Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1622/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2, art. 245 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. w S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego w sprawie ze skargi N. w S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: przyznać N. w S. prawo pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

Skarżący – N. w S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego, w sprawie z jego skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2011 r. pozostawiono ww. wniosek bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr).

Pismem z 20 kwietnia 2011 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia, kontestując zdolność sądową N. w S..

Zarządzeniami z dnia 17 maja i 6 czerwca 2011 r. wezwano ww. pełnomocnika do prawidłowego wypełnienia a następnie uzupełnienia złożonego formularza PPPr.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, iż skarżący – N. w S. jako jednostka organizacyjna N. Sp. z o.o. z siedzibą w S., posiada zdolność sądową. Zgodnie bowiem z art. 25 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zdolność sądową mają inne (poza wymienionymi w § 2) jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Skarżący jest podległym innej jednostce organizacyjnej zakładem opieki zdrowotnej i świadczeniodawcą w rozumieniu art. 5 pkt 41 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.), zobowiązanym do świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych przepisami działu II tej ustawy i zarządzanym zgodnie z zatwierdzonym statutem, a jego założycielem jest N. w S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (wcześniej z siedzibą w S.), co wynika z § 2 Statutu wnioskodawcy. Świadczeniodawca, niezależnie od typu zorganizowania, jest stroną umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, co wynika z kolei z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach i w konsekwencji stroną przeprowadzonego uprzednio postępowania w sprawie o zawarcie umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (vide akta administracyjne).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, to zgodnie z przepisem art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sprzeciw został złożony w przewidzianym terminie.

Stosownie do brzmienia art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie prawnej i innej jednostce organizacyjnej, określa natomiast przepis art. 246 § 2 p.p.s.a. I tak, przyznanie pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy jednostka ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Podkreślić przy tym należy, iż zawarty w przepisie art. 246 § 2 p.p.s.a. zwrot "gdy wykaże" oznacza, że na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.

Z oświadczenia o majątku i dochodach, zawartego w druku PPPr, wynika, iż wysokość kapitału zakładowego wnioskodawcy wynosi 50.000 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok wynosi 15.000 zł, zaś wartość straty za ostatni rok obrotowy według bilansu wynosi 827.811,05 zł. Wnioskujący posiada jeden rachunek bankowy na którym zgromadzono środki pieniężne w wysokości 168,30 zł, nadto z dołączonego do urzędowego formularza rachunku zysków i strat za okres pięciu miesięcy poprzedzających złożenie skargi wynika, iż wnioskodawca poniósł stratę w wysokości 403.931,26 zł, a saldo na jego koncie na dzień wniesienia skargi wyniosło – 269.929,38 zł.

Zdaniem Sądu wniosek N. w S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego zasługuje na uwzględnienie. Oceniając możliwości finansowe wnioskodawcy, Sąd uwzględnił jego bilans finansowy, stan środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym, ich przeznaczenie oraz fakt, że wnioskodawca jest zakładem opieki zdrowotnej, działającym w sektorze usług zdrowotnych. Wykazana sytuacja majątkowa dowiodła, iż wnioskodawca nie ma dostatecznych środków pieniężnych na poniesienie kosztów postępowania, na obecnym etapie sprowadzających się do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia