Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1498/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 163 poz 981
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.
article: art. 23 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 163 poz 981
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi D.Z. i A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu koncesji na wydobywanie kopaliny pospolitej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy N. W. W. z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu koncesji nr [...] na wydobywanie kopaliny pospolitej - piasku ze złoża "P." na części działki nr [...], położonej w miejscowości P., w gminie N. W. W..

Jako podstawa prawna postanowienia wskazany został przepis art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 106 § 5 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2 i art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 09 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 ze zm.).

Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

Dnia 15 lutego 2013 r., do Starosty B. wpłynął wniosek D. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: D. D. Z., z siedzibą w B. i A. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: E. A. S., z siedzibą w D., w sprawie wydania koncesji geologicznej, na wydobywanie kopaliny pospolitej - piasku z udokumentowanego złoża "P." położonego na części działki nr [...] w miejscowości P., gm. N. W. W.. Organ ten wystąpił do Wójta Gminy N. W. W. o uzgodnienie projektu koncesji geologicznej oraz do Marszałka Województwa [...], o wydanie opinii tej w sprawie. Wójt Gminy N. W. W. nie uzgodnił przedłożonego projektu koncesji wydając w dniu [...] r. postanowienie, na które zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., złożył D. Z..

Kolegium postanowieniem z [...] r., utrzymało w mocy negatywne uzgodnienie Wójta Gminy N. W. W..

Dnia 18 czerwca 2013 r. D. Z. złożył wniosek o warunkowe dopuszczenie możliwości eksploatowania złoża P. poprzez uzgodnienie warunkowe koncesji geologicznej na wydobywanie kopaliny pospolitej - piasku z udokumentowanego złoża "P.". W uzasadnieniu tego wniosku stwierdzono, że wybudowanie kopalin jest kierunkiem rozwojowym dla tego terenu gminy, a ponadto zapis w studium "z preferencją dla funkcji mieszkalnictwa" nie oznacza, że jest to jedyny dopuszczalny sposób zagospodarowania terenu. Nadto wnioskodawca stwierdził, że utworzony w wyniku eksploatacji zbiornik wodny może stanowić dodatkową atrakcję o charakterze rekreacyjnym dla okolicznych mieszkańców.

Wójt Gminy N. W. W. w odpowiedzi na powyższy wniosek poinformował stronę, że działanie władz gminnych ogranicza się do wydania na wniosek Starosty opinii do projektu koncesji, a obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wydania opinii warunkowej do koncesji.

Dnia 26 sierpnia 2013 r. D. Z. i A. S. ponownie wnieśli do Starosty B. wniosek o wszczęcie postępowania o wydanie koncesji geologicznej na wydobycie kopaliny - piasku z udokumentowanego złoża "P.I". Starosta zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprosił o uzgodnienie przedmiotowej koncesji Wójta Gminy N. W. W..

Postanowieniem z dnia [...] r., organ I instancji nie uzgodnił przedłożonego projektu koncesji nr [...]na wydobywanie kopaliny pospolitej - piasku ze złoża "P." na części działki nr [...], położonej w miejscowości P., w gminie N. W. W..

W uzasadnieniu swego postanowienia Wójt Gminy N. W. W. stwierdził, m. in., że na terenie objętym projektem koncesji brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uchwale Nr XLI/418/10 Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z dnia 05 października 2010 r., w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dz. ew. nr [...], zaliczono do potencjalnych terenów rozwojowych z preferencją dla funkcji mieszkalnictwo, mieszkalnictwo z usługami. Organ stwierdził, że działalność górnicza polegająca na komercyjnym wydobyciu kopaliny ze złóż nie jest w żaden sposób powiązana z mieszkalnymi funkcjami terenu.

Zażalenie na w/w postanowienie wniósł D. Z., podnosząc, iż eksploatacja będzie prowadzona jedynie na części działki o powierzchni 1,1 ha, przez okres 3-4 lat, po czym teren zostanie zrekultywowany, a w związku z powyższym powstanie zbiornik wodny przeznaczony pod rekreację. Wskazał również, na fakt, iż Wójt nie zastosował nowego brzmienia art. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, opierając się w swym orzeczeniu na treści art. 16 ust. 5 w starym brzmieniu.

Ponadto zwrócił uwagę, że 13 czerwca 2013 r. w sołectwie P. odbyło się zebranie wiejskie w sprawie wydobywania kopalin na terenie wsi, a mieszkańcy i Rada Sołectwa pozytywnie zaopiniowali to przedsięwzięcie. Ponadto 26 czerwca 2013 r. uchwałą Rady Gminy Nowa Wieś Wielka nr XXVIII/13 uchwalono zgodnie z art. 95 Prawa geologicznego i górniczego ujawnienie udokumentowanego złoża w studium gminy.

Wnioskujący stwierdził, że negatywna odpowiedź Wójta Gminy mogła być z góry zaplanowana i przygotowana oraz że nie przeprowadzono postępowania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. W zakończeniu wskazał, że postanowienie Wójta zostało wydane z naruszeniem zasad określonych w art. 8 kpa i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

SKO po rozpoznaniu zażalenia wydało opisane na wstępie postanowienie.

Kolegium przytoczyło na wstępie treść przepisów art. 23 ust. 2 pkt 2 oraz art. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, z których w jego ocenie wynika, iż przesłanką uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopalin jest zgodność zamierzonej działalności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7 ustawy. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach.

Dla pełnego rozstrzygnięcia sprawy SKO również przytoczyło przepis art. 106 kpa.

Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie organem wydającym decyzję jest Starosta B., który zobowiązany był zwrócić się do Wójta Gminy N. W. W. o uzgodnienie koncesji, w myśl z art. 23 ust. 2 pkt 2 oraz Marszałka Województwa zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze.

Kolegium wskazało, że strona dostarczyła wiele materiałów, które w jej ocenie mogły być przydatne do prawidłowego rozstrzygnięcia. Do wymienionych materiałów należy zaliczyć m.in. opinię zebrania wiejskiego Sołectwa P. w sprawie budowy żwirowni na terenie wsi, z 13 czerwca 2013 r. Ponadto dołączono projekt uchwały Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z 26 czerwca 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Nowa Wieś Wielka. Strona złożyła także ogłoszenie Wójta Gminy Nowa Wieś Wielka o przystąpieniu do sporządzenia zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Nowa Wieś Wielka wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, w którym zawiadomiono o podjęciu przez Radę Gminy uchwały nr XXVIII/265/13 z dnia 26 czerwca 2013 r.

Wśród przekazanych dokumentów znalazły się również wydruki protokołów, z których pierwszy dotyczył podjęcia uchwały z 26 czerwca 2013 r. w ocenie SKO strona zaznaczając fragmenty tekstu pominął istotny zapis, z którego wynika, że na podstawie uchwały Rady Gminy o przystąpieniu do zmiany studium, inwestor nie może otrzymać pozwolenia na wydobycie kruszywa ponieważ musi być podjęta uchwała końcowa zatwierdzająca studium, zawierające odpowiednie przeznaczenie terenu, zaś wprowadzenie takiego studium może potrwać 10 miesięcy. W kolejnym protokole z posiedzenia Rady Gminy z 23 maja 2013 r., znalazły się informacje o planowanym uruchomieniu kopalni piasku w P., na które mieszkańcy wsi wyrażają zgodę.

D. Z. przedstawił też dokument wykazujący kierunki zagospodarowania przestrzennego Gminy N. W. W., z których wynika, że głównym celem rozwoju gminy jest wzrost aktywności gospodarczej dla podniesienie standardu życia mieszkańców, a w tym rozwój mieszkalnictwa, działalności gospodarczej, wzrost atrakcyjności turystyczno-wypoczynkowej, rozwój usług dla mieszkańców i obsługi ruchu turystycznego i tranzytowego, rozwój rolnictwa ekologicznego i rozbudowa infrastruktury technicznej. Wieś P. ustalona została jako centrum rekreacji, a obszar oznaczony jako - M, przewiduje głównie mieszkalnictwo, ale także towarzyszące mu wielorakie usługi.

Swoje wywody strona oparła, m.in. na artykule radcy prawnego - Huberta Schwarza, którego fragment przedłożył wraz z dokumentami. Bazując na powyższym stwierdzeniu strona uznała, iż prowadzenie działalności odkrywkowej jest możliwe na przedmiotowym terenie, gdyż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy o takiej działalności nie wspomina.

Kolegium nie podzieliło opinii strony w przedmiocie oceny zmian przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze, wskazując że nie było celem ustawodawcy umożliwienie podjęcia eksploatacji kopalin, na terenie, na którym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przewiduje tereny rozwojowe z preferencją dla funkcji mieszkalnictwa, mieszkalnictwa z usługami.

W samym przytoczonym wyżej artykule, autor wskazuje, że możliwe jest prowadzenie działalności wydobywczej, gdy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, o takiej działalności nie wspomina, jednak na gruntach przeznaczonych np. na budowę zbiorników wodnych, obiektów wielkopowierzchniowych, dróg i innych inwestycji, których realizacja oznaczać będzie głęboką ingerencje w grunt. Zdaniem SKO trudno uznać, by mieszkalnictwo wskazane w przedmiotowym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, stanowiło inwestycję związaną z głęboką ingerencją w grunt.

Argumenty strony odnośnie polepszenia walorów rekreacyjnych okolicy, po rekultywacji terenu przeznaczonego na działalność wydobywczą, również nie znalazły uznania SKO.

W ocenie SKO Wójt Gminy N. W. W. wydając skarżone postanowienie, oparł się na obowiązujących przepisach i zapisach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zważywszy, że dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje. W ramach projektowanych działań na tym terenie możliwe jest prowadzenie inwestycji o charakterze mieszkalnym wraz z usługami towarzyszącymi mieszkalnictwu.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyli skarżący D. Z. oraz A. S. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, zarzucając im:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, mianowicie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze skutkującą bezpodstawnym przyjęciem, że planowana przez skarżących działalność jest niezgodna z postanowieniami studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Gminy Nowa Wieś Wielka (uchwałą nr XLI/418/10 z dnia 5 października 2010 r.) oraz że ustawodawca przewidział w tych przepisach wymóg zgodności planowanej inwestycji z zapisami studium, podczas gdy w obecnym brzmieniu przepisów ustawy kryterium oceny projektu koncesji jest kryterium niesprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami studium uwarunkowań,

2. naruszenie przepisów postępowania - art. 6 k.p.a. poprzez błędną ocenę sformułowania "preferencja dla funkcji mieszkalnictwo, mieszkalnictwo z usługami" zawartego w ww. uchwale,

3. naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik postępowania, mianowicie art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego oraz art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowań w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli argumenty przedstawione w zażaleniu od postanowienia organu I instancji, wskazując na naruszenie ww. przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji (postanowień) sąd bada czy zaskarżona decyzja (postanowienie) nie narusza prawa oraz czy zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga strony skarżącej nie podlega uwzględnieniu.

Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne są następujące przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze: art. 21 stanowiący, że działalność w zakresie:

1) poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1,

2) wydobywania kopalin ze złóż,

3) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji,

4) podziemnego składowania odpadów

- może być wykonywana po uzyskaniu koncesji, udzielanej przez starostę;

Art. 23 ust. 2 pkt 2 stanowiący, że w odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej udzielenie koncesji na: wydobywanie kopalin ze złóż, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji albo podziemne składowanie odpadów wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest zgodność zamierzonej działalności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7. Przepis art. 7 stanowi z kolei, że:

1.Podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach.

2. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach.

Generalnie rzecz ujmując, postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż prowadzone jest na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a wydanie koncesji wymaga współdziałania organu koncesyjnego z właściwym wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta. Współdziałanie to uregulowane jest w art. 106 k.p.a. i dotyczy takich przypadków, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy, a także z ogólnej zasady prawa administracyjnego formującej obowiązek współdziałania tych organów. Stosownie do treści art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Organ współdziałający uczestniczy w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy wynika, że organ udzielający koncesji na działalność nią objętą obowiązany jest współdziałać z wójtem (burmistrzem czy też prezydentem miasta) przy wydaniu decyzji w trybie określonym w przepisach art. 106 k.p.a. poprzez uzgodnienie. Jak zgodnie podkreśla się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uzgodnienie ma dla organu wydającego decyzję główną charakter wiążący.

Materialnoprawną podstawę współdziałania w sprawie stanowi odniesienie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przedmiotem uzgodnienia jest wyłącznie ustalenie, czy zamierzona działalność objęta koncesją nie narusza ustaleń planu, a przy jego braku, zapisów zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W niniejszej sprawie organ uzgadniający odmówił uzgodnienia powołując się na obowiązujące na terenie miejscowości P. w gminie N. W. W. uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego w kontekście braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dacie wydawania decyzji przez organ I instancji obowiązywała uchwała nr XLI/418/10 Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z dnia 05 października 2010 r., w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Według tego studium działkę ewidencyjną nr [...], zaliczono do potencjalnych terenów rozwojowych z preferencją dla funkcji mieszkalnictwo, mieszkalnictwo z usługami. Wobec powyższego należy podzielić stanowisko organu, który stwierdził, że działalność górnicza polegająca na komercyjnym wydobyciu kopaliny ze złóż nie jest w żaden sposób powiązana z mieszkalnymi funkcjami terenu. Zapisy studium nie przewidują na tym terenie możliwości eksploatacji złoża kruszywa naturalnego.

Wskazać należy, że Wójtowi Gminy N. W. W. poddany uzgodnieniu został projekt decyzji udzielającej skarżącym koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "P." i w takim zakresie zgodnie z powołanymi wyżej przepisami musiał być oceniony przez ten organ pod kątem określonego studium sposobu wykorzystania nieruchomości.

Podkreślić należy, że na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 4 lutego 1994 r. orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało pogląd, że jako jedyne kryterium uzgodnienia udzielenia koncesji na działalność polegającą na wydobywaniu kopalin ze złóż czyni ona zgodność zamierzenia koncesyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli jest uchwalony lub z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy. Przewidziane kryteria należy stosować w sposób ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie innych kryteriów, niż te które są przewidziane w ustawie, w szczególności odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawo geologiczne i górnicze jest jedynym aktem normatywnym regulującym zasady wykonywania określonej tam działalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II GSK 703/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 27 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 865/07, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

W ocenie Sądu, powyższy pogląd znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie na gruncie ustawy z 2011 r. Wskazać bowiem należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r., które określają jakie kryterium należy brać pod uwagę dokonując uzgodnień. Organ współdziałający poddał analizie zapisy obowiązującego na wnioskowanym terenie studium uwarunkowań. Należy wziąć także pod uwagę specyfikę omawianego postępowania o uzgodnienie udzielenia koncesji.

Mając powyższe na uwadze, w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazywanych w skardze, tj. art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. Stan faktyczny ustalony przez organy dawał podstawę do wydania rozstrzygnięcia, a uzasadnienie postanowienia zarówno organu I jaki i II instancji jest spójne i logiczne.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia powyższych przepisów wywodzony przez skarżącego z nieprawidłowej jego zdaniem wykładni zapisów studium. Organ I instancji, jak również organ odwoławczy w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć przywołały w sposób całkowicie zgodny z ich treścią zapisy studium odnoszące się do terenu obejmującego działkę nr [...] "P.", na której znajduje się złoże kruszywa naturalnego. Jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, teren, na którym znajduje się przedmiotowa działka określony został w studium jako teren rozwojowy z preferencją dla funkcji mieszkalnictwo, mieszkalnictwo z usługami. Zapisy studium bezsprzecznie nie przewidują w tym sektorze działalności polegającej na wydobywaniu kopalin. W świetle takich zapisów studium, którymi, jak podniesiono wyżej, organ współdziałający był związany, organy obu instancji w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa uznały, że nie zachodzą przesłanki do pozytywnego uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin na wnioskowanym terenie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, planowana działalność polegająca na eksploatacji kruszywa naturalnego narusza określone w studium dopuszczalne sposoby wykorzystania nieruchomości.

Skarga strony skarżącej podlega zatem oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.