Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 656/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant: Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2005 r. sprawy ze skargi O. z/s w Z., Czechy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 2 i 3 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz O. z/s w Z., Czechy kwotę 280.00 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 656/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2004 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 139 kpa, 5.3.1.1.5, 5.3.2.1.8, 4.3.5 wykazu towarów niebezpiecznych tabeli A kolumny 13 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 roku )Dz.U. z 2002 r. nr 194, poz. 1629 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 1 i 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz na podstawie lp. 1.6.4 oraz lp. 1.6.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o zmianie o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2003 r. nr 149, poz. 1452) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2003 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500.00 złotych:

1. uchylił decyzję organu I instancji,

2. nałożył karę pieniężną w wysokości 2000.00 złotych za wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego w nieprawidłowo oznakowanej cysternie i wykonywanie przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów przeznaczonym do przewozu towarów niebezpiecznych z niezdjętymi lub niezakrytymi tablicami barwy pomarańczowej,

3. ustalił wysokość kary pieniężnej na kwotę 500.00 złotych, biorąc pod uwagę zasadę wynikającą z art. 139 kpa.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał za prawidłową decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na O. w Z., Czechy przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. W chwili kontroli stwierdzono oznaczenie zespołu pojazdów tablicami barwy pomarańczowej i cysterny (z obu boków i z tyły) nalepkami nr 8 oraz znakami dla materiałów o podwyższonej temperaturze, podczas gdy pojazd jechał próżny i nieczyszczony. Powyższy fakt wynika z protokołu kontroli i został potwierdzony przez stronę.

Zgodnie z wykazem towarów niebezpiecznych tab.A kolumna 13 4.3.5, którego konsekwencją jest przepis szczegółowy TU35 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 roku próżne, nieczyszczone pojazdy-cysterny, cysterny odejmowalne i kontenery-cysterny, które zawierały te materiały nie są objęte przepisami ADR, jeżeli podjęte zostały odpowiednie kroki w celu wyeliminowania zagrożenia. W świetle powyższego uregulowania skarżący naruszył pkt 5.3.1.1.5 i 5.3.2.1.8 w/w umowy albowiem w zaistniałej sytuacji podjęcie odpowiednich kroków polegało na opróżnieniu cysterny, co spowodowało obniżenie temperatury. Kierowca obowiązany był do zdjęcia pojazdu oznaczeń określających rodzaj zagrożenia tj. pomarańczowych nalepek ostrzegawczych. Konsekwencją dokonanego naruszenia są uregulowania zawarte w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym po poz. lp. 1.6.2.4 oraz 1.6.2.5 zgodnie z którymi karze w wysokości 2000.00 złotych podlega brak wymaganego oznakowania cysterny a karze w wysokości 200.00 złotych podlega wykonywanie przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów przeznaczonym do przewozu towarów niebezpiecznych z niezdjętymi lub niezakrytymi tablicami barwy pomarańczowej. Mając na uwadze normę art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, zdaniem organu II instancji, należało decyzję organu I instancji uchylić i nałożyć karę pieniężną w wysokości 500.00 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez prawidłowego oznakowania cysterny, zgodnie z lp. 1.6.2.4 załącznika do ustawy i wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów przeznaczonym do przewozu towarów niebezpiecznych z niezdjętymi lub niezakrytymi tablicami barwy pomarańczowej, zgodnie z lp. 1.6.2.5 w/w załącznika. Wobec zasady przewidzianej art. 139 kpa organ odwoławczy nie mógł wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył O. w Z., Czechy wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenia prawa materialnego a w szczególności art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, pkt 4.3.5, 5.3.1.1, 5.3.2.1.8 umowy europejskiej ADR a także bezpodstawnych oraz sprzecznych ustaleń dokonanych w uzasadnieniu decyzji.

Zdaniem skarżącego, pomimo tego, że pojazd był opróżniony, to nadal zawierał substancje niebezpieczne. Skarżący nie mógł wykluczyć z niebezpieczeństwa wynikającego z nieoczyszconego pojazdu. Przywołany przez organ przepis szczególny nie ma więc zastosowania wobec skarżącego. Cysterna była oznakowana prawidłowo zgodnie z zasadami wynikającymi z ADR a w szczególności jej postanowieniem zawartym w pkt 5.4.1.1.6 ADR a także zasadą wyrażoną w pkt 5.1.3.1.

Poza tym decyzja organu II instancji jest nieprzejrzysta w swej treści, bowiem jej pkt 2 i 3 są sprzeczne i mogą wprowadzać w błąd.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu drogowego wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co nastepuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.

W niniejszej sprawie organy uchybiły tej zasadzie.

Z trafny należy uznać zarzut pozwanego polegający na niewyjasnieniu wszystkich okoliczności faktycznych związanych z transportem wykonywanym przez pozwanego a tym samym naruszeniu art. 7, 77 i 107 § 3 kpa.

Poza sporem jest, że w chwili kontroli w pojeździe skarżącego przewożone były pozostałości materiału o podwyższonej temperaturze ciekłego I.N.O., mającego temperaturę równą lub wyższą od 100 C i niższą od swojej temperatury zapłonu. Pozostałości pozostawały w temperaturze 80 C.

Zdaniem organów, pojazd skarżącego nie powinien być już oznaczony znakami ostrzegawczymi albowiem zgodnie z pkt 4.3.5 TU35 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych ADR sporządzonej w Genewie 30 września 1957 roku próżne nieczyszczone pojazdy-cysterny, cysterny odejmowalne i kontenery-cysterny, które zawierały te materiały nie są objęte przepisami ADR, jeżeli podjęte zostały odpowiednie kroki w celu wyeliminowania zagrożenia.

W ocenie skrzącego przywołane przez organy postanowienie TU35 zamieszczone w pkt 4.3.5 umowy nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie albowiem w okolicznościach sprawy skarżący nie posiadał możliwości wykluczenia niebezpieczeństwa wynikającego z nieczyszczonego pojazdu. Pomimo opróżnienia pojazd zawierał nadal substancje niebezpieczne

Istotnie pojazd skarżącego był pojazdem próżnym i nieoczyszczonym. Brak jednak ustaleń organów czy i jakie podjęte zostały kroki w celu wyeliminowania zagrożenia. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] podjęcie odpowiednich kroków polegało na opróżnieniu cysterny, co spowodowało obniżenie temperatury. Gdyby opróżnienie cysterny było odpowiednim i wystarczającym krokiem w celu wyeliminowania zagrożenia to niepotrzebny byłby zapis umowy o potrzebie podjęcia działań niezbędnych dla wykluczenia zagrożenia. W umowie chodzi więc o inny sposób eliminacji zagrożenia. Opróżnienie nie jest wystarczające i samo przez się nie usuwa zagrożenia. Mimo opróżnienia cysterny temperatura była w niej nadal wysoka. Zgodzić się więc należy ze skarżącym, że nadal istniało niebezpieczeństwo wynikające z nieoczyszczonego pojazdu. Argument o istniejącym nadal niebezpieczeństwie mimo opróżnienia pojazdu był podnoszony przez stronę już w postępowaniu odwoławczym, jednakże organ II instancji do niego się nie ustosunkował.

Braku wyczerpujących ustaleń organów w przedmiocie podjętych kroków dla eliminacji zagrożenia czyni niemożliwą kontrolę zaskarżonej decyzji.

Zgodzić się należy także ze skarżącym, że zaskarżą decyzja w punkcie 2 i 3 jest nieczytelna, wewnętrznie sprzeczna a przede wszystkim, zdaniem sądu, niezgodna z załącznikiem do ustawy.

Zgodnie z art. 1 pkt 53 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym dodany został załącznik obejmujący penalizację uchybień w zakresie pojazdu, oznakowania pojazdu, warunków technicznych. Załącznik do ustawy rozróżnia karę za wykonywanie transportu drogowego bez prawidłowego oznakowania cysterny i wykonywanie przewozu drogowego z niezdjętymi lub niezakrytymi tablicami barwy pomarańczowej. Za pierwszy rodzaj naruszenia przewidziana została kara w wysokości 2000.00 złotych, zaś za drugi tylko 200,00 złotych.

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nakładając karę w wysokości 2000.00 złotych przyjmuje, że jest ona konsekwencją naruszenia opisanego pod dwoma odrębnymi pozycjami, a więc i za wykonywanie transportu drogowego bez prawidłowego oznakowania i wykonywanie przewozu z niezajętymi lub zakrytymi tablicami barwy pomarańczowej. Wysokość nałożonej kary świadczy o tym, że wymierza karę za wykonywanie transportu drogowego bez prawidłowego oznakowania cysterny. Opis zdarzenia dowodzi, że także i za wykonywanie przewozu z niezdjętymi lub niezakrytymi tablicami barwy pomarańczowej. Niezdjęcie oznakowania jest czym innym, aniżeli nieprawidłowe oznakowanie. Inny jest ciężar gatunkowy każdego z naruszeń, o czym świadczy wysokość przewidzianych kar.

Rozpoznając ponownie sprawę organ ustali czy przedmiotowy pojazd w dniu kontroli winien być oznakowany i mają do niego zastosowanie przepisy umowy ADR, czy też tablice barwy pomarańczowej winny być zdjęte albowiem podjęte zostały kroki dla wyeliminowania zagrożenia pojazdu opróżnionego i nieoczyszconego, jeżeli tak to jakie i przepisy umowy ADR nie mają wówczas zastosowania.

Po dokonaniu powyższych ustaleń rozważyć należy kwestię wysokości kary o ile zajdzie potrzeba jej stosowania, mają na względzie poczynione wyżej uwagi w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku, uchylając decyzję w pkt 2 i 3. Decyzja organu I instancji została przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w pkt 1 zaskarżonej decyzji uchylona.

W przedmiocie wykonalności uchylonej decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy.

O kosztach postępowania sąd orzekł na zasadzie art. 200 w związku z art. 205 ustawy.