Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 156/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3, art. 106 par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... listopada 2016 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Spółka z o.o. A. z siedzibą w Warszawie wystąpiła ze skargą z dnia 22 grudnia 2016 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... listopada 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Skarga została podpisana przez pełnomocnika strony skarżącej – adwokata W. K. Do skargi załączono odpis pełnomocnictwa z dnia 22 grudnia 2016 r. wraz z odpisem protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników strony skarżącej z dnia 1 marca 2016 r.

Zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii.

W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej złożył pismo z dnia 20 lutego 2017 r., do którego załączył kopię wniosku z dnia 30 września 2016 r. o zmianę danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców wraz z załącznikami oraz ponownie odpis protokołu z dnia 1 marca 2016 r.

Zarządzeniem z dnia 9 marca 2017 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez złożenie odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, bądź informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS (art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym), co do którego skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o zmianę w rejestrze przedsiębiorców (KRS nr ...). Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z uwagi nieuzupełnienie jej braku formalnego w zakreślonym terminie.

Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. Nr 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.

Wskazać należy, iż pełnomocnik skarżącej pomimo wezwania nie nadesłał dokumentu, z którego wynika, że Prezes Zarządu P. F. jest osobą uprawnioną do działania w imieniu Spółki z o.o. A. z siedzibą w Warszawie, w tym do samodzielnego podpisania pełnomocnictwa procesowego z dnia 22 grudnia 2016 r.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015 r. o sygn. akt I GSK 1894/14, w którego uzasadnieniu wskazał, iż ustawodawca nie dookreślił rodzaju dokumentu, jakim wykazać należy umocowanie do dokonywania czynności. Nie rodzi jednak sporów w piśmiennictwie i orzecznictwie, że stosownym dokumentem do wykazania osób upoważnionych do reprezentowania spółek prawa handlowego jest dokument zawierający informację z Krajowego Rejestru Sądowego. Akceptowana jest też praktyka określania w wezwaniu o usunięcie braków formalnych, rodzaju dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby do reprezentowania osoby prawnej, którego autentyczność i zgodność z prawdą nie powinna budzić wątpliwości. Dodatkowo Sąd podniósł, iż ogłoszenie dokonanego wpisu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nie zwalnia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na przewodniczącego bądź na sąd (por. także postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r. o sygn. akt I GSK 1897/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Poglądy te znajdują odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, iż ani z załączonego do skargi odpisu protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników strony skarżącej z dnia 1 marca 2016 r., ani ze złożonej przy piśmie z dnia 20 lutego 2017 r. kopii załącznika KRS-ZK do wniosku Spółki z dnia 30 września 2016 r., nie wynika sposób reprezentacji skarżącej Spółki. Nie jest zatem wiadome w sprawie, czy P. F. – powołany na Prezesa Zarządu – jest uprawniony do samodzielnego reprezentowania Spółki i udzielenia w jej imieniu pełnomocnictwa procesowego. Z załącznika do wniosku o zmianę danych Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, iż skarżąca nie wnioskowała o zmianę sposobu reprezentacji, a dotychczasowy sposób – co już wyżej wskazano – nie jest Sądowi znany.

Na marginesie już tylko przypomnieć należy, iż informacje zawarte w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego są informacjami podanymi do publicznej wiadomości i powszechnie dostępnymi, jednakże nie stanowią wiedzy notoryjnej, o której mowa w art. 106 § 4 p.p.s.a. Fakty notoryjne to fakty powszechnie znane, czyli takie, które są lub powinny być znane każdemu rozsądnemu, mającemu doświadczenie życiowe człowiekowi żyjącemu w określonym miejscu i czasie, np. wydarzenia historyczne, polityczne, zjawiska przyrodnicze itp. Faktów notoryjnych nie można natomiast mylić z informacjami powszechnie (łatwo) dostępnymi, podanymi do wiadomości publicznej. Sama dostępność informacji nie przesądza o tym, że informacja staje się wiedzą powszechną (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 62/15).

Mając zatem na uwadze, iż strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi i mimo wezwania nie wykonała zarządzenia Sądu w zakreślonym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł w sentencji postanowienia.