Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3365/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Grażyna Firek (spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 sprawy ze skargi M.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 października 2001r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M.G. kwotę 225 zł (dwieście dwadzieścia pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Prezydent Miasta K. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane /Dz.u. Nr 106 poz. 1126 z 2000r. z póź. zm., Dz.U. Nr 109 póz. 1157 z 2000r., Dz.U. Nr 120 póź. z 1268 z 2000r./ oraz na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 11 w zw. z art. 38 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym /Dz. U. Nr 91 poz. 578 z 1998 ze zmianami/ i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r.Nr 98 poz. 1071) po rozpatrzeniu wniosku, inwestora z dnia: 29-05-2001 r. nr rejestru organu architektoniczno-budowlanego: [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla: Spółdzielni Mieszkaniowej Z. K. ul. J. na zamierzenie budowlane: budowa inwestycji pn: zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr: [...] z infrastrukturą techniczną, kablem energetycznym i teletechnicznym oraz droga dojazdowa przy ul. P. w K., rodzaj obiektu, bądź robót budowlanych: budowa inwestycji pn: zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr: [...] z infrastrukturą techniczną kablem energetycznym i teletechnicznym oraz drogą dojazdową do działki nr "1" obr. [...] przy ul. P. w K., adres zamierzenia budowlanego: ul. P. w K. zlokalizowanego na działce nr: "1", "2", "3", "4", "5", "6", obr. [...] - obiekty i przyłącza kanalizacji sanitarnej, wodociągu, instalacji gazowej kanalizacji opadowej, kabla energetycznego i teletechnicznego, oraz drogi dojazdowej z zachowaniem warunków - zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane, iż roboty budowlane przyłączeniowe w obrębie sieci uzbrojenia terenu winny być prowadzone zgodnie z warunkami przyłączenia podanymi w oświadczeniach jednostek organizacyjnych dysponujących poszczególnymi mediami tj: ZE [...] z dnia [...]-08-2000r., MPWiK L.dz. [...] z dnia [...]-09-1999r., MPWiK L.dz. [...] z dnia [...]-05-2001 r. i ZG [...] z dnia [...]-09-1999r.

W uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent Miasta K. wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożony został w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...]-01-2000r znak: [...] i decyzji Nr: [...] z dnia [...]-07-2001 znak: [...] zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, że inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedkładając stosowne dokumenty tj. odpis z księgi wieczystej, a projekt zagospodarowania działki /lub terenu/ jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K. uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...]-11-1994r zmieniającą Uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta K. /Dz. Urz. [...]/, z wymaganiami ochrony środowiska i z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Nadto wskazał, że projekt zagospodarowania, który obejmuje lokalizację 7-miu budynków mieszkalnych wolnostojących jest zgodny z ustaleniami w/w planu, wysokość projektowanych obiektów wynosi do gzymsu 4.115 m, a do kalenicy 8,83 m, zaś wysokość od terenu do kalenicy wynosi 9.05m, ponadto lokalizacja obiektów w stosunku do działek sąsiednich spełnia wymogi przepisu warunków technicznych jakim odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Podkreślił także, iż z uwagi na położenie terenu w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, inwestor przedłożył pozytywnie zaopiniowany plan zagospodarowania i architekturę projektowanych budynków mieszkalnych przez Dyrekcję Zespołu [...] Parków Krajobrazowych w K., a projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia oraz wykonany został przez osobę uprawnioną.

Decyzją z dnia 4 października 2001 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071) i art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 106 póz. 1126 z późn. zm.). po rozpatrzeniu odwołania M.G. od wskazanej wyżej decyzji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że nie znajduje uzasadnienia wyrażony przez odwołującego się argument, iż pozwolenie na budowę zostało udzielone mimo braku "prawomocnej decyzji" o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Wojewoda podkreślił, że zarzuty podniesione przez odwołującego się - nieprawidłowości w przeprowadzeniu postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decyzjami Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2000 r. Nr [...] i z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...]. gdy tymczasem postępowanie o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezależne od postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oraz wskazał, iż w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę organ administracji nie jest kompetentny do podejmowania działań mających na celu sprawdzenie prawidłowości prowadzenia postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zwrócił także uwagę, że jeżeli zdaniem odwołującego doszło do nieprawidłowości w toku wydawania wyżej wymienionych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu to może on podjąć stosowne działania przewidziane przez ustawodawcę w Kodeksie postępowania administracyjnego, bowiem uregulowane w Kodeksie nadzwyczajne tryby postępowań umożliwiają, przy spełnieniu określonych przesłanek, kontrolę prawidłowości wydanych decyzji administracyjnych.

Nadto Wojewoda wskazał, że proponowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] listopada 1994 r., że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności decyzji Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] stycznia 2000 r. Nr [...] i z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...], że inwestor wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane, że projekt budowlany posiada niezbędne uzgodnienia i opinie oraz, że został wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, a powyższe spełnia wszystkie wymogi przewidziane przez przepisy art. 32 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane.

W związku z przeprowadzoną analizą akt sprawy Wojewoda uznał także, iż proponowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie przewidzianym w art. 5. ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

W skardze na decyzję wskazaną wyżej decyzję Wojewody [...], z dnia 4 października 2001 r., skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.G. zarzucił naruszenie przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy, z dnia 7 lipca 1994r. "Prawo budowlane", w związku z art. 39 ustawy, z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę pomimo braku prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla planowanej inwestycji, naruszenie przez organ II instancji przepisu art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Wskazując powyższe uchybienia, na zasadzie przepisów art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 40 ust. 1 i art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz § 20 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie od Wojewody [...] na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 200,00 zł.

Skarżący podkreślił, że wiedzę o decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu posiada wyłącznie w związku z przeglądaniem akt sprawy, dotyczących wydania pozwolenia na budowę, a przeglądając te akta stwierdził, że decyzja taka została mu wysłana, jednakże nie została ona nigdy adresatowi doręczona. Zwrócił także uwagę, iż podpis złożony na poświadczeniu odbioru decyzji nie jest jego podpisem, ani żadnego z jego dorosłych domowników, sąsiadów, czy dozorcy (wobec braku takiej osoby), a zatem nie należy do żadnej z osób, którym zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego decyzja mogła być skutecznie doręczona. Podkreślił także, że dla wykazania tego faktu już w postępowaniu odwoławczym przedłożył organowi II instancji poświadczenie zameldowania w domu, w którym zamieszkuje z dnia 5 września 2001 r. W związku z tym skarżący zarzucił, że z uwagi na fakt, że decyzja Nr [...], wydana dnia [...] stycznia 2000 r., ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę nie została mu doręczona to pozostaje ona nieprawomocna i konsekwencją tego jest wadliwość wydanej przez Prezydenta Miasta K. na jej podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. o pozwoleniu na budowę. Nr [...], w wyniku naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy, z dnia 7 lipca 1994 r., "Prawo budowlane", w związku z art. 39 ustawy, z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zd. skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...], z dnia 4 października 2001 r., [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., z dnia [...] sierpnia 2001 r. o pozwoleniu na budowę Nr [...], naruszony został również przepis art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepodjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; zasada dochodzenia prawdy obiektywnej nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania z urzędu całokształtu sprawy, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym , a zatem organ II instancji wydając decyzję, zobowiązany był wyjaśnić rzeczywistą treść stosunków faktycznych i prawnych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Skoro, jak podnosił skarżący w odwołaniu z dnia 5 września 2001 r., decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] stycznia 2000r., Nr [...], wydana przez Prezydenta Miasta K., pozostawała nieprawomocna, to wydana na jej podstawie decyzja o pozwoleniu na budowę powinna zostać uchylona - jako wydana z naruszeniem prawa. Ponownie też zwrócił uwagę, iż decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] stycznia 2000r, Nr [...], wydana przez Prezydenta Miasta K. nie została mu do tej pory doręczona.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zarzuty w niej zawarte w całości stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, i ponownie przytoczył argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponownie też podkreślił, że zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, organ właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest związany ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nawet wówczas gdyby decyzja ta w ocenie organu była wadliwa, aż do chwili usunięcia jej z obrotu prawnego (wyrok NSA z dnia 4.02.1999 r. IV SA 212/97), a decyzja ta na obecnym etapie postępowania nie może podlegać żadnej kontroli: żadnej kontroli nie może również podlegać prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji wzizt dla projektowanej inwestycji, organ administracyjny właściwy w sprawie pozwolenia na budowę nie, jest bowiem kompetentny do dokonywania takiej oceny, a ewentualna kontrola toku postępowania, administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji wzizt nastąpić może w trybie nadzwyczajnych i postępowań administracyjnych przewidzianych przez ustawodawcę w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Rozpoznając skargę Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art.134 ustawy/.

Treść art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, była następująca:

,, Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym,

2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z kolei przepis art. 35 prawa budowlanego stanowił, że: "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1.1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5.

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 32, a także warunki zawarte w art. 35 prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę.

W okolicznościach nin. sprawy w związku z zarzutem zgłoszonym przez skarżącego w odwołaniu organ II instancji był zobowiązany sprawdzić czy decyzja o wzzt mimo stosownej klauzuli jest ostateczna. Jakkolwiek słusznym jest twierdzenie organu, iż postępowanie o wydanie wzzt i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz pozwolenie na budowę są odrębnymi postępowaniami to trzeba podkreślić, że nie było żadnych przeszkód do zbadania zarzutu skarżącego w toku postępowania odwoławczego, a nawet organ II instancji był zobowiązany do jego zbadania, skoro organ ten zobowiązany był wyjaśnić rzeczywistą treść stosunków faktycznych i prawnych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jakkolwiek Sąd w składzie rozpoznającym nin. skargę w pełni podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 4 lutego 1999 r. syg. IV SA 212/97, na który też powołał się w odpowiedzi na skargę organ II instancji to należy wskazać, że teza zawarta w tym wyroku nie odnosi się i me może się odnosić do stanu faktycznego nin. sprawy. Z treści tego orzeczenia wynika bowiem jednoznacznie, że w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę organ jest związany decyzją o wzzt jako ostateczną, która pozostaje w obrocie prawnym, wobec tego, że właściwy organ stwierdził brak podstaw do wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczącego tej decyzji. Stanowisko to odnosi się zatem do sytuacji związania decyzją ostateczną, odnośnie, której negatywnie zakończyła się kontrola w drodze nadzwyczajnego środka kontroli prawidłowości decyzji. W nin. sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem decyzja o wzzt nie została skarżącemu prawidłowo doręczona, a zatem skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia zwykłego środka odwoławczego w ustawowym terminie i w konsekwencji powołana decyzja nie miała waloru ostatecznej mimo, że niewłaściwie była opatrzona taką klauzulą. Powołanie się zatem przez organ II instancji na przytoczone stanowisko NSA nie znajduje uzasadnienia, a przytoczone wyżej okoliczności muszą prowadzić do wniosku, że organ II instancji naruszył zasady określone w przytoczonych wyżej przepisach.

Niezależnie od powyższego nawet gdyby przyjąć, że decyzja o wzzt w dacie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę była prawomocna to zaskarżona decyzja i tak podlegałaby uchyleniu z następujących powodów: Stosownie do treści powołanego wyżej art. 33 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt budowlany wraz z opiniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, przy czym stosownie do treści art. 34 prawa budowlanego projekt taki powinien spełniać określone wymagania, w tym wymagania określone w obowiązującym w dacie wydania decyzji rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. Nr 140 poz.906/. W myśl art. 34 ust.3 pkt 1/ prawa budowlanego w zw. z § 8 ust.1 cyt. rozporządzenia projekt zagospodarowania działki powinien zawierać część opisową i część rysunkową sporządzoną na kopiach aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tymczasem wniosek w nin. sprawie został złożony w dniu 29 maja 2001 r., a przedłożony projekt zagospodarowania nieruchomości nie zawiera ani klauzuli co do aktualności mapy, na której został sporządzony, ani klauzuli o przyjęciu tej mapy do wskazanego wyżej zasobu. Jedynie po lewej stronie mapy, u góry znajdują się jakieś nieczytelne klauzule opatrzone numerami [...] i [...].

Następnie zwrócić należy uwagę, że w aktach administracyjnych brak jest rysunku planu zagospodarowania przestrzennego i jego opisu, brak też innego dokumentu potwierdzającego dokonanie przez organ obowiązkowego stosownie do treści art. 35 ust.1 pkt 1/a/ prawa budowlanego sprawdzenia projektu z planem zagospodarowania przestrzennego.

Wreszcie należy podkreślić, że do wniosku o zatwierdzenie planu budowlanego i pozwolenie na budowę zostały dołączone: decyzja wzizt ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działce nr "1" obr. [...] w rejonie ul. P. i warunkami obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz decyzja wzzt ustalająca warunki zabudowy kabla energetycznego i teletechnicznego oraz drogi dojazdowej do planowanej zabudowy, a zatem brak było decyzji, a przynajmniej nie znajduje się ona w aktach administracyjnych, odnośnie warunków zabudowy dla instalacji wodnej, gazowej, kanalizacji sanitarnej i opadowej oraz stacji transformatorowej dla planowanej inwestycji. Nie stanowią bowiem takich warunków zabudowy dla wskazanej infrastruktury zawarte w pkt 6.3 załącznika 2 do decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] warunki w zakresie obsługi infrastruktury technicznej. Mimo braku decyzji dot. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie opisanej wyżej infrastruktury zaskarżona decyzja powołuje się na zgodność przedstawionego projektu z takimi warunkami Jest to zatem naruszenie zasady wynikającej z art. 35 ust. 1 pkt 1 b/ prawa budowlanego.

Mając na uwadze przytoczone okoliczności orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt.1a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./, a o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 cyt. ustawy w zw. z § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia..../Dz.U. Nr 163 poz. 1348 ze zm./.