Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 813/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4a
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi R.F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r., Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITS) utrzymał w mocy decyzję z [...] r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ([...] WITD) nakładającą na przedsiębiorcę, A wykonującą działalność gospodarczą (dalej Skarżąca, Strona), karę pieniężną ograniczoną do łącznej wysokości [...] zł stanowiącej karę łączną nałożoną za stwierdzone naruszenia: tj. [...] zł z tytułu wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 58, dalej: "utd"), [...] zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym, transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą za naruszenie zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 utd oraz [...] zł za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd.

Jako podstawę prawną jej wydania organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 7a, art. 8, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4, art. 18 ust. 4a i ust. 4b, art. 18 ust. 5 pkt 1-3, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1udt oraz lp. 2.11, lp. 2.10 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, [...] r. w C.. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] , którego kierowcą był B.F.. Pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym – przewóz okazjonalny, w imieniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A.

Jak ustalono w trakcie kontroli, przejazd zamówiono za pomocą aplikacji B, zainstalowanej na telefonie komórkowym pasażera, po uprzednim zalogowaniu się do systemu. Następnie pod wskazane miejsce podjechał opisany wyżej samochód osobowy.

Wykonany przewóz zarobkowy został potwierdzony przez pasażera, który został przesłuchany w charakterze świadka. Podczas kontroli stwierdzono, że kierowca B.F. wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (przewóz okazjonalny) samochodem osobowym marki [...] o nr rejestracyjnym [...] , który zgodnie z wpisem w dowodzie rejestracyjnym został zarejestrowany i przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą.

W trakcie kontroli ustalono, że nie zostały ustalone przesłanki wynikające z treści art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. a, b i c utd – tj. nie doszło do zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa oraz nie ustalono opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu. Ustalenia te zostały potwierdzone przez pasażera w trakcie kontroli.

W konsekwencji pismem z [...] r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Strona w toku postępowania nie złożyła żadnych wyjaśnień. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] WITD decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły:

- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 ustawy,

- wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej nić 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 utd,

- niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd, w wymaganym terminie – za każdą zmianę.

W odwołaniu od powyższej decyzji, Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. ustalenie czy wykonywane przez kontrolowanego kierowcę czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku wykazania przez organ jakiegokolwiek powiązania pomiędzy kierującym a skarżącym; czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 5b utd w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawa polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd.;

3. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.5 oraz 2.11 załącznika nr 3 do ustawy w zw. z 4 pkt 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego;

4. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art., 18 ust. 5 w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 utd polegające na wymierzeniu skarżącej kary [...] zł za naruszenie zakazu umieszczania w sposób widoczny i czytelny na zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą przedsiębiorcy czy też reklam taksówkowych lub przedsiębiorców świadczących takie usługi (niesprecyzowane w treści decyzji), podczas gdy umieszczenie na samochodzie napisu "B" nie stanowi znaczenia identyfikującego przedsiębiorcę ani reklamy usług taksówkowych przedsiębiorcy świadczącego takie usługi z tego względu, że aplikacja o nazwie "B" nie jest przedsiębiorcą ani nie świadczy usług taksówkowych.

W uzasadnieniu decyzji Strona podniosła, że jeżeli już organ uznał, że doszło do wykonywania krajowego transportu drogowego w rozumieniu ustawy, to podmiotem wykonującym transport z pewnością nie był adresat decyzji. Ponadto Strona zarzuciła brak przesłanek aby uznać, że wykonywane przez nią czynności nosiły znamiona przewozu okazjonalnego (organ nie ustalił z czyjej inicjatywy doszło do przejazdu ani w ogóle, że czynności Skarżącej mieściły się w pojęciu wykonywania przewozu okazjonalnego). Co więcej, skoro kontrolowany przewóz nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, brak było obowiązku Skarżącej wyposażenia kierowcy w wypis licencji oraz aktualizację danych w posiadanej przez skarżącą licencji. Ponadto wskazała odnosząc się do treści art. 18 ust. 5, że organ nie wskazał jaki konkretny zakaz został złamany przez Skarżącą w związku z umieszczeniem napisu " B" na drzwiach pojazdu. Pełnomocnik strony podkreślił, że aplikacja internetowa o nazwie B nie jest przedsiębiorcą, nie stanowi również nazwy przedsiębiorcy, nie jest również przedsiębiorstwem taksówkowym ani nie świadczy usług taksówkowych. Dlatego też twierdzenie, że umieszczenie napisu "B" na drzwiach samochodu stanowić miałoby złamanie zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 utd stanowi jedynie nieudolną próbę dopasowania stwierdzonego w protokole kontroli stanu faktycznego do naruszeń obciążonych wysokimi sankcjami.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przywołał stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym art. 4 pkt 11 i 22, art. 7a, art. 8, art. 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 18 ust5 pkt 1-3 oraz art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 utd i pozycje załącznika nr 3 do ustawy, które określają wysokość kary za stwierdzone naruszenie. Przypomniał ustalenia faktyczne sprawy opisane w protokole kontroli, dokumentacji kserograficznej oraz wynikające z przesłuchania świadków (pasażera i kierowcy).

W uzasadnieniu stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie wykonania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, a także nie zgłoszenia przez skarżącego w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 utd, w wymaganym terminie – za każdą zmianę.

Organ zaakcentował, że z dokonanych ustaleń wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca realizował przewóz pojazdem [...] o nr rej [...], nie zgłoszonym w wymaganym 28 dniowym terminie do posiadanej licencji, co dało podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł, z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 utd oraz z lp. 1.5. zał. nr 3 do utd.

Odnosząc się natomiast do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, organ wyjaśnił, że zgodnie z powołanym przepisem przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał bowiem był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co potwierdza wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Ponadto, jak podkreślił organ odwoławczy, przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo zatem organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) utd oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Organ odwoławczy powołał się także na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 grudnia 2017 r. C-434/15, w którym stwierdzono, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE.

Ustosunkowując się do zarzutów niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli, organ odwoławczy podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuje, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 utd, odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym, to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą.

Organ za nieistotne dla sprawy uznał także to, czy skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy. Odwołując się do orzecznictwa podkreślił, że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 utd

W ocenie organu nie było też podstaw faktycznych i prawnych do zastosowania art. 92c utd. W niniejszej sprawie do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, w konsekwencji brak było podstaw do uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze na opisaną wyżej decyzję, Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

1) art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a b utd w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do utd polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie B, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę B.F., nie zaś przez Skarżącą (bądź jej pracownika) świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącą w odniesieniu do tej konkretnej sprawy nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o której mowa w art. 4 pkt 1 utd;

2) art. 4 pkt 11 utd w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

3) art. 18 ust. 4 b pkt 1 lit. c) utd poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest B [...];

4) art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do utd w zw. z art. 4 pkt 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącą;

5) art. 18 ust 5 utd w zw. z Ip. 2.10 załącznika nr 3 do utd poprzez wymierzenie Skarżącej kary [...] zł za naruszenie zakazu umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą przedsiębiorcy czy też reklam usług taksówkowych lub przedsiębiorców świadczących takie usługi (niesprecyzowane w treści decyzji), podczas gdy umieszczenie na samochodzie napisu "B" nie stanowi oznaczenia identyfikującego przedsiębiorcę ani reklamy usług taksówkowych i przedsiębiorcy świadczącego takie usługi, z tego względu, że aplikacja o nazwie "B" nie jest przedsiębiorcą ani nie świadczy usług taksówkowych;

oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj.:

6) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej;

7) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób obyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z [...] r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

9) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji B;

10) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik Skarżącej podnosił, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w żaden sposób z jakich powodów za przejazd wykonany przez kierowcę – B.F., odpowiedzialność ma ponosić Skarżąca. Zgromadzony w toku materiał dowodowy, jak również tok rozumowania organu przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazują żadnego powiązania pomiędzy kierującym a Skarżącą. W ocenie pełnomocnika, Skarżąca nie tylko nie posiadała statusu przedsiębiorcy, ale również wykonywane przez nią czynności stwierdzone protokołem kontroli nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej. Pełnomocnik podkreślił, że Skarżąca nie otrzymała wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodem skarżącej możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji B i co ważne zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej B (nie zaś na rzecz kierowcy) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy.

Zdaniem Skarżącej, nie sposób mówić o wykonywaniu działalności gospodarczej w sytuacji, w której Skarżąca dokonała jednorazowego przewozu. Innymi słowy, z samego faktu, że Skarżąca wykonała przejazd na określonej trasie, za którą pasażer miał uiścić opłatę (zresztą nie na rzecz Skarżącej) w żaden sposób nie wynika, że czynności wykonywane przez nią nosiły znamiona ciągłości czy zorganizowania - a więc elementów niezbędnych by uznać je za czynniki świadczące o wykonywaniu działalności gospodarczej.

W ocenie Strony w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że to nie ona zainicjowała przejazd. Przewóz ten był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Zjawisko to jest zbliżone do tzw. carsharingu (carpoolingu), i nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego. Pełnomocnik podniósł również, że organ w decyzji nie wskazał, jaki konkretny zakaz, został złamany w związku umieszczeniem napisu "B" na drzwiach pojazdu, że aplikacja internetowa o nazwie "B" nie jest przedsiębiorcą, nie stanowi również nazwy przedsiębiorcy, nie jest również przedsiębiorstwem taksówkowym ani nie świadczy usług taksówkowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a). Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ppsa).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo, badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów, podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Sąd zauważa, że istota problemu w niniejszej sprawie, polega na odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy organ zasadnie nałożył karę pieniężną na przedsiębiorcę czy też, jak wskazuje Skarżąca, nie było podstaw faktycznych i prawnych do jej nałożenia.

W ocenie Sądu, niniejsza sprawa jest kolejną prowadzoną o nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie usług transportowych z wykorzystaniem aplikacji B czy C. Linia orzecznicza w tych sprawach została już ukształtowana licznymi wyrokami sądów administracyjnych, które wskazał organ w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na skargę oraz Sąd w dalszej części uzasadnienia.

Przeprowadzone w zakreślonych ramach badanie sprawy wykazało, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego.

Na wstępie należy podkreślić, że w myśl art. 4 pkt 1 utd, użyte w ustawie określenie krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Z przytoczonych powyżej przepisów ustawy wynika, że prowadzenie działalności polegającej na krajowym transporcie drogowym w zakresie przewozu osób wymaga posiadania co najmniej jednego z trzech rodzajów licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 utd, a ustawodawca wyraźnie rozróżnił wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i 3) taksówką.

Niezależnie od rodzajów licencji na przewóz osób, ustawa definiuje w art. 4 utd także różnego rodzaju przewozy. Jednym z nich jest przewóz okazjonalny zdefiniowany w art. 4 pkt 11 u.t.d. w ujęciu negatywnym. Z definicji zawartej w art. 4 pkt 11 wynika, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Zatem każdy przewóz, nawet powtarzalny, o ile nie spełnia przesłanek do uznania go za przewóz regularny, regularny specjalny albo wahadłowy jest przewozem okazjonalnym w rozumieniu utd W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 utd jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8, dalej w skrócie jako "rozporządzenie nr 1073/2009"), za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (zob. wyrok NSA z 20 września 2007 r., I OSK 1361/06, wyrok WSA w Gdańsku z 30 maja 2019 r., III SA/Gd 149/19, wyrok WSA w Lublinie z 7 listopada 2019 r., III SA/Lu 271/19, wyrok WSA w Rzeszowie z 3 marca 2020, II SA/Rz 1477/19).

W myśl art. 18 ust. 4a utd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jak stanowi art. 18 ust. 4b utd dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi (będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy) nie spełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a: prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę (lit. a), na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (lit. b), po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa (lit. c). W ocenie Sądu użycie słów "dopuszcza się" wskazuje, że jest to wyjątek od zasady ogólnej z art. 18 ust. 4a utd i wszystkie przesłanki określone w art. 18 ust. 4b utd muszą być spełnione łącznie.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej kierowca, wykonywał odpłatny przewóz pasażera na zamówionej przez niego trasie. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji B, która skojarzyła ją z kierującym. Bezspornym jest, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa oraz, że zapłata za usługę nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Zamówiony przewóz nie był przewozem regularnym, ani regularnym specjalnym (brak harmonogramu kursów, dowolny wybór trasy), ani wahadłowym (kurs jednorazowy i tylko "tam", bez kursu powrotnego). Natomiast był on przewozem wykonywanym na zamówienie konkretnego klienta "z" i "do" wskazanego przez niego miejsca. Zdaniem Sądu, przewóz ten nosił charakter przewozu okazjonalnego.

Jednocześnie należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że to Skarżąca, a nie kierowca, wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego osób z naruszeniem przepisów utd. Taka ocena wynika jednoznacznie z zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności z zeznań kierowcy pojazdu, pasażera, a także dokumentu w postaci licencji udzielonej skarżącej na wykonywanie krajowego transportu w zakresie przewozu osób. Ponadto z danych zabezpieczonych w aplikacji B wynika, że pasażer otrzymał informację, że dostawcą usługi jest Skarżąca. Uprawniony jest zatem wniosek, że kierowca wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz Skarżącej.

Okoliczność, że kierowca zrealizował usługę przewozu zamówioną za pośrednictwem aplikacji B nie wyklucza, a przeciwnie potwierdza, że sporny przejazd miał charakter zarobkowy i był przejazdem okazjonalnym. Pasażer zapłacił za zamówiony i zrealizowany przewóz. Opłata za przejazd została wyliczona automatycznie przez aplikację i została pobrana, co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w tym protokoły zeznań pasażera i kierowcy. Skarżąca nie wykonała usługi osobiście ale przez kierowcę.

Czynności kierowcy miały ścisły związek ze złożonym zamówieniem i wykonaną usługą przewozu bowiem aplikacja B jest wykorzystywana do organizowania usług przewozu. Przewóz miał charakter odpłatny i bez znaczenia pozostaje do jakiego podmiotu trafiło wynagrodzenie za wykonany przewóz. Dla oceny stanu faktycznego sprawy wystarczające było ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji B zrealizował kierowca, który w trakcie kontroli okazał licencję wydaną na rzecz skarżącej, a pasażer uiścił opłatę. Zdaniem Sądu, fakt, że usługi przewozu nie wykonała osobiście skarżąca, pozostaje bez wpływu na ocenę zdarzenia, bowiem kierowca wykonał przewóz w jej imieniu i na jej rzecz, a to skutkowało zasadnym obciążeniem odpowiedzialnością za wykonanie usługi przewozu w sposób niezgodny z utd.

W tym miejscu Sąd zgadzając się z organem zwrócił uwagę, że wedle obowiązujących zasad i regulacji prawnych za działalność przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi – z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje.

Przedsiębiorca zobowiązany jest prowadzić działalność gospodarczą z należytą starannością, w tym do znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie transportu drogowego. Podkreślić należy, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu jako działalność profesjonalną, obowiązany jest dołożyć maksimum staranności by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa.

To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa w danym zakresie działalności i do stosowania się do wynikających z niego obowiązków. Sprawę przedsiębiorcy jest takie organizowanie prowadzanej przez siebie działalności, aby przestrzegać i stosować obowiązujące przepisy, a rolą organów inspekcji jest kontrola ich przestrzegania.

Uregulowania ustawy o transporcie drogowym przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zaistnienie przesłanek określonych w przepisach jest co do zasady wystarczające, aby taki podmiot obciążony został z tytułu popełnionych zaniedbań sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład jego winy; nie mają one bowiem wpływu ani na poniesione przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej, która jest określona w przepisach. Jest to zatem odpowiedzialność obiektywna. Oznacza to, że organ kontrolny w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa transportowego zobligowany jest do nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, w wysokości ustanowionej w załączniku nr 3 utd.

W konsekwencji należy uznać, że Skarżąca wykonywała usługę przewozu okazjonalnego w zakresie transportu drogowego. Była to usługa odpłatna i nie zmienia tego fakt, że płatność odbywała się nie bezpośrednio na linii pasażer - przewoźnik, tylko za pomocą podmiotu trzeciego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2020 r., III SA/Gl 129/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 lipca 2020 r., III SA/Po 9/20, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 września 2020 r., II SA/Sz 1193/19).

Zdaniem Sądu, przedsięwzięcie Skarżącej, polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację B posiada charakter zorganizowany, odpłatny i ciągły. Przemawia za tym posiadanie przez skarżącą licencji na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu osób, fakt zawarcia przez skarżącą umowy zlecenia z kierowcą, wypłata wynagrodzenia dla kierowcy za wykonywane przewozy oraz sposób działania aplikacji B.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wbrew zarzutom skargi, podejmowane przez Skarżącą działania stanowią działalność odpowiadającą definicji działalności gospodarczej, zawartej w art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców.

Należy ponadto dodać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż z przepisów utd nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08, z 3 kwietnia 2019 r., II GSK 701/17 i 4 listopada 2009 r., II GSK 166/09). Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w odnośnych ewidencjach i rejestrach, lecz rzeczywiście wykonuje odpłatnie (i choćby jednorazowo) usługę przewozu osób lub rzeczy, odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2020 r., VI SA/Wa 2359/19).

Z powyższych względów należało uznać, że działanie Skarżącej mieściło się w ramach pojęcia krajowego transportu drogowego, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego, ile razy Skarżąca świadczyła w ten sposób usługi przewozu.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie przypisał również Skarżącej odpowiedzialność za naruszenie z lp. 2.11 z załącznika nr 3 do cyt. ustawy polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, ponieważ skontrolowany, pojazd jest samochodem siedmioosobowym. Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Oznacza to, że wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu do 7 osób łącznie z kierowcą jest niedozwolone. Bezsprzecznie jest natomiast, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony do przewozu takiej ilości osób, co potwierdza dowód rejestracyjny. W tej sytuacji aby wykonać legalnie przewóz okazjonalny siedmioosobowym samochodem osobowym, niezgłoszonym do licencji Skarżąca winna zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b utd. Jak zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji nie wywiązała się z tego obowiązku, o czym świadczy sama forma w jakiej zamówiono przejazd i dokonano za niego zapłaty, a nałożona kara na podstawie lp.2.11 była zasadna.

Podczas kontroli stwierdzono również, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia w postaci napisów "B" po obu stronach pojazdu, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie na fotografiach znajdujących się w akt administracyjnych sprawy (k.7-8 akt admin.). Wskazać należy, że przepis art. 18 ust. 5 utd podkreśla odrębność przewozów wykonywanych taksówką od przewozów okazjonalnych i zapobiega ich myleniu przez konsumentów. Umieszczanie na pojeździe charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie stosownej licencji. W związku z tym dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 utd było, aby wymienione w tym przepisie pojazdy nie wyróżniały się względem pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem było zawarcie umowy przewozu (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Go 405/20 i z 26 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Go 507/20 oraz WSA w Lublinie z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 461/20, CBOSA). Umieszczanie na pojeździe napisu "B" jest naruszeniem zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 utd. Czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonych na pojeździe oznaczeń za naruszające zakazy z art. 18 ust. 5 utd jest, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu osób. Takie oznakowanie pełni bowiem rolę znaku identyfikującego, wyróżniającego pojazd wykonujący okazjonalny transport drogowy osób.

Dla możliwości nałożenia sankcji z lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd nie jest istotna podniesiona w skardze okoliczność, że "B" sam w sobie nie stanowi nazwy konkretnego przedsiębiorcy świadczącego usługi taksówkowe. Należy mieć bowiem na uwadze, że oznakowanie pojazdu napisem "B" kojarzy się jednoznacznie z zachętą do pobrania aplikacji B celem skorzystania z usługi okazjonalnego przewozu osób (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Go 405/20 oraz wyroki WSA w Warszawie z 19 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2443/19 i z 2 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1465/20, CBOSA).

Nie budzi wątpliwości, że nazwa "B" powszechnie i jednoznacznie jest kojarzona ze sposobem zamawiania usług przewozowych za pomocą aplikacji instalowanej w telefonie, stanowiących konkurencję dla licencjonowanych taksówek. Oznakowanie skontrolowanego pojazdu jako wykonującego usługę przewozu osób było wyraźne i łatwo dostrzegalne dla potencjalnego klienta. Nie budzi zatem wątpliwości naruszenie zakazu przewidzianego w art. 18 ust. 5 pkt 2 utd. Wbrew zarzutom skargi pomimo, iż organ nie wskazał wprost na pkt 2 ust. 5 art. 18 utd i przytoczył art. 18 ust. 5 pkt 1-3, to stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości, iż w sprawie chodzi o naruszenie zakazu z pkt. 2 ust. 5 tego przepisu, co zresztą organ zaznaczył poprzez podkreślenie tego punktu. Ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 utd było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1858/11, LEX nr 1367202).

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej, dotyczących zasad działania aplikacji o nazwie B, a to dlatego, że w odwołaniu zarzutu takiego nie było. Pomijając już ten wzgląd, zasady działania aplikacji B, podobnie jak C, należy uznać za fakty powszechnie znane, dostępne w Internecie i nie wymagające szczególnego dowodzenia (tak też WSA w Białymstoku w wyroku z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 858/19).

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., czyli zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa. Skoro wszystkie wcześniejsze zarzuty skargi, dotyczące tak trybu postępowania przed organami administracji, jak i wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, okazały się nieuzasadnione, to nie ma podstaw do formułowania zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. Zarzut ten musi mieć swe umocowanie w wadliwym działaniu organów, czy to procesowym, czy materialno-prawnym, a skoro w niniejszej sprawie umocowania takiego nie ma, to nie sposób, by Sąd zarzut taki uwzględnił.

Zdaniem Sądu, organy nie naruszyły art. 7 i art. 77 k.p.a. Materiał dowodowy w oparciu, o który organy wydały swoje rozstrzygnięcia został zebrany w sposób wyczerpujący, pozwalający na ustalenie okoliczności istotnych w niniejszej sprawie. Następnie organy dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, a za stwierdzone naruszenia została wskazana kara pieniężna w prawidłowej wysokości. W podsumowaniu stwierdzić należy, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję odpowiadającą prawu, a zatem nie doszło do naruszenia art. 138 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.