Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 27/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1-4 i 9, art.28 ust. 1, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B.K. i W. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę /-/ T. Świstak /-/ E. Podrazik /-/ M. Kwiecińska


UZASADNIENIE

Dnia 31 października 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wszczął postępowanie w przedmiocie wybudowania, bez wymaganego pozwolenia na budowę myjni, przez B. i W. K. w B.przy ul. D. (działka nr [...]).

Do wszczęcia postępowania doszło w następstwie przeprowadzonych w dniach 29 - 31 października 2008 r. czynności kontrolnych na nieruchomości położonej w B. przy ul. D., na terenie objętym działalnością firmy "A". W trakcie powyższej kontroli ustalono między innymi, że na terenie nieruchomości znajduje się miejsce przeznaczone na mycie pojemników po surowcu używanym do topienia tłuszczy, w postaci utwardzonego terenu o wymiarach 6,00 x 4,50 metra ze spadkiem wyprofilowanym w stronę kratki ściekowej. Ścieki odprowadzane są do istniejącego zbiornika bezodpływowego. Myjnia jest ogrodzona z 3 stron murkiem o wysokości około 0,60 metra, a obok znajduje się kran z wodą.

W toku postępowania organ I instancji dokonał w dniu 22 kwietnia 2009 r. przesłuchania świadka M. D. oraz w dniu 5 maja 2009 r. strony W. K., a następnie, postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 48 ust. i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j Dz. U. z 2006 r, nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) zobowiązał B. i W. K. do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych na przedmiotowej myjni oraz do przedstawienia w terminie do 30 września 2009 r. zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz okazania dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. nakazał B. i W. K. rozbiórkę obiektu myjni przeznaczonej na potrzeby topialni tłuszczy wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na nieruchomości położonej w B. przy ul. D. (działka [...]), gmina K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pomimo rozbieżnych informacji dotyczących wcześniejszego użytkowania terenu myjni, bezspornym jest fakt przeprowadzenia robót budowlanych polegających na wykonaniu nowej profilowanej płyty betonowej myjni oraz nowych murków zabezpieczających teren mycia. Wbrew sugestiom inwestora, przeprowadzone prace nie miały charakteru remontowego, gdyż nie zostały wykonane na istniejącym obiekcie budowlanym i nie polegały na odtworzeniu stanu pierwotnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził na przedmiotowej nieruchomości wiele kontroli w związku z przeprowadzonymi wcześniej postępowaniami administracyjnymi i nigdy nie stwierdził faktu istnienia obiektu myjni. Dowodem na tę okoliczność jest archiwalna mapka z opisanymi obiektami znajdującymi się na nieruchomości stanowiąca załącznik do protokołu z przeprowadzonej w dniu 26 maja 2000 r. przez organ kontroli. Nie stwierdzono na niej faktu istnienia obiektu myjni w miejscu, gdzie znajduje się obecnie obiekt będący przedmiotem postępowania co oznacza, że musiał powstać po dniu 26 maja 2000 r. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynikało, że myjnia została wybudowana bez stosownego pozwolenia na budowę. Zdaniem organu wykonane roboty zostały zakwalifikowane jako budowa, której definicja zawarta jest w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Natomiast wybudowana myjnia składająca się z płyty betonowej z wyprofilowanym spadkami w kierunku kartki ściekowej oraz murków zabezpieczających z trzech stron płytę jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 tej ustawy, wszelkie roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na roboty budowlane z zastrzeżeniem art. 29 i 31. Przedmiotowy, samowolnie wybudowany obiekt nie został zwolniony przez ustawodawcę z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a jego brak kwalifikuje zbudowana myjnię jako samowolę budowlaną. Oznaczało to konieczność zastosowania procedury przewidzianej w art. 48 Prawa budowlanego i wydania postanowienia z dnia [...] r. Skarżący do dnia wydania decyzji nie dostarczyli wymaganych ustawą dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego a także nie przedstawili dokumentów umożliwiających rozważenie legalizacji samowoli budowlanej w związku, z czym organ I instancji wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej myjni.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wnieśli B. i W. K. Zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 6-9, 77 § 2, 107, § 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie, art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego oraz art. 48 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie. Skarżący zarzucili Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu niewłaściwe zakwalifikowanie przedmiotowej myjni jako samodzielnego obiektu budowlanego, gdyż z uwagi na jej funkcjonalne związanie z innym obiektem (z topialnią tłuszczu) posiada charakter urządzenia budowlanego, o którym mowa art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Natomiast art. 48 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie tylko w stosunku do obiektów budowlanych, a nie do urządzeń budowlanych. Skarżący zarzucili również, iż po wszczęciu postępowania organ nie przeprowadził żadnego dowodu. Kontrola przeprowadzona w dniu 29 października 2008 r. na podstawie przepisów Prawa budowlanego, nie zapewniała stronom postępowania brania udziału w postępowaniu, składania wyjaśnień, zadawania pytań. Zdaniem odwołujących w uzasadnieniu decyzji I instancji nie odniesiono się do podniesionych przez nich zarzutów zawartych w piśmie z dnia 27 lutego 2009 r. Organ nie wskazał dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej tego pisma oraz załączonym do niego dokumentom. Nie wyjaśniono w jaki sposób korzystano z przedmiotowej myjni w czasie funkcjonowania Spółdzielni Kółek Rolniczych. Ponadto, obowiązki nałożone na skarżących w postanowieniu z dnia [...] r. były nieprecyzyjne i w związku z tym niewykonalne. Organ nie wskazał też podstawy prawnej nałożenia obowiązku sprawdzenia projektu budowlanego oraz jakie konkretnie pozwolenia, uzgodnienia i opinie powinny być dołączone do projektu.

Decyzją z dnia [...] r., Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu II instancji na gruncie zebranego w sprawie materiału bezsporne jest, iż przedmiotowa myjnia nie powstała w wyniku modernizacji starej rampomyjni, lecz jej powstanie stanowiło budowę obiektu budowlanego, na którą to inwestor nie uzyskał stosownego pozwolenia. Organ zgodził się ze skarżącymi, iż przedmiotowy obiekt jest związany z budynkiem - topialnią tłuszczu, ale nie oznacza, to, że zyskał charakter urządzenia budowlanego. Powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie II SA/Lu 76/08 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że ocenę czy dany obiekt można zakwalifikować jako budowlę, należy przeprowadzić w oparciu o ustalenia, czy posiada on cechy wspólne z wymienionymi w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przykładami, czy do powstania obiektu zastosowano technikę, która mieści się w pojęciu robót budowlanych, czy obiekt został wykonany z materiałów, które można uznać za wyroby budowlane, jak również należy bezwzględnie ocenić, jaki jest cel obiektu. Zdaniem organu nie ma wątpliwości, że do powstania przedmiotowego budynku zastosowano technikę, która mieści się pod pojęciem robót budowlanych, jak również został on wykonany z materiałów, które można uznać za wyroby budowlane. Powstały obiekt służy do mycia pojemników po surowcu do topienia tłuszczy co świadczy o funkcjonalnym związku myjni z topialnią tłuszczy, ale nie przesądza o jej kwalifikacji jako urządzenia. Zdaniem organu, powołującego się na orzeczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. II SA/Po 712/08, sam fakt utwardzenia terenu warstwą betonu, przesądza o uznaniu takich robót za wykonanie obiektu budowlanego (budowli). Dodatkowo biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowe utwardzenie terenu z trzech stron ogrodzone zostało murkiem to uznanie powstałego w efekcie obiektu, stanowiącego pewną całość techniczno-użytkową, jako budowli nie może budzić wątpliwości. Organ II instancji za nieuzasadniony uznał także zarzut nieprzeprowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania dowodowego. Podkreślił, że ustalenia poczynione w zaprotokołowanych czynnościach kontrolnych podejmowanych na podstawie art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego mogą stanowić podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa. Organ odwoławczy uznał także za nieuzasadniony zarzut nieprecyzyjnego sformułowania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...]

r. skoro organ I instancji przytoczył wprost treść przepisu Prawa budowlanego. Odrzucił również zarzut nieustosunkowania się do pisma skarżących z dnia 27 lutego 2009 r wskazując, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w swojej decyzji, dlaczego nie uznał, iż przeprowadzone przez skarżących prace na przedmiotowym obiekcie nie miały charakteru modernizacyjnego, lecz budowlany.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. i W. K. wnieśli o uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w Poznaniu z [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 757,- zł.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 48 ust. 1, Prawa budowlanego przez jego zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż nieprawdą jest, że budowa myjni nastąpiła po dniu 26 maja 2000r. Funkcjonowała ona bowiem w czasach istnienia Spółdzielni Kółek Rolniczych w tym samym miejscu, a organy niesłusznie utożsamiają myjnię z rampą, która służyła do obsługi technicznej pojazdów. Wskazali nadto, iż prawdą jest, że po tej dacie myjnia został poddana modernizacji (przebudowie). Prace zostały zakończone w sierpniu 2003 r. Część prac została wykonana przez firmę "B" s.c., która postawiła m.in. murki oporowe. Powyższe zdaniem skarżących oznacza, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie zakładu przetopu tłuszczu z dnia [...] r., nr [...] obejmowała także przedmiotową myjnie, po przebudowie. Zdaniem skarżących poprzez wydanie decyzja o użytkowaniu rozstrzygnięto sprawę myjni i obecne postępowanie było bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. B. i W. K. potrzymali nadto swoją tezę, iż przedmiotowa myjnia w związku z swoim funkcjonalnym związkiem z innym budynkiem (halą topialni tłuszczy) utraciła miano obiektu budowlanego, a zyskała charakter urządzenie budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W takim wypadku zastosowanie winien znaleźć art. 50 ust. 1 pkt 1 i odpowiednio art. 51, a nie 48 Prawa budowlanego.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny W Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając zarzuty podniesione w skardze w pierwszym rzędzie odnieść się należy do twierdzenia strony skarżącej, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie zakładu przetopu tłuszczy zwierzęcych dotyczyła także przedmiotowej myjni, co uzasadniało umorzenie postępowania w sprawie przez organ administracji, albowiem stanowi ono de facto zarzut naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, to jest art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne jego niezastosowanie.

Skoro zaś w skardze podniesiono zarówno zarzut obrazy prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, jak i procesowego polegający na zarzuceniu procedowania w sprawie już uprzednio zakończonej decyzją ostateczną, to pierwszy z nich może być rozpoznawany jedynie wówczas, gdyby drugi okazał się bezzasadny. Dopiero bowiem w przypadku stwierdzenia, że nie zaistniało naruszenie prawa procesowego i w związku z tym organ prawidłowo nie umorzył postępowania administracyjnego, zaktualizuje się kwestia zbadania, czy w odniesieniu do ustalonych faktów prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Przeprowadzona przez Sąd analiza zarówno akt prowadzonych przez Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w Krotoszynie postępowań w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku warsztatowego wraz z wentylatornią położonego w B. przy ul. D. na topialnię tłuszczy zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r., Nr [...] nakazującą B. i W. K. wykonanie określonych czynności umożliwiających dalsze użytkowanie zgodnie z prawem obiektów topialni tłuszczy przemysłowych wraz z zapleczem magazynowo-socjalnym jak i zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r., Nr [...] postępowania w sprawie udzielenia B. W. K. oraz A. i R.K. reprezentującym przedsiębiorstwo "A" Przetop Tłuszczy Zwierzęcych K. pozwolenia na użytkowanie zakładu przetopu tłuszczy zwierzęcych w B. przy ul. D. pozwoliła bowiem na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, iż decyzją z dnia [...] r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie zakładu przetopu tłuszczy zwierzęcych nie obejmowała swoim rozstrzygnięciem obiektu myjni będącego wyodrębnioną budowlą.

Powyższe wynika jednoznacznie z treści wniosku W. K. o udzielenie zezwolenia na użytkowanie (k. 17 akt administracyjnych [...]), gdzie wskazano, iż wniosek dotyczy zmiany przeznaczenia budynku po byłej mieszalni pasz na topialnię tłuszczy przemysłowych, załączonego do tegoż wniosku projektu budowlanego ograniczającego się wyłącznie do w/w budynku (k. 1 akt administracyjnych [...]) oraz samej treści samej decyzji z dnia [...] r., gdzie wskazano, iż pozwolenie na użytkowanie dotyczy budynku po byłej mieszalni pasz.

Również z treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., Nr [...] wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż przedmiotem postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektów po byłej Spółdzielni Kółek Rolniczych była wyłącznie zmiana sposobu użytkowania części budynku warsztatowego wraz z wentylatornią, a postępowanie to nie obejmowało swoim zakresem przedmiotowym innych obiektów budowlanych zrealizowanych przez inwestorów bez pozwolenia na budowę na przedmiotowej działce.

W świetle powyższych ustaleń uznać należy, że w sprawie nie zachodziły przesłanki dla umorzenia postępowania, bowiem postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu odrębnej od budynku warsztatowego budowli, (o czym w dalszej części uzasadnienia wyroku) w postaci myjni składającej się z wylewki betonowej o wymiarach 6,00 x 4,50 metra ze spadkiem wyprofilowanym w stronę kratki ściekowej ogrodzonej z trzech stron murkiem o wysokości około 60 centymetrów nie dotyczyło żadnego z obiektów budowlanych objętych postępowaniem prowadzonym w sprawie pozwolenia na użytkowanie zakładu przetopu tłuszczy zwierzęcych.

Odnosząc się do drugiego z wyartykułowanych w skardze zarzutów pod adresem rozstrzygnięcia organu administracji, sprowadzającego się do stwierdzenia, że w ocenie skarżącego przedmiotowa myjnia nie jest obiektem budowlanym, lecz przez funkcjonalne związanie jej z innym obiektem stanowi urządzenie budowlanego, co przesądza o niedopuszczalności zastosowania w tym przypadku trybu postępowania przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego zauważyć należy, iż również ten zarzut nie zasługuje w ocenie Sądu na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, iż przedmiotowy obiekt myjni składa się z wylewki betonowej o wymiarach 6,00 x 4,50 metra ze spadkiem wyprofilowanym w stronę kratki ściekowej ogrodzonej z trzech stron murkiem o wysokości około 60 centymetrów, że posadowiony został na nieruchomości w Benicach przy ul. Dzielickiej 2 po dniu 26 maja 2000 r. i bez jakiegokolwiek zezwolenia bądź zgłoszenia oraz iż wykorzystywany jest do mycia pojemników na surowiec wykorzystywanych w znajdującej się w budynku położonej na tej samej nieruchomości topialni tłuszczy.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego przez obiekt budowlanym rozumieć należy budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami lub obiekt małej architektury. Z zawartych w art. 3 ust. 2, 3 i 4 definicji budynku, budowli i obiektu małej architektury wynika, iż przedmiotowa myjnia nie może zostać zaliczona do kategorii budynków bądź obiektów małej architektury i w świetle definicji ustawowej stanowiącej, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, musi być uznana za budowlę.

Brak jest przy tym w ocenie Sądu przesłanek do zakwalifikowania obiektu myjni do zdefiniowanej w art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego kategorii urządzeń budowlanych. Zgodnie z przywołanym powyżej przepisem Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane - należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Analiza treści tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że dotyczy on obiektów, których istotną cechę stanowi związanie funkcjonalne z obiektem budowlanym, to jest takich, które z jednej strony bez tego obiektu nie spełniają przypisanej im funkcji technicznej, a jednocześnie, które umożliwiają użytkowanie określonych obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem.

W art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego są wymienione przykłady konstrukcji, które mogą być zakwalifikowane jako urządzenia budowlane. Katalog ten jest otwarty i zgodnie z panującym w doktrynie poglądem, w zależności od stanu faktycznego taka sama konstrukcja może raz stanowić urządzenie budowlane, a innym razem występować jako wyodrębniony obiekt budowlany - budowla (, "Prawo budowlane. Komentarz" red. Zygmunt Niewiadomski, wyd. C.H. Beck 2009 str. 62, teza VIII.1 do art. 3).

Skarżący wskazali, iż przedmiotowa myjnia pełni funkcję związaną z działalnością jaka jest prowadzona na pobliskim obiekcie - zakładzie przetopu tłuszczy zwierzęcych. Służy jako miejsce mycia pojemników po surowcach używanych do produkcji tłuszczy. Jednakże zdaniem Sądu konstrukcja myjni oraz jej położenie, nie świadczy o tak ścisłym i istotnym związku przedmiotowej myjni z funkcjonowaniem topialni tłuszczy jako obiektu budowlanego, by mogła ona być uznana za urządzenie budowlane stanowiące część tegoż obiektu.

Zauważyć bowiem należy, iż obiekt myjni może służyć także innym celom, pełnić inne funkcje niż miejsce mycia pojemników,

Funkcja jaką pełni przedmiotowa myjnia niewątpliwie nie wiąże się z istnieniem konkretnego obiektu budowlanego - topialni tłuszczu, bowiem konstrukcja przedmiotowej budowli składającej się z utwardzonej betonem powierzchni o wymiarach 6,00 x 4,50 metra ze spadkiem wyprofilowanym w stronę kratki ściekowej ogrodzonej z trzech stron murkiem o wysokości około 60 centymetrów nie jest w jakikolwiek specyficzny sposób dostosowana do potrzeb topialni tłuszczu i może potencjalnie służyć myciu pojazdów samochodowych, maszyn rolniczych i innych ruchomości niekoniecznie związanych z funkcjonowaniem obiektu budowlanego jakim jest topialnia tłuszczy. Ten szeroki charakter zastosowania myjni świadczy o tym, że jest ona niewątpliwie samodzielną budowlą.

Jednocześnie brak przedmiotowej budowli nie pozbawia topialni tłuszczu ani zbiornika na ścieki, ani dostępu do wody służącej do funkcjonowania obiektu budowlanego - zakładu przetopu tłuszczy - zgodnie z jego przeznaczeniem, bezspornym bowiem pozostaje, iż mycia pojemników dokonywać można by czy to we wnętrzu budynku topialni, czy to na wolnym powietrzu, na terenie nieruchomości bez uprzedniego zrealizowania obiektu budowlanego w postaci utwardzonej betonem powierzchni o wymiarach 6,00 x 4,50 metra ze spadkiem wyprofilowanym w stronę kratki ściekowej ogrodzonej z trzech stron murkiem o wysokości około 60 centymetrów.

Stąd też w ocenie Sądu prawidłową jest dokonana przez organy administracji ocena przedmiotowej myjni jako samodzielnej budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Bez jakiegokolwiek prawnego znaczenia pozostaje przy tym podnoszona przez skarżących jako niewyjaśniona przez organ okoliczność, w jaki sposób teren, na którym zrealizowany został przedmiotowy obiekt budowlany wykorzystywany był czasach istnienia Spółdzielni Kółek Rolniczych. Przedmiotem postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie była bowiem realizacja budowli myjni w warunkach samowoli budowlanej, a nie zmiana sposobu użytkowania gruntu na jakim obiekt ten został posadowiony. Stąd też żadnego znaczenia prawnego nie ma okoliczność, jakiego rodzaju czynności (w tym polegające na myciu czegokolwiek) wykonywane były w tym samym miejscu przed budową przedmiotowego obiektu.

Jednocześnie wobec ustanowionej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego generalnej zasady, w myśl której rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i braku wskazania tego typu obiektów w art. 29 Prawa budowlanego ustanawiającym zamknięty katalog budów i robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, za prawidłowe uznać należy przyjęcie, że przedmiotowy obiekt budowlany zrealizowany został w warunkach samowoli budowlanej, co nakładało na organy administracji obowiązek przeprowadzenia postępowania przewidzianego w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego zakończonego decyzją ostateczną stanowiąca przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.

/-/ T. Świstak /-/ E. Podrazik /-/M. Kwiecińska