Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1671/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 § 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 22 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wykreślenia podmiotu z rejestru postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...].


UZASADNIENIE

[...] S.A. z siedzibą w Warszawie ("skarżąca") wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wykreślenia podmiotu z rejestru podmiotów nadzorowanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, tj. pośrednictwa w obrocie artykułami pochodzenia zwierzęcego.

W skardze został też zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała m.in. na to, że wykonanie decyzji będzie wiązało się ze znacznymi stratami finansowymi, ponieważ pośrednictwo w obrocie artykułami pochodzenia zwierzęcego stanowi główny przedmiot działalności skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r.,

sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".

W niniejszej sprawie, skarżąca we wniosku nie przytoczyła skonkretyzowanych, popartych zwłaszcza stosownymi dokumentami, okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd.

Skarżąca wskazała we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się ze znacznymi stratami finansowymi, łącznie z koniecznością rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi przez nią osobami oraz zakończeniem działalności handlowej przez nią prowadzonej. Należy podkreślić, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 664/12, LEX nr 1 225 755). Sąd, opierając się tylko na argumentach i opinii skarżącej, nie może dokonać oceny kosztów, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji w odniesieniu do jej sytuacji majątkowej. Co więcej, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1374/14, LEX nr 1 624 479, okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania zaskarżonej decyzji (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 414/13, LEX nr 1 305 554).

Należy także podkreślić, że decyzja, której dotyczy złożony przez skarżącą wniosek, została wydana w wyniku postępowania wszczętego z urzędu przez organ odpowiadający m.in. za kontrolowanie zakładów zajmujących się obrotem produktami pochodzenia zwierzęcego. Ocena wniosku, gdyby został wyczerpująco uzasadniony, pod kątem skutków, jakie spowodowałoby wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii, musiałaby być dokonana również w kontekście tego, czy udzielona ochrona tymczasowa potencjalnie nie zagrażałaby innym dobrom, chronionym poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.