Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 587/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję samorządowej instytucji kultury [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję samorządowej instytucji kultury [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], 2. zasądza od samorządowej instytucji kultury [...] na rzecz K. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Agenda [...] w[...] , działając na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., Nr 112 poz. 1198 z późn. zm., zwanej w skrócie "u.d.i.p."), po rozpatrzeniu wniosku K. M. o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie treści umowy sponsorskiej zawartej w dniu [...] r. pomiędzy[...] Agenda [...] w[...], a [...]S.A. w T., orzekła o odmowie udostępnienia informacji publicznej w części.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że choć informacja, o udostępnienie której wniósł K. M., jest informacją publiczną, to część z treści umowy zawartej pomiędzy Agendą, a [...] S.A. stanowią informacje tzw. wrażliwe. Podkreślono przy tym, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP) i taka właśnie sytuacja występuje w sprawie, gdyż ograniczenie prawa do uzyskania informacji publicznej następuje w rozpatrywanym przypadku ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności praw innych osób i podmiotów gospodarczych.

Zdaniem Agendy, zainteresowany dostępem do informacji publicznej, bez względu na jego własny prywatny interes w jej uzyskaniu, zobowiązany jest poddać się rygorom wynikającym z istniejących ograniczeń. O ile więc w przedmiotowej sprawie wniosek dotyczył wprawdzie informacji publicznej, to jednak informacje te w ocenie Agendy podlegają wyłączeniu spod jawności na podstawie innych przepisów szczególnych (w szczególności przepisów dotyczących tajemnicy przedsiębiorstwa). Taką bowiem decyzję (o niewyrażeniu zgody na udostępnienie warunków umowy) podjęła [...] S.A. Owo zastrzeżenie poufności umowy jest w ocenie Agendy dopuszczalne przynajmniej w części dotyczącej kwoty przekazanej przez [...] S.A. jako sponsora organizowanej imprezy) i jako takie powoduje, że znajduje uzasadnienie na gruncie przepisów uzasadniających odmowę udostępnienia informacji publicznej, gdyż spółka prawa handlowego (pozbawiona w swym majątkowym składzie środków publicznych) ma prawo zawierając umowę tego typu, zastrzec, że nie wyraża zgody, aby warunki tej umowy stały się publiczne.

W ocenie Agendy, do zastrzeżenia poufności kwalifikują się jednak tylko niektóre postanowienia umowy - te mianowicie, które dotyczą wysokości środków przeznaczonych przez sponsora.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Odwołujący się podniósł, iż na podstawie umowy sponsoringu sponsor jest zobowiązany do określonych świadczeń, ale także na sponsorowanym ciążą określone obowiązki względem sponsora. Wzajemny układ praw i obowiązków ukształtowany w umowie sponsoringu służy realizacji konkretnego celu, a obowiązek jednej ze stron zawsze rodzi uprawnienie drugiej (za uchwałą Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi z dnia 2 listopada 2011 r., znak 35/149/2011). Sytuacja nieznajomości głównego komponentu umowy - wysokości umowy sponsorskiej zawieranej w imieniu miasta przez [...] Agenda [...] w[...] sprzeczna jest z ustawą o dostępie do informacji publicznej oraz orzecznictwem sądowym wyrażonym m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 8 listopada 2012 r. (sygn. akt I CSK 190/12).

Zdaniem wnioskodawcy umowa sponsorska jest umową, która podlega udostępnieniu takiemu samemu jak inne umowy handlowe, nadto wskazać należy że w zapisach umowy zawartej między[...] Agenda [...] w[...], a [...] Spółka Akcyjna nie wskazano, iż jej zapisy mają być niejawne.

[...] Agenda [...] w[...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia[...], powołując się art. 16 w związku z art. 5 u.d.i.p. ponownie odmówiła udostępnienia informacji publicznej w części, stwierdzając, że stanowisko skarżącego zawarte w uzasadnieniu odwołania nie zasługuje na uwzględnienie.

Podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnieniu oraz dodatkowo wskazano, że decyzja o nie wyrażeniu zgody na udostępnienie warunków umowy, jaką podjęła [...] S.A., nie musi być wyrażona w samej umowie. Zastrzeżenie poufności określonych informacji jest dopuszczalne poprzez pisemną deklarację w tym zakresie, gdyż zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji tzw. wrażliwych jest dopuszczalne po wyrażeniu na to zgody przez zainteresowany podmiot. W przypadku zaś braku takiej zgody (tym bardziej po jej wyraźnej odmowie), strona przeciwna (w niniejszej sprawie) nie ma prawa do udostępniania takich informacji.

W skardze do sądu K. M. wniósł o stwierdzenie bezprawności działania [...] Agenda [...] w[...] w zakresie wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej informacji na temat kwoty przekazanej w ramach umowy sponsorskiej przez [...] S.A. na rzecz [...] i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zwrócił uwagę, że wydane w sprawie decyzje są niezasadne, ponieważ są sprzeczne z uregulowaniami zawartymi w art. 5 u.d.i.p., wskazując przy tym, że organ błędnie zakwalifikował sporną informację jako tajemnicę przedsiębiorstwa, polegając jedynie na oświadczeniu zainteresowanej spółki. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2014 r. (sygn. akt II SAB/Łd 50/14) organ powinien samodzielnie dokonywać oceny złożonego przez przedsiębiorcę oświadczenia w zakresie zakwalifikowania danej informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa, z uwagi na fakt, że ograniczenie w dostępie do informacji publicznej z tego powodu stanowi wyjątek od ogólnej zasady jawności i nie powinien być traktowany w sposób rozszerzający.

Informacji na temat przekazanej sumy pieniężnej w ramach umowy sponsorskiej na realizację projektu przez Agendę, nie można w ocenie skarżącego uznać za informację o charakterze tajemnicy przedsiębiorstwa, ponieważ nie spełnia ona przesłanki określonego charakteru, niezbędnej dla takiego stwierdzenia. W związku z tym informacja taka nie podlega wyłączeniu spod zasady jawności z powodów wskazanych przez Agendę.

Wątpliwości skarżącego budzi nie tylko brak uprawdopodobnienia przez spółkę, że informacja o przekazanej kwocie finansowanie ma szczególną wartość gospodarczą i jej ujawnienie mogłoby narazić przedsiębiorcę na szkodę, ale również moment zastrzeżenia poufności przez spółkę. Organ nie wykazał, jakoby zastrzeżenie to mogło mieć miejsce po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co wykluczyłoby powołanie się na tę przesłankę.

Skarżący podkreślił również, że z uwagi na działalność prowadzoną przez Agendę, której celem jest realizowanie potrzeb kulturalnych i społecznych mieszkańców oraz realizowanie zadań związanych z wydatkowaniem środków publicznych, Agenda jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępniania wnioskowanych informacji. Informacja na temat środków, z których finansowana jest działalność Agendy jest informacją publiczną w rozumieniu powoływanej ustawy w związku z czym należy zakwalifikować jako nieprawidłową, odmowę udostępnienie informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując wszystkie twierdzenia i argumenty na ich poparcie, jakie przedstawiła w dotychczasowym postępowaniu w sprawie. W szczególności podkreślono, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP) i taka sytuacja występuje w sprawie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności praw innych osób i podmiotów gospodarczych.

Pismem z dnia 30 lipca 2015 r. Stowarzyszenie [...] w W., zgłaszając swój udział w sprawie, przychyliła się do stanowiska skarżącego, podkreślając brak przeprowadzenia rozważań przez Agendę, czy zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, informacja w zakresie nie przedstawionym wnioskodawcy, to tajemnica przedsiębiorstwa.

Zdaniem Stowarzyszenia, to strona przeciwna podejmując decyzję o udostępnieniu informacji publicznej jest zobowiązana do oceny prawnej, czy w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy lub inne ograniczenia wskazane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wskazano, że strona przeciwna bierze pod uwagę zdanie podmiotu, którego dotyczy wnioskowana umowa, jednak jest to tylko jeden z wielu czynników, które strona przeciwna powinna uwzględnić.

Podkreślono też fakt, że zastosowanie tajemnicy przedsiębiorstwa nie może wynikać ze swobodnego uznania przedsiębiorcy i musi się opierać na istotnym zagrożeniu interesów przedsiębiorcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej tj. kwoty, jaką w ramach umowy sponsorskiej miał przekazać sponsor ([...]S.A. ) na rzecz[...] Agendy [...] w[...].

W myśl art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

W rozpatrywanej sprawie odmowę udostępnienia wnioskodawcy części żądanych informacji, uzasadniono ograniczeniem wynikającym z ochrony tajemnicy przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 11 ust 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r., nr 153, poz.1503 ze zm.) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Z powyższego przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 ust 4 ustawy – stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być także poufna informacja "ujawniona do wiadomości publicznej", nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, takiej kontroli nie ma, ergo informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności.

W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01 (publ. LEX nr 583717).

Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 roku, w sprawie o sygn. akt I OSK 511/13 ).

W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji." (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Informację poufną można zatem uznać za tajemnicę, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów, wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna.

Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Tak więc każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (zobacz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 931/14, z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 402/14, z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1120/14, z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 656/14, z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1128/14).

Nie istnieje przy tym ustawowy wymóg co do czasu, w jakim owe działania, świadczące o woli przedsiębiorcy zachowania pewnych informacji w poufności, tj. objęcia ich tajemnicą przedsiębiorstwa, mają być podjęte. Wbrew więc stanowisku skarżącego, przedsiębiorca może każdym czasie tj. zarówno przy zawieraniu umowy, jak też w jakiś czas po jej zawarciu uznać daną informację za tajemnicę przedsiębiorstwa – o ile oczywiście w tym momencie, kiedy takie zastrzeżenie przez przedsiębiorcę następuje, owa informacja spełnia wciąż wyżej opisany wymóg poufności, tj. informacja do tego czasu nie została ujawniona publicznie – czy to wskutek działań czy zaniechań przedsiębiorcy (np. ujawnienie innym podmiotom, brak zabezpieczeń skutkujący swobodnym dostępem do informacji osób postronnych).

Z drugiej strony Sąd podziela stanowisko, że podmiot posiadający informację (która ma być ewentualnie udostępniona w trybie przepisów u.d.i.p.), przyjmujący zastrzeżenie przedsiębiorcy o objęciu tej informacji tajemnicą przedsiębiorstwa, powinien dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji. Na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn.. akt II SA/Wa 343/13 oraz z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 388/14). W szczególności przedsiębiorca powinien wskazać jakie istotne wartości gospodarcze, na czym polegające, chroni poprzez objęcie danej informacji tajemnicą przedsiębiorstwa (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Go 824/14). W kontrolowanej sprawie organ mający udostępnić informację nie dokonał ustaleń i rozważań we wskazanym zakresie.

Przede wszystkim jednak zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie należy zwrócić uwagę na konkretną realizację jednego z wyżej wskazanych wymogów uznania danej informacji za tajemnicę przedsiębiorcy tj. dostatecznie jasnego zachowania przedsiębiorcy, z którego w można odczytać wolę objęcia danej informacji tajemnicą przedsiębiorstwa.

W przedmiotowej sprawie w samej treści umowy sponsoringu z dnia 6 maja 2013r. nie ma oświadczenia o zastrzeżeniu poufności. Także w czasie po zawarciu umowy przedsiębiorca tj. spółka akcyjna [...] z własnej inicjatywy nie przekazała [...] Agendzie [...] w[...] żadnego wyraźnego zastrzeżenia poufności umowy. Dopiero na przekazane w drodze e-mail (z dnia 6 czerwca 2013 r.) zapytanie TAK do spółki pracownik tej spółki poprzez e-mail z dnia 17 czerwca 2013 r. odpowiedział, że "rekomendacja naszego Zarządu i Dyrektora Komunikacji (...) jest taka, aby nie przekazywać tej Umowy osobom trzecim. Jednocześnie rzeczywiście zdecydowano o tym aby w kolejnych wszelkich umowach sponsoringowych znalazła się klauzula poufności". Należy zauważyć, że słowo "rekomendacja" według słownika języka polskiego (http://sjp.pwn.pl) oznacza zasadniczo "pozytywna opinia wydana o kimś". Pomijając kwestię, iż odpowiedzi w imieniu spółki udzieliła osoba, co do której umocowania brak w aktach jakichkolwiek informacji (poza informacją w § 4 umowy sponsorskiej, że jest to osoba odpowiedzialna za realizację tej umowy – a nie odpowiedzialna np. za określanie czy sama umowa objęta jest sferą poufności przedsiębiorstwa), nie można w tej sytuacji uznać, że spółka [...] jasno wypowiedziała swoją wolę objęcia przedmiotowej informacji tajemnicą przedsiębiorstwa. Spółka jedynie wyraziła swoją opinię co do zasadności objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa danej informacji i wolę obejmowania w przyszłości (a nie obecnie) tego typu umów jak przedmiotowa umowa, tajemnicą przedsiębiorstwa. Podmiot mający udostępnić informację, nawet posiadając pozytywną opinię przedsiębiorcy co do objęcia danej informacji tajemnicą przedsiębiorstwa, nie może sam, niejako za przedsiębiorcę, dokonać aktu objęcia danej informacji tajemnicą przedsiębiorstwa. To zachowanie ma przejawić przedsiębiorca, a nie podmiot mający udostępnić informację.

Ponadto zwrócić należy uwagę, że zadaniem uzasadnienia, stanowiącego integralny składnik decyzji, jest wyjaśnienie jej dyspozycyjności jakim jest rozstrzygnięcie (zobacz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, Lex 43041). Uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej (zobacz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1899/12 ). Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Mocą tej zasady organ obowiązany jest do wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygniecie. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest szczegółowe ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu (zobacz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14).

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w świetle wcześniejszych rozważań Sądu nie wypełnia powyższych zasad. Zostały w niej zawarte ogólnikowe stwierdzenia pozbawione merytorycznej analizy ustalenia faktów oraz przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie, w szczególności w kwestii określenia zachowania, które organ uznaje za wolę przedsiębiorcy odnośnie objęcia informacji tajemnicą przedsiębiorstwa oraz zasadności takiego wyłączenia jawności. W myśl utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego zaniechanie uzasadnienia decyzji w sposób przekonywający, zatem odniesienie się do wyżej wyrażonych zasad, jest naruszeniem wskazań zawartych w przepisach art. 7 – 9, 11 k.p.a. i skutkuje uznaniem wadliwości takiej decyzji.

Dopiero prawidłowo sporządzona decyzja wraz z jej uzasadnieniem umożliwia sądowi administracyjnemu ocenę prawidłowości jej podjęcia. Sąd nie jest natomiast powołany do zastępowania organu i naprawy wadliwości jego decyzji.

Ze względu na powyższe tj. z braku możliwości poddania kontroli prawidłowości podjętej decyzji oraz stosownej argumentacji odnośnie wypełnienia przesłanek o jakich mowa w art. 5 ust 1 u.d.i.p., a także art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Sąd uznał, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego oraz przepis art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, tym samym zaskarżona decyzja nie może się ostać. W konsekwencji Są na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 5 marca 2015 r.

Orzeczenie o kosztach Sąd podjął na podstawie art. art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu.