Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 151/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 14
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
article: art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego skargę oddala


UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 16 czerwca 2005 r.

Decyzją z dnia [...]. stycznia 2004 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art.138 § 1 pkt 1 KPA oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz.229) po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...] nakazującej mu wykonanie rozbiórki samowolnie dobudowanej do istniejącego budynku gospodarczego szopy o konstrukcji drewnianej przykrytej dachem jednospadowym pokrytym eternitem falistym i blachą ocynkowaną trapezową, o wymiarach 3,0 x 13,0 m i wysokości średniej ok. 2,50 m, z przeznaczeniem na składowanie sprzętu gospodarstwa rolniczego i drewna opałowego zlokalizowanej w G. gmina D. na działce nr 11827, będącej jego własnością utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu aktu podano, że przedmiotową decyzją organ I instancji nakazał M. K. rozbiórkę opisanego wyżej obiektu. W uzasadnieniu organ podał, że stwierdził, iż obiekt został wybudowany około 5 do 6 lat temu. Wykonane pomiary oraz oględziny obiektu pod kątem materiałów, z jakich jest wykonany potwierdziły, że nie ma możliwości zalegalizowania samowolnie wybudowanej szopy.

Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł M. K. argumentując, że szopę o konstrukcji drewnianej wybudował w latach 1987 - 1990 r. podając na tę okoliczność nazwiska dwóch świadków. W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono rozprawę administracyjną na działce nr ewid. 11827 w G. w trakcie której dokonano pomiarów szopy z uwzględnieniem odległości w stosunku do budynków znajdujących się na sąsiednich działkach, a także przesłuchano świadków na okoliczność ustalenia daty wybudowania obiektu. 'W wyniku dokonanych ustaleń zarzut zawarty w odwołaniu w zakresie dotyczącym ustalenia daty wybudowania szopy drewnianej okazał się uzasadniony. Zeznania świadków potwierdzają że obiekt wykonano w latach 1987 -1990r.

Biorąc pod uwagę czas powstania szopy, rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego w odniesieniu do rozstrzygnięcia sprawy samowolnie wybudowanego budynku powinno być rozpatrzone w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. W wyniku przeprowadzonej rozprawy administracyjnej ustalono, że odległość szopy drewnianej od najbliżej położonego na sąsiedniej działce budynku składowego, którego ściany wykonane są z desek a dach pokryty jest eternitem wynosi 9,0 m. W świetle treści przepisu, obowiązującego w dacie budowy obiektu § 14 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz.U. Nr 17, poz.62) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki minimalna odległość budynków inwentarskich, stodół, suszarni i podobnych budynków gospodarczych od budynków niezabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego winna wynosić 15,0 m w stosunku do budynków o ścianach z materiałów palnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych. Usytuowanie samowolnie wybudowanej szopy narusza przepisy techniczno -budowlane obowiązujące w czasie jej realizacji. Zgromadzone dowody w sprawie jednoznacznie przemawiają za orzeczeniem rozbiórki przedmiotowej szopy na podstawie art.37 ust.

1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżył M. K. domagając się jej uchylenia.

W uzasadnieniu podał, że jest starym, schorowanym rolnikiem, a przedmiotową szopę wykonał ponad 10 lat temu. Odległości między sąsiadującymi budynkami nie mają w sprawie żadnego znaczenia, bo staremu człowiekowi nie pomoże odległość 15 m. Proponuje on zabezpieczenie drewnianej ściany poprzez obicie jej blachą lub innym materiałem ognioodpornym. W szopie trzyma niezbędny dla funkcjonowania jego gospodarstwa sprzęt rolniczy. Prowadzone postępowania negatywnie wpływają na zdrowie skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 §

2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153,poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed gadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270)/- nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Poza sporem pozostaje, że M. K. w latach 1987-1990 na działce nr 11827, będącej jego własnością położonej w G. gmina D. bez pozwolenia na budowę wykonał szopę o konstrukcji drewnianej przykrytą dachem jednospadowym pokrytym eternitem falistym i blachą ocynkowaną trapezową o wymiarach 3,0 x 13,0 m i wysokości średniej ok. 2,50 m z przeznaczeniem na składowanie sprzętu gospodarstwa rolniczego i drewna opałowego. Nie jest również kwestionowanym przez skarżącego dokonany przez organ II instancji wynik pomiarów dotyczący położenia przedmiotowego obiektu w stosunku do położonego najbliżej na sąsiedniej działce budynku składowego, którego ściany wykonane są z desek, a dach pokryty jest eternitem. Odległość ta wynosi 9 m.

Wyjątkiem od zasady stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do spraw wszczętych pod jej rządami jest przewidziany przez art. 103 ust. 2 powołanej ustawy obowiązek stosowania przepisów dotychczasowych do obiektów wykonanych samowolnie, jeżeli ich budowa została zakończona przed wejściem w życie tej ustawy. Skoro bezspornym jest, że objęty postępowaniem obiekt został wykonany w latach 1987-1990, a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ II instancji w sposób prawidłowy zastosował w sprawie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 74 poz. 38 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Zastosowanie powołanej w poprzednim zdaniu ustawy zobligowało również organ do zastosowania w sprawie przepisów technicznych obowiązujących w okresie jej obowiązywania, a więc przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem.

Przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje konieczność orzeczenia o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku wybudowania go niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany lub jego część powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zachodzenie okoliczności wskazanych w powołanym w poprzednim zdaniu przepisie wyklucza możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego przewidzianego przez przepis art. 40 ustawy. Przepis ten przewiduje, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wyda decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Stanowisko zaprezentowane przez organ II instancji, że wybudowany samowolnie obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia jest w pełni uzasadnione. Dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób jednoznaczny przyjmuje, że naruszenie przez obiekt warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki w zakresie ochrony przeciwpożarowej wyczerpuje przesłankę powodowania niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia.

§ 14 rozporządzenia określa minimalne odległości między innymi budynków gospodarczych od budynków niezabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Funkcja, jaką spełnia objęty postępowaniem obiekt w sposób jednoznaczny wskazuje, że jest on budynkiem gospodarczym, bowiem służy do przechowywania sprzętu rolniczego i drewna opałowego. Obiekt ma ściany wykonane z desek i pokryty jest eternitem. Minimalna odległość minimalna takiego obiektu, jako mającego ściany z materiałów palnych i pokrycie z materiałów niepalnych od innego budynku mającego ściany z materiałów palnych i pokrycie z materiałów niepalnych powinna wynosić 15 m. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na sąsiedniej działce w odległości 9 m od przedmiotowego budynku znajduje się budynek składowy o ścianach drewnianych i pokryciu z eternitu. Skoro między budynkami nie ma zachowanej minimalnej odległości 15 m samowolnie wykonany budynek w zakresie ochrony przeciwpożarowej wyczerpuje przesłankę powodowania niebezpieczeństwa ludzi i mienia, dlatego nie może zostać zalegalizowany i orzeczenie jego rozbiórki nie narusza przepisów prawa. Skoro decyzja przepisów prawa nie narusza skarga nie może zostać uwzględniona.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Obicie blachą ścian przedmiotowego budynku nie spowoduje, że między nim a obiektem sąsiednim powstanie ściana oddzielenia przeciwpożarowego, a więc przepis § 14 rozporządzenia i wskazane w nim odległości w dalszym ciągu w sprawie będą miały zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując akty administracyjne bada jedynie ich legalność, a więc zgodność z obowiązującym prawem. Inne czynniki wywodzące się przykładowo z zasad współżycia społecznego, celowości itp. nie mogą być przez Sąd brane pod uwagę. Tak, więc zarzuty dotyczące poczucia krzywdy przez skarżącego, potrzeb jego gospodarstwa, jego wieku i stanu zdrowia nie mogą zostać przez Sąd uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.