Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 989/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 art. 3 art. 60 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2010 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi D. J. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej także: "Szef ABW" lub "organ"), działając na podstawie art. 50, art. 54 ust. 3 w zw. z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1920 ze zm. - dalej także: "ustawa o ABW oraz AW"), zwolnił [...] D. J. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] września 2018 r.

Zaskarżony rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 50 i art. 54 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, odwołał skarżącego [...] D. J. ze stanowiska zastępcy [...] ABW i przeniósł skarżącego do Grupy [...] Szefa ABW w Biurze [...] ABW bez zmiany grupy zaszeregowania i składników uposażenia.

Ponadto, Szef ABW rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. wyznaczył skarżącego do realizacji zadań służbowych w Biurze [...] ABW, z zakresem obowiązków służbowych określonych przez dyrektora tej jednostki organizacyjnej.

Pismem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], Szef ABW - powołując się na art. 54 ust. 3 i art. 55 ust. 1 w zw. z art. 118 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW - zaproponował skarżącemu przeniesienie z Grupy [...] Szefa ABW w Biurze [...] ABW z miejscowości [...] do miejscowości [...] na stanowisko [...] Wydziału Zamiejscowego w [...] Delegatury ABW w [...] w 06 (szóstej) grupie uposażenia zasadniczego - 4.625 (cztery tysiące sześćset dwadzieścia pięć) złotych, z dodatkiem służbowym - 2.200 (dwa tysiące dwieście) złotych. Jednocześnie, w piśmie tym Szef ABW poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 118 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, zachowa on prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku zastępcy [...], do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska służbowego. W związku z powyższym, Szef ABW wezwał skarżącego do złożenia pisemnego stanowiska zawierającego zgodę bądź odmowę przyjęcia przedstawionej propozycji. Ponadto, Szef ABW pouczył skarżącego funkcjonariusza, że w razie nie ustosunkowania się do przedstawionej propozycji w ciągu 7 dni od dnia jej otrzymania lub nie wyrażenia zgody na przeniesienie na wymienione stanowisko służbowe, zgodnie z art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, zostanie wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby w ABW. Skarżący został także poinformowany przez organ, że jakakolwiek polemika z przedstawioną propozycją kadrową lub próba negocjowania przedstawionych warunków będą traktowane, jako tożsame z odmową jej przyjęcia.

Wskazane wyżej pismo nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., zawierające propozycję kadrową Szefa ABW, skarżący odebrał w dniu [...] lutego 2018 r., kwitując odbiór własnoręcznym podpisem na egzemplarzu pisma.

W piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. skarżący zwrócił się do Szefa ABW o wskazanie zakresu merytorycznego (zakresu zadań służbowych wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW) na zaproponowanym stanowisku służbowym, a także terminu przeniesienia na stanowisko [...] Wydziału Zamiejscowego w [...] Delegatury ABW w [...] i możliwości wykorzystania przysługującego mu urlopu wypoczynkowego. Ponadto, we wskazanym piśmie skarżący zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie m.in. kwestii możliwości zamieszkania w nowym miejscu pełnienia służby wraz z rodziną, a także zwrócił się z prośbą o wyliczenie różnicy w osiąganych dochodach w przypadku przyjęcia przedstawionej przez Szefa ABW propozycji kadrowej.

Ustosunkowując się do powyższego zapytania skarżącego, Szef ABW w piśmie z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], poinformował skarżącego, że z zakresem obowiązków służbowych, który jest dokumentem niejawnym, skarżący funkcjonariusz zostaje zapoznany bezpośrednio po objęciu stanowiska, co następuje z dniem wskazanym w rozkazie personalnym. Jednocześnie, organ wskazał, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że propozycja kadrowa składana na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW musi być poprzedzona, czy też zawierać informację w zakresie zadań przewidzianych do realizacji na proponowanym stanowisku służbowym. Ponadto, organ poinformował skarżącego, że przeniesienie go na stanowisko [...] Wydziału Zamiejscowego w [...] Delegatury ABW w [...] nastąpi niezwłocznie po przyjęciu przez skarżącego propozycji kadrowej przedstawionej w piśmie nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. W treści pisma z dnia z dnia [...] marca 2018 r. Szef ABW poinformował również skarżącego o kwestii udzielenia urlopu, a także wskazał, że w dyspozycji ABW nie ma lokalu mieszkalnego, który mógłby zostać przydzielony skarżącemu w nowym miejscu pełnienia służby. Organ zauważył, że w nowym miejscu pełnienia służby przewidziane jest zakwaterowanie skarżącego w lokalu mieszkalnym pozostającym w dyspozycji ABW, bez możliwości zamieszkania z członkami rodziny. Ponadto, Szef ABW podtrzymał zapewnienie, że zgodnie z art. 118 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, zachowa on prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku zastępcy [...]. Szef ABW w treści wspomnianego pisma ponownie wezwał skarżącego funkcjonariusza do złożenia - w ciągu 2 dni od otrzymania tego pisma - pisemnego stanowiska zawierającego zgodę bądź odmowę przyjęcia propozycji kadrowej, która została przedstawiona w piśmie Szefa ABW z dnia [...] lutego 2018 r.

W związku z powyższym wyjaśnieniem organu, skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. ponownie zwrócił się do Szefa ABW z zapytaniem dotyczącym zakresu obowiązków na przedstawionym w propozycji kadrowej z dnia [...] lutego 2018 r. stanowisku służbowym. Skarżący zauważył, że każdy funkcjonariusz ABW w ramach wewnętrznego naboru na wolne etaty w komórkach organizacyjnych ABW, bądź też ewentualnie ubiegania się o taki etat, przed podpisaniem rozkazu personalnego, ma możliwość zapoznania się z numerem etatowym stanowiska, specjalnością wiodącą, a także zadaniami podstawowymi i dodatkowymi występującymi na danym stanowisku oraz informacjami dodatkowymi, w tym wymaganymi kompetencjami i możliwościami podnoszenia kwalifikacji. W tej sytuacji, organ zwrócił się z pytaniem, dlaczego i z jakich powodów, jest on w tym zakresie traktowany inaczej. Ponadto, skarżący w treści pisma podniósł, że przedmiotowa propozycja kadrowa jest jego oczywistą degradacją po wielu latach nienagannej służby. Skarżący wskazał również, że propozycja ta, wbrew zapewnieniom organu, pociągać będzie za sobą negatywne konsekwencje finansowe. Skarżący podniósł, ze poznanie zakresu wymagań, zadań, a także ewentualnie możliwości podnoszenia kwalifikacji zawodowych, możliwości "awansu w stopniu" oraz następstw finansowych, jakie niesie ze sobą przedmiotowa propozycja kadrowa, nie jest czysto hipotetyczną, albowiem rozkaz personalny niesie za sobą faktyczne, realne oraz materialno-prawne konsekwencje, które skarżący chciałby poznać, aby móc podjąć świadomą decyzję w celu zajęcia stanowiska leżącego również w interesie służby. Mając na względzie powyższe, skarżący zwrócił się do Szefa ABW o udzielenie odpowiedzi na wskazane zagadnienia poruszone w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r.

Pismem z dnia [...] marca 2018 r. Szef ABW zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w ABW na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW. W treści zawiadomienia Szef ABW podkreślił, że wszczęcie postępowania jest skutkiem podjęcia przez skarżącego polemiki z przedstawioną propozycją kadrową oraz ostateczne nieustosunkowanie się do niej w wymaganej formie. Szef ABW zauważył ponadto, że pismo skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. zostało złożone przez funkcjonariusza po upływie wyznaczonego przez Szefa ABW dwudniowego terminu na ustosunkowanie się do przedstawionej propozycji kadrowej, wyznaczonego zgodnie z treścią art. 57 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej także "k.p.a."). Szef ABW podniósł jednocześnie, że pismo skarżącego z dnia [...] marca 2018 w sposób oczywisty stanowiło polemikę z przedstawioną funkcjonariuszowi propozycją kadrową, co obligowało Szefa ABW do wszczęcia procedury zwolnienia skarżącego ze służby w ABW w trybie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW.

Skarżący w dniu [...] marca 2018 r. zapoznał się z aktami sprawy, jednocześnie wnosząc do protokołu uwagi, pytania oraz wnioski dotyczące toczącego się postępowania.

Ustosunkowując się do powyższego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. wniósł do Szefa ABW o przedstawienie analizy potrzeb kadrowych ABW poprzedzającej złożenie propozycji kadrowej nr [...], a także przedstawienie analizy etatowo-kadrowej w zakresie wolnych stanowisk w centrali ABW, uwzględniających jego wykształcenie oraz kwalifikacje zawodowe. Skarżący wezwał ponadto organ do udzielenia odpowiedzi na pytania nr 1 i nr 5 z wniosku z dnia [...] lutego 2018 r.

Ustosunkowując się do złożonych przez skarżącego wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia [...] marca 2018 r., Szef ABW - powołując się na art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. - w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] odmówił ich uwzględnienia.

W wyniku rozpatrzenia sprawy, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - powołując się na przepisy art. 50 oraz art. 54 ust. 3 w zw. z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. zwolnił skarżącego D. J. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] września 2018 r.

W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego Szef ABW wskazał na wstępie, iż zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji Szefa ABW nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy.

Ponadto, organ zauważył, że w świetle art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6 ustawy, chyba, że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

Szef ABW uznał, iż termin 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji, określony w art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, ma charakter instrukcyjny i dłuższe pozostawanie przez funkcjonariusza w dyspozycji Szefa ABW nie rodzi żadnych konsekwencji związanych ze stosunkiem służbowym. Zdaniem organu, użyty w art. 54 ust. 3 cyt. ustawy zwrot "określone stanowiska służbowe" oznacza zarówno stanowisko równorzędne w stosunku do stanowiska zajmowanego przez funkcjonariusza przed przeniesieniem do dyspozycji Szefa ABW, jak i stanowisko wyższe, a także niższe. Organ uznał, że określoność wspomnianego stanowiska służbowego oznacza, że musi być ono wskazane poprzez odwołanie się do: jego nazwy, umiejscowienia w strukturze ABW oraz składników uposażenia należnych na tym stanowisku.

Organ zauważył, iż zaproponowane skarżącemu stanowisko służbowe [...] jest stanowiskiem służbowym przewidzianym w przepisach wewnętrznych Szefa ABW, wydanych na podstawie art. 116 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW. Zgodnie z tym przepisem, Szef ABW określa w drodze zarządzenia, stanowiącego informację niejawną, stanowiska służbowe i stopnie etatowe, zaszeregowanie tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im stopni etatowych.

Natomiast, jeśli chodzi o wysokość zaproponowanego skarżącemu dodatku służbowego, organ wskazał, że została ona ustalona m. in. z uwzględnieniem planowanego zakresu obowiązków oraz kwalifikacji zawodowych skarżącego funkcjonariusza. Organ zauważył bowiem, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 523), przy ustalaniu wysokości dodatku służbowego, uwzględnia się w szczególności sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych, zakres tych obowiązków, zajmowane stanowisko oraz posiadane kwalifikacje zawodowe.

Organ stwierdził, że kwestia umiejscowienia ww. stanowiska służbowego w strukturze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wynika z potrzeb kadrowych Delegatury ABW w [...], a w szczególności Wydziału Zamiejscowego w [...], o czym - zdaniem organu - świadczy znajdujące się w aktach sprawy pismo dyrektora Delegatury ABW w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...].

Szef ABW zauważył, że proponowane skarżącemu obniżenie poszczególnych składników uposażenia przysługującego stronie nie miałoby wpływu na nominalną wysokość faktycznie otrzymywanego przez niego uposażenia, bowiem na podstawie art. 118 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW i tak zachowałby on prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku [...] do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według nowego stanowiska służbowego. Organ stwierdził, że ewentualne niedogodności związane z przeniesieniem funkcjonariusza ABW na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego niweluje więc wspomniany przepis art. 118 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, który ma charakter gwarancyjny.

Analizując przebieg dotychczasowego postępowania, Szef ABW uznał, że z treści pisma nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. jasno wynika, że stanowi ono propozycję kadrową, o której mowa w art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW.

Organ stwierdził, że skarżący funkcjonariusz został w treści tego pisma poinformowany, że zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu art. 54 ust. 3 cyt. ustawy, odmowa przyjęcia tej propozycji lub próba negocjacji warunków dalszej służby lub polemika z przedstawioną propozycją kadrową - będą traktowane na równi z odmową jej przyjęcia, co w konsekwencji będzie skutkować wszczęciem procedury zwolnienia skarżącego ze służby w ABW.

Szef ABW uznał, że przepis art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW ma charakter kategoryczny i nie pozostawia funkcjonariuszowi możliwości polemiki lub wnioskowania o zmianę warunków służby zaproponowanych przez Szefa ABW. Zdaniem organu, z treści wspomnianego przepisu jednoznacznie wynika, że funkcjonariusz może tylko przyjąć przedstawioną przez Szefa ABW propozycję albo odmówić jej przyjęcia. Organ stwierdził, że uprawnienie funkcjonariusza do kwestionowania prawidłowości przeniesienia na określone stanowisko służbowe, na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, pojawia się dopiero po doręczeniu temu funkcjonariuszowi rozkazu personalnego Szefa ABW w przedmiocie przeniesienia na to stanowisko. Według organu, rozkaz taki, będący decyzją administracyjną, może być kwestionowany w trybie i na zasadach określonych w k.p.a. Tymczasem, jak zauważył Szef ABW, skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. zwrócił się z o uzupełnienie informacji dotyczących przedstawionej propozycji kadrowej. Następnie, jak podniósł organ, po udzieleniu w piśmie nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. w sposób jednoznaczny oraz zgodny ze stanem faktycznym i prawnym odpowiedzi na kwestie poruszone przez skarżącego w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r., skarżącemu został wyznaczony termin 2 dni do złożenia pisemnego stanowiska zawierającego zgodę bądź odmowę przyjęcia przedstawionej w piśmie nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. propozycji kadrowej. Organ wskazał, że pomimo tego, skarżący ponownie pismem z dnia [...] marca 2018 r. zwrócił się do Szefa ABW m.in. o udzielenie odpowiedzi na niektóre z pytań postawionych we wcześniejszym piśmie z dnia [...] lutego 2018 r.

Szef ABW uznał w tym miejscu, że należy zauważyć, iż pismo skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. zostało złożone z uchybieniem wyznaczonego w piśmie nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. dwudniowego terminu na ustosunkowanie się do przedstawionej propozycji kadrowej poprzez zaakceptowanie albo odmowę jej przyjęcia, który upłynął w dniu 5 marca 2018 r. Jednocześnie, jak zauważył organ, pismem z dnia 6 marca 2018 r. skarżący podjął w sposób jednoznaczny polemikę z przedstawioną propozycją kadrową.

Organ uznał, że akceptowanie przez Szefa ABW sytuacji, w których funkcjonariusz podejmuje polemikę z przedstawioną mu propozycją kadrową oraz nie dotrzymuje wyznaczonych mu terminów na ustosunkowanie się do niej, w żaden sposób nie wynika z przepisów pragmatyki służbowej. Zdaniem organu, przyjęcie takich założeń mogłoby doprowadzić do paraliżu ABW i pozbawiłoby ją możliwości sprawnego wykonywania zadań określonych w art. 5 ustawy o ABW oraz AW. W ocenie organu, takie rozwiązanie jest skorelowane z charakterem stosunku służbowego funkcjonariusza ABW. Organ zauważył bowiem, że stosunek służbowy każdego funkcjonariusza ABW cechuje gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej (art. 44 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW). Organ uznał, że wskazana w tym przepisie szczególna dyscyplina służbowa obejmuje swym zakresem także konieczność bycia przez funkcjonariusza dyspozycyjnym. Zdaniem organu, dyspozycyjność funkcjonariusza ABW oznacza natomiast konieczność dostosowywania się przez niego do różnych, niekiedy nawet zmiennych warunków służby, która może być pełniona w każdym miejscu w Polsce i na różnych stanowiskach służbowych. Organ stwierdził ponadto, że stosunek służbowy funkcjonariusza ABW ma charakter administracyjnoprawny, co oznacza, że Szef ABW jednostronnie modyfikuje jego treść, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego realizowania przez ABW zadań określonych w art. 5 ustawy o ABW oraz AW. W tym kontekście, organ stwierdził, że nie może budzić wątpliwości to, iż Szef ABW, będąc odpowiedzialnym za całokształt funkcjonowania ABW, ma prawo kształtować politykę kadrową podległego mu urzędu w sposób władczy, nawet bez zgody podległego mu funkcjonariusza.

Szef ABW uznał, że rozstrzygając o zwolnieniu skarżącego ze służby w ABW, zobowiązany był wziąć pod uwagę to, iż w świetle art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, w przypadku niewyrażenia zgody na przeniesienie na określone stanowisko służbowe funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6 ustawy, chyba, że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach. Organ zauważył, że w odniesieniu do skarżącego nie zostały spełnione warunki do zwolnienia na zasadach korzystniejszych, niż te, które są przewidziane dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6 ustawy o ABW oraz AW. W tej sytuacji, organ uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 60 ust. 4 cyt. ustawy, określający termin rozwiązania stosunku służbowego skarżącego. Organ wskazał, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby następuje po upływie 6 miesięcy od dnia podjęcia decyzji o jego zwolnieniu. W konsekwencji, jak wskazał organ, za datę podjęcia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby przyjęto datę podpisania przez Szefa ABW zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w ABW, tj. dzień [...] marca 2018 r. W związku z tym, organ uznał, że określenie w niniejszym rozkazie terminu rozwiązania stosunku służbowego z dniem [...] września 2018 r. spełnia wymogi przewidziane w art. 60 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW.

W piśmie z dnia 17 maja 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2017 r., skarżący zarzucił Szefowi ABW:

1) naruszenie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW - poprzez jego przedwczesne zastosowanie w sytuacji, kiedy nie doszło zarówno do niewyrażenia pisemnej zgody na przeniesienie na określone stanowisko służbowe, jak i polemiki skarżącego z przedstawioną propozycją kadrową, tj. okoliczności faktycznej, istotnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 54 ust. 3 cyt. ustawy;

2) naruszenie art. 54 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW - poprzez przejęcie, iż przepis ten ma jedynie charakter instrukcyjny, co miało wpływ na złożoną propozycję kadrową oraz ograniczało i dyskryminowało skarżącego w zakresie możliwości wyznaczenia określonego stanowiska służbowego zgodnego z posiadanym wykształceniem oraz kwalifikacjami zawodowymi;

3) naruszenie § 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dyspozycji (Dz. U. Nr 52, poz. 453) w zw. z art. 54 ustawy o ABW oraz AW - poprzez wyznaczenie zadań służbowych w Biurze [...] ABW, pomimo, iż charakter tych zadań był niezgodny z posiadanym wykształceniem i kwalifikacjami zawodowymi, co miało wpływ na złożoną propozycję kadrową;

4) naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o ABW oraz AW - poprzez świadome niezastosowanie przedmiotowego przepisu, co wiązało się z nieuwzględnieniem w mojej opinii służbowej okresu służby w ABW od czerwca 2014 - kwietnia 2017, w trakcie którego skarżący był wysoko oceniany i nagrodzony przez przełożonych, co mogło mieć wpływ na złożoną propozycje kadrową i miało na celu świadome obniżenie poczucia przydatności zawodowej skarżącego;

5) naruszenie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenie Prezesa Rad Ministrów z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - poprzez jego niezastosowanie, co w sposób znaczący ograniczało zaufanie do organu i uniemożliwiało zajęcie stanowiska w zakresie złożonej propozycji kadrowej, bez uprzedniego uzyskania odpowiedzi od organu w tym zakresie;

6) naruszenie art. 7, art.8, art. 9, art.67, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 75 k.p.a. - poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wszechstronny i rzetelny, całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy w tym, niedokonanie przez organ analizy potrzeb kadrowych ABW z uwzględnieniem mojego wykształcenia oraz kwalifikacji zawodowych poprzedzających złożenie propozycji kadrowej na określone stanowisko służbowe, analizy etatowo - kadrowej w zakresie wolnych stanowisk w ABW, które z uwagi na posiadane kwalifikacje zawodowe oraz wykształcenie mógłbym objąć, niewykazanie przez organ, jakie fakty wskazywały na podjęcie polemiki przez mnie, oraz przekazywanie nieprawdziwych informacji lub informacji, o które nie wnosił skarżący, a tym samym - błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkujące wadliwą subsumcją przepisów materialnych, co mogło mieć bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie podjęte w sprawie;

7) naruszenie art. 12 k.p.a. - poprzez niezastosowanie wymienionego przepisu, organ uniemożliwił zajęcie stanowiska w zakresie złożonej propozycji kadrowej, czym doprowadził do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby;

8) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego rozkazu w sposób lakoniczny i ogólnikowy, nieodpowiadający kryteriom wskazanego przepisu, w szczególności, poprzez wskazanie zdarzeń, które nie mają odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym oraz wskazania przyczyn, z powodu których innym wiarygodnym dowodom znajdującym się w aktach postępowania administracyjnego organ odmówił wiarygodności.

Mając na względzie powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła w petitum skargi o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] kwietnia 2018 r. w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

Ponadto, skarżący - działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci:

a) wniosków urlopowych z wewnętrznego elektronicznego systemu e-kadry ABW, dotyczących okresów szczegółowo wskazanych przez stronę w treści skargi,

b) planów urlopów funkcjonariuszy ABW Biura [...] ABW z roku 2017 oraz planu urlopów funkcjonariuszy Wydziału [...] Biura [...] ABW z roku 2018, w których zostałyby uwzględnione moje wnioski urlopowe,

c) przedstawienia analizy potrzeb kadrowy ABW z uwzględnieniem wykształcenia oraz kwalifikacji zawodowych skarżącego, które poprzedzały złożenie propozycji kadrowej na określone stanowisko służbowe,

d) przedstawienia analizy etatowo-kadrowej w zakresie wolnych stanowisk w ABW, które z uwagi na posiadane kwalifikacje zawodowe oraz wykształcenie skarżący mógłby objąć,

e) przedstawienia zestawienia porównawczego zakresu zadań oraz kwalifikacji zawodowych (stażu zawodowego) wymaganych do objęcia stanowiska Dyrektora, Zastępcy Dyrektora, Naczelnika i Zastępcy Naczelnika w Departamencie [...] ABW z zadaniami i kwalifikacjami, jakie posiadał skarżący w momencie objęcia stanowisk [...] w Delegaturze [...] ABW, a wcześniej Zastępcy [...] w Departamencie [...] w oparciu o dokumenty kadrowe,

f) opinii służbowej skarżącego z listopada 2017 r. oraz z czerwca 2014 r.,

g) rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...],

h) zakresu zadań służbowych wyznaczonych skarżącemu przez Dyrektora Biura [...] ABW w kwietniu 2017 r.,

i) zarządzenia Szefa ABW nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., zarządzenia Szefa ABW nr [...] z dnia [...] września 2017 r., zarządzenia Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., zarządzenia Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., oraz zarządzenia Szefa AWB nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjnego Departamentu [...] ABW oraz statutu Delegatury [...] ABW w [...] z 2011 roku wraz z późniejszymi zmianami,

j) zestawienia zawierającego ilość funkcjonariuszy ABW delegowanych lub przeniesionych z urzędu do pełnienia służby w Departamencie [...] ABW w [...] w Wydziale [...],[...] i [...], w tym również na stanowiska kierownicze w okresie od 1 stycznia do kwietnia 2017 r. oraz w okresie od kwietnia 2017 r. do lutego 2018 r.,

k) zestawienia ilościowego dotyczącego braków kadrowych w Wydziale [...],[...] i [...] Departamentu [...] ABW.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 54 ust. 2 i 3 ustawy o ABW oraz AW - stwierdziła, że występującej w niniejszej sprawie chronologii zdarzeń wynika, że organ nie wykazał, iż niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do jego stosowania. W ocenie strony skarżącej, organ nie wykazał przede wszystkim, na czym polegała rzekoma polemika skarżącego ze złożoną propozycją kadrową.

Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia art. 54 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW oraz § 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dyspozycji, skarżący stwierdził, że wskazany przepis art. 54 ust. 2 cyt. ustawy należy odczytywać tak, że funkcjonariusz ma prawo pozostawać w dyspozycji co najmniej 12 miesięcy. Skarżący zauważył, iż nie posiada wiedzy, jakie powody stały na przeszkodzie wyznaczenia mu zadań do realizacji w ramach struktury Departamentu [...] ABW w zakresie jego kwalifikacji zawodowych i wykształcenia w okresie pozostawania w dyspozycji, za czym przemawiał zresztą interes służby. Ponadto, skarżący zauważył, że w ramach reorganizacji wspomnianego Departamentu dochodziło do zmian na stanowiskach kierowniczych i wykonawczych. Zdaniem skarżącego, przyjęcie przez organ, iż art. 54 ust. 2 cyt. ustawy ma jedynie charakter instrukcyjny, miało wpływ na złożoną propozycję kadrową oraz ograniczało i dyskryminowało go w zakresie możliwości wyznaczenia określonego stanowiska służbowego we wskazanym Departamencie, zgodnego z posiadanym wykształceniem oraz kwalifikacjami zawodowymi, czego potwierdzeniem będzie uzyskanie dokumentów wymienionych w pkt. e, i, j, k przedmiotowej skargi. Powołując się z kolei na przepis § 5 cyt. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 marca 2003 r. w zw. z art. 54 ustawy o ABW oraz AW, skarżący funkcjonariusz zarzucił, iż wyznaczenie zadań służbowych dotyczących archiwizacji dokumentów administracyjnych ABW w Biurze [...] ABW w żaden sposób nie był zgodny z jego wykształceniem i kwalifikacjami zawodowymi, co wynikało bezpośrednio z jego akt osobowych, a miało jedynie na celu niezasadne ośmieszenie, poniżenie skarżącego i wywołanie zaniżonej oceny przydatności zawodowej, połączonej z izolowaniem, wyeliminowaniem go z zespołu funkcjonariuszy, wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze, wyróżniających się w służbie.

Uzasadniając zarzut naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o ABW oraz AW, skarżący uznał, że brak jest opinii za okres od [pic]czerwca 2014 r. do czerwca 2017 r., zaś skarżącemu wystawiona została opinia za okres od [...] kwietnia do [...] listopada 2017 r., gdzie jako główne [pic]zadania wskazano realizacje czynności z zakresu archiwizacji dokumentacji administracyjnej ABW w Biurze [...] ABW. Według skarżącego, nieuwzględnione ww. okresu wynikało z faktu, iż w jego trakcie był on wysoko oceniany i nagrodzony przez przełożonych, a to mogłoby przemawiać za wyznaczeniem mu zadań w okresie pozostawania w dyspozycji zgodnych z posiadanym wykształceniem i kwalifikacjami zawodowymi.

Wskazując na zarzut naruszenia § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenie Prezesa Rad Ministrów z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, które w sposób precyzyjny określa sposób udzielania urlopów funkcjonariuszom ABW - skarżący zarzucił, że organ wprowadzał go świadomie w błąd, co znajduje odzwierciedlenie we wszystkich pismach organu, jak również w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia przepisów art. 7, art., 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., skarżący uznał, że - wbrew twierdzeniom Szefa ABW - zawartym w uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego, organ ten nie rozważył szczegółowo i dokładnie z dołożeniem należytej staranności, całego materiału dowodowego. Skarżący zarzucił, że organ nie dokonał wnikliwej [pic]i rzetelnej analizy potrzeb kadrowych ABW z uwzględnieniem wykształcenia oraz kwalifikacji zawodowych skarżącego, jak również nie przedstawił informacji, na podstawie jakich czynności została przeprowadzona taka analiza i jak została udokumentowana.

Odnosząc się do zarzutu podjęcia polemiki z Szefem ABW w zakresie złożonej propozycji kadrowej, skarżący podkreślił, iż w żadnym piśmie nie kwestionował zasadności złożonej propozycji lub negocjowania przedstawionych warunków służby. Skarżący wskazał, że stwierdzał jedynie fakty. Zdaniem skarżącego, w świetle złożonych przez niego pism, trudno uznać, że stanowiły one z jego strony próbę negocjowania warunków służby. Według skarżącego, w każdym swoim piśmie sygnalizował on, że udzielenie odpowiedzi na zadane pytania, pozwoli na złożenie pisemnego stanowiska zawierającego zgodę bądź odmowę przyjęcia przedstawionej propozycji kadrowej. Skarżący uznał ponadto, że nie można również podzielić stanowiska organu, jakoby w swoich pismach skarżący zwracał się z pytaniami dotyczącymi zakresu obowiązków służbowych.

Skarżący zarzucił ponadto, że pismo Szefa ABW z dnia [...] marca 2018 r. w swoim wezwaniu nie zawierało pouczenia, iż nie udzielenie odpowiedzi w wyznaczonym terminie lub podjęcie jakiejkolwiek polemiki z przedstawioną propozycją lub negocjowanie przedstawionych warunków służby będzie uznane za tożsame z odmową przyjęcia propozycji kadrowej, jak miało to miejsce w przypadku wcześniejszego pisma organu nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r.

Wskazując argumenty potwierdzające naruszenie art. 12 § 1 k.p.a., skarżący stwierdził, że Szef ABW zobligowany był zgodnie z przepisami prawa do złożenia odpowiedniej propozycji kadrowej, zgodnie z interesem służby, co najmniej 11 miesięcy wcześniej. Zdaniem skarżącego, uznać należy, że organ zmierzał za wszelką cenę do zwolnienia skarżącego z ABW, a nie do wnikliwego i szybkiego załatwienia sprawy zgodnie z interesem służby.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., skarżący uznał, że uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2018 r., mimo swojej obszerności, jest ogólnikowe, lakoniczne, a momentami uniwersalne, zwłaszcza w części dotyczącej przekroczenia przez organ okresu 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji skarżącego i zwracaniu się o podanie zakresu obowiązków służbowych. W ocenie skarżącego, w uzasadnieniu spornego rozkazu personalnego próżno szukać wyjaśnień, na czym polegała rzekoma polemika skarżącego ze złożoną propozycją kadrową, w wyniku czego wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Ponadto, zdaniem skarżącego, przedmiotowe uzasadnienie nie 'powołuje się na dowody potwierdzające dokonanie przez organ wnikliwej analizy etatowo-kadrowej uwzględniającej wykształcenie oraz kwalifikacje zawodowe skarżącego pod kątem potrzeb kadrowych ABW, o którym była mowa w uzasadnieniu rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Według skarżącego, w uzasadnieniu spornego rozkazu personalnego Szef ABW nie podał także przyczyn, z powodu których organ ten odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej.

W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ wniósł jednocześnie o oddalenie wniosków dowodowych skarżącego zgłoszonych w treści skargi, jako niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej skargi.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 8 stycznia 2019 r. obie strony, reprezentowane przez pełnomocników procesowych, podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

W wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o dopuszczenie dowodów ze wskazanych w treści skargi dokumentów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. postanowienie, na podstawie którego oddalił przedmiotowy wniosek dowodowy strony skarżącej.

W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2019 r. (pismo to, jako dokument niejawny - vide: nadana klauzula "Zastrzeżone" - złożony został w Kancelarii Tajnej WSA w Warszawie) Szef ABW, reprezentowany przez pełnomocnika, ustosunkowując się do stanowiska strony skarżącej zaprezentowanego na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r., wskazał, że - wbrew sugestiom strony skarżącej - w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie można mówić o praktyce umieszczania w propozycjach kadrowych numerów identyfikacyjnych stanowisk etatowych. Organ zauważył, że wspomniane numery identyfikacyjne stanowisk etatowych umieszcza się w treści rozkazów personalnych, ale nie w propozycjach kadrowych. W tej sytuacji, jak zauważył Szef ABW, nie można oczekiwać, by w propozycji kadrowej znalazł się element w postaci określenia stanowiska etatowego. W konsekwencji, Szef ABW stwierdził, że brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż propozycja kadrowa złożona na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW musi być poprzedzona, czy też zawierać informację o zakresie zadań przewidzianych do realizacji na proponowanym stanowisku służbowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę wspomnianych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga D. J. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] września 2018 r. - nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Szef ABW, wydając sporny rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w ABW, nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie, po bezskutecznym upływie zakreślonego przez organ terminu, skarżący nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie na zaproponowane stanowisko, a tym samym, zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka "niewyrażenia przez funkcjonariusza pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko", o której mowa w art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, a która - w świetle tego przepisu - daje podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Tym samym, Sąd uznał, że organ - wydając wspomniany rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w ABW - nie dopuścił się jakiegokolwiek istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Jednocześnie, Sąd stwierdził, że organ administracji publicznej, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie dopuścił się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa.

Przechodząc do oceny legalności spornego rozkazu personalnego, warto - zdaniem Sądu - podkreślić wyraźnie na wstępie, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję administracyjną nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również: m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83).

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP.

W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że Szef ABW, wydając sporny rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2018 r., nie naruszył wskazanych wyżej zasad, nie dopuszczając się tym samym jakiejkolwiek istotnej obrazy normy prawnej przewidzianej w przepisie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, a także wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności.

Należy bardzo wyraźnie podkreślić, iż zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji Szefa Agencji, w której pełni służbę.

Art. 54 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji Szefa Agencji, w której pełni służbę, nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy.

Z kolei, w świetle przepisu art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

W tej sytuacji, uznać należy, że powołany wyżej przepis art. 54 ustawy o ABW oraz AW reguluje zasady i tryb zwolnienia funkcjonariusza pozostającego w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

W granicach sprawy pozostają zatem czynności organu podejmowane po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, a więc po upływie okresu pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji Szefa Agencji, który to okres może trwać nieprzerwanie nie dłużej, niż 12 miesięcy. Czynności te rozpoczyna propozycja przeniesienia na określone stanowisko służbowe.

W ocenie Sądu, podkreślić należy, że przesłankami zwolnienia ze służby na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW są: upływ okresu pozostawania w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, propozycja przeniesienia funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe, niewyrażenie przez funkcjonariusza pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko oraz zwolnienie ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy.

W konsekwencji, stwierdzić trzeba zatem, iż dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Szef ABW winien ustalić okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, w zgodzie z art. 77 § 1 k.p.a., tj. wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć, a następnie ocenić - zgodnie z ustanowioną w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego - czy upłynął okres pozostawania skarżącego w dyspozycji Szefa Agencji, czy została przedstawiona skarżącemu funkcjonariuszowi propozycja przeniesienia na określone stanowisko służbowe, a także, czy funkcjonariusz nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko oraz czy zwolnienie ze służby pozostaje z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Szef ABW wywiązał się z powyższych obowiązków w sposób należyty, ustalając w sposób jednoznaczny stan faktyczny sprawy, który - w świetle art. 54 ust. 3 cyt. ustawy - dawał podstawę do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w ABW.

Zdaniem Sądu, nie sposób zgodzić się w tej sytuacji przede wszystkim z zarzutem naruszenia art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, albowiem - wbrew stanowisku strony skarżącej - w niniejszej sprawie nie doszło do przedwczesnego zastosowania przez Szefa ABW tego przepisu ustawy, gdyż - jak słusznie ustalił organ - skarżący faktycznie nie wyraził zgody na przeniesienie na określone stanowisko służbowe, zaproponowane funkcjonariuszowi w piśmie Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r.

W ocenie Sądu, należy uznać, iż w treści przepisu art. 54 ust. 3 cyt. ustawy wynika jednoznacznie, że funkcjonariusz ABW, po otrzymaniu propozycji kadrowej przedstawionej przez Szefa ABW, może tylko i wyłącznie jednoznacznie przyjąć przedstawioną propozycję, albo odmówić jej przyjęcia.

Należy zauważyć, że z treści wspomnianego pisma nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. jasno wynika, że jest ono propozycją kadrową, w rozumieniu art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW. Jednocześnie, w treści tej propozycji kadrowej skarżący funkcjonariusz został wyraźnie poinformowany przez Szefa ABW, że zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu, odmowa przyjęcia tej propozycji lub próba negocjacji warunków dalszej służby, czy też polemika z przedstawioną propozycją kadrową będą traktowane jak odmowa jej przyjęcia, co w konsekwencji będzie skutkować wszczęciem procedury zwolnienia ze służby w ABW.

W ocenie Sądu, w pełni zrozumiałym jest, iż w przypadku otrzymania propozycji nowego zatrudnienia, każdy ma prawo do zastanowienia się, a więc organ winien wyznaczyć stronie pewien okres, który pozwoli zapoznać się funkcjonariuszowi z przedstawioną propozycją, celem podjęcia stosownej decyzji. W związku z tym, Sąd uznał, że organ, wskazując w przedstawionej propozycji kadrowej z dnia [...] lutego 2018 r. 7-dniowy termin na przedstawienie przez skarżącego stosownego oświadczenia woli, zapewnił skarżącemu wystarczający czas na podjęcie decyzji.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. zwrócił się jednak do organu o uzupełnienie informacji dotyczących przedstawionej propozycji kadrowej, zaś po udzieleniu w piśmie nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. odpowiedzi organu na kwestie poruszone w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. i ponownym wyznaczeniu terminu do złożenia pisemnego stanowiska zawierającego zgodę bądź odmowę przyjęcia przedstawionej propozycji kadrowej - skarżący ponownie w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. zwrócił się do Szefa ABW o udzielenie odpowiedzi na interesujące go pytania dotyczące owej propozycji kadrowej, przy czym pismo to złożone zostało z uchybieniem wyznaczonego w piśmie z dnia 1 marca 2018 r. dodatkowego terminu na ustosunkowanie się do propozycji kadrowej.

Mając powyższe na względzie, Sądu uznał, że - po pierwsze - opisane działanie organu w sposób oczywisty zagwarantowało skarżącemu funkcjonariuszowi możliwość przemyślenia otrzymanej propozycji, celem podjęcia jednoznacznej decyzji w przedmiocie zaaprobowania bądź odrzucenia tej propozycji. Po drugie zaś, w ocenie Sądu, okoliczności stanu faktycznego dowodzą jednoznacznie, że skarżący, pomimo wyraźnych wezwań ze strony organu, zamiast złożyć w wyznaczonym terminie stosowne i jednoznaczne w swej treści oświadczenie woli w przedmiocie zaaprobowania bądź odrzucenia otrzymanej propozycji kadrowej, wdał się w swoisty rodzaj polemiki z organem, próbując wymóc na Szefie ABW udzielenie mu odpowiedzi na zadane przez niego pytania, pomimo braku podstaw zobowiązujących organ do udzielenia żądanych informacji.

W tej sytuacji, mając na względzie fakt, iż przepis art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW ma charakter kategoryczny i nie pozostawia funkcjonariuszowi marginesu negocjacyjnego z organem, uznać należy, że Szef ABW, wobec braku wyrażenia przez skarżącego zgody na przeniesienie na stanowisko zaproponowane w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r., zobligowany był w niniejszej sprawie do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Warto w tym miejscu zauważyć, iż - wbrew sugestiom strony skarżącej - brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia, iż propozycja kadrowa złożona na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW musi być poprzedzona, czy też zawierać informację o zakresie zadań przewidzianych do realizacji na proponowanym stanowisku służbowym. Nie sposób przyjąć również, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zobowiązany był umieścić w propozycji kadrowej z dnia [...] lutego 2018 r. numer identyfikacyjny stanowiska etatowego zaproponowanego skarżącemu.

W tej sytuacji, uznać należy, że sugestia skarżącego, jakoby organ nie wykazał w toku postępowania, a w szczególności w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, kiedy doszło do niewyrażenia zgody przez skarżącego na przeniesienie na zaproponowane stanowisko służbowe, jest całkowicie nieuzasadniona. Zdaniem Sądu, przyjęcie owej sugestii skarżącego za słuszną, w sytuacji, gdy to skarżący funkcjonariusz zobowiązany był jednoznacznie oświadczyć się - poprzez wyraźne przyjęcie bądź odmowę przyjęcia przedstawionej mu propozycji - doprowadzić by mogło do dosyć absurdalnej sytuacji, która z całą pewnością nie jest do zaakceptowania w przypadku stosunku służbowego funkcjonariusza służby specjalnej. Zgodzić się należy bowiem z organem, że ustawodawca - formułując przepis art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW - nie pozostawił funkcjonariuszowi możliwości negocjacji lub stawiania warunków w zakresie propozycji kadrowej składanej przez Szefa ABW, czy to w zakresie stanowiska służbowego, czy też związanych z nim warunków finansowych, które zostały zaproponowane. Takie rozwiązanie ustawowe jest zgodne przede wszystkim z charakterem i istotą stosunku służbowego funkcjonariusza ABW, który cechuje gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej (vide: art. 44 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW).

Skoro organ w niniejszej sprawie określił w propozycji kadrowej termin na złożenie pisemnego oświadczenia o niewyrażeniu zgody na przeniesienie i wyraźnie uprzedził skarżącego funkcjonariusza o skutkach ewentualnej polemiki z treścią złożonej mu propozycji, to przyjąć trzeba, iż - po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu - w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka "niewyrażenia przez funkcjonariusza pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko", o której mowa w art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW jest nieuzasadniony.

Z kolei, jeśli chodzi o zarzut naruszenia przez organ art. 54 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, stwierdzić należy, iż zarzut ten nie może mieć żadnego istotnego znaczenia dla oceny zaskarżonego rozkazu personalnego, albowiem bezpośrednio nie dotyczy istoty rozstrzyganej tym rozkazem sprawy. Podnieść należy jedynie na marginesie, iż termin 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji ma charakter instrukcyjny i gwarancyjny, zaś dłuższe pozostawanie funkcjonariusza w dyspozycji nie rodzi żadnych konsekwencji dla niego związanych ze stosunkiem służbowym, albowiem upływ okresu 12 miesięcy nie kończy okresu pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji, a zatem nie tamuje dalszej procedury polegającej na przeniesieniu na określone stanowisko oraz ewentualnego zwolnienia ze służby.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przepisów k.p.a., poprzez pominiecie przez organ ważnych materiałów dowodowych - stwierdzić trzeba m.in., iż opinia o skarżącym funkcjonariuszu, jego doświadczenie i kwalifikacje zawodowe, a także oceny jego służby nie mogły mieć żadnego istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przez organ przedmiotowej sprawy, zwłaszcza, gdy zwróci się uwagę, iż w przepisie art. 54 ustawy o ABW oraz AW przewidziany jest obligatoryjny charakter zwolnienia funkcjonariusza ze służby w zaistniałym stanie faktycznym.

Ponadto, Sądu uznał, że dokonane w toku postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne zostały przeprowadzone wszechstronnie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał pełną podstawę do wydania spornego rozkazu personalnego, bez naruszenia regulacji prawnych zawartych w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że Szef ABW, wydając sporny rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w ABW, nie dopuścił się jakiegokolwiek istotnego naruszenia prawa, w tym przede wszystkim nie naruszył kluczowego w niniejszej sprawie przepisu art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, a także nie dopuścił się - mającego istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest ponadto wyjaśnić, iż oddając na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. wniosek dowodowy strony skarżącej sprecyzowany w treści skargi z dnia 17 maja 2018 r., działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu, przeprowadzenie wnioskowanego dowodu ze wskazanych przez skarżącego dokumentów w żadnym wypadku nie można uznać za działanie konieczne i zmierzające do niezbędnego wyjaśnienia istotnych wątpliwości potrzebnych dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - rozstrzygając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.