Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 566/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

II SA/Kr 566/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A. Z. i M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 lutego 2022 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 24 lutego 2022 r. znak WOB.7721.173.2021.AJAN orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej z dnia 18 lutego 2021 r. znak NB.5160.16.2018 nakazującej A. Z. i M. Z. rozbiórkę na własny koszt wybudowanych na dz. ew. nr [...], położonej w miejscowości P. , gmina [...] woj. [...] miejsc postojowych na długości 19 m i szerokości 4.50-5.86 m w formie powierzchni utwardzonej żwirem na wysokości posesji nr [...] w P. . W uzasadnieniu decyzji organ II instancji streścił przebieg postępowania w sprawie. Wskazano, że MWINB dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i stwierdził, iż podziela stanowisko organu I instancji. Organ II instancji podkreślił, że istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie czy objęta zaskarżoną decyzją inwestycja, zrealizowana przez P. P. A. i M. Z. polegająca na budowie miejsc postojowych na dz. ew. nr [...] w miejscowości P. ma charakter działań budowlanych podlegających reglamentacji prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 ustawy prawo budowlane zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Katalog określony w art. 29 ustawy prawo budowlane enumeratywnie wylicza przypadki, które nie wymagają uzyskania pozwolenia. Oznacza to, iż wyłącznie obiekty i roboty w nim wymienione mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Art. 30 p.b. wskazuje zaś na sytuacje, w których wymagane jest dokonanie zgłoszenia budowy lub robót budowlanych. Jak wynika z treści art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b.: pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Oceniając prawidłowość stanowiska organu I instancji organ odwoławczy wskazał, że zrealizowane przez inwestorów roboty zostały prawidłowo zakwalifikowane jako wykonanie miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, czyli roboty budowlane, o których mowa w powołanym wyżej art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy prawo budowlane. Trafnie też PINB uznał, iż miejsce postojowe będące przedmiotem rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, jest obiektem budowlanym. Jak wynika z treści art. 3 pkt 6 u.p.b. przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Pojęcie "budowa" odnosi się wyłącznie do obiektów budowlanych. Tym samym budowa miejsc postojowych stanowi budowę obiektu budowlanego. Organ I instancji ustalił, iż działka nr [...] w miejscowości P. na której znajdują się będące przedmiotem niniejszego postępowania miejsca postojowe, zlokalizowana jest na terenie objętym na mocy uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...]. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (dalej: m.p.z.p). Mając na uwadze postanowienia m.p.z.p. organ II instancji stwierdził, że zasadnie przyjęto, iż budowa miejsc postojowych w tym obszarze nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu w ślad za orzecznictwem MWINB wskazuje, że postępowanie naprawcze wszczynane jest m.in. w sytuacji, gdy wykonane roboty budowlane w sposób istotnie odbiegają od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości okoliczność, te "przepisy", o których mowa w art. 50 ust 1 pkt 4 P.b. to także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (np. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 151/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 października 2019r., sygn. akt II SA/Ol 672/18). Tym samym w przedmiotowej sprawie okoliczność wykonania robót budowlanych z naruszeniem przepisów prawa, wywołana jest faktem wykonania tych robót niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe oznacza, że zastosowanie znajdzie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Dokonując oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji organ odwoławczy wskazał, że w aktach organu I instancji zalega protokół z przeprowadzonej w dniu 29 grudnia 2020r. kontroli na działkach ew. nr [...] w miejscowości P. wraz z opisaną dokumentacją fotograficzną oraz szkicem sytuacyjnym. Dlatego organ II instancji stwierdził, że nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W tym stanie rzeczy MWINB podziela argumentację rozstrzygnięcia organu I instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli A. Z. i M. Z. (dalej: skarżący), reprezentowani przez pełnomocnika adwokata P. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego czyniącego zadość zasadzie prawdy obiektywnej, w szczególności poprzez błędne dokonanie oględzin porą zimową przy niesprzyjających warunkach związanych z występowaniem pory zimowej, co świadczy o tym, iż wynik oględzin nie jest pewny, stąd istnieje nieakceptowalne ryzyko w oparciu się na tych oględzinach przy ustalaniu stanu faktycznego w kontekście prawidłowości ustalania stanu faktycznego, a nadto poprzez błędne niewyjaśnienie, w jakim dokładnie miejscu, tj. czy całkowicie na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej: ,"mpzp") jako 4.1.R, czy całkowicie na terenie oznaczonym w mpzp jako 5.4.ZL, czy częściowo na terenie oznaczonym w m.p.z.p jako 4.L.R, a częściowo na terenie oznaczonym w mpzp jako 5.4.ZL, znajdują się z osobna poszczególne rzekome miejsca postojowe, co w świetle treści § 19 ust. 4 i 5 uchwały [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] zestawionych żart. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. w zw. Z art. 51 ust. 7 p.b. może mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy, a w konsekwencji błędy w ustaleniu stanu faktycznego, przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji, polegające na błędnym ustaleniu powierzchni przedmiotowego terenu oraz błędnym nieustaleniu, na jakim obszarze określonym w m.p.z.p znajdują się z osobna poszczególne rzekome miejsca postojowe, a w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne nieuchylenie decyzji organu I instancji w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w sytuacji, w której decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; Skarżący zarzucają również naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 80 k.p.a. poprzez błędne dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny niektórych dowodów, w szczególności niektórych zdjęć (w szczególności przedkładanych do akt przez skarżących) oraz zeznań skarżących, polegającej na uznaniu za pozbawione waloru wiarygodności dowody świadczące o innym niż powstanie miejsc postojowych przeznaczeniu, w tym zamiarze skarżących co do innego niż powstanie miejsc postojowych przeznaczenia, zaistniałych na przedmiotowym terenie zmian, w sytuacji, w której dowody te są wewnętrznie i wzajemnie ze sobą spójne, a wnioski z nich wyprowadzane co do przeznaczenia przedmiotowego terenu są zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i zasadami logiki, a także poprzez błędne nadanie znaczenia niektórym dowodom, w szczególności oględzinom, niektórym zdjęciom (w szczególności przedkładanym do akt przez stronę postępowania administracyjnego J. P.) oraz zeznaniom strony postępowania administracyjnego J. P., w sytuacji, w której sprzeczne z zasadami logiki i z zasadami doświadczenia życiowego jest imputowanie z tych dowodów, że zamiarem skarżących było powstanie miejsc postojowych, a także że przeznaczenie przedmiotowego terenu to parking, podczas gdy z dowodów tych zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego można wywieść jedynie to, że na przedmiotowym terenie wbrew woli właściciela przedmiotowego terenu oraz wbrew woli dzierżawców przedmiotowego terenu parkują samochody osobowe, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę zaskarżonej decyzji, polegający na błędnym ustaleniu, że skarżący wykonali miejsca postojowe dla samochodów osobowych, podczas gdy ich nie wykonali, a w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne niezastosowanie w sytuacji, w której okazało się, że postępowanie jest bezprzedmiotowe w całości.

Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 142 k.p.a. poprzez błędne nierozpoznanie zażalenia niesamoistnego zawartego w odwołaniu na decyzję organu I instancji poprzedzającą zaskarżoną decyzją na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej nr 377/2020 z dnia 21 grudnia 2020 r. (znak: NB.5160.16.2018), a w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez błędne nieuchylenie ww. postanowienia i błędne niewyłączenie Pani E. U. w sytuacji, w której zostały uprawdopodobnione inne niż wymienione w art. 24 § 1 k.p.a., które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności Pani E. U. .

Kolejny zarzut skargi dotyczy nierozpoznania istoty sprawy poprzez błędne nierozważenie przez organy obu instancji, czy z treści przepisów uchwalonego ww. uchwałą m.p.z.p dotyczących terenów 4.1.R i 5.4.ZL wynika brak możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem na innej drodze niż poprzez rozbiórkę, co stanowi niezbędną przesłankę dla nakazania rozbiórki, a w konsekwencji naruszenie art. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne nieuchylenie decyzji organu I instancji w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w sytuacji, w której decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W dalszej części skargi sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 1 i 6 p.b. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b. poprzez ich błędną wykładnię, ewentualnie subsumpcję, polegającą na błędnym przyjęciu, że na gruncie tego przepisu zmiany takie jak dokonane w przedmiotowym stanie faktycznym przez skarżących stanowią budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, a przedmiotowe zmiany stanowią obiekt budowlany, a proces ich powstawania stanowią budowę obiektu budowlanego, a w konsekwencji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. poprzez ich błędną subsumpcję polegającą na wydaniu nakazu rozbiórki w sytuacji, w której zaistnienie ww. zmian zaistniałych nie aktualizuje hipotezy normy wynikającej żart. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. w zw. z art. 51 ust. 7 p.b., a w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wzw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne niezastosowanie w sytuacji, w której okazało się, że postępowanie jest bezprzedmiotowe w całości . Zarzucono także naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 6 p.b. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na błędnym braku uznania, że zamiar co do przeznaczenia przy dokonywaniu zmian na danym terenie nie jest relewantny dla rozstrzygnięcia, czy dokonywanie danej zmiany stanowi budowę obiektu budowlanego, czy takiej budowy nie stanowi. Wskazano także w skardze na naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. w zw. z § 19 ust. 4 i 5 uchwała nr [...] Rady Gminy [...] poprzez ich błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że treść przepisów uchwalonego ww. uchwałą mpzp dotyczących terenów 4.1.R i 5.4.ZL zabrania wznoszenia miejsc postojowych, podczas gdy zakaz taki z przepisów rzeczonego mpzp dotyczących terenów 4.1.R i 5.4.ZL nie wynika, a z najdalej posuniętej ostrożności poprzez ich błędną wykładnię, że z treści przepisów uchwalonego ww. uchwałą mpzp dotyczących terenów 4.1.R i 5.4.ZL wynika brak możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem na innej drodze niż poprzez rozbiórkę, co stanowi niezbędną przesłankę dla nakazania rozbiórki, a w konsekwencji - przy błędnym zdaniem skarżących założeniu, że dokonano budowy miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie - błędne niezastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez nienałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem określając termin ich wykonania.

W konkluzji skargi wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, przy jednoczesnym umorzeniu postępowania administracyjnego w całości, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem skarżonej decyzji stwierdza, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji w przedstawionym powyżej stanie faktycznym stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 t. prawo budowlane (dalej jako p.b.), a konkretnie art. 50 i 51 p.b. Jak zasadnie zauważył organ II instancji z uwagi na obowiązującą od dnia 19 września 2020 r. nowelizację ustawy Prawo budowlane, na mocy art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 782) zgodnie z powołanym przepisem do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte dnia 12 lutego 2018 r. (k. 27 akt administracyjnych). Ostateczna decyzja organu II instancji z dnia 29 października 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji z 8 maja 2019 r. zostały uchylone na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2020 r. sygn. II SA/Kr 12/20. Zatem przedmiotowej sprawie niezakończonej decyzją ostateczną zastosowanie znajdą przepisy ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed wspomnianą nowelizacją.

Zgodnie z mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 50 p.b. obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3)na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4)w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Art. 48 ust. 1 p.b. stanowi, że organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1)bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Z kolei w myśl art. 49b ust. 1 i 2 p.b. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie wskazanych w przepisie dokumentów.

Z kolei art. 51 ust. 1 pkt 1.p.b. w związku z art. 51 ust.7 p.b. stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego tub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Zauważyć należy, że sprawa nakazu rozbiórki na własny koszt wybudowanych na dz. ew. nr [...], położonej w miejscowości P. , gmina [...] woj. [...] miejsc postojowych była rozpoznawana przez tut. Sąd. Wyrokiem z dnia 6 lipca 2020 r. sygn. II SA/Kr 12/20 tut. Sąd orzekł o uchyleniu decyzji organu II, jak i I instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano , co istotne dla rozpoznawanej sprawy, że po pierwsze, nie ulega wątpliwości, że badane zamierzenie inwestycyjne stanowiło parking. W uzasadnieniu wyroku wskazano m.in., że "wbrew twierdzeniom skarżących, którzy wskazywali także na inny sposób wykorzystania terenu, z materiału dowodowego sprawy wynika, że istotnie niezależnie od innych przeznaczeń, teren naprzeciwko posesji nr [...] jest to parking. Wynika to jasno tak z oznaczeń tego terenu, jak i z faktu zaparkowania samochodów". Po drugie zwrócono uwagę na niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych w sprawie, w szczególności jakiej wielkości jest utwardzony plan, na którym parkują samochody, czy obejmuje obszar dla samochodów do 10 stanowisk czy też ponad 10 stanowisk (co obliguje już do uzyskania pozwolenia na budowę), jaka jest długość całego obszaru wzdłuż drogi. Zwrócono uwagę na rozbieżności w materiale dowodowym oraz brak dokładności w pomiarze z uwagi na zalegający śnieg i lód. W tym kontekście bez wątpienia organy ponownie rozpatrując sprawę powinny powyższe okoliczności ustalić. Jako, że subsumpcja normy prawnej jest możliwa jedynie wówczas, gdy stan faktyczny jest ustalony ponad wszelką wątpliwość tut. Sąd przystępując do kontroli skarżonej decyzji w pierwszej kolejności zbadał prawidłowość i jednoznaczność ustaleń faktycznych. Jest to tym bardziej istotne, że skarżący zarzucają w tym kontekście naruszenie przepisów postępowania.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy po wydaniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 lipca 2020 r. obejmuje: uproszczone informacje z rejestru gruntów (k. 197 administracyjnych akt sprawy), wydruk z treści księgi wieczystej (k. 198-200 administracyjnych akt sprawy), informacji z ewidencji gruntów i budynków (k. 215 administracyjnych akt sprawy) oraz protokół z oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną z dnia 29 grudnia 2020 r. (k. 242-268 administracyjnych akt sprawy). Skarżący brali udział w oględzinach. Podczas oględzin wykonano 43 fotografie oraz wykonano szkic sytuacyjny na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500. W protokole wskazano urządzenia przy pomocy których dokonano pomiarów. Zdjęcia są wyraźne, mimo pory zimowej widoczna nawierzchnia żwirowa (k. 259-260 administracyjnych akt sprawy). Na dokumentacji fotograficznej pokazano także charakterystyczne punkty naniesione na mapę sytuacyjno-wysokościową jak drzewa, palety, punkty graniczne, skarpę, koryto potoku (k. 256-164 administracyjnych akt sprawy). W dokumentacji fotograficznej utrwalono także wyniki dokonanych pomiarów: długości i szerokości placu żwirowego (k. 244).

W ocenie tut. Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie następujących ustaleń faktycznych. Jak wskazano w wyroku tut. Sądu z dnia 6 lipca 2020 r. na działce dz. ew. nr [...], położonej w miejscowości P. , gmina [...] woj. [...] urządzono miejsca postojowe w formie powierzchni utwardzonej żwirem na wysokości posesji nr [...] w P. . Przedmiotowa działka stanowi własność A. Z. i M. Z.. Działka jest przedmiotem umowy dzierżawy zawartej w dniu 1 sierpnia 2017 r. pomiędzy skarżącymi a Ł. M.. W umowie przedmiot dzierżawy został opisany jako "działka ewidencyjna nr [...] położona we wsi P. gm. [...] w części: przy drodze do wyciągu, od początku do końca kamiennego ogrodzenia działki [...] – posesji A. i M. Z. (k. 94 administracyjnych akt sprawy). Skarżący nie zaprzeczają przy tym, że utwardzili powierzchnie kruszywem, jednak nie pamiętają daty wysypania żwiru. Wskazują, że na tym terenie może zaparkować maksymalnie około 7 samochodów. Na tym terenie samochody są stawiane od czasu podpisania umowy dzierżawy, ale były też stawiane w związku z budową budynku (wyjaśnienia podczas oględzin z 29 grudnia 2020 r. k. 268 administracyjnych akt sprawy). Z pomiarów dokonanych podczas oględziny wynika, że miejsca postojowe zostały urządzone na długości 19 m i szerokości 4.50-5.86 m.

Z powyższych ustaleń wyłania się następujący stan faktyczny: urządzenie przez utwardzenie kruszywem parkingu do 10 stanowisk. W dalszej kolejności należy dokonać kwalifikacji tego stanu faktycznego z punktu widzenia obowiązujących przepisów ustawy prawo budowlane.

Wykonane przez inwestorów roboty zostały prawidłowo przez organy obu instancji zakwalifikowane jako budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych nie wymagająca, w myśl art. 29 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 30 p.b. uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

Jednak zasadnie wskazuje organ II instancji, że powyższe nie oznacza, że budowa obiektu budowlanego może mieć miejsce z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 151/I7). Na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą [...] Rady Gminy [...]. W aktach sprawy znajduje się pismo Wójta Gminy [...] z dnia 12 marca 2019 r. zawierające wypis z m.p.z.p.(k. 86-88 administracyjnych akt sprawy), z którego wynika, że działka [...] leży częściowo w terenie [...] ZL tereny leśne, gdzie obowiązuje zakaz zmiany użytkowania gruntów na cele nieleśne i ograniczenie realizacji obiektów niezwiązanych z gospodarką leśną, z wyjątkiem przypadków dopuszczonych ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawą o lasach. Częściowo natomiast przedmiotowa działka znajduje się w terenie [...] – tereny rolne. Dla tych terenów w planie ustalono następujące zasady. Tereny rolne, podlegające ustawowym ograniczeniom na cele nierolnicze. Obowiązuje racjonalne stosowanie chemicznych środków ochrony roślin oraz całkowity zakaz ich stosowania w strefach ochrony ujęć wody, w pasie do 40,0 m od koryt wód powierzchniowych, a także w terenach podmokłych oraz narażonych na stagnację wód. Dopuszcza się realizację budynków gospodarczych do 35 m2 powierzchni zabudowy, związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, sadownictwem lub pszczelarstwem. Utrzymuje się istniejące zainwestowanie. Dopuszczony remont, przebudowa i wymiana istniejącej substancji mieszkaniowej i gospodarczej przy uwzględnieniu szczególnych warunków architektoniczno - krajobrazowych, o których mowa w § 7 ust. 1 i 5. Dopuszczona adaptacja istniejącej zabudowy za cele agroturystyki, turystyki i rekreacji indywidualnej. Nowa zabudowa zagrodowa dopuszczona jest wyłącznie w gospodarstwach rolnych o normie obszarowej zdefiniowanej w przepisach odrębnych. Dopuszcza się realizację podstawowego uzbrojenia terenu i dróg dojazdowych. Możliwa realizacja niekubaturowych urządzeń sportu i rekreacji, w tym wyznaczenie ciągów spacerowych, ścieżek rowerowych i konnych. Zakaz podziału gruntów dla celów budowlanych. Dopuszcza się zalesienie (zadrzewienie) terenów opatrzonych dodatkowym indeksem /o. Nowa zabudowa zagrodowa dopuszczona wyłącznie w gospodarstwach rolnych o powierzchni nie niższej niż średnia wielkość gospodarstwa rolnego w Gminie. Dopuszczona realizacja podstawowego uzbrojenia terenu i dróg dojazdowych. Możliwa realizacja niekubaturowych urządzeń sportu i rekreacji, w tym wyznaczenie ciągów spacerowych, ścieżek rowerowych i konnych. Zakaz podziału gruntów dla celów budowlanych. Dopuszcza się zalesienie (zadrzewienie) terenów opatrzonych dodatkowym indeksem "/o".

Wobec powyższego organy trafnie przyjęły, że w przedmiotowym stanie faktycznym zrealizowana inwestycja, niewymagająca pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, pozostaje jednak w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Pozostaje zbadać, czy taki stan faktyczny podpada pod zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 4 p.b. W tym zakresie ustalenia organu I i II instancji były zgodne ze stanowiskiem judykatury. Zgodnie bowiem z wyrażonym w sądownictwie administracyjnym poglądem – na który powołuje się organ II instancji w uzasadnieniu decyzji - jeżeli organ stwierdza, iż zachodzą przesłanki z art. 50 ust. 1 p.b., ale roboty budowlane zostały zakończone, nie wydaje postanowienia o wstrzymaniu (postanowienie takie byłoby w istocie fikcją), ale bezpośrednio stosuje normy wynikające z art. 51 u.p.b. W przypadku, gdy roboty budowlane, o których jest mowa w art. 50 ust 1 zostały już wykonane, zgodnie z art. 51 ust. 7p.b. przepisy art 51 ust 1 pkt 1 i 2 mają odpowiednie zastosowanie bez wstrzymania robót budowlanych przewidzianego w art. 50 p.b. Skoro roboty wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (w tym przepisach prawa miejscowego) zostały zakończone i nie wydaje się postanowienia o wstrzymaniu robót, właściwy organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b.), co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, co następuje. Odnośnie do kwestii braku wyłączenia E. U. od udziału w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji szczegółowo odniesiono się do tej kwestii, zaś analiza samego postanowienia o odmowie wyłączenia pracownika od udziału w rozpoznawaniu sprawy (postanowienie z dnia 21 grudnia 2020 r. znak [...]) wskazuje istotnie na brak przesłanek wyłączenia, a tym samym wskazuje, iż zarzut wpływu tych okoliczności na wynik rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie.

Z powyższego wynika, że sądowa kontrola skarżonej decyzji nie wykazała ani naruszeń prawa materialnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej nie stwierdzono zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.