Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 470/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 40 par. 1, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, asesor WSA Andrzej Kuna, Protokolant Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi K.S. i M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 470/ 07

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego( tj. DZ.U.

z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 z póź. zmianami ) dalej jako k.p.a. po rozpoznaniu

na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. i M. S. na postanowienie Starosty R. z dnia [...], znak [...] uzgadniającej warunki realizacji przedsięwzięcia pod nazwą

" budowa budynku warsztatowego – naprawy mechaniczne oraz elektromechaniczne pojazdów ciężarowych – 3 stanowiska naprawcze wraz z infrastrukturą na działkach ewidencyjnych nr [...], położonych w miejscowości W., gmina J. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ podnosił, że postanowieniem z dnia [...] Starosta R. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia.

Na postanowienie to złożyli zażalenie K. i M. S. podnosząc, że nie uwzględnia ono faktu, iż na sąsiedniej działce znajduje się budynek mieszkalny i bliskość warsztatu powodować będzie liczne uciążliwości.

Zaskarżone postanowienie zostało doręczone K. i M. S. 21 marca 2007 roku. Fakt doręczenia postanowienia w tej dacie został potwierdzony podpisem K.S.

Siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu 28 marca 2007 roku.

Zażalenie na to postanowienie K. i M. S. złożyli w dniu 29 marca 2007 roku bezpośrednio w Starostwie Powiatowym.

Zażalenie zostało złożone po upływie terminu do jego wniesienia i dlatego orzeczono jak w sentencji.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. wnieśli K.

i M. S.

W uzasadnieniu skargi podnosili, że pismo procesowe skarżącym zostało doręczone w dniu 21 marca 2007 roku. Zostało ono odebrane przez K. S. Załatwianiem spraw urzędowych w ich małżeństwie zajmuje się M. S.

Wskutek pomyłki K.S. niewłaściwie poinformowała męża o terminie odebrania postanowienia Starosty. Sporządzający zażalenie M.S. był przekonany, że składa odwołanie w terminie. Gdyby odbierał on korespondencję osobiście, to zdaniem skarżących nie doszłoby do uchybienia terminu.

Nadto skarżący podnosili, że uchybienie terminu nie jest nadmierne, a wydane postanowienie w sposób rażący narusza ich interes prawny. Z tego względu odwołanie ma dla nich duże znaczenie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga M.S. i K.S. zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż podnoszone w skardze.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi

art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. [ DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami] sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy zauważyć, że organ administracji ma obowiązek doręczenia stronie pism dotyczących sprawy, w której toczy się postępowanie.

Pisma kierowane do strony powinny być imienne, tzn. wymieniające stronę jako indywidualnie określonego adresata. Doręczenie pisma obojgu małżonkom jest sprzeczne z art.40 k.p.a., a pogląd jakoby doręczenie decyzji jednemu ze współmałżonków wywierało taki skutek jak dwojgu, należy uznać za błędny( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2003 roku, II SA/Gd 1735/00, LEX nr 203427; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2000 roku, II SA/Kr 298/00).

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, to należy zauważyć, iż organ uznał,

że w dniu 21 marca 2007 roku przedmiotowe postanowienie otrzymali oboje małżonkowie S. Ten pogląd nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru może wynikać, iż korespondencja dla skarżących była włożona w jedną kopertę i odbiór korespondencji pokwitowała K. S.

Brak jest ustaleń, czy znajdowało się tam dwa egzemplarze postanowienia Starosty R. W sytuacji, gdy byłby tam tylko jeden egzemplarz postanowienia, to odbierający nie miał możliwości przekazania przesyłki drugiemu adresatowi. Mógł on jedynie umożliwić drugiemu adresatowi zapoznanie się z treścią postanowienia.

Nie jest to równoznaczne z doręczeniem postanowienia i rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego.

Przepis art.80 kpa stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Wyrażona tym przepisem zasada swobodnej oceny dowodów nakłada na organ obowiązek dokonania oceny dowodów zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny.

Regułami tymi są :

a) oparcie się na materiale dowodowym zebranym przez organ ;

b) ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego;

Organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy.

Powinien odnieść się do każdego ze zgromadzonych dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego stwarzałoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałyby granic swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art.80 kpa.[ wyrok NSA z 3 marca 1996 roku, II SA 74/96, ONSA 1997,nr 2,poz.83 ].

W ocenie sądu organ nie poczynił prawidłowych ustaleń, czy można jednoznacznie przyjąć iż w dniu 21 marca 2007 roku przedmiotowe postanowienie zostało M.S.

w ogóle doręczone.

Błędy organu w tym zakresie powodują, że doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Dopiero prawidłowo poczynione ustalenia w tym zakresie pozwolą ustalić kiedy zostało doręczone, i czy w ogóle można uznać, że to postanowienie zostało doręczone M.S., biorąc pod uwagę brzmienie art. 40 k.p.a.

W ocenie Sądu organ powinien oddzielnie rozpoznawać sytuację doręczenia korespondencji dla K.S., a oddzielnie dla M.S. jako odrębnych stron tego postępowania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien poczynić ustalenia

czy w przesyłce doręczonej w dniu 21 marca 2007 roku były dwa egzemplarze postanowienia i czy w związku z tym istniała możliwość doręczenia korespondencji dla M.S., czy tylko on mógł się z nią zapoznać. W sytuacji gdy korespondencja nie została doręczona dla skarżącego winien on ją otrzymać.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

Biorąc za podstawę art.152 p.p.s.a. orzeczono o wstrzymaniu wykonalności uchylonego postanowienia.