Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1109/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie NSA Małgorzata Jaśkowska Paweł Miładowski (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. S. - P.H.U. [...] w E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 30/08 w sprawie ze skargi I. S. - P.H.U. [...] w E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie postanowieniem z dnia [...] września 2007r. nr [...] na podstawie art. 102 §2 w zw. z art. 17 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: p.e.a.) przyznał I. S. kwotę 4160 zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór przyczepy samochodowej nr rej. [...] sprawowany od dnia [...] maja 2004. do dnia [...] czerwca 2005r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący wnosił o przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 5050,80 zł za dozór sprawowany nad przedmiotową przyczepą w okresie od dnia [...] maja 2004. do dnia [...] czerwca 2005r. Skarżący wskazał, że organ likwidacyjny uiścił na jego rzecz kwotę 878,40 zł. tytułem zwrotu kosztów sprawowanego przez niego dozoru nad tą przyczepą. Kwota ta obejmowała wynagrodzenie za dozór sprawowany w okresie od dnia [...] czerwca 2005r. do dnia odbioru przyczepy z parkingu strzeżonego. W związku z tym skarżący domagał się przyznania wynagrodzenia za pozostały okres dozoru - a więc od dnia jego przejścia na własność Skarbu Państwa do dnia [...] czerwca 2005r. - we wskazanej przez siebie kwocie, obliczonej na podstawie wynagrodzenia przyznanego już wcześniej przez organ.

Ponadto w uzasadnieniu wskazano, że mimo wezwania skarżącego do udokumentowania wysokości wynagrodzenia w żądanej wysokości i podanie zakresu obowiązków dozorcy, organ nie uzyskał wyczerpującej odpowiedzi. Odwołując się do cen ustalanych przez lubelskie organy samorządu gminnego i powiatowego organ uznał, że kwota 10 zł brutto za dobę zapewni zwrot wydatków jakie poniósł skarżący w związku z dozorem, jak również odpowiednie wynagrodzenie.

Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na dowolnej i wybiórczej ocenie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, oraz rażące naruszenie art. 32 Konstytucji RP, polegające na różnym traktowaniu tego samego podmiotu w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej przy jednoczesnym braku uzasadnienia takiego zróżnicowania. Skarżący domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia i przyznanie mu za dozór pojazdu wynagrodzenia przy zastosowaniu dobowej stawki w wysokości 21,96 zł brutto. Uzasadniając zażalenie podkreślono, że organ pomija fakt stosowania tej stawki w dotychczasowych rozliczeniach pomiędzy stronami. Doszło już do częściowego rozliczenia pomiędzy wnioskodawcą, a organem likwidacyjnym z tytułu dozoru sprawowanego nad pojazdem przy zastosowaniu stawki w wysokości 14,64 zł brutto.

Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że skarżący mimo wezwania nie przedstawił zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących, lecz wyjaśnił, że wskazaną we wniosku stawkę podał w oparciu o swój cennik, sporządzony w lutym 2002r. w oparciu o wytyczne Wojewody Lubelskiego, kalkulację biegłych rzeczoznawców Polskiego Związku Motorowego, kalkulację Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Właścicieli Pomocy Drogowej w Warszawie oraz wyliczeń własnych. Cennik został także dostosowany w ramach współpracy do wymogów Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie.

Ustosunkowując się do dokumentów przedstawianych przez skarżącego, organ uznał, że nie obrazują one faktycznie poniesionych przez niego kosztów związanych z dozorem pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Mogłyby one jedynie stanowić materiał porównawczy w stosunku do wyliczeń skarżącego, których jednak nie przedstawiono. Reasumując rozważania dotyczące stawki za dozór, organ odwoławczy uznał, że uchwały Rady Miasta Lublina z 24 kwietnia 2003 r., Rady Powiatu w Lublinie z dnia 6 lipca 2004r., opinia biegłego oraz wyjaśnienia właścicieli parkingów przechowujących na terenie miasta Lublina pojazdy zabezpieczone pozwalają na przyjęcie, że zasadnie orzeczono o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia w wysokości 4160 zł brutto za dozór sprawowany nad przedmiotową przyczepą od dnia [...] maja 2004r. do dnia [...] czerwca 2005r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący podtrzymał argumenty podniesione w zażaleniu, wskazując że oparcie się na kryterium wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach nie wymaga szczegółowego udowodnienia kosztów poniesionych z tytułu sprawowania dozoru. Jest to bowiem odesłanie do średnich, najczęściej stosowanych stawek. Dopiero przy braku takiego odesłania zasadne byłoby twierdzenie, że rozstrzygając o wysokości należnego wynagrodzenia należy szczegółowo ustalić między innymi koszty poniesione przez danego dozorcę.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 10 kwietnia 2008r. w sprawie sygn. akt III SA/Lu 30/08 oddalił skargę I. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. Sąd I instancji za bezsporne uznał, że przedmiotowa przyczepa przeszła na własność Skarbu Państwa i pozostawała pod dozorem skarżącego. Dalej odwołując się do art. 102 §2 p.e.a., wskazano że organ egzekucyjny na żądanie dozorcy przyznaje zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. Dlatego też Sąd I instancji przyjął, że należy w tym zakresie posiłkować się art. 836 k.c., zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Podkreślono, że materiał dowodowy zebrany przez organy jest wystarczający dla uznania, że zachowały obiektywizm i należycie ustaliły istotne okoliczności w sprawie. Kwota przez nie wskazana jako podstawa do ustalenia wynagrodzenia jest stosowana przez przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, a nawet odbiega na korzyść skarżącego od stawki przyjętej w uchwale Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2003r. i w uchwale Rady Powiatu w Lublinie z dnia 6 lipca 2004r. Dalej Sąd I instancji stwierdził, że badanie rentowności i szacowanie zysków przedsiębiorstw nie jest rolą organów. Należało zbadać jedynie, jakie stawki były zwykle stosowane przez tego i innych przedsiębiorców. Organy sięgnęły zatem do metody porównawczej i ustaliły poziom stawek innych przedsiębiorców zajmujących się tego rodzaju działalnością. Jest to podejście prawidłowe, jako zmierzające do ustalenia wynagrodzenia za usługę "przyjętego w danych stosunkach" zgodnie z art. 836 § 1 k.c. Biorąc pod uwagę wartość przechowywanej porzuconej przyczepy, która odpowiadała wartości złomu, przyjęto, że i ryzyko dozorcy związane z odpowiedzialnością za utratę, pogorszenie lub zniszczenie dozorowanego przedmiotu było znikome. Natomiast przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa wart. 102 § 2 p.e.a., należy uwzględnić zakres obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości .

Ponadto podniesiono, że inaczej są kalkulowane stawki przy usłudze jedno - czy kilkudniowej, inaczej zaś przy stałych zleceniach, w dodatku świadczonych obok innych zleceń pochodzących od tego samego podmiotu. Zapłata jednorazowej wyższej stawki za krótki okres czasu - od [...] marca 2006r. do dnia odbioru pojazdu - na podstawie faktury, nie może być podstawą domagania się, by w każdym przypadku płacono tę stawkę niezależnie od innych okoliczności, a w szczególności bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Dlatego zarzut naruszenia art. 32 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP polegający na różnym traktowaniu tego samego podmiotu prawnego w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd wskazał przy tym, że skarżący żądając wynagrodzenia za dozór, sam wskazywał różne dobowe stawki cenowe za dozór nad pojazdami w tym samym okresie czasu.

Za istotną dla oceny postępowania organów uznano również okoliczność, że skarżący mimo wezwania organu nie przedstawił zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących, związanych z prowadzeniem parkingu, podkreślając, że strona postępowania administracyjnego nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeżeli nieudokumentowanie określonej czynności faktycznej może prowadzić do niekorzystnych dla niej rezultatów.

Skargę kasacyjną w oparciu o art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wywiódł I. S. zaskarżając powyższy wyrok wniósł o jego uchylenie całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. - polegające na braku kontroli postanowienia pod kątem zgodności z art. 7, 8, 9, i 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., ponadto art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na braku odniesienia się Sądu w treści uzasadnienia do zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności zarzutów co do prawidłowości oceny dowodów dokonanej przez organ w kontrolowanym postanowieniu oraz braku dostatecznego uzasadnienia w części dotyczącej nieuwzględnienia podniesionego zarzutu naruszenia przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez odmowę jego zastosowania i art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, będące wynikiem błędnego przyjęcia, iż zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów.

Nadto zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP - polegające na jego błędnej wykładni przejawiającej się w przyjęciu, iż jednorazowe uwzględnienie roszczeń skarżącego i wypłata wynagrodzenia za dozór po wskazanej przez niego stawce, bez przeprowadzania postępowania administracyjnego, nie rodzi po stronie skarżącego prawa do domagania się analogicznego potraktowania w tej samej sprawie przy niezmiennym stanie faktycznym i prawnym.

Kasator przyznał, że Sąd I instancji trafnie wskazał, że kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonego postanowienia nie miała na celu ustalenia wysokości opłaty, lecz zbadanie, czy ustalenie tej wysokości nie narusza prawa. Podniesiono, że skarżący nie kwestionował wprost wysokości stawki, a tym bardziej nie wywodził zasadności skargi ze swojego pokrzywdzenia, ale z naruszenia konkretnych przepisów postępowania, a także Konstytucji RP, podważając legalność prowadzenia postępowania, które doprowadziło do jej ustalenia. Faktycznie bowiem skarżący kwestionował prawidłowość rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, jak również zarzucał organowi przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów.

Zdaniem skarżącego art. 134 § 1 p.p.s.a. nakłada na Sąd obowiązek wykroczenia poza granice zaskarżenia, którego niewykonanie powoduje naruszenie owego przepisu. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest, popartego argumentacją odniesienia do zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Według skarżącego Sąd zamiast dokonać prawidłowości oceny dowodów dokonanej przez organ dokonał samodzielnie oceny zebranego materiału dowodowego, do czego nie były uprawniony. Zasadne jest zatem twierdzenie, iż uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jednoznacznie wskazuje, że Sąd nie dokonał kontroli legalności kwestionowanego postanowienia nawet w zakresie wskazanym przez skarżącego. Dla skarżącego argumentacja Sądu jest w istocie tylko powtórzeniem wywodów zawartych w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia, których trafność kwestionował, wskazując na ich wewnętrzną sprzeczność i brak oparcia w obowiązujących przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

Za niezrozumiałe uznano twierdzenie Sądu o bezzasadności wywodów skarżącego odnośnie badania rentowności i szacowania zysków przedsiębiorstw, albowiem badanie poziomu nakładów na parking czy kosztów jego utrzymania nie powinno mieć miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Dla skarżącego wobec niezmienności stron, stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, przyjęcie przez Sąd, iż zasada wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania - jest wynikiem błędnej wykładni powołanego przepisu, który winien mieć w niniejszej sprawie zastosowanie.

Ponadto wskazano, że skarżący nie ma obowiązku ponoszenia negatywnych konsekwencji ewentualnych błędów, czy też niedopatrzeń organu administracji a działając w zaufaniu do organów prowadzących postępowanie ma prawo oczekiwać, że działają one zgodnie z prawem. Innymi słowy podmiot ma prawo oczekiwać, że załatwienie jego sprawy odbyło się w sposób prawidłowy, a więc jeżeli rozstrzygnięcie nie było poprzedzone postępowaniem administracyjnym, to oznacza tylko tyle, że nie było takiej potrzeby albowiem wszystkie okoliczności istotne dla załatwienia sprawy są jednoznaczne i niesporne. Natomiast kryterium czasu dozoru, jako element, który należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości stawki wynagrodzenia wprowadził Sąd. Argument ten nie był bowiem powoływany przez organ.

Zarzucono, że z treści uzasadnienia nie wynika w oparciu o jakie kryteria ostatecznie organ ustalił wysokość stawki, upatrując w tym naruszenia art. 7,8,9 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej powinny zostać powołane konkretne przepisy prawne, którym zdaniem skarżącego, uchybił sąd administracyjny rozpoznający sprawę w I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Nie sposób uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zgodnie z kompetencjami skontrolował zaskarżone postanowienie nie wykraczając poza granice sprawy, ani nie ograniczając się do zarzutów skargi i wskazanych w niej podstaw prawnych. Przepis ten nakłada obowiązek rozstrzygnięcia w granicach sprawy, co nie jest tożsame z koniecznością wypowiedzenia się expressis verbis odnośnie wszystkich przepisów mogących mieć potencjalnie zastosowanie w danej sprawie. Dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli sądowoadministracyjnej wystarczy, że Sąd I instancji z urzędu wypowie się w kwestiach spornych lub wątpliwych, wpływ pozostałych okoliczności na legalność aktów lub czynności administracyjnych można wywieść z samej treści podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Pogląd ten znajduje aprobatę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i umożliwia racjonalne zastosowanie zasady oficjalności w kontekście obszernych regulacji administracyjnych (por. wyrok NSA z 06.04.22007r., sygn. akt II FSK 492/06, publ.: LEX nr 338529, wyrok NSA z 13.03.2007r., sygn. akt GSK 326/06, publ.: LEX nr 317349).

Bezspornym jest, że organ zwracał się do skarżącego o przedstawienie wydatków poniesionych przy sprawowaniu dozoru przedmiotowej przyczepy nr rej. [...]. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przedłożył stosowne dokumenty i informacje. Natomiast art. 102 § 2 p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że zwrot wynagrodzenia następuje w wysokości i na podstawie wykazanych koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Przy czym obowiązek wykazania poniesionych kosztów ciąży na dozorcy i to on powinien przejawiać w tym zakresie aktywność, tym bardziej, że organ wzywał go do przedłożenia stosownych zestawień i wyliczeń. Regulacja przyjęta w art. 102 § 2 p.e.a. nie oznacza ustalania wydatków odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy danego rodzaju tylko chodzi tu o konkretne wydatki.

Pogląd ten wyrażano już wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmując że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu (por.: wyrok NSA z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 62/08 i wyrok NSA z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1185/05, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wypada zauważyć, że z przepisu art. 102 § 2 p.e.a. wynika, nie tylko obowiązek wskazania przez dozorcę konkretnych i koniecznych wydatków przez niego poniesionych, ale również konieczność przedstawienia w jaki sposób kwoty te zostały obliczone. Przywołane stanowisko znajduje aprobatę składu orzekającego w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny biorąc pod rozwagę materiał zgromadzony w aktach sprawy stwierdza, że skarżący nie wskazał jakie konieczne wydatki poniósł - nie przedstawił stosownych dokumentów - ani nie określił sposobu ich wyliczenia. Wobec tego organy nie miały jakiejkolwiek możliwości oceny zasadności wysokości kwoty wnioskowanej przez skarżącego. Aktywność skarżącego sprowadziła się w niniejszej sprawie do negacji ustaleń i materiału dowodowego przedstawionego przez organ, który sam musiał ustalić te wydatki i zrobił to sięgając do metody porównawczej, która pozwoliła na określenie poziomu stawek innych przedsiębiorców zajmujących się tego rodzaju działalnością. Przedstawione przez skarżącego dokumenty w postaci faktury i cennika dotyczyły zupełnie innych stosunków umownych, a nie kosztów koniecznych poniesionych za dozór przedmiotowego pojazdu.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny również uznał za chybiony. Przepis ten określa obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku wydawanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Ocena pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że spełniają one wymogi określone w tym przepisie. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego nie oznacza, że uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom formalnym. W uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym sąd zarówno przedstawił stan sprawy, jak i stanowiska stron oraz zarzuty skargi, ponadto wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia i powołał argumenty przemawiające za uznaniem zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia go poprzedzającego, za zgodne z prawem.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia, a naruszenie tego przepisu poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia nie musi jeszcze skutkować wzruszeniem rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną także w sytuacji, gdy mimo błędnego uzasadnienia zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Zatem skuteczne powołanie się w zarzucie skargi kasacyjnej na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. wymaga wykazania, że wadliwość uzasadnienia przełożyła się na błędne rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie skarżący związku takiego nie wykazał, wobec czego zarzut uznać należało za nietrafny.

Co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" "c" p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na wadliwość tak skonstruowanego zarzutu polegającą na wskazaniu przepisu, który nie został zastosowany przez Sąd I instancji. Powołany art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. przewiduje, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tego przepisu byłoby więc uzasadnione, gdyby mimo stwierdzenia przez Sąd w zaskarżonym wyroku naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie doszło do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia (por. wyroki NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 284/04, publ.: LEX nr 174019 i z dnia 3 listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2525/04, pub.: LEX nr 187979). Odnośnie naruszenia art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza - mając na uwadze wcześniejsze wywody - że wobec dokonania przez Sąd I instancji prawidłowej oceny postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia, także i ten zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.

Całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 w związku z art. 8 Konstytucji RP, gdyż zapłacenie poprzednich faktur nie oznacza - jak słusznie podniósł Sąd I instancji - że w kolejnych przypadkach organ pozbawiony jest możliwości przeprowadzenia stosownego postępowania i ustalenia rzeczywistych kosztów dozoru zgodnie z art. 102 § 2 p.e.a. Weryfikacja faktur wystawianych przez dozorcę w oparciu o przepis ustawy jest wyrazem stosowania prawa, a nie naruszeniem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Z tych wszystkich względów, uznając że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 wyroku zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono jak w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 209 p.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. mając na uwadze, że zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2002r., nr 163, poz. 1349 ze zm. ) wynagrodzenie przysługuje pełnomocnikowi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, udział w rozprawie lub sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik reprezentujący organ sporządził jedynie odpowiedź na skargę kasacyjną i nie wziął udziału w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym.