Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2024/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6 i  art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Iwona Dąbrowska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi F. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), w dniu [...] października 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], [...] o cofnięciu F.T. pozwolenia na broń palną bojową.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w dniu [...] stycznia 2010 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia F.T. pozwolenia na broń palną bojową z uwagi na powzięcie informacji o toczącym się postępowaniu karnym o czyny z art. 286 § 1 kk, art. 296 § 1 kk oraz art. 270 § 1 kk. W toku postępowania wskazany organ uzyskał sporządzony w dniu [...] listopada 2009 r. przez Prokuraturę Rejonową w L. Wydział [...] akt oskarżenia (sygn. akt [...]) przeciwko F.T. o przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, z art. 270 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, a także dwukrotnie z art. 270 § 2 kk oraz art. 296 § 1 i 3 kk.

Komendant Główny Policji wskazał również, że organ I instancji pozyskał także dwa wyroki zapadłe wobec F.T., tj. prawomocny od dnia [...] lipca 2009 r. wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...] uznający F.T. winnym popełnienia wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, polegającego na tym, że kierując samochodem nie zastosował się do przepisu ograniczającego prędkość w obszarze zabudowanym do 50 km/h, jadąc z prędkością 75 km/h, za co wymierzono mu grzywnę w wysokości 250 zł oraz prawomocny od dnia [...] września 2006 r. wyrok Sądu Rejonowego w A. z dnia [...] sierpnia 2006 r. o sygn. akt II [...] uznający go winnym popełnienia wykroczenia z art. 97 kw, polegającego na przekroczeniu dozwolonej prędkości o 35 km/h.

Organ odwoławczy uzasadniając swoją decyzję stwierdził, iż decyzja organu pierwszej instancji jest zasadna bowiem z materiału dowodowego wynika bezspornie, że przeciwko F.T. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa m.in. przeciwko mieniu. Bezsporne jest, iż dwa z zarzucanych stronie czynów, tj. z art. 286 § 1 kk i art. 294 § 1 kk znajdują się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu. Organ podał, że ustalenie faktu, iż wobec strony toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk (przestępstwa przeciwko mieniu), z art. 270 § 2 kk w zbiegu z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, a także dwukrotnie z art. 270 § 2 kk (przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów) oraz art. 296 § 1 i 3 kk (przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu), jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń. Zdaniem organu, w tym stanie faktycznym i prawnym cofnięcie pozwolenia na broń jest konsekwencją administracyjnoprawną, wynikającą z dyspozycji przepisów ustawy o broni i amunicji.

Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez F.T., reprezentowanego przez pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której żądając jej uchylenia wniósł również o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zostały podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.:

1. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, że cofnięcie F.T. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej przyznanej na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 1999 r. było prawidłowe, w sytuacji braku przesłanek do wydania decyzji o takiej treści, tj. przesłanki istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

2. art. 7 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz

3. art. 77 kpa, poprzez niewykorzystanie w sprawie w sposób wyczerpujący całego materiału zebranego.

Skarżący wniósł również o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi przytoczył stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania, bądź też przedstawienie zarzutów o przestępstwo lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał też, że F.T. cieszy się bardzo dobrą opinią w pracy. Stanowisko jakie zajmuje wymaga nieposzlakowanej opinii, a także odpowiednich cech charakteru. Pozytywną opinią cieszy się również w miejscu zamieszkania. Podał też, że postępowanie przygotowawcze przeciwko skarżącemu toczy się od 2003 r., kiedy to zostały mu postawione po raz pierwszy zarzuty. Wskazał też, że za niezrozumiałe należy uznać przyjęcie stanowiska przez organ, zgodnie z którym popełnienie wykroczeń w ruchu drogowym, polegającym na przekroczeniu dozwolonej prędkości jazdy oznacza popełnienie czynów, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, odmawiając im zasadności i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie ich celowości, czy słuszności.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i przyjętej oceny prawnej. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że organy Policji cofając skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową uznały, że w stosunku do F.T. z racji skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia o przestępstwa z art. 286 § 1 kk i art. 294 § 1 kk, a zatem przestępstwa przeciwko mieniu, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Rozpoznając zatem niniejszą sprawę wskazać należy, że kwestią interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny, który podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 i wskazał, że "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji". Przypomnieć należy, że Rzecznik Praw Obywatelskich w swoim wniosku kierowanym do NSA wskazał jako przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podjęta uchwała dotyczyła wyjaśnienia przepisów z uwzględnieniem tej przesłanki. Rozważania w uzasadnieniu wniosku dotyczyły jednak także odrębnej przesłanki, która stanowi okoliczność, iż wobec osoby, której wydano pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r. o sygnaturze akt I OSK 1564/09).

Przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale stanowisko znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zarówno ze względu na jej przedmiot, jak i powołane w uzasadnieniu decyzji zarzuty. Stąd też wskazać należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.), ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Ten przepis nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu NSA (zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja – na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń – przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Uzasadniając stanowisko zaprezentowane w wyżej wymienionej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie wskazał, iż użycie słów "w szczególności" poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W kontekście tym podkreślenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, LEX nr 190907).

Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy, za uprawnioną uznać należy ocenę organów Policji, zaliczającą F.T. do kategorii osób, którym obligatoryjnie należy cofnąć pozwolenie na broń.

Jak wynika z akt sprawy niewątpliwym jest fakt, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w L. Wydział [...] sporządził w dniu [...] listopada 2009 r. akt oskarżenia (sygn. akt [...]) przeciwko F.T. o przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, z art. 270 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, a także dwukrotnie z art. 270 § 2 kk oraz art. 296 § 1 i 3 kk. Niewątpliwie zatem wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Słusznie zatem organy Policji doszły do wniosku, że zachowanie skarżącego naruszające porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Materiały dowodowe, na które skarżący się powołuje, świadczące o fakcie, iż jest on osobą praworządną oraz posiadającą nieposzlakowaną opinię nie są w stanie przesłonić faktu, że skarżącemu zarzucono popełnienie przestępstwa umyślnego, polegającego na doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o znacznej wartości, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Skoro zatem organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub też osobą wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni.

Niezależnie od powyższych argumentów wskazać należy, że również ukaranie skarżącego w przeszłości za naruszenia prawa o ruchu drogowym, dodatkowo wzmacnia, w okolicznościach faktycznoprawnych prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego, argumentację za cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń. W tym też sensie należy podzielić stanowisko organu Policji, który posiadanie pozwolenia na broń uzależnił od nieposzlakowanej opinii i nieskazitelnej postawy posiadacza broni, co przejawia się przede wszystkim w przestrzeganiu prawa.

Dokonane przez organy obydwu instancji ustalenia znajdują oparcie w materiałach sprawy, zaś uzasadnienia decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 kpa. Wynika z nich również, że na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia zaważył wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, który determinuje wspomnianą wyżej reglamentację pozwoleń na broń, czyli wydawanie ich w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie w sytuacjach, gdy interes ten jest zagrożony.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie są trafne i nie mogły zostać uwzględnione.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.