Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 503/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust.2 pkt 1, art. 50 ust.1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2,  art. 53 , art. 54
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 22 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 roku sprawy ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

A.P. (dalej jako: "strona", "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z akt sprawy i wynika następujący stan faktyczny:

Spółka A., (dalej jako: "Spółka") zwrócił się do Wójta z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na przebudowie linii napowietrznej SN 15 kV na terenie działek nr "[...]"w obrębie geodezyjnym "[...]".

Decyzją z dnia "[...]"r., Wójt Gminy ustalił na rzecz Spółki lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na przebudowie linii napowietrznej SN 15 kV na terenie działek "[...]".

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A.Z., właściciel działki nr "[...]"oraz I.P., właścicielka działki nr "[...]", w obrębie geodezyjnym "[...]"

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia "[...]"r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że wprawdzie we wniosku inwestor wskazał, że inwestycja ma znaczenie ponadlokalne, ponieważ przebudowywana linia zasila m.in. lotnisko, organ jednak powyższej okoliczności nie badał, natomiast w zakres samej inwestycji nie wchodzi odcinek linii dochodzący do samego lotniska. Organ odwoławczy podniósł, że w zaskarżonej decyzji wskazano, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi inwestycję o znaczeniu ponadlokalnym, nie precyzując jednak, czy chodzi o zasięg powiatowy, wojewódzki, czy krajowy.

W toku ponownie prowadzonego postępowania, Spółka wyjaśniła, że zasilanie etapów IV, V i VI jest uzależnione od sprawności odcinka linii objętej etapem III. Wskazano, że inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym krajowym, ponieważ zgodnie z otrzymanymi informacjami od właściciela sieci, którym jest Spółka A. odcinek linii objęty modernizacją w etapie V zasila pośrednio port lotniczy. Modernizowana linia nie dociera na teren lotniska, ale łączy się z liniami, które zasilają lotnisko, a nie są objęte przebudową. Zgodnie z Uchwałą nr "[...]" stanowi ważny punkt w połączeniach lotniczych na mapie Polski. Uruchomienie portu lotniczego zwiększyło dostępność lotniczą regionu. W celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego oraz poprawy parametrów energii elektrycznej, konieczna jest dalsza rozbudowa i modernizacja systemu elektroenergetycznego przesyłowego zgodnie z planami rozwoju operatora. Rozbudowa sieci przesyłowych i rozdzielczych na terenie województwa oraz realizacja planowanych inwestycji na terenach sąsiednich ("[...]") wpłynie korzystnie na poziom bezpieczeństwa energetycznego i parametry energii elektrycznej.

Mając powyższe na uwadze, decyzją z dnia "[...]"r., Wójt Gminy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na przebudowie linii napowietrznej SN 15 kV na terenie działek nr "[...]" Organ pierwszej instancji uznał, że przedmiotowa inwestycja ma znaczenie ponadlokalne, gdyż pośrednio zasila port lotniczy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 4 ust.2 pkt 1, art. 50 ust.1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.) dalej jako: "u.p.z.p.". Organ wskazał, że na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p wystąpił o uzgodnienie z właściwymi organami, w tym przypadku: ze Starostą organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych, z "[...]" - organem właściwym w sprawach melioracji wodnych, z Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych - organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych, z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska - w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, z Zarządem Dróg Powiatowych - organem właściwym w sprawie drogi powiatowej, z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego - organem właściwym w sprawie lotniska - w odniesieniu do obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu, z Marszałkiem Województwa zgodnie z art. 51 ust. 1. pkt 1) u.p.z.p.

Wskazano, że Starosta, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, Zarząd Dróg Powiatowych, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego milcząco uzgodnili projekt decyzji. Natomiast Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych , postanowieniem z dnia "[...]" r., uzgodnił przedłożony projekt decyzji. Odnosząc się do wniosku A.Z., właściciela działki nr "[...]" o przesunięcie lokalizacji inwestycji do granicy przedmiotowej działki, organ wskazał, że w decyzji o lokalizacji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, natomiast wskazuje się jedynie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Ponadto, ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami, a organ, orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie zmiany przebiegu inwestycji czy narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych). Organy ani inwestor, na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są zobowiązane do konsultacji ze stronami szczegółowych rozwiązań technicznych.

W odwołania od powyższej decyzji, strona zarzuciła, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia przesłanek inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Zdaniem strony w związku z przebudową linii napowietrznej SN 15 KV na wskazanych we wniosku działkach, nie występuje istotny dla społeczeństwa polskiego interes publiczny. Strona podniosła również, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez wymaganego przepisem art. 50 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. uzgodnienia Marszałka Województwa.

Z powyższa decyzją nie zgodził się również A.Z., wskazując, że nie wyraża zgody na przebieg linii energetycznej blisko granic jego działki.

Decyzją z dnia "[...]" r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "Kolegium"), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z wyjaśnień pełnomocnika Spółki wynika, że zamierzenie sprowadza się do wymiany kabla elektroenergetycznego oraz wymiany istniejącego słupa. Istnieje zatem obiekt budowlany, a planowane na nim roboty budowlane spowodują zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącej linii. Ze złożonego wniosku nie wynika, aby planowane były do zrealizowania jakiekolwiek nowe elementy, bądź też zmiana długości linii. Stąd też słusznie organ pierwszej instancji zakwalifikował zamierzenie jako przebudowę linii elektroenergetycznej. Planowane zamierzenie mieści się w katalogu celów wskazanych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65) – dalej jako "u.g.n.". Zamierzenie nosi znamiona działania o znaczeniu co najmniej lokalnym, jest elementem sieci, służącym dystrybucji energii oraz zasilaniu w energię elektryczną odbiorców na ww. terenie. Zamierzenie stanowi zatem inwestycję celu publicznego,

a do jej lokalizacji stosować należy przepisy odnoszące się do wydawania decyzji

o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium wyjaśniło ponadto, że

w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ zobowiązany jest do sporządzenia analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Dodatkowo zobowiązany jest zbadać spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagane spełnienie szczególnych warunków, jak np. dla ustalenia warunków zabudowy z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., warunki i zasady zagospodarowania należy wywodzić z przepisów szczególnych. Kolegium wskazało, że inwestor określił granice terenu inwestycji, która ma być realizowana na terenie przedmiotowych dziełek. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji dokonał należytych ustaleń oraz opisał w treści decyzji stan faktyczny i prawny terenu, przez który przebiega linia planowana do przebudowy. Wskazano, że organ pierwszej instancji dokonał analizy stanu prawnego terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji z uwzględnieniem m.in. przepisów ustaw: o ochronie przyrody, o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,

o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Teren objęty wnioskiem położony poza obszarami objętymi ochroną przyrody, teren objęty wnioskiem nie jest objęty ochroną konserwatorską, inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W zakresie ochrony środowiska i ludzi mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zdaniem Kolegium, planowane zamierzenie spełnia wymogi określone przepisami u.p.z.p., co uzasadniało wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwe jedynie wówczas, gdy organy stwierdzą, że dla terenu inwestycji obowiązują przepisy, które wprost wyłączają możliwość realizacji tam tego rodzaju zamierzenia. Wyjaśniono, że organ rozpoznając wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ocenia celowości i zasadności realizacji zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie jest upoważniony do oceny racjonalności lub słuszności przyjętych rozwiązań, jest wnioskiem związany i może rozstrzygać tylko w takim zakresie, jaki został przez inwestora we wniosku określony, badając kompletność wniosku i jego zgodność

z przepisami prawa.

W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu, strona - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji

i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych - zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że planowana inwestycja przebudowy linii napowietrznej SN 15 kV opisana we wniosku Spółka z dnia

"[...]"r. stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, podczas gdy ta inwestycja takiego znaczenia nie ma i nie powinna być w związku z tym wobec definicji zawartej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., uznana za inwestycję celu publicznego;

II. przepisów postępowania, a mianowicie:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a."

w związku z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy "[...]"o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy planowana przez inwestora inwestycja budowy linii napowietrznej SN 15 kV w lokalizacji określonej we wniosku z dnia "[...]"takiego charakteru nie ma, przede wszystkim zaś nie stanowi działania o znaczeniu ponadlokalnym;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 106 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i w sytuacji uznania inwestycji opisanej we wniosku Spółka za inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (krajowym), utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej bez uzyskania uzgodnienia Marszałka Województwa;

- art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 53 ust. 5 zdanie drugie u.p.z.p., poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, uzgodnionej milcząco przez Marszałka Województwa, podczas gdy uzgodnienie to w związku z art. 106 K.p.a. winno być dokonane postanowieniem, a nie w sposób milczący;

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 54 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego

zastosowanie w niniejszej sprawie i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy decyzja ta nie zawiera treści wymaganej przepisami prawa tj. nie zawiera określenia rodzaju planowanej inwestycji celu publicznego;

- art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że organ drugiej instancji prowadząc postępowanie odwoławcze w rzeczywistości nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego

w sprawie pomimo, że był do tego zobowiązany;

- art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na przyjęciu wbrew zasadom logiki, że planowana inwestycja opisana we wniosku Spółka z dnia "[...]"roku, stanowi zamierzenie o znaczeniu ponadlokalnym, podczas gdy inwestor tego faktu nie wykazał;

- art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i niedziałanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do władzy publicznej oraz niewyjaśnienie skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy;

- art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na niezawarciu w treści zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia "[...]" , uzasadnienia faktycznego oraz braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, przyjmując iż planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (krajowym), do czego organ był zobowiązany.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że planowana inwestycja, nie ma znaczenia ponadlokalnego i to o zasięgu krajowym. Nie występuje bowiem istotny dla społeczeństwa polskiego interes publiczny. Zdaniem strony, brak było podstaw dla kategorycznego stwierdzenia, że objęta ewentualną przebudową linia elektroenergetyczna jest elementem sieci, służącym dystrybucji energii oraz zasilania portu lotniczego. W ocenie strony, za ponadlokalnym znamieniem działania objętego zaskarżoną decyzją nie przemawia również to, że lotnisko zostało uruchomione już w 2016 roku i jego funkcjonowanie nie było wówczas uzależnione od istnienia/przebudowy linii napowietrznej SN 15 kV, znajdującej się na przedmiotowych działkach. Strona podkreśliła, że przez wiele lat linia napowietrzna SN 15 kV nie była przedmiotem zainteresowania inwestora i nikt nie brał pod uwagę jej przebudowy/modernizacji w momencie budowy lotniska i skoro oddano je do użytku, już kilka lat temu, oczywistym jest że elektroenergetyczny system przesyłowy, z którego korzysta lotnisko musiał spełniać wszelkie wymagane prawem normy (parametry) oraz wymogi związane z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego. Zdaniem skarżącej, inwestor w niniejszej sprawie nie wykazał, że realizacja jego zamierzenia urzeczywistnia/zaspokaja interes ponadlokalny. Samo powołanie się na bliżej nieokreślone informacje od "[...]"i rzekomo pośredni charakter zasilania nie może być za takie wykazanie uznane.

Strona podniosła również, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez wymaganego przez art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzgodnienia przez Marszałka Województwa. Zdaniem strony, za takie uzgodnienie nie można bowiem uznać uzgodnienia milczącego, na które powołał się organ pierwszej instancji. Wskazano, że norma prawna określona w treści art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nakazująca wydanie decyzji w uzgodnieniu z marszałkiem, nie jest tożsama z normą wynikającą z art. 53 ust. 4 tej ustawy, do której zastosowanie ma tzw. milczące uzgodnienie organu z art. 53 ust. 5. Zdaniem strony, SKO, biorąc pod uwagę powyższe, winno uchylić decyzję Wójta jako dokonaną bez uzgodnienia dokonanego w trybie z art. 106 K.p.a., tj. bez uzyskania postanowienia Marszałka Województwa.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325

z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy

z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie

z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania

o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim

i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe

i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.

Z kolei, w przepisie art. 6 pkt 2 u.g.n., ustawodawca wskazał, że celami publicznymi

w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji zasadnie przyjęły, że inwestycja, która jest przedmiotem niniejszego postępowania, jest inwestycją celu publicznego. Inwestycja objęta wnioskiem obejmuje przebudowę istniejącej linii kablowej SN 15. Zamierzenie realizowane będzie na działkach "[...]" i nie dotyczy budowy nowej linii elektroenergetycznej, ale jej przebudowy i modernizacji. W tym miejscu wskazać należy, że budowę czy też przebudowę obiektów takich jak inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii uznać należy za inwestycję celu publicznego. W wyroku

z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. II OSK 1133/11 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w sposób definitywny, że "budowa sieci elektroenergetycznej kablowej bez wątpienia może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż przepisy tam zawarte nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Przepis art. 6 pkt 2 u.g.n. zalicza do celów publicznych wszystkie tam wymienione inwestycje, nie ograniczając ich zakresu pod względem przedmiotowym, czy też podmiotowym bądź innym". Analogiczne stanowisko, zaprezentowano także w wyroku WSA w Poznaniu z 28 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 819/12 czy wyroku WSA w Gdańsku z 26 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 445/16 (dostępne w CBOSA).

Podkreślić należy, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów,

o których mowa w art. 6 u.g.n., jest automatycznie inwestycją celu publicznego

w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępne w Internecie). Niewątpliwie, istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, s. 397-398). Przy czym, sam fakt, że określona inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci energetycznej nieruchomości należącej do jednego podmiotu, nie przesądza jeszcze tego, że nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego. O ile bowiem inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącej sieci w danym regionie, to nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty

i zaspakaja jej potrzeby (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11 oraz wyrok NSA z dnia 29 października 2013, sygn. akt II OSK 1280/13).

W niniejszej sprawie istotne jest, że realizacja planowanego zamierzenia dotyczy przebudowy już istniejącej linii elektroenergetycznej, a zakres tej inwestycji obejmuje tylko poprawę warunków technicznych jej funkcjonowania oraz zapewnienie bezpieczeństwa i prawidłowej pracy linii. Ponadto, od stanu przedmiotowego odcinka linii zależy sprawność zasilania linii, które będą modernizowane w następnych etapach. Jak wyjaśnił Inwestor w piśmie z "[...]"r., odcinek linii objęty modernizacją w etapie V zasila pośrednio port lotniczy. Modernizowana linia nie dociera wprawdzie na teren lotniska, ale łączy się z liniami, które zasilają lotnisko, a nie są objęte przebudową. Dalsza rozbudowa i modernizacja systemu elektroenergetycznego przesyłowego jest więc niezbędna z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego oraz poprawy parametrów energii elektrycznej. Modernizowana linia zasila stacje transformatorowe, z których energia elektryczna jest rozprowadzana do poszczególnych odbiorców, a więc w tym przypadku inwestycję można traktować jako inwestycję celu publicznego na poziomie lokalnym gminnym, co nie wyklucza jej ponadlokalnego znaczenia. Inwestycja realizuje potrzeby społeczeństwa, poprzez zapewnienie zaopatrzenia w energie elektryczną.

W ocenie Sądu, planowana inwestycja na znaczenie ponadlokalne, albowiem jest częścią sieci, która łączy się z innymi liniami i w sposób pośredni dociera do lotniska. Zgodzić się należy z organem, że uruchomienie portu lotniczego zwiększyło dostępność lotniczą regionu i w związku z tym, nie można uznać przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

W związku z powyższym, za bezpodstawny należy uznać zarzut skarżącej, że sporna inwestycja ma znaczenie lokalne. Podkreślić również należy, że modernizacja sieci elektroenergetycznej kablowej bez wątpienia służyć będzie odbiorcom energii elektrycznej, korzystających z tej linii. Obejmuje wiele działek – 21 i realizuje cele określone w art. 6 u.g.n. Niezależnie od tego, fakt, że inwestycja jest inwestycją

o charakterze lokalnym nie wyklucza tego, aby była inwestycją celu publicznego. Nie ma też podstaw, biorąc pod uwagę powyższe, twierdzenie skarżącej, że inwestycja ta nie może być uznana za mającą na celu realizację potrzeb wspólnoty.

Jak już wskazano wyżej, planowana inwestycja nie dotyczy realizacji nowego zamierzenia lecz tylko przebudowy istniejącej już linii elektroenergetycznej, która co do zasady już istnieje i w określony sposób ogranicza sposób użytkowania terenu spornych działek. Ta jednak okoliczność nie może być przedmiotem oceny na etapie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowana inwestycja – przebudowa sieci elektroenergetycznej na spornych działkach - jest fragmentem większej inwestycji

i jak już powyżej wskazano, ma znaczenie ponadlokalne. Jak wynika

z wyjaśnień Spółki, od stanu przedmiotowego odcinka linii zależy sprawność zasilania linii, które będą modernizowane w następnych etapach. Odcinek linii objęty modernizacją w etapie V zasila pośrednio port lotniczy. W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, w tym ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zastosowały odpowiednie przepisy. Zdaniem Sądu, uzyskane zostały wymagane prawem uzgodnienia, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Uzgodnienie ze Starostą, Zarządem Dróg Powiatowych, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nastąpiły w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., poprzez niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie, co uznano za dokonanie uzgodnienia stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający

w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.

W tym miejscu zauważyć należy, że zakwestionowane przez skarżącą uzgodnienie z Marszałkiem Województwa nastąpiło w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Wymaga wyjaśnienia, że użyty w art. 51 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "w uzgodnieniu" należy rozumieć jako równoważny ze sformułowaniem "po uzgodnieniu", występującym

w art. 53 ust. 4 u.p.z.p, gdyż w powołanych przepisach występuje ta sama instytucja prawna (zob. Z. Niewiadomski (red.) Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011, s. 405 i nast.). Charakter prawny obu typów uzgodnień jest identyczny. Wydanie decyzji "w uzgodnieniu" oznacza więc konieczność akceptacji treści tej decyzji, wyrażonej w sposób wiążący przez organ prowadzący postępowanie główne. Postanowienie Marszałka z "[...]"r. o uzgodnieniu projektu decyzji, które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu "[...]"r., zostało wydane po upływie terminu, a więc doszło do milczącego uzgodnienia.

Natomiast uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska nastąpiło zgodnie z art. 53 ust.5c u.p.z.p., zgodnie z którym niewyrażenie stanowiska

w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji.

Projekt decyzji, zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

W ocenie Sądu, organy orzekające zasadnie ustaliły, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna przepisami odrębnymi.

Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zawiera również elementy wymagane przez art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Należy przy tym wskazany przepis odczytywać w ten sposób, że obecność wymienionych w nim elementów w każdej konkretnej decyzji powinna uwzględniać rodzaj i specyfikę inwestycji. W przedmiotowej sprawie inwestycja celu publicznego dotyczy modernizacji i przebudowy istniejącej już kablowej linii energetycznej. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji opisał w decyzji rodzaj inwestycji – obiekty infrastruktury technicznej i w ocenie Sądu, powyższe określenie jest wystarczające dla określenia rodzaju inwestycji celu publicznego. Rodzaj inwestycji został opisany, a nie ma wymogu, aby podać i określić urządzenia

i obiekty składające się na całość inwestycji. Należy mieć również na uwadze, że decyzja lokalizacyjna nie może zastępować decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może zawierać ustaleń charakterystycznych dla pozwolenia na budowę. Stopień jej szczegółowości jest zatem niższy niż w przypadku kolejnego etapu inwestycji – pozwolenia na budowę. Stwierdzić więc należy, że treść decyzji organu pierwszej instancji zawiera elementy niezbędne, wymagane przez art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

Podnieść również należy, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zawiadamiał w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości,

o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony. Ponadto, Inwestora oraz właścicieli nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamiał na piśmie. Podkreślić należy, że to nie od woli organów administracji, lecz z treści przepisów ustawy, wynika brak obowiązku uzgadniania z właścicielami nieruchomości, przez które przebiegać ma inwestycja celu publicznego, lokalizacji takiej inwestycji, czy jej parametrów. Na podkreślenie zasługuje, że o charakterze tej decyzji przesądza art. 56 u.p.z.p.

Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego

i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawa i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny

i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto, w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze zarzutami naruszenia prawa procesowego

i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i stwierdzając, że decyzje organów obu instancji wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa, Sąd na podstawie

art. 151 p.p.s.a. orzekł jak o oddaleniu skargi.