Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 456/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi E. N.-M. i D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta T. ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie 172 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji E.N.i D. M. zakwestionowali zastosowaną przez organ I instancji - w odniesieniu do garażu - stawkę podatku od nieruchomości właściwą dla pozostałych budynków lub ich części zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) dalej zwanej u.p.o.l. W ocenie podatników garaż powinien podlegać opodatkowaniu z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części, tj. wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T.utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przywołał art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy określający górne granice stawek kwotowych podatku od nieruchomości w zależności od sposobu wykorzystania poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Kolegium stwierdziło, że istotą sporu w sprawie jest to, czy do garaży znajdujących się w budynkach o charakterze co do zasady mieszkalnym, powinna znaleźć zastosowanie stawka właściwa dla budynków lub ich części mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.), czy też pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.).

Organ odwoławczy podniósł, że podstawową metodą wykładni tekstów prawnych jest metoda językowa. W tym kontekście organ wskazał, że przymiotnik "mieszkalny" zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2010, s. 444) oznacza "służący lub nadający się do mieszkania". Organ stwierdził, że budynek – garaż, jak i część budynku będąca garażem do zamieszkania nie służy, ani do tego się nie nadaje. Skoro garaż nie jest budynkiem mieszkalnym ani mieszkalną częścią innego budynku i nie mają do niego zastosowania regulacje zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b-d, to garaż należy uznać za objęty art. 5 ust. 1 pkt 2

lit. e u.p.o.l. - "pozostałe". Organ wyjaśnił, że zgodnie ze słownikową definicją "garaż" - to "pomieszczenie na samochody, motocykle itp." Z założenia zatem "garaż" nie może być objęty słownikową definicją słowa "mieszkalny".

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz literaturę, Kolegium wskazało na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowiącego, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jeśli zatem w ewidencji budynków dany budynek lub jego część jest opisany jako "niemieszkalny", nie może podlegać opodatkowaniu z zastosowaniem stawki właściwej dla mieszkalnych budynków lub ich części, chyba że zostanie skutecznie przeprowadzony przeciwdowód przeciw ewidencji. Organ podał, że z ewidencji wynika, że garaż będący przedmiotem sporu ma charakter inny niż mieszkalny.

SKO wskazało na zwrot w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych o treści "od budynków lub ich części". Zdaniem organu skoro przepis ustawy dotyczący stawek wyraźnie odnosi się zarówno do budynków, jak i do ich części, należy przyjąć, że różne stawki mogą mieć zastosowanie do różnych części tego samego budynku. W przeciwnym wypadku odniesienie do "części" byłoby pozbawione jakiegokolwiek znaczenia prawnego i stanowiłoby zbędny element przepisu.

Odnosząc się do kwestii czy garaż, którego opodatkowanie jest przedmiotem sprawy stanowi "część budynku" organ podał, że budynek w świetle art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Organ wskazał, że

o ile "budynek" został zdefiniowany na potrzeby powołanej ustawy, o tyle brak jest legalnej definicji "części budynku". Posługując się wykładnią językową i powołując się na Słownik języka polskiego PWN organ podał, że "część" to "jeden z elementów, na które dzieli się całość", "przedmiot stanowiący jakiś dający się wyodrębnić element większej całości". Kolegium podało, że garaż, którego opodatkowanie jest przedmiotem sprawy został wyodrębniony pod względem prawnym od pozostałej części budynku, ponieważ posiada odrębną od mieszkań księgę wieczystą. Został wyodrębniony także na potrzeby ewidencyjne, co wynika bezsprzecznie z wyciągu z ewidencji budynków. Jednocześnie jest wyodrębniony fizycznie od pozostałej części budynku (ściany, stropy).

W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stoi na stanowisku, że garaż (jako niemieszkalna część budynku) znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki podatkowej od budynków lub ich części pozostałych, a nie jak od budynków lub ich części mieszkalnych. Dla poparcia swego stanowiska organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy literatury.

Odnosząc się do odmiennych poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowym organ stwierdził, że jest związany wyrokami sądów administracyjnych tylko w konkretnych, indywidualnych sprawach.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zgodzili się z przedstawioną przez organ definicją garażu jako niemieszkalnej części budynku mieszkalnego, wielorodzinnego. Ich zdaniem jednak definicję stosuje się wybiórczo tylko do garaży w budynkach wielorodzinnych. Nie stosuje się jej zaś do garaży w budynkach jednorodzinnych lub dwurodzinnych, w których mogą znajdować się garaże, a które również mają charakter niemieszkalny. Ponadto również w budynkach wielorodzinnych nie wszystkie garaże zostały objęte tą samą, wyższą stawką podatkową. Strony podały przykłady budynków wielorodzinnych, w których garaże mają wyodrębnioną własność i odrębne księgi wieczyste, jednak stawki za 1 m2 powierzchni garaży są różne.

Skarżący powołali się ponadto na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 578/10, w którym stwierdzono, że do garażu stanowiącego część budynku mieszkalnego należy zastosować stawkę podatku przypisaną do budynku mieszkalnego, bo istnienie garażu nie zmienia charakteru całego budynku. W ocenie strony skarżącej takie stanowisko jest zgodne z logiką i zdrowym rozsądkiem, bo czym różni się garaż w budynku jedno- lub dwurodzinnym od garażu w budynku wielorodzinnym. W każdym przypadku garaż nie jest przeznaczony do zamieszkania przez ludzi tylko do przechowywania samochodu.

Skarżący podkreślili jednocześnie, że będący przedmiotem sporu garaż spełnia funkcję pomieszczenia dla samochodu, który służy jako środek lokomocji dla niepełnosprawnego dziecka. Wyjaśnili, że syn jest chory na autyzm - zespół Aspergera, jest uczniem szkoły integracyjnej odległej od miejsca zamieszkania o 6 km. Syn wymaga odpowiedniej opieki i terapii. Jest codziennie dowożony do szkoły i przywożony do domu. Oprócz tego musi być dowożony na hipoterapię i terapię zajęciową.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Odnosząc się do argumentacji związanej z chorobą syna skarżących, organ odwoławczy wyjaśnił, że sytuacja życiowa podatnika nie przesądza o mającej zastosowanie stawce podatku. Może natomiast uzasadniać przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych z umorzeniem zaległości podatkowej włącznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - realizowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostawała kwestia zastosowania rodzaju stawki do opodatkowania podatkiem od nieruchomości lokalu niemieszkalnego – garażu przy ul. S. w T. (dawniej przy ul. K.). Podać należy, że garaż ten stanowi odrębny przedmiot własności.

Powyższy problem był już przedmiotem analizy dokonanej m.in. przez WSA w Warszawie w wyroku 30 sierpnia 2011r. sygn. akt III SA/Wa 9/11, w którym zawarto obszerny wywód dotyczący opodatkowania garażu podatkiem od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko i argumentację zaprezentowaną w powyższym wyroku.

Podać należy, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l., nakłada na radę gminy (miasta) obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w tym także dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1

pkt 2a u.p.o.l.) oraz dla tzw. budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l.).

Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy (miasta) stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązujący na danym obszarze gminy (miasta). Jednocześnie w omawianej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniowano pojęcia budynku mieszkalnego, ani pojęcia tzw. budynku pozostałego.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z zasadami wykładni zewnętrznej systemowej prawa podatkowego, w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawą między innymi wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pod określeniem ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

W doktrynie prawa podnosi się, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stanowią dokument urzędowy w rozumieniu Ordynacji podatkowej, który nie wyklucza przeprowadzenia przeciwdowodu podważającego jego zapisy na podstawie art. 194 § 3 tej ustawy (zob. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne, 2008 Nr 6, s. 24-26).

To, że garaż stanowi część budynku mieszkalnego nie świadczy w jakikolwiek sposób o jego funkcji mieszkalnej. Należy bowiem wskazać, że według poglądów doktryny i orzecznictwa za kryterium decydujące o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych uznaje się faktyczne przeznaczenie danego budynku i jego wykorzystanie na cele mieszkalne. Skoro ustawodawca rozdzielił przedmiot opodatkowania wskazując na sposób wykorzystania budynku lub jego części, to określeniu sposobu wykorzystania budynku lub jego części należy nadać jurydyczne znaczenie. Ponadto za uwzględnieniem przesłanki sposobu wykorzystania danego lokalu pośrednio przemawia brzmienie art. 5 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu.

Wobec braku definicji legalnej budynku mieszkalnego w powyższej ustawie odwoływano się do tego pojęcia występującego w innych unormowaniach prawnych lub do jego znaczenia w języku potocznym. W związku z tym należy wskazać, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999r. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) dzieli budynki na mieszkalne i niemieszkalne, określając te pierwsze w objaśnieniach wstępnych jako obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych.

W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne zostały zdefiniowane jako obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.

Część "mieszkaniowa'' budynku mieszkalnego obejmuje - zgodnie z PKOB - pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). Uregulowanie to nie wymienia garaży czy miejsc postojowych, choć znaczenie tego osłabia fakt, że wyliczenie nie jest zupełne.

Ze względu na fakt, że system pojęciowy zastosowany w PKOB podobnie jak analiza postanowień ustawy o własności lokali nie daje jednoznacznego wyniku wnioskowania, należy się odnieść - pomocniczo i posiłkowo - do innych uregulowań. Takim aktem prawnym jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690). Zgodnie z § 3 pkt 9 tego aktu przez mieszkanie rozumie się zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego, natomiast pomieszczeniem mieszkalnym są pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego (§ 9 pkt 10 tego aktu). Z kolei lokal użytkowy został zdefiniowany jako jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Dookreślone zostało również pomieszczenie techniczne, poprzez wskazanie, że stanowi go pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku oraz pomieszczenie gospodarcze, przez które należy rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 9 pkt 12 i 13). Garaż należy zatem zaliczyć do pojęcia lokalu użytkowego.

Dalej należy wskazać, że w znaczeniu potocznym budynek mieszkalny to budynek przeznaczony, nadający się do mieszkania, zamieszkania (zob. m.in. "Słownik współczesnego języka polskiego", Warszawa 1996, s. 518). Takiej cechy nie sposób przypisać garażowi.

Również w doktrynie wskazuje się na garaże jako przykład "budynków pozostałych", czyli budynków niemieszkalnych (zob. m. in. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC 2000 Komentarz do

art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

W procesie wykładni prawa podatkowego ważną kategorię dyrektyw interpretacyjnych stanowią domniemania interpretacyjne, w tym dotyczące racjonalności ustawodawcy. Założenie racjonalnego prawodawcy zakłada istnienie takiego prawodawcy, który tworzy przepisy w sposób sensowny, racjonalny i celowy, znając cały system prawny i nadając poszczególnym słowom i zwrotom zawsze takie samo znaczenie, nie zamieszczając jednocześnie zbędnych sformułowań (por. Z. Ziembiński "Teoria prawa", PWN 1978, s. 106-123, jak też postanowienie SN z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn. akt I KZP 19/99, OSNKW 1999/7-8/42). Jeżeli u podstaw każdej wykładni przepisu prawnego tkwić winno założenie racjonalności ustawodawcy, to interpretator powinien dążyć do takiego tłumaczenia norm, które by stworzyło spójny z prakseologicznego punktu widzenia system. Na obowiązek takiego podejścia interpretatora w odniesieniu do ustawy o VAT zwrócił uwagę NSA m.in. w uchwale składu 7 sędziów z dnia 28 maja 2007 r., I FPS 5/06, ONSAiWSA 2007/5/108).

W związku z powyższym Sąd wskazuje, że prawnopodatkowe znaczenie funkcji danego lokalu można wywieść z brzmienia art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a) i lit. e) powołanej powyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, mówiącego o budynkach mieszkalnych i pozostałych lub ich częściach i wyróżniającego w obu kategoriach przedmiotów opodatkowania zarówno same budynki, jak i ich części. Skoro ustawodawca dopuścił opodatkowanie części budynku, to nie odpowiadałoby dyrektywom interpretacyjnym pominięcie tego fragmentu przepisu, a jednocześnie sprzeczne z zasadami wykładni byłoby pozbawienie prawnego znaczenia pełnienia przez garaż innej niż mieszkaniowa funkcji. Powyższa możliwość posiada kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu zaistniałego między stronami.

Dla określenia właściwej stawki podatku istotne jest ponadto precyzyjne określenie czego ona dotyczy. Możemy mieć do czynienia z różnymi przypadkami. Możliwe jest bowiem uznanie garażu wielostanowiskowego jako elementu nieruchomości wspólnej (podobnie jak ciągów komunikacyjnych, strychów itp.) w przypadku określenia korzystania z poszczególnych miejsc postojowych (w ramach podziału quoad usum) albo wyodrębnienie garażu jako odrębnej własności.

Stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka czy garaż (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali). Z art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy wynika, że w razie wyodrębnienia własności lokali, właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali, a nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

Interpretując stan sprawy należy zatem rozdzielić sytuacje, gdy mamy do czynienia z własnością lokalu mieszkalnego, wraz z przypisanym do tego lokalu miejscem postojowym (garażowym) znajdującym się w miejscu stanowiącym współwłasność wszystkich właścicieli (zazwyczaj w podziemiach budynku mieszkalnego) od takich sytuacji, gdy miejsce postojowe zostało wyodrębnione jako odrębny przedmiot własności i – tak jak w rozpatrywanej sprawie - jako "odrębny" lokal użytkowy może być przedmiotem samodzielnego obrotu.

Z powyższą dystynkcją związany jest bowiem kolejny argument przemawiający za uznaniem, że prawna odrębność lokalu i garażu stanowiącego odrębny od lokalu przedmiot własności upoważnia do odrębnego potraktowania lokalu i garażu z prawnopodatkowego punktu widzenia.

Dodatkowo należy wskazać na argument natury celowościowej, wynikający z możliwości stanowienia przez udział w garażu będącym odrębną własnością przedmiotu umowy np. sprzedaży, na skutek której podmiotem korzystającym z garażu stałaby się osoba trzecia, nie mająca żadnego związku z samym budynkiem mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym.

W związku z tym, nie sposób nie zauważyć, że przyjęcie stanowiska prezentowanego przez skarżących prowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji, w której podatek od nieruchomości w stawce przewidzianej dla budynków mieszkalnych byłby płacony przez podatnika będącego wyłącznie właścicielem lub posiadaczem samego garażu o funkcjach typowo niemieszkalnych.

Ponadto Sąd zwraca uwagę, że również w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (garaże), co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków (ich części) pozostałych (zob. L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych, 2009 r. Nr 7-8 (101-102), s. 1 i 13.). Takie stanowisko w przedmiotowej sprawie znajduje również swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyroki: NSA z 1 września 2011r., sygn. akt II FSK 1139/11; WSA w Białymstoku z 23 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 407/07 i z 11 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 12/08; WSA w Łodzi z 5 lipca 2011r., sygn .akt I SA/Łd 639/11, WSA w Szczecinie z 6 października 2010r.,sygn. akt I SA/Sz 508/10, WSA W Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009r., sygn. akt III SA/ 768/09).

Z przedstawionych względów, Sąd podzielając argumentację zaprezentowaną przez organ uznał, iż garaż umiejscowiony jako odrębny przedmiot własności w większej całości – w budynku mieszkalnym - z własną księgą wieczystą nie może podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych, ani ich części, gdyż nie sposób zaliczyć go do obiektów tego rodzaju, zarówno z funkcjonalnego, jak i prawnego punktu widzenia.

W przedmiotowej sprawie, z danych z ewidencji gruntów i budynków wynika, że państwo M. są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego położonego w T. przy ul. M. oznaczonego nr 5, którego funkcja użytkowa oznaczona jest jako mieszkalna (KW nr [...]) oraz garażu usytuowanego w tym samym budynku, oznaczonego nr 3, którego funkcja użytkowa jest niemieszkalna (założona jest odrębna księga wieczysta nr [...]).

Nie podzielono wobec tego poglądu spotykanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dopuszczającego możliwość opodatkowania podatkiem od nieruchomości garażu stanowiącego odrębny przedmiot własności według stawki dla budynków mieszkalnych (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 28.07.2009 r., sygn. akt I SA/Bd 346/09 i z 8 września 2010r., sygn. akt I SA/Bd 578/10, wyrok NSA

z 22.07.2009 r., sygn. akt II FSK 460/08).

W związku z tym na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.

H. Adamczewska – Wasilewicz M. Łent U. Wiśniewska