Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 132/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "M. " z siedzibą w P. na bezczynność Wójt Gminy P. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania orzeczenia; 2. stwierdza, że w zakresie wskazanym w pkt 1 organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Wójta Gminy P. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "M. " z siedzibą w P. kwotę 597 zł ( pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na 05 września 2022 r. Stowarzyszenie "M. " (dalej jako "Skarżący"), reprezentowane przez radcę prawnego G. W., wniosło skargę na bezczynność Wójta Gminy P. (dalej jako "Wójt", "organ I instancji") w przedmiocie ponownego ustalenia warunków zabudowy na budowę: budynku szkoleniowego z częścią gastronomiczną, budynku wypożyczalni sprzętu wodnego z częścią gastronomiczną, toalety publicznej, w ramach centrum sportowo-szkoleniowego na działce nr [...] w P. po wydaniu przez SKO w K. decyzji uchylającej z dnia 28 lutego 2022 r., znak [...]. Skarżący wniósł o:

1. uwzględnienie skargi i zobowiązanie Wójta do załatwienia przedmiotowej sprawy (wydania aktu, czynności) w określonym przez WSA w Poznaniu terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez Wójta w trybie autokontroli,

2. stwierdzenie, że Wójt dopuścił się bezczynności

3. stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa

4. przyznanie od Wójta na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., zaznaczając, że przyznanie wymienionej sumy nie ma charakteru odszkodowawczego i nie ma służyć wyrównaniu szkody – dla jej przyznania wystarczy sam fakt bezczynności lub przewlekłości

5. zasądzenie od Wójta kosztów postępowania w kwocie [...]zł

Uzasadniając skargę pełnomocnik Skarżącego wskazał, że decyzją z 28 lutego 2022 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jako "SKO", "organ II instancji") uchyliło decyzję Wójta Gminy P. z dnia 12 stycznia 2022 r., [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na budowę: budynku szkoleniowego z częścią gastronomiczną, budynku wypożyczalni sprzętu wodnego z częścią gastronomiczną, toalety publicznej – w ramach centrum sportowo-szkoleniowego na działce nr [...] w P. (dalej: "inwestycja"). Od wydania (28 lutego 2022 r.) i doręczenia (11 marca 2022 r.) decyzji SKO minęło ponad 5 miesięcy, a organ sprawy nie załatwił ani nie wykonał jakiejkolwiek czynności. Sprawa nie jest szczególnie skomplikowana. Skarżący zaznaczył także, że skarga została poprzedzona ponagleniem z 22 sierpnia 2022 r., które nie zostało w żaden sposób rozpoznane. Wójt nawet nie powiadomił o czynności, o której mowa w art. 37 § 4 w zw. z art. 9 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, niezasądzanie sumy pieniężnej i nieobciążanie kosztami postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że po decyzji SKO uchylającej decyzję organu I instancji Wójt pismem z 30 czerwca 2022 r. wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniach 8 i 24 sierpnia 2022 r. do organu wpłynęło pismo inwestora o uzupełnieniu braków formalnych. Zawiadomieniem z 22 września 2022 r. Wójt powiadomił strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania dodatkowych wyjaśnień. Jak wskazał – przygotowuje projekt decyzji kończącej postępowanie. Organ przytoczył art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 35 § 3 i 5 k.p.a. Odnosząc się do orzecznictwa stwierdził, że w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy miesięczny termin, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej - termin dwóch miesięcy biegnie od dnia prawidłowo złożonego wniosku lub jego uzupełnienia przez wnioskodawcę. Wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uzależnione jest od złożenia prawidłowego pod względem formalnym wniosku. W razie nieuzupełnienia braku formalnego organ obowiązany jest pozostawić podanie bez rozpatrzenia. Ponadto kwalifikacja sprawy jako wymagającej postępowania wyjaśniającego czy szczególnie skomplikowanej należy do organu. Wójt uznał sprawę za szczególnie skomplikowaną, co potwierdzać ma obszerność uzasadnienia decyzji SKO uchylającej decyzję Wójta, w której został on zobowiązany do wyjaśnienia szeregu okoliczności faktycznych i prawnych, czego konsekwencją było wezwanie inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a po ich uzupełnieniu – przystąpienie do analizy wniosku i przesłanie projektu decyzji odpowiednim organom do uzgodnienia. Jak wskazał, "przy dochowaniu najwyższej staranności starał się prowadzić postępowanie bez zbędnej zwłoki, mając na uwadze skomplikowany charakter pod względem faktycznym i prawnym, dając wyraz w uzasadnieniu projektu decyzji, której uzasadnienie liczy 26 stron (plus załączniki mapowe), co wskazuje na sporą ilość czasu potrzebną na analizę wniosku, zebranego materiału dowodowego i przygotowanie projektu decyzji". W dalszej części odniósł się do żądania Skarżącego przyznania sumy pieniężnej, przytaczając stosowne stanowiska sądów administracyjnych.

Wraz z pismem z 02 listopada 2022 r. Wójt przesłał decyzję z 25 października 2022 r., [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oraz odwołanie Skarżącego od tej decyzji. Stwierdził, że po przekazaniu skargi na bezczynność wraz odpowiedzią i aktami postępowania do WSA wydał ww. decyzję, zatem skarga na bezczynność jest bezzasadna – postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji administracyjnej. Podtrzymał swoje stanowisko dodając oprócz oddalenia skargi jako bezzasadnej – "albo umorzenie postępowania sądowego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm., w skrócie "p.p.s.a.").

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 pkt 9 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W świetle art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest, co do zasady, poprzedzenie jej ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Przy tym, jak podkreśla się w orzecznictwie, dla swej skuteczności musi ono zostać wniesione w toku postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi opieszałość [por. postanowienie NSA(7) z 02.09.2020 r., II OSK 3732/18; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"]. Natomiast to, czy w ogóle, a jeśli tak, to w jaki sposób ponaglenie zostało rozpatrzone przez właściwy organ, nie ma znaczenia dla dopuszczalności skargi, ani dla jej skuteczności (por. wyroki NSA: z 25.09.2018 r., II OSK 1659/18; z 30.01.2020 r., II OSK 3092/19; z 13.10.2020 r., II OSK 71/20; dostępne w CBOSA).

Skarżący w niniejszej sprawie wniósł ponaglenie z 22 sierpnia 2022 r., Sąd mógł zatem przystąpić do rozpoznania niniejszej sprawy.

Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11; dostępne w CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 1 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie", które to określenie musi być postrzegane w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 17.11.2020 r., II OSK 973/19, CBOSA).

W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania tej skargi, należy zauważyć, że w świetle przywołanego art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 § 1 p.p.s.a. zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji publicznej może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z tytułu skargi wniesionej w niniejszej sprawie ("Skarga na bezczynność organu administracji"), treści jej wniosków oraz uzasadnienia jednoznacznie wynika, że autor skargi uczynił jej przedmiotem tylko jedną z ww. postaci opieszałości organu administracji publicznej w załatwieniu sprawy, a mianowicie bezczynność.

Do czasu nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), pojęcia "bezczynność", jak i "przewlekłość", nie były zdefiniowane ustawowo.

Pojęcie bezczynności rozumiane było przede wszystkim jako niewydanie w terminie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 - wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" rozumiano prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 26 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2704/13). W wyniku wskazanej nowelizacji ostatecznie przewlekłość została zdefiniowana jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), a bezczynność jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Nie ulega przy tym wątpliwości, że zastosowanie przywołanych, kodeksowych definicji "bezczynności" oraz "przewlekłości" rozciąga się także na przepisy p.p.s.a., co oznacza, że skarga na bezczynność organu jest skargą na "bezczynność" w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest skargą na "przewlekłość", o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. uchwała NSA z 22.06.2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79; por. też M. Masternak, Czynności materialno-techniczne jako prawna forma działania administracji publicznej, Toruń 2018, s. 526).

W myśl art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Ponadto, przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4) i do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 569 i 1002), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, decyzja SKO z 28 lutego 2022 r., znak [...], uchylająca decyzję Wójta Gminy P. z dnia 12 stycznia 2022 r., [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na budowę: budynku szkoleniowego z częścią gastronomiczną, budynku wypożyczalni sprzętu wodnego z częścią gastronomiczną, toalety publicznej – w ramach centrum sportowo-szkoleniowego na działce nr [...] w P. – wpłynęła do Wójta dnia 02 marca 2022 r. Tym samym miesięczny termin mijał zatem z dniem 02 kwietnia 2022 r., zaś dwumiesięczny – 02 maja 2022 r. Tymczasem pierwszą czynnością wykonaną przez Wójta po wpływie doń ww. decyzji było pismo z 30 czerwca 2022 r. wzywające inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Nawet gdyby zatem uznać, że sprawa była szczególnie skomplikowana – dwumiesięczny termin zdążył upłynąć przed wykonaniem jakiejkolwiek czynności organu, nie mówiąc o zakończeniu postępowania, po otrzymaniu decyzji SKO. Wójt nie informował przy tym Skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie (art. 36 k.p.a.).

Niezrozumiała jest argumentacja organu odnosząca się do biegu terminu do załatwienia sprawy od dnia prawidłowo złożonego wniosku lub jego uzupełnienia przez wnioskodawcę, skoro zdążył on już uprzednio wszcząć postępowanie w sprawie i wydać decyzję, uchyloną następnie przez SKO. Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że "istotna dla określenia początku stanu bezczynności (względnie przewlekłości) nie jest data skutecznego wszczęcia postępowania w rozumieniu k.p.a., lecz punkt czasowy, od którego rozpoczyna się okres obligujący organ do podjęcia stosownych czynności procesowych, wywołany działaniem podmiotu trzeciego (np. złożenie wniosku z brakami formalnymi)" (zob. wyrok NSA z 23.06.2020 r., I OSK 208/20, CBOSA; por. też wyrok WSA z 14.10.2021 r., IV SAB/Po 131/21, CBOSA). Zaznaczyć przy tym trzeba, że nawet, gdyby jednak przyjąć termin dwumiesięczny od 24 sierpnia 2022 r. – upływałby on z dniem 24 października 2022 r., natomiast Wójt wydał decyzję 25 października 2022 r., a zatem również w takim przypadku pozostając w bezczynności.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Godzi się przy tym wyjaśnić, że w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – po dniu wniesienia skargi zarzucającej zasadnie organowi administracji opieszałość w prowadzeniu postępowania, ale przed dniem wyrokowania przez sąd, dojdzie do zakończenia inkryminowanego postępowania administracyjnego, to postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26.11.2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63), acz jedynie w części obejmującej zobowiązanie organu do wydania aktu lub dokonania czynności, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 27.02.2020 r., II OSK 2423/19, CBOSA) – o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.

Nie zwalniało to jednak Sądu z podjęcia pozostałych obligatoryjnych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych obecnie w art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. – tj. orzeczenia w kwestii dopuszczenia się przez Organ bezczynności oraz oceny jej charakteru: rażącego albo nierażącego (por. wydane jeszcze na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed 15.08.2015 r., ale nadal aktualne: postanowienie NSA z 26.07.2012 r., II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15.01.2013 r., II OSK 2390/12; dostępne w CBOSA).

W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że Wójt dopuścił się bezczynności (pkt 2 sentencji).

Dokonawszy oceny charakteru stwierdzonej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku).

"Rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21.06.2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia (względnie braku zakończenia), lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W tradycyjnym ujęciu rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na akceptację w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe". Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. To przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27.03.2013 r., II OSK 468/13; a także wyroki WSA: z 10.04.2014 r., II SAB/Wr 14/14; z 11.10.2013 r., II SAB/Po 69/13; z 11.03.2015 r., IV SAB/Po 19/15; dostępne w CBOSA).

Zauważyć należy, że postanowieniem z 06 września 2022 r., [...], SKO w tiret pierwszym uznało ponaglenie Skarżącego za uzasadnione i wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy na 2 miesiące od dnia doręczenia postanowienia organowi I instancji. Sąd zaznacza przy tym, że jak wskazał NSA – "wyznaczenie terminu do załatwienia sprawy przez organ rozpoznający ponaglenie, nie oznacza że dla organu administracji publicznej biegnie nowy termin do załatwienia sprawy, jak również nie stanowi innego terminu załatwienia sprawy przewidzianego przepisem szczególnym. Ma natomiast istotne znaczenie przy rozstrzyganiu, czy bezczynność organu administracji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie" (zob. wyrok NSA z 24 sierpnia 2020 r., I OSK 2029/19).

Nie ma wątpliwości w niniejszej sprawie, że Wójt wydał decyzję jeszcze przed upływem terminu wyznaczonego przez SKO ww. postanowieniem, a zatem także przed wydaniem wyroku.

Już te same względy, jakie legły u podstaw oceny, że stwierdzona bezczynność Wójta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przemawiały za uznaniem, iż brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego o przyznanie od Organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Poza tym nie bez znaczenia dla takiej oceny pozostała kwestia braku w skardze jakiejkolwiek merytorycznej argumentacji mającej przemawiać za przyznaniem Skarżącemu wnioskowanej rekompensaty w żądanej wysokości.

W konsekwencji – w części dotyczącej żądania Skarżącego przyznania od Organu sumy pieniężnej oraz wymierzenia Organowi grzywny – Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił (pkt 4 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 5 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: koszt uiszczonego przez Skarżącego wpisu od skargi (100 zł), wynagrodzenie należne jego zawodowemu pełnomocnikowi ustalone według stawek minimalnych (480 zł) zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), a także koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie: 597 zł.