Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 908/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie: zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec, kwiecień, maj, lipiec 2008r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2015r., złożonym wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lutego 2015r., skarżąca B. K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych tj. wpisu od skargi kasacyjnej. Ze złożonego przez skarżącą formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz trojgiem dzieci w wieku 19, 17 i 14 lat. Skarżąca zatrudniona jest w Zespole Szkół nr 3 w "[...]" i otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 3.958,78 zł, z czego potrącana jest przez komornika kwota 1.389 zł. Mąż skarżącej prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje miesięczny przychód w wysokości 5.486,45 zł brutto. Wnioskodawczyni wraz z mężem jest właścicielką domu o powierzchni 350 m2, z czego wykończona i zamieszkała część stanowi 150 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 100 ha.

Argumentując wniosek skarżąca wskazała na nałożenie na nią zobowiązania

w podatku od towarów i usług w wysokości 25.000 zł, na potrącanie komornicze z pensji w wyniku którego pozostaje jej kwota 1.500 zł netto. Podniosła, iż ma na utrzymaniu troje uczących się dzieci. Wskazała również na trudną sytuację w rolnictwie, niskie ceny na zboże i trzodę oraz niedochodową działalność rolniczą jej męża.

Zgodnie z treścią przepisu art. 245 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. dalej cyt. jako p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym zgodnie z treścią art. 245 § 3 obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje

w zakresie częściowym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny

( art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przepisy dotyczące instytucji prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy musi zatem uprawdopodobnić, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie. W przypadku prawa pomocy mamy do czynienia z pomocą Budżetu Państwa osobom, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną, nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się powinna do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta ma bowiem charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się ubóstwem. Do takich osób zaliczyć można przykładowo osoby, które na skutek szczególnych okoliczności życiowych pozbawione zostały jakichkolwiek środków do życia. Jeżeli natomiast strona ma jakiekolwiek środki majątkowe, powinna partycypować w kosztach postępowania, nawet gdyby przeznaczenie ich na ten cel miałoby nastąpić z jakimś uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny.

Niewątpliwie konieczność zapłaty kosztów sądowych zawsze powoduje uszczerbek i ewentualnie konieczność ograniczenia innych wydatków, jednakże zastosowanie instytucji przyznania prawa pomocy jako wyjątku od zasady ponoszenia kosztów sądowych jest możliwe tylko w sytuacji powstania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu, nie zaś w przypadku powstania jakiegokolwiek uszczerbku. Przez pojęcie uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny należy natomiast rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i finansowej strony w taki sposób, iż nie jest ona

w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.

Uwzględniając powyższe należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie skarżącej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Opisana we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacja majątkowa i osobista skarżącej nie wskazuje, wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni, iż nie posiada ona, czy też nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych na opłacenie kosztów postępowania.

Skarżąca osiąga dochód z tytułu wynagrodzenia w wysokości 3.958,78 zł, natomiast jej mąż prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochód

w wysokości 5.445,23 zł brutto. Wskazać należy, iż dochód rodziny nie wymaga interwencji socjalnej, która znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie nie przekracza 456 zł. Mając zatem na uwadze wysokość stałych dochodów rodziny, przyjąć należy, że przy rozsądnym gospodarowaniu, umożliwiają one nie tylko zabezpieczenie środków na zaspokojenie najniezbędniejszych potrzeb 5-osobowej rodziny, ale również na pokrycie kosztów postępowania na obecnym etapie postępowania tj. wpisu od skargi kasacyjnej

w niniejszej sprawie. Uwzględniając również potrącenie komornicze z pensji skarżącej. Powyższe stwierdzenie nie jest nieuprawnione w świetle możliwości uprzedniego uiszczenia opłat sądowych na etapie skargi do sądu pierwszej instancji. Tym bardziej, że wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi. Skarżąca została wezwana do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, niemniej jednak gdyby przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia jest cała kwota wynikająca ze skargi, to w niniejszej sprawie wysokość wpisu od skargi kasacyjnej wynosiłaby 200 zł. Natomiast w sprawach małżonka skarżącej również zawisłych przed tutejszym sądem wpis od skarg kasacyjnych wynosiłby, przy tożsamym przyjęciu, 278 zł (171 zł + 107 zł) w sprawie I SA/Ol 704/14 oraz 374 zł w sprawie I SA/Ol 703/14. Biorąc zatem pod uwagę dochody małżonków, ich sytuację majątkową i rodzinną stwierdzić należy, że są oni w stanie ponieść koszty wpisów od skarg kasacyjnych w łącznej wysokości 852 zł.

Nie można również przyjąć, że poniesienie kosztów sądowych w wyżej wskazanej wysokości spowoduje znaczący uszczerbek uniemożliwiający zapewnienie wnioskodawczyni i jej rodzinie minimum warunków socjalnych. Ponadto stan majątkowy skarżącej i jej męża nie uzasadnia przerzucania kosztów postępowania na Skarb Państwa, w sytuacji, gdy jej mąż prowadzi duże gospodarstwo rolne o pow. 100 ha. Posiadane przez małżonków gospodarstwo rolne znacznie (prawie 10 - krotnie) przekracza średnią wielkość powierzchni gruntów rolnych w gospodarstwach rolnych

w naszym kraju, która w 2014 roku wynosiła 10,48 ha wg ogłoszenia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17.09.2014 r. Tym samym nie sposób uznać, że sytuacja materialna wnioskodawczyni jest tożsama z sytuacją osób nie posiadających majątku. Prowadzenie dużego gospodarstwa rolnego niewątpliwie generuje wysokie koszty, ale również wiąże się z uzyskiwaniem wysokich przychodów, z których to wnioskodawca jest w stanie zapłacić niezbędne koszty.

Wskazać również należy, iż przeciętny dochód z gospodarstwa rolnego oblicza się kierując się treścią art. 18 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1381), zgodnie z którym określając ten dochód przyjmuje się za podstawę wielkość posiadanych przez właściciela gruntów w ha przeliczeniowych, Stosownie do wydanego na podstawie powołanego unormowania obwieszczenia Prezesa GUS z 23 września 2014 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu

z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2013 r. (MP z 2014 r. poz. 827), dochód ten wyniósł 2.869 zł. Skarżąca nie podała co prawda czy powierzchnia posiadanego przez małżonków gruntu rolnego określona została w ha przeliczeniowych, czy też w ha fizycznych, jednakże biorąc pod uwagę wielkość posiadanego areału rolnego, 100 ha, stwierdzić należy, iż dochód ten powinien być zdecydowanie większy, niż ten zadeklarowany przez stronę.

Skarżąca posiada zatem potencjalne możliwości uzyskania większego dochodu lub czerpania innych pożytków w związku z posiadaniem majątku nieruchomego. Nieruchomości mogą być bowiem przedmiotem określonych stosunków cywilnoprawnych np. dzierżawy czy też ostatecznie sprzedaży.

Biorąc pod uwagę stan posiadania skarżącej, można poprzestać na wskazaniu, iż "zgodnie (...) z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób w jaki właściciel wykorzystuje swój majątek, nie może mieć wpływu na ocenę, czy posiada on dostateczne środki na uiszczenie wpisu. Istotne jest bowiem, że posiadany majątek może przynosić potencjalne pożytki, może również służyć jako zabezpieczenie pożyczki czy kredytu, jeśli właścicielowi, który jest zobowiązany do poniesienia określonych wydatków, brakuje bieżących środków finansowych (...). Również w postanowieniu z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt FZ 454/04 Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na utrwalone stanowisko Sądu Najwyższego (orzeczenie z dnia 23 października 1934 r., C II 1441/34) uznał, że posiadanie majątku, szczególnie nieruchomości (...) w zasadzie wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych, zwłaszcza w sytuacji gdy majątek ten nie jest obciążony prawami osób trzecich i w żaden inny sposób nie została ograniczona możność jego zbycia."

(z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r.; sygn. akt I OZ 563/09; orzeczenie dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa. gov.pl).

W związku z tym skoro nie są spełnione przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.