Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 91/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 41
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: § 1 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2006 nr 135 poz 950
law: ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń  pieniężnych z pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata K. P. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) powiększoną o należny podatek VAT z tytułu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

J.S. pismem z dnia 3 czerwca 2008r. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (zwanego dalej: MOPS) z wnioskiem o udzielenie pomocy w uzyskaniu lokalu socjalnego, przyznanie zasiłku lub pożyczki finansowej na ekonomiczne usamodzielnienie się, jak również przyznanie świadczenia pieniężnego na utrzymanie, zakup niezbędnych rzeczy, leków, odzieży i pokrycie wydatków związanych z eksmisją. Poprosił także o udzielenie pomocy prawnej w związku z sytuacją w jakiej się znalazł..

Organ I instancji pismem z dnia 26 sierpnia 2008r. poinformował wnioskodawcę, że wobec wskazanej okoliczności dotyczącej jego bezdomności winien zwrócić się do wskazanego organu celem przyznania lokalu socjalnego oraz przesłał skierowanie do magazynu odzieżowego, w którym strona może zaopatrzyć się w niezbędną odzież. Wskazano miejsce, w którym można otrzymać gorący posiłek.

W toku postępowania wyjaśniającego przed organem ustalono, że J.S. ubiega się o zasiłek celowy na ekonomiczne usamodzielnienie w kwocie 50.000 zł, zasiłek celowy na kupno leków w kwocie 200 zł miesięcznie, zasiłek celowy na odzież, buty, garnitur, koszule w kwocie 1.500 zł oraz na utrzymanie samochodu za okres od maja do września 2008r. w kwocie 1.000 zł. W sprawach tych zostały wydane cztery odrębne decyzje.

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", Zastępca Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej i Rozwiązywania Problemów Rodziny w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej wskazując na upoważnienie Prezydenta Miasta odmówiła przyznania J.S. świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup odzieży w kwocie 1.500 zł. Jako podstawę prawną powołano art. 106 ust.1 i art. 41 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej oraz upoważnienie Prezydenta Miasta do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. W uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskujący jest bezdomny, niepełnosprawny, jest osobą samotnie gospodarującą, utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 566,70 zł, z której dokonywane są potrącenia komornicze w wysokości 162,28 zł. W grudniu 2007r. strona osiągnęła dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 160,04 zł. Bez względu jednak na ten dochód z powodu zawieszenia działalności gospodarczej uznano, iż uzyskiwany z tytułu renty inwalidzkiej dochód w momencie rozpoznawania wniosku przekraczał kwotę 477 zł tj. kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. Jako podstawę odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego wskazano okoliczność, że organ dysponuje ograniczonymi środkami na realizację zadań własnych w formie zasiłków celowych specjalnych. Przedstawiono wysokość środków, którymi organ dysponował w poszczególnych miesiącach od czerwca do września 2008r. wraz z podaniem liczby osób objętych tą formą pomocy. Wyjaśniono, że średnia wysokość zasiłku przypadająca na osobę wynosiła odpowiednio miesięcznie: 108 zł, 130 zł, 122 zł i 140 zł. Nadto wskazano, że te zasiłki specjalne przyznawane były głównie z przeznaczeniem na leki i żywność, bowiem organ będąc zmuszony do ich limitowania przyznawał świadczenia w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb osób i rodzin, które znalazły się w trudnej sytuacji. Stwierdzono, że wysokość zasiłku, o który wystąpiła strona przekracza maksymalną wysokość zasiłku celowego specjalnego dla osoby samotnie gospodarującej wynoszącą 477 zł. Podkreślono, że wnioskodawca posiada stałe źródło dochodu i środki utrzymania w wysokości przekraczającej kryterium dochodowe, natomiast w niezbędną odzież może zaopatrzyć się w magazynie odzieżowym MOPS.

W odwołaniu od tej decyzji J.S. wyjaśnił, że ubiega się o zasiłek celowy w kwocie 1500 zł na zakup odzieży, której został pozbawiony na skutek eksmisji. Zarzucił, że organy pomocy społecznej są zobligowane do niesienia pomocy wszystkim i równego ich traktowania lecz jemu odmówiono wsparcia. W ocenie odwołującego jest osobą prześladowaną, dyskryminowaną, wobec której stosuje się przemoc, pomówienia i mobbing.

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 41 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. W motywach uzasadnienia powtórzono, iż J.S. jest osobą samotnie gospodarującą, której dochód przekracza kryterium ustawowe wynoszące 477 zł, bowiem dysponuje rentą inwalidzką w wysokości 566,70 zł. Wyjaśniono, że przyznanie zasiłku celowego specjalnego z jednej strony uzależnione jest wyjątkową sytuacją wnioskodawcy a z drugiej możliwościami finansowymi organu pomocy społecznej. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w sposób przekonujący wykazał, że posiadane środki finansowe na zasiłki celowe specjalne były w czasie rozpatrywania sprawy bardzo szczupłe w stosunku do zgłaszanych potrzeb i słusznie w pierwszej kolejności były przeznaczane na żywność i leki, jako podstawowe potrzeby bytowe. Podniesiono, że odwołującemu się przyznano z tych właśnie środków 200 zł na zakup leków (decyzją z dnia 6 października 2008r.) oraz wskazano na możliwość zaopatrzenia się w niezbędną odzież w magazynie prowadzonym przez MOPS. Poinformowano również, że jeżeli strona uważa, że jest przez organ pomocy społecznej traktowana w sposób niedozwolony i krzywdzący, może złożyć w tej sprawie skargę do Rady Miasta na podstawie art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie J.S. nie zgodził się z ustaleniami organu I instancji w zakresie osiąganego przez niego dochodu i podkreślił, że nie przekracza kryterium dochodowego, gdyż dochód ustala się w oparciu o jego oświadczenie. Natomiast potrącona przez komornika z jego renty kwota 162,28 zł nie jest zobowiązaniem alimentacyjnym, a jedynie bezprawnym działaniem komornika. Podkreślił, że działalność gospodarczą zawiesił, gdyż nie osiągał z tego tytułu żadnych zysków. Ponadto w ocenie skarżącego jest on wykluczany i dyskryminowany, zaś działania organów utrudniają jego powrót do normalnej egzystencji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W toku postępowania przed Sądem prawomocnym postanowieniem z 18 marca 2009r. (sygn. akt II SA/Ol 91/09) ustanowiono dla skarżącego adwokata z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa., sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie skarżonego rozstrzygnięcia może nastąpić między innymi w sytuacji, gdy kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oznacza to, że sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Oceniając legalność rzeczonej decyzji w świetle powołanych wyżej przepisów prawa Sąd stwierdził, że skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja Kolegium oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

W sprawie tej Zastępca Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej i Rozwiązywania Problemów Rodziny w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej powołując się na upoważnienie Prezydenta Miasta decyzją z dnia "[...]" odmówiła przyznania J.S. świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup odzieży w kwocie 1.500 zł. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" nr "[...]".

Punktem wyjścia przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy jest treść art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), który to przepis stanowi materialnoprawną podstawę przyznawania bezzwrotnego świadczenia pieniężnego w formie specjalnego zasiłku celowego. Z treści tej normy prawa wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany:

1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi;

2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł. W dniu wydania skarżonej decyzji kwota ta wynosiła 477 zł, stosownie do § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2006r. Nr 135, poz. 950).

Istota przyznawania specjalnego zasiłku celowego polega na tym, że osoba znajdująca się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej pomimo, iż jej dochód przekracza kryterium dochodowe ustalone w ustawie o pomocy społecznej, może ubiegać się o zasiłek w formach przewidzianych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Celem takiej wyjątkowej regulacji jest stworzenie możliwości ubiegania się przez stronę o udzielnie pomocy w takich indywidualnych sytuacjach życiowych, które nie poddają się ustawowej klasyfikacji. Organ prowadzący postępowanie o przyznanie zasiłku celowego specjalnego wydaje decyzję w ramach tzw. "uznania administracyjnego", decydując w ramach swobody, którą przyznał mu ustawodawca, czy w sprawie indywidualnej wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę przyznania tej formy świadczenia z pomocy społecznej. Zasiłek celowy specjalny organ przyznaje za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją (art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy istniejący w dniu wydania decyzji.

Pomimo podejmowania wskazanej decyzji w ramach ustawowo przyznanej organowi swobody, nie można dopuścić do sytuacji aby takie działanie organu przybrało formę dowolności. Pomimo swobody w podejmowaniu rozstrzygnięcia organ pomocy społecznej zobligowany jest do wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również do wyjaśnienia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, zaś samo podjęcie rozstrzygnięcia musi być uzasadnione w sposób wyczerpujący stwierdzonymi w toku postępowania okolicznościami, które przemawiają za takim właśnie rozstrzygnięciem, tak aby nie można postawić takiemu rozstrzygnięciu zarzut wydania decyzji w ramach pełnej dowolności organu.

Zadaniem organu rozpoznającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu (teza nr 1 wyroku NSA z 19 stycznia 2006r. sygn. akt I OSK 777/05, niepublikowany).

Działanie w ramach uznania administracyjnego nie może być postrzegane, tak jak czyni to skarżący, jako obowiązek wydania rozstrzygnięcia o treści oczekiwanej przez stronę. Powinno ono polegać, stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwanej dalej: kpa, na załatwieniu sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem strony, jeżeli jest to możliwe i zgodne z przepisami obowiązującego prawa, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.

Ponadto przepis art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, co nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, przesądza o wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego. Może on być przyznany bowiem "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", a więc w sytuacjach wyjątkowych, gdyż o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, lecz jej sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. Nie można z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obligatoryjnym obowiązkiem organu - tak jak czyni się to w odniesieniu do osób spełniających kryterium dochodowe (teza nr 2 w/w wyroku NSA) z ustawy o pomocy społecznej.

Wprawdzie o możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego decyduje sytuacja życiowa, w której znalazła się strona, jednakże, aby można było ocenić, czy w danej sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 lutego 2008r., sygn. akt I OSK 673/07, organ administracji winien ustalić sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową strony, w tym faktyczny dochód miesięczny, wydatki strony związane z jej utrzymaniem, z uwzględnieniem stanu zdrowia strony i kosztów ponoszonych na mieszkanie. Dopiero ustalenie tych elementów pozwala na ocenę, czy przy ustalonym stanie majątkowym strony zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek tj. strona znajduje się w takiej sytuacji, iż mimo, że faktyczny dochód osoby samotnie gospodarującej lub rodziny przekracza kryterium dochodowe, to stan zdrowotny, rodzinny i uzasadnione wydatki powodują, iż strona - w tych konkretnych okolicznościach - winna otrzymać pomoc społeczną. Bez wątpienia oceny takiej dokonuje właściwy organ administracji publicznej w każdym indywidualnie rozpatrywanym przypadku. Ocena ta nie może być wynikiem przekonania organu, że zależy tylko od jego uznania. Przyznanie lub odmowa przyznania takiej pomocy może nastąpić po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności danej sprawy, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona przez wskazanie, dlaczego dokonano takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy organ I instancji zbadał sytuację materialną skarżącego i ustalił, że jest on osobą bezdomną, posiada stałe źródło dochodu i środki utrzymania w wysokości przekraczającej kryterium dochodowe bez względu na to, czy w dochodzie tym zostanie uwzględniony ostatni dochód z prowadzonej działalności gospodarczej za grudzień 2007r., aktualnie zawieszonej, w kwocie 160,04 zł. Skarżący utrzymuje się bowiem z renty inwalidzkiej w wysokości 566,70 zł, z której komornik dokonuje potrąceń w wysokości 162,28 zł, które stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej nie pomniejsza tego dochodu, gdyż odliczeniu takiemu podlega jedynie kwota alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Wobec tego nie jest słuszne twierdzenie skarżącego, iż jego dochód nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

Sąd podziela stanowisko organów orzekających w tej sprawie, iż sytuacja skarżącego jest trudna z uwagi na sytuację rodzinną i zdrowotną oraz fakt pozbawienia stałego miejsca zamieszkania, na skutek przeprowadzonej eksmisji, jednak z tego właśnie powodu skarżący został objęty pomocą w postaci zasiłku celowego specjalnego na zakup leków, na którą to okoliczność podjęto decyzję z dnia 6 października 2008r. nr "[...]".

W niniejszej sprawie organy wskazały nadto na ograniczone środki, jakimi dysponował w okresie od czerwca do września 2008r. organ pomocy społecznej oraz kwotę przyznanych świadczeń przypadającą na osobę w wysokości odpowiednio: 108 zł, 130 zł, 122 zł i 140 zł miesięcznie. Poza tym wyjaśniono, że zasiłki specjalne przyznawano głównie z przeznaczeniem na leki i żywność z uwagi na konieczność ich limitowania, tak aby zaspokoić najbardziej podstawowe potrzeby osób i rodzin ubiegających się o wsparcie. W tym miejscu wyjaśnić pozostaje skarżącemu, że organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego, jak też celowego specjalnego, musi mieć na względzie nie tylko interes osoby ubiegającej się o pomoc, lecz także potrzeby innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej i życiowej.

Skoro więc decyzja o przyznaniu zasiłku celowego specjalnego wydawana jest w ramach uznania administracyjnego, organ nie jest zobowiązany do spełnienia żądań strony, która musi liczyć się z tym, że organ odmówi jej przyznania tego świadczenia. Zarówno wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Wskazał na to również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 25 stycznia 2008r. (sygn. akt l OSK 624/07, niepublikowany) orzekł, iż: "sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także potrzeby innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej". Stanowisko to ma pełne odniesienie w tej sprawie.

Uwzględniając powyższe wywody, należy wskazać skarżącemu, iż uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji odmawiającej przyznania zasiłku wskazał możliwości i środki finansowe z przeznaczeniem na zasiłki celowe specjalne, jakimi dysponował w okresie od czerwca do września 2008r. Organy odpowiedzialne za udzielanie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy osobami wymagającymi wsparcia. Zasadnie organy obu instancji wyjaśniły, że wobec szczupłości środków priorytetem objęto pomoc przeznaczoną na żywność i leki, gdyż są to potrzeby najbardziej podstawowe. Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie wobec przedstawionych danych dotyczących wysokości posiadanych środków oraz liczby osób oczkujących na wsparcie, organ nie mógł zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Wyjaśniono natomiast, że z uwagi na przeznaczenie zasiłku, o który skarżący wystąpił może zaopatrzyć się w niezbędną odzież w magazynie prowadzonym przez MOPS.

Zasadnie organy orzekające w sprawie podały, że wysokość zasiłku na zakup odzieży w kwocie 1.500 zł znacznie przekracza nadto maksymalną wysokość zasiłku celowego specjalnego dla osoby samotnie gospodarującej, wynoszącą 477 zł, o której mowa w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

Wyjaśnić należy także, iż kontrolując decyzję wydaną w ramach uznania administracyjnego Sąd nie może wkraczać w sferę zastrzeżoną do wyłącznej właściwości organów administracji publicznej tj. w sferę przyznania świadczenia wnioskowanego przez skarżącego, bowiem kontrola Sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy organy orzekające w sprawie w sposób właściwy podjęły decyzję w ramach uznania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy takie decyzje administracyjne poprzedzone zostały przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym w sposób wyczerpujący oraz czy podjęta decyzja w sposób pełny i jasny wskazuje na przesłanki, które uniemożliwiły przyznanie świadczenia. Reasumując Sąd bada, czy podjęta decyzja nie jest rozstrzygnięciem dowodnym nie znajdującym oparcia w zebranym materiale dowodowym.

Skoro w rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji zapadła po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, zaś uzasadnienie tak tego organu jak i decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest pełne i wyczerpujące, to decyzjom tym nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną należało oddalić. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 242 i art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).