Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 655/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po zapoznaniu się z wnioskiem J. R. W. pełnomocnika żony G. W. o wznowienie postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2008 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w A.– Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] września 1970 roku, nr [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B.– Wydziału Rolnictwa

i Leśnictwa z dnia [...] października 1970 roku, [...] w sprawie przejęcia na rzecz Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni 4,485 ha położonego na terenie wsi D., byłej gromady K., stanowiącego własność E. K. – odmówiło, na podstawie art. 148 § 1 kpa i art. 149 § 3 kpa, wznowienia postępowania administracyjnego w powyższej sprawie. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł J. R. W.– pełnomocnik G. W., będący jej mężem, zarzucając nie rozważenie wszystkich dowodów i okoliczności sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 roku, nr[...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w złożonym wniosku

o wznowienie postępowania strona skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała zachowania miesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o rzekomych okolicznościach, stanowiących podstawę wznowienia postępowania – a więc nie spełniła przesłanek wynikających z art. 148 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł J. R. W. pełnomocnik żony G. W., zarzucając nie uwzględnienie okoliczności bezprawnego, jego zdaniem, przyjęcia gospodarstwa rolnego bez żadnego wyjaśniającego postępowania w sprawie. Strona skarżąca podkreśliła,

że z treści art. 146 § 1 i art. 151 § 2 kpa wynika, że ograniczenie terminu odnosi się wyłącznie do uchylenia kwestionowanej decyzji, ale nie stanowi przeszkody do wznowienia postępowania z mocy art. 146 kpa. Skutkiem upływu terminu ustanowionego w art. 146 § 1 kpa, zdaniem strony skarżącej, "będzie to, że organ po stwierdzeniu istnienia przesłanek wznowienia postępowania nie może uchylić decyzji, a więc pozostaje ona w mocy, a jedynie zgodnie z art. 151 § 2 kpa stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Takie stwierdzenie otwiera drogę do dochodzenia odszkodowania na mocy art. 153 kpa".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z 2002 roku z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku z poźn. zm.), zwanej dalszej części p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną – podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Oznacza to, że kontrola sądu nie ogranicza się do zbadania zasadności zarzutów, lecz Sąd kontroluje czy przy wydawaniu decyzji nie doszło do innych jeszcze naruszeń prawa.

Badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy

i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż została ona wydana zgodnie

z prawem.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa wznowienia postępowania administracyjnego przez organ administracji publicznej.

Postępowanie powyższe, jak to zasadne przyjął organ, jest postępowaniem dwuetapowym. W trakcie pierwszego etapu organ, który wydał decyzję w sprawie

w pierwszej instancji, obowiązany jest z urzędu badać zachowanie miesięcznego terminu, wynikającego z art. 148 § 1 kpa, ponadto czy wniosek o wznowienie wniosła strona i czy wskazała ustawowe przesłanki wznowieniowe. Nie spełnienie chociażby jednej z wyżej wymienionych przesłanek formalnych powoduje, że organ nie może przystąpić do merytorycznej oceny zasadności wniosku strony o wznowienie postępowania. W niniejszej sprawie organy dokonując oceny w aspekcie formalno – prawnym zasadnie przyjęły, że strona skarżąca nie spełniła przesłanki wywiedzenia wniosku w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. We wniosku z dnia 28 stycznia 2009 roku strona skarżąca zasygnalizowała jedynie istnienie nowych okoliczności, które jej zdaniem uzasadniałyby wznowienie postępowania. Po zobowiązaniu organu do sprecyzowania tych okoliczności, pełnomocnik skarżącej G. W. wyszczególnił je w piśmie z dnia 9 marca 2009 roku (k. 66 – akt administracyjnych)

w postaci:

1. testamentu W. K.;

2. skróconego aktu zgonu i zamieszkania właściciela gospodarstwa rolnego, który przekazał grunt na rzecz syna i tym samym przejęcia tego gospodarstwa;

3. dowody opłaty podatku gruntowego do chwili przejęcia gruntów;

4. dowody w formie zeznań i zdjęć, wyjaśniające nie zebranie trawy na części łąki.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, okoliczności wyżej wymienione były znane organowi bowiem, strona powoływała się na nie (dołączając dokumentację) już w 2008 roku (pismo z 1 lipca 2008 roku – k. 34 – 39 akt administracyjnych). W świetle powyższego należy uznać, że strona nie zgłosiła nowych okoliczności w terminie 1 miesiąca od dnia dowiedzenia się o ich ewentualnym istnieniu, a więc nie spełniła przesłanek formalno – prawnych wynikających z art. 148 § 1 kpa. W świetle powyższego, zarzuty strony skarżącej są niezasadne. Wybiórcze analizowanie przepisów bez ich powiązania z innymi artykułami – zmierza wyłącznie do próby uzyskania korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia. Nie ma to jednak nic wspólnego z treścią i przesłankami zawartymi

w tychże przepisach, które Sąd z interpretował wcześniej w niniejszym uzasadnieniu.

Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku z poźn. zm,)