Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1628/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 22, art. 24
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 56, art. 122
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 22
journal: Dz.U. 1994 nr 121 poz 591
law: Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.
article: art. 19
journal: Dz.U. 1991 nr 100 poz 442
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1628/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 kwietnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Asesor: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2009r., sprawy ze skarg E. i P. C. oraz A. i M. B., na decyzje Izby Skarbowej, z dnia 25 października 2002r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996r., - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Małżonkowie M. i A. B. złożyli w dniu [...] maja 1997r. w Urzędzie Skarbowym zeznanie roczne PIT-31 o wysokości wspólnych dochodów małżonków osiągniętych w roku 1996. A. B. wykazała przychód ze stosunku pracy w kwocie 24 590,62 zł, zaś M. B. wykazał przychody, koszty uzyskania przychodów i dochód osiągnięty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w spółce cywilnej "E" z siedzibą w A. przy ul. Z. W załączniku PIT-B wykazano:

1) przychód:

- Spółki w kwocie 2 762 436,93 zł

- przypadający na podatnika w kwocie 1 381 218,46 zł

2) koszty uzyskania przychodów:

- Spółki w kwocie 2 620 443,60 zł

- przypadające na podatnika w kwocie 1 310 221,80 zł

3) dochód:

- Spółki w kwocie 141 993,33 zł,

- przypadający na podatnika w kwocie 70 996,66 zł.

W tym samym dniu swe zeznanie złożyli małżonkowie E. i P. C. E. C. nie wykazała dochodu podlegającego opodatkowaniu. P. C. wykazał zaś przychody, koszty uzyskania przychodów i dochód osiągnięty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej we wspomnianej już spółce cywilnej w kwotach identycznych jak przywołane powyżej.

Na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli Nr [...] Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz zaświadczenia o wszczęciu postępowania kontrolnego Nr [...] doręczonego w dniu [...].07.1999r. przeprowadzono w Specjalistycznym Przedsiębiorstwie Usługowym "E " s.c. M. B., P. C. kontrolę podatkową za rok 1996.

W wydanych w dniu [...] czerwca 2001 r. decyzjach o numerach [...] i [...] Inspektor Kontroli Skarbowej odpowiednio:

- określił A. i M. B. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996 w kwocie 211 890,30 zł, zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996 w kwocie 190 282,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 349 674,10 zł,

- określił E. i P. C. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996 w kwocie 201 567,30 zł, zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996 w kwocie 188 740,30 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 346 840,00 zł.

W uzasadnieniu wskazano, że do prowadzonego postępowania kontrolnego włączono materiały przekazane przez Komendę Powiatową Policji w sprawie: "prowadzenia dokumentacji z działalności gospodarczej przez Firmy "E" s.c. z siedzibą w A, ul. Z, "A" z siedzibą w C., ul. Ś., "S" z siedzibą w L. ul. L, niezgodnie z prawdą". Z przekazanych materiałów wynikać ma, że S. S. za namową P. C. i A. C. właścicieli firmy "A" zarejestrował w roku 1996 na swoje nazwisko działalność gospodarczą pod nazwą "Zakład Remontowo-Budowlany S" S. S., L, ul. L. Pracowników nie zatrudniał. Jego działalność polegała głównie na podpisywaniu faktur, za które to czynności miał otrzymać wynagrodzenie.

Na podstawie przekazanych materiałów wszczęto postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie czy firma "S " S. S. w L. ul. L. w okresie od maja do grudnia 1996r. faktycznie wykonała czynności wyszczególnione w fakturach wystawionych dla "E" s.c. Faktury te firma "E" s.c. M. B. i P. C. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów.

Z materiałów zebranych w postępowaniu kontrolnym w postaci pisemnych wyjaśnień inwestorów i kontrahentów, zeznań w charakterze świadków, orzeczeń biegłych z zakresu budownictwa i grafologii wynikać ma, że faktury na zakup usług w łącznej kwocie 886.000,00 zł netto od Zakładu Remontowo-Budowlanego "S" S. S., L, ul. L. i firmy "A" s.c. A. C., P. C. dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały przez te firmy wykonane (szczegółowe zestawienie zakwestionowanych faktur zawiera uzasadnienie decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej). Faktura Nr [...] - roboty w toku na kwotę 40.000,00 zł wystawiona przez Zakład Remontowo-Budowlany "S " S. S., L., ul. L. nie została zaliczona przez Firmę "E" do kosztów uzyskania przychodu w roku 1996, zatem łączna kwota nieuznanych wydatków wynosi 846.000,00 zł.

W odwołaniu od tych decyzji wspólny pełnomocnik obu małżeństw zarzucił organowi pierwszej instancji:

- rażące naruszenie prawa, a w szczególności art.22 i 24 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art.22 ustawy o rachunkowości poprzez przyjęcie, iż Spółka dokonała zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków z faktur dokumentujących czynności, które nie zostały przez wystawców faktur wykonane,

- rażące naruszenie art. 56 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez dokonanie wyliczenia odsetek od zaległości podatkowej w związku z art.122 Ordynacji podatkowej i art. 19 ustawy o kontroli skarbowej.

Odwołujący nie zgodzili się z ustaleniami kontrolujących, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadków i opinie biegłych dowodzą, że firmy wymienione na zakwestionowanych fakturach czynności nie mogły wykonać, a przesłuchany S. S. stwierdził, iż o zakresie prac dowiedział się podczas przesłuchania. Ich zdaniem inspektor prowadzący postępowanie kontrolne nie wziął pod uwagę niespójności i wzajemnie wykluczających się zeznań świadków, tendencyjnie analizował fakty i wyciągał zdania z kontekstu celem dowiedzenia z góry przyjętej tezy. Pełnomocnik wywodzi dodatkowo, że wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji, iż faktury "A" i "S" dokumentują czynności, które nie zostały wykonane należy w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy uznać, iż przesłuchiwani w sprawie świadkowie bądź wiedzieli, pamiętali, znali podwykonawców z poszczególnych budów, bądź powołując się na nieznajomość osoby nie wykluczali udziału podwykonawców w realizacji zleceń.

Zaskarżonym decyzjom zarzucono ponadto, że wobec faktu włączenia do postępowania materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego pozbawiono odwołujących się udziału w przeprowadzonych czynnościach, uniemożliwiając zadawanie pytań, które przyczyniły by się do wyjaśnienia okoliczności sprawy i odmawiając przeprowadzenia tych czynności w postępowaniu kontrolnym Spółki. Powołany w sprawie biegły miał przekroczyć swoje kompetencje zarzucając pozorowanie czynności, czy podrabianie podpisów, a tym samym stawia to w wątpliwość jego bezstronność wobec posiadania informacji nie wynikających na dzień wydania opinii z materiałów postępowania.

Zdaniem pełnomocnika odwołujących się organ kontrolny wydając decyzje nie powołał żadnych wiarygodnych dowodów na poparcie swoich tez, a odmowa przeprowadzenia kolejnej ekspertyzy grafologicznej dowodzić może, iż obawiano się wyników, które dowodziły czegoś zupełnie przeciwnego. Skoro księgi były rzetelne pod względem formalnym i materialnym, a wydatek został poniesiony to brak jest podstaw do nie zaliczenia w koszty uzyskania przychodu rzeczonych kwot.

Decyzjami z dnia 25 października 2002r. o numerach [...] i [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy powołane wyżej decyzje organu I instancji. Odpowiadając na zarzuty odwołania wskazano, że opinie wymienionych przez pełnomocnika biegłych zostały włączone do postępowania kontrolnego i brak jest podstaw do ich kwestionowania i powoływania nowych biegłych, gdyż okoliczności mające być poddane ich badaniu zostały już udowodnione. Ponadto zarzut skarżących, iż pozbawieni zostali udziału w postępowaniu kontrolnym jest bezzasadny. Wspólnicy spółki "E ": P. C. i M. B. wyznaczyli pełnomocnika w osobie A. W., która brała udział w postępowaniu o czym świadczą zebrane w sprawie dokumenty. Przywołując konkretne przepisy na podstawie, których wydano zaskarżone decyzje stwierdzono brak podstaw do uznania, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Zachodzi ono bowiem w sytuacji gdy istnieje oczywista i bezsporna sprzeczność pomiędzy treścią zastosowanego przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Ponadto jest ona z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa, a o tego rodzaju błędzie w odniesieniu do zaskarżonych decyzji nie można mówić.

W skierowanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargach zarówno E. i P. C., jak i A. M. B. działając przez tego samego pełnomocnika powtórzyli w całości zarzuty odwołania.

W odpowiedziach na te skargi Dyrektor Izby Skarbowej przywołując powoływaną dotychczas w postępowaniu argumentację wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Na podstawie art.134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowo - administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji.

Będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje odpowiadają prawu.

Rozpatrzenie zarzutów skarg należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem poprawnie ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo przeprowadzone i rozpatrzone dowody, a także w zgodzie z wymogami formalnymi daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Za błędne należy uznać zarzuty naruszenia art.122 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

W istocie rzeczy zarzuty te sprowadzały się do zasad gromadzenia i rozpatrywania materiału dowodowego stosowanych przez organy podatkowe. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe w sposób dostateczny, a zarazem kompletny zebrały i rozpatrzyły dostępny im materiał dowodowy. Rozpatrzenie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziło zaś do jednoznacznych i nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych i prawnych. Stanowisko organów podatkowych uznać należy za prawidłowe, gdyż nie wykroczyło także poza granice swobodnej oceny dowodów przysługującej tym organom na podstawie art.191 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanym przypadku odrzucenie twierdzeń strony skarżącej zostało logicznie i przekonywająco uzasadnione. Stanowisko zaś prezentowane przez stronę skarżącą sprowadzało się jedynie do polemiki z ustaleniami organów podatkowych. Nie można wobec tego podzielić zarzutów naruszenia przepisów art.122, a w konsekwencji przyjąć, że doszło także do naruszenia przepisów art.187 i art.188 Ordynacji podatkowej.

Podatnicy mieli zapewniony udział w postępowaniu poprzez zawiadamianie o wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie i umożliwienie wyrażania swego stanowiska na każdym etapie postępowania. Takie działanie nie może zostać przez Sąd uznane za naruszające zasadę zaufania podatnika do organu podatkowego.

W uzasadnieniach decyzji organy podatkowe przytoczyły wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonały w całokształcie materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocenę tą należy zatem uznać za zindywidualizowaną i w pełni opartą na poczynionych ustaleniach, w przeciwieństwie do hipotetycznych i mało wiarygodnych wywodów zawartych w odwołaniach oraz w uzasadnieniach skarg. Jako dowody zostały dopuszczone wszystkie dokumenty przedłożone przez stronę jak i zgromadzone z inicjatywy organu stosownie do zapisów art.180 i art.181 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu w sprawie nie zostały też naruszone przepisy prawa materialnego.

Prowadzący postępowanie właściwie ocenili zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadniający przyjęcie, iż w rozliczeniu podatkowym skarżących za 1996 rok wystąpiły nieprawidłowości uzasadniające określenie wysokości zobowiązania podatkowego za te lata w drodze decyzji.

W myśl art. 45 ust 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. z 1993 r nr 90 poz. 416 ze zm./ podatek wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok chyba , że urząd skarbowy określił go w innej wysokości. Z przepisu tego wynika prawo urzędu skarbowego do badania podstaw na jakich zostało oparte dokonane przez podatnika obliczenie podatku oraz prawo do jego korekty w drodze decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do oceny prawidłowości zastosowania wskazanych w zaskarżonych decyzjach przepisów stwierdzić należy, iż ich subsumcja do ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie budzi wątpliwości Sądu.

Przepis art.22 ust.1 zdanie 1 cytowanej ustawy stanowi, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Art. 24 ustawy określa z kolei, sposób ustalania dochodu będącego podstawą opodatkowania, jako różnicę pomiędzy przychodami a kosztami ich uzyskania.

Jak wskazywano w orzecznictwie i w doktrynie problematyka kosztów

uzyskania przychodów ma dla funkcjonowania każdego podmiotu objętego obowiązkiem podatkowym w podatku dochodowym fundamentalne znaczenie, bowiem stanowi jeden z dwóch podstawowych elementów mających wpływ na dochód stanowiący podstawę opodatkowania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest od łącznego spełnienia trzech przesłanek: koszty te muszą być faktycznie poniesione, ich poniesienie musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodów oraz musi istnieć związek między poniesionym kosztem a przychodem. Ponadto wydatek nie może być wymieniony w katalogu wydatków niezaliczalnych do kosztów uzyskania przychodów z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie ulega wątpliwości, że abstrahując od analizy związku wydatku z osiągniętym lub spodziewanym przychodem, zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu podlegać może tylko wydatek, który faktycznie poniesiono, a związany z nim zakup został dokonany, Dla uznania wydatku na zakup usług budowlanych za element kosztów uzyskania przychodów konieczne więc było zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie tych usług u konkretnego wykonawcy, za konkretną cenę, a także odpowiednie udokumentowanie tej operacji

Faktury na nabycie przedmiotowych usług zostały natomiast wystawione przez podmioty, które tych usług dla strony skarżącej nie wykonały lub wykonać nie mogły, a zatem ich treść nie odzwierciedla faktycznych zdarzeń gospodarczych. Okoliczności te zostały dostatecznie wyjaśnione w zeznaniach osób wystawiających lub jedynie podpisujących faktury przedstawione przez wspólników spółki cywilnej w toku postępowania kontrolnego.

Przedmiotem sporu w sprawie było uznanie za koszt uzyskania przychodu kwoty 886.000 zł wynikającej z faktur VAT wystawionych przez firmy "S" S.S. z siedzibą w L. oraz firmy "A" s.c. A. C. i P. C. z siedzibą w C.

Organy podatkowe przyjęły bowiem, że zaewidencjonowane przez wspólników s.c. "E" w księdze przychodów i rozchodów sporne faktury, nie odzwierciedlają stanu faktycznego, a spółka nie poniosła wydatków udokumentowanych tymi fakturami natomiast okoliczności sprawy wskazują na pozorność współpracy gospodarczej pomiędzy s.c. "E " a firmami "S " i "A".

W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, iż S.S. za namową swego kuzyna P. C. i A. C., właścicieli firmy "A" zarejestrował w 1996 roku działalność gospodarczą na swe nazwisko pod nazwą "Zakład Remontowo-Budowlany "S" S. S., L. ul. L.". Działalność gospodarczą prowadził jednoosobowo, nie zatrudniał żadnych pracowników, nie miał żadnych maszyn, samochodów czy urządzeń do prac budowlanych, nie zlecał wykonania usług podwykonawcom. Według opinii sporządzonej przez biegłego ds. budowlanych zakres robót objętych fakturami wymagałby zatrudnienia około 17 osób miesięcznie. Jak zeznał S. S., jego działalność polegała na wystawianiu lub podpisywaniu faktur, które przedstawiali mu panowie C. i C, za co otrzymywał stosowne wynagrodzenie. W postępowaniu karnym wyjaśnił, że właściwie jego działalność polegała na godzeniu się na to by wskazane wyżej osoby wystawiały w jego imieniu faktury i podpisywały dokumenty.

Firma "A" natomiast traktowała firmę "S" jako podwykonawcę usług, refakturowanych następnie na rzecz s.c. "E". Z analizy faktur wynikało bowiem, że czynności i wartość prac wykazanych w fakturach wystawionych przez firmę "S" dla firmy "A" jest identyczna jak w fakturach wystawianych przez firmę "A" dla firmy "E". Ustalenie tych okoliczności poprzedziło wykonanie szeregu czynności dowodowych; opinii biegłych, zeznań licznych świadków zatrudnionych na budowach, pism w których organy zwracały się o różne informacje do hoteli czy firm zlecających prace firmie "E".

Zdaniem Sądu, wnioski jakie wyprowadziły organy z zebranego materiału są w istniejącym stanie faktycznym, prawidłowe i logiczne. Nawet bowiem jeżeliby dać wiarę skarżącym, co do tego, iż panowie S., C. czy C. pojawiali się na terenie prowadzonych przez "E" prac budowlanych czy remontowych to i tak nie potwierdza to faktu zaistnienia zdarzeń gospodarczych objętych zakwestionowanymi fakturami.

Oceny tej nie zmienia fakt uzyskania przez P. C. i P B. wyroku uniewinniającego ich od zarzutu podrobienia podpisu S. S. na kilku dokumentach oraz zarzutu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek i zatajenia rozmiarów prowadzonej działalności a prowadzenia tej działalności pod firmą S. S. Uniewinnienie co do tego ostatniego zarzutu wynikało bowiem z przedawnienia ścigania tego przestępstwa, co nie ma wiążącego charakteru dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej natomiast fakt, iż skarżący nie podrobili podpisów S. S. nie ma wpływu na ocenę faktu wykonania przez niego prac remontowo-budowlanych na rzecz firmy skarżących. Jak wynika bowiem z materiałów zebranych w toku postępowania przygotowywaniem faktur i innych dokumentów zajmowali się panowie C. i C. w porozumieniu ze S. S.

Szczególnego uwypuklenia wymaga fakt, że w toku postępowania kontrolnego i podatkowego wspólnicy s.c. "E" nie przedstawili żadnych danych pozwalających na ustalenie, że rzeczywista współpraca gospodarcza pomiędzy spółką a firmami "S" i "A" miała miejsce, lub też dowodów których przeprowadzenie umożliwiłoby ustalenie innego niż przyjęta przez organy podatkowe przebiegu spornej współpracy z tymi firmami. Za tego rodzaju dowody na pewno nie można uznać kserokopii zdjęć fotograficznych przedstawiających niezidentyfikowane osoby wykonujące prace budowlano-remontowe. Nawet gdyby zresztą przyjąć, iż na tych zdjęciach znajdują się – jak wskazuje pełnomocnik skarżących – panowie C., C. czy S. to i tak nie byłby to, zdaniem Sądu, przekonujący i pewny dowód na wykonanie konkretnych prac objętych konkretną fakturą.

W kontekście powyższych okoliczności za zasadne uznać należy twierdzenie organów podatkowych, że wspólnicy spółki cywilnej "E" zaliczyli do kosztów uzyskania przychodów koszty, których nie ponieśli i które zostały wykazane w fakturach nie odzwierciedlających stanu faktycznego.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, że "tylko wiarygodne, wolne od wad i rzetelne dowody źródłowe mogą stanowić podstawę wpisu do ewidencji rachunkowej dla określenia wysokości dochodu, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za dany rok podatkowy" /por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt FSK 2716/04, LEX nr 201533/, nie można podważyć zasadności wyłączenia tychże kosztów z kosztów uzyskania przychodów spółki cywilnej prowadzonej przez skarżących.

Reasumując, przytoczyć należy pogląd wyrażony w orzeczeniu sądu administracyjnego, który jednoznacznie podziela Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, według którego; "przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w istocie nie określają zasad, w myśl których powinno być udokumentowane poniesienie kosztów, jednakże nie może ulegać wątpliwości, że faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistości gospodarczej, tj. dokumentuje sprzedaż usługi, której nie wykonano, nie jest dokumentem, który pozwala zweryfikować związku wydatku z przychodem podatnika" /por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1493/05, LEX nr 263471/.

Wobec bezzasadności podniesionych zarzutów oraz braku podstaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego w oparciu o przepis art. 134 p.p.s.a., zauważyć należy, że nie doszło do naruszenia wyrażonej w art.121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych, jak i art.2 Konstytucji RP. Zasada demokratycznego państwa prawnego w praktyce oznacza, iż organy podatkowe przy stosowaniu prawa podatkowego powinny stosować zasadę równego podziału przywilejów, jak i obciążeń podatników zapisanych w ustawach podatkowych. Nie może być ona rozumiana jako prawo podatnika do zaliczania w ciężar kosztów podatkowych wydatków nie zaliczonych do tej kategorii przez art.22 ust.1 ustawy.

Z tych przyczyn, nie dopatrując się naruszenia procesowego i materialnego prawa podatkowego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.