Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1446/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13g ust. 1b pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 222 poz 1321
law: Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 grudnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1720/12 w sprawie ze skargi L. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od L. T. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1720/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę L. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") z dnia [...] lipca 2012 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego: "WITD") z dnia [...] maja 2012 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenia związane z przejazdem po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Organy administracji rozpoznawały sprawę dwukrotnie, bowiem poprzednia decyzja organu I instancji z dnia [...] grudnia 2011 r. została uchylona decyzją GITD z dnia [...] marca 2012 r.

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji orzekających w sprawie w ponownym postępowaniu. Organy te ustaliły, że w dniu [...] września 2011 r. w miejscowości [...] na drodze wojewódzkiej nr [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] (nr rej. [...]), którym kierował L. T. wykonując jako przedsiębiorca przewóz drogowy piasku. Pojazd został jednokrotnie zważony (kierowca nie wnosił o ponowne ważenie) przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II, które legitymowały się w chwili kontroli ważnym świadectwem legalizacji ponownej Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] września 2011 r. W wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że: 1) nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu wynosił 26,1 t (przekroczenie o 11,6 t), 2) masa całkowita pojazdu wynosiła 33,7 t (przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 8,7 t), 3) przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organy administracji - powołując się na treść art. 13g ust. 1b pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) - uznały, że L. T. (jako podmiot wykonujący przejazd) podlega karze pieniężnej za stwierdzone naruszenia związane z przejazdem pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym. Obliczając wysokość kary wymierzonej skarżącemu ([...] zł), organy administracji zastosowały przepisy zawarte w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych (określające wysokość kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t), tj. Lp. 6 pkt 9 lit. d) i e) oraz Lp. 9 pkt 13 lit. c). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, GITD stwierdził w szczególności, że podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom, a jeśli ma trudności z takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenia nacisków osi, to powinien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Zdaniem organu administracji, dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów (tak aby nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych) leży niewątpliwie w interesie podmiotu wykonującego przejazd, bowiem to ten podmiot jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. GITD uznał ponadto, że w przypadku skarżącego nie zostały spełnione przesłanki uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; dalej zwanej "ustawą nowelizującą z 18 sierpnia 2011 r."). Skarżący nie przedstawił bowiem w toku postępowania żadnych dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i że nie miał wpływu na ich powstanie (a zatem nie zostały spełnione przesłanki z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej z 18 sierpnia 2011 r.), zaś w toku kontroli drogowej - obok przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu - stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (co wykluczało zastosowanie w sprawie art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej z 18 sierpnia 2011 r.). GITD stwierdził przy tym, że za uwolnieniem się od odpowiedzialności nie przemawiała wskazywana przez skarżącego okoliczność, iż brak było możliwości zainstalowania stacjonarnego pomiaru wagowego w miejscu załadunku. W związku z tym organ administracji odwołał się też do treści art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), wskazując że z przepisu tego wynika, iż to właśnie podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem pojazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Sąd stwierdził, że z art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej z 18 sierpnia 2011 r. wynika, iż umarza się postępowanie wobec podmiotu wykonującego przejazd w sytuacji, gdy rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego. Skoro w niniejszej sprawie stwierdzono, że kontrolowany pojazd przekroczył dopuszczalną masę całkowitą jaką przewidują przepisy ustawy o drogach publicznych, to wspomniany przepis nie znajdował w sprawie zastosowania.

Odnosząc się do zarzutu niedostatecznego wyjaśnienia kwestii związanych z okolicznościami mogącymi zwolnić przedsiębiorcę od odpowiedzialności, Sąd pierwszej instancji przytoczył fragmenty uzasadnień wyroków NSA (z dnia 2 czerwca 2009 r. o sygn. akt II GSK 989/08 i z dnia 6 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 404/10). Stwierdził, że na tle omawianych konstrukcji prawnych okoliczności uwalniające przedsiębiorcę do odpowiedzialności administracyjnej o charakterze penalizującym naruszenie prawa stosowane są restryktywnie, jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zbliżonych do działania "siły wyższej", której to okoliczności w niniejszej sprawie skarżący nie wykazywał.

Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił również zarzutów skarżącego odnośnie do wadliwości postępowania kontrolnego. Uznał w szczególności, że brak jest podstaw do dyskwalifikacji środka dowodowego w postaci ważenia pojazdu w trakcie kontroli ex post, na podstawie zarzutów, które w toku tej kontroli się nie pojawiły.

Skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji złożył L. T. Zaskarżył wyrok w całości; wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych, który pozwalał nałożyć karę na przewoźnika zamiast na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeśli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu i nie godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego,

b) art. 5, art. 43 i art. 55a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1173 ze zm.), poprzez nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej z tytułu przekroczenia nacisku pojedynczej osi naciskowej o 11,6 t w sytuacji, gdy to nadawcach (jako podmiotach wykonujących czynności ładunkowe) był nałożony obowiązek dokonania ich w sposób zapewniający przewóz przesyłki towarowej zgodnie z przepisami ruchu drogowego i przepisami o drogach publicznych, a w szczególności niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdów lub przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi,

c) art. 61 i art. 64 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na pominięciu okoliczności, że ustawowe wymagania odnośnie umieszczania ładunku na pojeździe niewątpliwie dotyczą załadowcy, który odpowiada za prawidłowy załadunek stosownie do przepisów ustawy Prawo przewozowe,

d) art. 5 ust. 2 pkt 2 i 1b ustawy zmieniającej z 18 sierpnia 2011 r. poprzez jego niezastosowanie, wszczęcie postępowania administracyjnego i brak umorzenia wszczętego postępowania, podczas gdy masa całkowita pojazdu nie została ustalona, przekroczenie dotyczyło wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunku sypkiego (piasek), a okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracji art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a."),

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym,

c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej przejawiającą się w nieuchyleniu przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji w sytuacji naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego, tj. wskazanego powyżej art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych (w brzmieniu t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), polegającej na nałożeniu przedmiotowej kary pieniężnej na skarżącego, pomimo braku jego odpowiedzialności w niniejszej sprawie w oparciu o powołany przepis.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził w szczególności, że postępowanie w niniejszej sprawie winno zostać umorzone, gdyż kontrolowany pojazd przewoził ładunek sypki (piasek), zaś pomiar dokonano wagą nieprzeznaczoną do ważenia masy całkowitej pojazdów, gdyż waga nieautomatyczna SAW-10C przeznaczona jest do ważenia nacisku kół lub osi pojazdów. Waga ta posiada również dodatkową funkcję, umożliwiającą sumowanie obciążeń osi pojazdów, podając masę całkowitą, jednakże wynik ten może być traktowany wyłącznie jako orientacyjny. Pomiar masy całkowitej pojazdu wykonany za pomocą tej wagi jest pomiarem nieprawidłowym i nie może stanowić podstawy decyzji w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych. Oznacza to, że masa całkowita pojazdu nie została w niniejszej sprawie wyjaśniona. Kasator podniósł, że w przedmiotowym stanie faktycznym okoliczności sprawy i dowody nie wskazywały, że skarżący miał wpływ i godził się na powstanie naruszenia warunków przewozu drogowego, a zatem nałożenie na niego kary pieniężnej w wysokości 16 140 zł jest całkowicie niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna podlegała oddaleniu z powodu braku jakichkolwiek uzasadnionych podstaw.

W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że w odróżnieniu od innych postępowań sądowych, postępowanie sądowoadministracyjne nie zajmuje się samą sprawą jako taką, ale zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny może – w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.) – uchylić decyzję dotkniętą tego rodzaju naruszeniami prawa.

Tak więc zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest kontrola organów administracji pod względem zgodności ich działania z prawem, natomiast zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kontrola wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia i zbadanie czy Sąd ten wykonał kontrolę w sposób właściwy.

Rozdział tych kompetencji wynika z dość szeroko określonego zakresu kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a.) oraz dość zawężonego zakresu kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego (art.. 174 w zw. z art. 183 p.p.s.a.). Tak więc Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wydawane przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne orzeczenia pod względem uchybień prawu materialnemu lub przepisom postępowania, ale jedynie w takim zakresie, w jakim wyznacza go wniesiona skarga kasacyjna, chyba że zachodzi nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna jest dość rygorystycznym środkiem zaskarżenia w każdym postępowaniu sądowym. Zgodnie z nałożonymi wymogami formalnymi powinna ona określać podstawy kasacyjne, jednoznacznie wskazywać przepisy, których naruszenie zarzucono oraz powinna zawierać uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że skarżący stawiając określone zarzuty powinien nie tylko wskazać, jakim przepisom uchybił jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny lecz wykazać i opisać na czym uchybienie polega. W przypadku pierwszej podstawy kasacyjnej (naruszenie prawa materialnego) kasator powinien też wskazać, czy do naruszenia doszło poprzez błędną wykładnię, czy też poprzez niewłaściwe zastosowanie. Natomiast w przypadku drugiej podstawy kasacyjnej (naruszenie przepisów postępowania) dodatkowo należy wykazać, że dane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, w związku z czym w pierwszym rzędzie należało zbadać, czy nie zachodzą uchybienia przepisom postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy bez względu na ewentualną obrazę prawa materialnego.

W odniesieniu do wszystkich zarzutów dotyczących przepisów postępowania należy zauważyć, że żaden z nich – wbrew postanowieniom art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – nie wskazuje, w jaki sposób zarzucane naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto, poza ich przytoczeniem w petitum skargi kasacyjnej, jej autor żadnego z tych zrzutów nie uzasadnia. Tym samym należy przyjąć, że we wniesionej skardze kasacyjnej wskazana druga podstawa kasacyjna – wbrew wymogowi formalnemu z art. 176 p.p.s.a. – w ogóle nie została uzasadniona. To dyskwalifikuje rozpoznawaną skargę w tym zakresie i uniemożliwia jej rozpoznanie w odniesieniu do drugiej podstawy kasacyjnej.

Przechodząc do kwestii związanych z pierwszą podstawą kasacyjną, w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że tylko w jednym przypadku – pkt I lit. d) petitum skargi kasacyjnej – zostało wskazane czy zarzut dotyczy naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, czy też poprzez niewłaściwe zastosowanie. Niezależnie jednak od tego żaden z tych zarzutów nie nadawał się do uwzględnienia, a to choćby już z tego względu, że żaden z powołanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przepisów nie miał i nie mógł mieć zastosowania.

Niniejsza sprawa dotyczy nałożenia na przewoźnika kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. W dotyczącym tej sprawy stanie faktycznym i prawnym zastosowanie miał art. 13g ust. 1b pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Tymczasem zarzut naruszenia art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych z pkt I a) petitum skargi kasacyjnej, odnosi się do postanowień pkt 2) tego przepisu, który nie dotyczy przewoźnika, lecz nadawcy, załadowcy lub spedytora ładunku, którzy mogą być pociągnięci do odpowiedzialności na zasadzie winy obok przewoźnika, a nie zamiast – jak to przyjęto w postawionym zarzucie – który zawsze odpowiada na zasadzie ryzyka. Wynika to wyraźnie z konstrukcji art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych, który stanowi, że: "Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: (1) podmiot wykonujący przejazd; (2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego". Jak więc z treści tego przepisu wynika, przewoźnik odpowiada zawsze i bezwarunkowo, natomiast odpowiedzialność nadawcy, załadowcy lub spedytora ładunku uzależniona jest od ich winy.

Z tych względów zarzut z punktu I a) petitum skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych, a w istocie art. 13g ust. 1b pkt 2) tej ustawy, należy uznać za oczywiście chybiony.

Do dwóch następnych zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5, art. 43 i art. 55a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawa przewozowego – pkt I b) petitum skargi kasacyjnej – oraz art. 61 i art. 64 ustawy Prawa o ruchu drogowym – pkt I c) petitum skargi kasacyjnej – autor skargi kasacyjnej już nie powraca w jej uzasadnieniu. Tym samym, wobec braku uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie był nawet w stanie ich rozpoznać.

Natomiast do zarzutu z punktu I d) petitum skargi kasacyjnej ma prawdopodobnie nawiązywać zawarte na str. 5 skargi kasacyjnej stwierdzenie: "Wynik uzyskany za pomocą wagi SAW 10C jest wynikiem orientacyjnym, a organ nie wykonał ponownego pomiaru, tym samym postępowanie winno być umorzone (zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej). Kontrolowanym pojazdem przewożono ładunek sypki, przekroczenie norm dotyczyło wyłącznie nacisku na osi pojazdu, a waga całkowita pojazdu nie została w sposób prawidłowy ustalona".

Z tego względu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu pojazdu nienormatywnego, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, umarza się wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia lub rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna. Oznacza to, że w tym ostatnim przypadku warunkiem uniknięcia odpowiedzialności jest to, by nie była przekroczona dopuszczalna masa całkowita pojazdu (DMC), a co w sprawie niniejszej nie ma miejsca.

W skardze kasacyjnej strona skarżąca jednak nie wskazuje, z czego ma wynikać brak odpowiedzialności kierowcy w przekroczeniu dopuszczalnej masy załadunku, który zawsze przecież odpowiadając z tego tytułu na zasadzie ryzyka powinien był tego dopilnować. I to nie tylko z powodu odpowiedzialności, ale choćby ze względu na dbałość o stan pojazdu oraz na własne bezpieczeństwo, które może być zagrożone, gdy prowadzi się pojazd przeładowany. Nie wiadomo też, z czego strona skarżąca wywodzi, że zsumowanie nacisku wszystkich osi i wykazanie w ten sposób przekroczenia DMC aż o bez mała 8 ton – co stanowi tylko nieco mniej niż 1/3 ujawnionej masy ładunku – należy zaliczyć do błędu pomiaru. I to pomimo, iż wcześniej wartości pomiaru i tak zostały już obniżone o 2 % z tego samego tytułu.

W tym stanie rzeczy również i ten zarzut nie nadawał się do uwzględnienia.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.