Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 747/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 3 pkt 4 i art. 122 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. w W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "[...]" wraz z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul.[...] w W.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

W dniu 16 maja 2007 r. A. Sp. z o.o. w W. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę zespołu budynków wielofunkcyjnych "[...]" wraz z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na dz. Nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w W.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] , umorzył, na podstawie art. 105 k.p.a., postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2008 r., znak: [...], uchylił powyższe rozstrzygnięcie Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt VII SAB/Wa 70/09, umorzył postępowanie w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w Warszawie na bezczynności Prezydenta W. w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zespołu budynków wielofunkcyjnych "[...]" wraz z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną w W. przy ul. [...] dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] poprzez dostarczenie projektu budowlanego opracowanego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedli P. i Z. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. (Dz. Urzędowy Woj. [...] Nr 92 poz. 908 z dnia 17.08.2000 r.) w szczególności:

- usytuowania projektowanych budynków zgodnie z obowiązującą linią zabudowy od strony ul. [...] i ul. [...] , zgodnie z zapisami § 5 pkt 2 w/m planu, oraz ukształtowanie linii zabudowy od strony ulic: [...] , 3 KU L zgodnie z rysunkiem planu,

- ukształtowania pierzei usługowej od strony ulicy: 1KU GP (ul. [...] ), 3 KU L (przez pierzeję usługową zgodnie z § 5 pkt 4 należy rozumieć obowiązek wprowadzenia lokali usługowych dostępnych od strony ulic z poziomu terenu, w parterach nowych budynków lokalizowanych przy ulicy zgodnie z rysunkiem planu),

- doprowadzenie do zgodności z zapisami planu wysokość budynków tj: zgodnie z zapisami w/m planu § 5 pkt 5 przez maksymalną wysokość zabudowy należy rozumieć - "nieprzekraczalny wymiar pionowy mierzony od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, nie będącym wyłącznie wejściem do pomieszczeń gospodarczych i technicznych, do górnej najwyższej krawędzi dachu, z uwzględnieniem punktu 6 § 5 oraz na przekrojach rysunków należy wykazać odległość od poziomu terenu do podestu,

- obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy zgodnie z zapisami planu § 5 pkt 7 tj: "wskaźnik zdefiniowany jest jako stosunek powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych wszystkich budynków zlokalizowanych na działce, liczony po zewnętrznym obrysie murów, do powierzchni tej działki",

- określenie % wskaźniki powierzchni biologicznie czynnej obliczony zgodnie z zapisami planu § 5 pkt 8 tj: "minimalny procentowy wskaźnik terenów biologicznie czynnych - należy przez to rozumieć najmniejszą powierzchnię terenu na gruncie rodzimym, niezabudowaną, nieutwardzoną i zagospodarowaną roślinnością lub część powierzchni otwartego zbiornika wody ponad dnem, na którym możliwe jest utrzymanie roślinności wodnej w warunkach zbliżonych do naturalnych",

- doprowadzenie do zgodności z zapisami planu dot. maksymalnej powierzchni zabudowy każdego pojedynczego obiektu tj do 1500 m2, (§ 96.1 w/m planu),

- przedstawienie przebiegu projektowanych dróg, zgodnie z rysunkiem planu,

- przedstawienie umowy na budowę dróg objętych projektem z ich zarządcą - zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.),

- dostarczenie zgody zarządcy drogi na lokalizację zjazdów na teren planowanej inwestycji - zgodnie z art. 29 ustawy o drogach publicznych

- dostarczenie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych na budowę drogi,

- uzgodnienie konstrukcji drogi, z Wydziałem Infrastruktury Urzędu W.,

- dostarczenie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym - zgodnie z pismem Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy W. , znak:[...] z dnia [...] kwietnia 2007 r.

- dostarczenie warunków techniczne zaopatrzenia w wodę z Urzędu Dzielnicy W.,

- zaprojektowanie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych - zgodnie z zapisami § 39 w/m planu,

- dostarczenie projektu organizacji ruchu - zgodnie z opinią Inżyniera Ruchu nr 7/07,

- dostarczenie prawa do przejścia/przejazdu/zabudowy przez teren działki nr ew. [...] oraz [...] z obrębu [...],

- dostarczenie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla całego zamierzenia budowlanego.

Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], odmówił A. Sp. z o.o. w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "[...]" wraz z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną przy ul. [...] dz. nr ew. [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w W.

Organ uznał, że zachodzą przesłanki z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wobec niewypełnienia obowiązków wynikających z postanowienia z dnia [...] października 2009 r., Nr [...]. Stwierdził, że przedłożony projekt budowlany nie został doprowadzony do zgodności z przepisami Prawa budowlanego, warunkami technicznymi oraz miejscowym planem zagospodarowania oraz przepisami szczególnymi.

Wskazał mianowicie, że projekt budowlany przewiduje zabudowę w linii oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania, z warunkiem § 5 pkt 4 planu, zgodnie z którym należy zlokalizować usługi dostępne z ulicy z poziomu terenu. Projekt po poprawkach wprawdzie przedstawia wejścia do pomieszczeń usługowych od strony ul. [...] , jednakże inwestor nie przewidział dostępu do usług z tej ulicy, gdyż nie posiada prawa do korzystania z terenu działki nr ew. [...] w obrębie [...], co jest wymagane w celu zapewnienia możliwości dostępu do tych usług z ulicy. Ponadto zaznaczył, że warunek ten nie jest spełniony z tego powodu, iż różnica terenu pomiędzy wejściami a poziomem gruntu przed wejściami wynosi ca 1,80m, co oznacza oczywisty brak dostępu do pomieszczeń usługowych od strony ulicy [...], także przez fakt, że nie zaprojektowano schodów, pochylnio do tych wejść.

Wskazał ponadto, że przyjęta przez inwestora wysokość budynku nie spełnia wymogów planu oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniósł, że przedstawione rozwiązanie poziomu "O" budynku zostało podwyższone średnio o 1,8 m w stosunku do terenu. Tym samym mając na względzie zapisy zarówno miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedli P. i Z. w § 5 ust. 5 jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, definiujące wysokość budynku, zdaniem organu należy przyjąć, że uwzględniony poziom terenu przy najniżej położonym terenie od ul. [...] wynosi od rzędnej 11,01 do rzędnej 11,40, od ul. [...] wynosi od rzędnej 11,19 do rzędnej 11,32 i ustaleniu "O" inwestycji na poziomie 13,01m n.p.w. w. oraz uwzględnieniu wysokości budynku 12 m daje sumaryczną wysokość niezgodną z w/m przepisami.

W ocenie organu przedstawiony projekt budowlany nie spełnia również wymagań dotyczących powierzchni biologicznie czynnej. Organ wskazał, że w złożonym poprawionym projekcie Inwestor w pkt 3.4 "Zestawienie powierzchni" stwierdza, iż powierzchnia terenu planowanej inwestycji wynosi 25 047,80 m2, natomiast pow. biologicznie czynna na gruncie rodzimym wynosi 12 288,84 m2. Do obliczeń pow. biologicznie czynnej przyjęto 50% pow. na płycie garażowej w ilości tj. 235,06 m2 co razem daje (według autorów opracowania) powierzchnię biologicznie czynną wynoszącą 12 523, 90 m2. Powyższe obliczenie jest, jednakże zdaniem organu sprzeczne z zapisami § 5 pkt. 8 miejscowego planu zagospodarowania, zgodnie z którym przez powierzchnie biologicznie czynną należy rozumieć "najmniejszą powierzchnię terenu na gruncie rodzimym, niezabudowaną, nie utwardzoną, zagospodarowaną roślinnością lub części powierzchni otwartego zbiornika wody ponad dnem, na którym możliwe jest utrzymanie roślinności wodnej w warunkach zbliżonych do naturalnych". Zgodnie z definicją powierzchni biologicznie czynnej określonej w miejscowym planie zgodnie z zestawieniem powierzchni opracowanej przez autorów projektu budowlanego wynosi 12 288,84 m2 co stanowi wartość mniejszą niż przewiduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do kwestii spełnienia wymagań § 5 pkt 7 w zakresie intensywności zabudowy, organ podniósł, iż projekt nie spełnia tych wymagań. Stwierdził, że projekt budowlany, nie przewiduje zespołu budynków lecz technicznie przedstawia jeden budynek (o zmiennej wysokości) zlokalizowany na jednej płycie garażowej, uznał że części oznaczone przez Inwestora jako budynki od A do G, nie spełniają definicji budynku określonego w art. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez "budynek - należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach".

Odnosząc się do kwestii dróg i lokalizacji zjazdów oraz zastrzeżeń inwestora, wskazał, że zakres inwestycji obejmuje teren przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone pod budowę dróg publicznych. Zatem przedstawiony projekt budowlany musi spełniać wymagania tego planu, a tym samym dokumenty dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę muszą określać zasady realizacji tych dróg oraz winny być załączone zgodnie z wymaganiami przepisów o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W jego ocenie, brak jest podstawy do stwierdzenia, iż inwestor realizuje drogę wewnętrzną na podstawie miejscowego planu zagospodarowania, w sytuacji gdy plan ten wyraźnie określa publiczny charakter tej drogi. Realizacja drogi wewnętrznej stoi w opozycji do ustaleń planu i świadczy o niezgodności inwestycji w tym zakresie. Zgodnie z zapisami § 142 planu miejscowego droga oznaczona symbolem 39 KU D jest drogą publiczną, a w związku z tym zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych szczegółowe warunki budowy drogi o której mowa w ust. 1 określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej. Organ zaznaczył ponadto, że inwestor nie dołączył również zgody zarządcy drogi na lokalizację zjazdów na teren planowanej inwestycji z ul. [...] oraz ul. [...]. Wprawdzie w wyjaśnieniach z dnia 10 listopada 2009r. wnioskodawca wspomina o załączonej decyzji nr [...] w zakresie uzgodnienia zjazdu z ul. [...], lecz wspomniana decyzja nie została załączona do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę.

Organ zauważył także, iż inwestor powinien przedstawić uzgodnienie z zarządcą drogi publicznej możliwości włączenia projektowanej inwestycji do ruchu drogowego.

Odnosząc się do kwestii odprowadzenia wód deszczowych, organ wskazał, że inwestor do projektu budowlanego na realizację przedmiotowej inwestycji dołączył opinię Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy W. znak [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. .Zaznaczył, że w opinii tej Wydział Ochrony Środowiska dla Dzielnicy W. "opiniuje pozytywnie przedstawiony w załączonej dokumentacji sposób zagospodarowania ścieków socjalno-bytowych na terenie przedmiotowej inwestycji polegający na odprowadzeniu ich do dwóch żelbetowych, szczelnych, bezodpływowych zbiorników podziemnych o pojemności 50 m3 każdy, co jest zgodne z zapisami § 47 pkt 2 MPZP rejonu osiedli P. i Z. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy W. nr 268 z dnia 29.06.2000r (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 92 poz. 908 z dn. 17.08.2000r)". Podniósł jednocześnie, że w dalszej części pisma stwierdzono "W odniesieniu do zagospodarowania wód opadowych informujemy, że ze względu na ilość ścieków deszczowych, które będą odprowadzane z przedmiotowej inwestycji, zgodnie z art. 36 ust. 3 pkt 4 i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Wodne z dnia 18 lipca 2001r. (tekst jednolity Dz. U. 2005r. Nr 239, poz. 2019 z póżn. zm ) należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne."

Organ zauważył także, że zgodnie z ustawą Prawo budowlane do wniosku należy dołączyć opinie, uzgodnienia decyzje wymagane przepisami szczególnymi, co oznacza, że w przypadku realizacji zamierzenia inwestycyjnego uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego obejmującego także wykonanie urządzeń wodnych, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Argumentacja inwestora dotycząca braku konieczności przedłożenia pozwolenia wodnoprawnego może być zasadne jedynie w zakresie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie wód do ziemi, jednakże należy stanowczo rozdzielić wykonanie urządzeń od kwestii wprowadzenia wód do gruntu., zwłaszcza, że przepisy prawa wodnego wyraźnie wskazują te dwie instytucje.

Odnosząc się do możliwości zaopatrzenia w wodę, organ podniósł, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 projekt budowlany powinien zawierać "oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych". Analiza zaś dokumentów przedłożonych w tej sprawie nie pozwala na stwierdzenie, iż mamy do czynienia z możliwością przyłączenia obiektów do sieci wodociągowej. Podkreślił, że w chwili obecnej przedstawione możliwości podłączenia dotyczą nie istniejącego wodociągu, który może, lecz nie musi być wybudowany w przyszłości przez FPP P. Sp. z. o. o tym samym brak jest możliwości stwierdzenia, iż inwestycja posiada realne możliwości zaopatrzenia w wodę.

Odnosząc się zaś do wyjaśnień inwestora, iż brak jest podstaw prawnych do nałożenia obowiązku uzgodnienia projektu stałej organizacji ruchu na drodze publicznej w celu wydania pozwolenia na działce prywatnej, organ wskazał, że obowiązek opracowania i zatwierdzenia projektu organizacji ruchu przed uzyskaniem opinii ZUD, został nałożony opinią nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak [...] wydaną przez Inżyniera Ruchu. m.st. W.

Organ I instancji podniósł, również, iż nie dostarczono oświadczenia o posiadanym prawie przejścia/przejazdu przez teren działek oznaczonych nr [...] oraz [...] w obrębie [...], bez którego nie można korzystać z wejść do projektowanych obiektów, a w dołączonym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 5 listopada 2009 r., nie zostały wskazane dokumenty, z których wynika tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r. wniosła A. Sp. z o.o. w W. , zarzucając jej:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 ust. 3 Prawa Budowlanego oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa Budowlanego, poprzez ich błędną interpretację, polegające na błędnym przyjęciu przez Prezydenta W., że w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor jest zobowiązany do przedstawienia lub wskazywania innych dokumentów, niż oświadczenie inwestora złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej, potwierdzających posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do nieruchomości oraz wyciągnięcie negatywnych konsekwencji dla strony z powodu nieprzedstawienia takich dokumentów pomimo braku uprzedniego wezwania,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa Budowlanego, poprzez ich błędną interpretację, polegającą na błędnym przyjęciu przez Prezydenta W. że w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor jest zobowiązany do przedstawienia oświadczenia o posiadaniu tytułu prawnego do sąsiednich nieruchomości w przypadku, gdy nie są one przedmiotem inwestycji,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 3 pkt 3b Prawa Budowlanego oraz art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie Spółka była zobowiązana przedstawić uzgodniony projekt organizacji ruchu,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego, poprzez jego błędną interpretację, oraz naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a., polegające na mylnym przyjęciu, iż Spółka nie mogła wykazać możliwości zaopatrzenia inwestycji w wodę poprzez przedstawienie oświadczenia [...] P. Sp. z o.o.,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 ust. 3 Prawa Budowlanego, polegające na wyciągnięciu wobec A. ujemnych konsekwencji wobec nieprzedstawienia umowy z [...] P. Sp. z o.o. z dnia 25 kwietnia 2008 r., pomimo braku uprzedniego wezwania A. do przedstawienia takiego dokumentu,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 ust. 3 Prawa Budowlanego, polegające na wyciągnięciu wobec A. ujemnych konsekwencji wobec nieprzedstawienia decyzji nr [...] w zakresie uzgodnień zjazdu z ul. [...], pomimo braku uprzedniego wezwania do przedstawienia takiego dokumentu,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 2 Prawa Budowlanego, poprzez jego błędną interpretację, polegającą na mylnym przyjęciu, iż w przypadku posadowienia kliku budynków częściowo na wspólnym dla tych budynków garażu podziemnym obiekty te nie będą stanowiły odrębnych budynków w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa Budowlanego,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa Budowlanego w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 12 § 1 k.p.a., polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez Prezydenta W., iż przedstawiony przez A. projekt narusza obowiązujące postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedli P. i Z. w zakresie:

a) ukształtowania pierzei usługowej od strony ul. [...] (oznaczonej na planie miejscowym jako 1KUGp) oraz ulicy oznaczonej na planie miejscowym jako 3KUL,

b) zgodności projektowanej zabudowy z dopuszczalną wysokością budynków,

c) zgodności projektowanej zabudowy z wymogami dotyczącymi zachowania powierzchni biologicznie czynnej,

d) zgodności projektowanej zabudowy z przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczalnym wskaźnikiem zabudowy,

e) zgodności projektowanej drogi wewnętrznej z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że inwestor zobowiązany jest przedstawić organowi administracji architektoniczno-budowlanej pozwolenie wodno-prawne,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu wezwania A. do zaznajomienia się i wypowiedzenia co do wyników postępowania przed wydaniem decyzji,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, polegające na nie wyznaczeniu obszaru oddziaływania inwestycji i uznaniu za stronę postępowania mieszkańców osiedla P. , pomimo nie podjęcia jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie stwierdzenia, czy osoby te są uprawnione do występowania w niniejszym postępowaniu w charakterze strony.

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego oraz naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 Prawa budowlanego, poprzez jego nieuwzględnienie, polegające na niewydaniu pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia ustawowych przesłanek

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 9, 10 i 12 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r.

Organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji zasadnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wobec nie wywiązania się przez inwestora z obowiązku wynikającego z postanowienia z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], doprowadzenia dokumentacji projektowej do stanu spełniającego wymagania art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z § 96 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedli P. i Z. dla kwartału U1, w którym zlokalizowane są działki będące przedmiotem inwestycji ustalone jest ukształtowanie pierzei usługowej od strony ulic: 1KU GP czyli ul. [...]. Przy czym zgodnie z § 5 pkt 4 planu miejscowego przez pierzeje usługowe należy rozumieć lokale usługowe dostępne od strony ulicy z poziomu terenu.

Organ zauważył, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że od strony ul. [...] zlokalizowane są lokale usługowe, jednakże od ulicy oddziela je pas gruntu stanowiący nienależącą do inwestora dz. nr ew. [...] , zaznaczył także, że z projektu wynika, iż od strony ul. [...] zlokalizowane ma być ogrodzenie, które uniemożliwi dostęp do lokali usługowych w częściach C, D, E, F budynku.

Wskazał, że w § 96 planu miejscowego określono maksymalną wysokość zabudowy na 12 m, przy czym zgodnie z § 5 pkt maksymalna wysokość zabudowy to wymiar pionowy mierzony od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, nie będącym wyłącznie wejściem do pomieszczeń gospodarczych i technicznych, do górnej najwyższej krawędzi dachu.

Organ podniósł, że z projektu zagospodarowania wynika, że wejścia do wszystkich części budynku znajdować się mają zarówno od strony ulic, jak i z terenu znajdującego się wewnątrz zespołu zabudowy. Jednakże na rzutach elewacji nie zostały zaznaczone wszystkie wskazane w projekcie zagospodarowania terenu wejścia do części budynku. Przykładowo z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż w części E budynku projektowanych jest 12 wejść, w tym 6 na elewacji zachodniej. Natomiast z rzutu elewacji zachodniej wynika, iż wejście do części E budynku odbywać się będzie przez część D, zaś sama część E nie posiada wejść od strony zachodniej. Równocześnie na rzutach elewacji wysokości poszczególnych części podawane są w stosunku do wejść zlokalizowanych od strony ulic, natomiast pominięte zostało zwymiarowanie wysokości wszystkich części inwestycji w uwzględnieniem wejść do poszczególnych części budynku znajdujących się od ich wewnętrznej strony, co uniemożliwia ocenę spełniania przez projekt budowlany warunków zawartych w § 96 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do kwestii powierzchni biologiczno-czynnej, organ wskazał, że w § 96 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu U1 wyznaczono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 50%. Minimalny procentowy wskaźnik terenów biologicznie czynnych w § 5 pkt 8 miejscowego planu został zdefiniowany jako najmniejsza powierzchnia terenu na gruncie rodzimym, niezabudowana, nieutwardzona i zagospodarowana roślinnością lub część powierzchni otwartego zbiornika wody ponad dnem, na którym możliwe jest utrzymanie roślinności wodnej w warunkach zbliżonych do naturalnych. Jakkolwiek, zgodnie z § 3 pkt 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie, to według art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany musi być zgodny zarówno z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i przepisami techniczno budowlanymi - zatem z zapisami tego aktu prawnego, który wprowadza większe ograniczenia. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedli P. i Z. do powierzchni biologicznie czynnej zalicza się wyłącznie tereny na gruncie rodzimym, zatem nie jest możliwe uznanie za nią zieleni urządzonej na płycie garażu podziemnego.

Ponadto organ zauważył, że z § 96 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika również ograniczenie do 1500 m2 powierzchni zabudowy każdego pojedynczego obiektu w kwartale U1. Przy czym stosownie do art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z rzutu garażu przedmiotowej inwestycji wynika, że żadnej z jej części nie można traktować jako oddzielnego budynku. Wszystkie części posadowione są na wspólnych fundamentach, w projekcie przewidziane są tylko 3 wjazdy do garażu podziemnego, a w garażu nie wydzielono stref odpowiadających poszczególnym częściom. Projektowane obiekty konstrukcyjnie stanowią całość i w ten sposób należy oceniać zgodność projektowanej inwestycji z zapisem planu miejscowego odnoszącym się do powierzchni zabudowy pojedynczych obiektów budowlanych.

Organ stwierdził w dalszej części uzasadnienia, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wzdłuż wschodniej granicy działek nr ew. [...], [...], [...] planowana jest ulica dojazdowa [...] , w której liniach rozgraniczających zaprojektowana została "wewnętrzna droga dojazdowa". Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia, zaś szczegółowe warunki budowy dróg, o których mowa powyżej określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej. Do wykonania przez inwestora drogi [...] niezbędne jest przedłożenie oprócz projektu drogowego stosownej dokumentacji wymaganej przy realizacji inwestycji drogowej. Brak natomiast w projekcie uwzględnienia przebiegu drogi [...] spowoduje niezgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazał nadto, że w aktach sprawy brak jest również wymaganego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy drogach publicznych uzgodnienia z zarządcą drogi możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą w zabudowie nieruchomości przylegającej do pasa drogowego, a także wymaganego na postawie art. 34 ust. 3 pkt 3b Prawa budowlanego oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Dodał również, ze z uwagi na to, iż w § 3 pkt 56 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004r. drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, inwestor obowiązany jest do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Organ wskazał ponadto, że z opinii Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy W. z dnia 18. kwietnia 2007 r. wynika, iż "z uwagi na ilość ścieków deszczowych, które będą odprowadzane z przedmiotowej inwestycji należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne". Zgodnie z art. 36 ust. 3 pkt 4 Prawa wodnego wprowadzanie do wód lub do ziemi oczyszczonych ścieków, jeżeli ich łączna ilość jest większa niż 5 m3 na dobę nie stanowi zwykłego korzystania z wód, co zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wiąże się z koniecznością uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Z uwagi na brak pozwolenia wodnoprawnego, w ocenie organu, niemożliwy jest wskazany sposób odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji, zatem projekt jest niezgodny z § 8 ust. 3 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Odnosząc się zaś do argumentu naruszenia art. 10 k.p.a., organ uznał go za niezasadny, stwierdził, iż to inwestor dostarczał materiału dowodowego organowi, winien być zatem świadom jaki materiał dowodowy znajduje się w aktach sprawy.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. Sp. z o.o. w W. , wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- § 5 pkt. 4 uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dn. [...] sierpnia 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedli P. i Z. Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr 92 poz. 908 z dn. 17.08.2000 r. (MPZP), poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy zapis § 5 pkt. 4 MPZP nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, że nieruchomość objęta planowaną inwestycją nie jest zlokalizowana przy ulicy 1KUgp (uI. [...]);

- § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75 poz.690) oraz § 5 pkt 5 MPZP, poprzez ich błędną wykładnię, a mianowicie przyjęcie, iż wymóg obliczenia maksymalnej wysokość zabudowy mierzonej od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, nie będącym wyłącznie wejściem do pomieszczeń gospodarczych i technicznych, do górnej najwyższej krawędzi dachu oznacza obowiązek wskazania w projekcie zwymiarowania wysokości wszystkich części inwestycji z uwzględnieniem wejść do poszczególnych części zespołu budynków i w rezultacie błędne ustalenie, że projekt budowlany uniemożliwia ocenę spełnienia warunków wynikających z § 96 MPZP odnośnie wysokości budynków w planowanej inwestycji;

- § 3 pkt. 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002. Nr 75, poz. 690) poprzez jego niezastosowanie i błędne ustalenie powierzchni biologicznie czynnej inwestycji, a w rezultacie błędne ustalenie, że projekt budowlany nie jest w tym zakresie zgodny z § 96 ust. 1 MPZP;

- art. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że żadnej z części inwestycji nie można traktować jako oddzielnego budynku z uwagi na posadowienie ich na wspólnych fundamentach, w ramach których zaplanowany został wspólny garaż podziemny, podczas gdy zgodnie z definicją budynku każda część obiektu wydzielona została z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych posiada fundamenty i dach a więc jest oddzielnym budynkiem a tym samym wbrew stanowisku organu administracji został zachowany wynikający z planu wskaźnik powierzchni zabudowy każdego pojedynczego obiektu;

- art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1985 Nr 14, poz. 60), poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że zamiarem inwestora jest objęta budowa drogi publicznej i tym samym inwestor powinien przedłożyć oprócz projektu drogowego dokumentację wymaganą przy realizacji inwestycji drogowej, uzgodnienia z zarządcą drogi możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego z nieruchomości przylegającej do pasa drogowego oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jakim jest budowa drogi publicznej;

- art. 36 ust. 3 pkt. 4 i art. 122 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2001, Nr 115, poz. 2019), poprzez błędną wykładnię oraz zastosowanie, a w rezultacie błędne ustalenie, że inwestor zobowiązany jest przedstawić organowi administracji architektoniczno-budowlanej pozwolenie wodno-prawne na szczególne korzystanie z wód na etapie projektowym, podczas gdy z przepisów tych jednoznacznie wynika konieczność uzyskania pozwolenia wodno-prawnego na etapie wykonawczym;

2) naruszenie przepisów postępowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- art.7, 77, 80 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego i w konsekwencji błędne uznanie, że projekt budowlany nie jest zgodny zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w szczególności w zakresie: dostępności pierzei usługowej od strony ulicy [...] , powierzchni biologicznie czynnej, wysokości zabudowy planowej inwestycji, powierzchni zabudowy każdego obiektu budowlanego, rodzaju zabudowy a także co do kompletności dokumentacji projektowej i w rezultacie przyjęcie błędnego stanowiska, że projekt nie spełnia warunków do uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenia na budowę

- art. 10 k.p.a. polegające na zaniechaniu wezwania strony do zaznajomienia się i wypowiedzenia co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, przed wydaniem decyzji i tym samym naruszenie przez organ obowiązku wynikającego z generalnej zasady postępowania określonej w tym przepisie, co miało wpływ na wynik sprawy bowiem brak w aktach dowodów świadczących o podejmowaniu przez organ administracji czynności zmierzających do wyjaśnienia kwestii spornych pozwoliłoby inwestorowi złożyć dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty dotyczące zgodności projektu z MPZP;

- art.89 § 2 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie rozprawy mimo, iż zachodziła potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale biegłych skoro jak wynika z uzasadnienia decyzji odczytanie zapisów projektu budowlanego w zakresie zwymiarowania wysokości wszystkich części inwestycji nastręczało problemy uniemożliwiające ocenę spełnienia przez projekt budowlany warunków zawartych w § 96 MPZP, a nadto zachodziła potrzeba oględzin w zakresie zagospodarowania terenu odnośnie dostępności do terenu inwestycji od strony ulicy [...] co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało ocenę negatywną zgodności projektu z MPZP w tym zakresie.

Skarżący uznał za bezpodstawne stanowisko organu, że złożony projekt budowlany jest niezgodny z § 5 pkt 4 MPZP, ponieważ nie przewiduje obsługi pierzei usługowej od strony ul. [...] przez działkę nr ew. [...] a ponadto inwestor nie wykazał praw do tej działki. Wskazał, że zawarta w § 5 pkt. 4 definicja "pierzei usługowej" - "przez którą należy rozumieć obowiązek wprowadzenia lokali usługowych dostępnych od strony ulicy z poziomu terenu w parterach nowych budynków lokalizowanych przy ulicy, zgodnie z rysunkiem planu" - dotyczy wyłącznie pierzei usługowej w parterach nowych budynków położonych na nieruchomościach bezpośrednio przylegających do ulicy (ul. [...] ). Nieruchomość na której planowana jest inwestycja zlokalizowana jest w dalszej kolejności od ulicy [...]. Nieruchomością, która sąsiaduje bezpośrednio z ul. [...] jest działka nr ew. [...]. Ani przepisy w zakresie planowania i zagospodarowania terenu ani tym bardziej zapisy MPZP nie nakładają na inwestora obowiązku nabycia działek bezpośrednio sąsiadujących. Wskazał, że zaprojektowana przez inwestora pierzeja usługowa od strony ulicy [...] ma zapewniony dostęp od strony ulicy [...] przez podcień w budynku A. Działka nr ew. [...] oddzielająca nieruchomość inwestora od ulicy [...] jest niezagospodarowana działką, wzdłuż której zlokalizowany jest rów melioracyjny oraz nieutwardzone (zielone) pobocze drogi. Skoro działka objęta zamiarem inwestycyjnym nie jest działką położoną przy ulicy [...], to planowanej inwestycji nie dotyczy obowiązek zapewnienia obsługi pierzei usługowej bezpośrednio z tej ulicy, obowiązek ten dotyczy jedynie budynków lokalizowanych przy ulicy.

Odnosząc się do stwierdzenia, że "od strony ul. [...] zlokalizowane ma być ogrodzenie, które uniemożliwi dostęp do lokali usługowych w częściach C,D,E,F budynku", strona wskazała, że projekt budowlany nie przewiduje żadnego ogrodzenia, nie istnieje ono na żadnym rysunku, ani tym bardziej nie jest wzmiankowane w opisie projektu. Organ zaś włączył ogrodzenie znajdujące się na działce sąsiedniej (działka [...] i [...]) do omawianego projektu.

Za błędne również skarżący uznał stanowisko organu odnośnie braku możliwości oceny spełnienia przez projekt budowlany warunków zawartych w § 96 MPZP w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy w planowej inwestycji. Wskazał, że definicja wysokości zabudowy zawarta jest w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w § 5 ust. 5 MPZP. Zgodnie z tymi przepisami przez "maksymalną wysokość zabudowy" należy rozumieć nieprzekraczalny wymiar pionowy mierzony od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, nie będącym wyłącznie wejściem do pomieszczeń gospodarczych i technicznych, do górnej najwyższej krawędzi dachu. Dane zawarte m.in. na planszy 008 projektu wskazują, że poziom terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku wynosi 12.99 n.p.w. W oparciu zatem o te dane i powołaną wyżej definicję bezproblemowe jest ustalenie wysokości zabudowy inwestycji i ustalenie, że projekt spełnia wymogi wynikające z § 96 MPZP co do maksymalnej wysokości zabudowy na poziomie 12 m. Ponadto za nietrafne uznał stanowisko organu, że projekt nie wskazuje wymiarów każdego z projektowanych wejść i tym samym nie jest możliwa ocena maksymalnej wysokości zabudowy. Zgodnie z wykładnią językową podanych wyżej przepisów wysokość zabudowy mierzona jest od jednego najniżej położonego wejścia do budynku. W przedmiotowym projekcie zaprojektowany jest zespół budynków a więc wskazanie w projekcie rzędnej poziomu tereny przy najniżej położonym wejściu do obiektu pozwala na ocenę spełnienia warunku wynikającego z § 96 MPZP. Analiza projektu pozwala ustalić, że podane wartości i wymiary dla najniżej położonego wejścia do zespołu budynków są jednakowe dla wszystkich wejść do każdego z budynków znajdujących się w zespole budynków. Tym samym nie zostało pominięte zwymiarowanie wysokości wszystkich części inwestycji, bowiem wymiar podany dla najniżej położonego wejścia do obiektu jest tożsamy dla poszczególnych jego części a przepisy nie wymagają wskazania rzędnej dla każdego wejścia do budynku, w każdej jego części.

Organowi administracji zarzucił ponadto, iż ten dokonując ustaleń w zakresie powierzchni biologicznie czynnej inwestycji naruszył przepis § 3 pkt 22 Rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał, że zgodnie z tym przepisem przez powierzchnie terenu biologicznie czynną - rozumie się grunt rodzimy pokryty roślinnością oraz wodę powierzchniową na działce budowlanej, a także 50% sumy powierzchni tarasów i stropodachów, urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym ich naturalną wegetację, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2. Uwzględniając zatem powyższą definicję oraz mając na uwadze, że powierzchnia biologicznie czynna działki na gruncie rodzimym wynosi 12 288,84 m2 oraz wliczając do tego 50% powierzchni stropodachów garażu, na którym urządzone będą tereny zielone na podłożu zapewniającym ich naturalną wegetację to jest 235,06 m2 daje to jak wynika z projektu powierzchnie biologicznie czynną inwestycji wynoszącą 12 523,90 m2 tj. zgodnie z § 96 MPZP 50%. Jednocześnie wskazał, że powoływany przez organ § 5 pkt. 8 MPZP jako definicja wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej jest niezgodny z powszechnie obowiązującym prawem jakim jest powołane wyżej rozporządzenie i nie może on być stosowany przez organ.

Skarżący stwierdził nadto, że w rezultacie błędnej wykładni przepisu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego organ administracji ustalił, niezgodnie z projektem budowlanym, iż projektowane obiekty stanowią całość konstrukcyjną o powierzchni zabudowy przekraczającej dopuszczoną przez MPZP. Podkreślił, iż projektowane obiekty zostały wydzielone z przestrzeni przegrodami, stanowią odrębne zespoły budynków o powierzchni zabudowy nie przekraczającej dopuszczonej przez MPZP tj. 1500 m2.

W odniesieniu do stanowiska organu w którym uznał, że zamiarem inwestora jest objęta budowa drogi publicznej i tym samym inwestor powinien przedłożyć oprócz projektu drogowego dokumentację wymaganą przy realizacji inwestycji drogowej, uzgodnienia z zarządcą drogi możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego z nieruchomości przylegającej do pasa drogowego oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jakim jest budowa drogi publicznej, strona wskazała, że zamiarem inwestora nie jest budowa drogi publicznej, inwestor może zlokalizować tam jedynie drogę wewnętrzną, która stanie się drogą publiczną dopiero gdy zostanie urządzona i przejęta w zarząd przez właściwy organ. Do czasu takiego przejęcia droga wybudowana przez inwestora na terenie własnej inwestycji jest jego własnością i stanowi drogę prywatną, na wybudowanie której nie jest potrzebne pozwolenie, a tym bardziej uzgodnienie wjazdów z nieruchomości, bowiem zarządcą tej drogi jest właściciel nieruchomości i uzgodnienia musiałby poczynić z samym sobą. Jednocześnie podkreślił, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się dokument świadczący o uzgodnieniach w zakresie zapewnienia inwestycji możliwości włączenia do ruchu drogowego, co świadczy o tym, iż projekt w zakresie parametrów zaplanowanej drogi jest zgodny z ustaleniami MPZP.

A. Sp. z o.o. w W. za bezpodstawne uznała ponadto stanowisko organu odnośnie konieczności uzyskania na etapie postępowania zatwierdzającego projekt budowlany, pozwolenia wodno-prawnego na wykonanie urządzeń służących do wprowadzania wód deszczowych do gruntu. W ocenie skarżącej powyższe stanowisko nie jest zasadne, albowiem wskazane przez organ regulacje art. 33 ust. 2 Prawa Budowlanego nakładają na inwestora jedynie obowiązek przedstawienia wymaganych innymi przepisami opinii lub uzgodnień, a więc rozstrzygnięć prejudycjalnych, o których mowa w art. 106 k.p.a. Tym samym w zakresie powyższych obowiązków nie mieści się przedstawienie i uzyskiwanie innych decyzji administracyjnych. Wskazała, że inwestor może uzyskać w/w pozwolenie, na każdym etapie prowadzenia inwestycji, z zastrzeżeniem jednak, iż do jego uzyskania powinno dojść przed rozpoczęciem budowy przedmiotowych urządzeń.

W odpowiedz na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę "[...]" wraz z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w W.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, jak również organu I instancji, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany "[...]" wraz z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w W., nie spełniał wymogów wskazanych w art. 35 ust 1 Prawa budowlanego, co w konsekwencji musiało prowadzić do wydania decyzji odmawiającej jego zatwierdzenia, jak również decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu, zasadnym było odmówienie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę już tylko z tej przyczyny, iż inwestor nie rozwiązał kwestii odprowadzania wód deszczowych dla przedmiotowej inwestycji.

Z załączonej do projektu budowlanego opinii Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy W. z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak [...] wynika, że "ze względu na ilość ścieków deszczowych, które będą odprowadzane z przedmiotowej inwestycji, zgodnie z art. 36 ust. 3 pkt 4 i art. 122 ust. 1 pkt 1 Ustawy Prawo Wodne z dnia 18 lipca 2001r. (tekst jednolity Dz. U. 2005r. Nr 239, poz. 2019 z póżn. zm ) należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne."

Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 3 pkt 4 Prawa wodnego wprowadzanie do wód lub do ziemi oczyszczonych ścieków, jeżeli ich łączna ilość jest większa niż 5 m3 na dobę nie stanowi zwykłego korzystania z wód, co zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy wiąże się z koniecznością uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Zasadne jest zatem twierdzenie organu, że z uwagi na brak pozwolenia wodnoprawnego, niemożliwy jest wskazany sposób odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji, zatem projekt jest niezgodny z § 8 ust. 3 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133).

Zgodnie z ustawą Prawo budowlanego, jak już wyżej wskazano, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć opinie, uzgodnienia, pozwolenia wymagane przepisami szczególnymi, co oznacza, że w przypadku realizacji zamierzenia inwestycyjnego uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego obejmującego także wykonanie urządzeń wodnych, pozwolenie prawne jest wymagane do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Wbrew argumentacji skarżącego pozwolenie wodnoprawne należy uzyskać przez udzieleniem pozwolenia na budowę.

Co więcej, przedstawiony projekt budowlany nie spełnia również wymagań dotyczących powierzchni biologicznie-czynnej. W złożonym do zatwierdzenia projekcie inwestor w pkt 3.4 "Zestawienie powierzchni" stwierdza, iż powierzchnia terenu planowanej inwestycji wynosi 25 047,80 m2, natomiast pow. biologicznie czynna na gruncie rodzimym wynosi 12 288,84 m2. Do obliczeń pow. biologicznie czynnej przyjęto 50% pow. na płycie garażowej w ilości tj. 235,06 m2, co razem daje (według autorów opracowania) powierzchnię biologicznie czynną wynoszącą 12 523, 90 m2. Powyższe obliczenie jest sprzeczne z zapisami § 5 pkt. 8 miejscowego planu zagospodarowania, zgodnie z którym przez powierzchnie biologicznie czynną należy rozumieć "najmniejszą powierzchnię terenu na gruncie rodzimym, niezabudowaną, nie utwardzoną, zagospodarowaną roślinnością lub części powierzchni otwartego zbiornika wody ponad dnem, na którym możliwe jest utrzymanie roślinności wodnej w warunkach zbliżonych do naturalnych". Zgodnie z definicją powierzchni biologicznie czynnej określonej w miejscowym planie zgodnie z zestawieniem powierzchni opracowanej przez autorów projektu budowlanego wynosi 12 288,84 m2, co stanowi wartość mniejszą niż przewiduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Wprawdzie, jak wskazał organ odwoławczy, zgodnie z § 3 pkt 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie, to według art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany musi być zgodny zarówno z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i przepisami techniczno budowlanymi, zatem z zapisami tego aktu prawnego, który wprowadza większe ograniczenia.

Na uwagę zasługuje również fakt, że oba akty, zarówno plan miejscowy, jak i wskazane rozporządzeń w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, są aktami prawa powszechnie obowiązującego, oba są wydane na podstawie ustawy i nie ma między nimi zależności hierarchicznej ani przedmiotowej.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu osiedli P. i Z. do powierzchni biologicznie czynnej zalicza się wyłącznie tereny na gruncie rodzimym, zatem nie jest możliwe uznanie za nią zieleni urządzonej na płycie garażu podziemnego.

W tym stanie rzeczy organy zasadnie odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Na marginesie, wypada zauważyć, iż Sąd podziela zarzuty skargi odnośnie błędnego zastosowania przez organ § 5 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również w kwestii spełnienia wymogów wynikających z § 96 MPZP oraz odnośnie błędnej wykładni art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.