Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 74/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 3 pkt 11, art. 34 ust. 3, art. 12 ust. 7, art. 35 ust. 1,
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 14 ust. 1, 2 i 3,
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lipca 2011r. sprawy ze skargi Wspólnoty A. w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 74/11

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K., zwanej dalej Wspólnotą, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą firmie Spółce "A" w K. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działce nr [...] przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda ustalił, że w dniu 12 lipca 2010r. inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Do wniosku dołączono: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działki Nr [...], projekt architektoniczno - budowlany wraz z zaświadczeniami i oświadczeniami projektantów, projekt zagospodarowania terenu wraz z zaświadczeniami

i oświadczeniami projektantów, wypis z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu "[...] - Południe - Obszar 1" uchwalonego przez Radę Miasta uchwałą Nr [...] z dnia [...], opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 30 grudnia 2008r. Nr 275, poz. 3893. Ponadto w aktach sprawy znajdował się: odpis z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 3 marca 2010r. dotyczący Spółki "A" w K., akt notarialny z dnia 31 marca 2006r., Rep. A 830/2006 o ustanowieniu na rzecz każdorazowego właściciela działki Nr [...], służebności gruntowej, polegającej na prawie przechodu i przejazdu pasem gruntu o szerokości 4,5 m znajdującym się na działce Nr [...].

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku organ I instancji działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane wydał opisaną na wstępie decyzję.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła Wspólnota ponosząc, że przedmiotowa inwestycja będzie dla niej uciążliwa, gdyż:

- opasujący budynek Wspólnoty ciąg pieszo - jezdny (chodnik) o szerokości 3,0 m, który ma stanowić obsługę komunikacyjną dla planowanej inwestycji, będzie stanowił zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców oraz osób odwiedzających,

- ciąg pieszo - jezdny nie ma szerokości 5 m, a tym samym narusza przepis § 14 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie może stanowić drogi wewnętrznej,

- w pasie ciągu pieszo - jezdnego, na głębokości ok. 0,60m jest usytuowany system kanalizacji sanitarnej i deszczowej, a jego nawierzchnia nie jest dostosowana do obsługi transportu ciężarowego, co może doprowadzić do trwałego uszkodzenia tego systemu.

Rozpoznając powyższe odwołanie, Wojewoda, przytaczając treść przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ustalił, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje opisany na wstępie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego i ocenił zgodność projektowanej inwestycji z warunkami zawartymi w tym Planie wskazując, że działka Nr [...] przy ul. [...] w K., znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 2.MN.1, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, bliźniacza i szeregowa. Planowana inwestycja obejmująca budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce Nr [...] spełnia wymogi ww. Planu.

Dokonując analizy zgodności projektu zagospodarowania działki objętej opracowaniem z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi organ II instancji podkreślił, że 3 budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej, usytuowane będą na działce Nr [...]:

- od 4,0 m do 6,31 od granicy z działką Nr [...] i Nr [...] (od strony zachodniej);

-od 4,0 m do 4,54 m od granicy z działką Nr [...] od strony północnej;

- 5,0 m od granicy z działką Nr [...] i ok. 12,0 m od granicy z działką Nr [...] oraz ok. 17,5 m od budynku Wspólnoty od strony wschodniej,

- od 5,09 m do 6,22 m od granicy z działką Nr [...] od strony południowej.

Zatem projektowane budynki spełniają warunki usytuowania i bezpieczeństwa pożarowego wymagane przepisami rozporządzenia.

Organ odwoławczy ustalił, że w ramach inwestycji zaprojektowano śmietnik - miejsca gromadzenia odpadów - indywidualnie w każdym budynku zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia oraz miejsca postojowe na samochody osobowe - po 2 w każdym budynku. Ponadto po przeanalizowaniu projektowanego usytuowania budynku w stosunku do stron świata i istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz uwzględniając położenie głównej kalenicy dachów budynków mieszkalnych, organ odwoławczy nie stwierdził konieczności sporządzenia analizy dostępu światła (§ 13 rozporządzenia) i słońca (§ 60 rozporządzenia) do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich, z uwagi na oczywisty brak naruszenia prawa w tym zakresie.

Organ II instancji podkreślił, że stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zmianami), przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stąd nie wymaga ona sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i nie podlega żadnym procedurom z zakresu ochrony środowiska. Powyższe oznacza, że w świetle przepisów regulujących kwestie ochrony środowiska wszelkie uciążliwości związane z budową i eksploatacją inwestycji zamykają się w granicy działki, na której jest ona zlokalizowana.

Planowana inwestycja podlega jedynie uregulowaniom Prawa budowlanego, zaś obszar jej oddziaływania obejmuje działki Nr [...], [...], [...] i [...] w związku z jej charakterem, usytuowaniem, wymiarami i specyfiką.

Reasumując Wojewoda stwierdził, że:

- przedłożony przez Inwestora projekt budowlany pozostaje w zgodności z wymogami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu "[...]- Południe - Obszar 1";

- projekt zagospodarowania działki Nr [...] pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, stosownie do wymogu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego;

- projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji, jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

- projekt ten został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego aktualnym na dzień opracowania projektu, stosownie do wymogu ww. przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego;

- inwestor do wniosku w sprawie pozwolenia na budowę załączył oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania działką Nr [...] na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego (art. 2 pkt 14) działka, na której planowana jest inwestycja musi posiadać dostęp do drogi publicznej. Przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W omawianym przypadku działka objęta inwestycją posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę Nr [...] zgodnie z aktem notarialnym z dnia 31 marca 2006r., Rep. A 830/2006 o ustanowieniu na rzecz każdoczesnego właściciela działek Nr: [...], [...], [...] w K., służebności gruntowej, polegającej na prawie przechodu i przejazdu pasem gruntu o szerokości 4,5 m znajdującym się na działce Nr [...], przy czym zniesienie służebności gruntowej nie leży w gestii organów administracji architektoniczno - budowlanej.

Przytaczając treść § 14 ust. 1 rozporządzenia organ wskazał, że wymóg z tego przepisu został spełniony poprzez istniejący 4,50 m pas służebności gruntowej.

Wojewoda podał, że w utrwalonym orzecznictwie sądowym reprezentowany jest pogląd, iż szkody spowodowane budową obiektu budowlanego, nie mogą być powodem do wzruszenia decyzji administracyjnej. Mogą być natomiast podstawą do żądania odpowiednich odszkodowań od właściciela nieruchomości obejmujących nie tylko ewentualne roszczenia pieniężne, ale także roszczenia cywilne wynikającej z ochrony własności przed ujemnym oddziaływaniem nieruchomości sąsiedniej. Naruszenia te, jako mające charakter cywilnoprawny, mogą być dochodzone w drodze postępowania cywilnego, a nie administracyjnego.

Ponadto organ wyjaśnił, że uciążliwości związane ze wzmożonym transportem, który będzie odbywał się zagwarantowanym pasem służebności gruntowej podczas budowy mają charakter przejściowy i nie mogą być powodem odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś sugestie dotyczące innego dostępu do drogi publicznej przy inwestycji nie mogą być brane pod uwagę przez organ administracji architektoniczno - budowlanej na etapie postępowania odwoławczego i powinny być kierowane bezpośrednio do Prezydenta Miasta.

Wojewoda podkreślił, że z powyższych ustaleń wynika, że w myśl przepisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższe rozstrzygniecie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Wspólnota wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego, tj. § 14 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez dowolne przyjęcie iż ciąg pieszo - jezdny opasujący budynek na działce Nr [...], który ma stanowić obsługę komunikacyjną dla planowanej inwestycji spełnia warunki konieczne dla spełnienia funkcji komunikacyjnej dla inwestycji,

- naruszenie prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie administracyjnym z mocy art. 7, 8 i 11 kpa.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że § 14 powołanego rozporządzenia wyraźnie wskazuje, iż - zgodnie z punktem 1 - do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Natomiast w pkt 2 wskazano, iż dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Tymczasem organ administracyjny przyjął na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...] Południe- Obszar 1", iż spełnione są warunki wynikające z w/w przepisu. Mimo wielokrotnego sygnalizowania przez Wspólnotę, iż rzeczywiste wymiary ciągu pieszo - jezdnego nie przystają do założeń wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego nie zostały przeprowadzone oględziny, ani nie sporządzono żadnej dokumentacji geodezyjnej dla potwierdzenia spełnienia wymagań przez w/w ciąg. Tymczasem jak wynika z załączonej do skargi mapy wykonanej przez uprawnionego geodetę K.P. szerokość ciągu pieszo - jezdnego nie spełnia wymagań przyjętych w rozporządzeniu. Jego szerokość wynosi ok. 3 metry i jest on jedynie chodnikiem zapewniającym dojście do klatek schodowych budynku. Użytkowanie tego ciągu jako obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji będzie stanowiło zagrożenia dla zdrowia i życia mieszkańców. Jak wynika z załączonej mapy ciąg ten przede wszystkim nie spełnia warunków przewidzianych w §14 pkt 2 cyt. rozporządzenia.

Ponadto skarżąca Wspólnota wskazała, że w pasie ciągu pieszo - jezdnego na głębokości ok. 60 cm umiejscowiony jest system kanalizacji sanitarnej i deszczowej, a jego nawierzchnia nie jest dostosowana do transportu ciężarowego, który może doprowadzić do jego trwałego uszkodzenia.

Autor skargi zarzucił również, że organy administracji dokonały dowolnych ustaleń faktycznych, które wprawdzie znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym.

Ponadto Wspólnota podniosła, że został również naruszony przepis art. 11 kpa. Zasada przekonywania wyrażona w tym przepisie powinna być bowiem realizowana we wszystkich stadiach postępowania, tymczasem organ administracji w niniejszej sprawie nie wyjaśnił stronie przesłanek wydania zaskarżonej decyzji oraz powodów, dla których nie zostały dokonane oględziny lub sporządzona opinia geodety obrazująca rzeczywistą szerokość ciągu pieszo - jezdnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, tj. art. 32 i nast. Wszystkie przewidziane w nich warunki, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zostały w niniejszym przypadku spełnione.

Bezspornym jest, że wnioskiem objęta została inwestycja polegająca na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działce nr [...] przy ul. [...] w K.

Zgodnie z wymogami art. 33 ust.2 pkt 2 ustawy inwestor –Spółka "A" w K. - dołączył do wniosku oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania powyższymi działkami na cele budowlane, którego źródłem jest prawo współwłasności. Stosownie do treści art. 3 pkt 11 ustawy przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia nie była w toku postępowania administracyjnego kwestionowana przez żadną ze stron.

Złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust.3 ustawy, ponadto sporządzony został i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust.7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, wymagane przepisami szczególnymi.

Słusznie także organ przyjął, że wnioskowana inwestycja zgodna jest z prawem miejscowym.

Ze znajdującego się w aktach wypisu z tekstu "Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu [...] Południe – Obszar 1", uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] (Dz.Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 275, poz. 3893) wynika, że działka nr [...] leży na terenie oznaczonym symbolem 2.MN.1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z podstawowym przeznaczeniem pod lokalizację takiej właśnie zabudowy – bliźniaczej i szeregowej (§ 17 ust.1).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w ramach kognicji zakreślonej art. 134 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że inwestor spełnił wszelkie wymagania, o których mowa w art. 35 ust.1 ustawy, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.

Organy obu instancji dokonały kontroli złożonych przez inwestora dokumentów stosownie do treści zacytowanego wyżej przepisu i po stwierdzeniu, że spełnione zostały wszystkie określone tam wymogi - nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust.4 ustawy).

Z tych względów zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutów skargi przytoczyć należy na wstępie treść § 14 ust.1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem:

1. Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m.

2. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów.

3. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.

Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie § 14 ust.2 cyt. rozporządzenia Wspólnota podnosi, że w stanie faktycznym sprawy szerokość istniejącego ciągu pieszo-jezdnego, o jakim mowa w tym przepisie, a stanowiącego połączenie działki nr [...] z drogą publiczną – ulicą [...], wynosi "ok. 3m", a nie 5m wymagane rozporządzeniem; poza tym stanowi on "jedynie chodnik zapewniający dojście do klatek schodowych budynku" skarżącej.

W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na ocenę z tego już powodu, że w sprawie nie ma zastosowania przypadek z § 14 ust.2, a kwestię dostępu działki nr [...] do drogi publicznej należy rozpatrywać pod kątem spełnienia wymogów określonych w § 14 ust.1 rozporządzenia.

Nie ulega wątpliwości, że nieruchomość na której planowana jest inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez służebność przechodu i przejazdu ustanowioną aktem notarialnym sporządzonym dnia 31 marca 2006r. w Kancelarii Notarialnej A.B. w K. za Nr Rep. 830/2006. Zgodnie z § 3 aktu notarialnego służebność ta polega na prawie przechodu i przejazdu pasem gruntu o szerokości 4,5m na działce nr [...], począwszy od ulicy [...], w miejscu przy granicy z działką [...] i wzdłuż granicy z tą działką, następnie wzdłuż granicy z działką [...] i [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że aktualnie działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej obsługiwany poprzez tę właśnie służebność drogową. Nie ma przy tym znaczenia fakt, jak należąca do członków Wspólnoty nieruchomość obciążona (czyli działka nr [...]), została w ramach tej służebności faktycznie zagospodarowana, gdyż prawnie dostęp działki nr [...] do drogi publicznej został zagwarantowany, a realizacja prawa każdoczesnego właściciela tej nieruchomości do korzystania ze służebności należy do roszczeń cywilnoprawnych dochodzonych przed sądami powszechnymi.

Wprawdzie zgodnie z § 17 ust. 4 pkt 1d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obsługa komunikacyjna terenu 2.MN.1 ma się odbywać docelowo z dróg 1.KDD.4, 1.KDD.6, 1.KDD.7 i ciągu pieszo-jezdnego 1.KDX.3, jednak do czasu realizacji tej ostatniej drogi, do projektu której - według rysunku planu – przylega teren 2.MN.1, obsługę komunikacyjną pełnią pozostałe wymienione wyżej drogi, także poprzez drogi wewnętrzne (§10 pkt 2 planu). Aktualnie działka inwestora obsługiwana jest przez ulicę [...].

Jeśli zaś chodzi o parametry techniczne odpowiedniego dostępu nieruchomości do drogi publicznej, to istniejący do działki 1763 dojazd spełnia wymogi określone w § 14 ust.1 rozporządzenia, także w zakresie szerokości. Z dołączonej do skargi mapy z pomiarem kontrolnym wynika, że istniejące dojście i dojazd ma szerokość przekraczającą 3 m, co jest warunkiem wystarczającym do uznania, że działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej zgodny z wymogami rozporządzenia. Sam fakt, że członkowie Wspólnoty wykorzystują tę część nieruchomości wyłącznie jako dojście do klatek schodowych nie oznacza, że ruch pojazdów tym pasem jest wyłączony, tym bardziej, że działka objęta jest w tym właśnie zakresie służebnością drogową.

Podkreślenia także wymaga, że § 14 ust.1 rozporządzenia określa minimalną szerokość umożliwiającą dostęp i dojście z drogi publicznej do nieruchomości, na której planowana jest zabudowa. Te właśnie wymogi spełnione zostały w sprawie i nie ma podstaw do sięgania po rozwiązanie określone w § 14 ust.2 lub 3 rozporządzenia (por. także uzasadnienia wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2005r. w sprawie OSK 1567/04, z dnia 23 kwietnia 2009r. w sprawie II OSK 699/08).

Co do zarzutu, że w pasie służebności "na głębokości ok. 60 cm umiejscowiony jest system kanalizacji sanitarnej i deszczowej a jego nawierzchnia nie jest dostosowana do transportu ciężarowego" podkreślić należy, że niezależnie od tego, że postawiona przez skarżącego teza ma charakter wyłącznie hipotetyczny, to leży ona w zakresie sposobu wykonywania prawa służebności i nie została objęta wymogami art. 32 i nast. ustawy, a co za tym idzie nie mogła być przedmiotem badania przez organy architektoniczno-budowlane w niniejszej sprawie.

Z podanych wyżej przyczyn, niezasadnym jest także zarzut naruszenia art. 7, 8 i 11 kpa, gdyż wszystkie okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ należycie wyjaśnione.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.