Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 603/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OZ 603 / 09 POSTANOWIENIE Dnia 21 lipca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1954/08 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II OZ 603 / 09

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie lokalizacji drogi.

Pismem z dnia 31 grudnia 2008 r. B. M. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji wiąże się z poniesieniem przez nią niepowetowanych i ciężkich strat materialnych oraz nieodwracalnych skutków prawnych. Budynek mieszkalny, zdaniem skarżącej, może ulec katastrofie budowlanej w wyniku wadliwej lokalizacji planowanej drogi, która będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie skarżącej. Powołała się także na ekspertyzy dotyczące wpływu ciśnienia akustycznego na środowisko budynku mieszkalnego, w których stwierdzono rażące przekroczenie norm hałasu, drgań i wibracji niemożliwych do wyeliminowania. Ponadto w piśmie z dnia 10 lutego 2009 r. skarżąca wskazała na to, iż wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne dotyczące spornej nieruchomości, co spowoduje niepowetowane dla skarżącej straty.

W ocenie Sądu pierwszej instancji okoliczności wskazane przez skarżącą, dotyczące hałasu i wibracji wywołanych ruchem samochodowym, nie mają znaczenia dla oceny skutków decyzji o lokalizacji drogi. Wszelkie zarzuty dotyczące kwestii architektonicznych związanych ze stanem technicznym budynku oraz skutków wywołanych ruchem samochodowym dla warunków zamieszkania mogą być przez skarżącą podnoszone na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji o lokalizacji drogi. Również argument dotyczący wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie stanowi podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. M., wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia do treści art. 17 ust. 3 oraz art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z treścią art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. W ocenie skarżącej pogłębiona analiza wskazanych przepisów jest niezbędna dla kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem, czy odjęcie skarżącej na mocy decyzji prawa własności nieruchomości oraz przyznanie organowi administracji prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane nie powoduje powstania nieodwracalnej szkody w majątku skarżącej.

Zdaniem strony wnoszącej zażalenie w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji powinien dokładnie wyjaśnić, dlaczego odjęcie prawa własności za odszkodowaniem, które nie jest znane w dacie wydania skarżonej decyzji nie uzasadnia wstrzymania zaskarżonej decyzji. Jest to kwestia szczególnie istotna w kontekście rażących przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu, drgań i wibracji oraz zagrożeń wszczęcia egzekucji, która prowadzi do zniszczenia budowli, posadowionych na działce, stanowiącej współwłasność skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), na podstawie, której została wydana skarżona decyzja ma szczególny charakter. Jej celem jest, bowiem stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy drogi. Wstrzymanie tejże decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi należy uwzględnić zarówno interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego, polegającego na budowie drogi, jak i interes skarżącej, której przyznano prawo do odszkodowania, przez co nastąpiło zabezpieczenie interesów strony skarżącej.

Podkreślić też trzeba, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zawartości samej skargi, a czego faktycznie strona wnosząca przedmiotowe zażalenie się domaga (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61§ 3 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności rozstrzygnięcia z prawem, a zwłaszcza orzeczenie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. II OZ 184/05, niepubl.).

Konkludując przedstawione wyżej uwagi stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie nie dopatrzył się takich okoliczności, które przy uwzględnieniu treści skarżonej decyzji, jak i stanowiska strony wnoszącej zażalenie wskazałyby na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając przytoczone wyżej względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. wniesione zażalenie oddalił.