Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 56/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi S. na bezczynność Burmistrza Gminy T. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. zasądzić od Burmistrza Gminy T. na rzecz skarżącego S. kwotę 100,- (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżące S. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zwróciło się do Burmistrza Gminy T. w trybie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie:

1.

1.1. uchwały rady o wyodrębnieniu lub niewyodrębnieniu funduszu sołeckiego podjęte w roku 2009, 2010 i 2011 (za każdy rok) wraz z uzasadnieniem do każdej uchwały,

1.2. protokołu z posiedzenia sesji rady gminy dot. wyodrębnienia lub niewyodrębnienia funduszu sołeckiego w roku 2009, 2010 i 2011 (za każdy rok),

1.3. w przypadku wyodrębnienia funduszu sołeckiego: dokumenty potwierdzające wydatki ze środków funduszu sołeckiego (faktury, rachunki itp.) w 2010 roku,

1.4. w przypadku wyodrębnienia funduszu sołeckiego: plan wydatków na przedsięwzięcia realizowane w ramach funduszu sołeckiego w roku 2009, 2010, 2011 przesłany do RIO,

1.5. informację o wysokości środków funduszu sołeckiego przeznaczonych na rok 2010 i na rok 2011 z podziałem na każde sołectwo w gminie,

1.6. formularz RB-28S – sprawozdanie w wykonania planu wydatków budżetowych jednostki samorządu terytorialnego dotyczące wydatków z funduszu sołeckiego za rok 2010.

1.7. wniosek o zwrot części wydatków z funduszu sołeckiego wysłany do wojewody zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dn. 25 stycznia 2010 r.

2.

2.1. uchwały zebrania wiejskiego w sprawie funduszu sołeckiego podjęte w roku 2009 i w roku 2010 (z każdego sołectwa),

2.2. wniosek do funduszu sołeckiego złożony przez sołtysa w roku 2009 i w roku 2010 wraz z prezentatą lub z innym dokumentem potwierdzającym datę złożenia wniosku (z każdego sołectwa),

2.3. protokół z zebrania wiejskiego w sprawie przyjęcia wniosku do funduszu sołeckiego w roku 2009 i w roku 2010 (z każdego sołectwa),

2.4. listy obecności osób uczestniczących w zebraniu wiejskim w roku 2009 i w roku 2010 (z każdego sołectwa),

2.5. zarządzenia lub innego dokumentu określającego sposoby wydatkowania funduszu sołeckiego,

2.6. czy wniosek sołectwa został przyjęty lub nieprzyjęty do realizacji w roku 2010 i w roku 2011,

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2011 r., skarżące S. zarzuciło Burmistrzowi Gminy T. w zakresie udostępnienia powyższej informacji publicznej poprzez naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na jej nieudzielenie zgodnie z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r., wnosząc o zobowiązanie Burmistrza Gminy T. do jej udzielenia w zakresie żądanym we wniosku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podało, że do dnia wniesienia skargi nie uzyskał żądanej informacji.

Burmistrz Gminy T. pismem z dnia [...] lutego 2012 r. udzielił odpowiedzi na powyższe żądania, zaś co do pkt. 1.3. wniosku stwierdził, że wnioskowane dokumenty (faktury, rachunki itp.) nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r., a zatem nie jest więc możliwe przekazanie ich kopii. W tym miejscu powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 6/11 według którego: "Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się więc do oceny tego, czy faktury wystawione przez podmioty świadczące usługi na rzecz Miasta (...) mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. (...) Odnosząc się do materii związanej z żądaniem udostępnienia faktur (...), należy na nią spojrzeć przez pryzmat art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten odnosi się bowiem do kwestii udostępniania dokumentów. W świetle art. 6 ust. 2 ww. ustawy, aby dokument podlegał udostępnianiu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, musi mieć cechy dokumentu urzędowego, tj. być oświadczeniem woli lub wiedzy, utrwalonym i podpisanym w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowanym do innego podmiotu lub złożonym do akt sprawy. Treść powyższego przepisu wskazuje więc jednoznacznie na to, iż faktury oznaczone we wniosku nie mogą być udostępnione w trybie omawianej ustawy, gdyż nie są dokumentami urzędowymi. Nie pochodzą bowiem od funkcjonariusza publicznego, a więc tym bardziej nie mogą być uznane za oświadczenie takiego funkcjonariusza i to złożone w ramach jego kompetencji. Nadto podkreślić należy, iż faktury VAT nie niosą komunikatów w sprawach publicznych, o jakich mowa w omawianej ustawie. Stąd żądanie wglądu do tych dokumentów jest nieuprawnione w świetle przedmiotowej ustawy. Faktura jest jedynie dowodem dla organów podatkowych, potwierdzającym wykonanie określonej w niej usługi (patrz wyrok WSA w Opolu z 11 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Op 109/07)" oraz wskazał na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 8/11. Jednocześnie wyrażono ubolewanie z powodu tak późnego udzielenia odpowiedzi na wniosek i podano, że opóźnienie spowodowane było niedopatrzeniem w okresie wakacyjnym i nieprzekazaniem do przygotowania i wysłania odpowiedzi, a nie niechęcią do udzielenia odpowiedzi.

Z kolei w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie bądź o jej odrzucenie, powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i prawny.

Pismami procesowymi z dnia [...] lutego 2011 r. i z dnia [...] marca 2012 r., skarżące S. podtrzymało złożoną przez siebie skargę modyfikując ją jednakże – wobec uzyskania pisma organu z dnia [...] lutego 2012 r. – do żądania od Burmistrza Gminy T. uzyskania odpowiedzi na pkt. 1.3. wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r., tj. "1.3. w przypadku wyodrębnienia funduszu sołeckiego: dokumenty potwierdzające wydatki ze środków funduszu sołeckiego (faktury, rachunki itp.) w 2010 roku" i nie zgodziło się ze stanowiskiem, iż faktury, bądź to rachunki nie stanowią informacji publicznej, wskazując również na stanowisko judykatury.

Burmistrz Gminy T. pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. poinformował, że przesłał S. żądane we wniosku w pkt 1.3 dokumenty potwierdzające wydatki ze środków funduszu sołeckiego (faktury, rachunki itp.) w 2010 roku, zaś na rozprawie przed Sądem skarżące S. cofnęło skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi przez S. za dopuszczalne i skuteczne. Z tego mianowicie powodu, że w ocenie Sądu nie zmierza ono do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 oraz art. 232 § 1 pk 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.