Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1212/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia - Sędzia - WSA - Protokolant - po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2005r. sprawy ze skargi E., Spółka Jawna na Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "emmegas" oddala skargę


UZASADNIENIE

Firma E. Spółka jawna w S., działając przez swego pełnomocnika adwokata dr hab. A. K., skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2005r. unieważniającą prawo ochronne na znak towarowy "emmegas" R-138553.

Z wnioskiem o unieważnienie znaku towarowego słownego "emmegas" zarejestrowanego na rzecz E. s.c. G. J. i J. J. zwróciła się do Urzędu Patentowego RP firma E. z siedzibą we W., zarzucając że:

- wskazany znak towarowy został zgłoszony do Urzędu Patentowego w złej wierze,

- znak emmegas może wprowadzać w błąd nabywców, co do pochodzenia towarów i usług nim oznaczonych,

- znak emmegas używany jest w obrocie w sposób sprzeczny z prawem.

Wnioskodawca podniósł, że jego firma jest [...]. Oferta firmy obejmuje szeroki zakres towarów, z których większość jest oznaczana znakiem towarowym "MG EmmeGas". Słowo e. jest również nazwą, pod którą wnioskodawca prowadzi swoją działalność; poprzednio używał nazwy U.. Oficjalny serwis internetowy wnioskodawcy znajduje się pod domeną, która również zawiera słowo e. E. posiada wyłączne prawa do słowno-graficznego znaku towarowego "MG EmmeGas", który został zarejestrowany zgodnie z Porozumieniem Madryckim pod numerem 764957 z prawem pierwszeństwa od dnia 17 października 2000r. Ponadto, wnioskodawca używa znaku MG EmmeGas w swej działalności od lat, a eksport do Polski towarów oznaczonych tym znakiem rozpoczął w 1996r. Towary te były importowane przez firmę E. Współpraca z firmą E. rozpoczęła się w 1996r. W jej ramach E. został ustanowiony niewyłącznym dystrybutorem na Polskę towarów wytwarzanych przez wnioskodawcę i oznaczanych znakiem MG Emmegas. Wnioskodawca udzielił firmie E. zgody na używanie znaku MG EmmeGas w Polsce, z zastrzeżeniem, że znak może być używany jedynie do celów identyfikacji, reklamy oraz sprzedaży towarów wytwarzanych przez E. i dystrybuowanych w Polsce przez E. E nigdy nie wyraził zgody na jakikolwiek inny sposób korzystania ze znaku MG Emmegas przez E., a w szczególności na rejestrację znaku towarowego w Urzędzie Patentowym RP.

Działanie E. polegające na zgłoszeniu dnia [...] lutego 1999r. do rejestracji znaku emmegas w Urzędzie Patentowym RP przeznaczonego do oznaczania m.in. towarów i usług oferowanych przez wnioskodawcę nie znajdowało oparcia w porozumieniu stron o współpracy i było bezprawne. E. uzyskał prawo ochronne dla zgłoszonego znaku emmegas dnia [...] maja 2002r. o czym wnioskodawca dowiedział się, gdy w 2002 r. wystąpił do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o rozszerzenie międzynarodowej rejestracji znaku MG EmmeGas i uzyskał odmowę z uwagi na wcześniejszą rejestrację znaku emmegas.

Firma E., korzystając z przyznanego jej prawa ochronnego na zgłoszony znak, wystosowała do polskich dystrybutorów towarów E. listy ostrzegawcze z żądaniami zaprzestania używania znaku MG EmmeGas. W przypadku jednego z dystrybutorów, E. wystąpił z roszczeniami z tytułu czynów nieuczciwej konkurencji oraz naruszenia praw do znaku, żądając zaprzestania dystrybucji towarów i usług oznaczonych znakiem emmegas, co jeżeli wziąć pod uwagę podobieństwo obu znaków, dotyczyło również znaku MG EmmeGas.

Wnioskodawca, chcąc zapobiec dalszym działaniom na szkodę E. i dystrybutorów jego towarów w Polsce, skierował do E. pismo wzywające do natychmiastowego zaprzestania czynów nieuczciwej konkurencji i naruszeń praw do znaku, co spotkało się z brakiem odpowiedzi ze strony E. Podjęta przez E. próba polubownego załatwienia sporu nie dała rezultatu ponieważ E. odwołał uzgodniony termin spotkania. Powyższe skutkowało podjęciem przez wnioskodawcę konkretnych działań na drodze prawnej.

Wnioskodawca podkreślił istnienie po swojej stronie interesu prawnego w dochodzeniu unieważnienia znaku emmegas; bezprawne działania E. polegające na uzyskaniu w złej wierze rejestracji znaku emmegas i wykorzystywaniu uzyskanego prawa do zastraszania dystrybutorów wnioskodawcy i blokowania działalności E. w Polsce naruszają prawnie chroniony interes gospodarczy wnioskodawcy, co musi prowadzić do przeciwdziałania takim praktykom, a w szczególności do żądania unieważnienia uzyskanego w złej wierze prawa.

W odpowiedzi na wniosek, uprawniony z rejestracji firma E. w S. wniosła o oddalenie wniosku nie godząc się z postawionymi zarzutami. Zarejestrowany dnia [...] maja 2002r. na jej rzecz znak emmegas posiada ochronę od dnia zgłoszenia tj. od dnia [...] lutego 1999r. Składający wiosek o unieważnienie jest spółką założona w 1993r. pod nazwą U., która posługiwała się znakiem MG EmmeGas. Ten właśnie znak jako znak słowno-graficzny został zgłoszony do ochrony dnia 1 lutego 2001r. w trybie międzynarodowym z pierwszeństwem od dnia zgłoszenia w kraju pochodzenia tzn. we włoskim urzędzie patentowym od dnia 17 października 2000r. E. od 1996r. podjął stałą współpracę z wnioskodawcą, a będąc jego wyłącznym przedstawicielem i dystrybutorem wyrobów E. na Polskę, podjął ryzyko i poniósł koszty badań i nakłady związane z wypromowaniem nowego wyrobu na Polskę.

Wnioskodawca pierwotnie posługujący się nazwą U., a następnie E., od początku swej działalności posługiwał się znakiem słowno-graficznym MG EmmeGas tj. nanosił ten znak na swoje wyroby oraz posługiwał się nim w pismach firmowych. Zgłoszony przez wnioskodawcę do ochrony w trybie międzynarodowym, został zarejestrowany jako znak słowno-graficzny. Firma Emmegas nigdy nie zgłosiła do ochrony znaku słownego emmegas. E. informował wnioskodawcę o niebezpieczeństwie wykorzystywania oznaczenia emmegas przez naśladowców wykorzystujących to oznaczenie do wprowadzania na rynek własnych wyrobów, jednak E. nie podjął żadnych kroków zmierzających do ochrony znaku emmegas. Mając na uwadze dobro własnej firmy oraz firmy wnioskodawcy, E. podjął decyzję zgłoszenia do ochrony oznaczenia emmegas. Nie jest prawdziwe twierdzenie wnioskodawcy, że o rejestracji znaku dowiedziała się dopiero po udzielonej odmowie zarejestrowania na terenie Polski znaku MG EmmeGas, bowiem decyzja wstępna została wydana przez Urząd Patentowy RP we wrześniu 2002r., a nie w październiku 2003r. Współpraca między wnioskodawcą, a E. po dniu w którym wnioskodawca dowiedział się o zarejestrowaniu znaku emmegas na rzecz E., układała się dobrze. Spółka E. nie wykorzystywała zarejestrowanego na jej rzecz znaku dla oznaczania innych towarów poza wyrobami wnioskodawcy wprowadzanymi na rynek polski. Chybiony jest zarzut, że E. wykorzystuje znak emmegas w złej wierze przeciwko innym dystrybutorom wnioskodawcy. Wnioskodawca jednostronnie zerwał umowę z E. i udzielił prawa dystrybuowania towarów innym podmiotom na terenie Polski, nie informując spółki o tym fakcie, wskutek czego E., występując do innych przedsiębiorców, nie wiedział, że występuje wobec innych przedstawicieli wnioskodawcy. Nie może jednak budzić wątpliwości, że podmioty, do których zwracał się E. używały oznaczenia tej Spółki tj. nazwy E. wraz ze znakiem emmegas, nie było więc mowy o naruszeniu praw wnioskodawcy, a wyłącznie praw firmy E.. Co do podobieństwa znaków MG EmmeGas i emmegas nie jest ono takie oczywiste jak twierdzi wnioskodawca. Pierwszy jest znakiem słowno-graficznym, gdzie dzielone na sylaby słowo emmegas poprzedzone jest literami dużymi "M" i "G" połączonymi ze sobą, podczas gdy znak chroniony prawem R-138553 emmegas jest znakiem słownym pisanym małymi literami. Przeciwstawione znaki różnią się więc w odbiorze dźwiękowym i graficznym. Ponadto, znak emmegas wypromowany został w Polsce przez Spółkę E. jako pierwszego i wyłącznego dystrybutora towarów włoskiej firmy E. na terenie Polski od 1996r. Renomę na rynku polskim dla znaku emmegas wypracowała więc Spółka E.

Na rozprawie przed Urzędem Patentowym wnioskodawca podtrzymał żądanie unieważnienia prawa ochronnego ze znaku towarowego emmegas przywołując jako podstawę art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych i oświadczył, że rezygnuje z zarzutu naruszenia renomy znaku. Jako dodatkowy argument w sprawie wnioskodawca podał, że uprawniony ze spornej rejestracji zaproponował mu pismem z dnia 12 grudnia 2003r. odsprzedanie praw do znaku emmegas. Dodatkowo, złożył do akt sprawy postanowienie z dnia 9 marca 2004r. Sądu Rejonowego w Toruniu zakazujące E. używania znaku emmegas do oznaczania oferowanych nim towarów i usług oraz zakazania kierowania do osób trzecich żądań zaprzestania używania w obrocie znaku emmegas.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2005r. Urząd Patentowy RP unieważnił prawo ochronne na znak towarowy emmegas R-138553. Organ uznał, że wnioskodawca jako właściciel znaku emmegas i uprawniony z rejestracji międzynarodowej do znaku MG EmmeGas, ma interes prawny w żądaniu unieważnienia udzielonego przez Urząd Patentowy RP prawa ochronnego na znak emmegas. W ocenie organu wnioskodawca wykazał, iż zgłoszenie znaku emmegas do rejestracji nastąpiło w złej wierze, co przesądza o spełnieniu przesłanki niedopuszczalności rejestracji znaku, o której mowa we wskazanym przez wnioskodawcę art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Uprawniony ze znaku wiedział o istnieniu i funkcjonowaniu przedsiębiorstwa włoskiego U., występującego później jako E.. Z przedsiębiorstwem tym łączyły uprawnionego umowy dystrybucyjne, w których wskazano wyraźnie do jakich działań upoważniony jest E., a mianowicie E. jako jedyny i wyłączny dystrybutor towarów U. na terenie Polski upoważniał uprawnionego do "korzystania z symboli identyfikujących U. (nazwa firmy, nazwa i znak towarowy emmegas) wyłącznie w celu identyfikacji, reklamy i sprzedaży produktów będących przedmiotem umowy przy jednoczesnym informowaniu osób trzecich o swoim statusie jako Dystrybutora". Urząd uznał więc, że już tylko w świetle postanowień cytowanej umowy z dnia 1 października 1997r. oraz 21 czerwca 1999r. uprawniony, zgłaszając znak emmegas do ochrony był świadomy tego, że działa niezgodnie z warunkami określonymi w umowie. Również dalsze działania uprawnionego takie jak: wysyłanie do przedsiębiorcy Z. S. powiadomienia o wystąpieniu kolizji znaków wraz z wezwaniem do zaniechania naruszania prawa z rejestracji znaku towarowego emmegas oraz wystąpienie do wnioskodawcy z ofertą odsprzedaży "zarejestrowanego znaku na rzecz MG Emmegas na warunkach uzgodnionych przez naszych przedstawicieli świadczą o tym, iż zgłoszenie znaku towarowego nastąpiło w złej wierze. Dokonana przez organ ocena działań uprawnionego, połączonego z wnioskodawcą szczególnym stosunkiem zaufania wynikającym z zawartych umów dystrybucyjnych, któremu postawiono zarzut zgłoszenia znaku w złej wierze, jak wskazał Urząd, znalazła potwierdzenie w orzecznictwie NSA – wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2002r. sygn. akt II SA 3879/01. O podobieństwie znaków emmegas i MG EmmeGas Urząd wypowiedział się wcześniej, odmawiając uznania ochrony znaku MG EmmeGas w Polsce, jako niosącego niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd potencjalnych odbiorców towarów tak oznaczanych. Dodatkowo, Urząd Patentowy nie podzielił zarzutu wnioskodawcy naruszenia art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych poprzez zarejestrowanie znaku, który stanowił nazwę firmy wnioskodawcy, bowiem w dacie zgłoszenia tj. 17 lutego 1999r. nazwa firmy wnioskodawcy U. uległa zmianie dopiero po zgłoszeniu przez tę firmę znaku MG EmmeGas do rejestracji z pierwszeństwem od dnia 17 października 2000r.

W skardze na decyzję Urzędu Patentowego RP E. wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając:

- naruszenie prawa procesowego – art. 7, 77 i 86 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a w szczególności przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów w postaci przesłuchania stron i świadków, w celu ustalenia rzeczywistej treści porozumienia stron w sprawie zgłoszenia ochrony znaku emmegas w Polsce

- naruszenie prawa materialnego art. 8 ustawy o znakach towarowych przez nieuwzględnienie faktu, iż zgłoszenie ochrony nastąpiło w interesie wnioskodawcy i za jego zgodą.

Zdaniem skarżącego, rozumowanie Urzędu Patentowego zgodnie z którym zgłoszenie znaku emmegas do ochrony, jako podjęte wbrew warunkom łączącej strony umowy, nastąpiło w złej wierze, jest wynikiem powierzchownej oceny materiału dowodowego sprawy jak i zaniechania przez Urząd Patentowy poszukiwania dowodów i argumentów, które ujawniłyby rzeczywisty – całkowicie odmienny od ustalonego stan faktyczny. Tezą uprawnionego było, iż zgłoszenie spornego znaku do ochrony nastąpiło w wyniku porozumienia między stronami, a twierdzenie o istnieniu takiego porozumienia skarżący podnosił zarówno na rozprawie przed Urzędem Patentowym, jak również w piśmie swego pełnomocnika z dnia 27 kwietnia 2004r. Urząd, znając więc stanowisko uprawnionego w tej kwestii, nie przeprowadził postępowania dowodowego na tę okoliczność. Z kolei zaś, pisma wnioskodawcy z dnia 1 października 1997r. i z 21 czerwca 1997r., które Urząd Patentowy określa umowami, stanowią jednostronne oświadczenie woli wnioskodawcy, złożone bez udziału drugiej strony, a jeśli tak to nie stanowiły umów, których uzgodnionym zasadom sprzeniewierzył się skarżący. Okoliczności, treść i cel uzgodnień stron należało ustalić w oparciu o zeznania świadków i przesłuchanie stron, czego Urząd nie uczynił, naruszając tym samym przepisy art. 77 i 86 k.p.a.

Urząd pominął też okoliczność, iż zgłoszenie spornego znaku miało miejsce 17 lutego 1999r., a więc dwa lata wcześniej, niż dokonane przez wnioskodawcę zgłoszenie w W., co potwierdza, że między stronami doszło do porozumienia w sprawie zgłoszenia znaku emmegas do ochrony w Polsce.

Za arbitralne i nielogiczne skarżący uznał powołanie w decyzji faktu podejmowania przez skarżącego działań wobec osób trzecich jako dowodu świadczącego o złej wierze przy zgłoszeniu. Uprawniony, wzywając do zaprzestania naruszeń prawa do znaku, realizował swoje prawo już zgłoszone i zarejestrowane i nie ma to związku z wcześniejszym zgłoszeniem.

Oferta skarżącego odsprzedaży prawa do znaku skierowana do wnioskodawcy została arbitralnie i nieobiektywnie uznana przez Urząd Patentowy za dowód złej wiary przy zgłoszeniu znaku do ochrony, gdy tymczasem pismo skarżącego z tą propozycją było tylko odpowiedzią na jego zarzuty i próbą rozwiązania powstałego konfliktu.

Urząd Patentowy praktycznie zignorował okoliczność, iż E. dzięki swoim zabiegom jako producenta i dystrybutora oraz poniesionym kosztom wprowadził sporny znak na rynek polski. Znamienne jest, iż wnioskodawca zmienił nazwę dopiero po wypromowaniu nazwy emmegas na polskim rynku – największym w zakresie urządzeń do napędu gazowego samochodów. Również fakt, iż do ochrony zgłoszony został odmienny od spornego znak MG EmmeGas świadczy o istnieniu porozumienia między stronami. Urząd winien był wziąć te okoliczności pod uwagę, a ignorując je naruszył art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Za sprzeczne z materiałem dowodowym skarżący uznał ustalenie Urzędu jakoby zgłoszenie znaku naruszyło prawo do firmy Emmegas. Z zarzutu tego skarżący wycofał się na rozprawie przed Sądem w dniu 23 listopada 2005r.

Wreszcie skarżący wskazał, że decyzja unieważniła sporny znak w zakresie szerszym niż wymagał tego interes prawny wnioskodawcy. Zgłoszenie znaku wnioskodawcy obejmuje klasy 7, 9 i 12, tymczasem sporny znak emmegas R-138553 obejmuje klasy 4, 8, 9, 11, 12, 36, 41 i 42. Wnioskodawca nie miał interesu prawnego w unieważnianiu znaku w klasach towarowych innych, niż te o których ochronę sam zabiega tj. 9 i 12.

Urząd Patentowy o odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania – E. w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2005r. wniósł o oddalenie skargi. Ocenił zarzuty zgłoszone przez skarżącego jako bezzasadne. Urząd Patentowy nie naruszył przepisów art. 7, art. 77 § 1 czy art. 86 k.p.a. ponieważ zebrał w sprawie wyjątkowo obszerny materiał dowodowy w postaci dokumentacji potwierdzającej fakt i przebieg współpracy uczestnika ze skarżącym, fakt wieloletniego używania przez uczestnika znaku MG emmeGas oraz zakres dozwolonego korzystania z tego znaku przez skarżącego. Ponadto organ dysponował pisemnym sprzeciwem uczestnika postępowania wobec rejestracji znaku towarowego emmegas i odpowiedzią skarżącego na ten sprzeciw w postaci propozycji odsprzedaży znaku. Nie było zatem żadnej potrzeby poszukiwania dodatkowych dowodów w postaci przesłuchiwania stron lub ewentualnych świadków, a nawet brak było podstaw do przyjęcia, że takie przesłuchanie mogłoby cokolwiek wnieść do sprawy. Uczestnik postępowania nie zgodził się też z zarzutem, iż zaskarżona decyzja unieważniła znak w zakresie szerszym niż tego wymagał interes prawny uczestnika, bowiem miał on prawo dochodzić unieważnienia znaku w całości dla zapobieżenia całokształtowi bezprawnych działań skarżącego, wynikających ze złej wiary przy rejestracji znaku i korzystaniu ze znaku emmegas, jak też odwrócenia skutków takich działań poprzez m.in. umożliwienie uczestnikowi rozszerzenia rejestracji międzynarodowej znaku MG EmmeGas na Polskę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) tzn. pod względem jej zgodności z prawem należy stwierdzić, że skarga nie jest uzasadniona, a decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP unieważniającą, na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), prawo ochronne na znak towarowy emmegas R-138553. Urząd ocenił, iż zgłoszenie znaku emmegas nastąpiło w warunkach złej wiary na co wskazują zebrane w sprawie dowody, a m.in. fakt, iż uprawniony był świadomy, że działa niezgodnie z warunkami określonymi w umowie łączącej go z firmą uprawnioną do znaku.

W ocenie Sądu stanowisko Urzędu Patentowego jest prawidłowe. Poza sporem jest, iż uczestnik postępowania firma E., występująca pierwotnie pod nazwą U., posługiwała się znakiem MG Emmegas od początku swej działalności oraz że używała skrótowego oznaczenia emmegas m.in. w prowadzonej między stronami postępowania korespondencji, a także że oznaczała tym znakiem produkowane przez siebie reduktory (str. 24 i 103 akt adm.). Nie podlega również kwestii, że skarżący nawiązał w 1996r. stałą współpracę z uczestnikiem postępowania, której celem było dystrybuowanie na terenie Polski towarów wytwarzanych przez E. i oznaczanych znakiem MG Emmegas. Zasady tej współpracy zostały określone m.in. w skierowanych do skarżącego pismach: z dnia 1 października 1997r. zatytułowanym "umowa dystrybucyjna" oraz z dnia 21 czerwca 1999r. zatytułowanym "umowa dotycząca produkcji i dystrybucji", zgodnie z którymi skarżący ustanowiony został wyłącznym agentem i dystrybutorem na terytorium Polski produktów uczestnika postępowania i upoważniony został do korzystania z symboli identyfikujących U. (pod taką nazwą uczestnik występował w dacie sporządzania pism do skarżącego), a więc nazwy firmy, nazwy i znaku towarowego Emmegas, jednak wyłącznie w celu identyfikacji, reklamy i sprzedaży produktów będących przedmiotem umowy. Wskazane pisma udzielające polskiej firmie określonego prawa i formułujące warunki na jakich z tego prawa może ona korzystać ( określone przez uczestnika jako umowy, a przez skarżącego jako jednostronne oświadczenia woli osoby reprezentującej E. ) zostały przez skarżącego przyjęte i zaakceptowane, co wnosić należy m.in. z faktu powoływania się przez skarżącego na przyznane mu tymi dokumentami prawo wyłączności (str. 75 akt adm. odpowiedzi na wniosek do Urzędu Patentowego). Trudno w tym stanie rzeczy odmówić wskazanym dokumentom waloru umowy/porozumienia dotyczącego zasad współpracy, co zauważył nawet sam skarżący, który w piśmie z dnia 1 października 1997r. określił zasady ustanowione przez uczestnika jako umowę. Oczywistym winno więc być przestrzeganie określonych w tych dokumentach zasad i to nie wybiórczo, lecz w całości nakreślonych tam postanowień.

W rozpatrywanej sprawie Urząd ustalił ponad wszelką wątpliwość, iż skarżący wiedział, że znak emmegas jest znakiem towarowym uczestnika postępowania oraz że może być używany przez skarżącego wyłącznie w sposób określony przez uczestnika w przywołanych wyżej pismach. W aktach sprawy nie znalazł się żaden, choćby pośredni, dowód na potwierdzenie tezy skarżącego o woli i zgodzie uczestnika postępowania na dokonanie przez E. rejestracji znaku w celu ochrony interesów współpracujących stron, a więc zarówno E., jak i E. Gdyby tak w istocie było, skarżący winien był, w odpowiedzi na wezwanie uczestnika do zaprzestania naruszeń z dnia 19 listopada 2003r. powołać się na, jak twierdzi, ustne ustalenia stron w tym zakresie. Tymczasem skarżący w piśmie z dnia 12 grudnia 2003r. kierowanym do pełnomocnika E. powołał się wyłącznie na wyrażoną przez współpracujące strony wolę zapewnienia wyłączności produkcji i dystrybucji wyrobów włoskiego partnera i na tej podstawie stwierdził, że dokonana przez niego rejestracja znaku emmegas służyła tak wyrażonej woli. Należy stwierdzić, że z wyrażonej przez E. woli ustanowienia na terenie Polski wyłącznego dystrybutora produkowanych przez tę firmę towarów nie wynika, jak to sugeruje skarżący, zgoda na zarejestrowanie przez skarżącego znaku towarowego, którym firma włoska posługuje się od początku swego istnienia, co skarżącemu było wiadome. Zebrane w sprawie dowody w postaci dokumentów wskazują wręcz jednoznacznie na brak zgody MG Emmegas na inne używanie znaku emmegas, poza tym który został określony w kierowanych do skarżącego o przyjętych przez niego pismach. Skarżący nie przedstawił dowodu przeciwnego, nie wnosił również w postępowaniu przed Urzędem Patentowym o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczność istnienia porozumienia w przedmiocie wyrażenia przez E. zgody na ochronę znaku emmegas na terenie Polski poprzez zarejestrowanie takiego znaku przez skarżącego. Nie można więc czynić organowi zarzutu, że naruszył art. 86 k.p.a. w sytuacji, gdy w ocenie organu fakt istotny dla sprawy, jakim był brak zgody E. na zarejestrowanie przez skarżącego znaku emmegas, był ustalony na podstawie dokumentów, których treści skarżący nie podważył.

Jak stanowi art. 8 pkt 1 ustawy o z.t. niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Sprzeczność z zasadami współżycia społecznego dotyczy nie tylko samego znaku ale również odnosi się do działań zgłaszającego i założonych przez niego celów i skutków rejestracji. W ocenie Sądu rejestracja znaku towarowego emmegas na rzecz skarżącego naruszyła przepis art. 8 pkt 1 ustawy o z.t. Skarżący, mając świadomość na jakich polach eksploatacji może wykorzystywać znak towarowy emmegas, zgłosił go do rejestracji w Urzędzie Patentowym i uzyskał prawo ochronne. Działanie takie było działaniem w złej wierze i jako takie było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W rozpatrywanej sprawie skarżący, posiadając przyznane przez włoską firmę prawo wyłączności, dystrybuował na terenie Polski towary przez nią produkowane i opatrywał je za zgodą tej firmy jej znakiem emmegas.

Relacja między dwoma podmiotami gospodarczymi, gdzie jeden z nich jest upoważnionym, wyłącznym dystrybutorem towarów produkowanych przez drugiego, opiera się na szczególnym stosunku zaufania i stanowi rażący przykład naruszenia tego zaufania działanie upoważnionego dystrybutora polegające na zarejestrowaniu przez niego znaku towarowego należącego do podmiotu, który udzielił upoważnienia bez uzyskania wyraźnej na rejestrację zgody. Takim zachowaniom miał przeciwdziałać przepis art. 6 septies Konwencji Paryskiej z dnia 20 marca 1883r., której Polska jest stroną. Zgodnie z tym przepisem, właściciel znaku może przeciwstawić się żądanej rejestracji lub żądać jej wykreślenia ewentualnie, gdy ustawodawstwo danego kraju to przewiduje, może żądać przeniesienia rejestracji na jego rzecz w sytuacji, gdy agent lub przedstawiciel osoby będącej właścicielem znaku wnosi bez zezwolenia właściciela o zarejestrowanie znaku na jego rzecz. Fakt zgłoszenia do ochrony przez upoważnionego dystrybutora do ochrony na swoją rzecz znaku należącego do podmiotu, który udzielił tego upoważnienia, a nie wyraził na rejestrację zezwolenia, stanowi szczególny przejaw złej wiary, który kwalifikuje taką rejestrację za dokonaną z naruszeniem art. 8 pkt 1 u.z.t.

Nie może ulegać wątpliwości, że MG Emmegas, jako twórca oznaczenia emmegas, posługujący się tym znakiem dla oznaczania swoich produktów ale również identyfikujący takim znakiem swoją firmę, mimo używanej początkowo innej nazwy, był właścicielem znaku emmegas i bez znaczenia pozostaje, że znak ten nie został przez niego zarejestrowany. Skarżący, chcąc jak twierdzi poprzez rejestrację znaku, chronić interes swój i firmy włoskiej, winien był na zgłoszenie znaku emmegas do ochrony na swoją rzecz uzyskać zgodę firmy MG Emmegas i to zgodę wyraźną, co było szczególnie ważne wobec pisemnego określenia przez włoską firmę ograniczonego sposobu wykorzystywania przez skarżącego przedmiotowego znaku.

Złą wiarę potwierdziły działania skarżącego wobec osób trzecich, podejmowane po uzyskaniu prawa ochronnego, bowiem z pism kierowanych przez skarżącego do tych osób wynika jedynie wola skarżącego ochrony własnych interesów bez odwoływania się do praw firmy E., a przecież jak twierdzi skarżący również ochronie jej interesów miała sprzyjać rejestracja znaku emmegas. Także późniejsza propozycja odsprzedaży prawa do znaku firmie E. nie może stanowić potwierdzenia tezy skarżącego o chęci ochrony interesów tej firmy przez rejestrację znaku emmegas w Polsce.

Bez znaczenia dla uznania zgłoszenia znaku za prawidłowe pozostaje okoliczność podnoszona przez skarżącego poniesienia przez niego znacznych nakładów przy wprowadzeniu produktów włoskiej firmy i spornego znaku na rynek polski. Ponoszenie przez podmiot gospodarczy nakładów na reklamę oraz promocję znaku i towarów nim opatrzonych stanowi nieodłączną część tej działalności, wkalkulowaną w koszty jej prowadzenia i jest wliczone jako zamierzone działanie mające przynieść spodziewane rezultaty.

Sąd nie podzielił również zarzutu skargi, że Urząd Patentowy zaskarżoną decyzją wykroczył poza ramy interesu prawnego uczestnika postępowania, ponieważ unieważnił znak we wszystkich klasach towarowych zamiast ograniczyć się do klas 9 i 12, o których ochronę zabiega uczestnik, starając się o rozszerzenie na teren Polski ochrony dla znaku MG EmmeGas. Organ dokonał oceny działania skarżącego, przy zgłoszeniu do rejestracji znaku emmegas, jako noszącego cechy złej wiary, odnosząc go do oznaczenia "emmegas" określonego przez firmę włoską w przesyłanych skarżącemu pismach z dnia 1października 1997r. i 21 czerwca 1999r. jako samodzielny znak towarowy. Rejestracja znaku emmegas była, jak już była o tym mowa wyżej, sprzeczna z zasadami współżycia społecznego i w związku z tym unieważnienie uzyskanego przez skarżącego wbrew obowiązującym przepisom prawa ochronnego dotyczyć mogło tylko całego prawa, nie zaś jego części w klasach towarowych przynależnych znakowi MG EmmeGas.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.