Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 155/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1, art. 155 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 64 poz 414
law: Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej - t.j.
article: art. 15 § 1 pkt 4 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wójta Gminy O. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy O. a Prezydentem Miasta G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A.S. o przyznanie zasiłku stałego postanawia: wskazać Prezydenta Miasta G. jako organ właściwy w sprawie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2011 r. Wójt Gminy O. wystąpił na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A. S. o o przyznanie zasiłku stałego.

Wnioskodawca wskazał, że A. S. złożył do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. wniosek o przyznanie zasiłku stałego. Dyrektor Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. przekazał ten wniosek pismem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. wskazując, że zgodnie z art. 101 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) właściwość miejscową ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, natomiast dla mieszkańca domu właściwa jest gmina, która skierowała go do domu pomocy społecznej. A. S. decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] został skierowany przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w G. do Domu Pomocy Społecznej dla mężczyzn niepełnosprawnych intelektualnie w S. W momencie kierowania do domu pomocy społecznej zamieszkiwał on w G., przy ul. [...]. Na dzień skierowania do ww. placówki obowiązywały przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm. – dalej uchylona ustawa o pomocy społecznej).

W odpowiedzi Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. w piśmie z dnia 1 sierpnia 2011 r. nr PS.V/27/3237/2011 wskazał, iż decyzję w sprawie umieszczenia A. S. w DPS w S. wydało właściwe Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie, zaś stosownie do art. 155 ust. 1 i 3 uchylonej ustawy o pomocy społecznej do osób umieszczonych w DPS przed 1 stycznia 2004 r. stosuje się dotychczasowe przepisy o właściwości miejscowej gminy. W konsekwencji, w opinii Dyrektora MOPS w G., odwołać się należy do art. 37 ust. 4 pkt 1 uchylonej ustawy o pomocy społecznej – według której właściwym miejscowo organem dla zasiłku stałego jest gmina siedziby Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności, który wydał stosowne orzeczenie dla A. S.; wskazano przy tym, iż stosownie do wywiadu środowiskowego jest to Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności w K.

Dyrektor Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O., ustosunkowując się do przedstawionych wyżej przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. argumentów, wskazał w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. że podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko. Za słuszny w sprawie uznał argument, że podstawą uznania za właściwy miejscowo nie będzie art. 101 obowiązującej ustawy o pomocy społecznej. Analizując treść art. 37 ust. 4 pkt 1 uchylonej ustawy o pomocy społecznej, zasiłek wyrównawczy (odpowiednik obecnego zasiłku stałego) przyznawany jest przez gminę siedziby zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, ale tylko w sytuacji ubiegania się o tenże przez osobę bezdomną. Z akt sprawy wynika jednocześnie, iż w momencie kierowania A. S. do Domu Pomocy Społecznej przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w G. (decyzja z dnia [...] września 2003 r.) nie był on osobą bezdomną, posiadał stały adres zameldowania przy ul. [...] w G. Mając zatem na uwadze regulację art. 155 ust. 1 obowiązującej ustawy o pomocy społecznej, która jednoznacznie wskazuje, iż do osób umieszczonych w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r. stosuje się dotychczasowe przepisy o właściwości miejscowej gminy, uznać należy, że stosownie do art. 37 ust. 1 uchylonej ustawy o pomocy społecznej, właściwą miejscowo gminą do rozpatrzenia wniosku o przyznanie zasiłku stałego jest Miasto G.

W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. przyznał, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga sprawy o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Sporem o właściwość jest sytuacja prawna, w której co do zakresu działania organów administracji publicznej zachodzi rozbieżność poglądów, która powinna być usunięta na skutek podjęcia środka prawnego przez właściwy organ. Spór o właściwość ma miejsce wtedy, gdy rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji publicznej zachodzi w odniesieniu do rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy, którą zajmują się dwa organy administracji publicznej (spór pozytywny) lub co do której organy administracji publicznej odmawiają przyjęcia do rozpoznania i rozstrzygnięcia, powołując się na brak podstaw do ustalenia właściwości (spór negatywny).

Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie ma charakter negatywnego sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy O. a Prezydentem Miasta G., albowiem oba te organy uznają się za niewłaściwe miejscowo do rozpoznania wniosku A. S. o przyznanie zasiłku stałego.

Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) w art. 101 ust.1 ustanawia ogólną zasadę, że właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Z tym, że zgodnie z art. 155 ust.1 tej ustawy do osób umieszczonych w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r. stosuje się dotychczasowe przepisy o właściwości miejscowej gminy. Oznacza to, że jeżeli osoba została umieszczona w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania wydanego przed 1 stycznia 2004 r. zastosowanie mają dotychczasowe przepisy. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w G. skierowało A. S. zam. w G. ul. [...] do Domu Pomocy Społecznej w S. Zatem w tym przypadku zachodzi sytuacja w której zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), bowiem A. S. został skierowany do domu pomocy społecznej przed 1 stycznia 2004 r. Przepis art. 37 ust. 1 ww. ustawy przewidywał, że właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. W momencie kierowania do domu pomocy społecznej zamieszkiwał on w G. Należy zgodzić się z wnioskodawcą, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w momencie kierowania A. S. do Domu Pomocy Społecznej przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w G. nie był on osobą bezdomną, a posiadał stały adres zameldowania w G., ul. [...].

Powyższe oznacza, iż w przypadku A. S., zastosowanie ma wyżej przytoczony art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. Właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie zasiłku stałego dla A. S. jest więc Prezydent Miasta G.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.