Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1633/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę zjazdów publicznych skargę oddala


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA) decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Dyrektora Oddziału w [...]Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] do stacji paliw [...] zlokalizowanej na działkach nr [...], nr [...]i nr [...] położonych w m. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji GDDKiA wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1935/11 uchylił zaskarżony przez [...] sp. z o.o. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 727/11 oddalający skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, prawomocnym wyrokiem z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1149/13 WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego ostatniego wyroku, wskazano m.in. że doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie wątpliwości dotyczących wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. WSA powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w niniejszej sprawie uznał, iż wątpliwości budzi, czy wniosek rzeczywiście dotyczył przebudowy zjazdu. Przytoczył treść art. 61 § 1 k.p.a. podkreślając, że w sytuacji wszczęcia postępowania na żądanie strony, rodzaj sprawy i jego przedmiot określa treść zgłoszonego żądania. Organ nie jest władny do samodzielnej jego zmiany, ponieważ treść wniosku wyznacza ramy postępowania administracyjnego, determinując konieczność zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. Natomiast w sytuacji powzięcia wątpliwości co do zakresu żądania organ winien zobowiązać stronę do złożenia stosownego wyjaśnienia.

Zdaniem Sądu, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być prawidłowe, w pierwszej kolejności organ powinien wyjaśnić ewentualne wątpliwości dotyczące wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne musi być sformułowany na tyle jednoznacznie, aby organ rozpoznający sprawę nie miał wątpliwości, czego wnioskodawca domaga się, a jeśli jakiekolwiek wątpliwości dotyczące tego co ma być przedmiotem postępowania administracyjnego pojawią się – organ powinien zwrócić się do wnioskodawcy o sprecyzowanie lub wyjaśnienie, czego wniosek dotyczy. Właściwe sformułowanie wniosku, nawet przy pomocy organu jest nadzwyczaj istotne, bowiem nie tylko warunkuje prawidłowe rozpoznanie sprawy, ale, w pierwszej kolejności – umożliwia rozpoznanie sprawy przez właściwy organ.

Sąd wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie, organ winien rozważyć, czy wniosek inicjujący postępowanie w sprawie dotyczył wydania warunków przebudowy drogi w taki sposób, aby istniejąca stacja paliw należąca do skarżącej miała połączenie z drogą krajową poprzez budowę dodatkowego pasa ruchu dla relacji lewoskrętnych, czy budowy zjazdu z tej drogi. Sąd podkreślił, że przebudowa drogi i przebudowa zjazdu są odrębnymi inwestycjami.

Po zwrocie akt administracyjnych, organ pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. oraz pismem z dnia 24 lutego 2014 r. wezwał skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania złożonego wniosku. W odpowiedzi, skarżąca wyjaśniła, że chodzi jej o uzyskanie zezwolenia na przebudowę istniejących dwóch zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] do stacji paliw [...] która jest usytuowana na działkach nr [...],[...]i [...] położonych w m. [...], a mianowicie na przebudowę wyjazdu z drogi do stacji paliw, połączoną z wyposażeniem go w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających z drogi w lewo, oraz na taką przebudowę wjazdu na drogę ze stacji paliw, aby był możliwy dodatkowo skręt pojazdów w lewo.

Po rozpatrzeniu tak sprecyzowanego wniosku Dyrektor Oddziału w [...]Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia GDDKiA, wydał w dniu [...] marca 2014 r. decyzję o odmowie wydania zezwolenia na przebudowę zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] do stacji paliw [...] zlokalizowanej na działkach nr [...],[...] i [...] położonych w miejscowości [...].

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zarządzeniem Nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych została ustalona klasa GP (droga główna ruchu przyspieszonego) rozpatrywanego odcinka drogi krajowej nr [...]. Z publikacji "Ruch drogowy 2010" wynika, że w 2010 r. średni dobowy ruch na tym odcinku drogi wynosił 10 125 poj./dobę, co odpowiada miarodajnemu natężeniu ruchu 861 poj./h, obliczonemu zgodnie z zasadą ogólną podaną w załączniku nr [...] do zarządzenia Nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie sposobu obliczania miarodajnego ruchu godzinowego na drogach krajowych.

GDDKiA powołał przepis § 123 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, który stanowi, że zjazdy z dróg klasy GP do obiektów wymienionych w § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia np. do stacji paliw są zjazdami publicznymi, które powinny spełniać warunki określone w § 113 ust. 3 i 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 113 ust. 3: "Na drodze klasy GP i drogach niższych klas o dwóch jezdniach oraz na jednojezdniowej drodze o miarodajnym natężeniu ruch większym niż 800 P/h, połączenie obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą powinno być wykonane oddzielnie dla każdego kierunku ruchu", zaś przepis § 113 ust. 4 stanowi, że: "Na jednojezdniowej drodze klasy GP i drogach niższych klas o prędkości miarodajnej powyżej 70 km/h dopuszcza się wykonanie wyjazdu i wjazdu na drogę z obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu dla obu kierunków ruchu po jednej stronie drogi, jeżeli natężenie miarodajne ruchu nie jest większe niż 400 P/h. Przy większym miarodajnym natężeniu ruchu w obrębie wyjazdu z drogi do tych urządzeń należy zapewnić dodatkowy pas ruchu dla skrętów w lewo".

Organ wskazał, że z analizy tych dwóch ostatnich przepisów wynika m.in., że na jednojezdniowej drodze klasy GP o prędkości miarodajnej powyżej 70 km/h i miarodajnym natężeniu ruchu zawartym w przedziale 400-800 P/h dopuszcza się wykonanie wyjazdu z drogi do stacji paliw i wjazdu na drogę ze stacji paliw po jednej stronie drogi, ale z dodatkowym pasem ruchu dla pojazdów skręcających z drogi w lewo. Przy miarodajnym natężeniu ruchu nie większym niż 400 P/h dodatkowy pas ruchu dla skrętów w lewo nie jest wymagany. Jeżeli miarodajne natężenie ruchu przekracza 800 P/h, połączenie stacji paliw z drogą powinno być wykonane tylko dla jednego kierunku ruchu, inaczej mówiąc - stacja powinna być dostępna wyłącznie z jednego kierunku ruchu, a zatem wyjazd z drogi do stacji paliw i wjazd na drogę ze stacji paliw powinny być przystosowane dla ruchu (skrętów) tylko w prawo.

Organ zauważył, że takie rozwiązanie posiada przedmiotowa stacja paliw [...] jest ona przeznaczona dla jednego kierunku ruchu ([...]-[...]) dzięki dwóm zjazdom publicznym jednokierunkowym, wyposażonym w dodatkowe pasy ruchu, które zapewniają bezpieczny i płynny wyjazd z drogi do stacji i wjazd na drogę ze stacji.

Zdaniem organu pozytywne rozpatrzenie wniosku oznaczałoby akceptację rozwiązania, którego ze względu na negatywny wpływ na bezpieczeństwo i sprawność ruchu drogowego nie dopuszczają ww. przepisy, a naczelną zasadą, jaką powinien kierować się zarządca drogi przy wydawaniu decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która obowiązuje także przy wydawaniu decyzji w sprawie przebudowy zjazdu. Dlatego też – jak wyjaśnił - wyważając słuszny interes w sprawie, dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego nad interesem indywidualnym.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił ponadto, że dodatkowy pas ruchu, w który może być wyposażony zjazd jest częścią tego zjazdu, dlatego też występowanie przez stronę z żądaniem wydania zezwolenia na przebudowę zjazdów, polegającą m.in. na wyposażeniu jednego z nich w dodatkowy pas ruchu było dopuszczalne, ponieważ art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) przewiduje załatwienie tego rodzaju sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej przez zarządcę drogi.

Dalej organ wskazał, że zarzut strony, iż na podstawie § 113 ust. 3 rozporządzenia organ nie mógł skutecznie odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie, ponieważ podstawę prawną takiej decyzji mogą stanowić wyłącznie warunki techniczno-budowlane dla zjazdów a przepis § 113 ust. 3 rozporządzenia nie jest takim warunkiem techniczno-budowlanym dla zjazdów, z powołaniem się na pismo Ministra Infrastruktury z dnia 10 marca 2010 r. - jest nietrafny. Pismo to, podpisane przez Dyrektora Departamentu Dróg i Autostrad w Ministerstwie Infrastruktury nie może stanowić autentycznej wykładni przepisów rozporządzenia. Wykładni prawnie wiążącej dokonuje organ tworzący prawo, w specjalnej formie - aktów interpretacyjnych przy czym możliwość wydania takiego aktu interpretacyjnego winna wynikać z przepisów obowiązującego prawa, tymczasem żaden z przepisów obowiązującego prawa nie przyznawał takich kompetencji Ministrowi Infrastruktury.

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 4 wspomnianej wyżej ustawy o drogach publicznych, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może m.in. odmówić wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu. Wymogi te zostały uregulowane w omawianym rozporządzeniu. Przepis § 113 ust. 3 tego rozporządzenia, do którego odsyła przepis § 123 ust. 2 zd. 2 dotyczący zjazdów z dróg klasy GP do stacji paliw określa zasady połączenia stacji paliw z drogą mające wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, które jest wyznacznikiem ważnego interesu społecznego, dlatego też organ nie tylko mógł, ale był obowiązany powołać się na ten przepis.

W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że generalny pomiar ruchu na zamiejskiej sieci dróg krajowych w Polsce jest wykonywany co 5 lat według ujednoliconego systemu pomiarów, zalecanego przez Komitet Transportu Wewnętrznego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Genewie. Ostatni pomiar został przeprowadzony w 2010 r. Pomiarem została objęta sieć dróg krajowych, z wyjątkiem odcinków, dla których zarządcami są prezydenci miast na prawach powiatu, o łącznej długości 17247 km, podzielona na 1793 odcinki pomiarowe. Pomiar był wykonany w sposób półautomatyczny (połączony pomiar automatyczny i pomiar ręczny) i ręczny, zgodnie z "Wytycznymi organizacji i przeprowadzenia Generalnego Pomiaru Ruchu w 2010 roku na drogach krajowych", stanowiącymi załącznik do zarządzenia nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2009 r. w sprawie wprowadzenia "Wytycznych organizacji i przeprowadzenia Generalnego Pomiaru Ruchu w 2010 roku na drogach krajowych". Na podstawie wyników tego pomiaru została opracowana charakterystyka ruchu na zamiejskiej sieci dróg krajowych, zawierająca najważniejsze i najbardziej przydatne dane o ruchu drogowym, takie jak: średni dobowy ruch w roku (SDR), który stanowi podstawę do obliczania miarodajnego ruchu godzinowego, strukturę rodzajową ruchu, długość dróg w przedziałach natężeń ruchu, wielkość ruchu w miesiącach letnich i zimowych, rozkład ruchu w ciągu doby, a także określono charakter ruchu (gospodarczy, turystyczny i rekreacyjny) dla każdego odcinka sieci drogowej. Szczegółowe informacje na ten temat są dostępne na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w zakładce pn. "Generalny Pomiar Ruchu". Z generalnego pomiaru ruchu przeprowadzonego w 2010 r., którego wyniki są wiążące dla organu i obowiązują aż do przeprowadzenia kolejnego pomiaru w 2015 r., wynika, że średni dobowy ruch na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] wynosił 10125 poj./dobę, co odpowiada miarodajnemu natężeniu ruchu 861 poj./h.

Skargę na ww. decyzję GDDKiA z dnia [...] czerwca 2014 r. złożyła [...] Sp. z o.o. Zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 113 ust. 3 wyżej powołanego rozporządzenia poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z powołaniem się na § 113 ust. 3 tego rozporządzenia, podczas gdy ww. art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych daje podstawę do wydania decyzji odmownej na przebudowę zjazdu tylko ze względu na "wymogi wynikające z warunków technicznych", natomiast powoływany przez organ § 113 ust. 3 nie stanowi warunku technicznego dla zjazdu i nie może być podstawą prawną decyzji odmownej w tym przedmiocie. Zarzuciła też naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji stanu sprawy obowiązującego w dacie orzekania, jak nakazują ww. normy proceduralne i powołanie się na generalny pomiar ruchu na drodze krajowej nr [...] dokonany w 2010 r., bez jednoczesnego ustalenia wielkości tego wskaźnika w dacie orzekania, tj. w czerwcu 2014 r. i zbadania, czy miarodajne natężenie ruchu na spornym odcinku drogi wynosi powyżej 800 P/h, czy też jest mniejsze.

W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu wydanej w I instancji.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podnieść, że przedmiotowa sprawa zainicjonowana wnioskiem skarżącej w przedmiocie wydania zezwolenia na przebudowę zjazdów publicznych była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącej, po uchyleniu przez WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1149/13 WSA w Warszawie obu decyzji zapadłych w sprawie decyzji, tj. decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzję organu pierwszej instancji.

Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy.

W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2013 r., jak i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r.

Sąd w niniejszym składzie obowiązany jest uwzględnić powyższą okoliczność w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 153 i art. 170 p.p.s.a., bowiem zgodnie z tym ostatnim przepisem, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że orzekając ponownie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prawidłowo zastosował się do obowiązków wynikających z art. 153 p.p.s.a. Ustalił, że skarżąca wnosi o przebudowę istniejących dwóch zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...], tj. przebudowę wyjazdu z drogi do stacji paliw, połączoną z wyposażeniem go w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających z drogi w lewo, oraz na taką przebudowę wjazdu na drogę ze stacji paliw, aby był możliwy dodatkowo skręt pojazdów w lewo i w takim zakresie rozpoznał wniosek skarżącej.

Materialnoprawną podstawą wydanej decyzji stanowił przepis art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z ust 1. tego przepisu, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast ust. 4 ww. przepisu stanowi, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Wyjaśnienia wymaga, że ratio legis komentowanego przepisu polega na zapewnieniu skutecznej realizacji zasady bezpieczeństwa ruchu na drogach publicznych. Przepisy art. 29 ustawy o drogach publicznych wprowadzają bowiem ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, dając jednocześnie możliwość stwierdzenia, że zasadzie bezpieczeństwa ruchu drogowego należy przyznać pierwszeństwo w zestawieniu z prawem właściciela gruntu do swobodnego korzystania z własności, co pozostaje w zgodzie z granicami konstytucyjnej ochrony własności zakreślonymi w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (podobnie wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., I OSK 319/10, LEX nr 745213). Warunki techniczne, o których mowa zostały określone w powoływanym wyżej rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.).

W kontrolowanej przez Sąd sprawie dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń. Niesporne jest, że droga krajowa nr [...] została zakwalifikowana jako droga główna ruchu przyśpieszonego klasy GP. Z treści § 113 ust. 3 i 4 rozporządzenia, do których stosowania w odniesieniu do zjazdów z drogi klasy GP do stacji paliw odsyła § 123 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia, wynika, że jeżeli miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 800 P/h, połączenie stacji paliw z drogą powinno być wykonane tylko dla jednego kierunku ruchu na drodze, inaczej mówiąc, stacja paliw powinna być dostępna wyłącznie z jednego kierunku ruchu na drodze, z tego kierunku, przy którym jest usytuowana, a zatem wyjazd z drogi do stacji paliw i wjazd na drogę ze stacji paliw powinny być przystosowane dla ruchu (skrętów) tylko w prawo; manewry skrętu pojazdów w lewo z drogi do stacji paliw i ze stacji paliw na drogę są niedopuszczalne.

Z publikacji "Ruch drogowy 2010" wynika, że w 2010 r. średni dobowy ruch na rozpatrywanym odcinku drogi nr [...] wynosił 10125 poj./dobę, co odpowiada miarodajnemu natężeniu ruchu 861 poj./h, obliczonemu zgodnie z zasadą ogólną podaną w załączniku nr [...] do zarządzenia Nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie sposobu obliczania miarodajnego ruchu godzinowego na drogach krajowych. Jak prawidłowo wskazał Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyniki generalnego pomiaru ruchu przeprowadzonego w 2010 r., stanowiące podstawę do obliczania miarodajnego ruchu godzinowego, są wiążące dla organu i obowiązują aż do przeprowadzenia kolejnego pomiaru w 2015 r., dlatego kwestionowanie ich przez skarżącą Spółkę lub żądanie ich zweryfikowania według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji jest nieuzasadnione.

Zdaniem Sądu w analizowanej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyczerpująco i dogłębnie zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy i w pełni wyjaśnił istniejący stan faktyczny i prawny oraz przesłanki odmowy zezwolenia na przebudowę zjazdów. Tym samym zgodnie z dyspozycją przepisu art. 80 k.p.a. organ korzystając z przyznanej mu przepisami prawa zasady swobodnej oceny dowodów, ocenił wszechstronnie zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z obowiązującymi normami prawa procesowego oraz z zachowaniem odpowiednich reguł oceny. Uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.