Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 300/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2007r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2003 r. , znak:[...], na podstawie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r.

Nr 106, poz. 1126 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane z 1994 r. ), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał S. Ł. rozbiórkę drewnianego obiektu gospodarczego, wybudowanego na działce nr ewid. 631/3 przy ul. [...] w M.

W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

wskazał, że decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2002 r., znak: [...] uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2001 r., znak:[...], nakładającą obowiązek wykonania rozbiórki drewnianego obiektu gospodarczego wybudowanego na działce nr ewid. 631/3 położonej w M., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu co dopiero wzmiankowanej decyzji kasacyjnej organ odwoławczy podniósł, iż: "wyjaśnienie okoliczności okresu wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części (np. przesłuchanie świadków i wystąpienie do miejscowej prokuratury o udostępnienie materiałów prowadzonego przez nią postępowania karnego przeciwko p. S. Ł.".

Organ I instancji wskazał następnie, że z akt postępowania Sądu Rejonowego w Z.; sygn: [...] dot. S. Ł., jednoznacznie wynika, iż S. Ł. przyznał się do zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że w 1999 r. w M. na działce nr ewid. 631/3 wykonywał roboty budowlane przy budowie drewnianego obiektu gospodarczego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W dniu [...] 2003 r. wezwano podanych przez inwestora świadków,

z których do organu I instancji w dniu [...] 2003 r. zgłosili się tylko Z. Ł.

i K. Ł. oświadczając, że przedmiotowy obiekt powstał w 1991 r. Natomiast w dniu [...] 2003 r. z wniosku M. K. zostali przesłuchani kolejni świadkowie, z których oświadczeń wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy powstał w roku 1998.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż wybudowany przedmiotowy obiekt stanowi drewniany obiekt gospodarczy, połączony trwale z gruntem poprzez stopy fundamentowe. Nie jest to jednak obiekt

z enumeratywnego wykazu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 29 ust.1 pkt. 1a Prawa budowlanego z 1994 r.

(obiekt gospodarczy związany z produkcją rolną i uzupełniający zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej - parterowy budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m) lub o którym mowa w art. 29 ust.1 pkt. 3 ( obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położony na terenie budowy).

Zdaniem organu I instancji budowa zatem przedmiotowego drewnianego obiektu budowlanego wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor nie legitymował się takim pozwoleniem.

Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że oświadczenie inwestora o okresie budowy jest sprzeczne z ustaleniami Prokuratury Rejonowej w Z. (dowód : akta Sądu Rejonowego w Z. sygn.[...]) oraz z protokołami przesłuchania świadków (dowód: protokoły z przesłuchania świadków z dnia [...] 2003 r.). Drewniany obiekt gospodarczy został wybudowany w odległości około 1,1 m od ogrodzenia od strony drogi prowadzącej do nieruchomości M. K. i jego usytuowanie jest niezgodne z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 15 póz. 140 z późn. zm.). Odległość ta winna bowiem wynosić 3,00 m.

W końcowym fragmencie uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wyjaśnił zastosowanie przepisów, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 7 ustawy

z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U Nr 80 póz. 718) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy a, niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust.2. Ust. 2 brzmiał, że do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ--wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz – w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy – przepisy art. 1 pkt 41.

Organ I instancji wskazał, że istotną przesłanką nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. Prawa budowlanego z 1994 r. jest brak pozwolenia na budowę oraz lokalizacja obiektu naruszająca przepisy w tym techniczno - budowlane.

Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w Z. orzekł jak w sentencji decyzji.

Odwołanie od tej decyzji złożył S. Ł. Podniósł w nim, że wydając decyzję organ I instancji nie wziął pod uwagę wskazań organu odwoławczego, zawartych w uzasadnieniu decyzji z [...] 2002 r., znak:[...]. Podniósł również, że w 1999 r. prowadził jedynie roboty budowlane polegające na wymianie niektórych elementów poszycia dachu, natomiast samą budowę wykonał w 1991 r. Zarzucił, że nie przesłuchano na tą okoliczność wszystkich zgłoszonych przez niego świadków.

Decyzją z dnia [...] 2004 r., znak:[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r., Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej podstawy prawnej i w to miejsce orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r ., art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ I instancji nie uczynił zadość przepisom Prawa budowlanego z 1994 r. w zakresie wskazania podstawy prawnej wydanej decyzji.

Przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego, jest wybudowanie na działce nr ewid. 631/3 w M., przez S. Ł. budynku gospodarczego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W przedmiotowej sprawie spornym jest ustalenie daty wybudowania obiektu budowlanego przez S. Ł. Jak twierdzi odwołujący się, budynek wybudował w 1991 r. Potwierdzają to przedstawieni przez niego świadkowie. Powyższe nie pokrywa się z zeznaniami przedstawionych przez M. K. świadków, jak i oświadczenia jej samej, z których wynika że sporny budynek powstał w latach 1998 bądź 1999. W ocenie organu odwoławczego, PINB w Z. właściwie przyjął, jako datę wykonania spornego obiektu budowlanego rok 1999 r. Data ta została także potwierdzona w trakcie postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Z. Należy ponadto podkreślić, iż w trakcie postępowania karnego, S. Ł. przyznał się do zarzucanego mu czynu, tj. także potwierdził zawarty w akcie oskarżenia fakt wybudowania spornego obiektu budowlanego w 1999 r.

Ponieważ zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, budynek gospodarczy na działce 631/3 w M. został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w 1999 r. mają do niego zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Na mocy art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r. nr 80, póz. 718), w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie tryb przewidziany art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym od 11 lipca 2003 r..

Zgodnie z art. 48 Prawa budowlane z 1994 r. w brzmieniu mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę

z zastrzeżeniem ust. 2.

W świetle tego ostatniego przepisu jeżeli budowa, o której mowa w ust 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych ".

Warunkiem zastosowania ust. 1 art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. jest więc uprzednie ustalenie, że obiekt budowlany bądź jego część jest niezgodny

z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub narusza przepisy, w tym techniczno budowlane, w zakresie uniemożliwiającym jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.

Organ pierwszej instancji uznał, iż wykonana dobudowa narusza przepisy § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. "w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Zgodnie z tym przepisem odległości zabudowy od granicy sąsiednich nieruchomości winna wynosić, co najmniej 4m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi bądź drzwiowymi, 3 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów okiennych. PINB

w Zakopanem stwierdził, iż lokalizacja spornego budynku, tj. od 1,10 m od istniejącego ogrodzenia wyklucza możliwość doprowadzenia tej dobudowy do stanu zgodnego z prawem.

Jednocześnie przy piśmie z dnia [...] 2003 r., w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego organ pierwszej instancji przesłał:

— uwierzytelnioną kserokopia protokołu z przesłuchania M. K.,

z którego wynika, iż w 2003 r. dokonała rozgraniczenia działek i obecnie przesunięte ogrodzenie S. Ł. znajduje się w granicy działek,

— uwierzytelnioną kserokopię protokołu z kontroli przeprowadzonej przez pracownika PINB w Z. w dniu [...] 2003 r., z którego wynika, iż obecnie odległość spornego budynku od ogrodzenia wynosi 0,83 m, a ogrodzenie znajduje się w granicy działek,

— uwierzytelnioną kserokopię protokołu granicznego - nr działek ewid. 631/1, 631/2, 631/4, sporządzony przez K. H.

W celu zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. poinformowano pismem z dnia [...] 2003 r. strony postępowania o możliwości zapoznania się z nowym materiałem dowodowym w sprawie, jak i z całością akt sprawy.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż usytuowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego jest niezgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , które ma zastosowanie w niniejszej sprawie, co wynika z § 330 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż organ I instancji niewłaściwie powołał jedynie podstawę prawną skarżonej decyzji, wskazując na art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r. nr 80, póz. 718), z którego wynika że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy a nie zakończonych decyzją ostateczną mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. Jednakże z art. 7 ust. 2 tejże ustawy wynika, iż: "do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących

w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ -wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy,

o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41". Powyższe oznacza, iż w przedmiotowej sprawie, winny mieć zastosowanie przepisy art. 48 w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r.

Pomimo, iż organ pierwszej instancji błędnie powołał podstawę prawną skarżonej decyzji, tj. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz art. 48 ustawy Prawo budowlane, z uzasadnienia skarżonej decyzji oraz z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż organ pierwszej instancji zastosował w przedmiotowej sprawie przepisy właściwego Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy działając w ramach posiadanych kompetencji oraz na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną

w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekł jak na wstępie, w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Nie zgadzając się z tą decyzją S. Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podniósł w niej, że przedmiotowy obiekt wybudował w 1991 r., a więc w okresie, w którym na tego rodzaju obiekty, które nie były związane z gruntem fundamentem, nie było potrzebne pozwolenie na budowę. Obiekt ten stanowi dla niego i jego rodziny istotne znaczenie. Jest niezbędny dla prawidłowego wykorzystania całej zabudowanej nieruchomości, a kwestię jego realizacji uzgadniano z sąsiadami, który nie wnosili wówczas żadnych zastrzeżeń. Skarżący podniósł także okoliczności związane z faktem poniesienia dużych nakładów finansowych na jego budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej

w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności

z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzja organu administracji jest zgodna z prawem wówczas jeżeli została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego jak i procesowego.

W rozpatrywanej sprawie nie można postawić organom nadzoru budowlanego zarzutu, że przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który by mógł mieć wpływ na wynik sprawy,

w szczególności z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. oraz z naruszeniem postanowień art. 77 § 1 k.p.a. stanowiącymi, że rzeczą organu jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Wskutek wątpliwości co do daty powstania przedmiotowego obiektu organ I instancji przesłuchał na tą okoliczność świadków. Z zeznań przesłuchanych świadków prócz Z. Ł. i K. Ł. wynika, że sporny obiekt nie istniał

w 1997 r., a prawdopodobnie powstał w 1998 r. Z dowodu natomiast, do którego posiłkowo odwołał się organ nadzoru budowlanego I instancji, wynika, że przedmiotowy obiekt został wzniesiony w 1999 r. W uzasadnieniu postanowienia

o warunkowym umorzeniu postępowania karnego Sądu Rejonowego, sygn. akt:[...] sąd stwierdził w, że oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu.

Nie ulega zatem wątpliwości, że sporny obiekt nie został wybudowany

w 1991 r. lecz z całą pewnością po 1 stycznia 1995 r. tj. pod dacie wejścia w życie przepisów Prawa budowlanego z 1994 r.

Skoro tak, to prawidłowo organy obu instancji zastosowały w niniejszej sprawie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła

w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Wskazuje na to treść art. 7 ust. 2 cytowanej ustawy, stanowiącego, że do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41.

W tym konkretnym przypadku mamy do czynienia z wybudowaniem obiektu budowlanego, na którego realizację było wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organy nadzoru budowlanego zajęły prawidłowe stanowisko, że przedmiotowy obiekt nie jest tym, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r.

Podczas przeprowadzonych oględzin nie stwierdzono faktu prowadzenia jakiejkolwiek budowy, z którą związany byłby przedmiotowy obiekt. Jego rozmiary:

5, 58 m x 7,20 m wykluczają możliwość jego zakwalifikowania do obiektów,

o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego z 1994 r. Na wzniesienie tego rodzaju obiektu nie jest też wystarczające dokonanie zgłoszenia (art. 30 Prawa budowlanego z 1994 r.).

Skoro budowa tego rodzaju obiektu nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, bo realizacja przedmiotowego obiektu nie tylko, że nie została wymieniona pośród zwolnionych z takiego obowiązku jak i nie może być do nich zaliczona, a katalog obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest zamknięty i niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej, to w myśl podstawowej zasady prawa budowlanego, wyrażonej w ust. 1 art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r., że wszelkie roboty budowlane ( a więc budowę – art. 3 pkt 7) można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę koniecznym było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na jego budowę.

Przez pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego

z 1994 r., rozumieć należy decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie

i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego.

Fakt trwałego związania obiektu z gruntem bądź brak takiego trwałego połączenia obiektu z gruntem nie przesądza o tym, czy wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też nie. O tym, czy wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też zgłoszenie właściwemu organowi, wynika z brzmienia art. 29 i 30 Prawa budowlanego z 1994 r. (por. wyrok NSA z 22 października 2004 r.; IV SA 1535/03, LEX nr 160751).

Inwestor przystępując do budowy przedmiotowego obiektu decyzji

o pozwoleniu na budowę jednak nie uzyskał.

Ponadto organy ustaliły, że lokalizacja przedmiotowego obiektu narusza przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego z 1994 r. tj. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( § 12 tego rozporządzenia).

Wobec powyższego wszystkie przesłanki do zastosowania art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. zaistniały.

Przepis ten wyraźnie stanowił, w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji, że właściwy organ nakazuje, zastrzeżeniem ust. 2 w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zgodnie natomiast z treścią ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. budowa przedmiotowego obiektu narusza przepisy techniczno-budowlane (§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), to koniecznym i zgodnym z prawem było nakazanie jego rozbiórki.

Organy nadzoru budowlanego właściwie zatem zinterpretowały treść tego przepisu prawa materialnego (Prawa budowlanego z 1994 r.) i prawidłowo go zastosowały. Nie dopuściły się więc jego naruszenia w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, skoro Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania

w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy jak i nie stwierdził zaistnienia podstaw do wznowienia lub tez stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji skargę należało, na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w sentencji wyroku.