Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 418/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59f,  art. 59g ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi W. F. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie obowiązkowej kontroli inwestycji polegającej na rozbudowie o tarasy budynku mieszkalnego wielorodzinnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem (Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r.) (...)Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie

art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości zaskarżone zażaleniem wniesionym przez W. F., postanowienie Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W.

z dnia (...) października 2016 r. Nr (...) orzekające o nałożeniu na J. F. i W. F. kary w wysokości 2.000,00 zł z tytułu nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie obowiązkowej kontroli inwestycji polegającej na rozbudowie o tarasy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. T. B.-Ż. (...) we W..

Uzasadniając podjęte orzeczenie organ wyjaśnił, że w dniu 7 lipca 2011 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m. W. wpłynął wniosek J. i W. F. z dnia 5 lipca 2011 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie, przed wykonaniem wszystkich robót, inwestycji polegającej na remoncie zlokalizowanych przy al. T. B.-Ż. (...) i (...) we W. wielorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z przebudową nieużytkowych poddaszy z przeznaczeniem na dwa lokale mieszkalne, budowie wjazdu od strony ul. W. O. oraz wykonaniu balkonów i tarasów wraz ze zmianami w rozplanowaniu elementów zagospodarowania terenu, zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta W. Nr (...) z dnia (...) czerwca 2006 r. o pozwoleniu na budowę, zmienionej następnie decyzją Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2009 r. - w części obejmującej budynek mieszkalny nr (...). Organ orzekający wskazał przy tym, że stosownie do ustaleń organu pierwszej instancji dokonanych na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez stronę dokumentów oraz wyników przeprowadzonej w dniu 28 lipca 2011 r. obowiązkowej kontroli obiektu, inwestorzy wykonali przedmiotowe roboty budowlane niezgodnie z zatwierdzonym opisanymi powyżej decyzjami Prezydenta W. projektem budowlanym.

Powiatowy organ nadzoru budowlanego uznał, iż inwestorzy, wykonując przedmiotowe roboty budowlane niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, dopuścili się nieprawidłowości w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, o których mowa w art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy Prawo budowane tj. charakterystycznych parametrów technicznych (kubatury) oraz wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, w konsekwencji czego postanowieniem Nr (...) z dnia 17 sierpnia 2011 r. nałożył na inwestorów karę w wysokości 4.000,00 zł, a w następstwie powyższego wydał w dniu (...) września 2011 r. decyzję Nr (...), którą odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie inwestycji polegającej na remoncie zlokalizowanych przy al. B.-Ż. (...) i (...) we W. wielorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z przebudową nieużytkowych poddaszy

z przeznaczeniem na dwa lokale mieszkalne, budowie wjazdu od strony ul. W. O. oraz wykonaniu balkonów, tarasów i zmian w rozplanowaniu elementów zagospodarowania terenu - w części obejmującej budynek mieszkalny nr (...).

Opisane powyżej orzeczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez ich uchylenie

z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, postanowieniem i decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – odpowiednio – Nr (...) z dnia (...) października 2011 r.

i Nr (...) z dnia (...) października 2011 r., podjętymi po rozpatrzeniu zażalenia

i odwołania J. i W. F..

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uzupełnieniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej inwestycji – stosownie do treści postanowienia organu pierwszej instancji z dnia (...) listopada 2011 r. Nr (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. postanowieniem z dnia (...) stycznia 2012 r. Nr (...) ponownie wymierzył inwestorom karę z tytułu niezgodnej z zatwierdzonym projektem budowlanym realizacji przedmiotowej inwestycji w wysokości 4.000,00 zł

i w konsekwencji decyzją Nr (...) z dnia (...) lutego 2012 r. odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu.

Wskazane powyżej orzeczenia zostały również zaskarżone w toku instancyjnym przez J. i W. F., a po rozpatrzeniu wniesionych przez nich zażalenia i odwołania, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) marca 2012 r. Nr (...) i decyzją z dnia (...) kwietnia

2012 r. Nr (...) orzekł o ich uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po ww. orzeczeniach kasacyjnych organ pierwszej instancji postanowieniem

z dnia (...) czerwca 2012 r. Nr (...) nałożył na inwestorów karę w wysokości 4.000,00 zł z tytułu realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie zlokalizowanego przy al. B.-Ż. (...) we W. budynku mieszkalnego o tarasy niezgodnie

z zatwierdzonym projektem budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych (kubatury) oraz wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego.

W zażaleniu wniesionym na opisane powyżej postanowienie J. i W. F. wnieśli o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia w całości i wydanie pozwolenia na użytkowanie.

Uznając prawidłowość wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem

Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2012 r. utrzymał je w mocy, a skarga wniesiona przez inwestorów na to postanowienie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 685/12).

W wyniku wniesionej przez W. F. skargi kasacyjnej wyrokiem

z dnia (...) grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1324/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok WSA we Wrocławiu oraz postanowienie organu drugiej instancji Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2012 r.

Wobec kasacyjnego charakteru wyroku NSA sprawa pozostała niezakończona ostatecznym rozstrzygnięciem, co obligowało (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia zażalenia inwestorów na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia (...) czerwca 2012 r. Nr (...). Po przeprowadzeniu ponownego postępowania zażaleniowego przy uwzględnieniu wskazań zawartych w wyroku kasacyjnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia - ze wskazaniem na naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w związku z tym koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego.

Postanowienie to zostało zaskarżone przez W. F. jednocześnie w drodze wniesionego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosku

o stwierdzenie nieważności oraz skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wobec wcześniejszego wpływu wniosku wyżej wymienionego do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r., sygn. akt

II SA/Wr 645/15, WSA we Wrocławiu zawiesił postępowanie ze skargi W. F..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r. orzeczeniem z dnia (...) grudnia

2015 r. wydanym po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tego organu z dnia 30 października 2015 r.

Natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., orzekając w związku z postanowieniem organu drugiej instancji z dnia (...) lipca 2015 r., postanowieniem Nr (...) z dnia (...) września 2015 r. nałożył na J. i W. F. karę w wysokości 2.000,00 zł z tytułu nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie obowiązkowej kontroli inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy al. B.-Ż. (...), (...) we W. o tarasy w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego.

Na to postanowienie W. F. wniósł zażalenie, po rozpatrzeniu którego (...)Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu

(...) stycznia 2016 r. postanowienie Nr (...), uchylające postanowienie organu pierwszej instancji w całości i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia - wobec braku realizacji zaleceń postanowienia kasacyjnego Nr (...) z dnia (...) lipca

2015 r.

Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, postanowieniem Nr (...) z dnia (...) października 2016 r. nałożył na J. F. i W. F. karę w wysokości 2.000,00 zł z tytułu nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie obowiązkowej kontroli inwestycji polegającej na rozbudowie o tarasy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy al. T. B.-Ż. (...) we W. - w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego.

Na to postanowienie W. F. wniósł zażalenie, z tym że w związku

z wydaniem przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku W. F. o stwierdzenie nieważności postanowienia Nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia (...) listopada 2016 r. podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne, a po rozpatrzeniu skargi W. F. wyrokiem z dnia 4 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 645/15, uchylił postanowienie organu drugiej instancji Nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r. (Wyrok jest prawomocny).

Konsekwencją procesową tego wyroku była powinność (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponownego rozpatrzenia zażalenia J. i W. F. na postanowienie powiatowego organu nadzoru budowlanego Nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. - przed rozpatrzeniem zażalenia W. F. na postanowienie organu pierwszej instancji Nr (...)

z dnia października 2016 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy stosownie do dyspozycji art. 153 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2016.718 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem

Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości

i orzekając o istocie sprawy, nałożył na J. F. i W. F. karę w wysokości 2.000,00 zł w związku ze stwierdzeniem wykonania inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy al. T. B.-Ż. (...) we W. o tarasy, zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta W. Nr (...) z dnia (...) czerwca 2006 r., zmienionej decyzją Prezydenta W. Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2009 r., niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego.

W dalszej części uzasadnienia (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego motywując podjęte w sprawie rozstrzygnięcie ponownie przedstawił

w porządku chronologicznym wszystkie czynności orzecznicze, które zostały w sprawie podjęte przez organy właściwe instancyjnie w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, poczynając od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia (...) czerwca 2012 r. nr (...), wcześniej opisywanego oraz przez sądy administracyjne obu instancji.

Organ orzekający zwrócił uwagę, że stosując się do wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 stycznia 2017 r.

(sygn. akt II SA/Wr 645/15) postanowieniem Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r., uchylił postanowienie organu pierwszej instancji Nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. i orzekł o istocie sprawy, nakładając na J. F. i W. F. karę w wysokości 2.000,00 zł w związku ze stwierdzeniem wykonania inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy al. T. B.-Ż. (...) we W. o tarasy, zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta W. Nr (...) z dnia (...) czerwca 2006 r., zmienionej decyzją Prezydenta W. Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2009 r., niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego.

W konsekwencji, brak jest racji bytu dla postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. Nr (...) z dnia (...) października

2016 r., wydanego przez ten organ na skutek kasacyjnego postanowienia organu

Nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r.

Sprawa bowiem kary z tytułu realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie zlokalizowanego przy al. T. B.-Ż. (...) we W. budynku mieszkalnego o tarasy niezgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym rozstrzygnięta została w toku instancji w sposób ostateczny – postanowieniem (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr (...) z dnia

(...) kwietnia 2017 r.

W konsekwencji zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji

Nr (...) z dnia (...) października 2016 r. podlega uchyleniu w całości.

W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający – odwołując się do przepisu art. 144 k.p.a. wyjaśnił, że stosownie do jego treści w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące odwołań, przy czym wskazanie o zastosowaniu odpowiednim oznacza możliwość modyfikowania rozstrzygnięć określonych w przepisie art. 138 k.p.a.

Opisane powyżej postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało zaskarżone przez W. F. skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o jego uchylenie jako rażąco naruszające art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący podniósł również, że organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu uchylił się od rozpatrzenia zażalenia na wydane w trakcie postępowania postanowienie dowodowe PINB pomimo, iż szczegółowy wniosek został złożony po tym jak (...)WINB sam wyznaczył nowy termin wnikliwego rozpatrzenia sprawy. W. F. wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przedmiotowej skargi skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie przewiduje rozstrzygnięcia tylko przez uchylenie orzeczenia organu pierwszej instancji.

Skarżący podkreślił, że za rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przemawia oczywistość tego naruszenia i jednoznaczny charakter naruszonego przepisu, a także racje ekonomiczne i skutki społeczno-gospodarcze.

Kolejno, skarżący podał, że pomimo iż sam PINB stwierdził, że Prawo budowlane nie przewiduje w tej sytuacji możliwości opracowania ekspertyzy (a więc na mocy art. 6 k.p.a. nie ma możliwości takiego działania) to zdecydował się na samodzielne zatrudnienie "eksperta". Kwota odpowiadająca profesjonalnym ekspertyzom przewyższa wysokość kary, jaką już po raz piąty usiłowano nałożyć. Zdaniem skarżącego ekspertyza nie zawierała obligatoryjnych obliczeń, nie wskazano również na jakiej podstawie wywiódł, że kątownik zwisający pod płytą tarasu przenosi obciążenia wynikające z wiatrów wiejących od południa na szczytową ścianę budynku. W opinii skarżącego ściana ta nie przylega do tarasów, więc osoba sporządzająca ekspertyzę uznała, iż konstrukcja tarasów podpiera cały budynek, a przedmiotowy kątownik usztywnia grube stalowe belki konstrukcyjne podpierające płaszczyznę tarasu na okoliczność tego wiatru. Skarżący w tym miejscu powołał się na orzecznictwo NSA sygn. akt. II OSK 1324/13, zgodnie z którym uznanie tego kątownika za element nośny konstrukcji obiektu budowlanego stanowi wadliwą wykładnie prawa.

Zdaniem skarżącego znaczenie powyższego wyroku powinno być oczywiste dla organu orzekającego i w konsekwencji powinno prowadzić do umorzenia postępowania.

W ocenie skarżącego postanowienie zostało wydanie niezgodnie z prawem

i wraz z postanowieniem nr (...) zmierza do dalszego prowadzenia tego postępowania w sposób naruszający przepisy.

W doręczonej sądowi w dniu 22 czerwca 2019 r. odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że postanowienie zostało wydane w związku

z wyrokiem NSA z dnia 16 grudnia 2014 r. (II OSK 1324/13) oraz wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 4 stycznia 2017 r. (II SA/Wr 645/15). Organ wskazał, że po zapoznaniu się ze skargą złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie znalazł podstaw do uchylenia rozstrzygnięcia. Podał tez, że wyczerpujące merytoryczne uzasadnienie zawarte zostało w zaskarżonym postanowieniu.

Jednocześnie organ poinformował, że jak wynika z pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2017 r. znak (...), W. F. wystąpił również do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia organu Nr (...) z dnia

(...) kwietnia 2017 r., akta sprawy organu pierwszej instancji zostały przekazane do WSA we Wrocławiu przy piśmie z dnia (...) czerwca 2017 r. ((...)), stanowiącym odpowiedź na skargę W. F. na postanowienie organu

Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zawiesił postępowanie w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że skarga do sądu została wniesiona po tym, jak skarżący wniósł

o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Dnia 22 marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęło pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym poinformowano, że postępowanie sądowe w sprawie ze skargi W. F. na postanowienie tego organu z dnia (...) listopada 2017 r., ((...)) odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia (...)WINB zostało zakończone. Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2018 r., (sygn. akt VII SA/Wa 2827/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. F. na ww. postanowienie GINB z dnia (...) listopada 2017 r.

Postanowieniem z dnia (...) marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 powołanej powyżej ustawy procesowej podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie.

Dnia 24 kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęło pismo skarżącego, w którym poinformował, że nie podnosi nowych okoliczności. W piśmie W. F. wskazał również, że (...)WINB naruszył szereg przepisów nie odnosząc się do wyroku o sygn. II SA/Wr 645/15.

Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 8 kwietnia 2019 r. sprawa została wyznaczona do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie albo inny akt) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia albo innego aktu) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto – zgodnie z treścią art. 134 § 1 wskazanej ustawy – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, Sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala – odpowiednio –

w całości albo w części (art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonego postanowienia

z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności, Sąd uznał, że postanowienie to odpowiada prawu, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem tej kontroli było postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, opisane we wstępie, orzekające o uchyleniu

w całości postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia (...) października 2016 r. Nr (...) orzekającego o nałożeniu na J. F. i W.F. kary w wysokości 2.000,00 zł z tytułu nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie obowiązkowej kontroli inwestycji polegającej na rozbudowie o tarasy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy al. T. B.-Ż. (...) we W..

Uzasadniając zaskarżone postanowienie organ orzekający prawidłowo – odwołując się do przepisu art. 153 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi statuującego zasadę związania organu oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi

w orzeczeniu Sądu – uwzględnił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przedstawione w prawomocnym wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r. (sygn. akt II SA/Wr 645/15). Istotne jest również to, że sąd pierwszej instancji orzekając wówczas w sprawie związany był – jako Sąd, któremu sprawa została przekazana – wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r. (sygn. akt II OSK 1324/13), stosownie do dyspozycji zawartej w art. 190 powołanej powyżej ustawy procesowej.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, opisanym powyżej uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 685/12) oddalający skargę na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2012 r. (Nr (...)), utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (z dnia (...) czerwca 2012 r. Nr (...)) orzekające o nałożeniu na inwestorów kary w kwocie 4.000,00 zł z tytułu nieprawidłowości przy prowadzeniu budowy, wcześniej opisanych oraz uchylił wskazane powyżej postanowienie organu drugiej instancji.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny – oceniając zasadność wymierzenia kary z tytułu niezgodnej z zatwierdzonym projektem budowlanym realizacji inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o tarasy – jednoznacznie stwierdził, że w sprawie zasadniczą kwestią było ustalenie czy doszło do zmiany kubatury obiektu. W tym zakresie NSA wskazał na brak podstaw prawnych, aby termin "kubatura" używany w art. 36a ust. 2 oraz art. 59a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane rozumieć w sposób określony w § 3 pkt 24 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. Sąd kasacyjny uznał, że termin ten należy rozumieć tak jak w języku powszechnym (ogólnym). Mając powyższe na uwadze - w ocenie NSA - art. 59f ust. 1 w związku z art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. a Prawa budowlanego należy wykładać w ten sposób, że użyte w tych przepisach słowo kubatura oznacza łączną pojemność wszystkich pomieszczeń obiektu budowlanego.

W konsekwencji takiej oceny, za zasadny potraktowany został zarzut wadliwej wykładni art. 59f ust. 1 w związku z art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. a/ i art. 36a ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Tym samym NSA uznał za uzasadniony zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu, powołanego w podstawie prawnej rozstrzygnięcia do stanu faktycznego, który wynika z normy prawnej niemającej zastosowania w sprawie (§ 3 pkt 24 powołanego rozporządzenia). Według sądu kasacyjnego również i druga, wskazana przez WSA, kwestia wymagała wykładni art. 59a ust. 2 lit. b ustawy - Prawo budowlane, przez ustalenie hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w tej normie prawnej,

a następnie przyporządkowanie stanu faktycznego w sprawie - czy zmiana stężenia konstrukcji tarasów stanowi "wykonanie widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego".

Taką wykładnię prawa przyjął również Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, któremu sprawa została przekazana do rozpoznania, orzekając prawomocnie w sprawie o sygnaturze II SA/Wr 645/15.

W przedstawionych okolicznościach prawnych należy zaakceptować stanowisko (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przyjęte przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia, uznającego że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia

(...) października 2016 r. Nr (...) orzekające o nałożeniu na J. F.

i W. F. kary w kwocie 2.000,00 zł z tytułu nieprawidłowości przy realizacji przedmiotowej inwestycji, polegającej na zabudowie o tarasy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy al. T. B.-Ż. (...) we W. należy usunąć z obrotu prawnego poprzez uchylenie go w całości przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. Wskazać przy tym należy, że wbrew zarzutom i sugestiom zawartym w skardze – organ orzekający prawidłowo skorzystał

z dyrektywy stanowiącej o odpowiednim stosowaniu do postępowania zażaleniowego przepisów regulujących postępowanie odwoławcze, wyjaśniając, że uprawnia ona do modyfikowania m.in. rozstrzygnięć odwoławczych, których katalog został określony

w przepisie art. 138 k.p.a., koniecznego ze względu na specyfikę postępowania zażaleniowego i zażalenia jako środka zaskarżenia w toku instancyjnym, uprawniającego do kwestionowania postanowień, które często mają charakter orzeczeń incydentalnych. Zatem orzeczeniem o takim charakterze, także wydanym -

w postępowaniu zażaleniowym nie można rozstrzygać kwestii dotyczących istoty sprawy administracyjnej, albo orzekać o sposobie zakończenia postępowania w sprawie administracyjnej.

W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa – stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.