Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1079/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 107 par. 1, art. 268a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z.Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 231/11 w sprawie ze skargi Z.Ś. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 231/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z.Ś. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...]w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia 6 września 2010 r. nr 1167 (pkt 8) Minister Obrony Narodowej, na mocy art. 111 pkt 10, art. 115 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), zwanej dalej ustawą pragmatyczną oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), zwolnił Z.Ś. z dniem 31 października 2010 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z ustaleń organu, Z.Ś. zawodową służbę wojskową pełnił ostatnio w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej w okresie od dnia 30 czerwca 2010 r. do dnia 30 października 2010 r. na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 czerwca 2010 r. nr [...]. Wcześniej w rezerwie kadrowej pozostawał od dnia 24 listopada 2008 r.

Organ uzasadniając wskazał, że zgodnie z przepisem art. 111 pkt 10 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Natomiast z treści § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej wynika, że w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje w pierwszym dniu po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej.

Termin zwolnienia Z.Ś. ma więc charakter materialnoprawny, dlatego też wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wstrzymuje wykonania decyzji ani biegu tego terminu.

Minister Obrony Narodowej podał, że w sprawie bezsporne jest, że Z.Ś. nie został wyznaczony na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, tj. od dnia 24 listopada 2008 r. do dnia 30 października 2010 r. i w tej sytuacji organ był zobowiązany do wydania przedmiotowej decyzji, ponieważ z art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej wynika, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza w takiej sytuacji jest obligatoryjne.

Wydana decyzja nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany i dlatego w rozstrzyganej sprawie nie ma zastosowania zasada uwzględniania słusznego interesu strony. Powołany przepis nie zawiera warunku uzależniającego jego zastosowanie od uprzedniego wykazania przez organ wojskowy działań zmierzających do wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. O wyznaczeniu na stanowisko decyduje właściwy organ wojskowy, a nie żołnierz. Organ wyjaśnił, że w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, właściwy organ kadrowy nie znalazł stanowiska służbowego, na które żołnierz mógł być wyznaczony zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i stopniem wojskowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z.Ś. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...]oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia 6 września 2010 r. nr 1167 (pkt 8),

a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący podtrzymał zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił:

1) naruszenie art. 2 Konstytucji RP w związku z zastosowaną podstawą materialnoprawną zwolnienia ze służby,

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 35 § 3, 77 § 1, 80, 81, 107 § 1 i § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie wiedział, że toczy się postępowanie w sprawie przeniesienia go do rezerwy i tym samym nie mógł składać wniosków dowodowych w związku z posiadaną wiedzą o wolnych stanowiskach służbowych odpowiadających jego kwalifikacjom. Stwierdził, że organ II instancji nie wyjaśnił powodów odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez niego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz uniemożliwił wypowiedzenie się w kwestii zebranych dowodów.

Ponadto wnoszący skargę uważa, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, nie spełnia wymogów formalnych, bowiem nie została podpisana przez osobę upoważnioną.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...]przez organ nieuprawniony, albowiem badanie orzeczenia administracyjnego pod względem zaistnienia przesłanek nieważności jest dokonywane przez Sąd z urzędu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zarzut ten nie jest zasadny. Z art. 268a k.p.a. wynika, że organ administracji może upoważnić na piśmie pracowników kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych. Przedmiotową decyzję podpisał Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej Czesław Piątas. Umocowanie prawne do jej podpisania w imieniu Ministra Obrony Narodowej przez wymienionego "pracownika" wynika z wydanego przez tego Ministra, na podstawie art. 268a k.p.a., upoważnienia z dnia 28 grudnia 2007 r. do "wydawania w imieniu Ministra Obrony Narodowej decyzji i postanowień w I instancji w sprawach żołnierzy zawodowych i byłych żołnierzy zawodowych, zajmujących stanowiska służbowe (pozostających w rezerwie kadrowej albo dyspozycji) do stopnia etatowego pułkownika (komandora) włącznie oraz byłych kandydatów na żołnierzy zawodowych dotyczących wniosków o stwierdzenie nieważności, wznowienia postępowania oraz uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych - wydanych przez Ministra Obrony Narodowej, lub dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr" - pkt 1 ppkt 2 upoważnienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Obrony Narodowej z 2008 r. Nr 5, poz. 56.

Jeśli chodzi natomiast o decyzję tego organu z dnia 6 września 2010 r. nr 1167 (pkt 8) to Sąd wojewódzki stwierdził, że sporządzenie tego rozstrzygnięcia w formie wyciągu znajduje podstawę w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej.

Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji na wstępie wyjaśnił, że sąd administracyjny nie bada celowości polityki personalnej w zakresie wyznaczania żołnierzy na stanowisko służbowe, a także pozostawania w rezerwie kadrowej, ponieważ zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzję w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji. Wymienione przedmiotowo sprawy nie podlegają zatem kognicji tego Sądu. Dopuszczalność wyłączenia kontroli sądowej w sprawach wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe przyjął także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 1998 r., sygn. akt K 28/97 (OTK 1998, nr 4, poz. 50), nie dopatrując się w takiej regulacji niezgodności z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej, z którego wynika, iż żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Przepis ten stanowi samodzielną podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza przeniesionego do rezerwy kadrowej.

Podkreślił, że z przepisów ustawy pragmatycznej nie wynika, aby organy wojskowe były zobligowane do proponowania żołnierzowi przebywającemu w rezerwie kadrowej innego równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego i dopiero odmowa jego objęcia daje organowi podstawę do zwolnienia ze służby w trybie art. 111 pkt 10. Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że w teczce akt personalnych (w materiałach uzupełniających) znajdują się notatki służbowe z sierpnia 2010 r. w sprawie braku możliwości wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych (k. 2-21).

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo zatem właściwy organ kadrowy wydał decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej w związku z jego niekwestionowanym niewyznaczeniem na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 101/08, z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 393/08 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 549/08 – niepublikowany).

Dodał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy pragmatycznej, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz posiadanej oceny w opinii służbowej, a żołnierza zawodowego w służbie stałej również od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej. Powyższe oznacza, że inicjatywa w podjęciu decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe należy tylko i wyłącznie do właściwego organu wojskowego.

Sąd uznał za nieuzasadnione również zarzuty naruszenia prawa procesowego, ponieważ okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne, a zaistnienie przesłanki niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej nie wymagało przed wydaniem rozstrzygnięcia, w trybie art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej, jej analizy z punktu widzenia interesu społecznego, czy słusznego interesu strony.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z.Ś., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 i art. 268a Kpa- polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., mimo że decyzja organu II instancji z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...]nie była podpisana przez osobę umocowaną do wydawania decyzji, czym naruszono art. 107 § 1 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania oraz w stopniu powodującym rażące naruszenie prawa;

2) art. 106 § 3 i 5 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 Kpc mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego i przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów z dokumentów, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że osoba podpisująca decyzję MON nr [...]z dnia 8 grudnia 2010r. w imieniu ministra - Pan Czesław Piętas - Sekretarz Stanu w MON - była prawidłowo upoważniona do wydawania decyzji administracyjnych;

3) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z 135 P.p.s.a., art. 107 § 1, art. 268a Kpa polegające na tym, że Sąd I instancji nie zastosował właściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i nie wyjaśnił, czy gen. bryg. Janusz Bojarski Dyrektor Departamentu Kadr, który podpisał decyzję w imieniu MON z dnia 6 września 2010 r. nr [...]był upoważniony do podejmowania ww czynności, a wobec tego nie ustalił, czy decyzja organu I instancji jest ważna;

4) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 4 , art. 10 § 1 Kpa polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a., w sytuacji gdy zaskarżona decyzja organu obarczona była wadą kwalifikowaną, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, bowiem niezapewniono stronie czynnego udziału w postępowaniu na etapie I i II instancji;

5) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z 135 P.p.s.a., art. 8, art. 9, art. 107 § 1, art. 109 § 1, art. 110 Kpa oraz art. 6 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegające na tym, że Sąd I instancji nie zastosował właściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i nie wyjaśnił, czy Pani I.B., która potwierdziła za zgodność z oryginałem decyzję organu I instancji była uprawniona do uwierzytelniania dokumentów i na jakiej podstawie, a w związku z tym pominął obowiązek dostarczenia (art. 110 Kpa) stronie decyzji lub wyciągu decyzji spełniającego wymagania wynikające z Kpa, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

6) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i art. 107 § 1 Kpa polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., mimo że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania oraz w stopniu powodującym rażące naruszenie prawa z uwagi na uwierzytelnienie decyzji (wyciągu) I instancji przez osobę nieuprawnioną (Panią I.B.) czy też z uwagi na brak istotnego elementu jakim jest podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu organu.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach wyznaczonych przez podstawy skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie w zasadzie opiera się na czterech zarzutach stawianych wobec zaskarżonego wyroku, a mianowicie zarzutach oddalenia skargi przez Sąd I instancji, pomimo że:

-zaskarżona decyzja została wydana przez osobę nieupoważnioną do wydawania decyzji, czym naruszono art.3 § 1, art. 106 § 3 i 5, art. 145 § 1 pkt. 2 Ppsa w zw, z art. 156 § 1 pkt. 2 , art. 107 § 1 i art. 268a Kpa,

- nie zostało wyjaśnione czy osoba, która w imieniu organu wydała decyzję w I instancji była do tego upoważniona, czym naruszono art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, art. 135 Ppsa i art. 107 § 1 w zw. z art. 268a Kpa,

- nie zapewniono skarżącemu udziału w postępowaniu administracyjnym, czym naruszono art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b Ppsa i art. 145 § 1 pkt.. 4 oraz art. 10 Kpa,

- decyzja organu I instancji została uwierzytelniona przez osobę nieuprawnioną, czym naruszono art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt.2 i art. 107 § 1 Kpa.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione.

Odnosząc się kolejno do przedstawionych zarzutów należy wyjaśnić, że zaskarżona decyzja, co prawidłowo ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie została wydana i podpisana w imieniu Ministra Obrony Narodowej przez osobę do tego upoważnioną.

Przepis art.268 a K.p.a reguluje tzw. przedstawicielstwo administracyjne, które służy dekoncentracji zadań realizowanych przez organ administracji publicznej. Upoważnienie, o którym mowa w tym przepisie jest instrumentem dekoncentracji wewnętrznej. Udzielenie takiego upoważnienia jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Nie powoduje ono, utraty przez organ udzielający kompetencji do załatwienia sprawy, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność.

Wyjaśnić należy, iż kwestia dekoncentracji wewnętrznej jest przedmiotem regulacji zarówno przepisów prawa ustrojowego jak i przepisów prawa procesowego (np. art. 268a K.p.a.) , które dopuszczają możliwość tej dekoncentracji. Następuje ona poprzez realizację kompetencji organu administracji publicznej przez aparat pomocniczy w zakresie określonym w regulaminie organizacyjnym, w którym przy podziale aparatu pomocniczego na jednostki organizacyjne podaje się zakres zadań przez nie wykonywanych oraz stanowisk w nich występujących. Jest to dekoncentracja wewnętrzna ogólna (por. B. Adamiak, Wpływ prawa procesowego na koncepcje ustrojowe prawa administracyjnego; Studia z prawa administracyjnego i nauki administracji. Księga jubileuszowa dedykowana prof. zw. dr hab. Jerzemu Szreniawskiemu, Przemyśl – Rzeszów 2011, str. 53 i nast.). Przepisy prawa ustrojowego wprowadzają również dekoncentrację wewnętrzną indywidualną np. art. 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206 ze zm.), art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.), art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.).

Natomiast przepisy prawa procesowego przyjmują dekoncentrację wewnętrzną indywidualną. Do prowadzenia postępowania administracyjnego przez pracownika konieczne jest odrębne upoważnienie. Może ono przybrać dwojaką formę. Upoważnienia, które wskazuje imię i nazwisko pracownika albo wskazuje funkcję lub stanowisko, które zajmuje on w strukturze organu, jeżeli stanowisko, którego upoważnienie dotyczy ma charakter monokratyczny. Warunkiem skutecznego upoważnienia przez piastuna organu innej osoby do wykonywania kompetencji jest pisemne określenie, do załatwienia, której kategorii spraw należących do zakresu działania organu (np. poprzez odwołanie się do przepisu kompetencyjnego) upoważniony jest wskazany z imienia i nazwiska lub pełnionej funkcji (stanowiska) pracownik urzędu obsługującego ten organ, z określeniem daty, od której upoważnienie to można uznać za skuteczne. Zauważyć należy, że w stosunku do niektórych stanowisk przyjmuje się niekiedy, że osobą je piastująca nie musi posiadać specjalnego upoważnienia, gdyż wynika ono z jego istoty (por. wyroki NSA: z dnia 11 marca 1997 r., III SA 1395/95, LEX nr 29073 i z dnia 4 września 1998 r., III SA 548/97, LEX nr 35194).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana i podpisana przez pracownika piastującego stanowisko monokratyczne – Sekretarza Stanu , którego uprawnienie do wydania decyzji wynika z wydanego przez Ministra Obrony Narodowej na podstawie art. 268a K.p.a. upoważnienia z dnia 28 grudnia 2007 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Obrony Narodowej z 2008 r. Nr 5, poz. 56. W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art145 § 1 pkt.2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2, art. 107 § 1 i art. 268a Kpa.

Gdy chodzi natomiast o decyzję z dnia 9 czerwca 2010r. to upoważnienie Ministra Obrony Narodowej do jej wydania przez Dyrektora Departamentu Kadr MON nie może rodzić wątpliwości, z resztą skarżący nie kwestionował nigdy braku upoważnienia dla gen. bryg. J.B. do wydawania decyzji, a podnosił jedynie brak podpisu w/wym . na wyciągu z tej decyzji. Zwalniało to Sąd I instancji z obowiązku żądania złożenia przez Ministra Obrony Narodowej do akt sprawy stosownego upoważnienia. Pieczęć umieszczona pod wyciągiem z decyzji o treści " z up. Ministra Obrony Narodowej - Dyrektor Departamentu Kadr gen. bryg. J.B." jest w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wystarczającą przesłanką do uznania, że Dyrektor Departamentu Kadr MON był osobą uprawniona do wydania decyzji, a decyzja ta wiąże organ i skarżącego.

W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że nawet niepowołanie się przez pracownika organu na udzielone upoważnienie nie powoduje nieważności decyzji, jeżeli takie upoważnienie zostało udzielone.

Oznacza to iż, Sąd I instancji wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie naruszył art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art.135 Ppsa i art. 107§ 1 oraz art. 268a Kpa.

Co do pozbawienia skarżącego czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, to zarzut ten jest nieusprawiedliwiony z dwóch powodów. Po pierwsze jak wynika z akt sprawy decyzja organu I instancji została skarżącemu udostępniona w dniu 28 września 2010r., co umożliwiło mu złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący miał tym samym możliwość przedstawienia swoich racji i zastrzeżeń pod adresem decyzji o zwolnieniu go ze służby. Po drugie skarga kasacyjna nie wykazuje jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogłoby mieć zarzucane naruszenie, a koncentruje się wyłącznie na omówieniu zasady określonej w art. 10 Kpa oraz skutków jej naruszenia.

Nietrafny jest zatem podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 1 pkt. 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 i art. 10 § 1 Kpa.

W kwestii uwierzytelnienia wyciągu z decyzji przez I.B., skarga kasacyjna powołując się na to, iż w/wym. jest osobą nieznaną i nie jest uprawniona do dokonania uwierzytelnienia nie uzasadnia dlaczego kwestionuje uprawnienie I.B.. Gołosłowne twierdzenia, że nie wiadomo kim jest wymieniona, nie mogą odnieść zamierzonego skutku skoro na wyciągu decyzji figuruje pieczęć Departamentu Kadr MON, która jednoznacznie potwierdza zatrudnienie I.B. w tym Departamencie.

W okolicznościach niniejszej sprawy jest bezsporne, że decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby ma postać zbiorową, co oznacza że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. 2010r. Nr. 90, poz.. 593 ze zm.) w takim przypadku wyciąg z decyzji jest równoznaczny z decyzją. Oznacza to, że nawet doręczenie skarżącemu wyciągu decyzji jest równoznaczne z doręczeniem decyzji.

Skarżący został zwolniony ze służby na podstawie decyzji właściwego organu, z której wyciąg rozstrzyga w całości sprawę zwolnienia i zawiera wszystkie elementy decyzji administracyjnej. Decyzja w przedmiocie zwolnienia została skarżącemu doręczona. Tym samym nie można mówić, że wspomniana decyzja nie weszła do obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.