Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1628/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust.1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 15 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2019 r. sprawy ze skarg M. K. i K. K. oraz J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję: II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 997 zł ( słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz K. decyzją z dnia 29 czerwca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 - § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku M. S. w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa – nadbudowa, przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek usługowo – mieszkalny wraz z budową garażu podziemnego (budynek pensjonatowy – zamieszkanie zbiorowe: wynajem pokoi i apartamentów, gastronomia oraz funkcje towarzyszące) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (budowa – przebudowa przyłącza wodociągowego, energii elektrycznej i gazu) i urządzeniami budowlanymi, miejscami postojowymi i murkami oporowymi" zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] położonych w T. przy ul. [...], gmina K. . W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku analizy scharakteryzowane zostały cechy i parametry planowanego przedsięwzięcia, z których wynika zamiar realizacji (po przebudowie części istniejącej i rozbudowie budynku) budynku o powierzchni zabudowy do 382 m2 i wymiarach (w rzucie) 13,43 x 35,15 m, w tym część projektowana 20,58 m. Istniejący budynek posiada 4 kondygnacje, w tym 2 w kubaturze dachu. Funkcja projektowana: budynek mieszkalny z pokojami do wynajęcia w przedmiocie spełnienia warunku kontynuacji funkcji stwierdza się, że na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalno-usługowy, a w obszarze sąsiednim są też inne budynki mieszkalne z pokojami do wynajęcia. W takim stanie spełnienie warunku kontynuacji funkcji nie budzi wątpliwości. Analizę przeprowadza się w obszarze o zasięgu 80-100 m od granic terenu objętego wnioskiem, którego front (od strony drogi krajowej) wynosi ok. 26 m, a jego trzykrotność = 78 m. Pozostałe cechy i parametry charakteryzuje się w ramach analizy następująco: linia zabudowy zostaje utrzymana w odległości 25,0 m od krawędzi jezdni drogi krajowej - zgodnie z wcześniej uzyskanymi przez inwestora warunkami zabudowy, wskaźnik zabudowy ustala się w wielkości do 17,47 % (wskaźnik średni z analizy - 17,13 % dla budynków mieszkalnych); średnia szerokość elewacji frontowej w OA wynosi 14,16 m, co przy 20-procentowej

tolerancji pozwala na. realizację budynku o szerokości od 11,34 do 16,98 m. Uwzględniając fakt, że inwestor nie zamierza zmieniać tego parametru, który wynosi

13,43 m - ustalenie szerokości elewacji frontowej w przedziale 13,0 - 14,16 m będzie

zgodne zarówno z przepisem rozporządzenia (§ 6) jak i zamierzeniem inwestora. Wysokość elewacji frontowej w OA wynosi średnio 5,04 m. Ponieważ inwestor nie

zamierza zmieniać tego parametru - przeto może on być ustalony w rozmiarze 4,9 - 5,2. wysokość kalenicy średnia w OA wynosi 11,5 m. Mając na uwadze teren wznoszący się w kierunku wschodnim, wysokość kalenicy głównej może być ustalona w przedziale 9,0 -12,0 m. w zakresie pozostałych elementów geometrii dachu ustala się dach wielopołaciowy o nachyleniu połaci w przedziale od 25° do 55°. Wniosek spełnia także - jak twierdzi organ - pozostałe warunki wymagane przepisami art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi krajowej, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu (potwierdzone stosownymi umowami) jest wystarczające dla zamierzenia, teren nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi (organ uzyskał wymagane prawem uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Zarządem drogi krajowej, Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego oraz organem ochrony gruntów rolnych.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli M. K., F. K., A. B., Z. B., M. K. i K. K., zarzucając, że nie zostały wykonane wskazania Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji z dnia 17.10.2017r. Odwołanie wniósł również J. K. podnosząc, że organ nie zrealizował wskazań zawartych w decyzji SKO z dnia 17 października 2017 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 września 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że Burmistrz K. uwzględnił wskazania zawarte w decyzji kasacyjnej organu odwoławczego z dnia 17 października 2017 r., w zakresie zasięgu obszaru analizy, który aktualnie został wyznaczony zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia. Kwestia "zacienienia" sąsiednich nieruchomości nie jest przedmiotem badania i orzekania w fazie ustalania warunków zabudowy, należy bowiem do etapu sporządzania projektu budowlanego. W decyzji wz zawiera się tylko nakaz zachowania warunków wynikających z przepisów odrębnych. Odwołujący J. K. bezpodstawnie sugeruje konieczność korzystania przez organ (przy sporządzaniu analizy urbanistyczno-architektonicznej) z zasobów archiwalnych organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zasadą jest natomiast badanie wskaźników i parametrów w obszarze analizy według stanu faktycznego, a nie projektowego. Odwołujący wadliwie skojarzył szerokość elewacji frontowej z wysokością tej elewacji oraz wysokością kalenicy. Szerokość elewacji frontowej wynosi w rozpatrywanym przypadku 13,43 m i nie jest planowana jej zmiana (dotyczy elewacji od strony drogi krajowej), natomiast wymiary 11,5 i 12,0 m odnoszą się do wysokości budynku jako elementu geometrii dachu (§ 8 rozporządzenia). Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie jest regulowany przepisami rozporządzenia i brak jest prawnej podstawy do kwestionowana jego wielkości. Jest natomiast sprawą oczywista, że nie powinien on w sposób znaczący odbiegać od wielkości występujących w sąsiedztwie, chociaż parametr ten (nawet zaniżony) nie może samoistnie przesądzać o wadliwości decyzji. Zachowany jest warunek ciągłości funkcji, ponieważ w bliskim sąsiedztwie znajduje się co najmniej 5 budynków mieszkalno-usługowych (na działkach nr nr [...], [...], [...], [...] i [...]) z działalnością pensjonatową lub "agroturystyczną", w tym pensjonat "[...] o 30 miejscach noclegowych. Nie ma w takim stanie żadnej wątpliwości, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest spełniony. Organ stwierdził, że nie potwierdził się zarzut nieprawidłowego ustalenia wskaźnika zabudowy (§ 5 rozporządzenia), który powinien być ustalony w wielkości średniej w obszarze analizy, z dopuszczonym odstępstwem według przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z analizą wskaźnik ten został wyznaczony w wielkości średniej 17,475 % i nie może być przekroczony. Nie jest to zatem wskaźnik "zawyżony" skoro w najbliższym sąsiedztwie, na działkach nr [...] i [...] wskaźnik zabudowy osiąga wielkość od 21 % do nawet 28 %. Zaś zarzut, że inwestor "zaplanował" (przez zgłoszony zamiar realizacji dużego budynku) przekroczenie tego wskaźnika - oparty jest na domniemaniu i wadliwym założeniu, że realizacja inwestycji nastąpi zgodnie z koncepcją projektową. Tymczasem - zgodnie z decyzją na terenie inwestycji może być zrealizowany budynek, którego powierzchnia zabudowy nie przekroczy wskaźnika 17,475%.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. i K. K. zarzucając naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa. Stwierdzili, że nie sposób zgodzić się z organem, że w sprawie został zachowany warunek ciągłości funkcji. Położone w pobliżu budynki mieszkalno – usługowe mają charakter agroturystyczny. Żaden z nich nie nosił i nie nosi cech pensjonatu lub hotelu. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie decyzji SKO w [...].

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł także J. K. zarzucając naruszenie:

1/ art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyrażające się w błędnym przyjęciu, że inwestor udowodnił ciągłość funkcji zabudowy, a zatem zostały spełnione przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy;

2/ art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak ustalenia istotnych okoliczności dla sprawy oraz przeprowadzenia koniecznych dowodów, wyrażający się w szczególności w zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do ustalenia niezbędnych wskaźników i charakteru zabudowy na sąsiednich działkach – co w konsekwencji zaowocowało błędnym przyjęciem, że doszło do spełnienia przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy;

3/ art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy błędnych danych w szczególności w zakresie tzw. powierzchni biologicznie czynnej, które łącznie naprowadziły na błędny wniosek, że warunki zabudowy zostały ustalone prawidłowo;

4/ art. 138 § 1 pkt 1 w związku z § 2 K.p.a. poprzez nienależytą kontrolę decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy wyrażający się w zaakceptowaniu błędów popełnionych przez organ i instancji i usankcjonowaniu bezprawnego stanu polegającego na utrzymaniu w mocy decyzji obarczonej daleko idącymi wadliwościami – co oznacza w konsekwencji, ze organ odwoławczy nie sprostał należycie roli organu merytorycznego.

W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ja decyzji organu i instancji.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest ocena legalności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie, przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek usługowo mieszkalny. Zdaniem organów obu instancji spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm. (dalej; ustawa), z czym nie zgadzają się skarżący.

W ocenie sądu skarżona decyzja jest wadliwa, Charakter rozstrzygnięć organów zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada ta jest ustanowiona w art. 78 Konstytucji RP. Przepis ten mówi, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Ustanowiona w art. 78 Konstytucji RP zasada jest realizowana w K.p.a. przepisem art. 15. Stanowi on, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego, nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast.). Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest ustalić zakres postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poddać ocenie materiał dowodowy, ewentualnie materiał ten uzupełnić w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego o ile organ odwoławczy naruszenia takiego się dopatrzy w orzeczeniu organu niższej instancji (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2006, s. 606 oraz powołane tam orzecznictwo). Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym tj. wskazanie odwołującej się stronie dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Rola organu odwoławczego nie ogranicza się zatem do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że działanie organu odwoławczego w sposób oczywisty naruszyło zasadę, o której mowa wyżej.

Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanego przedsięwzięcia, ram urbanistycznych, w jakich to przedsięwzięcie może być realizowane. Wydanie takiej decyzji (w każdej instancji) poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do formy (wysokości, szerokości obiektu, intensywności zainwestowania w teren oraz geometrii dachu) a także do funkcji, jaka na danym obszarze występie, tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej, przemysłowej itp. Ustaleń tych organ dokonuje na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej, która stanowi podstawowy dowód, jaki w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ administracji przeprowadza. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy ma specyficzny charakter. Zgodnie bowiem z regułą wyrażoną w art. 60 ust 4 ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się urbanistom albo architektom posiadającym uprawnienia budowlane. Same zaś wyniki analizy, stanowią załącznik decyzji o ustalenie warunków zabudowy w I instancji (§ 9 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. Nr 164, poz. 1588 (dalej; rozporządzenie). Fakt, iż projekt decyzji jest sporządzany przez osobę o określonych umiejętnościach zawodowych w zakresie urbanistyki, nie zwalnia organu od oceny tego projektu. To organ a nie uprawniony urbanista wydaje decyzję. Analiza urbanistyczno-architektoniczna powinna być przez organ w obu instancjach oceniona. Tylko prawidłowa analiza stanowić może podstawę ustaleń organu. Analiza wadliwa, bądź niepełna powinna być uzupełniona bądź ponowiona.

Uwagi te dotyczą organów obu instancji. Powinnością organu odwoławczego jest ustalenie przede wszystkim czy projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w art. 61 ust 1 ustawy, tj. ustalenie czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ winien następnie zbadać, czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej a także czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, czy teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ powinien ocenić też czy parametry nowej zabudowy tj. linia zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometria dachu, są ustalone prawidłowo. Organ, który oceny takiej nie dokonuje, nie rozpoznaje sprawy.

W kontrolowanej przez sąd decyzji organu II instancji brak jakichkolwiek rozważań na temat w/w okoliczności. Organ nie poddaje analizie czy zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek dobrego sąsiedztwa oraz czy spełnia inne kryteria z art. 61 ust 1 (dostęp do drogi publicznej, kwestia uzbrojenia terenu itd.). Przedmiotem oceny organu nie są także parametry nowej zabudowy ustalone decyzją organu I instancji. Uzasadnienie skarżonej decyzji sprowadza się do opisu przebiegu postępowania, przytoczenia zarzutów zawartych w odwołaniach oraz stanowiska inwestora oraz ustosunkowanie się do niektórych zarzutów odwołań. Organ w ogóle nie poddaje analizie czy zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek dobrego sąsiedztwa tj. czy w obszarze analizy przy zachowaniu warunku dostępności do tej samej drogi publicznej jest zlokalizowana co najmniej jedna działka której zabudowana pozwala określić wymagania projektowanej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji ale też jej parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ ustosunkowując się do zarzutów odwołania jedynie wzmiankuje, że kontynuacja funkcji jest zachowana, ponieważ w bliskim sąsiedztwie znajduje się co najmniej 5 budynków mieszkalno-usługowych z działalnością pensjonatową i agroturystyczną w tym pensjonat "[...]" z 30 miejscami noclegowymi. Organ nie podaje przy tym, na jakiej działce ów pensjonat jest zlokalizowany ani też, z jakich źródeł powziął wiedzę o ilości miejsc noclegowych w tym pensjonacie (jak się wydaje jedynym źródłem owej wiedzy jest pismo inwestora). Uznając zasadę dobrego sąsiedztwa za spełnioną organ winien wskazać precyzyjnie działkę, zagospodarowana w sposób, który będzie niejako wyznacznikiem dla zamierzenia inwestycyjnego. Sąd zwraca uwagę, iż zasada dobrego sąsiedztwa nie sprowadza się do ustalenia kontynuacji jedynie funkcji, rozumianej jako sposób korzystania z nieruchomości znajdujących się w obszarze analizy. Zasada dobrego sąsiedztwa to ustalenie również, że działka sąsiednia pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy także w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu (w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustalenie faktu, że w obszarze analizy występuje zabudowa, w której prowadzona jest działalność agroturystyczna czy pensjonatowa bez odniesienia do rozmiarów tej działalności do zabudowy projektowanej, także wielkości tych obiektów (gabarytów zabudowy) nie wystarcza. Jak mowa wyżej, kontynuacja funkcji jest tylko częścią wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Określenie wymagań dla zabudowy projektowanej dotyczy także kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, jakie w obszarze analizy występują.

Kontynuując ten wątek podkreślić należy, iż decyzja ustala warunki zabudowy dla zamierzenie nazwanego nadbudową, przebudową i rozbudową budynku usługowo mieszkalnego bez dookreślenia w jakich rozmiarach mają być w nim świadczone usługi (organ II instancji nawet w wyrzeczeniu charakteru tych usług nie określa), by odnieść ocenę tej zamierzonej działalności (ale też wielkości projektowanego obiektu) do funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy jaka występuje na działkach sąsiednich. Jak mowa wyżej, organ nie odnosi się do rozmiarów projektowanego obiektu oraz rodzaju działalności jaka ma być w nim prowadzona (funkcji), choć w aktach administracyjnych znajdują się materiały poglądowe by kwestie te ocenić. Inwestor do wniosku zamieścił bowiem materiały, dotyczące koncepcji architektonicznej tego zamierzenia, z których to materiałów wynika, że projektowany jest budynek znacznych rozmiarów, budynek nie kojarzony raczej z pensjonatem (według słownika PWN pensjonat to dom mieszkalny z pokojami do wynajęcia w miejscowości wypoczynkowej), tym bardziej z agroturystyką (wg. słownika PWN agroturystyka to wypoczynek w gospodarstwach wiejskich). Jest to obiekt, którego ogląd bardziej odpowiada wymogom usług hotelarskich czy hotelarsko-konferencyjnych (zamieszczony w aktach administracyjnych rzut parteru wykazuje, że w budynku ma być sala konferencyjna) a nie usługom polegającym na wynajmowaniu pokojów w domu mieszkalnym (usługi pensjonatowe), czy tym bardziej wypoczynkowi w gospodarstwie rolnym (usługom agroturystycznym). Wyjaśnienia inwestora w tym zakresie wydają się być w sposób oczywisty wymagane.

Jak mowa wyżej, organ nie ocenił analizy urbanistyczno-architektonicznej, co za tym idzie prawidłowości parametrów zabudowy projektowanej (wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu) ani też nie odniósł się do tego czy są spełnione pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust 1 ustawy tj. czy teren zamierzenia ma dostęp do drogi publicznej, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla tego zamierzenia, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę organ i po sprecyzowaniu, jaka w projektowanym obiekcie ma być prowadzona działalność (w jakich rozmiarach) organ dokona oceny zamierzenia zgodnej z regułą określoną w art. 61 ust 1 ustawy i uwzględnieniem w/w uwag.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie 200 P.p.s.a. oraz § 14 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).