Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 835/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.260 par.1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Starszego Referendarza sądowego z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. III SA/Wa 835/17 w sprawie ze skargi M.P. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego


UZASADNIENIE

Skarżąca – M.P., pismem z 9 lutego 2018 r., z 14 marca 2018 r., zwróciła się o zwolnienie od opłaty kancelaryjnej.

Referendarz sądowy, pismem z 23 marca 2018 r., skutecznie doręczonym 9 kwietnia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k 56 akt sądowych), zwrócił się do Skarżącego o przekazanie wypełnionego formularza PPF oraz nadesłanie wyszczególnionych w wezwaniu informacji o sytuacji finansowej Skarżącej.

Skarżąca, pismem z 16 kwietnia 2018 r., osobiście podpisanym, poinformował, że z uwagi na wiek i stan zdrowia nie jest w stanie wykonać wezwania

Referendarz sądowy, zarządzeniem z 25 kwietnia 2018 r. uznał, że brak wykonania doręczonego Skarżącemu wezwania o złożenie formularza PPF, we wskazanym terminie siedmiu dni jest okolicznością uniemożliwiającą podjęcie jakichkolwiek działań w zakresie prawa pomocy. W konsekwencji, na podstawie art. 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz 1369, dalej jako "u.p.p.s.a."), pozostawił wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania. Jego zdaniem, z akt sprawy wynika, że Strona brała udział w postępowaniu również po dacie powstania sygnalizowanych problemów zdrowotnych, zatem brak podstaw do przyjęcia o niemożności złożenia podpisu pod formularzem.

Skarżąca, w sprzeciwie z 21 maja 2018 r., wymieniła dolegliwości, na które cierpi i ponowiła wniosek o prawo pomocy. Wskazała, że emerytura wystarcza jej na niezbędne jedynie wydatki.

Nadto, pismem z 4 maja 2018 r zwróciła się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, czyli o przyznanie prawa pomocy w szerszym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Treść art. 260 § 1 u.p.p.s.a. wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie w zakresie częściowym (np. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych) -gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Co do zasady przyznawane jest osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia).

Sąd wskazuje, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Skarżąca odebrała wezwanie o złożenie wypełnionego formularza PPF 9 kwietnia 2018 r., jednakże do dnia wydania zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego, tj. do 25 kwietnia 2018 r., nie złożyła tego formularza.

Braku tego nie uzupełniła nawet składając sprzeciw, ani nawet składając kolejny wniosek o prawo pomocy – tym razem w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Zdaniem Sądu, ustawodawca w treści art. 257 p.p.s.a. nie pozostawia Sądowi wyboru: wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jeżeli Skarżąca chce przyznania prawa pomocy, to musi złożyć podpisany formularz PPF. W innym wypadku nie istnieje, mimo ogromnej życzliwości Sądu, możliwość prawna rozpoczęcia choćby badania jej sytuacji życiowej, zatem jego wniosek nie będzie mógł zostać uwzględniony. Skarżąca powinna zatem przynajmniej złożyć podpisany choćby i wypełniony formularz

Te względy zadecydowały, że Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.