Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 147/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Żadne z wyżej wymienionych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Protokolant st. referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. O. i K. M. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 23 września 2003 r. sygn. akt IISAB/Ka 22/03 w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności 1. wymierza Prezydentowi Miasta G. grzywnę w wysokości [...] (sł. [...] ) zł, 2. zasądza od Gminy G. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] (sł. [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Opisanym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach zobowiązał Prezydenta Miasta G. do wydania decyzji załatwiającej wniosek A.O. i K.M. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wniosek skarżacych złożony w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego działki nr [...] znajdującej się w G. przy ul. [...] winien zostać załatwiony w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Odpis wyroku Sądu został doręczony Prezydentowi Miasta G. dnia [...] r., stosownie więc do przepisu zawartego w art. 35 § 3 k.p.a. wyznaczony termin załatwienia sprawy - przed organem I instancji - upłynął w dniu [...] r. Dnia [...] r. skarżące złożyły osobiście w Urzędzie Miejskim w G. pisemne wezwanie do wydania przedmiotowej decyzji wskazując, że nie został wykonany prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie skarżące otrzymały pismo podpisane przez Zastępcę Prezydenta Miasta informujące o wejściu w życie oraz treści ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. nr 113, poz. 1209 ze zm.). Uznając udzieloną odpowiedź za niesatysfakcjonującą, skarżące w dniu [...] r. wniosły skargę do sądu administracyjnego na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta G. wniósł o jej oddalenie wskazując, że podniesiony przez skarżące zarzut jest bezpodstawny. Organ ten podał, że w dniu [...] r. wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Zgodnie z tą ustawą należało umorzyć jako bezprzedmiotowe toczące się postępowanie w sprawie odpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a to wobec brzmienia art. 1 wymienionej ustawy, w świetle którego skarżące z mocy prawa nabyły własność swojej nieruchomości. W motywach decyzji wskazano dodatkowo, że nieruchomość skarżących, której dotyczyło toczące się wcześniej postępowanie, została także umieszczona w wyłożonym do publicznego wglądu wykazie nieruchomości o jakim jest mowa w rozporządzeniu Ministra Skarbu Państwa z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników wieczystych lub współużytkowników wieczystych prawa własności nnieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne (Dz. U. nr 205, poz. 1991 ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treśći art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej Poppsa w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność (...) strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarżace dopełniły obowiązku o jakim jest mowa w zacytowanym wyżej przepisie i po upływie terminu wyznaczonego przez Sąd do załatwienia sprawy wystąpiły ze stosownym wezwaniem do Prezydenta Miasta G. W skardze nie zostało wprost sformułowane przez skarżące żadanie wymierzenia grzywny organowi. Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 r. skarżąca A. O. sprecyzowała swoje żadanie domagając się wymierzenia grzywny Prezydentowi Miasta G., a skarżąca K.M. uczyniła to na wezwanie Sądu w piśmie z dnia [...] r.

Unormowanie przewidziane w art. 154 §1Poppsa nie pozostawia Sądowi możliwości odstąpienia od wymierzenia organowi grzywny, jeżeli zostały spełnione przesłanki wymienione w tym przepisie. W szczególności Sąd winien uwzględnić skargę, w przypadku gdy przed jej wniesieniem nie został dopełniony obowiązek wynikający z prawomocnego orzeczenia. Okoliczność, że organ wydał decyzję już po wniesieniu skargi do Sądu, nie może wobec kategorycznego brzmienia art. 154 § 3 Poppsa, stanowić podstawy do oddalenia skargi lub umorzenia postępowania.

Odnosząc się do podniesionych w odpowiedzi na skargę okoliczności związanych ze zmianami stanu prawnego, jakie miały miejsce po złożeniu przez skarżące wniosku o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności, należy wskazać co następuje. Przedmiotowy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany w dniu 21 września 2003 r., tymczasem nowelizacja ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości dokonana ustawą z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. nr 64, poz. 592) - weszła w życie już 16 lipca 2003 r., a więc na ponad dwa miesiące przed ogłoszeniem wyroku Sądu. Tym samym przy zachowaniu należytej staranności organ mógł i powinien w wyznaczonym terminie wydać decyzję umarzającą postępowanie w sprawie odpłatnego przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności.

Okoliczność, że po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ wykonał nałożony na niego obowiązek, a także to, że decyzja Prezydenta Miasta G. jest dla skarżących korzystna, miały jedynie wpływ na ustalenie przez Sąd wysokości wymierzonej grzywny stosownie do brzmienia art. 154 § 6 Poppsa.

W tym stanie rzeczy stosownie do art. 154 § 1 i § 6 Poppsa orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 Poppsa.