Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 499/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 260,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 8, par. 21 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2016 poz 1714
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2018 roku po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania wynagrodzenia adwokatowi za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną przez adwokata z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] marca 2017 roku nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu braku zwrotu kwoty dofinansowania otrzymanej w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie .


UZASADNIENIE

Sygn. akt III SA/Po [...]

UZASADNIENIE

Na mocy postanowienia referendarza sądowego, w sprawie ze skargi na decyzję Zarządu Województwa w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu braku zwrotu kwoty dofinansowania otrzymanej w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013, A. K. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym także ustanowienie adwokata.

Okręgowa Rada Adwokacka w P. na pełnomocnika skarżącej wyznaczyła adwokata A. K. (k. 69 akt sądowych).

Wskazana na pełnomocnika reprezentowała skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji i wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części (k. 75 akt sądowych).

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2018 r. Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu przyznał pełnomocnikowi kwotę 295,20 złotych uwzględniająca podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Podstawę wyliczenia wynagrodzenia adwokata ustalono z uwzględnieniem stawki podstawowej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016, poz. 1714 ze zm.).

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie dotyczył ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi. Sprawa zainicjowana skargą A. K. obejmowała ocenę legalności decyzji dotyczącej określenia solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu braku zwrotu dofinansowania przyznanego spółce. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2015, poz. 613 ze zm.).

W sprzeciwie od powyższego postanowienia zarzucono błędne zastosowanie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, podczas gdy w sprawie powinna być zastosowana stawka określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 8 pkt 7 powoływanego rozporządzenia, tj. wynagrodzenie adwokata za pomoc prawną udzieloną z urzędu powinno zostać ustalone w wysokości 7200 zł netto.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie do art. 250 § 1 P.p.s.a. wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zgodnie z § 2 pkt 1 powoływanego wcześniej Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia. Stosownie do § 21 ww. rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi opłaty wynoszą: a) w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 8 (od 60 zł do 16 600 zł w zależności od wysokości wartości przedmiotu sprawy), (...) c) w innej sprawie – 240 zł.

Mając na uwadze treść przytoczonych wyżej przepisów, zastosowanie właściwej stawki wynagrodzenia pełnomocnika wymaga ustalenia czy sprawa będąca przedmiotem rozpoznania dotyczy należności pieniężnej czy też stanowi z tego punktu widzenia inną sprawę.

Sąd przyjął, iż sprawa zainicjowana skargą A. K. nie dotyczy należności pieniężnej, a stanowi inną sprawę w rozumieniu § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia.

Podkreślić należy, iż zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja dotyczy określenia solidarnej odpowiedzialności skarżącej jako byłego członka zarządu spółki [...] sp. z o.o. wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu braku zwrotu kwoty dofinansowania otrzymanego w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013, a nie ustalenia samej kwoty zwrotu dofinansowania. Ustalenie tejże kwoty podlegającej zwrotowi nastąpiło w decyzji Zarządu Województwa z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], która stała się ostateczna i prawomocna. Odmienne są podstawy prawne wydanych decyzji. W przypadku decyzji dotyczącej zwrotu dofinansowania był to art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 60 pkt 6, art. 67, 207 ust. 9 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2009 r. nr 157, poz. 1240 ze zm.). Zgodnie z art. 207 ust. 9 po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8 (14 dni przyp. Sądu), organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2. Decyzją nr [...] nakazano spółce [...] zwrot kwoty [...]zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji.

W związku z brakiem zwrotu ww. kwoty została wydana zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] orzekająca o solidarnej odpowiedzialności skarżącej wraz ze spółką za zaległości z tytułu braku zwroty kwoty ww. dofinansowania. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepisy Ordynacji podatkowej (Dz. U. 2015 poz. 613 ze zm.; dalej "o.p.") tj art. 107 § 1-2, art. 108 § 1 w zw. z art. 116, odnoszące się do odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki. W myśl art. 116 o.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. poz. 978) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Mając to na uwadze przyjąć należało, iż postępowaniem dotyczącym należności pieniężnej było postępowanie w sprawie zwrotu dofinansowania, zaś w sytuacji gdy został on ustalony postępowanie w sprawie określenia odpowiedzialności osoby trzeciej za w/w zobowiązanie (czyli należność z tytułu zwrotu dofinansowania) ma charakter wtórny i w jego ramach nie dokonuje się ponownego ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi, a badane są przesłanki z punktu widzenia treści art. 116 O.p., czyli zasadności samej odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania innego podmiotu.

Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie przy ustalaniu wpisu sądowego od skargi. Wpis od skargi w przedmiocie zwrotu dofinansowania jest wpisem stosunkowym, którego wysokość uzależniona jest od wartości przedmiotu zaskarżenia. Z kolei w przedmiotowej sprawie wpis od skargi ma charakter stały i wynosi 500 zł - sprawa z zakresu zobowiązań podatkowych (§ 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221 poz. 2193). Co prawda na gruncie przedmiotowej sprawy strona nie była wzywana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, ponieważ w skardze zawarty został wniosek o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, ale gdyby strona nie została zwolniona od kosztów wezwano by ją do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 500 zł, a nie stosunkowego, którego wysokość zależy od wartości należności pieniężnej objętej aktem (§ 1 ww. rozporządzenia).

W związku z powyższym Sąd uznał, że orzeczone postanowieniem Referendarza Sądowego z dnia 17 stycznia 2018 r. wynagrodzenie pełnomocnika na w kwocie 240 zł za uzasadnione i prawidłowe. Powyższa kwota została ustalona w oparciu o treść art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Dodatkowo stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia zasądzona stawka została podwyższona o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.