Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 34/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 13
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Prezesa Zarządu A S.A. z/s w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezesa Zarządu A S.A. z/s w P. do rozpoznania wniosku skarżącej E. Ł. z dnia 15 lipca 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi zobowiązanemu, prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Prezesa Zarządu A S.A. z/s w P. w rozpatrzeniu wniosku E. Ł. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek skarżącej o wymierzenie grzywny organowi; IV. zasądza od Prezesa Zarządu A S.A. z/s w P. na rzecz skarżącej E. Ł. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

E. Ł. pismem z dnia 15 lipca 2013 r. kierowanym do Zarządu A S.A. w P. zwróciła się o udzielenie informacji publicznej.

Podała, że na podstawie art. 2 i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wnosi o przesłanie w ciągu 14 dni od otrzymania niniejszego wniosku informację publiczną w zakresie obsługi prawnej spółki poprzez wskazanie:

1) kto (proszę o podanie wyłącznie tytułu zawodowego, czy to jest adwokat/adwokaci/ radca prawny/radcowie prawni czy prawnik/prawnicy bez ukończonej aplikacji prawniczej, nie interesuje mnie ponadto imię i nazwisko, ani inne dane osobowe ewentualnie jaka kancelaria prawna świadczy na rzecz spółki usługi stałej obsługi prawnej i od kiedy?

2) w trybie określonym jakimi konkretnie przepisami osoba/osoby/ kancelarie świadczące usługi obsługi prawnej został/-y, wyłoniona/-e do świadczenia usług prawnych?

3) jak kształtowało się wynagrodzenie miesięczne poszczególnych osób/kancelarii świadczących usługi obsługi prawnej spółki za rok 2012?

4) jakie są łączne koszty spółki poniesione na wszystkie usługi obsługi prawnej spółki w ciągu całego 2012 roku?

Adresat odpowiedział skarżącej pismem z dnia 16 lipca 2013 r. Stwierdził, że nie wyraża zgody na udzielenie odpowiedzi objętych zapytaniem we wniosku z dnia 15 lipca 2013 r. Pismo powyższe podpisała Prezes Zarządu Spółki.

Pismem z dnia 10 stycznia 2016 r. E. Ł. zwróciła się do Zarządu A S.A. w P. z następującą prośbą: proszę uprzejmie nie utrudniać dostępu do informacji publicznej i odpowiedzieć rzetelnie na mój wniosek z 13 lipca 2013 r." Powtórzyła też treść zawartego w piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. wniosku.

W związku z powyższym pismem Prezes Zarządu A Spółka Akcyjna w P. – pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. odpowiedział skarżącej: "W odpowiedzi na Pani korespondencję z dnia 10 stycznia 2016 r. przekazaną drogą elektroniczną, informujemy, iż odpowiedź na przedmiotowe pismo została Pani przekazana pismem z dnia 16 lipca 2013 r., które przesyłamy w załączeniu".

W dniu 23 stycznia 2016 r. E. Ł. wniosła do tutejszego Sądu za pośrednictwem A Spółka Akcyjna w P. skargę na bezczynność Prezesa Spółki. W piśmie tym, datowanym na dzień 22 stycznia 2016 r. skarżąca zarzuciła organowi przekroczenie terminów do załatwienia sprawy i wniosła o:

1) zobowiązanie go do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 13 lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku;

2) uznanie na podstawie art. 149 §1 zd. 2 p.p.s.a., że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie spółce grzywny na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w odpowiedniej wysokości:

3) wymierzenie na podstawie art. 55 § 11 w zw. z art. 154 § 6 spółce grzywny jeżeli organ nie przekaże sądowi niniejszej skargi, odpowiedź na skargę oraz akt sprawy w terminie 15 dni od otrzymania niniejszej skargi;

4) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (480 zł) wpisu w kwocie 100 zł, opłaty skarbowej za pełnomocnictwa (17zł) kosztów korespondencji pocztowej (4,20 zł), opłat bankowych za wykonane przelewy (2x1,5 zł).

W uzasadnieniu skargi podała, że podmiot obowiązany jest prezesem jednoosobowej Spółki Skarbu Państwa. W świetle zatem art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ciąży na nim obowiązek udostępnienia informacji publicznej w której jest posiadaniu. Nie ulega wątpliwości, że informacje dotyczące umów, których przedmiotem jest świadczenie usług prawnych, w tym poniesionych przez Skarb Państwa na ten cel wydatków jest informacją publiczną. Mieści się bowiem w zakresie przedmiotowym art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f.

Dodała też, że uzasadnieniem dla uznania, że Podmiot Obowiązany pozostaje w bezczynności i "dopuścił się rażącego naruszenia prawa i zasłużył na grzywnę, jest oczywiście przede wszystkim (ale nie tylko) duży upływ czasu od dnia złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. W ocenie skarżącej jest nim również nieprzejednane stanowisko Podmiotu Obowiązanego i brak należytego usprawiedliwienia dla tak długiej bezczynności oraz fakt, że podmiot zobowiązany korzysta z pomocy adwokata, co wynika z adnotacji zawartej w lewym dolnym rogu odpowiedzi na wniosek. Jako szczególnie obciążającą Podmiot Obowiązany okoliczność należy wskazać fakt, że po ponagleniu wysłanym po ponad dwuletnim okresie zwłoki Podmiot nie zmienił swojego stanowiska w sprawie".

Przedstawił też orzecznictwo w omawianym przedmiocie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej:

1) odrzucenie jako wniesionej po terminie do jej złożenia,

2) względnie oddalenie skargi na bezczynność, jako w całości niezasadnej, także względów formalnych jak i merytorycznych,

3) oddalenie wniosku o ukaranie grzywną na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. albowiem nie doszło do bezczynności w ogóle,

4) oddalenie wniosku o ukaranie grzywną na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. albowiem podmiot w terminie ustawowym złożył odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy,

5) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Podał, że skarżąca po 3 latach wskazała, że jest niezadowolona z odpowiedzi uzyskanej na wniosek z dnia 13 lipca 2013 r. Szpital bowiem odpowiedział na wniosek z dnia 13 lipca 2013 r. natychmiast 16 lipca 2013 r. Nie ma zatem bezczynności. Na pismo z dnia

10 stycznia 2016 r. Szpital odpowiedział, iż sprawa została załatwiona pismem z dnia 16 lipca 2013 r. i "niezwłocznie po tej odpowiedzi skarżąca reprezentowana przez swojego męża składa skargę na bezczynność, w której to skardze pełnomocnik domaga się zwrotu kosztów adwokackich w poczwórnej wysokości, co w oczywisty sposób wskazuje na cele opisanych wyżej działań".

Według organu skarga została złożona po terminie. Szpital udzielił odpowiedzi z dnia 16 lipca 2013 r., co oznacza, iż termin do wniesienia skargi minął 16 sierpnia

2013 r.

Odpowiedź organu miała charakter merytoryczny, na którą to odpowiedź przysługiwała skarga. Sprawa rozpoczęta była w lipcu 2013 r. i nawet powtórne złożenie tego samego wniosku, czego skarżąca nie zrobiła, gdyż w 2016 roku napisała, że wnosi o udzielenie odpowiedzi i tak prowadzić powinno do odrzucenia i wniosku i skargi.

Zgodnie z art. 17 u.d.i.p. wnioskodawca winien był w trybie k.p.a. zwrócić się o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżąca nie uczyniła tego ani w kodeksowym terminie, ani w ogóle.

Zgodnie z art. 21 u.d.i.p. do złożenia skargi stosuje się przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie zaś z art. 53 §1 p.p.s.a. skarżąca winna złożyć skargę w terminie 30 dni od dnia udzielenia odpowiedzi.

Zarzucił też, że nie zachowano wymogu z art. 53 §2 p.p.s.a. gdyż żadne pisemne wezwanie nie doręczono spółce.

Skarga nie jest również uzasadniona merytorycznie. Po pierwsze nie doszło do bezczynności w sprawie, po drugie zapytanie dotyczyło innego podmiotu niż A S.A. – B S.A., który to podmiot został wykreślony z rejestru sądowego. W akcie Spółki, przepisy prawa nie przewidują sukcesji, w zakresie praw i obowiązków prawa administracyjnego.

Po trzecie, wszystkie dane dotyczące zapytania są dostępne w Internecie, albowiem są to umowy z zakresu zamówień publicznych, które są publikowane choćby na stronie Urzędu Zamówień Publicznych, po czwarte skarżąca nie posiada żadnego interesu prawnego w składaniu takiego zapytania – co powinno skutkować odrzuceniem skargi.

Zarzucił też, że wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. jest niezasadny, gdyż bez zwłoki udzielono odpowiedzi. Nie ma także podstaw do wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., albowiem podmiot w terminie wskazanym złożył odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - obejmuje również bezczynność organów.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej, a podstawą do jej rozpoznania stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.) – dalej u.d.i.p.

Mając na uwadze wnioski organu o odrzucenie skargi i zarzut złożenia skargi po terminie należy zaznaczyć co następuje.

Obecne orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie wnoszenia środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność jest jednolite. Wskazuje się, że ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do kodeksu postępowania administracyjnego wyłącznie w art. 16 ust. 2, w związku z tym należy wyłączyć stosowanie przepisów tej ustawy do faz poprzedzających wydanie decyzji. Tym samym nie ma zastosowania w sprawach dotyczących bezczynności, opartych na omawianej ustawie, przepis art. 37 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył też, że gdyby wnioskodawca w szerszym zakresie dopuszczał możliwość stosowania k.p.a. uczyniłby to w sposób wyraźny. Wskazuje się również, że taką interpretację potwierdza wykładnia językowa art. 52 p.p.s.a. Przepis ten uzależnia uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to miejsce wówczas, gdy środki takie przysługują na podstawie k.p.a. lub przepisów szczególnych. Do postępowania o udzielenie informacji publicznej przed wydaniem decyzji, co wskazano wyższej, nie stosuje się przepisów k.p.a., które przewidują możliwość złożenia zażalenia na bezczynność organu. Środków zaskarżenia bezczynności nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Natomiast tryb przewidziany w art. 52 § 3, § 4 p.p.s.a. - co wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, dotyczy aktów i czynności a nie bezczynności organu.

Konsekwentnie, nie ma również zastosowania art. 53 p.p.s.a. ani też art. 17 u.d.i.p. na które wskazuje organ, jako przepisy, którym uchybił skarżący. Zatem brak jest podstaw do odrzucenia skargi co daje Sądowi możliwość merytorycznego rozpoznania skargi.

Przedstawione stanowisko zostało wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego między innymi z dnia 14 marca 2006 r. I OSK 243/06, z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05 oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006 r., II SAB/Wa 40/06.

Podstawową kwestią do rozpoznania w sprawie jest, czy organ pozostaje bezczynny w udzieleniu wnioskowanej informacji - wyartykułowanej we wniosku z dnia 13 lipca 2013 r.

Bezczynność ma miejsce wówczas, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej i jest skierowany do adresata zobowiązanego do jej udzielenia. Nieudzielenie informacji publicznej i niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach opóźnień i terminie w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r. OSK 1209/04 wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005 r. IV SAB/Wr 57/05). Z bezczynnością będziemy zatem mieć do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany nie udzieli informacji lub nie podejmie przewidzianych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i dodatkowym terminie albo podejmując te czynności nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo nie wyda na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. decyzji o odmowie udzielenia żądanych informacji publicznych (I. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa.).

Z powyższego zatem wynika, że bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy zobowiązany milczy, jak również wtedy gdy odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej do tej czynności podstawie prawnej.

Przedmiotem niniejszej skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.) (zwana dalej u.d.i.p). Dostęp do informacji publicznej - jest to uprawnienie konstytucyjne określone w art. 61 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Art. 61 ust. 3 Konstytucji wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa - wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności, praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy (art. 61 ust. 4 Konstytucji).

Przywołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej służy zatem realizacji konstytucyjnego prawa do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Nie ulega jednak wątpliwości, że akt ten znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest zakres podmiotowy i przedmiotowy i brak przesłanek negatywnych dla udostępnienia informacji. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust. 1 różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p.

Przedmiotem skargi jest bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 13 lipca 2013 r., został on skierowany do A S.A. w P. Skarżący prosił w nim o podanie: Kto i od kiedy świadczy obsługę prawną spółki, jak kształtowało się wynagrodzenie tych osób (kancelarii) miesięcznie, jakie są łącznie koszty spółki poniesione na wszystkie usługi prawne Spółki w ciągu całego 2012 r. w jakim trybie osoby/kancelarie świadczące usługi obsługi prawnej zostały wyłonione do świadczenia usług prawnych.

W związku z powyższym wnioskiem niezbędne jest ustalenie, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy podmiot, do którego skierowano wniosek o udzielenie informacji jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępniania, a także rozstrzygnięcie, czy dane, o których udostępnienie zwrócił się skarżący, stanowią informację publiczną, bowiem charakter żądanej informacji determinuje formę udzielonej odpowiedzi. Załatwienie sprawy z wniosku skarżącego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej mogło nastąpić w następujących formach, a mianowicie:

1) poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.),

2) poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.), 3) przez poinformowanie wnioskodawcy, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, bądź że w sprawie zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji, 4) poprzez poinformowanie wnioskodawczyni, że żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany.

Do udzielenia informacji zobowiązane są bowiem podmioty będące w posiadaniu takiej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Przy czym czynności tych organ powinien dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

W niniejszej sprawie - według Sądu - spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania wskazanej wyżej ustawy dostępowej. W świetle zawartych w niej uregulowań, należy bowiem uznać, że szpital jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej. Z art. 4 ust. 1 wynika bowiem, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Powyższe oznacza, że do udzielenia informacji publicznej zobowiązane zostały nie tylko władze publiczne, lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne, niebędące organami władzy publicznej.

Z dołączonego przez skarżącego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego A Spółka Akcyjna w P. wynika, że jedynym akcjonariuszem spółki jest Skarb Państwa. Spółka wykonuje zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia tym samym dysponuje majątkiem publicznym i środkami publicznymi, a zatem jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Dyrektor tej jednostki jest zatem podmiotem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku skarżącego z uwzględnieniem u.d.i.p. i tym samym jest odpowiedzialny za udostępnienie informacji publicznej lub odmowę jej udostępnienia.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się także, że zakres pojęcia informacji publicznej należy interpretować szeroko uwzględniając konstytucyjny charakter tego prawa. Informację publiczną stanowi, zatem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub w zakresie swoich kompetencji gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, Baza Orzeczeń LEX nr 423325).

Zgodnie z art. 1 u.d.i.p każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Z kolei przepis art. 6 ust. 1 wymienionej ustawy określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m.in. informacje o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach, archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, o danych publicznych, w tym treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej.

W powyższym rozumieniu informacje, których udzielenia domaga się skarżący spełniają warunki informacji publicznej, gdyż dotyczą działalności organu wykonującego funkcje publiczne, a ponadto dysponującym majątkiem publicznym.

W tych okolicznościach należy uznać, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) przez organy w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4 (...) w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 4a 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji, albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. §1a -jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynności organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa (...).

§2 – Sąd w przypadku, o którym mowa w §1 może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154§ 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego karę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Realizując obowiązek wynikający z art. 149 §1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ w pkt I do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 lipca 2013 r.

Jednakże należy podkreślić, rozpoznając dalszą część żądań wniosku, że strona odpowiedziała na pismo skarżącej natychmiast i jeżeli jego ocena przez zainteresowaną była taka, że nie spełnia jej oczekiwań powinna szybko reagować. Skarżąca natomiast przez okres 2,5 roku i nie tylko nie nawiązała kontaktu z organem, ale również nie podjęła żadnych kroków prawnych. Postępowanie skarżącej – brak reakcji na odpowiedź z dnia 16 lipca 2013 r. dawało podstawę do uznania przez organ, że skarżąca zaakceptowała odpowiedź.

Wskazane okoliczności dały podstawę do wydania orzeczenia jak w pkt II i III wyroku.

Nie można również uznać za zasadny wniosek pełnomocnika skarżącej zawarty w jego piśmie z dnia 18 lutego 2016 r., zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego w wysokości trzykrotnej stawki minimalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) – dalej rozporządzenie. Również mimo, że złożył oświadczenie, że kwota 1440 zł stanowi wysokość kosztów obciążających wnioskodawczynię.

Zgodnie bowiem z §14 ust. 1 pkt c stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi 480 zł. Z treści § 16 wynika, że w przypadku złożenia oświadczenia o wysokości kosztów obowiązujących stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego sąd ma obowiązek ustalić wysokość wynagrodzenia zgodnie z umową chyba że okoliczności określone w § 15 ust. 3 przemawiają za innym jej ustaleniem. W ocenie Sądu ta ostatnia sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Niezbędny nakład pracy pełnomocnika był niewielki, sprowadzał się do sporządzenia skargi oraz dołączenia do niej pism skarżącej. Polemika z pełnomocnikiem organu po wniesieniu przez niego odpowiedzi na skargę nie ma cech niezbędności. W części ma charakter nie merytoryczny. Sprawa niniejsza nie jest również sprawą skomplikowaną. Na marginesie Sąd zaznacza, że po złożeniu odpowiedzi na skargę pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r. wyjaśnia z jakich przyczyn podwyższa kwotę swojego wynagrodzenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie w kwocie minimalnej określonej w art. 14 ust. 1 pkt c rozporządzenia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.