Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1336/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] (dalej "Stowarzyszenia") od decyzji Prezydenta W. (dalej "Prezydenta") nr [...] z dnia [...] września 2014 r., orzekającej o ustaleniu na wniosek spółki S. sp. z o.o. środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o pow. użytk. nie mniejszej niż 0,2 ha w ramach budowy zespołu budynków mieszkalnych wraz z garażem podziemnym i towarzyszącą im infrastrukturą na części działki ewid. nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...]/ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W., utrzymało decyzję Prezydenta w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., przedstawia się w sposób następujący:

1. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Prezydent orzekł na wniosek spółki S. sp. z o.o. (dalej "inwestora") o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, polegającego na realizacji garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o pow. użytkowej nie mniejszej niż 0,2 ha w ramach budowy zespołu budynków mieszkalnych wraz z garażem podziemnym i towarzyszącą im infrastrukturą na części działki ewid. nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...]/ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W.

2. Stowarzyszenie wniosło do SKO (za pośrednictwem Prezydenta) odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia [...] września 2014 r., podnosząc przeciwko decyzji Prezydenta zarzut nieprzeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego w zakresie negatywnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko.

III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. SKO rozpatrzyło odwołanie Stowarzyszenia od decyzji Prezydenta z dnia [...] września 2014 r., utrzymując tę decyzję w mocy.

Uzasadniając orzeczenie, SKO wskazało w szczególności, co następuje:

1. W odwołaniu Stowarzyszenie podniosło zarzut, że Prezydent nie rozpatrzył jego wcześniejszych pism w przedmiotowej sprawie, nie odniósł się do strategicznych dokumentów miejskich Prezydenta W. oraz dokumentów wojewódzkich z zakresu ochrony środowiska w kontekście ochrony klinów napowietrznych, nie dokonał analizy merytorycznej przywołanych przez Stowarzyszenie problemów i dokumentów, uchylił się od wyjaśnienia okoliczności faktycznych dotyczących oddziaływań. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.

2. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Prezydent ustalił, że zgodnie z planem miejscowym obowiązującym na ww. terenie, teren inwestycji znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i w zasięgu korytarza wymiany powietrza systemu przyrodniczego W. Zgodnie z ustaleniami planu na ww. terenie m. in. ustalono zakaz lokalizowania zabudowy ograniczającej swobodny przepływ mas powietrza w szczególności zabudowy zwartej, zakaz lokalizacji inwestycji i urządzeń mogących niekorzystnie wpływać na jakość powietrza, wprowadzenie zieleni i obowiązek zachowania powierzchni biologicznie czynnych dla poszczególnych terenów zgodnie z ustaleniami szczegółowymi.

Organ I instancji wykazał w przedmiotowej decyzji, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących niekorzystnie wpływać na jakość powietrza; z uwagi natomiast na charakter i skalę przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie ograniczać swobodnego przepływu mas powietrza w korytarzu wymiany powietrza w którym zostanie zlokalizowane. Organ I instancji dokonał także stosowanej analizy parametrów planowanego przedsięwzięcia mogących mieć wpływ na korytarz wymiany powietrza systemu przyrodniczego W. w kontekście ograniczeń wynikających z planu miejscowego i uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie ingerować w korytarz wymiany powietrza systemu przyrodniczego W. Organ I instancji odnosił się w zaskarżonej decyzji do pism Stowarzyszenia z dnia 21 sierpnia, 2013 r. 6 marca 2014 r. , 31 lipca 2014 r. Organ prowadzący postępowanie w I instancji dokonał analizy całego materiału dowodowego włącznie z przedłożoną przez Stowarzyszenie dokumentacją. Do podnoszonych uwago Odnosił się w skarżonej decyzji.

3. Pomimo opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. - postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r., że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego w W., wyrażonej pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r., o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, organ I instancji mając na uwadze lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w zasięgu korytarza wymiany powietrza systemu przyrodniczego W. przeprowadził ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z procedurą wynikająca z zapisów art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i ocenił że raport jest zgodny z art. 66 ww. ustawy, uzyskał wymagane prawem opinie i uzgodnienia i zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu.

4. W uzasadnieniu własnej decyzji Prezydent odniósł się szczegółowo do uwag zgłoszonych przez strony postępowania. Organ podjął wszelkie czynności, zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W decyzji zawarto uzasadnienie faktyczne, które zawiera wyszczególnienie dowodów oraz wniosków złożonych w sprawie, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu zawarto informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, informacje w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione wnioski zgłoszone wtoku postępowania.

5. Kwalifikując objęte wnioskiem planowane przedsięwzięcie organ zasadnie oparł się na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i prawidłowo uznał, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zaistniałyby wyłącznie wówczas, gdyby obowiązek taki stwierdzony został w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ I instancji, stwierdzając w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeanalizował w niezbędnym zakresie informacje wynikające z przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów określonych w art. 74 ust. 1 ustawy, a w szczególności z charakterystyki przedsięwzięcia, karty informacyjnej przedsięwzięcia kopii mapy ewidencyjnej, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji.

6. W ocenie Kolegium materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wykazuje braków, a jego ocena dokonana przez organ I instancji była wszechstronna. Tym samym działania organu 1 instancji w tym zakresie czynią zadość uregulowaniom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym, wydanym z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 107 § 3 k.p.a.

IV. Stowarzyszenie wniosło do Sądu skargę na decyzję SKO, zarzucając organowi odwoławczemu zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy. Uzasadniając ten zarzut, Stowarzyszenie podniosło, co następuje:

1. SKO zaniechało wyczerpującego zbadania kwestii dopuszczalności planowanej inwestycji w kontekście nakazów i zakazów wynikających z objęcia terenu inwestycji [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu. W ocenie skargi niewystarczające w tej kwestii jest oparcie się przez SKO na wyjaśnieniach przedłożonych przez Marszałka Województwa [...].

2. SKO zaniechało wyczerpującego zbadania kwestii istotnej kolizji zachodzącej pomiędzy lokalizacją planowanej inwestycji a lokalizacją korytarza regeneracji i wymiany powietrza. W sytuacji, w której układ planowanych budynków przebiega według linii wschód – zachód, a korytarz usytuowany jest w kierunku północ – południe, planowane budynki przecinają ten korytarz.

3. SKO zaniechało wyczerpującego zbadania kwestii zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, opierając się w tym zakresie wyłącznie na pozytywnym stanowisku jednostki organizacyjnej organu, właściwej w sprawach zagospodarowania przestrzennego, nie dokonując natomiast takiej oceny z punktu widzenia ochrony środowiska.

4. SKO zaniechało wyczerpującego zbadania kwestii skumulowanych oddziaływań planowanej inwestycji.

5. SKO uchyliło się od rozpatrzenia zawartego w odwołaniu Stowarzyszenia wniosku o uchylenie uzgadniającego postanowienia RDOŚ.

V. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

VI. W piśmie procesowym z dnia 8 lipca 2015 r. inwestor przedstawił swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

VII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Rady nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] lutego 2015 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekło zaskarżoną obecnie decyzją SKO było ustalenie na podstawie art.71 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach ("ustawy ocenowej") środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia w postaci budowy garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni nie mniejszej niż 0,2 ha, które to przedsięwzięcie, z uwagi na spełnianie kryteriów ustalonych w §3 ust.1 pkt 56 lit.a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz.1397) należy do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

2. Z art.71 ust.1 i ust.2 pkt 2 ustawy ocenowej wynika, że przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji danego przedsięwzięcia (przez które, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy należy rozumieć "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty"), a uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei z art.59 ust.1 pkt 2 ustawy ocenowej płynie wniosek, że realizacja przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie rodzi automatycznie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania takiego przedsięwzięcia na środowisko (w rozumieniu art.3 ust.1 pkt 8 ustawy), jednakże obowiązek taki może zostać stwierdzony na podstawie art. 63 ust.1 ustawy. Stosownie do tego przepisu obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art.63 ust.4 zdanie pierwsze).

Wskazana wyżej sytuacja wystąpiła w sprawie niniejszej, albowiem postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Prezydent stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, określając zakres wymaganego raportu. W dniu 8 listopada 2013 r. inwestor przedłożył Prezydentowi raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

W świetle art.3 ust.1 pkt 8 ustawy ocenowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c)zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Stosownie do powyższego, zgodnie z art.62 ust.1 ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu.

W myśl art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

3. Trafnie uznało SKO, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia w kształcie ustalonym w decyzji Prezydenta z dnia [...] września 2014 r. Decyzje organów obu instancji wydano z pełnym postanowieniem przywołanych wyżej przepisów ustawy ocenowej, w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarzuty skargi Stowarzyszenia nie zasługują na uwzględnienie.

4. Nie można podzielić stanowiska skargi, że przy ustalaniu dla planowanej inwestycji środowiskowych uwarunkowań zaniechano zbadania kwestii dopuszczalności planowanej inwestycji w kontekście nakazów i zakazów wynikających z objęcia terenu inwestycji [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu, przewidzianych w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], z późn. zm.). Podkreślenia w tym kontekście wymaga, co następuje:

(-) Zakres oddziaływania planowanej inwestycji na wskazany wyżej obszar chronionego krajobrazu zweryfikowano pozytywnie w przedłożonym przez inwestora raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (str.108 – 112 Rozdział 8.2.9 "Wpływ inwestycji na cele ochrony [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i korytarz wymiany powietrza systemu przyrodniczego W."), przytaczając osiem grup zakazów obowiązujących w strefie zwykłej Obszaru (zakazy te rozporządzenie kataloguje w § 6 ust.1 pkt 1 – 8). W raporcie zaznaczono, że inwestycja nie doprowadzi w szczególności do naruszenia stosunków wodnych.

(-) Na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego Prezydent zwrócił się pismem z dnia 3 lutego 2014 r. do Marszałka Województwa [...], jako organu sprawującego nadzór nad [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu, z prośbą o opinię, czy istnieją przesłanki uniemożliwiające realizację przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi Marszałek Województwa [...], pismem z dnia 4 marca 2014 r. znak [...] wyraził stanowisko, że "Inwestycja spełnia zasady zagospodarowania terenu zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]" (...)" oraz że "(...) w opinii tutejszego Urzędu, jeśli nie zostaną naruszone zakazy zawarte w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], z późn. zm.), to z przyrodniczego punktu widzenia, istnieją przesłanki umożliwiające realizację przedmiotowej inwestycji. Przy realizacji przedmiotowej inwestycji szczególną uwagę należy zwrócić na odpowiednie rozwiązania hydrotechniczne zabezpieczające przed naruszeniem zakazu dokonywania zmian stosunków wodnych.";

(-) Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., uzgadniającym realizację planowanego przedsięwzięcia, RDOŚ nałożył na inwestora szereg obowiązków, mających na celu minimalizację oddziaływań inwestycji na środowisko przyrodnicze, dotyczących m.in.: ograniczenia uciążliwości akustycznej dla zwierząt, umożliwienia zwierzętom ucieczki, zapobiegania wtargnięciu zwierząt na teren budowy, zapewnienia ochrony pni, koron i systemów korzeniowych drzew, dokonywania wycinki drzew poza sezonem lęgowym ptaków. Nie ulega kwestii, że celem zastosowanie tych środków jest uniknięcie kolizji z zakazami przewidzianymi w rozporządzeniu.

W świetle powyższych okoliczności zagadnienie realizacji planowanej inwestycji w kontekście zakazów obowiązujących w [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu należy uznać za wyjaśnione w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym w stopniu wystarczającym. Zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za mające ogólny, nieskonkretyzowany i nie znajdujący potwierdzenia charakter.

5. Nie można podzielić stanowiska skargi, że w postępowaniu administracyjnym zaniechano wyczerpującego zbadania kwestii potencjalnej kolizji, zachodzącej pomiędzy lokalizacją planowanej inwestycji a lokalizacją korytarza regeneracji i wymiany powietrza.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że teren planowanej inwestycji jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2008 r., poz. [...], z późn. zm.). Zgodnie z § 8 ust. 6 ww. planu obszar objęty jego ustaleniami położony jest w całości w zasięgu korytarza wymiany powietrza systemu przyrodniczego W. Zgodnie z ustaleniami ww. planu teren, na którym planowana jest realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia (część działki ew. nr [...] obręb [...]) oznaczony jest symbolem K30 MW1/MN - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej tworzącej pierzeje oraz jednorodzinnej, 18 KDW i 19 KDW - tereny dróg wewnętrznych, dla którego w szczególnych warunkach zagospodarowania terenu oraz ograniczeniach w użytkowaniu zapisano m.in., że:

– zakazuje się lokalizowania zabudowy ograniczającej swobodny przepływ mas powietrza, w szczególności zabudowy zwartej,

– zakazuje się lokalizowania urządzeń i instalacji mogących niekorzystnie wpływać na jakość powietrza,

– ustala się wprowadzenie zieleni i obowiązek zachowania powierzchni biologicznie czynnej dla poszczególnych terenów, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi.

W raporcie o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko zawarto szczegółowe ustalenia na temat oddziaływania na korytarz wymiany powietrza systemu przyrodniczego W., zwracając uwagę na następujące cechy i parametry planowanej inwestycji minimalizujące wskazane wyżej oddziaływanie:

– wysokość wszystkich budynków nie przekracza 11 m, co stanowi ok. 2/3 wysokości Skarpy w obszarze objętym MPZP,

– szerokość budynków ok. 35 do 50 m,

– układ pierzei zgodnie z wyznaczonymi liniami zabudowy

kierunek wschód-zachód, wspomagającym wymianę powietrza,

– brak lokalnych źródeł ogrzewania (tylko sieci miejskie),

– uspokojony ruch na wewnętrznej ulicy 19 KDW,

– dotrzymana wyznaczona planem minimalna powierzchnia biologicznie czynna,

– zastosowanie zieleni na stropodachach łączników garaży,

– kształtowanie szpalerów zieleni zgodnie z zasadami wyznaczonymi planem,

- nieprzekraczanie standardów jakości powietrza w rejonie lokalizacji.

W raporcie stwierdzono również, że kształtowanie zabudowy zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego minimalizuje ryzyko wystąpienia barier mechanicznych na kierunku przewietrzania, a ścisłe przestrzeganie przede wszystkim określonych parametrów inwestycji w obszarze objętym zapisami miejscowego planu, umożliwi zminimalizowanie wpływu na jakość powietrza w rejonie.

W uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent odniósł się do zarzutów Stowarzyszenia w kwestii braku spójności między zasadami zagospodarowania w strefie przedmiotowego korytarza regeneracji i wymiany powietrza a opracowaniem ekofizjograficznym do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. przyjętego uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] października 2006 r. i opracowaniem ekofizjograficznym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod S. - część I oraz braku odniesienia się przez autora raportu do zasad ochrony klina podanych w załącznikach 1, 2 do pisma sygn. [...]. Odwołując się do orzecznictwa sądowego, Prezydent podniósł, że opracowanie ekofizjograficzne zawiera wymagania, których uwzględnienie jest niezbędne przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 5, ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych. Wymagania te określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań. Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązania. W związku z powyższym należy przyjąć, że zarówno zapisy opracowania ekofizjograficznego do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. jak i opracowania ekofizjograficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I, zostały niejako transponowane do ww. dokumentów i tym samym nie funkcjonują jako odrębne dokumenty. O ile zatem procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwarzała zainteresowanym podmiotom możliwość zgłaszania postulatów wprowadzenia dalej idącej ochrony systemu napowietrzania miasta niż ostatecznie przyjęte, to w braku takich inicjatyw, zakres i instrumenty ochrony tego systemu, na których plan oparto, należy w ocenie Prezydenta uznać za wiążące kryterium w niniejszej sprawie. Stanowisko to podzieliło SKO, co przesądza o prawidłowości orzeczenia odwoławczego w tym zakresie.

6. Nie można podzielić stanowiska skargi, że w postępowaniu administracyjnym zaniechano wyczerpującego zbadania kwestii zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stowarzyszenie oparło ten zarzut na okoliczności, że w toku postępowania przed organem I instancji pozytywne stanowisko w kwestii zachodzenia tej zgodności zajęła jednostka organizacyjna organu, właściwa w sprawach zagospodarowania przestrzennego, co w ocenie Stowarzyszenie jest równoznaczne z zaniechaniem dokonania takiej oceny z punktu widzenia ochrony środowiska. Rozumowania takiego zaakceptować nie można w sytuacji, w której (pomijając oczywistą zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami planu w kontekście poszanowania wskazanych w planie ustaleń, odnoszących się bezpośrednio do zagospodarowania przestrzennego) dopuszczalność realizacji planowanej inwestycji z punktu widzenia ochrony środowiska została szczegółowo zanalizowana w raporcie, którego ustalenia zostały następnie pozytywnie zweryfikowane przez organy obu orzekających w sprawie instancji oraz organ uzgadniający, tj. RDOŚ.

7. Nie można podzielić stanowiska skargi, że w postępowaniu administracyjnym zaniechano wyczerpującego zbadania kwestii skumulowanych oddziaływań planowanej inwestycji. W szczególności trafnie podzieliło SKO w tym zakresie wyczerpujące i przekonujące ustalenia raportu, postanowienia uzgadniającego RDOŚ oraz decyzji Prezydenta. W postanowieniu RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdzono jednoznacznie, że ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami nie występuje perspektywa ponadnormatywnego kumulowania się oddziaływań tego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami zlokalizowanymi poza terenem należącym do Inwestora. Ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami, nie istnieje obecnie możliwość ponadnormatywnego kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Ponadto należy zauważyć, że teren znajdujący się w najbliższym otoczeniu planowanego przedsięwzięcia jest w większości niezagospodarowany. Jedynie od strony wschodniej występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jednak znajduje się ona poza obszarem [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz poza obszarem korytarza wymiany powietrza systemu przyrodniczego W., określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I. Nie można zatem uznać zgodnie z opinią Stowarzyszenia [...], że może wystąpić "kumulacja w zakresie presji wywieranej na tut. [...] obszar chronionego krajobrazu oraz klin podskarpowy" ponieważ w najbliższym otoczeniu planowanego przedsięwzięcia, w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w obszarze korytarza wymiany powietrza systemu przyrodniczego W., nie znajdują się inne przedsięwzięcia, z którymi mogłaby następować kumulacja oddziaływań.

8. Nie można podzielić stanowiska skargi, że w postępowaniu administracyjnym SKO uchyliło się od rozpatrzenia zawartego w odwołaniu Stowarzyszenia wniosku o uchylenie uzgadniającego postanowienia RDOŚ. Zasadnie SKO nie uwzględniło żądania Stowarzyszenia w tym zakresie z racji nieobarczenia postanowienia uzgadniającego RDOŚ żadnymi uchybieniami, podważającymi jego legalność.

W świetle powyższych okoliczności skarga jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.