Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 88/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8,  art. 77;  art. 80;  art. 145 par. 1 pkt 5;  art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 1 ust. 1 pkt 2-4;  par. 1 ust. 3;  par. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 39 poz 211
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm
article: par. 10 ust. 1,2,4,5;  par. 5;  par. 12 ust. 1,2;  par. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2007 nr 114 poz 786
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem  Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65  art. 2 pkt 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w sprawie przyznania pomocy na zalesianie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. (nr [...]) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] września 2013 r. (nr [...]), którą stwierdzono, że decyzja Kierownika Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] czerwca 2008 r. (nr [...]) w sprawie przyznania pomocy na zalesianie dla W. K. została wydana z naruszeniem prawa.

W pierwszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny. Wskazano, że w dniu [...] października 2007 r. r. W. K. złożył wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2007 wraz z niezbędnymi załącznikami do wniosku. Zgodnie z treścią tego wniosku oraz treścią złożonej do niego korekty producent rolny w sekcji X wniosku Oświadczenie o sposobie użytkowania działek rolnych przeznaczonych do zalesienia zadeklarował do zalesienia działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr [...] (województwo d., powiat g., gmina W., obręb P.) o areale równym 1,00 ha, wnioskując o przyznanie następujących płatności:

- wsparcie na zalesianie, na terenach o korzystnej konfiguracji: iglaste na powierzchni 0,53 ha, liściaste- 0,47 ha oraz zabezpieczenie przed zwierzyną - grodzenie 2-metrową siatką metalową na powierzchni 1,00 ha;

- premia pielęgnacyjna na terenach o korzystnej konfiguracji na powierzchni 1,00 ha;

- premia zalesieniowa dla producenta rolnego uzyskującego co najmniej 25% dochodu z rolnictwa na powierzchni 1,00 ha.

W dniu [...] kwietnia 2008 r. producent rolny złożył w wymaganym terminie oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z poświadczającym ten fakt zaświadczeniem z Nadleśnictwa G. S. z dnia [...] kwietnia 2008 r.

Na podstawie zgromadzonych dokumentów Kierownik Biura Powiatowego we W. w dniu [...] czerwca 2008 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania pomocy na zalesianie, w wyniku której skarżący otrzymał jednorazowe wsparcie na zalesienie w wysokości 7.501,40 zł, premię pielęgnacyjną wypłacaną przez 5 lat w wysokości 970 zł oraz premię zalesieniową wypłacaną przez 15 lat w kwocie 1.580 zł.

W dniu [...] lipca 2012 r. gospodarstwo skarżącego zostało wytypowane do kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej w zakresie programu zalesianie gruntów rolnych i innych niż rolne. Przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w dniach od [...] lipca 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. Podczas kontroli na miejscu działki nr [...] inspektorzy terenowi stwierdzili nieprawidłowości, w związku z czym zastosowali kod pokontrolny GR5 (stwierdzono uchybienia szczegółowe). Ponadto – jak podał organ II instancji - podczas kontroli kompleksu ustalono, iż zadeklarowana powierzchnia ogólna zalesienia (1 ha) jest większa niż powierzchnia stwierdzona (0,66 ha). Z kolei powierzchnia całkowita grodzenia siatką wyniosła 0,81 ha, podczas, gdy powierzchnia deklarowana wynosiła 1 ha.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami Kierownik Biura Powiatowego na podstawie art. 149 § 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną w sprawie o przyznanie płatności do zalesienia gruntów rolnych dla skarżącego. Wznowienie postępowania nastąpiło w związku z faktem, iż po wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, mogące mieć istotny wpływ na podjęcie przez organ rozstrzygnięcia.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie podkreślając, iż obecny stan uprawy spowodowany został przez siły wyższe, od niego niezależne, a sytuacja ta była zgłoszona w Biurze Powiatowym w dniu [...] czerwca 2010 r.

Po przeanalizowaniu całego zgromadzonego w sprawie materiału, Kierownik BP ARiMR we W. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. (nr [...]) uchylił decyzję dotychczasową oraz orzekł o odmowie przyznania pomocy na zalesianie i nałożył sankcje wieloletnie. Powodem takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną przez wnioskodawcę we wniosku a powierzchnią ustaloną w wyniku kontroli na miejscu wynosiła 51,51%.

Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie. Organ II instancji decyzją z dnia [...] maja 2013 r. uchylił pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał za zasadne przeprowadzenie ponownej kontroli na miejscu w gospodarstwie strony i wskazał na konieczność uwzględnienia jej wyników przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Kierownika Biura Powiatowego.

Wobec powyższego, w dniu [...] czerwca 2013 r. przeprowadzono ponowną kontrolę na miejscu. Strona została poinformowana o kontroli i była przy niej obecna. Podczas kontroli na miejscu, po przeprowadzeniu kontroli formalnej raportu stwierdzono, że:

1. zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona (ZGR5). Powierzchnia ogólna zalesienia deklarowana wynosiła 1,00 ha, podczas gdy powierzchnia zalesienia stwierdzona podczas kontroli na miejscu wynosi 0,80 ha;

2. zadeklarowana powierzchnia całkowita grodzenia lub obwód siatki są większe niż stwierdzone (ZGR10). Powierzchnia deklarowana grodzenia siatką wynosiła 1,00 ha, podczas gdy powierzchnia grodzenia siatką stwierdzona podczas kontroli na miejscu wynosi 0,81 ha;

3. dane zadeklarowane we wniosku są inne niż zawarte w planie zalesienia (ZGR2). Kod zastosowano ze względu na fakt, iż powierzchnia zalesienia jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej, stwierdzono również rozmieszczenie poszczególnych gatunków różne od zapisów w planie zalesienia;

4. zalesienie zostało wykonane bez zachowania odpowiedniej odległości od działek sąsiadujących, które stanowią własność innego podmiotu (ZGR4). Stwierdzono brak granicy rolno-leśnej od strony działki ewidencyjnej [...].

Z kontroli sporządzono protokół nr [...]. Do wyników przedmiotowej kontroli skarżący wniósł zastrzeżenia i nie podpisał poprawionego protokołu. Pismem Kierownika Biura Kontroli na Miejscu z dnia [...] sierpnia 2013 r. strona została poinformowana, iż wniesione zastrzeżenia do ustaleń kontrolnych zawartych w raporcie z czynności kontrolnych nie zostały uwzględnione.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. (nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego stwierdził wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie dla skarżącego z naruszeniem prawa. Organ I instancji opisał szeroko zaistniały stan faktyczny w sprawie i na tej podstawie stwierdził, iż faktyczna powierzchnia kwalifikująca się do pomocy wynosi według pomiarów inspektorów 0,80 ha, to z kolei stanowi 25 % różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną. Z uwagi na powyższe w oparciu o obowiązujący w roku 2008 art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm.) wskazano, że żadna pomoc nie może zostać przyznana. Organ I instancji wyjaśnił także, iż w jego ocenie, fakt wystąpienia na zalesianym terenie zdarzeń o charakterze siły wyższej (zalanie), niezależnie od oceny ich wpływu na stan plantacji, nie był bezpośrednim powodem zmniejszenia powierzchni zalesionej w stosunku do powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Jak wynika bowiem z ustaleń dokonanych podczas przeprowadzonych kontroli na miejscu, udokumentowanych w protokołach nr [...] i [...], teren ulegający zalewaniu, na którym mogła wymoknąć część nasadzeń nie został wykluczony z powierzchni stwierdzonej. Powierzchnię niekwalifikującą się do przyznania pomocy stwierdzono w części działki, na której występują zadrzewienia i zakrzaczenia, będące wynikiem sukcesji naturalnej, a jednocześnie brak jest nasadzeń zadeklarowanych we wniosku. Stanowisko takie zostało również zawarte w piśmie Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Z protokołu nr [...] bezspornie wynika, że podczas pomiaru powierzchni zalesionej na działce ewidencyjnej nr [...] wyłączeniu podlegały jedynie powierzchnie, zajęte przez sukcesje naturalną, na których stwierdzono brak nasadzeń, jakich producent zobowiązał się dokonać, oraz brak śladów wykonywania jakichkolwiek zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych. Dodatkowo organ I instancji ustalił, iż pierwotna decyzja, przyznająca skarżącemu pomoc na zalesianie, w świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania po wznowieniu postępowania z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu, winna zostać uchylona, a wnioskowana pomoc odmówiona. Jednakże zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat. W przedmiotowej sprawie skuteczne doręczenie stronie decyzji, co do której wznowione zostało postępowanie, nastąpiło w dniu [...] czerwca 2008 r., a zatem organ I instancji zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. ograniczył się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, iż wyniki kontroli przeprowadzonej bez jego obecności są dla niego niekorzystne, natomiast kontrola wykonana z jego udziałem stwierdziła 0,90 ha. Skarżący nie zgodził się z przyczynami zredukowania powierzchni stwierdzonej do 0,80 ha. Zdaniem strony żadne drzewko nie zostało zagłuszone przez sukcesję, a ponadto strona nie miałaby żadnego interesu w pozostawieniu działki bez pielęgnacji. Dodatkowo skarżący zauważył, iż różnice w kontrolach są dezorientujące, a wszystkie podejmowane przez niego działania były wykonywane w dobrej wierze w oparciu o mapy i wypisy z rejestru gruntów. Odwołujący się zarzucił także, iż wydana decyzja jest dla niego krzywdząca, a sankcje nazbyt dotkliwe.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał przepisy prane mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazano, że warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich za rok 2007 określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 114, poz. 786 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem zalesieniowym), zgodnie bowiem z § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie szczegółowych Warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 48, poz. 390 oraz z 2010 r. Nr 94, poz. 608) do postępowań w sprawach dotyczących pomocy na zalesianie, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że do postępowań w sprawie wypłaty tej pomocy, wszczętych od dnia [...] marca 2009 r. i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy rozporządzenia. Pomoc na zalesianie, zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia zalesieniowego, przyznawana jest w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez kierownika biura powiatowego Agencji, a częściami składowymi tej pomocy jest zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego:

1) wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku, licząc od dnia wykonania zalesienia;

2) premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów prac pielęgnacyjnych oraz ochrony uprawy leśnej przed zwierzyną w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 5 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia;

3) premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów, wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia.

W myśl natomiast § 7 ust. 2 rozporządzenia zalesieniowego wysokość pomocy na zalesianie, w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej na hektar gruntu i deklarowanej przez rolnika powierzchni gruntów. Ponadto organ odwoławczy podał, że inspekcje terenowe w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich realizowane są w oparciu o zapisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, pow. 427, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1181 z późn. zm.).

Organ odwoławczy zauważył – mając na względzie fakt, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego zapadła w wyniku wznowienia postępowania, że w analizowanej sprawie zaszły przesłanki uzasadniające wszczęcie tego nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej, bowiem ujawnione zostały w raportach z kontroli nr [...] i nr [...] nowe okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy. Okoliczności te dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, istniały one w dniu wydania decyzji ostatecznej, natomiast nie były znane organowi, który wydał decyzję. Niewątpliwie z dokumentów tych wynikają – w ocenie organu – inne dane w zakresie faktycznej powierzchni zalesienia niż to wynika z deklaracji jaką wnioskodawca złożył w korekcie wniosku z dnia [...] stycznia 2008 r.

Organ odwoławczy dokonał także analizy przesłanek negatywnych ograniczających możliwość uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Wskazano, że zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych wart. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ zauważył, że w niniejszej sprawie skuteczne doręczenie stronie decyzji, co do której wznowione zostało przez Kierownika Biura Powiatowego we W. postępowanie, zgodnie z potwierdzeniem odbioru odnotowanym przez stronę na egzemplarzu decyzji pozostającej w aktach sprawy, nastąpiło w dniu [...] czerwca 2008 r. Biorąc zatem pod uwagę przyczynę wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) okres o którym mowa w ww. art. 146 § 1 k.p.a. upłynął – jak wskazał organ – z dniem [...] czerwca 2013 r. W konsekwencji zatem, jak zauważył organ, nie było możliwe merytoryczne wypowiedzenie się w sprawie wszczętej postanowieniem o wznowienie postępowania, poprzez wydanie decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., bowiem w chwili wydawania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji upłynął już 5 letni okres, podczas którego możliwe jest uchylenie decyzji w nadzwyczajnym trybie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji zauważył, że skarżący został poinformowany telefonicznie o kontrolach przeprowadzonych w dniach [...] lipca 2012 r. oraz [...] czerwca 2013 r. Ponadto w przeprowadzeniu obu kontroli skarżący uczestniczył, dlatego niezasadny jest zarzut, zgodnie z którym kontrole odbyły się bez jego udziału. Ustalenie powierzchni zalesienia na poziomie 0,80 ha nie odbyło się na podstawie jakiejś innej kontroli na miejscu niż te, o których skarżący był poinformowany, ale- jak wyjaśniono stronie w piśmie dnia [...] sierpnia 2013 r., zmiana stwierdzonej powierzchni z 0,90 ha na 0,80 ha nastąpiła w wyniku kontroli formalnej protokołu, która odbyła się w siedzibie Biura Kontroli na Miejscu Dolnośląskiego OR we W. Skorygowany raport – jak wskazał organ – został stronie przesłany listem poleconym. Strona została ponadto poinformowana, jak zauważył organ, z jakich przyczyn wykluczono z powierzchni pierwotnie pomierzonej przez inspektorów w terenie 0,10 ha. Mianowicie pomiar inspektorów w terenie obejmował obszar zadrzewiony, który stanowił starodrzewie oraz sukcesje naturalną znajdujące się wzdłuż drogi asfaltowej i ogrodzenia, co zostało zobrazowane na fotografiach nr 25-28. Miejsce i kierunek wykonania tych fotografii zaznaczono na szkicu pomiaru działek, a analiza powyższych dokumentów nie budzi wątpliwości organu. Podczas przedmiotowej kontroli stwierdzono również, iż zalesienie zostało wykonane bez zachowania granicy rolno-leśnej od strony działki ewidencyjnej nr [...]. Ponadto powtórna kontrola wykonana w roku 2013 odbyła się właśnie ze względu na weryfikację protokołu nr [...], którego wyniki w świetle zarzutów strony zawartych w odwołaniu z dnia [...] marca 2013 r. budziły wątpliwości organu odwoławczego. Organ odwoławczy podkreślił, iż powtórna kontrola zawierała korzystniejszy dla strony wynik pomiaru zalesienia. Zdaniem organu II instancji na uwzględnienie nie zasługiwał także podnoszony w toku postępowania argument, iż różnica powierzchni stwierdzonej w stosunku do deklarowanej wynika z zalewania działki przez wody pobliskiej rzeki. Podkreślono bowiem, że to nie tereny podmokłe były wyłączone z pomiaru, ale obszar z zadrzewieniem, które to zadrzewienie nie stanowiło nasadzenia dokonanego w roku 2008. Odnosząc się do zarzutu zbyt dotkliwych sankcji organ podkreślił, iż przepisy krajowe i wspólnotowe określające zasady przyznania płatności do gruntów rolnych mają charakter norm prawa publicznego, a zatem bezwzględnie obowiązującego i nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości organów w ustaleniu kryteriów dostępu do programu czy też wysokości płatności. Organy ARiMR są także zobowiązane do stosowania w przypadku stwierdzenia różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a kwalifikującą się do płatności regulacji zawartych w art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Skoro zatem różnica pomiędzy obszarem zatwierdzonym a deklarowanym została wyliczona na poziomie powyżej 20 %, pomoc nie przysługiwała. Podkreślono przy tym, iż zgodnie z wyżej przytoczonym § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia zalesieniowego płatność zalesieniowa przyznawana jest do gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 1782/2003, zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, użytkowanych jako grunty orne albo sady. Definicja działki rolnej, różni się od definicji użytków rolnych określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz.454 ze zm.), na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w ewidencji gruntów i budynków (EGiB) prowadzonej przez starostów. Powierzchnie użytków rolnych – jak zauważył organ -określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności zalesieniowej.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. Z art. 151 § 2 k.p.a. w zw. Z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie nie zaistniały opisane w nim przesłanki;

2. art. 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. (nr 796/2004) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, pomimo braku dowodów, że w dacie przyznania pomocy istniała różnica powierzchni, o której mowa w tym przepisie;

3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego;

4. art. 8 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ocenę materiału dowodowego w sprawie z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

5. art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte i nierzetelne wyjaśnienie przesłanek i motywów rozstrzygnięcia, a w szczególności sposobu wnioskowania i rodzaju zastosowanych domniemań.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2014 r. pełnomocnik organu dodatkowo podał, że zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nadleśnictwa G., w którym stwierdzono, że skarżący wykonał zalesienie na spornej działce zgodnie z planem zalesienia, odnosi się jedynie do wykonania zalesienia, czyli rodzaju nasadzeń, odległości nasadzeń. Nie odnosi się natomiast do powierzchni zalesienia zgłoszonej we wniosku, który stanowił podstawę do wypłaty tzw. premii zalesieniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 271 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." – sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja dotyczyła stwierdzenia wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. z naruszeniem prawa w sprawie przyznania pomocy na zalesienie. Warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich za rok 2007 określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 114, poz. 786 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem zalesieniowym), zgodnie bowiem z § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych Warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 48, poz. 390 oraz z 2010 r. Nr 94, poz. 608) do postępowań w sprawach dotyczących pomocy na zalesianie, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że do postępowań w sprawie wypłaty tej pomocy, wszczętych od dnia [...] marca 2009 r. i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy rozporządzenia.

Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania przez organ z urzędu na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., a to wobec ujawnienia się nowych, istotnych dla sprawy okoliczności nieznanych organowi, a istniejących w dacie wydania decyzji. W wyniku bowiem przeprowadzonych kontroli na miejscu – pierwszej w dniach od [...] lipca 2012 r. do [...] sierpnia 2012 r. i drugiej w dniu [...] czerwca 2013 r. ustalono, że stan przedmiotowej działki nie odpowiada stanowi zadeklarowanemu we wniosku o przyznanie płatności – powierzchnia zadeklarowana była większa od powierzchni stwierdzonej. Wobec podniesionego przy tym w skardze zarzutu, zgodnie z którym organy Agencji w żaden sposób nie udowodniły, że ustalony podczas przeprowadzonych kontroli stan faktyczny istniał już w dniu wydania decyzji z [....] czerwca 2008 r. i wobec czego nie było podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazać należy, że stwierdzone na działce producenta, uwidocznione na sporządzonych w czasie kontroli fotografiach i możliwe do zlokalizowania starodrzewie oraz sukcesja naturalna znajdujące się wzdłuż drogi asfaltowej i ogrodzenia, bezspornie istniały w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. W konsekwencji stwierdzić należy, że faktyczna powierzchnia zalesienia w dniu wydania decyzji przyznającej pomoc była inna niż ta, którą zadeklarował skarżący w korekcie wniosku z dnia [...] stycznia 2008 r. Wykonane przy tym w czasie kontroli fotografie dokumentujące ustalone nieprawidłowości – jak słusznie wskazał organ – niewątpliwie dotyczą spornej działki i obrazują stan na niej stwierdzony, bowiem dołączone do protokołów szkice pomiaru działki A precyzyjnie wskazują w jakich miejscach i w jakim kierunku inspektorzy wykonywali poszczególne fotografie. Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że już w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. istniały okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania, które nie były znane organowi i które ujawniły się w wyniku przeprowadzonych kontroli na miejscu.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, zgodnie z którymi organ powinien był dokonać odpowiednich ustaleń już w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji przyznającej pomoc na zalesienie i w razie stwierdzenia nieprawidłowości już na tym etapie odmówić pomocy, wskazać należy, że postępowanie mające na celu zweryfikowanie złożonego wniosku nie obejmowało kontroli na miejscu. Zgodnie z § 10 ust. 1 i 2 powołanego na wstępie rozporządzenia zalesieniowego wniosek o pomoc jest weryfikowany w terminie 60 dni od dnia jego złożenia. Kierownik biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, weryfikując taki wniosek ustala: 1) łączną powierzchnię gruntów przewidzianych do zalesienia określoną we wniosku; 2) spełnienie warunków określonych w § 4 albo § 5. W rozpoznawanej sprawie organy prowadziły weryfikację złożonego wniosku, ustalając przy tym powierzchnię gruntów przewidzianych do zalesienia oparły się na danych podanych przez wnioskodawcę i na mapie ewidencyjnej. Nie bez znaczenia pozostaje natomiast fakt, że wnioskodawca składając wniosek o pomoc podpisuje oświadczenie o poinformowaniu go o skutkach podania nieprawdziwych danych we wniosku o przyznanie pomocy. Przyjmuje się zatem zasadniczo, że dane podane przez wnioskodawcę są prawdziwe i w konsekwencji na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o przyznaniu pomocy na zalesienie nie jest regułą przeprowadzanie kontroli na miejscu mającej na celu ustalenie faktycznej powierzchni gruntu. Organ więc na podstawie danych zebranych w toku postępowania administracyjnego, nie zweryfikowanych jednak na tym etapie poprzez kontrolę na miejscu ustalił, że skarżący spełnia warunki do przyznania mu pomocy na zalesienie, czego konsekwencją było postanowienie z dnia [...] stycznia 2008 r. o spełnieniu niezbędnych warunków do przyznania pomocy na zalesienie, wydane na podstawie § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia zalesieniowego. Kolejnym warunkiem niezbędnym do wydania decyzji w przedmiocie pomocy na zalesienie, jest poinformowanie przez rolnika o założeniu uprawy leśnej, na piśmie, nadleśniczego właściwego ze względu na miejsce położenia gruntów, na których została założona ta uprawa, w terminie 7 dni od dnia jej założenia (§ 12 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego), a w dalszej kolejności złożenie przez rolnika kierownikowi biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia i dołączenie do niego zaświadczenia nadleśniczego potwierdzającego ten fakt, w terminie 21 dni od dnia wydania przez nadleśniczego tego zaświadczenia, jednakże nie później niż do dnia 20 czerwca: 1) roku, w którym zalesienie wykonano wiosną, albo 2) roku następującego po roku, w którym zalesienie wykonano jesienią (§ 12 ust. 2 rozporządzenia zalesieniowego). Skarżący w niniejszej sprawie złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, a Nadleśniczy wydał w dniu [...] kwietnia 2008 r. zaświadczenie potwierdzające, że zalesienie na działce [...] obręb P. wykonane zostało zgodnie z planem zalesienia sporządzonym przez Nadleśnictwo G. S. W konsekwencji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. przyznano skarżącemu pomoc na zalesienie. Jeżeli chodzi natomiast o zaświadczenie wydane przez Nadleśnictwo G. S, to wskazać należy, że zaświadczenie takie stwierdzało jedynie wykonanie określonych nasadzeń i zachowanie określonych odległości między nasadzeniami, nie odnosiło się natomiast do powierzchni zalesienia wskazanej we wniosku o przyznanie pomocy i będącej podstawą do wypłaty tzw. premii zalesieniowej. Ponadto podkreślić trzeba, że dokumentem urzędowym jest także protokół kontroli, wsparty dodatkowo dokumentacją fotograficzną z uwidocznionym starodrzewiem, potwierdzający tym samym w sposób nie budzący wątpliwości fakt mniejszej powierzchni zalesienia niż wskazana we wniosku i wykonania nasadzeń w sposób sprzeczny z planem zalesienia. W ocenie Sądu należy zatem dać wiarę treści protokołu kontroli, bowiem dane zawarte w tym protokole zostały potwierdzone znajdującą się w aktach administracyjnych dokumentacją obrazującą stan działki skarżącego. Dokumentacja ta jest wiarygodna i przejrzysta. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący był obecny przy obu kontrolach, zgłaszał zresztą zastrzeżenia do protokołu, co do których organ ustosunkował się na piśmie wyjaśniając skarżącemu, że zmiana stwierdzonej powierzchni działki z 0,90 ha na 0,80 ha nastąpiła w wyniku formalnej kontroli raportu – tzn. na podstawie analizy dokumentacji fotograficznej stwierdzono, że do powierzchni zalesienia błędnie wliczono obszar zadrzewiony (starodrzewie oraz sukcesje naturalną) wzdłuż ogrodzenia i drogi asfaltowej. Zgodzić się przy tym należy z wyjaśnieniami organu poczynionymi w związku z twierdzeniem skarżącego, iż obecny stan uprawy spowodowany został przez siły wyższe, od niego niezależne, że fakt zalania działki nie był bezpośrednim powodem zmniejszenia powierzchni zalesionej w stosunku do powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Z protokołów kontroli wynika bowiem bezspornie, że teren ulegający zalewaniu, na którym mogła wymoknąć część nasadzeń nie został wykluczony z powierzchni stwierdzonej. Powierzchnię niekwalifikującą się do przyznania pomocy stwierdzono w części działki, na której występują zadrzewienia i zakrzaczenia, będące wynikiem sukcesji naturalnej, a jednocześnie brak jest nasadzeń zadeklarowanych we wniosku, a także brak jest śladów wykonywania jakichkolwiek zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych.

W zakresie twierdzeń skarżącego, zgodnie z którymi rozporządzenie zalesieniowe nie daje podstaw do uznania, że "grunt", o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a) nie jest gruntem, do którego można w sposób wiążący zastosować dane z ewidencji gruntów i budynków, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że płatność w ramach zalesiania gruntów rolnych przyznawana jest do gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza, przez którą rozumie się produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych, prowadzoną w rozumieniu art. 2 lit. c obowiązującego w roku 2008 rozporządzenia nr 1782/2003, zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (§ 4 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia). Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 86), który znajduje zastosowanie do płatności jakich dotyczy niniejsza sprawa, działka rolna w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009, str. 65, zwanego dalej rozporządzeniem nr 1122/2009), obejmuje powierzchnię nie mniejszą niż 0,1 ha. Z kolei działka ewidencyjna stanowi jednostkę powierzchni kraju dla celów ewidencji gruntów i budynków, która uregulowana jest ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), działka ewidencyjna stanowi ciągły obszar gruntu położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje, m.in. informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów. Podkreślić w tym miejscu należy, że pojęcia działki ewidencyjnej bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego nie można traktować jako równoznacznego z pojęciem działki rolnej. Relacje pomiędzy działką rolną, a działką ewidencyjną mogą kształtować się różnie. Działka rolna może, ale nie musi zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej, może też być położona na kilku graniczących ze sobą działkach ewidencyjnych, może także na jednej działce ewidencyjnej znajdować się kilka działek rolnych. To rolnik decyduje ile działek, o jakiej wielkości i z jakim rodzajem uprawy, położonych na jakich działkach ewidencyjnych zgłosi we wniosku o płatności. W konsekwencji więc powierzchnie użytków rolnych określone w ewidencji gruntów i budynków nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności zalesieniowej. Powierzchnia działki rolnej do której przysługuje płatności to powierzchnia działki faktycznie wykorzystywana do celów rolniczych. Od powierzchni tej należy odliczyć m.in. zadrzewienia i zakrzaczenia, natomiast we wniosku o przyznanie płatności należy podać faktyczną powierzchnię działki przeznaczoną na określone uprawy.

Jeżeli chodzi o zastosowanie w niniejszej sprawie § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r.

w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r. Nr 39, poz. 211), zgodnie z którym grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami

i krzewami, z wyjątkiem gruntów, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar, wskazać należy, że w niniejsze sprawie w wyniku kontroli na miejscu wyłączono z pomiaru powierzchni starodrzewie oraz sukcesję naturalną, które stanowiły zwarty obszar, nie były to więc pojedynczo występujące drzewa.

W kwestii podniesionych w skardze twierdzeń, zgodnie z którymi właściciel sąsiedniej działki rolnej likwidował nasadzenia skarżącego, podnieść wypada, że producent rolny składając wniosek o przyznanie pomocy zobowiązuje się m.in. do niezwłocznego informowania na piśmie organów Agencji o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie, pobieranie lub wypłacanie płatności na zalesienie gruntów rolnych, a także o każdej zmianie stanu faktycznego, w szczególności gdy zmiana ta dotyczy wykorzystania gruntów lub wielkości powierzchni. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy pozwala stwierdzić, że skarżący nie zgłaszał organom faktu pomniejszania areału jego plantacji przez działania właściciela sąsiedniej działki. Ponadto, jak słusznie zauważył organ, działka skarżącego ogrodzona jest siatką, a zatem trudno uznać za wiarygodne twierdzenia o ograniczaniu terenu zalesienia przez sąsiada.

Powyższe prowadzi do wniosku, że organy w niniejszej sprawie przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, wyjaśniając wszystkie okoliczności sprawy i odnosząc się do twierdzeń skarżącego, nie naruszając w tym zakresie art. 7, art. 77, art. 8 i art.. 80 k.p.a. Organy wyjaśniły ponadto motywy podjętego rozstrzygnięcia oraz zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy w zgodzie z art. 11 k.p.a. Dodatkowo podkreślić trzeba, że organy należycie ustaliły, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy wznowienia postępowania i prawidłowo zastosowały obowiązujący w roku 2008 art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm.). Ponadto należy także podkreślić, że organy słusznie ustaliły, że pierwotna decyzja, przyznająca skarżącemu pomoc na zalesianie, w świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania po wznowieniu postępowania z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu, winna zostać uchylona, a wnioskowana pomoc odmówiona. Jednakże zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat. W przedmiotowej sprawie skuteczne doręczenie stronie decyzji, co do której wznowione zostało postępowanie, nastąpiło w dniu [...] czerwca 2008 r., a zatem zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. możliwe było jedynie stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.