Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2432/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA (del.) Maria Grabowska (spr.), Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] F. A. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...]października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2004 r. A. J., właściciel firmy Przedsiębiorstwo [...] F. , złożył wniosek

o wstrzymanie czynności egzekucyjnych i zwolnienie zajętego rachunku bankowego zobowiązanego do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jego skargi na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministra Finansów. Rozpoznając wniosek, Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych prowadzonych przez podległy organ. Nie godząc się z rozstrzygnięciem, A. J. wniósł zażalenie, w którym ponowił wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozstrzygnięcia skargi, podniósł że działania organów skarbowych mogą doprowadzić do bankructwa firmy, że podejmowane przez niego działania, zbycie samochodu, wniesienie środków trwałych jako aportu do spółki, są działaniami restrukturyzacyjnymi jego dotychczasowej działalności gospodarczej, które miały na celu ograniczenie kosztów prowadzonej działalności i podjęcie działalności w innym zakresie. Postanowieniem z dnia

[...] października 2004 r. Minister Finansów utrzymał zaskarżone postanowienie

w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że instytucja wstrzymania czynności egzekucyjnych uprawnia organ sprawujący nadzór do wstrzymania czynności egzekucyjnych w szczególnie uzasadnionych przypadkach, za które przyjmuje się okoliczności, na które zobowiązany nie miał wpływu i które były niezależne od jego postępowania. Takim przypadkiem nie są negatywne konsekwencje prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podniósł, że część zaległości była objęta postępowaniem restrukturyzacyjnym, które zostało umorzone

z uwagi na niedopełnienie warunków restrukturyzacji, że postępowanie egzekucyjne było wstrzymane w okresie od dnia [...] kwietnia 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2003 r., a nadto, że złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest okolicznością dającą podstawę do wstrzymania czynności organu.

W skardze na powyższe postanowienie A. J. , wnosząc o jego uchylenie, zarzucił naruszenie art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110,

poz. 968, ze zm.), przez nie uznanie toczącego się postępowania przed W.S.A. w sprawie III SA/Wa 567/04 jako szczególnej przesłanki wstrzymania czynności egzekucyjnych. Zdaniem skarżącego, wynik postępowania może mieć wpływ na postępowanie egzekucyjne. Ponadto skarżący podniósł, że prowadzi profesjonalną działalność gospodarczą od dwudziestu lat, dobiera kontrahentów z zachowaniem należytej staranności, a zatem niewywiązywanie się kontrahentów z zawartych umów winno być uznane za okoliczność nieprzewidywalną, na którą nie miał wpływu. Wyjaśnił też, że jest w trakcie wykonywania układu, zawartego z wierzycielami na podstawie przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 prawo o postępowaniu układowym i prowadzenie egzekucji może skutkować niemożnością jego wykonania. Zdaniem skarżącego wskazane okoliczności przemawiają za twierdzeniem, że dokonana przez organ ocena pojęcia szczególnie uzasadnionych przypadków jest wadliwa.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu postanowienia. Podniósł , że zawarty układ nie obejmuje należności objętych postępowaniem egzekucyjnym, oraz że toczące się postępowanie przed sądem administracyjnym nie dotyczy zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny , zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. O uprawnieniach i obowiązkach stron, wynikających z przepisów prawa materialnego, rozstrzygają organy administracji publicznej. Zaskarżone rozstrzygnięcie oparte zostało o przepis

art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 , ze zm.). Przepis ten stanowi, że organ sprawujący nadzór nad egzekucją administracyjną może

w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać na czas określony czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne podległego organu. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych opiera się na uznaniu administracyjnym. Z istoty przepisu wynika, że organ może, ale nie musi wstrzymać czynności. Organowi przysługuje prawo wyboru rozstrzygnięcia o określonej treści. Odmawiając wstrzymania czynności egzekucyjnej, organy obu instancji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Prawidłowo przyjęły, że wskazane przez skarżącego okoliczności nie mają charakteru "szczególnie uzasadnionych przypadków", za które mogą być uznane sytuacje spowodowane działaniem czynników, na których wystąpienie zobowiązany nie miał wpływu, niezależnych od sposobu jego postępowania, mających charakter losowy. Nie jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem złożenie skargi do sądu administracyjnego na decyzję Ministra Finansów odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia

[...] czerwca 1997 r. Przedmiotem skargi nie są decyzje określające wymiar podatku, będące podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, w oparciu

o które prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, ale decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Ministra Finansów, wydanej

w trybie art. 155 k.p.a., której przedmiotem jest zmiana decyzji Izby Skarbowej dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do sierpnia 1995 r. Upatrywanie przez skarżącego związku pomiędzy postępowaniem sądowym a postępowaniem egzekucyjnym, jako szczególnej okoliczności uzasadniającej wstrzymanie czynności egzekucyjnych, jest zatem niezasadne.

W ocenie Sądu, nie można uznać za szczególnie uzasadniony przypadek faktu niewywiązywania się przez kontrahentów skarżącego ze zobowiązań. Sytuacje takie występują przy prowadzeniu działalności gospodarczej i wpisane są w działalność każdego przedsiębiorcy. Ponoszenie ryzyka gospodarczego jest typowe dla działalności gospodarczej. Uznanie tej sytuacji za szczególnie uzasadniony przypadek oznaczałoby w konsekwencji przeniesienie ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej na budżet państwa.

Prawidłowa jest ocena organu, iż groźba niewykonania układu nie może być uznana za szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa

w art. 23 § 6 u.p.e.a. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do sytuacji,

w której realizacja postanowień układu miałaby prymat nad wykonaniem zobowiązań, powstałych po jego zawarciu.

Należy wskazać, że organy podatkowe udzielały skarżącemu ulg

w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia na raty podatku, objęcia części zaległych zobowiązań podatkowych postępowaniem restrukturyzacyjnym, wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Zaprzecza to twierdzeniom skarżącego, iż organy podatkowe ponoszą odpowiedzialność za utratę płynności finansowej jego firmy, uniemożliwiająca mu prowadzenie działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd oddalił skargę.