Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1037/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 18 ust. 1 pkt 26, 22 ust. 2 pkt 2, 24 ust. 4 pkt 2 i 3, 83 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2016 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej jako "Kpa.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i art. 24 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej "utd."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, skarżąca) od decyzji GITD z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] o cofnięciu zezwolenia Nr-[...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, wydanego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ust. 1 utd., utrzymał w mocy wydane rozstrzygnięcie.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia.

W dniu [...] listopada 2011 r. spółce udzielono licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem nr [...] z terminem ważności od dnia [...] lutego 2011 r. do [...] lutego 2016 r. W dniu [...] sierpnia 2014 r. spółce wydano także zezwolenie [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym obejmujące przewóz dwustronny w relacji [...] (PL) - [...] (RUS), z terminem ważności od [...] września 2014 r. do dnia [...] lipca 2017 r. W zezwoleniu tym wskazano, że przewozy będą realizowane we współpracy z trzema przedsiębiorcami, którym wydano zezwolenia ([...],[...] i [...]) ważne od [...] września 2014 r. do [...] lipca 2017 r.

GITD, działając na podstawie art. 83 ust. 2 utd., pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wezwał spółkę do przedstawienia danych oraz informacji w zakresie daty rozpoczęcia lub zaprzestania wykonywania transportu drogowego na podstawie zezwolenia nr [...], którego kontynuacją jest zezwolenie nr [...], a także informacji o liczbie przewożonych osób, zestawieniu sprzedaży biletów oraz częstotliwości wykonywanych przewozów.

Wyjaśnienia w powyższym zakresie zostały złożone przez spółkę, pismem z dnia [...] września 2014 r. Spółka wskazała, że międzynarodowe przewozy regularne na trasie [...] - [...] wykonywane są codziennie, na dowód czego przedstawiła statystyki dotyczące liczby przewożonych pasażerów w latach 2013 - 2014 oraz biletów sprzedanych w sierpniu 2014 r. przez przewoźników [...] oraz [...].

Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. GITD wezwał spółkę oraz [...],[...] i [...] do przedstawienia informacji w zakresie daty rozpoczęcia lub zaprzestania wykonywania transportu drogowego na podstawie zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów regularnych osób relacji [...] - [...], ilości przewiezionych osób z podziałem na miesiące, zestawienia sprzedaży biletów, częstotliwości wykonywanych przewozów oraz rodzaju i liczby pojazdów używanych do wykonywania przewozów.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. spółka oświadczyła, że międzynarodowe przewozy regularne na ww. trasie są wykonywane, na dowód czego przedstawione zostały statystyki dotyczące liczby przewiezionych osób oraz sprzedanych biletów w okresie wrzesień - listopad 2014 r. przez [...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. przedsiębiorca [...] poinformował organ, że międzynarodowe przewozy regularne na trasie [...]-[...] są wykonywane, na dowód czego przedstawione zostały statystyki dotyczące liczby przewiezionych osób oraz sprzedanych biletów we wrześniu 2014 r. przez tego przedsiębiorcę.

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. przedsiębiorca [...] oświadczył, że międzynarodowe przewozy regularne na ww. trasie są wykonywane, na dowód czego przedstawione zostały statystyki dotyczące przewozów, liczby przewiezionych osób oraz sprzedanych biletów w okresie wrzesień - listopad 2014 r. przez tego przedsiębiorcę.

[...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. oświadczył, że międzynarodowe przewozy regularne na ww. trasie są wykonywane, na dowód czego przedstawione zostały statystyki dotyczące liczby przewiezionych osób oraz sprzedanych biletów w okresie wrzesień - listopad 2014 r. przez tego przedsiębiorcę.

GITD pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. zwrócił się do Placówki Straży Granicznej w [...] o udzielenie informacji, czy przedsiębiorcy: spółka - skarżąca [...],[...] i [...] przekraczali granicę zgodnie z rozkładami jazdy załączonymi do udzielonych im zezwoleń. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. organ uzupełnił informacje o numery rejestracyjne pojazdów zgłoszonych przez stronę do udzielonej jej licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem.

W dniu [...] marca 2015 r. do organu wpłynęło pismo z Komendy Straży Granicznej w [...], z którego wynikało, że pojazdy spółki zgłoszone przez nią do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem w okresie od [...] stycznia 2014 r. do co najmniej [...] stycznia 2015 r. nie przekraczały granicy [...] - [...] wskazanej w zezwoleniu jako przejście graniczne między [...] a [...]. W związku z powyższym organ pismem z dnia [...] marca 2015 r. zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia jej zezwolenia [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, obejmującego przewóz dwustronny w relacji [...] (PL) - [...] (RUS).

GITD decyzją z dnia [...] maja 2015 r. cofnął spółce zezwolenie [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, wydane na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ust. 1 utd. W uzasadnieniu wydanej decyzji GITD stwierdził, że wystąpiły podstawy do cofnięcia zezwolenia udzielonego w powyższym zakresie, ponieważ spółka naruszyła warunki określone w zezwoleniu, poprzez niewykonywanie na skutek okoliczności zależnych od niej, przewozów regularnych zgodnie z rozkładem jazdy co najmniej przez 3 miesiące.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów art. 24 ust. 4 pkt 2 i 3 utd., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i cofnięcie zezwolenia w sytuacji, gdy w świetle okoliczności faktycznych sprawy i właściwych regulacji prawnych brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia okoliczności z przywołanych przepisów. Spółka zarzuciła również naruszenie art. 90 utd., poprzez jego niezastosowanie mimo obowiązku organu w tym zakresie oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Stwierdziła, że organ dokonał niewłaściwej interpretacji przepisów utd uznając, że spółka oraz przewoźnicy, którzy wykonują przewozy regularne na podstawie umowy o współpracy ze spółką (partnerzy), powinni jednocześnie wykonywać wszystkie kursy każdego dnia. Spółka zarzuciła organowi, że oparł się na informacjach uzyskanych od Izby Celnej i Straży Granicznej, nie podając im jednocześnie numerów rejestracyjnych pojazdów używanych przez jej partnerów. Spółka podniosła, że współpracuje z przewoźnikami na podstawie umowy i w oparciu o uzgodniony rozkład jazdy zaakceptowany przez organ na etapie wydawania zezwolenia. Zdaniem spółki, nieuzasadniona jest taka interpretacja przepisów utd., zgodnie z którą każdy z podmiotów wykonujących międzynarodowy transport regularny osób na określonej trasie nie może zaniechać realizacji przewozów na okres 3 miesięcy, bo prowadzi to do cofnięcia zezwolenia. Spółka zauważyła, że prowadzi to do ograniczenia możliwości dokonywania wzajemnych ustaleń między partnerami. Podniosła, że organ wyciągnął błędne wnioski na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, gdyż teoretycznie możliwe było wykonywanie przewozów w oparciu o podwykonawstwo. Stwierdziła, że organ nie wyznaczył jej odpowiedniego terminu na spełnienie określonych warunków zgodnie z art. 90 utd., co stanowi obligatoryjną procedurę, do której zobowiązany jest stosować się organ. Nadto spółka wskazała, że analizą informacji dotyczących przekraczania granicy GITD objął okres sprzed [...] września 2014 r., tj. sprzed daty obowiązywania udzielonego jej zezwolenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji GITD wskazał, że spółka naruszyła warunki zezwolenia nie wykonując przewozów regularnych na trasie [...] (PL) - [...] (RUS) w okresie co najmniej 3 miesięcy, tj. przez cały rok 2014 i co najmniej na początku 2015 roku. Powyższe potwierdzają informacje uzyskane przez organ z Komendy Straży Granicznej w [...], z których wynikało, że pojazdy spółki zgłoszone przez nią do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem nie przekraczały granicy [...] - [...] wskazanej w zezwoleniu jako przejście graniczne między Polską a Białorusią. Nadto, jak podał GITD, spółka do dnia wydania niniejszej decyzji nie przedłożyła dowodów w postaci biletów wydanych pasażerom ani ewidencji pasażerów podróżujących na trasie [...] (PL) - [...] (RUS) w analizowanym okresie.

GITD podkreślił, że określona w art. 24 ust. 4 utd. instytucja cofnięcia zezwolenia ma charakter sankcyjny i jest następstwem zachowań przewoźnika, które były niezgodne z warunkami określonymi w udzielonym mu zezwoleniu i przepisach ustawy o transporcie drogowym, dotyczącymi zasad wykonywania przewozów regularnych osób.

Jak stwierdził GITD, z przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika, że decyzja o cofnięciu zezwolenia podmiotowi, który naruszył warunki, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu - należy do tzw. decyzji związanych, które w przeciwieństwie do decyzji uznaniowych charakteryzują się tym, że nie zostawiają organowi administracyjnemu luzu decyzyjnego co do wyboru konsekwencji prawnych wynikających z normy prawnej podczas stosowania jej do danego stanu faktycznego. W przypadku określonym w art. 24 ust. 4 pkt 3 utd. podejmowana jest decyzja związana.

GITD uznał, że w gestii spółki leżało ustalenie warunków współpracy w taki sposób, aby wspólne (wraz z partnerami) wykonywanie przewozów regularnych na podstawie udzielonego zezwolenia nie napotykało na trudności skutkujące naruszaniem ustawowych wymogów związanych z realizowaniem przewozów regularnych na podstawie zezwolenia. GITD zauważył, że przedmiotowe postępowanie dotyczy niespełnienia przez spółkę i tylko spółkę, a nie jej kontrahentów, warunku związanego z koniecznością wykonywania przewozów regularnych przez przewoźnika. Ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości, aby przewoźnik, któremu udzielono zezwolenia na międzynarodowe przewozy regularne, mógł zaprzestać wykonywania przewozów przez okres minimum 3 miesięcy z przyczyn od niego zależnych. GITD podkreślił, że zezwolenie Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym zostało udzielone spółce, a nie grupie przedsiębiorców, w skład której weszła spółka.

Jak podał GITD, wbrew przekonaniu spółki, organ nie wymaga, żeby przewozy regularne na trasie [...] - [...] były wykonywane przez wszystkich współpracujących ze sobą przedsiębiorców jednocześnie (np. o tych samych godzinach), a jedynie jest wskazanie aby przewozy były wykonywane wspólnie. Przewozy realizowane na międzynarodowej linii regularnej, do której nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia WE 1073/2009 w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300.88), nie muszą być wykonywane jednocześnie o tej samej porze na podstawie takiego samego rozkładu jazdy. Partnerzy tak mogą ustalić rozkład jazdy, aby godziny przejazdów każdego z nich nie pokrywały się ze sobą. Wymóg istnieje jedynie do tożsamości trasy przejazdu. Jednakże, jak podał GITD, skoro w niniejszej sprawie partnerzy ustalili takie same godziny, to oznacza, że wszyscy powinni o tej samej godzinie realizować przewozy (każdy należącym do niego pojazdem). GITD, odnosząc się do przepisów wspólnotowych regulujących instytucję podwykonawstwa, wskazał, że przewoźnik krajowy nie może powierzyć wykonywania przewozów innemu partnerowi, ponieważ musi być osobiście zaangażowany w realizację przewozów na linii regularnej. Każdy z przewoźników ma obowiązek fizycznego zaangażowania się w świadczenie usług, nie może tu dojść do wykonywania przewozów za innego partnera. Jak wskazał GITD, nie jest to podwykonawstwo, w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia 1073/2009, gdzie na jednym zezwoleniu są umieszczani podwykonawcy i co istotne w zakresie zezwoleń obowiązuje zakaz przekazywania ich osobom trzecim.

W odniesieniu do zarzutu spółki dotyczącego niezastosowania przez organ art. 90 utd., GITD wskazał, że zgodnie z dyspozycją tego przepisu odnosi się on do sytuacji, w której organ w wyniku kontroli stwierdzi niespełnienie przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do wydania m.in. zezwolenia. W omawianym przypadku spółka nie została poddana kontroli w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, a zatem organ nie był zobowiązany do wezwania jej do spełnienia wymogów wynikających z posiadanego zezwolenia w wyznaczonym terminie. GITD wyjaśnił, że organy udzielające zezwolenia posiadają liczne uprawnienia do gromadzenia informacji o przewoźnikach realizujących przewozy na danej linii regularnej. Uprawnienia te są gromadzone w oparciu o różne podstawy prawne np. w związku z prowadzeniem postępowań administracyjnych w przedmiocie udzielenia zezwolenia, kontroli sprawdzających, o których mowa w art. 84 i 85 utd. przeprowadzonych przez sam organ wydających zezwolenie, informacji uzyskanych na podstawie art. 75 pkt 1 utd. w związku z kontrolami przeprowadzonymi przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, czy też w związku z żądaniem informacji, o których mowa w art. 83 ust. 1 i 2 utd. Ponadto sam przewoźnik ma obowiązek, stosownie do art. 22b ust. 1 utd., zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Organ może wszcząć postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, w każdej sytuacji gdy uzna, że warunki do jego uzyskania nie są już spełnione, po analizie uzyskanych w ww. sposób informacji.

W konkluzji GITD stwierdził, że w toku ponownie prowadzonego postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności pozwalające na jakiekolwiek wątpliwości co do ustalonego stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji, w opinii GITD, spółka naruszyła warunki udzielonego jej zezwolenia i decyzja w zakresie cofnięcia jej tegoż uprawnienia została wydana słusznie i zgodnie z prawem.

W skardze na wskazaną na wstępie decyzję GITD z dnia [...] marca 2016 r. spółka wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Skarżąca spółka postawiła zarzut naruszenia następujących przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 24 ust. 4 pkt 2 oraz 3 utd., poprzez ich błędną wykładnię co doprowadziło do ich niewłaściwego zastosowania w niniejszej sprawie i cofnięcia zezwolenia, w sytuacji, gdy w świetle okoliczności faktycznych sprawy, jak i właściwych regulacji prawnych, brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia okoliczności wskazanych w przepisie art. 24 ust. 4 pkt 2 oraz 3 utd.;

- art. 24 ust. 4 pkt 2 oraz 3 utd. w związku z art. 90 utd., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że organ nie miał, w przypadku ewentualnego stwierdzenia wystąpienia przesłanek do cofnięcia zezwolenia, obowiązku wezwania spółki do spełnienia wymogów zezwolenia i wyznaczenia terminu do ich spełnienia przed cofnięciem zezwolenia, podczas gdy obowiązek taki ciążył na organie.

Skarżąca sformułowała również zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, tj.:

- art. 6 i 7 Kpa., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku podstaw faktycznych do jej wydania i naruszenie zasady prawdy obiektywnej;

- art. 8 Kpa., tj. nie działanie organu w sposób budzący zaufanie stron postępowania do władzy publicznej;

- art. 11 Kpa., tj. brak wyjaśnienia przez organ przesłanek, jakimi kierował się przy załatwianiu sprawy, a w szczególności nie wykazaniu dowodów, na których oparł twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji;

- art. 77 § 1 Kpa. oraz art. 80 Kpa., poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie przy orzekaniu całokształtu materiału dowodowego;

- art. 107 § 1 i § 3 Kpa., poprzez błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym wskazanie nieznajdującego zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) utd. oraz nieistniejącego przepisu art. 24 ust. 2 pkt 4 utd., a także brak określenia czy zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 utd., czy też art. 24 ust. 4 pkt 3 utd.;

- art. 107 § 3 Kpa., poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów i okoliczności podniesionych przez spółkę.

Wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca uzasadniła wydaniem tej decyzji przez podmiot niebędący organem administracji, z uwagi na brak obsadzenia w dacie wydania zaskarżonej decyzji organu Głównego Inspektora Transportu Drogowego i wydanie zaskarżonej decyzji przez pełniącego obowiązki Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sytuacji, w której przepisy utd. nie przewidują możliwości powołania pełniącego obowiązki GITD.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła postawione wyżej zarzuty. Stwierdziła w szczególności, że organ wydając zezwolenie, nie mógł rozumieć rozkładu jazdy w taki sposób, w jaki starał się to przedstawić w zaskarżonej decyzji. Uznała, że ewentualne stwierdzenie zaprzestania wykonywania przewozów i realizowania uzgodnionego rozkładu jazdy możliwe byłoby jedynie w sytuacji niewykonywania przewozów przez wszystkich uprawnionych przewoźników.

W ocenie skarżącej, prawidłowa wykładnia przepisu art. 24 ust. 4 utd. musi uwzględniać treść art. 90 utd., która wskazuje na obligatoryjną procedurę działania organu, którego koniecznym elementem jest wezwanie przedsiębiorcy do spełniania wymogów zezwolenia, przy czym organ musi wyraźnie wskazać na wymogi, które powinny zostać spełnione i wyznaczyć przedsiębiorcy termin na ich spełnienie. Realizacja tego obowiązku, jak wskazuje się w orzecznictwie, musi być ściśle przestrzegana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W piśmie z dnia [...] października 2016 r. skarżąca spółka podtrzymała w całości wniesioną skargę wraz ze wszystkimi wskazanymi w niej zarzutami i wnioskami oraz odniosła się do otrzymanej odpowiedzi GITD na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Według art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej bądź stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut wydania decyzji przez podmiot nie będący organem administracji, z uwagi na brak obsadzenia w dacie wydania Zaskarżonej Decyzji Organu Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sytuacji, w której przepisy u.t.d. nie przewidują możliwości powołania pełniącego obowiązki GITD tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a.

Na wstępie należy podkreślić, że żadna z ocenianych decyzji nie została podpisana przez osobę pełniącą obowiązki GITD, tylko przez pracowników działających w oparciu o upoważnienie wydane przez organ. Sąd podkreśla, że upoważnienia te są wydawane przez organ, a nie przez osobę fizyczną i zachowują swą moc do czasu ich cofnięcia. Wobec powyższego należy uznać, że w niniejszej nie doszło do naruszenia powyższych przepisów.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. z 2004 r., Dz. U. nr 204, poz. 2088 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 26 tej ustawy, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, które w międzynarodowym transporcie drogowym wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 4 pkt 2 i pkt 3 zezwolenie cofa się w przypadku:

- naruszenia lub zmiany warunków na jakie zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu,

- w razie niewykonywania przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych przez okres 3 miesięcy.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca spółka legitymowała się w toku niniejszego postępowania dwoma Zezwoleniami na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym tj.:

1. Zezwoleniem Nr [...] o dacie ważności [...] września 2012 r. do [...] września 2014 r.,

2. Zezwoleniem Nr [...] o dacie ważności [...] września 2014 r. do [...] lipca 2017 r.

W dniu [...] lipca 2014 r. w trybie art. 83 ust. 2 utd. organ wezwał stronę do przedstawienia informacji określonych w § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie zakresu danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest zobowiązany przekazać na żądanie właściwego organu udzielającego licencji lub zezwolenia (Dz. U. z 2012 r. nr 117, poz. 1010). Organ chciał pozyskać informację w zakresie daty rozpoczęcia działalności – wykonywania/zaprzestania wykonywania transportu drogowego objętego zezwoleniem, ilości przewożonych osób, zestawienia sprzedaży biletów, częstotliwości przewozów.

Następne wezwanie z dnia [...] grudnia 2014 r. w trybie art. 83 ust. 2 utd organ skierował do skarżącej i podmiotów z nią współpracujących. W wezwaniu tym organ wskazał na treść § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 8 września 2014 r. w sprawie danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazać do organu w związku z prowadzoną działalnością w zakresie przewozu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1217).

Z powyższego przepisu wynika, że żądane przez organ dane i informacje powinny obejmować okres trzech miesięcy poprzedzających datę doręczenia wezwania.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że w dacie wezwania z [...] grudnia 2014 r. skarżąca legitymowała się już nowym zezwoleniem Nr [...]. Tak więc przekazane informacje dotyczyły już nowego zezwolenia (odp. skarżącej k 25 a/a przy czym skarżąca wskazała w odpowiedzi również na okres wcześniejszy objęty zezwoleniem Nr [...]).

W tym miejscu należy wskazać, że przepis art. 83 ust. 2 utd ma jedynie na celu weryfikację żądanych informacji, co prowadzone jest przez organ w celu nadzoru w wykonywaniu transportu drogowego, w trybie art. 83 ust. 2 wezwanie do przekazania informacji w żadnym razie nie jest wszczęciem postępowania administracyjnego zmierzającego do cofnięcia licencji. Podkreślenia wymaga fakt, że skarżąca pomimo wezwania nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających wykonywanie przez nią regularnych przewozów na trasie [...] - [...] osób w transporcie międzynarodowym. Jedyne dokumenty potwierdzające przewozy zostały przedłożone przez przewoźników współpracujących, którzy legitymowali się swoimi zezwoleniami na trasie [...] – [...] i były to bilety wystawione przez podmioty współpracujące.

Organ zwrócił się również do organów Straży Granicznej o wskazanie, czy pojazdy zgłoszone do licencji [...], która została udzielona skarżącej przekraczały granicę w miejscu wskazanym w zezwoleniu - tj. na przejściu granicznym [...] – [...]. W terminie [...] stycznia 2014 r. do [...] luty 2015 r. w odpowiedzi organ otrzymał odpowiedź, że w przedmiotowym okresie pojazdy wskazane w licencji [...] nie przekraczały granicy [...] – [...].

Dopiero po zgromadzeniu powyższych informacji organ zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r. wszczął postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w transporcie międzynarodowym.

Skarżąca w toku całego postępowania podnosiła brak jakichkolwiek podstaw do cofnięcia zezwolenia, gdyż materiał dowodowy dotychczas zgromadzony jest w jej ocenie niepełny. Brak jest informacji z Komendy Straży Granicznej w [...] oraz Izby Celnej w [...] o przekraczaniu przejść granicznych przez autobusy wchodzące w skład taboru należącego do podmiotów współpracujących z [...] w ramach realizacji zezwolenia, tj. [...] z siedzibą w [...],[...] z siedzibą w [...] oraz [...] z siedzibą w [...]. Ponadto w żaden sposób z materiału dowodowego nie wynika, by Spółka w jakikolwiek sposób naruszyła warunki zezwolenia lub nie wykonywała, na skutek zależnych od niej okoliczności, przewozów przez co najmniej 3 miesiące, gdyż przewozy na trasie [...]-[...] były realizowane każdego dnia w myśl zezwolenia przez przewoźników w nim wskazanych współpracujących ze sobą, a nie przez samą tylko spółkę [...]. Tym samym organ niezasadnie ograniczył zakres prowadzonych czynności kontrolnych do pojazdów należących wyłącznie do Spółki, pomijając autobusy zarejestrowane na współpracowników spółki.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej i wskazuje, że każdy z podmiotów współpracujących jest podmiotem autonomicznym posiadającym osobne zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w transporcie międzynarodowym. Sąd nie neguje możliwości ustalenia między stronami okresu wykonywania przewozów przez dany podmiot jednak ustalenia ta nie mogą stać w sprzeczności z przepisami utd.

Z punktu widzenia konieczności prawidłowego ustalenia przez organy stanu faktycznego, przez pryzmat hipotezy analizowanego przepisu art. 24 ust. 4 pkt 3 utd., istotne było zatem przesądzenie, czy w danym, konkretnie rozpatrywanym przypadku, doszło do wypełnienia hipotezy tego przepisu wbrew odmiennemu zapatrywaniu wyrażonemu w skardze, biorąc pod uwagę realia sprawy, która zawisła przed WSA, absolutnie nie można w tym zakresie stawiać organom skutecznego zarzutu dokonania wadliwych ustaleń, a co za tym idzie - naruszenia art. 24 ust. 4 pkt 3 utd.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] marca 2015 r. do organu wpłynęły pisma z Komendy Straży Granicznej w [...] oraz Izby Celnej w [...] wraz z wykazami zawierającymi miejsce i czas przekroczenia granicy RP pojazdów należących do przedsiębiorcy "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z których wynika, iż ww. pojazdy nie przekraczały granicy [...] - [...], która jest wskazana w zezwoleniu jako przejście graniczne pomiędzy Polską a Białorusią, w okresie [...] stycznia 2014 r. do [...] luty 2015 r., tak więc przewozy nie były wykonywane przez okres 3 m-cy.

W tym miejscu Sąd wskazuje ponadto, że z rozkładu jazdy, który to rozkład stanowi załącznik do zezwolenia wynika, że skarżąca spółka miała wykonywać kursy codziennie.

Powyższy rozkład jazdy był uzgodniony ze współpracującymi przewoźnikami zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 pkt 1 utd.

Obowiązek posiadania osób współpracujących przy wykonywaniu przewozów regularnych autobusami wynika z umowy zawartej w dniu 20 maja 1992 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, a Rządem Republiki Białoruskiej, która to umowa reguluje zasady wykonywania przewozów osób. Zgodnie z tą umową art. 3 ust. 2 pkt 25 protokołu wykonawczego prowadzenie linii regularnej nie może odbywać się przez jednego przewoźnika, bez współpracy z zagranicznym partnerem. Powyższa regulacja znajduje również odzwierciedlenie w art. 22 ust. 2 pkt 2 utd.

Skład orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że zgadza się ze skarżącą, że to od ustaleń między stronami zależy, które z przewozów na danej linii będzie wykonywał konkretny przewoźnik, jednak jak już wyżej wskazano ustalenia te muszą być zgodne z obowiązującym prawem oraz znaleźć odzwierciedlenie w załączonym do zezwolenia rozkładzie jazdy. Rozkład jazdy załączony do zezwolenia powinien być przestrzegany przez skarżącą, gdyż jednym z warunków prawidłowego wykonywania przewozów regularnych jest wykonywanie ich zgodnie z warunkami zawartymi w zezwoleniu.

Innymi słowy, jeżeli każdy z przewoźników ma w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do wydanego mu zezwolenia określone precyzyjnie godziny odjazdów i przyjazdów, to powinien realizować przewozy ściśle wg. tego harmonogramu bez względu na to, czy przewozy te są także wykonywane przez partnera wg. rozkładu (tożsamego), skoro wyłącznie od ich woli zależy przyjęte na siebie zobowiązania realizacji przewozów zgodnie z rozkładem.

Naruszenie rozkładu jazdy przez skarżącą skutkuje w ocenie Sądu naruszeniem art. 24 ust. 4 pkt 2 utd.

Kompletnie chybiony jest zarzut strony skarżącej rzekomego naruszenia w niniejszej sprawie przez organy przepisu art. 90 utd. Hipoteza tego przepisu odnosi się bowiem do zupełnie innego stanu faktycznego. Ma on bowiem mianowicie zastosowanie do sytuacji stwierdzenia - w wyniku kontroli przeprowadzonej przez sam organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia - niespełniania przez przedsiębiorcę "wymogów będących podstawą wydania tych dokumentów" (celowe podkreślenie składu orzekającego). Nie chodzi zatem wcale w tym przypadku o konsekwencje naruszenia (bądź zmiany) warunków zezwolenia, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, lecz o niespełnianie wymogów, od których zależy w ogóle możliwość wydania zezwolenia. W sprawie poddanej weryfikacji Sądu, kontroli w ogóle nie przeprowadzono, a jedynie organ skorzystał z ustawowych uprawnień do weryfikacji sposobu wykonywania zezwolenia.

Wykładnia art. 90 utd. - uwzględniająca zarówno aspekt przedmiotowy, jak i podmiotowy przyjętego w tym przepisie rozwiązania - prowadzi nieuchronnie do konstatacji, że w niniejszej sprawie organy nie były wcale zobowiązane do "pisemnego ostrzeżenia" strony, jak to sformułowano w skardze. Trzeba zresztą w pełni podzielić stanowisko organu.

Sąd w niniejszej sprawie nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez skarżącą. Organ wykazał istnienie podstawy faktycznej niniejszej decyzji, ocena materiału dowodowego została dokonana przez organ w sposób swobodny a nie dowolny, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi stawiane tego typu opracowaniom, a określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd na zakończenie wskazuje, że w decyzji drugoinstancyjnej jej komparycji organ błędnie wskazał podstawę rozstrzygnięcia tj. art. 24 ust. 2 pkt 4 utd jednak nie jest to błąd dyskwalifikujący powyższe rozstrzygnięcie, gdyż jak słusznie zauważyła sama skarżąca na str. 15 skargi, zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję pierwszej instancji, w związku z czym należy przyjąć, że stanowisko organu co do podstawy rozstrzygnięcia nie uległo zmianie i podstawę rozstrzygnięcia stanowi naruszenie art. 24 ust. 4 pkt 2 i 3 utd.

Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.