Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 398/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7,8,77,80,10 par. 1, 61 par. 4, 138 par. 1 pkt 1, 113 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50 ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 3 pkt 20, 35 ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił O. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zewnętrznej instalacji energii elektrycznej oraz drogi dojazdowej na terenie działki nr [...] w P., w obrębie P. [...], w gminie P..

Od ww. decyzji odwołanie złożyła E. P., zarzucając jej naruszenie:

- art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na braku zawiadomienia odwołującej się o wszczęciu postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zapewnienia

stronie prawa do udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, w tym w szczególności uniemożliwienie odwołującej się wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu, że projekt budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodny z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja ma powstać w terenie elementarnym o symbolu R.MNU, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem nieuciążliwych usług, co w ocenie strony skarżącej stanowi naruszenie tego ustalenia. Ponadto, postanowienie planu zawarte w § 15 ust. 3 pkt 9 o dopuszczeniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności nie oznacza dowolnej lokalizacji takiej inwestycji, bez wzięcia pod uwagę innych parametrów ustalonych dla poszczególnych terenów elementarnych, w tym ustalonej dla terenu R.MNU wysokości zabudowy (do 9 m) i zapisu o braku uciążliwości usług. Ponadto, w ocenie skarżącej, w świetle zapisów planu, zwłaszcza określonej w § 7 pkt 6 planu definicji wysokości zabudowy; inwestycja wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy względnie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego lub dokonania odpowiedniej zmiany planu na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem zapisy planu w ogóle nie dotyczą obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej;

- art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że treść § 15 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu jest wystarczająca dla zgodnej z ustawą realizacji inwestycji, poprzez ogólne wskazanie w miejscowym planie, podczas gdy to postanowienie planu wyznacza jedynie ramowe warunki lokalizowania tego typu inwestycji, bez uwzględnienia specyfiki poszczególnych inwestycji tego rodzaju;

- art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie wnosi uciążliwości dla właścicieli nieruchomości sąsiednich ponad przeciętna miarę:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, tj. zaniechanie wyczerpującego zbadania zasięgu i wpływu emitowania promieniowania na organizm ludzki, zaniechaniu zbadania przez organ I instancji częstotliwości emitowanego przez instalację telekomunikacyjną pola elektromagnetycznego, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości oceny czy przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- art. 8 § 1 k.p.a. z związku z art. 7 art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady prowadzenia przez organ postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie, wreszcie naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia prawnego w decyzji.

Odwołująca się wniosła o zobowiązanie organu I instancji do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu fizyki w celu zbadania wielkości emisji promieniowania oraz jego wpływu na organizm ludzki w bliżej i dalszej perspektywie czasowej.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Wojewoda, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzji organu I instancji.

W ocenie organu wojewódzkiego, zarzuty merytoryczne podnoszone przez stronę skarżącą w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale. Tym niemniej organ odwoławczy przyznał, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji pojawiły się uchybienia proceduralne, które jednak w całokształcie sprawy nie mogły przeważyć o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wszczynając postępowanie organ nie zawiadomił E. P. o wszczęciu postępowania w sprawie, bowiem dopiero w przebiegu postępowania, na podstawie dodatkowo pozyskanego materiału dowodowego, organ ustalił nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), co pozwoliło prawidłowo określić krąg stron postępowania. E. P. została powiadomiona o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją i wniesieniu do niej uwag. Organ zapewnił zatem możliwość wglądu do akt sprawy i wniesienia uwag do planowanej inwestycji przed wydaniem decyzji. Skarżąca wniosła w organie I instancji ogólne zastrzeżenia do inwestycji już po wydaniu decyzji, jednak w odwołaniu od decyzji szczegółowo przedstawiła szereg zarzutów do projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, które jednak w opinii organu wojewódzkiego, należy uznać za chybione.

W cenie organu wojewódzkiego, inwestycja polegająca na budowie stacji telefonii komórkowej nie narusza ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XI/100/2015 Rady Miejskiej w Policach z 29 września 2015 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "Zmiany Miasto i Gmina Police I" (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 4 listopada 2015 r., poz. 4250). Działka inwestycyjna, nr [...] usytuowana jest w obszarze elementarnym oznaczonym symbolem R.MNU, przeznaczonym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zabudowie wolnostojącej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 100 m2 (§ 34 planu), przy dopuszczeniu realizacji wolnostojących obiektów i/lub wolno stających obiektów usługowych. Ustalone dla rozpatrywanego terenu zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (wysokość zabudowy, kształt dachu, wielkość powierzchni zabudowy i inne) dotyczą budynków (obiektów kubaturowych) o określonej funkcji - mieszkaniowej lub/i usługowej nieuciążliwej, w rozumieniu zapisów planu (§ 7 pkt 4 planu).

Organ zgodził się ze stroną skarżącą, że z ustaleń szczegółowych dla terenu R.MNU nie wynika bezpośrednio możliwość sytuowania wieży antenowej, kwestię tę jednak reguluje zapis § 15 ust. 3 pkt 9 planu, zgodnie z którym na terenie objętym granicami zmian planu dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów odrębnych. Stacja bazowa telefonii komórkowej jako inwestycja z zakresu łączności publicznej jest inwestycją celu publicznego, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121), natomiast słupy, wieże i maszty stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną, w rozumieniu ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1907 ze zm.).

Organ dodał, że zmiana planu nastąpiła w 2015 r., a więc w czasie obowiązującej już od kilku lat ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2062), stanowiącej, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi - art. 46 ust. 1 ustawy. Uwzględniające prymat ustawy zapisy obowiązującego na tym terenie miejscowego planu, wskazują na możliwość sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym terenie objętym granicami zmian planu, o czym przesądza treść § 15 ust. 3 pkt 9 planu.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu strony co do naruszenia przez organ I instancji art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie

wyczerpującego zbadania sprawy, w szczególności w zakresie wpływu inwestycji na organizmy ludzi z obszaru oddziaływania stacji bazowej oraz na środowisko, w rozumieniu przepisów rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podstawa prawną do określenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego jest w tym przypadku rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 z 2003 r., poz.1883). Uzyskane wyniki wyliczeń, dokonanych zgodnie z wytycznymi rozporządzenia, przedstawione zostały w formie rzutów graficznych (załączniki do analizy środowiskowej, rys. nr 1, 2, 3). Z rysunku nr 1, obrazującego zasięg promieniowania elektromagnetycznego przekraczającego wartość dopuszczalną wynika, że przy tilcie (nachyleniu) minimalnym (0°), najbliższe ponadnormatywne normy promieniowania w sektorze 1 występuję w odległości 19,7 m od dachu potencjalnej zabudowy, której maksymalna wysokość wynika z ustaleń miejscowego planu i wynosi 9,0 m, w sektorach 2 i 3 najmniejsza odległość występowania pola elektromagnetycznego od dachu potencjalnego budynku wynosi 29,7 m. W najmniej korzystnym wariancie, przy tilcie 8° dla sektora 1 i tilcie 10° dla sektorów 2 i 3, pole sumarycznego (skumulowanego dla całego sektora) zasięgu anten występuje w odległości od 9,1 m od dachu potencjalnego budynku o maksymalnej wysokości 9,0 m w sektorze 1, do 5,0 m od dachu potencjalnego budynku w sektorach 2 i 3. Od poziomu terenu ta odległość wynosi odpowiednio 18,1 m dla sektora nr 1 i 14,0 m dla sektora 2 i 3. Z analizy wynika zatem, że strefy ponadnormatywnego promieniowania oddziaływania systemu antenowego stacji przebiegają w wolnej, niedostępnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla ludzi ani realnie, ani potencjalnie. Stosowane pojęcie "miejsca dostępne dla ludności" definiuje ustawa w art. 124 ust. 2 z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519) jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Aktem prawnym kwalifikującym inwestycję po względem konieczności

sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawne przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dokonuje się w oparciu o dwa parametry, EIRP równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz położenie miejsc dostępnych

dla ludności znajdujących się w określonej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wyniki obliczeń, dla tiltów maksymalnych i minimalnych, z uwzględnieniem ukształtowania terenu, w odległości do 0 m do 150/200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny wykazały, że wzdłuż osi głównych promieniowania na wysokości do 2 metrów pod wektorem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności (odległość 2,2 m od dachu potencjalnego budynku o maksymalnie dopuszczonej zapisami planu wysokości 9,0 m). Brak występowania miejsc dostępnych dla ludności obrazuje załącznik graficzny, rys. nr 2 dołączony do kwalifikacji przedsięwzięcia dla potwierdzenia wyników obliczeń. Wyniki wyliczeń wskazują zatem, że przy takiej konfiguracji anten sektorowych, przedsięwzięcie w żadnym przypadku nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu (w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia), co oznacza, że stacji bazowej nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to oznacza, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.).

Podsumowując Wojewoda stwierdził, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodna z przepisami, określonymi w art. 32-35 ustawy Prawo budowlane.

E. P., działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła opisaną wyżej decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc następujące zarzuty:

1) naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na braku zawiadomienia skarżącej - jako strony postępowania - o

wszczęciu postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego - zapewnienia udziału stronie na każdym etapie postępowania i błędne przyjęcie przez organ I i II instancji, iż skarżącej zapewniono udział w postępowaniu;

2) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zapewnienia skarżącej prawa do udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, w tym w szczególności uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie przed wydaniem skarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę;

3) art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym i selektywną ocenę twierdzeń skarżącej, a także pominięcie niektórych zarzutów wskazanych w odwołaniu, a w konsekwencji brak dogłębnego rozpatrzenia sprawy, wyrażający się m.in. w tym, iż organy I i II instancji

błędnie ustaliły, iż skarżącej zapewniono prawo do udziału na każdym etapie postępowania administracyjnego, podczas gdy nawet pobieżna analiza akt pozwala na ustalenie, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana jeszcze przed upływem terminu wyznaczonego skarżącej na zajęcie stanowiska w sprawie;

4) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz z art. 80 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, polegające na:

a) zaniechaniu wyczerpującego zbadania przez organ I i II instancji zasięgu i wpływu emitowania promieniowania na organizm ludzki, w tym w szczególności mieszkańców obszaru oddziaływania inwestycji i promieniowania i oparcie się w tym zakresie jedynie na sporządzonym przez inwestora odręcznym rysunku na kopii mapy ewidencyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości oceny zarówno przez organy, a także przez skarżącą czy przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 71);

b) zaniechaniu obiektywnego zbadania przez organ I i II instancji częstotliwości emitowanego przez instalację telekomunikacyjną pola elektromagnetycznego, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości oceny zarówno przez te organy, jak i przez skarżącą czy przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

c) braku zbadania przez organ I i li instancji napięcia znamionowego cechującego instalację energii elektrycznej mającą stanowić element planowanej inwestycji, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości obiektywnej oceny zarówno przez organ, jak i przez skarżącą czy przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

d) zaniechaniu przez organ I i II instancji zbadania, czy spełniona została przesłanka z art. 61 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 50 ust. 1 in fine u.p.z.p., to jest czy teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy - według wiedzy skarżącej - większość gruntów sąsiadujących z jej nieruchomością ma przeznaczenie rolnicze lub leśne;

5) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz w zw. art. 80 k.p.a., poprzez rażące, kierując się m.in. zasadami bezstronności i równego traktowania, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej, poprzez oparcie się w zaskarżonej decyzji jedynie na kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej przez mgr inż. K. W., działającego również jako pełnomocnik inwestora (wnioskodawcy) jako przedsięwzięcia, które nie niesie ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko i tym samym nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

6) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, polegające na zaniechaniu wyczerpującego uzasadnienia prawnego decyzji Wojewody i poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] oraz przesłanek, którymi kierowały się ww. organy przy wydawaniu decyzji w sprawie;

7) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do niektórych zarzutów zawartych w odwołaniu;

8) naruszenie art. 6 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji;

9) naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez wadliwe określenie wnioskodawcy - adresata decyzji i wydanie decyzji na rzecz O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., podczas gdy z wniosku wynika, iż wnioskodawcą była O. Spółka Akcyjna w W.;

10) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu, że:

a) projekt budowlany planowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu elementarnego R.MNU (uchwała nr Xl/100/2015 Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 września 2015 r.), podczas gdy przeznaczenie tego terenu zostało określone w planie jako "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych w powierzchni użytkowej nie przekraczającej 100 m2; dopuszcza się realizację wolnostojących obiektów mieszkalnych i/lub wolnostojących obiektów usługowych", z którym to zapisem planowana inwestycja jest wyraźnie sprzeczna;

b) postanowienie zawarte w § 15 ust 3 pkt 9 ww. planu, że na terenie objętym granicami zmian planu dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych oznacza, że inwestycję tę można zlokalizować dowolnie, bez wzięcia pod uwagę innych parametrów ustalonych dla poszczególnych terenów elementarnych, w szczególności, że realizacja takiej inwestycji jest dopuszczalna na terenie elementarnym R.MNU, gdzie wysokość zabudowy wynosi 9 m i dopuszczona jest realizacja jedynie usług nieuciążliwych, podczas gdy oczywistym jest, że inwestycja tak dalece ingerująca w uprawnienia właścicielskie skarżącej jest dla niej bardzo uciążliwa, ze względu na promieniowanie, które jak wynika z kopii mapy ewidencyjnej, na której zaznaczono kolorem różowym zakres promieniowania obejmuje również część działki nr [...] będącej jej własnością, a także ze względów wizualnych, bowiem zaburzy dotychczasowy krajobraz:

c) dopuszczalne było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a następnie utrzymanie tej decyzji przez organ II instancji w sytuacji, gdy emitowanie promieniowania rozciąga się na teren nieruchomości skarżącej, przy czym skarżąca wskazuje, iż nie ma znaczenia, że w ocenie organu II instancji "jedynie" niezabudowana część nieruchomości skarżącej na wysokości niedostępnej dla ludzi jest na to promieniowanie narażona;

d) w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu dopuszczalne jest wybudowanie stacji bazowej o wysokości wieży 50 m na obszarze terenu elementarnego R.MNU, podczas gdy według postanowień tego planu na wskazanym terenie elementarnym dopuszcza się maksymalną wysokość zabudowy do 9 m, a z definicji wysokości zabudowy, zawartej w § 7 pkt 6 ww. planu wynika, że nie dotyczy ona infrastruktury telekomunikacyjnej, co potwierdza, że wszelkie

budowle infrastruktury telekomunikacyjnej wymagają uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, względnie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub dokonania odpowiedniej zmiany przedmiotowego planu na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), bowiem zapisy ww. planu w ogóle nie dotyczą obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej;

11) naruszenie art. 50 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że treść § 15 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wystarczająca dla zgodnej z powyższą ustawą realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą poprzez ogólne wskazanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy to postanowienie planu wyznacza jedynie ramowe warunki lokalizowania tego typu inwestycji bez uwzględnienia specyfiki poszczególnych inwestycji tego rodzaju;

12) naruszenie art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 459 ze zm., dalej "k.c.") poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja nie jest inwestycją uciążliwą i nie będzie zakłócała korzystania z nieruchomości sąsiednich przez ich właścicieli ponad przeciętną miarę, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że planowana inwestycja będzie emitowała promieniowanie na część działki Skarżącej, a także że będzie uciążliwa wizualnie, bowiem będzie psuła dotychczasowy krajobraz.

Wskazując na powyższe podstawy skargi, jako mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżąca wniosła o:

uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W złożonej skardze strona podniosła szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących uchybień przepisom postępowania administracyjnego należy przypomnieć, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), uwzględnienie skargi w skutek naruszenia prawa procesowego może nastąpić jedynie wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd rozpoznający sprawę musi dojść do przekonania, że stwierdzone uchybienia procesowe mogły mieć istotny wpływ na ostateczną treść kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Wśród zarzutów naruszenia przepisów procesowych skarżąca podniosła zarzuty związane z ograniczeniem jej prawa do czynnego udziału na każdym etapie postępowania (art. 10 § 1, art. 61 § 4 k.p.a.) oraz dotyczące prawidłowości ustaleń stanu faktycznego (art. 7, 77 i 80 k.p.a.). W ocenie sądu, analiza dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych za częściowo zasadne nakazuje uznać zarzuty związane z naruszeniem art. 8 § 1, art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a.

Przepis art. 10 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W aktach organu I instancji znajduje się pismo (zawiadomienie) z dnia 22 listopada 2017 r. informujące strony postępowania o prowadzonym postępowaniu w sprawie z wniosku O. S.A. o udzielenie pozwolenia na budowę. W piśmie tym zawarto pouczenie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz uzyskania wyjaśnień w sprawie. Skarżąca skorzystała ze swego uprawnienia i w dniu 4 grudnia 2017 r., działając poprzez ustanowionego pełnomocnika w osobie G. P., zapoznała się z aktami i dokonała zdjęć wybranej części dokumentacji. Pomimo jednak zgłoszonego przez G. P. zamiaru wniesienia uwag w sprawie do dnia 7 grudnia 2017 r. organ I instancji w dniu 4 grudnia 2017 r. wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Takie postępowanie organu I instancji sąd ocenia krytycznie. Wyjaśnienie pracownika organu przedstawione w notatce służbowej z dnia 5 grudnia 2017 r. o konieczności wydania decyzji już dnia 4 grudnia 2017 r. z uwagi na upływający termin załatwienia sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem sądu, nie było racjonalnych powodów uniemożliwiających wstrzymania się z wydaniem decyzji do czasu zapowiedzianego już złożenia przez skarżącą ewentualnych uwag w sprawie i to w nieodległym terminie trzech dni. Takim działaniem organ w sposób nieuzasadniony ograniczył stronie prawo do przedstawienia stanowiska w sprawie już na etapie poprzedzającym wydanie decyzji w pierwszej instancji. Przede wszystkim naruszył zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.).

Z art. 61 § 4 k.p.a. wynika, że o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Przyznać należy rację skarżącej, że nie została ona niezwłocznie zawiadomiona przez organ I instancji o fakcie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Jak wyjaśnił to jednak organ odwoławczy, spowodowane było to tym, że dopiero w trakcie postępowania, na podstawie dodatkowo pozyskanego materiału dowodowego, organ I instancji ustalił nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. W ocenie sądu, wyjaśnienia te potwierdza chronologia dokumentacji zgromadzonej w aktach organu I instancji. Ostatecznie zawiadomiono skarżącą o prowadzeniu postępowania w sprawie, o czym świadczy pismo organu I instancji (zawiadomienie) z dnia 22 listopada 2017 r.

Analizując opisane zarzuty sąd stwierdził, że pomimo dostrzeżonych uchybień zasadom postępowania skarżąca nie wykazała w jaki konkretnie sposób ww. uchybienia ograniczyły jej możliwość uczestniczenia w postępowania (np. poprzez zgłoszenie wniosków dowodowych, uczestniczenie w czynnościach przeprowadzenia dowodu) i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie przepisów prawa procesowego. Sąd działając urzędu takiego potencjalnego wpływu na wynik sprawy także nie dostrzegł.

Oceniając według ww. reguł zarzut skargi dotyczący pominięcia przez organ II instancji niektórych zarzutów wskazanych w odwołaniu sąd również stanął na stanowisku, że istotne z punktu widzenia okoliczności faktyczne, jak i prawne determinujące treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, zostały przez organ wskazane i dostatecznie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyniąc tym samym niezasadnym również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie podzielił przy tym zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. w kontekście zebranej dokumentacji oraz mających zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Skarżąca podniosła zarzut zaniechania zbadania przez organy zasięgu i wpływu emitowania promieniowania na organizm ludzki, w tym w szczególności mieszkańców obszaru oddziaływania inwestycji, poprzez oparcie się na sporządzonym przez inwestora odręcznym rysunku na kopi mapy ewidencyjnej i braku możliwości oceny czy przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się szereg dokumentów związanych z ustaleniem zakresu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Są to między innymi rysunki, bynajmniej nie sporządzone odręcznie, obrazujące zasięg promieniowania elektromagnetycznego w płaszczyźnie horyzontalnej (np. rys. 1, stanowiący załącznik do Analizy środowiskowej) oraz wykresy obrazujące zasięg poszczególnych anten sektorowych wraz z ich zasięgiem sumarycznym w przekroju pionowym (rys. 2-4). Zasięg występowania pola elektromagnetycznego o natężeniu przekraczającym 0,1W/m2 w otoczeniu anten został przedstawiony w zestawieniu tabelarycznym, odzwierciedlającym wyniki obliczeń dla poszczególnych anten oraz, co istotne, w postaci graficznej przedstawiającej ich zasięg sumaryczny. W dokumentacji wyjaśniono również sposób i wzory w oparciu o które dokonano obliczeń będących podstawą wniosków końcowych.

Wskazywanie przez skarżącą ręcznego oznaczenia zasięgu promieniowania, które sporządzono na kopii mapy ewidencyjnej (kolorem różowym - k. 159 akt adm. organu I instancji) służyło wyłącznie pomocniczo w celu określenia stron postępowania administracyjnego, nie zaś ustalenia czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Strona formułując zarzut niewłaściwych ustaleń faktycznych nie poparła go wskazaniem konkretnych nieprawidłowości czy to na gruncie błędów występujących w Analizie środowiskowej lub projekcie budowlanym albo nieuwzględnieniem przez organ konkretnych dowodów w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu braku zbadania napięcia znamionowego cechującego instalację energii elektrycznej, mającej stanowić element planowanej inwestycji, sąd zauważył, że istotne z punktu widzenia oddziaływania przedsięwzięcia napięcie znamionowe zostało przedstawione w dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Wśród tej dokumentacji znajdują się m.in. specyfikacje anten (Antenna Specifications) zawierające informacje, podane w MHz, określające maksymalną moc napięcia prądu elektrycznego (frequency range), jakie może być podane dla przewidzianych anten.

W kwestii zarzutu, że organ w zaskarżonej decyzji oparł się jedynie na kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej przez pełnomocnika inwestora wskazać trzeba, że przepisy Prawa budowlanego nie zabraniają, aby dokumentacja techniczna przedstawiona przez inwestora, a odnosząca się do kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko ("kwalifikacja przedsięwzięcia") nie mogła zostać sporządzona na zlecenie inwestora, skoro z przepisów tych wynika (art. 35 Prawa budowlanego), że dokumentacja dotycząca tego typu inwestycji winna zawierać opis rozwiązań technicznych i ich wpływ na środowisko. Dopiero bowiem przedstawiony przez inwestora kompletny projekt budowlany może być przedmiotem analizy organu architektoniczno-budowlanego, który to organ winien ustalić, czy rzeczywiście konkretna inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie można zatem czynić zarzutu z faktu, że właściwy organ odmiennie niż skarżąca ocenił materiał dowodowy i wnioski z niego wynikające.

Wśród zarzutów prawa procesowego skarżąca podniosła zarzut zaniechania zbadania przez organy orzekające, czy spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 50 ust. 1 in fine u.p.z.p., tj. czy teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., bowiem według wiedzy skarżącej - większość gruntów sąsiadujących z jej nieruchomością ma przeznaczenie rolnicze lub leśne.

W myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a.

Przede wszystkim podkreślić należy, że przywołane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają zastosowanie do sytuacji, w których konieczne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych reguluje w rozdziale 2 zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych poprzez ograniczenie ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 7 ww. ustawy, przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, po uzyskaniu zgody, właściwego organu administracji, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach u.p.z.p. Przepis ten statuuje ogólną zasadę, zgodnie z którą zmiany przeznaczenia takich gruntów można dokonać jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W sytuacji wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedsięwzięcia zlokalizowanego na terenie objętym postanowieniami planu miejscowego rozważanie kwestii zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne staje się bezprzedmiotowe. Skoro plan miejscowy przewiduje określony sposób zagospodarowania danego obszaru, np. na cele zabudowy mieszkaniowej, to nie występuje potrzeba uzyskiwania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu, że projekt budowlany planowanej inwestycji jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr Xl/100/2015 Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 września 2015 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "Zmiany Miasto i Gmina Police I" sąd stwierdził, że przeprowadzona przez organ wykładnia przepisów ww. planu miejscowego jest prawidłowa i przepisy tego planu nie stoją na przeszkodzie zrealizowaniu zamierzonego przedsięwzięcia.

Obszar na którym ma zostać zrealizowana planowana inwestycja oznaczony jest w miejscowym planie symbolem R.MNU. Zgodnie z § 34 pkt 1 planu, jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w zabudowie wolno stojącej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych o powierzchni użytkowej nie przekraczając 100 m˛; dopuszcza się realizację wolno stojących obiektów mieszkalnych i/lub wolno stojących obiektów usługowych. W § 34 pkt 3 uchwały określono zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalając nieprzekraczalne linie zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy, minimalną powierzchnię biologicznie czynną oraz wysokość zabudowy – do 9,0 m. W myśl § 7 uchwały, stanowiącego wyjaśnienie pojęć używanych w uchwale, wysokość zabudowy to wysokość mierzona od naturalnej warstwicy terenu w najniższym punkcie obrysu obiektu budowlanego do kalenicy budynku; nie obejmuje masztów odgromnikowych, anten lub kominów budynków; nie dotyczy obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej.

Z przytoczonych regulacji wynika, że co do wysokości zabudowy dla infrastruktury telekomunikacyjnej nie ma zastosowania wysokość zabudowy określona na poziomie do 9,0 m. Ograniczenie wysokości zabudowy nie dotyczy obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej, do której niewątpliwie zalicza się planowana stacja bazowa telefonii komórkowej.

Nie oznacza to jednak, wbrew wnioskom skargi, że w przypadku planowanego obiektu wymagane byłoby uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzji takiej nie można wydać w odniesieniu do terenu objętego postanowieniami miejscowego planu. Wynika to jednoznacznie z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Ponadto, zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu określone w § 34 pkt 3 uchwały odnoszą się przede wszystkim do obiektów o charakterze kubaturowym, takich jak budynki.

Dodatkowo należy zauważyć, że z § 15 ust. 3 pkt 9 planu miejscowego wynika, że na terenie objętym granicami zmian planu dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych. Zatem przepisy planu dopuszczają na całym obszarze objętym zmianami planu realizację stacji bazowej telefonii komórkowej.

Stawiając zarzut naruszenia art. 144 Kodeksu cywilnego strona skarżąca zakwestionowała ustalenie organu, że planowana inwestycja nie jest inwestycją uciążliwą i nie będzie zakłócała korzystania z nieruchomości sąsiednich przez ich właścicieli ponad przeciętną miarę, podczas gdy w jej ocenie, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że planowana inwestycja będzie emitowała promieniowanie na część działki skarżącej, a także że będzie uciążliwa wizualnie, bowiem będzie psuła dotychczasowy krajobraz. Sąd nie uznał za uzasadnionego zarzutu narażenia skarżącej na promieniowanie. Promieniowanie to będzie występować wyłącznie nad częścią nieruchomości skarżącej i na wysokości niedostępnej dla ludzi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, opierając się na analizie zgromadzonej dokumentacji, wykazał, że dla tiltów maksymalnych i minimalnych, z uwzględnieniem ukształtowania terenu, w odległości do 0 m do 150/200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten na wysokości do 2 metrów pod wektorem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, bowiem potencjalne budynki, według ustaleń planu mogą mieć maksymalnie wysokości 9,0 m. Przy przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, przedsięwzięcie w żadnym przypadku nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia), co oznacza, że stacji bazowej nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to oznacza, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.).

Podniesiony zarzut związany ze zmianą walorów krajobrazowych, tj. dotychczasowych widoków z nieruchomości skarżącej, jako niepodlegający obowiązującym regulacjom prawnym dla terenu inwestycji, nie mógł stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w sprawie, a zatem nie podlegał ocenie orzekających organów administracji.

Przedstawione wnioski płynące z oceny zaskarżonej decyzji prowadzą do uznania jako nietrafnego zarzutu naruszenia przez organ wojewódzki art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i wydaniu rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji.

Dostrzeżony przez stronę skarżącą błąd w oznaczeniu adresata decyzji został przez organ odwoławczy usunięty poprzez wydanie w dniu 29 marca 2018 r. postanowienia w trybie art. 113 § 1 k.p.a., prostującego oczywistą omyłkę pisarską.

Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą O. S.A. wnioskowanego pozwolenia na budowę, nie naruszała prawa, zaś stwierdzone uchybienia procesowe, których dopuścił się organ I instancji, nie miały istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy, nie stanowiąc dostateczne podstawy do uwzględnienia skargi. Z tej przyczyny sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.