Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 231/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), , Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi N. S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego N. S.A. w W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Starosta P., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tekst jedn. -Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu zgłoszenia inwestora N. S.A., reprezentowanej przez J. C. dotyczącego realizacji nośnika reklamowego łącznie z planszą reklamową o wysokości ok. 8,00 m. na działce nr ew. [...] w O., gmina M. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia ww. budowy.

W uzasadnieniu organ zacytował treść art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu z uproszczonego trybu zgłoszeniowego korzystać mogą jedynie urządzenia reklamowe instalowane (montowane) na istniejących obiektach np. budynkach, słupach, wieżach, konstrukcjach nośnych itd. natomiast budowa takich urządzeń i samej ich konstrukcji nośnej nie korzysta ze zwolnienia z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Starosta P. zwrócił uwagę, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania składa się z konstrukcji nośnej, którą stanowi stopa fundamentowa, słup oraz konstrukcja wsporcza mocująca tablicę do słupa, co oznacza, że dopiero na tej konstrukcji budowlanej zostanie zainstalowana reklama lub urządzenie reklamowe. Dlatego przedstawiona inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji N. S.A. zwróciła uwagę, że organ uchybił 30-dniowemu terminowi przewidzianego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego na wniesienie ewentualnego sprzeciwu, gdyż decyzja nie została wysłana na adres pełnomocnika Spółki – J. C.. W związku z tym – w ocenie Spółki – zaskarżona decyzja podlega uchyleniu a postępowanie umorzeniu. Ponadto Odwołująca się zarzuciła organowi błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego nie zgadzając się ze stanowiskiem, że wspomniana, objęta zgłoszeniem inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Spółka przytoczyła szereg wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawierających analogiczną do prezentowanej przez nią ocenę prawną i interpretację przepisów Prawa budowlanego.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 związku z art. 104 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda [...] podzielił pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji dotyczący wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, iż na inwestycję składa się tablica reklamowa o wymiarach 6 x 3 m, składający się z betonowych kręgów wypełnionych zbrojnym betonem zagłębiony w ziemi fundament o wymiarach 1,5 x 3,5 m. oraz słup z rury stalowej o wysokości 5 m, a całe planowane urządzenie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym. W rezultacie projektowane urządzenie należy uznać za trwale związane z gruntem i jako takie wymagające pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] zacytował m. in. treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06, w którym Sąd wyraził pogląd, iż do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 6 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uchybienia 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu organ odwoławczy stwierdził, iż jest on bezzasadny zważywszy na okoliczność, iż projektowana inwestycja w ogóle nie korzysta z procedury zgłoszeniowej.

Jednocześnie Wojewoda [...] stwierdził, że Starosta P. uchybił wprawdzie przepisowi art. 40 kpa, gdyż decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi strony, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji, zaś inwestor zapoznał się z rozstrzygnięciem, czego dowodzi złożone w ustawowym terminie odwołanie.

Powyższa decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi N. S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła rażące naruszenie art. 40 § 2 oraz art. 107 § 1 kpa oraz naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

W obszernym uzasadnieniu Spółka podniosła, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej przeprowadziły postępowanie bez udziału strony, gdyż nie doręczały pism ustanowionemu pełnomocnikowi. Skoro bowiem Spółka wyraźnie wskazała pełnomocnika i adres do doręczeń to obowiązkiem organu było kierować korespondencję, w tym decyzje administracyjne na wskazany adres.

Ponadto N. S.A. zarzuciła, iż organ administracji wydał rozstrzygnięcie bez podstawy prawnej tj. bez wskazania przepisu prawa materialnego, który kształtuje treść rozstrzygnięcia, czym uchybił art. 107 kpa.

Skarżąca powtórzyła także zarzut przekroczenia przez organ 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu oraz zarzuciła organowi błędną kwalifikację planowanej inwestycji do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę, przytaczając na poparcie swojego stanowiska szereg orzeczeń sądowoadministracyjnych (m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2004 r. sygn. akt 7 IV 1435/03, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz innych przepisów postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę całkowicie podzielił pogląd wyrażony wielokrotnie w orzeczeniach sądowoadministracyjnych, w tym m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1087/05, iż instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie czy umieszczanych na budynkach czy bezpośrednio na gruncie i niezależnie od trwałego powiązania z gruntem stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu Wojewoda [...] przyjął błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawierające definicję pojęcia "budowla" nie przesądza w żadnej mierze o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów przykładowo wymienionych w tym przepisie, w tym także wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych. Sam fakt zakwalifikowania danego obiektu do kategorii "budowli" oraz podniesienie kwestii trwałego powiązania z gruntem nie stanowi o materialnoprawnym obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nie wyłącza wcale możliwości zastosowania ustawowych wyjątków od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy organy administracyjne uznają, że skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, albo zwiększenie ograniczenia lub uciążliwość dla terenów sąsiednich, może w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy. Organ przyjął zatem błędną kwalifikację projektowanego urządzenia jako inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę wywodząc ją z trwałego charakteru powiązania urządzenia z gruntem, czym naruszył przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Ponadto należy zauważyć, że w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. Starosta P. powołał nie tylko art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, ale także 30 ust. 6 pkt 2 tej ustawy, podczas gdy w uzasadnieniu nie podniesiono w ogóle problemu ewentualnej niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu stanowi to naruszenie art. 107 kpa.

Sąd podzielił także całkowicie zarzut Spółki zawarty zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i skardze dotyczący naruszenia przepisu art. 40 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Ze znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa z dnia 12 lutego 2007 r. wynika bezspornie, iż N. S.A. ustanowiła w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika w osobie J. C. i wskazała odpowiedni adres do doręczeń. Tymczasem decyzja Starosty P. z dnia [...] lipca 2007 r. została wysłana bezpośrednio stronie. Wbrew twierdzeniom Wojewody [...] - w kontekście wyrażonej wyżej przez Sąd interpretacji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego - zarówno uchybienie 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, jak i naruszenie art. 40 § 2 kpa miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wszystkie wskazane błędy uzasadniają uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, zaś mając na względzie charakter 30-dniowego terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jego upływ umożliwia realizację zgłoszonej inwestycji.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.