Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 449/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 61a, art. 44 par. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne skargę oddala


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] z dnia [...].11.2018 r., wystawionego przez [...] obejmującego zaległości z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r., O finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz 2077 z póz. zm) za okres [...].092009 r. na kwotę należności głównej 175.603,00 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w toku postępowania egzekucyjnego czynnością nr [...] z dnia [...]12.2018 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] SA. Zawiadomienie o zajęciu doręczono do banku przy użyciu systemu teleinformatycznego w dniu [...].12.2018 r., Zobowiązanemu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego z dniem [...].01.2019 r. - dowód zwrotne potwierdzenie odbioru.

W toku postępowania egzekucyjnego dokonano również zajęć rachunku bankowego w [...] SA. z dnia [...]06.2019 r. oraz wynagrodzenia za pracę w [...] sp. z o. o. z dnia [...].05.2019 r.

Zobowiązany pismem z dnia [...].06.2019 r. (złożonym na dzienniku podawczym w dniu [...].06.2019 r.) wniósł pismo zawierające zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego numer [...]..

Ponadto w powyższym piśmie D. B. podniósł również skargę na czynność egzekucyjną, która została rozpatrzona w odrębnym postępowaniu.

Pismem z dnia [...].07.2019 r. (nadanym w placówce Poczty Polskiej SA., które wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w dniu [...] lipca 2019r.) Zobowiązany podniósł m. in. zarzut dotyczące tytułu wykonawczego [...] wskazując, iż egzekucję prowadzono bez uprzedniego doręczenia mu (skutecznie, lub z uwzględnieniem fikcji doręczeń) tytułu wykonawczego"... W powyższym piśmie zobowiązany podniósł również wniosek o przywrócenie terminu, który został rozpatrzony w odrębnym postępowaniu.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem nr: [...] z dnia [...]09.2019 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Powyższe postanowienie odebrane zostało przez Zobowiązanego w dniu [...].10.2019 r.

Postanowieniem nr: [...] z dnia [...].08.2019 r., odmówił również wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Powyższe postanowienie odebrane zostało przez Zobowiązanego w dniu [...].08.2019 r. - dowód zwrotne potwierdzenie odbioru.

D. B. pismem z dnia [...].10.2019 r., wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. za pośrednictwem organu egzekucyjnego zażalenie na postanowienie nr [...] z dnia [...].09.2019r. Zażalenie wniósł z zachowaniem ustawowego terminu, nie podnosząc żadnych zarzutów pod adresem zaskarżonego postanowienia, natomiast pismem z dnia [...].08.2019 r., złożonym w dniu [...].08.2019 r., wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. za pośrednictwem organu egzekucyjnego zażalenie na postanowienie nr [...] z dnia [...].08.2019 r. Zażalenie wniósł z zachowaniem ustawowego terminu, nie podnosząc również żadnych zarzutów pod adresem zaskarżonego postanowienia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniami z dnia [...].11.2019 r.:

-nr [...], [...] uchylił zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia [...].09.2019 r., w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,

-nr [...], [...] uchylił zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia [...].08.2019 r. i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w powyższych postanowieniach podniósł, iż w analizowanej sprawie, zobowiązany dwoma pismami z dnia [...].06.2019 r. oraz z dnia [...]07.2019 r. zakwestionował ten sam tytuł wykonawczy nr [...]. W każdym z pism stwierdził, że podnosi zarzuty na postępowanie egzekucyjne oraz podniósł analogiczną argumentację. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], dwoma postanowieniami z dnia [...].09.2019 r. nr [...] oraz z dnia [...] z dnia [...].08.2019 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów. W uzasadnieniu każdego z nich wskazał na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji powinien dokonać prawidłowej kwalifikacji wniosków i połączyć w jedno postępowanie.

Mając na uwadze przytoczone powyżej fakty, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] pismem nr [...] z dnia [...] listopada 2019r. zawiadomił o połączeniu w jedno postępowanie pism zawierających zarzuty, wniesionych pismem z dnia [...].06.2019 r., oraz pismem z dnia [...].07.2019 r., na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...].11.2018r.

Następnie postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...] odmówił wszczęcia postepowania w przedmiocie zarzutów.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] po analizie materiału dowodowego w uznał, iż zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje prawo złożenia zarzutów w terminie 7 dni do dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Termin ten jest terminem zawitym, oznacza to, że niedotrzymanie terminu powoduje, iż czynność, którą strona chce dokonać, jest bezskuteczna. W przedmiotowej sprawie Zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego doręczono w dniu [...].01.2019 r. (doręczenie zastępcze) zatem 7-dniowy termin do złożenia zarzutów upłynął z dniem [...].01.2019 r. Pisma zawierające zarzuty, Zobowiązany wniósł [...].06.2019 r. (data wpływu na dziennik podawczy Urzędu) oraz [...].07.2019 (data doręczenia do Urzędu przesyłki pocztowej). Należy zatem przyjąć, że czynność złożenia zarzutów została dokonana z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego dla tej czynności, tym samym jest prawnie bezskuteczna.

Zgodnie z art. 61 a § 1 Kodeks postępowania administracyjnego gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], w przedmiotowej sprawie złożenie przez Zobowiązanego pisma nadanego w placówce Poczty Polskiej S.A. w dniu [...].07.2019 r. (data wpływu do tut. Urzędu [...].07.2019 r.), oraz pisma z dnia [...].06.2019 r. złożone na dzienniku podawczym tut. Urzędu, w dniu [...].06.2019 r. zawierające zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego na [...] z dnia [...].11.2018 r., zostało dokonane z naruszeniem terminu wskazanego w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż termin ten upłynął wraz z końcem dnia [...].01.2019 r. Takie działanie strony spowodowało, że dokonana czynność jest bezskuteczna tj. nie wywołuje skutków prawnych. Konsekwencją tego jest niemożność wszczęcia przez organ egzekucyjny postępowania w sprawie złożonych zarzutów. Tym samym przesłanka odmowy wszczęcia postępowania (tj. jeżeli z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte), w przedmiotowej sprawie, została spełniona.

W dniu [...].01.2020 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wpłynęło za pośrednictwem organu I instancji zażalenie z dnia [...].01.2020 r. (pismo złożono na dzienniku podawczym w dniu [...].01.2020 r.) na wskazane powyżej postanowienie organu egzekucyjnego

Postanowieniem z dnia [...]02.2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...].12.2019r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Zobowiązanemu zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.. zwanej dalej upea) przysługuje w przypadkach wymienionych we wskazanym przepisie prawo do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ustawodawca przyznał zobowiązanemu prawo do wniesienia zarzutu w ściśle określonym terminie i wyłącznie na podstawach wyczerpująco wyliczonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skorzystanie przez zobowiązanego z tego środka zaskarżenia jest możliwe tylko w ciągu 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zaopatrzonego w klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej art. 27 § 1 pkt 9 upea). Uchybienie terminowi określonemu w przepisie art. 27 § 1 pkt 9 upea, do złożenia zarzutów spowodowało bezskuteczność czynności zobowiązanego polegającą na złożeniu zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a tym samym wystąpiły okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w tym zakresie.

W tej sytuacji zasadne było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w trybie art. 61 a § 1 Kpa. Przepis ten stanowi, że: " Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną łub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (...)". Przez "inne uzasadnione przyczyny"', o których mowa w art. 61 a §1 Kpa należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. tak jak w przedmiotowej sprawie upływ terminu do złożenia zarzutów, stanowiący brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

W niniejszym postępowaniu organ egzekucyjny doręczył stronie tytuł wykonawczy w trybie art. 44 Kpa w dniu [...].01.2019 r. Wobec powyższego termin do skutecznego wniesienia zarzutów upłynął w dniu [...].01.2019 r. Zobowiązany wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne w dniu [...].07.2019 r., a więc nie dochował ustawowego terminu przewidzianego do ich wniesienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący nie podniósł żadnych zarzutów świadczących o wadliwości kwestionowanego postanowienia. Zaznaczył jedynie, iż jest to "Skarga na postanowienie z dnia [...].02.2020 r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów dot. czynności egzekucyjnych (...) ".

W dniu [...] grudnia 2020r. do WSA w Krakowie wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, będące uzupełnieniem skargi, w którym podniesiono m.in., że na skutek błędnych ustaleń organów odnośnie doręczenia zastępczego, skarżący został pozbawiony możliwości obrony swych interesów w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący podnosił, że tytuł wykonawczy nie został mu skutecznie doręczony. Organy przyjęły, że doszło do doręczenia zastępczego, jednakże - jak się wydaje - nie zbadały, czy ziściły się wszystkie warunki, od których zależy, czy w sprawie może mieć zastosowanie przepis art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Tymczasem - w ocenie skarżącego - w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania wspomnianej regulacji. Innymi słowy, organy nie poczyniły należytych ustaleń odnośnie skuteczności doręczenia zastępczego tytułu wykonawczego, a w konsekwencji pozbawiły skarżącego możliwości skorzystania z przysługujących mu w toku egzekucji środków ochrony.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych przez skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało m.in. na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., dodanego ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 6, poz. 18) i obowiązującego od dnia 11 kwietnia 2011 r. (Sąd dodatkowo zauważa, że treść art. 61a § 1 zmieniona została przez art. 1 pkt 4 ustawy z 21 lutego 2019 r. (Dz. U. poz. 730) , zmieniającej nin. ustawę z dniem 4 maja 2019 r. poprzez dodanie w tym przepisie zdania 2 cyt. "Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio"). W ocenie Sądu wskazana nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 3 grudnia 2010r. pozwala na wyraźniejsze rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia co do istoty żądania strony przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, tj. nie ma legitymacji materialnej w rozumieniu art. 28 K.p.a. do złożenia wniosku. Natomiast drugą przesłanką jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy jednak przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a mianowicie, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, a także gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt III UK 16/15, publ. LEX nr 1814918).

Na tym etapie rozważań podkreślenia wymaga, że w przypadku odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 999/14, publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyr. NSA z 18 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 347/11, publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że kwestią wymagającą oceny jest prawidłowość rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, który w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych z uchybieniem terminu. Przepisy u.p.e.a. nie regulują wprost sytuacji, gdy zarzuty zgłoszone zostaną przez zobowiązanego po upływie ustawowego terminu. W art. 34 § 4 u.p.e.a. jest jedynie mowa, że organ egzekucyjny "wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego". Zastosowany przez organ egzekucyjny art. 61a § 1 K.p.a. stanowi, że gdy żądanie, wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zauważyć należy, że wcześniejsze orzecznictwo sądów administracyjnych nie było jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. We wszystkich orzeczeniach podkreśla się jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej (wyrok WSA w Krakowie z 3 sierpnia 2012r., I SA/Kr 849/12 oraz powołane tam poglądy B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast). W razie uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów niektóre sądy uznały, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (wyrok WSA w Białymstoku z 15 stycznia 2009r., I SA/Bk 361/08), bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok WSA w Poznaniu z 9 lipca 2008r., I SA/Po 443/08), bądź umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyrok NSA z 24 października 2000 r., I SA/Ka 712/99; wyrok NSA z 8 lutego 1994r. SA/Wr 1463/93), albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok NSA z dnia 1 października 1999r., I SA/Lu 722/98; wyroki WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2008r., III SA/Łd 19/08, 9 lipca 2015r. III SA/Łd 556/15). Sądy administracyjne akceptowały również rozstrzygnięcie przyjęte przez organy w sprawie niniejszej, czyli odmowę wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny pierwszej instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (wyroki WSA w Gdańsku z 27 listopada 2013 r., I SA/Gd 1017/13, WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 843/14, WSA w Białymstoku z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 354/17). Do tego ostatniego poglądu przychylił się także Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie II FSK 3770/14 wskazał, że niewątpliwie uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. W takiej sytuacji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwa będzie podstawa z art. 61a § 1 K.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn. W ten sposób rozstrzygnięcie organu najpełniej wyraża konsekwencje w postaci bezskuteczności dokonanej przez stronę czynności procesowej. Stanowisko to podziela także Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni akceptując rozstrzygnięcie podjęte przez organy.

Tym samym podkreślić należy, że wniesienie zarzutów po terminie jest okolicznością obiektywną i w razie stwierdzenia tego stanu organ nie ma możliwości ich merytorycznego rozpoznania. Ustalenie, że zarzuty zostały złożone po terminie do dokonania tej czynności nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z analizy obowiązującej normy prawnej - art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Gdy organ stwierdzi, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do ich merytorycznego rozpoznania i ma obowiązek odmówić ich oceny.

Z okoliczności rozpoznawanej sprawy jednoznacznie wynika, że organ egzekucyjny doręczył stronie tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 2 stycznia 2019r.

Wobec powyższego, termin do skutecznego wniesienia zarzutów, upłynął w dniu [...] stycznia 2019r. Zobowiązany wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne w dniu [...] czerwca 2019 r. i [...] lipca 2019r. , a więc nie dochował ustawowego terminu, przewidzianego do ich wniesienia. W ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Strona (prawidłowo pouczona) bezsprzecznie uchybiła terminowi do złożenia tego środka zaskarżenia.

W myśl bowiem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 20 lipca 2020r.) tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wymaga zaznaczenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia, który przysługuje zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a to - co do zasady – następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1188/18, por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1057/06; z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt I OSK 522/07, z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 108/08; z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 407/10; z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3081/12; z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3259/13; z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2296/14; z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 252/16; z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 411/16).

Zatem skarżącemu prawo do wniesienia zarzutów przysługiwało do dnia [...] stycznia 2019r. a z okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy ewidentnie wynika, że zarzuty zostały wniesione przez skarżącego z uchybieniem terminu wskazanego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

Odnośnie zarzutu Skarżącego, jakoby tytuł wykonawczy i zawiadomienie o zajęciu nie zostały mu skutecznie doręczone a organy nie zbadały, czy ziściły się wszystkie warunki, od których zależy, czy w sprawie może mieć zastosowanie przepis art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. zaznaczyć należy, że Skarżący – mimo reprezentacji przez fachowego pełnomocnika, którego ustanowił dla Niego tut. Sąd – w żaden sposób nie sprecyzował podnoszonych w tym zakresie zarzutów. Tymczasem – jak wynika z przedstawionych przez organ akt sprawy – przesyłka zawierająca wraz z odpisem tytułu wykonawczego i zamieszczonym tam pouczeniem, została przesłana do Skarżącego na adres zamieszkania – ul. [...], [...], który był adresem aktualnym. Nie została jednak odebrana, mimo dwukrotnego pozostawienia awiza. Po upływie 14 dni została zwrócona do nadawcy i uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Powyższe okoliczności, potwierdzają adnotacje zamieszczone na kserokopii załączonych dowodów doręczenia stąd przy jedynie ogólnikowych zarzutach Skarżącego o niedoręczeniu przesyłki, nie dało to Sądowi jakichkolwiek podstaw do kwestionowania skuteczności doręczenia. Na uwagę zasługuje też fakt, że decyzja została przesłana na adres wskazywany przez skarżącego w sporządzonych przez niego pismach.

Podsumowując, wskazane w zaskarżonym postanowieniu i udokumentowane w materiale znajdującym się w aktach sprawy czynności doręczenia decyzji "przez awizo" w trybie fikcji prawnej doręczenia (44 § 1 - 4 k.p.a.), zostały przeprowadzone poprawnie.

Zasady doręczania pism przez organ administracji publicznej regulują bowiem przepisy rozdziału 8 "Doręczanie" Działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego - operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. W takiej sytuacji zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie takie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 44 § 4 k.p.a.

Opisana procedura została prawidłowo zastosowana w rozpoznawanej sprawie.

W konsekwencji nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów (jako złożonych po terminie). W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. był zobligowany do utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji jako zawierającego prawidłowe rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.