Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 211/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście-Zachód w Krakowie Danuty Jantas sprawy ze skargi J. C. działającego przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu aplikanta adwokackiego D. G. na decyzję Wojewody z dnia 28 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu, aplikanta adwokackiego D. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści ) złotych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2017 r. ([...]) na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu J. C. z pobytu stałego w lokalu przy ul. S w K.

Organ administracji wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania było pismo Prokuratury Rejonowej. Prokuratura w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego przeciwko J. C. ustaliła, iż w/w nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego i nieznane jest jego miejsce pobytu.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego i na podstawie zebranych dokumentów ustalono, że J. C. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. S w K od około połowy 2016 r. Według wyjaśnień matki zainteresowanego – J. C., ww. opuścił przedmiotowy lokal nie zabierając ze sobą żadnych swoich rzeczy osobistych. Od czasu jego wyprowadzki nie pojawił się już w mieszkaniu i J. C. nie ma z nim kontaktu, nie wie co się z nim może dziać i gdzie może przebywać.

W toku postępowania przesłuchano sąsiadów K. O., B. S. i K. C., które zeznały, iż nie widują J. C. na terenie omawianej nieruchomości od około połowy 2016 r. K. C. rozmawiała z matką zainteresowanego, która miała oświadczyć, że syn J. C. wyjeżdża za granicę. J. C. szukała również policja kryminalna oraz dzielnicowy (karty nr 33, 34, 37 w aktach sprawy).

Pomimo podejmowanych prób i informacji uzyskanych z różnych instytucji, aktualnego miejsca pobytu J. C. nie ustalono, w tym stanie rzeczy przyjęto, iż J. C. należy uznać za osobę nieznaną z miejsca pobytu. Po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. sprawy o ustanowienie przedstawiciela dla nieobecnego J. C., Sąd Rejonowy Wydział III Rodzinny i Nieletnich (sygn. akt [...]), wydał postanowienie o ustanowieniu D. G. przedstawicielem dla nieobecnego J. C., który nie zgodził się na wymeldowanie J. C. z miejsca pobytu stałego i zakwestionował wszelkie przesłanki do wymeldowania.

Organ orzekający uznał zebrany materiał dowodowy za wystarczający do wydania decyzji i odstąpił od dalszego prowadzenia postępowania. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż J. C. zerwał kontakt z miejscem zameldowania na pobyt stały. Opuścił dobrowolnie i zdaniem organu I instancji trwale nieruchomość przy ul. S w K. Co prawda, jak wynika z zeznań J. C., zainteresowany pozostawił w przedmiotowym lokalu swoje rzeczy osobiste co podkreślał również kurator J. C., jednak nie można uznać, iż jest to związane z zamiarem jego powrotu do miejsca stałego zameldowania ([...]).

Organ podał również, że J. C. jest poszukiwany przez organy ścigania, a zgodnie z orzecznictwem przesłankę opuszczenia lokalu będzie można uznać za wypełnioną, gdy osoba zainteresowana opuściła lokal w sposób trwały ze względu na ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości. Nie można bowiem wywodzić dla osoby pozytywnych skutków z faktu ukrywania się przed organami ścigania (por. II OSK 916/06).

Według organu opuszczenie przez J. C. przedmiotowego lokalu bez wymeldowania się, uzasadniało ingerencję organu ewidencyjnego poprzez podjęcie decyzji o wymeldowaniu. Zameldowanie w określonym lokalu służy bowiem wyłącznie celom ewidencyjnym i ma wyłącznie na celu potwierdzenie pobytu określonej osoby w tym lokalu, w związku z czym, jeżeli okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że zainteresowana osoba skoncentrowała swoje sprawy życiowe w innym miejscu, niezależnie od przyczyny tego stanu rzeczy, to obowiązkiem organu ewidencyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której stan prawny będzie zgodny z sytuacją faktyczną.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył D. G. kurator nieobecnego J. C., zarzucając decyzji naruszenie przepisów: art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa - naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniechanie przez organ pierwszej instancji czynności niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy; art. 8 § 2 kpa - naruszenie zasady równego traktowania poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę zebranych w sprawie dowodów, dokonaną w sposób sprzeczny z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, w wyniku czego ustalono, że J. C. dobrowolnie opuścił miejsce pobytu stałego i skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu; art. 107 § 3 kpa poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji i nie odniesienie się do zarzutów kuratora; art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędną interpretację i nieprawidłowe zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym, w tym przyjęcie, że J. C. dobrowolnie opuścił lokal i skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu.

Decyzją z dnia 28 grudnia 2017 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Oceniając całokształt materiału dowodowego stwierdzić należy, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Wymeldowania z miejsca pobytu stałego można dokonać, jeżeli opuszczenie miejsca pobytu ma charakter trwały i jest dobrowolne. Organ pierwszej instancji zasadnie uznał na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że odwołujący się dobrowolnie opuścił miejsce stałego pobytu. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z faktem ukrywania się strony przed organami ścigania. Prokuratura przedstawiła dowód w postaci zarządzenia o poszukiwaniu podejrzanego w celu ustalenia miejsca jego pobytu z 5 grudnia 2016 roku, sygn. akt [...] oraz postanowienia o zawieszeniu dochodzenia z 17 grudnia 2016 roku, bowiem J. C. nie przebywa pod adresem K, ul. S oraz nie można ustalić jego miejsca pobytu. Brak jest przesłanek do przyjęcia, że J. C. został zmuszony do zmiany miejsca pobytu stałego przez działania innych osób. Dowody bowiem wskazują, że zmiana miejsca pobytu była spowodowana jego wyborem, którego nie można postrzegać w kategoriach przymusu. Orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, że przesłankę opuszczenia lokalu przez osobę, której postępowanie dotyczy, będzie można uznać za wypełnioną, także w przypadku, gdy osoba ta opuściła lokal w sposób trwały ze względu na ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości. Nie można zatem wywodzić dla pana J. C. pozytywnych skutków z faktu ukrywania się przed organami ścigania. Skoro wymieniony ukrywa się przed organami ścigania, opuścił przedmiotowy lokal, to opuszczenie to należy traktować jako dobrowolne.

Twierdzenia odwołującego się, iż wątpliwe są dowody, że J. C. dobrowolnie i trwale opuścił miejsce stałego zameldowania są wyłącznie jego subiektywną oceną i nie podważają prawidłowych ustaleń organu gminy w K opartych na logicznej analizie dowodów z uwzględnieniem doświadczenia.

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy spełniał wymogi stawiane w art. 7 kpa, tj. uwzględniał obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych środków służących wyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności i służących załatwieniu sprawy. Prawidłowe były także ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa) jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 107 § 3 kpa), że spełnione zostały przesłanki z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Strona miała także zgodnie z prawem zagwarantowane prawo udziału w postępowaniu administracyjnym.

Naruszenia przepisów art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa nie stwierdzono. Przesłanki materialnoprawne przedstawione w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji odnoszą się do zarzutów zawartych w piśmie kuratora nieobecnego J. C. z 15 września 2017 roku.

Opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych należy wskazać, że za miejsce stałego pobytu uznaje się taki lokal, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych. O tym czy dany lokal stanowi miejsce stałego pobytu decydujące jest, czy lokal ten rzeczywiście stanowi centrum życiowe danej osoby. Pozostawienie w lokalu rzeczy osobistych będących własnością osoby objętej wnioskiem o wymeldowanie, również nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym miejscu, jeżeli nie wiąże się z faktycznym trwałym przebywaniem właściciela tych rzeczy w miejscu stałego zameldowania.

W świetle przesłanek materialnoprawnych przedstawionych w zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta o wymeldowaniu J. C. z miejsca pobytu stałego organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że J. C. opuścił lokal w K, ul. S prawdopodobnie w związku z ukrywaniem się przed organami ścigania, lecz nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy lokal dobrowolnie i trwale opuścił.

Celem decyzji w sprawie o wymeldowanie jest zatem doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu strony postępowania z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Czynność zameldowania potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny i ma charakter wtórny do zaistniałych wcześniej zdarzeń.

Jeżeli w przyszłości stan sprawy ulegnie zmianie i J. C. powróci do lokalu w K, ul. S i ponownie faktycznie w tym lokalu zamieszka, to wówczas powstanie obowiązek zarejestrowania pobytu wymienionego pod wskazanym wyżej adresem.

Na powyższe rozstrzygnięcie J. C. działający przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu D. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 7 kpa w zw. z art. 77§1 kpa polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniechanie przez organ prowadzący postępowanie czynności niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, a także na wydaniu decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy;

- art. 8 § 2 kpa poprzez naruszenie zasady równego traktowania i odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

- art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonaną w sposób sprzeczny z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, która doprowadziła do ustalenia że J. C. dobrowolnie opuścił/wyprowadził się z lokalu mieszkalnego i skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu, niż w lokalu położonym przy ul. S w K;

- art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, poprzez błędną interpretację w/w przepisu i nieprawidłowe jego zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że J. C. dobrowolnie opuścił/wyprowadził się z lokalu mieszkalnego i skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu, niż w lokalu położonym przy ul. S w K.

Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 28 grudnia 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie: uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 28 grudnia 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 przywołanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm), dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z powyższych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. 2017. 657 t.j.), dalej u.e.l., zgodnie z którym organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 cyt. ustawy decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Przez opuszczenie miejsca stałego pobytu w świetle powołanego przepisu rozumie się dobrowolne zaniechanie dalszego zamieszkiwania w konkretnym lokalu. Art. 35 u.e.l. wskazuje więc przesłanki wymeldowania. Podstawą do wydania decyzji o wymeldowaniu jest opuszczenie lokalu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobyt stały, zgodnie z art. 25 ust. 1 u.e.l. wiąże się z przebywaniem i zamiarem przebywania w oznaczonym miejscu.

O ześrodkowaniu centrum życiowego osoby w danym lokalu świadczy szereg czynności takich jak: zamieszkiwanie, nocowanie, spożywanie posiłków, wypoczywanie, prowadzenie gospodarstwa domowego, przyjmowanie wizyt gości, nadawanie i przyjmowanie korespondencji, utrzymywanie przynajmniej okazjonalnych kontaktów z sąsiadami (por. wyrok NSA z 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1478/10, Lex nr 1151898). Organy administracji ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie zachodziła żadna z okoliczności faktycznych świadczących o istnieniu centrum życiowego skarżącego w lokalu położonym w budynku przy ul. S w K. Ustalono natomiast, że w rozpatrywanej sprawie doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący nie odbiera kierowanej do niego korespondencji (k. 4, 5); nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od kwietnia 2016 r., i nie jest widywany przez sąsiadów (por. protokół z przesłuchania w charakterze świadka B. S., K. O. oraz J. C.).

Nadto orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, że przesłankę opuszczenia lokalu przez osobę, której postępowanie dotyczy, będzie można uznać za wypełnioną, także w przypadku, gdy osoba ta opuściła lokal w sposób trwały ze względu na ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości. Zdaniem Sądu organy obu instancji zajęły prawidłowe stanowisko również w tej kwestii. Prokuratura przedstawiła bowiem dowód w postaci zarządzenia o poszukiwaniu podejrzanego w celu ustalenia miejsca jego pobytu z dnia 5 grudnia 2016 r., przy czym brak jest przesłanek do przyjęcia, że J. C. został zmuszony do zmiany miejsca pobytu stałego przez działania innych osób.

Jeśli chodzi o zarzut skargi dotyczący braku wykazania przez organy administracji dobrowolności opuszczenia przez J. C. miejsca zamieszkania czy też braku działań osób trzech, powtórzyć należy, że zarówno organ I jak i II instancji doszły do wniosku, że J. C. prawdopodobnie ukrywa się przed organami ścigania, a niewątpliwie dobrowolnie opuścił przedmiotowy lokal. Okoliczności takie oceniać należy bowiem w kontekście potencjalnej bezprawności działań, które mogły leżeć u podstaw opuszczenia miejsca zamieszkania przez skarżącego. Oczywiście ze względów czysto ludzkich zachowanie skarżącego, może zostać uznane za zrozumiałe, jednakże w żadnym razie nie można przyjąć, że działania organów ścigania podejmowane w celu zatrzymania skarżącego są działaniami bezprawnymi. Z tych też przyczyn nie można było uznać, że powyższe można utożsamić z bezprawnym zmuszeniem skarżącego do opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania. Skarżący nie wykazał też, by z miejsca swego dotychczasowego pobytu stałego wyprowadził się w wyniku bezprawnych działań osób trzecich. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 916/06 opubl. w Lex nr 340055; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 27/07 opubl. w Lex nr 506404, wyrok NSA z 11 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 1607/07, opubl. w Lex nr 54005).

Z kolei w kwestii zarzutów naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7, 77 §1, 80 kpa wskazać należy, że prowadząc postępowanie w przedmiocie wymeldowania organ gminy winien kierować się zasadami zawartymi w art. 7 i art. 77 § 1 kpa, ponieważ warunkiem prawidłowości decyzji wydanej w przedmiocie wymeldowania jest właściwe i dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności z zachowaniem przepisów regulujących postępowanie administracyjne, a następnie przedstawienie motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu. Stosownie do art. 7 kpa jednym z najważniejszych zadań organów prowadzących postępowanie administracyjne jest stanie na straży praworządności i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Podkreślić trzeba, że art. 77 § 1 kpa nakazuje organom administracji w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś art. 8 kpa tak prowadzić postępowanie, by pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa.

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy spełniał wymogi stawiane w art. 7 kpa, tj. uwzględniał obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych środków służących wyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności i służących załatwieniu sprawy. Prawidłowe były też ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 §1 i art. 80 kpa) jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 107 §3 kpa), że spełnione zostały przesłanki z art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Nie sposób także podzielić stanowiska skarżącego co do naruszenia art. 80 kpa, który konstytuuje zasadę tzw. "swobodnej oceny dowodów" stanowiąc, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę (ocenę dowolną), musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Organ powinien dokonać oceny poszczególnych dowodów i rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Organ w tej ocenie powinien kierować się wiedzą oraz zasadami życiowego doświadczenia. Wymogom tym w ocenie Sądu orzekające w sprawie organy sprostały. W szczególności organy prawidłowo ustaliły okoliczność, że skarżący dobrowolnie opuścił/wyprowadził się z miejsce stałego zameldowania i skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu, niż w lokalu położonym przy ul. S w K.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 213 pkt 1 ppsa w zw. z §1 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 13 listopada 2013 r.