Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 790/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 art. 250
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz radcy prawnego M. D. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, wraz z należną stawką podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

1. Dnia 27 marca 2018 r. J.R. złożył do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dla celów spełnienia przesłanek z art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.; dalej jako p.r.d.).

Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności postanowił zaliczyć wnioskodawcę do znacznego stopnia niepełnosprawności i wskazał, iż nie spełnia on przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 prawa o ruchu drogowym. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ stwierdził, że stan zdrowia wnioskodawcy uzasadnia zaliczenie go do kategorii znacznego stopnia niepełnosprawności, zgodnie z art. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.) Wskazano też, że występujące u wnioskodawcy schorzenia znacznie ograniczają funkcjonowanie i powodują konieczność stałej opieki i pomocy ze strony osób drugich.

W treści orzeczenia zawarto pouczenie o przysługującym stronie odwołaniu do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności za pośrednictwem Zespołu, który wydał orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Orzeczenie doręczono stronie 4 czerwca 2018 r.

2. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. J.R. zwrócił się do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wskazując, że przyszedł na komisję lekarską w celu otrzymania uprawnień parkingowych. Wobec tego nie rozumie wpisu w orzeczeniu "nie spełnia". Mając to na względzie poprosił o ustosunkowanie się do pisma i wyjaśnienie jakie dokumenty powinien był złożyć w celu uzyskania karty parkingowej.

W odpowiedzi z dnia [...] lipca 2018 r. organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 3a pkt 1 p.r.d. kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, jeżeli ma znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Na komisji dnia [...] czerwca 2018 r. nie przyznano wskazania do uzyskania karty parkingowej z uwagi na brak znacznie ograniczonej możliwości samodzielnego poruszania się. Jednocześnie organ wskazał, że w każdym momencie strona może złożyć ponowny wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z tytułu zmiany stanu zdrowia, w celu zmiany wskazania dotyczącego karty parkingowej.

3. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. J.R. wniósł odwołanie od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2018 r. domagając się zmiany wskazania co do spełniania przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 p.r.d. na zapis "spełnia". Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że po wydaniu orzeczenia nie rozumiał zapisów w orzeczeniu i zwrócił się do organu o ich wyjaśnienie, ale nadal ich nie rozumie. W jego ocenie nie powołano wszystkich lekarzy do komisji lekarskiej, na których wskazywały załączone zaświadczenia lekarskie.

4. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., nr [...] Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności stwierdził uchybienie do wniesienia odwołania od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2018 r. wskazując, że zostało ono wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, bowiem orzeczenie zostało doręczone stronie w dniu 4 czerwca 2018 r. wobec czego termin upłynął w dniu 18 czerwca 2018 r. Zgodnie z art. 6 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej w zw. z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako k.p.a.) powoduje to konieczność stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano również, że orzeczenie zawierało prawidłowe pouczenie oraz odniesiono się do wydanego w tym samym dniu i pod tym samym numerem czyli [...] września 2018 r., nr [...] postanowienia o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania.

5. Skargę na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania wniósł J.R. (wobec wątpliwości co do zakresu i przedmiotu zaskarżenia przedmiot skargi został sprecyzowany jasno przez pełnomocnika skarżącego i sprawa dotycząca postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania została wyłączona jako odrębna skarga do odrębnego rozpoznania - sprawa II SA/Go 82/19).

W uzasadnieniu stanowiska dotyczącego przedmiotowej skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że objęte skargą orzeczenie zostało wydane z naruszeniem art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz art. 134 k.p.a. Wyjaśnił, że skarżący nie zrozumiał treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Skarżący jest osobą schorowaną, dopiero po otrzymaniu wyjaśnień o które wnosił zrozumiał jego treść i w konsekwencji złożył wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji.

Ponadto pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone.

6. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone z zaskarżonych postanowieniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

8. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W razie złożenia odwołania z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., organ działając w oparciu o art. 134 k.p.a. w stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dla zasadności wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 134 k.p.a., konieczne jest bezsporne stwierdzenie, że termin do złożenia odwołania nie został dochowany.

W sprawie nie ma wątpliwości, że orzeczenie z dnia [...] czerwca 2018 r. wraz z należytym i jasnym pouczeniem zostało doręczone J.R. osobiście w dniu 4 czerwca 2018 r., wobec czego 14-dniowy termin do złożenia odwołania upłynął skarżącemu w dniu 18 czerwca 2018 r. W sytuacji, gdy odwołanie zostało złożone w dniu 7 sierpnia 2018 r. wydanie przez organ postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia tegoż odwołania było obligatoryjne (art. 134 k.p.a.). Z tych względów wydane postanowienie było zgodne z prawem.

9. Wskazać należy, że kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie (jak i wyrok sądowy) rozstrzyga jedynie kwestię przekroczenia terminu do wniesienia odwołania (co w sprawie jest wykazane i niesporne). Ten zakres rozstrzygnięcia nie koliduje i nie ma wpływu na wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2018 r. Co więcej jest dopełnieniem możliwości złożenia takiego wniosku, gdyż dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu zależy od tego, czy termin do wniesienia odwołania został rzeczywiście przekroczony.

Dla jasności tutejszy sąd przyjmuje pogląd, że przepis art. 134 k.p.a. ma charakter autonomiczny i niezależny od procedowania w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Treść tego przepisu wskazuje, że w przypadku uchybienia terminu ustawodawca nałożył na organ odwoławczy jednoznaczny obowiązek wydania postanowienia o uchybieniu terminu, gdyż nie zawiera on żadnego odwołania do art. 58 i 59 k.p.a., ani innego przepisu, który miałby wskazywać, że zastosowanie art. 134 k.p.a. jest wyłączone w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W innym przypadku przepis art. 134 k.p.a. stałby się zbędny, co sprzeciwia się podstawowej dyrektywie wykładni prawa, że niedopuszczalne jest takie ustalanie znaczenia przepisu, przy którym pewne jego zwroty są traktowane jako zbędne (A. Wróbel w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, SIP LEX tezy do art. 134; por. również B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, SIP LEX, tezy do art. 134). Pogląd ten dominuje w najnowszym orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 1432/16, CBOSA i powołane tam orzeczenia).

Dla strony zatem niniejsze orzeczenie nie ma prejudycjalnego i merytorycznego znaczenia, gdyż te argumenty, które podnosi skarżący dotyczą kwestii przesłanek przewrócenia terminu czyli sprawy o sygn. II SA/Go 82/19 rozpoznawanej przez tutejszy sąd i tam też mogą być one wyłącznie ocenione.

10. Z powyższych względów, wobec braku jakichkolwiek uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia odwołania, skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.

-----------------------

#

2