Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1946/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122,  art. 187 par. 1,  art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2008 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2002 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), powoływanej w dalszej części jako "O.p." w związku z art. 2 ust. 1, art. 6, art. 10 ust. 2, art. 13, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1 ust. 2, ust. 3 i ust. 4, art. 21 ust. 1 i ust. 2, art. 27 ust. 4, art. 32 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. - przytaczanej dalej jako "u.p.t.u.") oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.); § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w W., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] czerwca 2007 r., w części dotyczącej ustalenia PPH "V." sp. z o.o. w P. (zwanej "skarżącą") dodatkowego zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2002 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz utrzymał w mocy w części określającej skarżącej:

1) za poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia oraz za październik 2002 r. kwotę zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy w wysokości 0 zł,

2) za wrzesień i listopad 2002 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 0 zł,

3) za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2002 r. kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc.

W wyniku przeprowadzonej kontroli w Spółce organ podatkowy I instancji zakwestionował faktury VAT wystawione przez PHU "N." Z. D., PHU "A." A. S., PHU "M." K. M. i "A." S.A., które jego zdaniem nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, mianowicie wykazują sprzedaż towarów i usług, która w rzeczywistości nie miała miejsca i były wystawione przez podmioty powiązane personalnie i gospodarczo. Mając to na uwadze organ uznał, iż skarżąca zawyżyła podatek naliczony jak i należny.

Na powyższą decyzję skarżąca złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., który decyzją [...] grudnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 281/05 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Uchylając decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Sąd wskazał, iż organ nie mógł prostować w formie postanowienia decyzji w zakresie wysokości zobowiązania podatkowego. Ponadto Sąd stwierdził brak protokołu z badania ksiąg podatkowych oraz wskazał, iż organ w przypadku wykazania kwot do zwrotu w podatku VAT powinien określić te kwoty w wysokości 0.

Odnośnie oceny postępowania dowodowego Sąd przyznał rację organom podatkowym stwierdzając, iż w świetle zebranego materiału dowodowego zasadnie organy podatkowe doszły do wniosku, że Spółka nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze w/w wyrok Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylając decyzję organu I instancji zalecił mu wykonanie wyroku Sądu odnośnie stwierdzonych uchybień między innymi sporządzenie protokołu badania ksiąg podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług za 2002 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2002 r. kwotę zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy w wysokości 0 zł, określił za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2002 r. kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 174 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty zawyżenia różnicy podatku naliczonego nad należnym, w tym do zwrotu bezpośredniego.

Z dokumentacji źródłowej (faktury VAT) wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej firma PPH "V." Sp. z o.o. dokonywała transakcji handlowych z następującymi podmiotami: "A." S. A., PHU "N." Z. D., PHU "A." A. S.i, PHU "M." K.M.. Faktury na zakup towarów i usług od PHU "A." A. S. (36 faktur), A." S.A. (6 faktur) i PHU "M." (15 faktur) stanowią 90,5% ogółu zakupów (57 z 63 faktur), natomiast faktury na sprzedaż towarów i usług wystawione dla "A." S.A. stanowią 80,9%, a dla PHU "N." 19,1% - razem 100% sprzedaży. Na podstawie materiałów z kontroli i akt postępowań podatkowych prowadzonych w stosunku do wskazanych w fakturach kontrahentów Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. stwierdził, że transakcje zawarte pomiędzy w/w powiązanymi personalnie firmami i PPH "V." Sp. z o.o. nie miały w rzeczywistości miejsca.

Uzasadniając to wskazał, iż księgowość firmy "V." i powiązanych z nią gospodarczo i personalnie w/w firm prowadziło Biuro Rachunkowe "A." S.A.. Siedziby firm: "A." S.A., PPH "V." Sp. z o.o. i "N." Z. D. mieściły się w tym samym lokalu w P. Z. D. był jedynym wspólnikiem Spółki "V.". Pełnił także funkcję Prezesa Zarządu (jednoosobowego). Z. D. był także przewodniczącym Rady Nadzorczej, udziałowcem oraz pracownikiem w "A." S.A. oraz właścicielem firmy PHU "N.".

Ponadto w uzasadnieniu decyzji wskazano, iż włączono do akt sprawy materiał dowodowy zebrany w toku kontroli firm: PHU "N." Z. D., PHU "A." A. S., PHU "M." K. M., "A." S.A. i P.T. "C." Sp. z o.o.

Od wyżej opisanej decyzji skarżąca wniosła odwołanie wnosząc w nim o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

Zdaniem skarżącej nie przeprowadzono żadnego nowego postępowania dowodowego, a w decyzji "akcentuje się ewidentną nieprawdę, lekceważąc, ukrywając dokumenty i dowody, które świadczyły na korzyść podatnika".

Ponadto podnosi, że "A. S. miał wielu kontrahentów, a w decyzji wymienia się 5-6, 5 sklepów i hurtownię, zatrudniał pracowników i dysponował dużą ilością towaru". Kolejno skarżąca uważa, że naruszono zasadę prawdy obiektywnej, ponieważ "wybiórczo analizuje się 10% dostawców, "zapominając" o 90% faktycznych dostawców, których wcale się nie uwzględnia". W szczególności Strona kwestionuje wiarygodność A. S. jako jedynego "świadka oskarżenia".

W ocenie skarżącej Urząd Skarbowy w P. celowo i świadomie nie pogłębił materii dowodowej o zeznania innych świadków (np. W. i M.) i nie skorzystał z efektów innych kontroli firm podatnika, prowadzonych w tym czasie. Bezpodstawnie nie uznano za wiarygodny dokument spisu z natury - dokonanego w sierpniu 2003 r. w "A." S.A. Uważa, że znalazł się tam towar, który "A," S.A. otrzymała od PPH "V." w 2002 r.

Dodatkowo skarżąca zarzuciła bezpodstawne i tendencyjne nieuwzględnienie wniosków dowodowych, ponownie wskazując na spis z natury z sierpnia 2003 r. dokonany w "A." S.A. jako dowód.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego ze względu na przedawnienie i umorzył postępowanie w tym zakresie. W pozostałej części utrzymał w mocy.

W ocenie organu, wniosek skarżącego o przeanalizowanie dokumentacji kontrolnej z kilkunastu kontroli prowadzonych równocześnie w firmach związanych ze Z. D. został spełniony przez organ pierwszej instancji, który ten materiał zebrał, włączył do sprawy i przeanalizował. Należy też stwierdzić, że zarzuty zawarte w zastrzeżeniach Spółki a odnoszące się do działania pracowników Urzędu Skarbowego w P. prowadzących kontrolę są całkowicie bezpodstawne. Działania osób prowadzących kontrole były prowadzone na podstawie upoważnienia i w ramach tego upoważnienia.

Zdaniem organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić w jakich przypadkach nie doszło do nabycia towarów i usług, a to dało organowi podatkowemu podstawę do zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego VAT z enumeratywnie wskazanych i szczegółowo opisanych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji faktur VAT wystawionych przez podmioty powiązane gospodarczo i personalnie, które nie potwierdziły rzeczywistych transakcji. Należy podkreślić czytelny i jednoznaczny sposób przyporządkowania dowodów i środków dowodowych do poszczególnych okoliczności faktycznych.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że firmy PPH "V." Sp. z o.o, PHU "N." Z. D., PHU "A." A. S., PHU "M." K.M. i "A." S.A. brały udział w fikcyjnym łańcuszku obrotu, i aranżując fikcyjne transakcje stworzyły sytuację umożliwiającą wykorzystanie prawa podatkowego do uzyskania nienależnego zwrotu podatku VAT.

PPH "V." odliczyła podatek naliczony VAT ogółem w kwocie 214.383,26zł (wartość netto zakupów wykazanych na fakturach -1.182.684,50zł), z 63 faktur, w tym z faktur wystawionych przez:

PHU "A." A. S. - 36 faktur

PHU "M." K. M. - 15 faktur

"A." S.A.- 6 faktur

razem: - 57 faktur (90,5%) na kwotę podatku VAT - 212.613,58zł (99,2% podatku VAT) pozostałe: - 6 faktur (9,5%) na kwotę podatku VAT - 1.769zł (0,8% podatku VAT).

W przekonaniu organu zarzuty zawarte w odwołaniu odnośnie materiału dowodowego dotyczącego kontrahentów, a w szczególności odnoszące się do A. S. są całkowicie niezasadne. Postępowanie dowodowe w części dotyczącej kontrahentów było przeprowadzone wyjątkowo szczegółowo. Kontrolą objęto wszystkich kontrahentów PPH "V.", a także kontrahentów PHU "A." A. S., która to firma była wystawcą większości fikcyjnych faktur dla "V.". Kontrole w "R. Z. R., U. s.c. A. S., J. R., A.. A. A. P.T. C. sp. z o.o. (tylko co do jednej z dwu faktur), wystawców jednostkowych faktur dla "V.", wykazane powyżej jako pozostałe 6 faktur, potwierdziły nabycie towarów i usług o wartości 8.044zł, podatek VAT w wysokości 1.769zł - co zostało również uwzględnione w rozliczeniu podatku dokonanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w badanej decyzji.

Odnośnie zarzutu niewiarygodności dowodu z zeznań A. S. organ odwoławczy stwierdził, że jest on całkowicie niezasadny. A. S. potwierdził wystawianie fikcyjnych faktur dla PPH "V.", a co należy także podkreślić stwierdził wielokrotnie, że wystawiał te faktury w uzgodnieniu i pod dyktando Z. D. A. S. nie jest jedynym świadkiem oskarżenia. W toku prowadzenia czynności kontrolnych w firmie PHU "A." A. S. przesłuchano w charakterze świadków:

A.S. - właściciela firmy PHU"A."

A. S.- faktycznie podpisującego dokumenty i prowadzącego PHU "A.", ojca A. S.,

K. M., który zarejestrował firmę PHU "M.",

W.C. - właściciela firmy PHU "D."

D. D. - właściciela firmy "D.",

Z. R. - właściciela firmy "M.",

J. R.- właściciela firmy "G.",

K. K. - właściciela firmy "G.".

Wszystkie te osoby opisują i wprost odsłaniają mechanizm działania powiązanych firm "krzaków", wystawianie "pustych faktur" (protokoły w aktach sprawy). Intencją podmiotów powiązanych personalnie i gospodarczo było takie pokierowanie przebiegiem zdarzeń gospodarczych, aby końcowym ich efektem był zwrot nigdy nie zapłaconego podatku od towarów i usług.

Zdaniem organu, Spółka wystawiła 46 faktur VAT na sprzedaż towarów i usług o wartości brutto 1.329.355,06 zł, VAT 188.059,56 zł. Dalej organ podnosi, iż Spółka nie posiadając towarów nie mogła ich sprzedać "A." S.A. ani PHU "N." Z. D.. Podobnie prawidłowo ustalono, że Spółka nie mogła świadczyć usług wykazanych na fakturach dotyczących rozliczenia inwestycji, która nie była wykonana, np. remont sklepu przy ul. G. w P.

Odnośnie podanej przez Z. D. w odwołaniu jako świadka W. M. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że w aktach sprawy jest protokół z przesłuchania podejrzanej W. M. z dnia [...].08.2003r. przeprowadzonego w Zakładzie Karnym w L. przez pracowników Centralnego Biura Śledczego, w którym ona także potwierdziła fikcyjny charakter działalności prowadzonej przez powiązane firmy Z. D..

Zdaniem organu, niezasadny jest także zarzut Z. D., że Urząd Skarbowy w P. nie skorzystał z efektów innych kontroli firm podatnika, prowadzonych w tym czasie". Równolegle z kontrolą w PPH "V." Sp. z o.o. prowadzone były kontrole w PHU "N." Z. D., PHU "A." A. S., PHU "M." K.M.i "A." S.A. Materiały z tych kontroli zostały włączone do akt sprawy jako materiał dowodowy.

Ponadto organ zauważył, że skarżąca była informowana, w trybie art. 200 O.p., o zebraniu materiału dowodowego w sprawie, natomiast nigdy nie skorzystała z prawa zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie organu podatkowego, natomiast formułuje krytyczne uwagi odnoszące się do tego materiału.

Organ odwoławczy podkreślił również, że Strona w toku długotrwałego postępowania podatkowego nie dostarczyła żadnych konkretnych dowodów na poparcie zarzutów ani nie zdołała podważyć ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe w PPH "V." i u kontrahentów.

Organ odwoławczy stwierdził także nieprawidłowości w badanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.. W podstawie prawnej decyzji nieprawidłowo powołano przepis § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził w wyroku z dnia 27 kwietnia 2004r. sygn. akt K-24/03 jego niekonstytucyjność. Nieprawidłowość ta nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2007 r. skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości jako sporządzonej w sposób niestaranny i posługującej się w swoim uzasadnieniu oczywistymi przekłamaniami. Ponadto skarżąca wskazuje, iż do materiału dowodowego powinien być włączony także materiał pokontrolny z późniejszego okresu z kontroli PPH "V." za 2001 r. i ze wznowienia postępowania w "A." S.A. za 2002 r.

Kolejno podniosła, że w decyzji pomylono dwa spisy z natury; likwidacyjny z dnia 12 sierpnia 2003 r. i z dnia 31 grudnia 2004 r. spis dokonany w momencie przekazania między likwidatorem P. G. i likwidatorem Z. D., a także błędnie zinterpretowano zeznania świadków A. S. i W.M.. W załączeniu do skargi przekazała dwa oświadczenia W.M..

Dalej skarżąca stwierdziła, że w decyzji znajdują się nieprawdziwe sformułowania dotyczące współpracy gospodarczej z "A." S.A. oraz decyzja "wybiela" A. S., faktycznie jedynego świadka oskarżenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ odwoławczy po uchyleniu poprzedniej decyzji organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 8 marca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 281/05. Okoliczność ta ma doniosłe znaczenie, bowiem z przepisu art. 153 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena ta i wskazania znalazły się w uzasadnieniu tegoż wyroku i w takim znaczeniu uzasadnienie ma moc wiążącą. W tej sytuacji zarówno organ podatkowy przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie, jak i Sąd oceniając obecnie decyzje wydane w tym postępowaniu nie mógł czynić ustaleń sprzecznych z oceną wyrażoną w uzasadnieniu ww. wyroku. Przez ocenę prawną powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345).

Do powyższego dodać jeszcze należy, że w orzecznictwie sądowym jednoznacznie stwierdza się także, iż związanie sądu i organu (nie tylko organu, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdego organu orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia) oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualny (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie od czasu wydania wyroku z dnia 8 marca 2006 r. nie wystąpiły przesłanki, które mogłyby wpłynąć negatywnie na zakres związania tym wyrokiem. Stwierdzić zatem należało, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca.

Nie mogły zostać zatem uznane za zasadne zarzuty skargi, z których wynikało, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie dało podstaw do stwierdzenia, że skarżąca spółka wykonywała tylko pozorowaną działalność gospodarczą a jej rzeczywistym celem było uzyskiwanie z urzędu skarbowego zwrotów nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tym miejscu należy wskazać, że przesłuchania A. i A. S., którzy zarejestrowali będącą głównym kontrahentem skarżącej firmę A., dowiodły fikcyjnego charakteru działalności podjętej przez skarżącą spółkę oraz przez ten podmiot. Również przesłuchania osób, które zarejestrowały inne firmy, które według treści dokumentów miały nabywać towary i usługi od "A." i następnie je odsprzedawać do skarżącej spółki dowiodły, że podmiot ten nie wykonywał działalności gospodarczej. W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie przy gromadzeniu oraz ocenie materiału dowodowego nie doszło do naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny oddaje obraz fikcyjnej działalności skarżącej spółki, firmy A. oraz kontrahentów tej firmy. Wszystkie te osoby opisują mechanizm działania powiązanych firm "krzaków", wystawianie "pustych faktur" (protokoły w aktach sprawy). Intencją podmiotów powiązanych personalnie i gospodarczo było takie pokierowanie przebiegiem zdarzeń gospodarczych, aby końcowym ich efektem był zwrot nigdy nie zapłaconego podatku od towarów i usług.

Poza tym, kwestia współpracy z A. S. i A. S. oraz rozmiarów prowadzonej przez nich działalności gospodarczej została szczegółowo zbadana w toku postępowania podatkowego. Organy podatkowe zbadały działalność gospodarczą A. S. i A. S., w tym: punkty sprzedaży (niektóre nieistniały), magazyny (w większości fikcyjne), kontrahentów (sami kontrahenci określili swoją działalność jako fikcyjną), uzyskały zeznania A. S., A. S., K. M.i innych kontrahentów PHU "A." - głównego dostawcy towarów dla PPH "V.". Przedmiotową sprawę rozpatrzono w oparciu o pełny materiał dowodowy, w tym w oparciu o zeznania Pana A. S., który potwierdził fikcyjność prowadzonej w ramach powiązanych firm działalności.

Ponadto Z. D. wskazał na spis z natury z sierpnia 2003 r. dokonany w "A." S.A. W tym spisie nie określono daty jego przeprowadzenia, ani nie został on podpisany przez osoby przejmującą i zdającą. Zatem takiego spisu nie można uznać za wiarygodny materiał dowodowy, bowiem spis bez podstawowych danych i nie podpisany jest bezwartościowy jako dokument. Nie świadczy zwłaszcza o tym, że to PPH "V." Sp. z o.o. w 2002 r. dokonała dostawy towarów do "A." S.A. W toku kontroli w PPH "V." oraz w powiązanych firmach stwierdzono bowiem, że Spółka "V." żadnych towarów nie miała, a więc nie mogła ich przekazać firmie powiązanej, tj. A. S.A.

W skardze do WSA Strona wskazuje ponadto na spis z natury z dnia 31 grudnia 2004 r. sporządzony również w A. S.A., ale sama stwierdza, że spis ten również nie jest podpisany przez sporządzających członków komisji. W związku z tym należy zauważyć, że i ten spis również nie stanowi dokumentu, a zwłaszcza nie może być dowodem na to, że towary spisane w A. S.A. w grudniu 2004 r. były nabyte od PPH "V." w 2002 r.

Wirginia Matusiak, na którą powołuje się Pan Z. D. również złożyła zeznania odsłaniające mechanizm i cel działania powiązanych firm. W aktach sprawy jest "protokół z przesłuchania podejrzanej W. M. z dnia [...].08.2003r." przeprowadzonego w Zakładzie Karnym w L. przez pracowników Centralnego Biura Śledczego, w którym ona także potwierdziła fikcyjny charakter działalności prowadzonej przez powiązane firmy Pana Z. D.. Przy czym Sąd zauważa, iż oświadczenie W. M. z dnia [...] października 2007 r., w którym wskazuje, że transakcje przeprowadzone w latach 2000-2003 były transakcjami przeprowadzonymi faktycznie a wcześniejsze zeznania zostały złożone w zamian za zwolnienie z aresztu, może być ewentualnie podstawą do wznowienia postępowania a nie do uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2007 r. w tym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygnięto jak w sentencji.