Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1652/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6174 Komornicy
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 152, art. 200, art. 205.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 par. 1 pkt 1 w zw.  z art. 127 par. 3, art. 64 par. 2, art.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 11 , art. 12,
journal: Dz.U. 2006 nr 167 poz 1191
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego M. W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006r., Nr 167, poz. 1191 z późn. zm., dalej: "u.k.s.e."), po rozpoznaniu wniosku M.W. (nazywanego dalej "skarżącym") z dnia [...] kwietnia 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] o odmowie powołania skarżącego na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. po odwołanym komorniku A.P.

Do wydania zaskarzonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W Monitorze Polskim Nr [...], poz. [...] z dnia [...] listopada 2009 r. ukazało się Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2009 r. o wolnym stanowisku komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., po odwołanym A.P.

Skarżący, w terminie 1 miesiąca od daty ogłoszenia obwieszczenia, w dniu [...] grudnia 2009 r. złożył do Ministra Sprawiedliwości, za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w W., wniosek o powołanie na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., na podstawie art. 12 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.k.s.e. został wezwany do złożenia zaświadczenia właściwej rady izby komorniczej o odbyciu aplikacji komorniczej.

Z uwagi na nieuzupełnienie braków wniosku z dnia [...] grudnia 2009 r., skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. został poinformowany, iż jego wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., został pozostawiony bez rozpoznania.

Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie z wniosku skarżacego z dnia [...] grudnia 2009 r. o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., wnosząc o zobowiązanie organu do jego rozpoznania.

W wyniku rozpatrzenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. VI SAB/Wa 38/10 zobowiązał Ministra Sprawiedliwości do rozpoznania wniosku M.W. o powołanie na stanowisko komornika sądowego z [...] grudnia 2009 r., w terminie 14 dni, licząc od dnia zwrotu akt administracyjnych.

Akta sprawy zostały zwrócone Ministrowi Sprawiedliwości w dniu [...] kwietnia 2011 r., który decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] odmówił powołania skarżącego na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości, powołując się na art. 10 ust. 1 u.k.s.e., podkreslił, że skarżący wymogów tych nie spełaniał, w szczególności przesłanki odbycia aplikacji komorniczej. Organ wskazał na funkcjonującą w obrocie prawnym uchwałę Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] września 2010 r. Nr [...], którą, po rozpatrzeniu sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora Apelacyjnego w W. od decyzji Rady Izby Komorniczej w W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w części dotyczącej § 1 pkt 19 decyzji – dopuszczenia skarżącego do egzaminu komorniczego, stwierdzono jej nieważność.

W dniu wydawania decyzji przez Ministra Sprawiedliwości w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja ostateczna stwierdzająca, że skarżący nie odbył aplikacji komorniczej, a tym samym nie spełniał wymogu formalnego koniecznego do powołania na stanowisko komornika sądowego.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2011 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Skarżący zarzucił Ministrowi niezastosowanie się do wskazówek zawartych w wyroku Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r., który nakazał organowi, na podstawie złożonych dokumentów urzędowych, dokonanie oceny spełnienia przez skarżącego przesłanki odbycia aplikacji. Przy wydawaniu decyzji organ pominął znajdujące się w aktach sprawy świadectwo Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r., które stwierdzało, że skarżący odbył aplikację komorniczą. Organ pominął również znajdującą się w aktach sprawy decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. o powołaniu skarżącego na asesora komorniczego, z której - jak stwierdził WSA w Warszawie w powołanym wyżej wyroku - również wynika fakt odbycia przez niego aplikacji. Nadto, organ zlekceważył fakt, iż uchwała Komisji Egzaminacyjnej oraz decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. stanowią ostateczne i prawomocne decyzje administracyjne, którym przysługuje domniemanie prawidłowości i ważności, do czasu prawomocnego ich uchylenia. Minister Sprawiedliwości zlekceważył wiążący go prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1432/09, w którym Sąd dokonał oceny powołanej wyżej uchwały Komisji Egzaminacyjnej oraz merytorycznie rozstrzygnął, że skarżący odbył aplikację komorniczą.

Skarżący podkreślił, że decyzja Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] września 2010 r. stwierdzająca nieważność uchwały Rady Izby Komorniczej w W. z dnia [...] lipca 2005 r. w części dot. § 1 pkt 19 nie jest decyzją ostateczną, która mogłaby podważyć moc i ważność uchwały Komisji Egzaminacyjnej, czy decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. o powołaniu skarżącego na asesora komorniczego.

Minister Sprawiedliwości, w wyniku rozpatrzenia wniesionego wniosku, w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. uznał, że skarżący nie przedstawił żadnych nowych faktów, czy dowodów, które nie byłyby znane organowi przed podjęciem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Minister odrzucił zarzut skarżącego o niezastosowaniu się do zobowiązania nałożonego na organ przez Sąd wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., tj. dokonania merytorycznej oceny wniosku, w szczególności przesłanki odbycia przez skarżącego aplikacji komorniczej. Organ zauważył, że Sąd w dniu wydawania wyroku zasadnie uznał, że decyzje o odbyciu aplikacji komorniczej i złożeniu egzaminu komorniczego przez skarżącego są ważne. W tym czasie decyzje nie były skutecznie podważone. Prokurator Apelacyjny w W. pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 i art. 42 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39 ze zm.) oraz art. 184 § 1 i 2 k.p.a. złożył sprzeciw od decyzji – uchwały ostatecznej Rady Izby Komorniczej w W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w części dotyczącej § 1 pkt 19 tejże decyzji, tj. dopuszczenia skarżącego do egzaminu komorniczego. Prokurator Apelacyjny w W. zarzucił uchwale rażące naruszenie prawa, tj. art. 31 ust. 1, art. 29 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 u.k.s.e. w brzmieniu nadanym w Dz. U. z 1997 r. Nr 133, poz. 882, § 6 ust. 1 uchwały Krajowej Rady Komorniczej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. – Regulamin organizacji egzaminów komorniczych, polegające na dopuszczeniu do egzaminu komorniczego skarżącego, który nie odbył aplikacji komorniczej, gdyż nie posiadał statusu aplikanta komorniczego, a w szkoleniu aplikantów jedynie uczestniczył, bez wyrażenia zgody na rozpoczęcie aplikacji komorniczej z dniem [...] października 2003 r.

Krajowa Rada Komornicza decyzją - uchwałą z dnia [...] września 2010 r. Nr [...], stwierdziła nieważność decyzji Rady Izby Komorniczej w W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., uznając że została wydana z rażącym naruszeniem prawa (dowód: akta sprawy Krajowej Rady Komorniczej Nr [...] oraz Ministerstwa Sprawiedliwości Nr [...]). Decyzja Krajowej Rady Komorniczej została utrzymana w mocy przez Ministra Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...].

Minister Sprawiedliwości, wydając decyzję miał świadomość, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r., jednak w dacie wydawania decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja stwierdzająca, że skarżący nie odbył aplikacji komorniczej, a więc nie spełniał wszystkich wymogów określonych w art. 10 ust. 1 u.k.s.e. niezbędnych do powołania na stanowisko komornika sądowego.

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. poprzedzającą zaskarzoną decyzję.

Zaskarzonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 11 ust. 1 uk.s.e. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przy ocenie wymogu odbycia przez skarżącego aplikacji komorniczej ostatecznych i prawomocnych decyzji Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] marca 2006 r. oraz decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r., z których wynika, iż skarżący odbył aplikację komorniczą,

2. naruszenie art. 11 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy poprzez przyjęcie, że skarżący nie odbył aplikacji komorniczej.

W uzasadnieniu skargi skarżący odwołał się do argumentacji przytoczonej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podtrzymał zarzut o pominięciu przez organ w trakcie wydawania zaskarżonej decyzji zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego, zarówno w pierwszej instancji, jak i w toku postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy organ nie dokonał – wbrew zaleceniom Sądu wskazanym w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SAB/Wa 38/10 - oceny spełnienia przez stronę przesłanki odbycia aplikacji na podstawie złożonych dokumentów urzędowych. Organ pominął znajdujące się w aktach sprawy świadectwo Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] marca 2006 r., wydane na podstawie uchwały (decyzji administracyjnej) tego organu, potwierdzające, że skarżący odbył aplikację komorniczą. Organ pominął również znajdującą się w aktach sprawy decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. o powołaniu skarżącego na asesora komorniczego, potwierdzającą fakt odbycia przez skarżącego przedmiotowej aplikacji. Ponadto, organ zupełnie zlekceważył fakt, iż uchwała Komisji Egzaminacyjnej oraz decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. stanowią ostateczne i prawomocne decyzje administracyjne, którym przysługuje domniemanie prawidłowości i ważności, do czasu prawomocnego ich uchylenia. Za chybione skarżący uznał stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że na skutek decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] skutecznie podważono skutek prawny decyzji Komisji Egzaminacyjnej czy Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. W ocenie skarżącego, decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. nie dotyczyła żadnej z decyzji i jej skutkiem nie jest ani ich uchylenie, ani zmiana. Decyzja ostateczna może zostać wzruszona tylko na skutek jej uchylenia w jednym z postępowań nadzwyczajnych. W sprawie do takiego zdarzenia nie doszło.

W ocenie skarżącego, nieprawidłowe było twierdzenie organu, że skarżący nie odbył aplikacji komorniczej. Tak sformułowane stanowisko wymagało zbadania zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami, czy skarżący był zatrudniony na stanowisku aplikanta komorniczego, odbył przez dwa lata praktykę na tym stanowisku, czy uczestniczył w szkoleniach, a także czy zakończył aplikację egzaminem komorniczym.

Mając powyższe na uwadze oraz stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1432/09, skarżący podał, że za zgodą Rady Izby Komorniczej w W. był zatrudniony jako aplikant komorniczy u Komornika Sądowego Rewiru IV przy SR w K. W toku aplikacji zapoznał się z całokształtem pracy komornika oraz poprzez praktykę zdobył wymagane doświadczenie. Skarżący uczestniczył w organizowanym przez Radę szkoleniu aplikantów komorniczych oraz był na wszystkich corocznych szkoleniach komorników sądowych apelacji [...]. Zgodnie z punktem 13 regulaminu aplikacji skarżący wnosił opłaty za szkolenie oraz ukończył aplikację komorniczą egzaminem komorniczym, który złożył przed Komisją Egzaminacyjną. Zatem, w dacie wydania decyzji przez Prezesa Sądu Apelacyjnego, tj. w dniu [...] kwietnia 2006 r. skarżący spełniał wszystkie warunki wymienione w art. 10 u.k.s.e. Nadto, skarżący odwołał się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który (zdaniem skarżącego) w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r., uznał za błędne prezentowane przez Ministra Sprawiedliwości formalne podejście do kwestii oceny spełniania przez skarżącego warunku odbycia aplikacji komorniczej.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga M.W. zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia

[...] czerwca 2011 r., mocą której organ utrzymał swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2011r. odmawiającą powołania M.W. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. po odwołanym komorniku A.P.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 u.k.s.e. na stanowisko komornika sądowego może zostać powołana osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie;

2) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3) posiada nieposzlakowaną opinię;

4) nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

5) nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;

6) ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

7) jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika;

8) odbyła aplikację komorniczą;

9) złożyła egzamin komorniczy;

10) pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;

11) ukończyła 26 lat.

W ocenie Ministra Sprawiedliwości skarżący nie spełniał powyższych kryteriów, zwłaszcza wymogu odbycia aplikacji komorniczej, wynikającego z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.k.s.e. Potwierdzić tę okoliczność miały: decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy uchwałę nr [...] Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] września 2010 r., która z kolei stwierdzała nieważność uchwały – decyzji Rady Izby Komorniczej w W.

Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w zakresie jej § 1 pkt 19 dopuszczającego M.W. do egzaminu komorniczego.

Przede wszystkim należy zauważyć, co Sądowi jest wiadome z urzędu, że powyższe: decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. i uchwała nr [...] Krajowej Rady Komorniczej zostały uchylone przez tutejszy Sąd w sprawie o sygnaturze VI SA/Wa 844/11. W ocenie Sądu uchwała Rady Izby Komorniczej w W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w § 1 pkt 19 dopuszczającym M.W. do egzaminu komorniczego nie była ani decyzją, ani postanowieniem, od którego przysługuje zażalenie i dlatego co do tej uchwały nie można było zastosować instytucji stwierdzenia nieważności (art. 156 i 157 oraz

art. 126 k.p.a.). Z kolei w świadectwie nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Sprawiedliwości (k. – 34 akt adm.) oraz decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r.,

nr [...] powołującej skarżącego na stanowisko asesora komorniczego

(k. - 31 akt adm.) potwierdzono okoliczność odbycia przez wnioskodawcę aplikacji komorniczej.

W dniu [...] października 2003 r., kiedy skarżący został zatrudniony na stanowisku aplikanta komorniczego, jak i w dacie zdawania przez skarżącego egzaminu komorniczego oraz powoływania na stanowisko asesora art. 30 i 31 ust. 1 u.k.s.e. miały brzmienie (zresztą art. 30 u.k.s.e. posiada obecnie takie samo brzmienie):

"Art. 30. 1. Aplikacja komornicza trwa 2 lata i ma na celu zapoznanie aplikanta komorniczego z całokształtem pracy komornika.

2. Aplikant komorniczy po upływie roku od dnia rozpoczęcia aplikacji komorniczej może być upoważniony przez komornika do samodzielnego wykonywania określonych czynności egzekucyjnych, do których upoważniony jest asesor komorniczy. Upoważnienie to wymaga formy pisemnej i powinno być okazane stronie na jej żądanie przed przystąpieniem do czynności.

Art. 31. 1. Aplikacja komornicza kończy się egzaminem komorniczym, organizowanym przez Krajową Radę Komorniczą, składanym przed komisją egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości.".

Przede wszystkim z brzmienia art. 31 ust. 1 u.k.s.e. wynikało, że aplikacja komornicza kończy się egzaminem komorniczym, składanym przed komisją egzaminacyjną. Zatem egzamin zawodowy kończył aplikację i komisja egzaminacyjna decydowała czy aplikacja została zakończona, a tym samym odbyta.

Na okoliczność tę zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1432/09, znanym organowi.

Skoro powyższe decyzje zostały wyeliminowane z obrotu, Minister winien samodzielnie ustalić czy skarżący spełnił kryterium odbycia aplikacji komorniczej.

W ramach oceny spełnienia tej przesłanki przez M.W. powinien zbadać wszystkie okoliczności dotyczące rzeczywistego statusu skarżącego w okresie od [...] października 2003 r. do daty egzaminu zawodowego, czy można przyjąć, że w tym okresie skarżący odbył aplikację, na co z kolei zwrócił uwagę WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SAB/Wa 38/10, także znanym organowi. Z przepisu art. 30 ust. 1 u.k.s.e. wynika bowiem, że aplikacja komornicza trwa 2 lata i ma na celu zapoznanie aplikanta komorniczego z całokształtem pracy komornika. Dokonując ustaleń w tym zakresie Minister powinien zbadać sposób nawiązania stosunku aplikanckiego (w tym czy była zgoda RIK w W. na zatrudnienie skarżącego w kontekście uchwały RIK z dnia [...] października 2003 r. i braku kwestionowania przez organ umowy o pracę w charakterze aplikanta, przesyłanej przez komornika do RIK), okres zatrudnienia w charakterze aplikanta komorniczego, rzeczywisty charakter uchwał Rady Izby Komorniczej w W. podejmowanych wobec skarżącego w latach 2003 – 2005, rodzaj czynności wykonywanych przez skarżącego, z uwzględnieniem czynności, o jakich mówi art. 30 ust. 2 u.k.s.e (czy rzeczywiście zapoznał się z całokształtem pracy komornika), czy szkolenie aplikanckie zostało zrealizowane zgodnie z wymaganiami określonymi w uchwale Nr [...] Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] czerwca 2001 r. – Regulamin aplikacji komorniczej (opubl. LEX). Na marginesie należy zauważyć, że Rada Izby Komorniczej w W. wydając w dniu [...] lipca 2005 r. uchwałę nr [...] zaświadczyła, że skarżący odbył aplikację w ustawowym terminie i wykonał obowiązki aplikanta (§ 12 ust. 3 Regulaminu aplikacji komorniczej). Nadto w dacie wydawania tej uchwały skarżący miał już ukończone wyższe studia prawnicze. Prezes Sądu Apelacyjnego, powołując skarżącego na stanowisko asesora komorniczego stwierdził tym samym, że zainteresowany spełnia wymagania z art. 10 u.k.s.e., co wynika z treści art. 32 u.k.s.e., że asesorem komorniczym może zostać osoba odpowiadająca wymaganiom określonym w art. 10 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie powołania skarżącego na stanowisko asesora komorniczego). Organy samorządu komorniczego: Rada Izby Komorniczej w W. i Krajowa Rada Komornicza wydały w tamtym postępowaniu pozytywne opinie (vide: decyzja Prezesa SA w W., k. – 31 akt adm.).

W kontekście powyższych czynności organów powstaje także konieczność rozważenia podejmowania przez skarżącego działań w zaufaniu do tych organów, które nie tylko stwierdzały pewne okoliczności mające znaczenie prawne, ale także przyznawały skarżącemu określone kompetencje.

Tych wszystkich okoliczności nie przeanalizował Minister Sprawiedliwości w kontrolowanym postępowaniu, co stanowiło naruszenie zasad wynikających z art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a., szczególnie że argumenty takie podnosił skarżący.

Jednocześnie należy zauważyć, że żądanie przez Ministra Sprawiedliwości od skarżącego zaświadczenia o odbyciu aplikacji jest nieuzasadnione z uwagi, że zgodnie z art. 12 ust. 1 u.k.s.e. w obecnie obowiązującej wersji kandydat na komornika ma przedstawić dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, m.in. z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.k.s.e., bez określenia ich formy, a do Ministra należy ocena tych dokumentów. Kwestia poświadczenia odbycia aplikacji pojawia się przy ubieganiu się kandydata o dopuszczenie do egzaminu zawodowego, co reguluje załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie określenia wzoru zgłoszenia o przystąpieniu do egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą oraz wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego (Dz. U. Nr 244, poz. 1801), art. 31 ust. 2 i art. 31a ust. 3 u.k.s.e. W chwili obecnej zdanie egzaminu komorniczego przez aplikanta komorniczego oznacza, że odbył aplikację komorniczą, gdyż w przeciwnym razie nie zostałby dopuszczony do egzaminu zawodowego.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.