Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 134/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), WSA Joanna Kube, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie nie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2007 oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2007 r. L. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Komendantowi Głównemu Policji grzywny tytułem 10-miesięcznej bezczynności organu w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek Komendant Główny Policji wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jako przedwczesnego, bezprzedmiotowego, ewentualnie o oddalenie skargi na bezczynność organu. W uzasadnieniu podał, że wniosek L. D. z dnia [...] stycznia 2007 r. dotyczył zapoznania się z materiałami postępowania administracyjnego w przedmiocie [...] i, że powyższy wniosek jest, bądź był, rozpatrywany przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wyjaśnił, że nie był organem właściwym do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a ponadto, iż nie został wyczerpany tok dwuinstancyjności określony w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a." ) o ukaranie grzywną z tytułu bezczynności z pominięciem regulacji art. 246 k.p.a. Organ wywodził, iż skoro nie został wyczerpany tok instancji, postępowanie jest bezprzedmiotowe i winno być umorzone w oparciu o art. 15 k.p.a. i art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a".)

Organ, wskazując na trudność w ustaleniu charakteru wniosku L. D., wniósł o oddalenie skargi na bezczynność, podnosząc, iż skarżący nie wyczerpał obligatoryjnego trybu z art. 37 § 1 k.p.a. – a więc skarga w świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Dodatkowo wyjaśnił, że wnioskodawcy przekazana była informacja o możliwości wglądu w materiały dotyczące [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje

Skarga nie jest zasadna.

W sprawie bezsporne jest, że L. D. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2007 r. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "MSWiA") o udostępnienie informacji publicznej "z zakresu przeprowadzonych postępowań dot. [...]". Minister przesłał ww. wniosek Komendantowi Głównemu Policji, który, pismem z dnia [...] marca 2007 r. udzielił stosownych wyjaśnień organowi nadrzędnemu, tj. MSWiA, a także przesłał odpis tego pisma L. D.. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] maja 2007 r.

Organ słusznie wskazał w piśmie z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], że udzielenie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną i podał w nim informację gdzie i kiedy może się skarżący zapoznać z zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 1990 r. w sprawie [...]. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] czerwca 2007 r.

W kolejnym piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] ponownie poinformowano skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałami. Pismo to skarżący otrzymał w dniu [...] lipca 2007 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy przede wszystkim zwrócić uwagę na fakt, iż skarżący swój wniosek z dnia [...] stycznia 2008 r. o udzielenie informacji publicznej złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Fakt ten pozwala przyjąć, iż oczekiwał on stosownej odpowiedzi od tego właśnie organu. W ocenie Sądu pozostaje zatem niezrozumiałym, dlaczego skargę na bezczynność skarżący wniósł do innego organu, tj. Komendanta Głównego Policji, w sytuacji gdy odpowiedzi na wniosek udzielić powinien Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. W tej sytuacji zgodzić należy się również z argumentem organu, zawartym w odpowiedzi na skargę, iż nie została zachowana zasada dwuinstancyjności postępowania, ujęta w art. 15 w zw. z art. 37 k.p.a.

Dokonując oceny przedmiotowego wniosku wskazać należy, iż zawiera on jedynie ogólną prośbę "o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przeprowadzonych postępowań dot. [...]". Takie sformułowanie wniosku, zdaniem Sądu, nie jest wystarczające, zwłaszcza w kontekście przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.), na podstawie przepisów której odpowiedź mogła zostać skarżącemu udzielona. Należy zwrócić uwagę, iż skarżący nie wskazał czy i jakie postępowania toczą się w MSWiA w przedmiocie [...], a także nie wskazał jakiej informacji żąda. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem wniosku nie może być każda informacja, a jedynie taka, która ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak wyraźnego sprecyzowania żądania spowodował, iż nie można było stwierdzić czy żądana informacja mieści się w kategorii informacji publicznej, a zatem, czy do wymienionego wniosku znajduje w ogóle zastosowanie przedmiotowa ustawa.

Dopiero na rozprawie – co znalazło odzwierciedlenie w protokole rozprawy – skarżący sprecyzował, iż wnosił o udostępnienie materiałów w przedmiocie [...].

W ocenie Sądu, gdyby przyjąć, iż żądana informacja była w istocie informacją publiczną, złożona skarga nie zasługiwała by na uwzględnienie, bowiem Komendant Główny Policji udzielił skarżącemu stosownej informacji (pisma organu do skarżącego), co na rozprawie przyznał sam skarżący. Podniesione zatem przez skarżącego zarzuty pod adresem organu są bezzasadne. Fakt, iż treść przekazanych skarżącemu pism nie stanowiła dla niego satysfakcjonującej odpowiedzi nie stanowi o bezczynności organu, a jest jedynie konsekwencją niejasnego sprecyzowania wniosku.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.