Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1954/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi H. R. P.P.H.U. "[...]" na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych odpowiednich dla podstawowej stacji kontroli pojazdów skargę oddala


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania H. R. od decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] maja 2013 r. odmawiającej wydania poświadczenia, iż podstawowa stacja pojazdów prowadzona przez odwołującego się posiada wyposażenie i warunki lokalowe odpowiednie do zakresu badań rodzaju B, o rozszerzonym zakresie c.d.e.f. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że H. R. wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. zwrócił się do Transportowego Dozoru Technicznego w [...] o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów w miejscowości [...]. Organ przekazał wniosek do Oddziału Transportowego Dozoru Technicznego w [...], informując wnioskodawcę, że przeprowadzone zostanie sprawdzenie przedmiotowej stacji kontroli pojazdów. Oddzielnym pismem z dnia 20 marca 2013 r. poinformował Starostwo Powiatowe w [...] o wygaśnięciu z dniem [...] marca 2013 r. dotychczasowego poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych.

Jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] marca 2013 r. inspektora Transportowego Dozoru Technicznego w [...], skarżący – H. R. odmówił ustalenia terminu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów, uznając, że organ winien wydać rozstrzygnięcie w oparciu o protokół z kontroli stacji przeprowadzonej w grudniu 2012 r. przez przedstawicieli TDT.

Pismem z dnia 29 marca 2013 r. TDT w [...] powiadomił skarżącego o terminie sprawdzenia stacji wraz z wnioskiem o jej udostępnienie.

W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. poinformował, że sprawdzenie stacji odbyło się 17 grudnia 2012 r., czego potwierdzeniem jest protokół sporządzony przez pracowników TDT.

Z notatki służbowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. wynika, że skarżący nie wyraził zgody na przeprowadzenie sprawdzenia stacji kontroli pojazdów.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. zawiadomiono skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz poinformowano go o uprawnieniach z art. 10 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego (dalej Dyrektor TDT), na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 267), odmówił poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych odpowiednich dla podstawowej stacji kontroli pojazdów rodzaju B, rozszerzonej o badania specjalistyczne c, d, e, f.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na różnice dwóch postępowań: 1) prowadzone przez starostę w ramach swoich działań nadzorczych i 2) postępowanie prowadzone w ramach swoich kompetencji przez Dyrektora TDT. W obydwu postępowaniach przeprowadza się kontrolę stacji, ale kontrole te mają inny zakres i są podstawą do podejmowania decyzji przez różne organy, organ podkreślił, że nie ma znaczenia, że czynności kontrolne w obydwu postępowaniach są wykonywane przez Dyrektora TDT, kontrola nadzorcza starosty nie może zastąpić działań sprawdzających podejmowanych przez Dyrektora TDT i odwrotnie.

Organ wskazał, że w sytuacji, gdy Dyrektor TDT przed wydaniem poświadczenia nie miał możliwości sprawdzenia przedmiotowej stacji w trybie art. 83 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nie mógł wydać decyzji zgodnie z wnioskiem.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podtrzymał swoje stanowisko, że protokół z dnia 17 grudnia 2012 r. sporządzony przez pracowników TDT z udziałem pracownika Starostwa Powiatowego był wystarczający do wydania poświadczenia.

Po rozpatrzeniu odwołania H. R., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powołał się na treść art. 83 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym, stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który m.in. posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest przedsiębiorcą wobec którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość, nie był skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom, posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów, a także posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Poświadczenie to wydaje za opłatą w drodze decyzji administracyjnej Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. (art. 83 ust. 4 ww. ustawy).

Zaznaczył, że zawarty w art. 83 ust. 4 ustawy wymóg dokonania oględzin stacji kontroli pojazdów, w odniesieniu do której strona wnioskuje o wydanie poświadczenia, przed jego wydaniem, ma na celu ocenę obecnego w tej stacji stanu faktycznego, pod kątem zdatności jej wyposażenia i warunków lokalowych i porównania ich z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Sprawdzenie stacji kontroli pojazdów, które poprzedza wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, i o których mowa w art. 83 ust. 4, nie są tożsame z kontrolą stacji kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Kontrola taka wykonywana jest co najmniej raz w roku przez starostę w ramach wykonywanego przez niego nadzoru i nie należy jej wiązać ze sprawdzeniem stacji kontroli pojazdów będących częścią postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie decyzji w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych. W związku z tym, jak wskazał organ odwoławczy, nie ma uzasadnienia stanowisko skarżącego, że podstawą wydania decyzji w sprawie poświadczenia powinien być protokół z kontroli z dnia 17 grudnia 2012 r., przeprowadzonej na podstawie art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do zarzutu, nierozpatrzenia sprawy w terminie, organ nie podzielił tego zarzutu i wskazał, że wniosek skarżącego wpłynął do Transportowego Dozoru Technicznego w dniu 11 marca 2013 r., natomiast Dyrektor TDT wydał decyzję w dniu [...] maja 2013 r. Sprawy dotyczące wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych są sprawami wymagającymi postępowania wyjaśniającego i co do zasady winna być załatwiona nie później niż w ciągu miesiąca, ale strona konsekwentnie uniemożliwia organowi I instancji przeprowadzenia sprawdzenia stacji kontroli pojazdów, a więc czynności której dokonanie jest niezbędne przed wydaniem decyzji. W ocenie organu odwoławczego, postawa strony uniemożliwiła zakończenie postępowania wyjaśniającego w ciągu miesiąca od daty jego wszczęcia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. złożył H. R., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] maja 2013 r., ew. o ich uchylenie. Zarzucił naruszenie: art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmownej bez podstawy prawnej, art. 7, art. 8, art. 35 § 1 i § 2, art. 57 § 5 ust. 2 k.p.a., art. 9 i art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 83 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu podnosił brak przepisów, które pozwalałyby na wydanie decyzji o odmowie wydania poświadczenia, podkreślił, że wystąpił o wydanie poświadczenia a nie o ponowne sprawdzenie stacji kontroli pojazdów, ponadto nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, że w sprawie nie ma zastosowania termin z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] maja 2013 r. odmawiającą wydania poświadczenia, iż podstawowa stacja pojazdów prowadzona przez skarżącego posiada wyposażenie i warunki lokalowe odpowiednie do zakresu badań rodzaju B, o rozszerzonym zakresie c.d.e.f.

Materialno-prawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 267), który stanowi, że poświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, wydaje za opłatą, w drodze decyzji, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, nie dłużej niż przez 5 lat od daty jego wydania.

Z treści tego przepisu wynika obowiązek dokonania sprawdzenia stacji kontroli pojazdów, przed wydaniem decyzji o poświadczeniu zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów.

Poświadczenie, o którym stanowi art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy ma ścisły związek z bezpieczeństwem ruchu drogowego i stanowi dowód tego, że działalność podmiotu, któremu poświadczenie zostało wydane spełnia wymagania określone przepisami prawa. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 883/08, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Poświadczenie ma wskazaną w art. 83 ust. 4 ustawy ważność (5 lat) i to nawet w przypadku, gdy nie uległ zmianie stan faktyczny.

Zatem sprawdzenie stacji kontroli pojazdów jest obligatoryjną przesłanką do wydania decyzji o poświadczeniu, oczywiście sprawdzenie z wynikiem pozytywnym, tj. ustalenie, że stacja podlegająca sprawdzeniu spełnia wymagania dotyczące wyposażenia i warunków lokalowych określone w odpowiednich przepisach szczególnych. Szczegółowe wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów określone są w rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne (Dz. U. Nr 40, poz. 275).

Brak możliwości przeprowadzenia kontroli uniemożliwia wydanie decyzji poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów, co w ocenie Sądu, uzasadnia wydanie decyzji o odmowie wydania poświadczenia.

Sprawdzenie stacji kontroli pojazdów jako obligatoryjnej przesłanki wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów należy odróżnić od kontroli, jaką sprawuje w ramach nadzoru starosta. Jak słusznie wskazał organ, uprawnienia starosty jako organu nadzoru określone są w art. 83b ustawy. Z tytułu nadzoru organ ten, co najmniej raz w roku, przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a) zgodności stacji z ustawowymi wymaganiami, określonymi w art. 83 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, b) prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, c) prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. Posiada również uprawnienia do wydawania zaleceń pokontrolnych i wyznaczania terminu usunięcia naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów (ust. 2).

Zdaniem Sądu nie można utożsamiać kontroli, jaką sprawuje starosta w ramach nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów ze sprawdzeniem, jakie dokonuje Dyrektor Transportowego Nadzoru Technicznego przed wydaniem decyzji o poświadczeniu. Jak zasadnie wskazał organ, inny jest zakres kontroli i innemu celowi służy kontrola stacji pojazdów przeprowadzana przez starostę, niezależnie od tego, czy czynności kontrolne wykonuje sam starosta, czy też Dyrektor Transportowego Nadzoru Technicznego, jako powierzone mu, w drodze porozumienia, czynności kontrolne, stosownie do treści art. 83b ust. 3 ustawy.

Sąd nie podzielił również zarzutu odnośnie niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Przepis ten określa maksymalny termin załatwienia sprawy stanowiąc, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

W przedmiotowej sprawie, wniosek skarżącego wpłynął do organu 11 marca 2013 r., natomiast Dyrektor Transportowego Nadzoru Technicznego jako organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] maja 2013 r., a więc przed upływem dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zważywszy, że skarżący swoim postępowaniem poprzez brak zgody na dokonanie czynności sprawdzających, uniemożliwił sprawdzenia stacji kontroli pojazdów pomimo podejmowania kilku prób przeprowadzenia sprawdzenia, zarzut naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. należy uznać za całkowicie chybiony.

Z tych względów Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.