Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1387/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia z tytułu zasiłku dla opiekuna uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 czerwca 2021 r., nr 17810/13/2, Prezydent Miasta Bydgoszczy uznał za świadczenie nienależnie pobrane wypłacony H. Z. (skarżącej) zasiłek dla opiekuna ustalony na okres od 1 marca 2019 do 31 marca 2019 r. decyzją Prezydenta Miast Bydgoszczy z dnia 28 lipca 2014 r., nr 17810/13, zmienioną następnie decyzją z dnia 8 listopada 2018 r. nr 17810/13/1, i uchyloną decyzją nr 23397/13 z dnia 27 lipca 2020 r., w łącznej wysokości 620 zł. Organ zobowiązał ww. do zwrotu łącznej kwoty 706,38 zł uwzględniającej odsetki za opóźnienie na dzień 21 czerwca 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że mocą decyzji z 28 lipca 2014 r. ustalono na rzecz skarżącej zasiłek dla opiekuna z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką T. Z.. Decyzją z dnia 8 listopada 2018 r. zmieniono ww. decyzję w zakresie wysokości zasiłku. Przywoławszy treść art. 2 ust. 2 pkt 2 i art. 10 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2092 – dalej "u.u.w.z.o.") oraz art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 – dalej "u.ś.r."), organ wskazał, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż skarżącej od dnia 1 marca 2019 r. przyznano emeryturę mocą decyzji ZUS z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr ENP/20/004198166. W związku z tym decyzją nr 23397/13 z dnia 27 lipca 2020 r. uchylono decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy w części dotyczącej okresu przyznania zasiłku i ustalono, że zasiłek ten nie przysługuje od dnia 1 marca 2019 r. Organ wskazał, że w toku postępowania w sprawie ustalenia kwoty i zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla opiekuna ustalono, iż skarżąca była wielokrotnie informowana o przepisach obowiązujących w zakresie przedmiotowego zasiłku, również o tym, że zasiłek nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. W obliczu przyznania skarżącej od 1 marca 2019 r. emerytury, zasiłek wypłacony za miesiąc marzec (w dniu 22 marca 2019 r.) jest w ocenie organu świadczeniem nienależnie pobranym podlegającym zwrotowi.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że decyzję o przyznaniu emerytury odebrała w dniu 15 kwietnia 2019 r. i tego samo dnia zgłosiła ten fakt w Urzędzie Miasta Bydgoszczy. Wskazała, że samo świadczenie zostało jej zaś wypłacone po raz pierwszy w kwietniu, wstecznie również za marzec. W jej ocenie nie można się zatem zgodzić z twierdzeniem, że w okresie od 1 marca do 31 marca 2019 r. pobrała nienależnie zasiłek dla opiekuna, albowiem w tym miesiącu nie pobierała żadnych świadczeń emerytalnych. Podniosła nadto, że jej stanowisko potwierdza decyzja uchylająca decyzję o przyznaniu zasiłku dla opiekuna od dnia 1 kwietnia 2019 r., co oznacza, że w marcu 2019 r. zasiłek ten jeszcze przysługiwał.

Decyzją z dnia 27 sierpnia 2021 r., nr SKO-4111/1245/2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego w sprawie oraz treści art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.u.w.z.o. oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność pobierania przez skarżącą emerytury wyklucza przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazał, że emeryturę przyznano skarżącej od dnia 1 marca 2019 r., tj. od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Odnosząc się do zarzutu odwołania organ odwoławczy uznał go za niezasadny. Wskazał, że "po bardzo wnikliwej analizie akt sprawy ustalono, że skarżąca nie spełnia przesłanki warunkującej przyznanie prawa do zasiłku dla opiekuna za miesiąc marzec 2019 r., ponieważ od dnia 1 marca 2019 r. przyznano jej emeryturę". Powołał się na zalegające w aktach oświadczenie skarżącej z dnia 15 kwietnia 2019 r., złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, że zasiłek dla opiekuna za miesiąc marzec 2019 r. jest świadczeniem, które będzie ona zobowiązana zwrócić.

W skardze na powyższa decyzję H. Z. podniosła, że SKO w Bydgoszczy w sposób nierzetelny i bardzo powierzchowny rozpatrzył jej odwołanie od decyzji I instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację odwołania, wskazując, że emerytura została jej wypłacona na podstawie decyzji wydanej 3 kwietnia 2019 r., z mocą wsteczną obejmującą marzec 2019 r., w związku z czym nie godzi się ona z twierdzeniem, iż w okresie od 1 marca 2019 r. do 31 marca 2019 r. pobrała ona zasiłek w sposób nienależny. Podobnie jak w odwołaniu skarżąca powołała na potwierdzenie swojego stanowiska okoliczność wydania decyzji uchylającej decyzję o przyznaniu zasiłku dla opiekuna od dnia 1 kwietnia 2019 r. W odniesieniu do wskazanego przez SKO oświadczenia skarżąca podniosła, że podpisała je za sugestią pracownika urzędu miasta, przy czym jej wcześniejsze i obecne stanowisko w sprawie niezmiennie wskazuje na brak podstaw do uznania pobranego zasiłku za świadczenie pobrane nienależnie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329– dalej "p.p.s.a."), wykazała, że została ona powzięta z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W sprawie niniejszej powodem rozstrzygnięcia o uznaniu zasiłku dla opiekuna, wypłaconego skarżącej w marcu 2019 r., za świadczenie nienależnie pobrane, było ustalenie, że świadczenie to skarżąca pobrała będąc uprawnioną od dnia 1 marca 2021 r. do emerytury. W ocenie organów obu instancji zaistnienie uprawnienia skarżącej do emerytury w trakcie okresu zasiłkowego powoduje, że wypłata zasiłku dla opiekuna ustalonego decyzją Prezydenta Miast Bydgoszczy z dnia 28 lipca 2014 r., nr 17810/13, w okresie od 1 marca 2019 r. do 31 marca 2019 r., nastąpiła pomimo wystąpienia okoliczności niweczącej to uprawnienie, przy czym skarżąca nie dopełniła obowiązku poinformowania organu o jej wystąpieniu.

Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Sąd zbadał najpierw, czy spełnia ona wymogi formalnoprawne właściwe rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Dopiero bowiem decyzja organu drugiej instancji prawidłowa pod względem procesowym (a więc podjęta zgodnie z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2021 r., poz. 256) może być oceniana pod względem jej prawidłowości merytorycznej, tj. tego, czy w sprawie organ II instancji prawidłowo zastosował przepis prawa materialnego. Wnioski, jakie powziął Sąd po dokonaniu kontroli, o której mowa wyżej, poprzedzić należy jednak kilkoma uwagami ogólnoprawnymi.

Po pierwsze podkreślenia wymaga, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że strona postępowania ma prawo co do zasady do dwukrotnego, merytorycznego rozpoznania jej sprawy. Zasada ta oznacza jednocześnie, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest jedynie weryfikacja decyzji I instancji, ale ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie merytoryczne tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. W odwoławczym postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, lecz prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty.

Dalej wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest tzw. zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a. W myśl tego przepisu, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy.

Organy administracji publicznej, czy to pierwszej czy drugiej instancji, są zatem na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. Stosownie do przepisu art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (na żądanie strony lub z urzędu), jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną.

Na organy administracji nałożony został również obowiązek dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, w tym zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone obowiązki – zakazy bądź nakazy. Zgodnie z zasadą przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W myśl art. 107 § 3 k.p.a., decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi integralną część każdej decyzji i jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Treść uzasadnienia decyzji powinna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy powinno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wskazanym wyżej wymogom Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy nie sprostało, co koniecznym czyni uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania, tym razem już z uwzględnieniem opisanych wyżej zasad. Stwierdzone uchybienia procesowe organu odwoławczego powodują, że sprawa nie została w istocie przez ten organ powtórnie rozpoznana w sposób merytoryczny, co istotnie narusza przywołaną zasadę dwuinstancyjności postępowania i jednocześnie niemożliwym czyni ocenę merytorycznej (prawnomaterialnej) prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy skarżącej w drugiej instancji.

Dla porządku przywołać należy, że postępowanie, którego dotyczy niniejsza kontrola sądowoadministracyjna, toczyło się w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane (i nałożenia obowiązku zwrotu) świadczenia w postaci zasiłku dla opiekuna wypłaconego za miesiąc marzec 2019 r., do którego skarżąca była uprawniona od 15 maja 2014 r. na czas nieokreślony, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 28 lipca 2014 r., nr 17810/13. W obliczu ustalonej przez organ I instancji okoliczności uzyskania przez skarżącą uprawnienia do emerytury od dnia 1 marca 2019 r. (na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr ENP/20/004198166) organ ten uchylił ww. decyzję, wskazując datę uchylenia od 1 kwietnia 2019 r. (decyzja z dnia 27 lipca 2020 r., nr 23397/13). Okoliczność wypłaty na rzecz skarżącej emerytury za marzec 2019 r., tj. za miesiąc, w którym była ona uprawniona do zasiłku dla opiekuna, została uznana przez organ I instancji za okoliczność przesądzającą o tym, że świadczenie pomocowe zostało pobrane nienależnie. Tożsame stanowisko przyjęło SKO.

Wskazać też w tym miejscu wypada, że zgodnie z art. 30 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu (ust.1), a za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się m.in. świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania (ust. 2 pkt 1). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie akceptowany jest pogląd, że przepis art. 30 ust. 1 u.ś.r., wprowadzając pojęcie "świadczenia nienależnie pobranego", wskazuje, iż obowiązek zwrotu takiego świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy. Dlatego też w postępowaniu tym organ jest zobowiązany ustalić, czy nieuprawnione pobranie świadczenia nastąpiło z "winy" strony, w złej wierze. Nie chodzi tu zaś jedynie o stwierdzenie obiektywnego faktu pobrania świadczenia nienależnego.

Analiza treści uzasadnienia decyzji organu II instancji nie wzbudziła wątpliwości Sądu, że organ ten nie rozpoznał sprawy zasadności uznania spornego świadczenia za nienależnie pobrane co do jej istoty, w kontekście zaistnienia przesłanek z art. 30 u.ś.r. Z uzasadnienia nie wynika przede wszystkim, w jaki sposób organ odwoławczy dokonał subsumcji ustalonego stanu faktycznego sprawy pod normę materialnoprawną regulującą instytucję nienależnie pobranego świadczenia. Uzasadnienie decyzji SKO – co trafnie wytknięto w skardze - sprowadza się zasadniczo do przywołania okoliczności historycznych postępowania (zacytowanie rozstrzygnięcia I instancji i zarzutów odwołania, odnotowanie wydania decyzji z dnia 27 lipca 2020 r., nr 23397/13) oraz treści przepisów prawa niemających decydującego znaczenia dla wyniku rozpatrywanej sprawy. Organ przytoczył treść art. 2 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, który jest przepisem ogólnym, irrelewantnym dla istoty zawisłego problemu ("zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw [...]). Zacytował nadto art. 10 ust. 1 ww. ustawy, odsyłający w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do ustawy o świadczeniach rodzinnych, choć procesowo adekwatny, to również niedotykający istoty zawisłej przed organem kwestii. W końcu przywołał treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a (w decyzji błędnie "ppkt a") u.ś.r. stwierdzając, że uprawnienie skarżącej do emerytury stanowi przeszkodę dla przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Pomijając już, że w świetle dominującego aktualnie orzecznictwa sądowoadministracyjnego tak kategoryczne stanowisko nie może zostać uznane za prawidłowe (vide: chociażby wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. I OSK 943/21, z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. I OSK 923/21, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Bd 1129/21, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), to przede wszystkim rozpoznawana przez organ odwoławczy sprawa nie dotyczyła przyznania jakiegokolwiek świadczenia, a tym bardziej świadczenia pielęgnacyjnego. Istotą sporu jest stwierdzenie, że zasiłek dla opiekuna pobrany przez skarżącą w marcu 2019 r., w obliczu realizacji uprawnienia emerytalnego ukonstytuowanego w decyzji z kwietnia 2019 r., jest świadczeniem pobranym nienależnie. To w tym przedmiocie organ odwoławczy powinien poczynić szczegółową analizę okoliczności sprawy. Tymczasem w kwestii pobranej przez skarżącą emerytury ograniczył się do stwierdzenia, że emerytura została jej przyznana od 1 marca 2019 r. (co jest okolicznością przecież bezsporną i wynika z zawartej w aktach decyzji ZUS), oraz że nie jest zasadny zarzut, iż nie otrzymuje ona emerytury od 1 marca 2019 r., ale od kwietnia 2019 r. z wyrównaniem od marca. Stanowisko to nie zostało uargumentowane ponad przytoczenie wyimka z decyzji przyznającej emeryturę, w której stwierdza się, iż skarżącej przyznano emeryturę od 1 marca 2019 r. Jak wskazano, jest to bezsporne, istotną jest za to kwestia, czy wypłata emerytury przyznanej decyzją z kwietnia 2019 r. za miesiąc marzec może być kwalifikowana jako okoliczność świadcząca o nienależnie pobranym świadczeniu za marzec 2019 r. Organ nie ocenił tej okoliczności w kontekście art. 30 u.ś.r. Nie poczynił rozważań, czy możliwym jest przypisanie złej woli uprawnionej w pobraniu świadczenia za marzec 2019 r. Co znamienne, nie przytoczył nawet treści ww. przepisu, właściwego przecież w sprawie. Przywołana przez organ okoliczność, jakoby w aktach sprawy znajdowało się oświadczenie skarżącej o świadomości obowiązku zwrotu zasiłku wypłaconego za marzec 2019 r. nie ma dla sprawy zasadniczego znaczenia (jak zdaje się przyjmować SKO), albowiem obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia nie wynika z faktu złożenia oświadczenia strony w tym przedmiocie, ale bierze swoje źródło w materialnoprawnym przepisie prawa. Obowiązkiem organu odwoławczego jest zaś skrupulatna ocena, czy przepis taki (tutaj art. 30 u.ś.r.) ma w sprawie zastosowanie i dalej - stosowne rozstrzygnięcie.

Powyższe uwagi świadczą nie tylko o pobieżnym, ale o lekceważącym wręcz podejściu SKO do sprawy skarżącej. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie świadczy też z pewnością o "bardzo wnikliwej" analizie akt sprawy, co organ odwoławczy zdecydował się dwukrotnie w swym lakonicznym uzasadnieniu podkreślić. Ocena ta jest tym bardziej uzasadniona w kontekście przedmiotu rozpoznawanej przez organ sprawy. Doniosłość uznania wypłaconego świadczenia rodzinnego za świadczenie pobrane nienależnie wiąże się z dotkliwymi konsekwencjami dla beneficjenta i to bez względu na to, jaka kwota zostanie uznana za nienależnie pobrana. Oczywistością jest, że świadczenie pomocowe wypłacane jest osobom potrzebującym, dla których zwrot nienależnie pobranego świadczenia będzie stanowić istotną ingerencję w rodzinny budżet.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jak również innych przepisów procedury administracyjnej (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, w zw. z art. 138 i art. 107 § 3 k.p.a.), co czyni ją przedwczesną, niejasną w zakresie zasadniczych okoliczności rozpoznawanej sprawy. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji potwierdza zasadność zarzutów skargi w tej części, w której odnoszą się one do braku wyjaśnienia podstaw utrzymania w mocy decyzji I instancji. W rozpoznawanym przypadku organ odwoławczy nie rozpoznał w całokształcie sprawy administracyjnej powtórnie, jak również nie wyjaśnił stronie adekwatnie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a., stanu faktycznego i prawnego tej sprawy oraz stanowiska wobec zarzutów odwołania. Organ odwoławczy ograniczył się do przytoczenia treści kilku nieodnoszących się do istoty sprawy przepisów oraz lakonicznego powielenia stanowiska organu I instancji. W związku z powyższym zaskarżona decyzja winna zostać uchylona a sprawa przekazana organowi odwoławczemu celem ponownego jej rozpoznania, zgodnie z zasadą z art. 15 k.p.a.

Sąd wyjaśnia, że przedwczesnym byłoby odnoszenie się do zarzutów skargi kwestionujących organu co do uznania zasiłku dla opiekuna wypłaconego za marzec 2019 r. jako świadczenia nienależnie pobranego. W obliczu stwierdzonych wad procesowych zaskarżonej decyzji wiązałoby się to z niedopuszczalną ingerencją Sądu w kognicję organu administracji publicznej II instancji, który – jak już wskazano – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności jest co do zasady obowiązany do ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).