz 1234/03, II SA/Rz 705/05, II SA/Rz 236/08, II SA/Rz 1198/10, II SA/Rz 447/15 oraz NSA o sygn. akt: II OSK 2006/06, II OSK 1311/12), a także po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, w tym przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej i dokonaniu oględzin wraz z pomiarami, [...] WINB wydał zaskarżoną decyzję. Decyzją tą WINB uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej PINB, w M. w całości i jednocześnie nakazał S., E. i A. C. wykonać w terminie do dnia 31 grudnia 2016 r. określone roboty budowlane przy budynku mieszkalnym, położonym na działce nr [...] w celu doprowadzenia wybudowanego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami, z uwagi na położenie dobudowanego w 1999 r. ganku względem sąsiedniej działki nr [...]. Jak ustalono, ww. ganek usytuowany jest nierównolegle do granicy ewidencyjnej między działkami nr [...] i [...]. Ganek w narożach znajduje się w odległościach 1,33 m i 1,63 m od granicy ewidencyjnej z działką nr [...]. Słup podpierający zadaszenie nad wejściem do budynku znajduje się w odległości 1,20 m od granicy z działką nr [...]. Z kolei odległość garażu budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] od granicy z działką nr [...] wynosi 1,46 m. Ponadto organ odwoławczy uzyskał opinię [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej dotyczącą spełniania przepisów przeciwpożarowych w zakresie lokalizacji budynku na działce nr [...] w odniesieniu do sąsiedniej zabudowanej nieruchomości na działce nr [...]. Po przeanalizowaniu ww. stanowiska oraz z uwagi na to, że odległość przedmiotowego ganku budynku mieszkalnego od granicy z działką nr [...] i budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] od granicy ewidencyjnej jest zbliżona, WINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie możliwe jest doprowadzenie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] do stanu zgodnego z prawem zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Organ podał, że usytuowanie budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...], jak i budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] narusza przepisy określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Zgodnie z § 271 ust. 1 i 9 ww. rozporządzenia odległość jaką należy zachować pomiędzy ścianami budynku mieszkalnego na działce nr [...], jak i budynku mieszkalnego z garażem na działce nr [...] nie powinna być mniejsza niż 6 m, jeżeli przekrycia dachów są nierozprzestrzeniające ognia. Zatem ściana ganku budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] powinna być ścianą oddzielenia przeciwpożarowego.

Organ odwoławczy wskazał, że doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem jest możliwe poprzez nakazanie wykonania robót budowlanych wymienionych w decyzji. To zaś spowoduje, że sytuacja przybliżenia budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] do granicy nie będzie powodowała naruszenia interesów właścicieli działki nr [...] i nie będzie powodowała zakłócenia w korzystaniu z tej działki. Ponadto wskazał, że odwołująca na podstawie tej sytuacji, tj. że na działce nr [...] usytuowany był budynek mieszkalny z gankiem w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy między działkami uzyskała pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w odległości 1,5 m od granicy.

Organ podał, że zgodnie z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia, dopuszczalne jest w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana, itp., o klasie odporności ogniowej spełniającej wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. Z akt sprawy wynika, że powierzchnia otworu w ścianie ganku wypełnionego luksferami (1,00 m x 1,00 m = 1,0 m2 ) w stosunku do powierzchni ściany (3,48 m x 2,8 m = 9,74 m2) wynosi 10,3%, tj. przekracza 10% powierzchni ściany. Wobec tego ściana ta nie spełnia warunków przeciwpożarowych określonych w ww. rozporządzeniu i należy ją zamurować materiałem ściennym pełnym nieprzepuszczającym światła.

Organ nadzoru zauważył nadto, że na mocy zaskarżonej decyzji organ I instancji wydał nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...]. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przewidziany w art. 51 i art. 50 Prawa budowlanego tryb postępowania stosuje się w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 ww. ustawy, a więc innych niż budowa obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Nakaz zaniechania robót budowlanych stosuje się, gdy nie ma technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 51 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego i może być zastosowany, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonywane roboty budowlane nie mogą doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Nakaz ten nie znajdzie zastosowania do robót zakończonych.

WINB podkreślił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy roboty budowlane przy budynku mieszkalnym położonym na działce nr [...] zostały zakończone, zatem wydany przez organ I instancji nakaz zaniechania robót budowlanych jest nieuzasadniony i jest działaniem z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Powyższe zaś uzasadniało uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania m.in. dotyczącego podstawy ustalenia odległości budynków na działkach nr [...] i [...] w oparciu o szkic usytuowania budynków mieszkalnych w stosunku do granicy ewidencyjnej pomiędzy działkami nr [...] i [...] z dnia 14 listopada 2014 r., WINB wyjaśnił, że szkic ten został sporządzony przez uprawnionego geodetę i wskazuje odległości usytuowania budynków mieszkalnych od granicy ustalonej w odniesieniu do punktów stałych. Inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza wskazywana przez skarżącą nie zawiera miar odległości od granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...], a organ nadzoru budowlanego nie jest upoważniony do określenia tych odległości poprzez dokonanie pomiaru linijką czy przymiarką chociażby ze względu na skalę mapy. Organ nadzoru budowlanego nie może podważać ustaleń geodety.

Odnośnie natomiast zarzutu dotyczącego wskazanych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego np. podniesienia wysokości ścian wyjaśnił, że podczas rozprawy administracyjnej dokonano wizualnej oceny kształtu budynku i usytuowania otworów okiennych i drzwiowych i stwierdzono, że odpowiada on stanowi przedstawionemu w projekcie budowlanym zamiennym z grudnia 2004 r. opracowanym przez A. F. znajdującym się w aktach I instancji. Nadto na wniosek odwołującej dokonano pomiarów wysokości poddasza, które wyniosły 1,81 m od stropu budynku do krokwi drewnianej dachu budynku co wskazuje, że poddasze to jest poddaszem nieużytkowym tak jak wskazuje projekt budowlany i nie stanowi dodatkowej kondygnacji budynku.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący, podnosząc, że przedmiotowy ganek powinien podlegać rozbiórce w całości.

W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie powołując się na przesłanki zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1360/16, oddalił skargę Z. K. i K. K.. Wskazał, że materiał dowodowy został zebrany zgodnie z regułami postępowania dowodowego (art. 75 i nast. K.p.a.). Poczynione ustalenia dawały organowi odwoławczemu podstawę do uznania, że zaistniały przesłanki do przeprowadzenia postępowania naprawczego w oparciu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego – doprowadzenia budynku mieszkalnego na działce nr [...] do stanu zgodnego z przepisami. Oznacza to, że zbliżenie tego budynku do granicy tej działki nie będzie powodowało naruszenia interesów właścicieli działki nr [...], jak i nie będzie powodowało zakłóceń korzystania z tej działki (na której garaż budynku mieszkalnego znajduje się w odległości 1,46 m od granicy z działką nr [...]).

Zarzuty skargi, podnoszące "rażące naruszenie przepisów P.b. i warunków technicznych", w żadnym stopniu nie zostały sprecyzowane (przez wskazanie konkretnych przepisów), co nie czyni możliwym ich skontrolowanie. Argumentacja, bardziej opisowa i także polemiczna, nie daje podstaw do przypisania organowi, który wydał kontrolowaną obecnie decyzję zaniedbań obowiązków proceduralnych, jak i błędnego zastosowania prawa materialnego.

Sąd wskazał, że przyczyny "nieuwzględnienia" przedłożonej przez skarżących inwentaryzacji powykonawczej budynku na działce nr [...] – wbrew zarzutom skargi – zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Bezzasadny jest również zarzut skargi, jakoby organ odwoławczy nie odniósł się "do kwestii samowolnej nadbudowy poddasza użytkowego". Organ ten w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji, powołując się na wyniki wykonanych pomiarów wysokości poddasza (1,81 m od stropu budynku do krokwi drewnianej dachu budynku), prawidłowo podał, iż jest to poddasze nieużytkowe (zgodnie z projektem budowlanym zamiennym) i w związku z tym nie stanowi dodatkowej kondygnacji budynku.

Natomiast w odniesieniu do skargi H. K. Sąd stwierdził, że jej skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu z uwagi na brak interesu skarżącej (nie jest właścicielką działki nr [...], a jedynie zamieszkuje w budynku znajdujący się na tej działce, co świadczy jedynie o posiadanym przez nią interesie faktycznym).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w części dotyczącej pkt I, opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli Z. K. i K. K., wnosząc o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zaskarżonej części, zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm prawem przewidzianych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 w zw. z art. 3 § 1 pkt 1 w zw. z art. 133 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji WINB i wadliwie rozpoznał skargę poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, na skutek pominięcia zarzutów skargi skarżących dotyczących, wskazujących naruszenia przepisów prawa procesowego; przepisów K.p.a., mających istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, stawianych WINB, przez pozbawienie skarżących prawa do wykazywania swych racji i twierdzeń w toku postępowania administracyjnego, czyli art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., a skutkiem tych naruszeń doszło do wtórnego naruszenia prawa materialnego, tj. § 9 i § 12 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznały zarzuty skargi kasacyjnej.

Nie podważono oceny, zgodnie z którą nie wystarczy w okolicznościach tej sprawy kwestionowanie ustalonych w sprawie odległości ganku od granicy działki, ponieważ wymogi odległościowe w tym zakresie dotyczą bezpieczeństwa pożarowego. W sprawie bowiem oceniono, że uzyskanie stanu bezpieczeństwa pożarowego mają gwarantować nałożone zaskarżoną decyzją obowiązki wykonania określonych robót budowlanych. Tej oceny nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej, opierając argumentację wyłącznie na kwestii odległościowej. Ocena prawa w tym zakresie odpowiada zaś wiążącemu w niniejszej sprawie wyrokowi o sygn. akt II SA/Rz 447/15, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawomocnie wypowiedział się w kwestii istniejących odległości. Po pierwsze, Sąd w ww. wiążącym wyroku nie wykluczył, że ustalone uległości wskazujące na określone zbliżenie ganku względem granicy sąsiedniej nieruchomości mogą stanowić przeszkodę do przeprowadzenia postępowania naprawczego. Przypomnieć należy, że także wówczas rozstrzygnięcie Sądu zostało wydane w okolicznościach sprawy, z których wynikało – tak jak obecnie – że odległość od granicy sąsiedniej działki wynosi w narożach ganku odpowiednio 1,33 m i 1,63 m. To właśnie te odległości mogły być przedmiotem oceny z punktu widzenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 142 i art. 144 K.c., a także art. 51 Prawa budowlanego. Po drugie, w poprzednio wydanych i wiążących w niniejszej sprawie wyrokach Sądów Administracyjnych akcentowano obowiązującą zasadę równości wobec prawa. Należało bowiem w okolicznościach tej sprawy uwzględnić kwestię zbliżenia zabudowy na sąsiedniej działce względem tej samej granicy pomiędzy działkami. W aktualnie podlegającym kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku Sądu I instancji niewadliwie oceniono, że organ nadzoru budowlanego wywiązał się z powyższych wskazań. Przede wszystkim w sytuacji gdy skarżący kwestionowali ustalenia odległości przedmiotowego ganku od granicy działki przeprowadził rozprawę administracyjną, której ustalenia nie przyniosły odmiennego rezultatu niż dotychczasowy. Argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie dotycząca dokonanych pomiarów i zbliżenia do granicy wywołanego ociepleniem ganku jest nieskuteczna (§ 9 ust. 4 ww. rozporządzenia nie wymaga uwzględnienia warstw izolacji termicznej). Ponadto uzyskano stanowisko Straży Pożarnej, w którym wskazano na możliwość zastosowania rozwiązań przeciwpożarowych, które wyeliminują stan zagrożenia pożarowego, a tym samym zostanie usunięty stan niezgodności z prawem. Należy bowiem mieć na względzie, że w ogólności przepisy prawa budowlanego mają na celu minimalizację zagrożeń dla ludzi lub mienia, w tym w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Właśnie zapewnieniu tego bezpieczeństwa mają służyć normy odległościowe zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej zaś sprawie oceniono, że nałożone na inwestorów obowiązki wynikają z zastosowania § 271 ust. 10 ww. rozporządzenia. Ta zaś okoliczność wespół ze wskazywaną wyżej zasadą równości wobec prawa – koniecznością uwzględnienia, że na działce skarżących powstała zabudowa w odległości 1,46 m od granicy – stanowiło podstawę do stwierdzenia, że zbliżenie tego budynku do granicy tej działki nie będzie powodowało naruszenia interesów właścicieli działki nr [...], jak i nie będzie powodowało zakłóceń korzystania z tej działki (na której garaż budynku mieszkalnego znajduje się w odległości 1,46 m od granicy z działką nr [...]). W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono. Nie wykazano bowiem aby zastosowane rozwiązania techniczne powodowały zagrożenie pożarowe dla budynku skarżących. W dalszym ciągu skarżący kwestionują bowiem lokalizację przedmiotowego ganku od granicy ich działki, co jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest wystarczające z uwagi na rozważenie w okolicznościach tej sprawy ich interesów z uwagi na treść art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 142 i art. 144 K.c., ale także z uwagi na wskazywaną zasadę równości wobec prawa. Dodatkowo skarżący podnoszą, że w sprawie nie uwzględniono, że w ścianie przedmiotowego budynku od strony ich działki znajdują się drzwi wejściowe do budynku. Jednak wskazywana w tym zakresie okoliczność nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro w wyniku nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków owe drzwi oddzielone będą od granicy działki sąsiedniej ścianą przeciwpożarową. A zatem w tym zakresie przedmiotowy ganek może pełnić funkcję tzw. "przedsionka przeciwpożarowego". Jego funkcją ma być zwiększenie bezpieczeństwa pożarowego. W tym też miejscu w odniesieniu do kwestii odległościowych należy wskazać, że, z uwagi na wzajemne zlokalizowania zabudowy na sąsiadujących nieruchomościach w odniesieniu do wspólnej granicy, odległości budowy od granicy z działką sąsiednią, pomimo że mowa jest o niej w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego jako prawa cywilnego. Jeżeli odstąpienie od warunków technicznych nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym, np. wprowadzeniem groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia, to wadliwym byłoby uznanie na gruncie publiczno-prawnym wynikającym z przepisów Prawa budowlanego o naruszeniu przepisów techniczno-budowlanych uniemożliwiającym, np. zatwierdzenie projektu budowlanego (por. wyroki NSA z 12 stycznia 2011 r., II OSK 5/10; z 27 marca 2012 r., II OSK 42/11). Sama niezgodność projektu budowlanego z przepisami ww. rozporządzenia nie uzasadnia odmowy zatwierdzenia takiego projektu, w sytuacji gdy organ nie stwierdził naruszenia innych przepisów techniczno-budowlanych (por. wyrok NSA z 26 października 2011 r., II OSK 1518/10). A zatem to okoliczności konkretnej sprawy determinują sposób prowadzenia postępowania, w tym czy posadowieniu naroża ganku w odległości 1,33 m od granicy działki nadać charakter istotnej przeszkody do przeprowadzenia postępowania naprawczego; tym bardziej, że w okolicznościach tej sprawy niejako "wymuszenie" na inwestorach zachowanie normy odległościowej od granicy działki nie mogłoby samo w sobie prowadzić do uzyskania stanu zgodnego z prawem z uwagi na nieprzepisowe usytuowanie zabudowy na sąsiedniej nieruchomości, tj. wskazywane 1,46 m. Dlatego w okolicznościach tej sprawy decydującego znaczenie nabrały rozwiązania techniczne mające na celu zwiększenia bezpieczeństwa pożarowego.

Co się zaś tyczy wskazywanych w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczących drogi dojazdowej do urządzeń wodnych; przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę; nieprzedstawienia skarżącym opinii Straży Pożarnej; nadbudowy poddasza; istnienia schodów do ganku i nadbudowy nad nimi ścianki o 30 cm – nie wykazano aby wskazywana w tym zakresie argumentacja skarżących miała istotny wpływ na wynik sprawy. Co do drogi dojazdowej, skarżący nie wykazali aby w okolicznościach tej sprawy istniała prawnie i faktycznie jakaś droga. Kwestia przeniesienia pozwolenia na budowę nie ma znaczenia dla przeprowadzenia postępowania naprawczego. Niezależnie od tego, i tak postępowanie naprawcze prowadzone jest z udziałem następców prawnych nieruchomości, tj. aktualnych właścicieli. Jest to bowiem odrębne postępowanie od tego w sprawie pozwolenia na budowę. Organ administracyjny nie ma obowiązku przedstawiania każdorazowo uzyskanych w sprawie dowodów stronom postępowania. W tym zakresie na organie ciąży obowiązek wynikający z art. 10 § 1 K.p.a. Skarżący nie wykazali zaś aby w sprawie uniemożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, i aby ewentualne uchybienia w tym zakresie miały istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie oceniono także kwestię legalności podnoszonej przez skarżących "nadbudowy poddasza". Jak wskazał Sąd I instancji, organ w tym zakresie wypowiedział ocenę, która opierała się na dokonanych pomiarach. Zgodnie z nimi wysokości poddasza wynosi 1,81 m od stropu budynku do krokwi drewnianej dachu budynku. A zatem jest to poddasze nieużytkowe (zgodnie z projektem budowlanym zamiennym z 2004 r.) i w związku z tym nie stanowi dodatkowej kondygnacji budynku. Skarżący jej oceny nie podważyli skutecznie. Nie wykazali z jakich względów, kwestia tak zrealizowanego poddasza powinna być przedmiotem ewentualnych nakazów i w jakim dokładnie zakresie w przeprowadzonym postępowaniu naprawczym. Nie wykazali jakie normatywne względy miałyby świadczyć, że tak zrealizowane poddasze wraz z połacią dachową stanowi istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę. Odnośnie zaś schodów i nadbudowy ścianki o 30 cm – nie wykazano aby ich lokalizacja powodowała inne niż ustalone w okolicznościach tej sprawy posadowienie narożnika ganku w odległości 1,33 m od granicy działki.

Dlatego w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie możliwości zastosowania w postępowaniu naprawczym art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego celem doprowadzenia przedmiotowego ganku do stanu, który nie stanowi zagrożenia pożarowego dla sąsiedniej nieruchomości. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 1 w zw. z art. 3 § 1 pkt 1 w zw. z art. 133 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. oraz w zw. z § 9 i § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.