Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1020/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.D. i J.Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia odrzucić skargę J.Z.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym 26 marca 2010 r. J.Z. wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia obywatelce [...] – H.D. - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

H.D. zaskarżyła ww. decyzję w odrębnym piśmie, również datowanym w dniu 26 marca 2010 r.

W związku z tym, iż J.Z. wniósł skargę na decyzję skierowaną do H.D., zarządzeniem z dnia 5 maja 2010 r. został wezwany do wskazania, czy występuje w sprawie jako skarżący, czy też jako pełnomocnik – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia jego skargi. Jednocześnie skarżący został pouczony o treści art. 35 § 1 i 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.); dalej p.p.s.a.

Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 24 maja 2010 r. (potwierdzenie odbioru k. nr 12 akt sądowych). Pomimo wezwania J.Z. nie wskazał, czy występuje w sprawie jako skarżący, czy też jako pełnomocnik H.D.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż w przedmiotowej sprawie skarżący J.Z. wniósł skargę na decyzję skierowaną do obywatelki [...] - H.D.

Zgodnie z treścią art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.

Jak wynika z akt sprawy J.Z. nie wykazał, że spełnia przesłanki warunkujące udział w sprawie w charakterze pełnomocnika strony skarżącej.

Jednocześnie w myśl art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn akt II SA 2637/02). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50).

W przedmiotowej sprawie, skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego, a zaskarżona decyzja nie była do niego skierowana.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skarga J.Z. z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a. była niedopuszczalna, ponieważ nie miał on interesu prawnego do jej wniesienia.

Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie (wyrok NSA z 27 września 2000 r., II SA 2109/00, OSP 2001, nr 6, poz. 86) wyrażono pogląd, iż stwierdzenie braku legitymacji skargowej u skarżącego powoduje oddalenie skargi w wyroku, nie zaś jej odrzucenie w postanowieniu.

Jednocześnie wskazania wymaga również, iż oddalenie skargi nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 lub podmiot inny, niż określony w przepisach szczególnych, do których nawiązuje art. 50 § 2 (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 228).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 powoływanego przepisu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.