Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1630/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 157 poz 1119
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym
article: art. 96 ust. 1 pkt 1, art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2009 nr 185 poz 1439
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity.
Teza: dokonana ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. zmiana art. 11 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze finansowym sprawiła, że przepis ten zyskał charakter szczególny wobec przepisu art. 24 K.p.a., zwłaszcza wobec art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu. O ile bowiem przepisy rozdziału 5 K.p.a. (art. 24-27), regulujące wyłączenie pracownika i organu, mają zastosowanie powszechne - odnoszą się do wszystkich organów w sytuacjach określonych w tym przepisie, o tyle art. 11 ustawy o nadzorze, któremu nowe brzmienie nadano już po wejściu w życie nowej redakcji wspomnianych przepisów K.p.a., odnosi się wyłącznie do Komisji Nadzoru Finansowego i reguluje kwestię wyłączenia uwzględniając specyfikę Komisji, w tym zwłaszcza jej składu osobowego

sankcja przewidziana w powołanym wyżej przepisie (art. 96 ust. 1 ustawy o obrocie) nie ma - jak to uważa strona skarżąca - ani charakteru sankcji karnej, ani też quasi-karnej; jest to w sposób oczywisty, z racji jej charakteru i sposobu nakładania, sankcja administracyjna, o nałożeniu której i jej wysokości rozstrzyga organ administracji w ramach swobodnego (co wszak nie znaczy dowolnego) uznania administracyjnego

TEZY

dokonana ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. zmiana art. 11 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze finansowym sprawiła, że przepis ten zyskał charakter szczególny wobec przepisu art. 24 K.p.a., zwłaszcza wobec art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu. O ile bowiem przepisy rozdziału 5 K.p.a. (art. 24-27), regulujące wyłączenie pracownika i organu, mają zastosowanie powszechne - odnoszą się do wszystkich organów w sytuacjach określonych w tym przepisie, o tyle art. 11 ustawy o nadzorze, któremu nowe brzmienie nadano już po wejściu w życie nowej redakcji wspomnianych przepisów K.p.a., odnosi się wyłącznie do Komisji Nadzoru Finansowego i reguluje kwestię wyłączenia uwzględniając specyfikę Komisji, w tym zwłaszcza jej składu osobowego

sankcja przewidziana w powołanym wyżej przepisie (art. 96 ust. 1 ustawy o obrocie) nie ma - jak to uważa strona skarżąca - ani charakteru sankcji karnej, ani też quasi-karnej; jest to w sposób oczywisty, z racji jej charakteru i sposobu nakładania, sankcja administracyjna, o nałożeniu której i jej wysokości rozstrzyga organ administracji w ramach swobodnego (co wszak nie znaczy dowolnego) uznania administracyjnego


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzeniem naruszenia przez emitenta papierów wartościowych obowiązku przekazania informacji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Komisji Nadzoru Finansowego (KNF, Komisja) z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., dalej: K.p.a.) oraz w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119, z późn. zm.; dalej: ustawa o nadzorze) oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439, dalej zwana: ustawą o ofercie), po rozpoznaniu wniosku strony – W. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: W., strona, skarżąca), o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymano w mocy decyzję KNF z dnia [...] stycznia 2011 r.

W uzasadnieniu przypomniano, że decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na spółkę W. S.A. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł, wobec stwierdzenia, że strona dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, gdyż nie wskazała w raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] października 2009 r., że umowa zawarta w dniu [...] października 2009 r. pomiędzy spółką zależną od strony, tj. spółką B. Sp. z o.o. a P. Sp. z o.o., miała charakter warunkowy oraz naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2009 r., Nr 33, poz. 259, z późn. zm., dalej: rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych) przez to, że nie przekazała w raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. załączników do projektów uchwał dotyczących:

a) zatwierdzenia sprawozdania Zarządu spółki W. S.A. (KRS [...]) z działalności za okres od [...] grudnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2008 r.,

b) zatwierdzenia sprawozdania Zarządu spółki W. S.A. (KRS [...]) z działalności za okres od [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] stycznia 2009 r.,

c) zatwierdzenia sprawozdania finansowego spółki W. S.A. (KRS [...]) za okres od [...] grudnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2008 r.,

d) zatwierdzenia sprawozdania finansowego spółki W. S.A. (KRS [...]) za okres od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. oraz

e) zatwierdzenia sprawozdania Rady Nadzorczej spółki W. S.A. za 2008 r. (KRS [...]),

mających być przedmiotem obrad Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki (dalej zwane: "ZWZA") w dniu [...] czerwca 2009 r.

W dniu [...] lutego 2011 r. do Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: "UKNF") wpłynął wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną z dnia [...] stycznia 2011 r. (dalej: Decyzja). Strona zarzuciła przedmiotowej Decyzji:

1. naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit b ustawy o ofercie, w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b powołanej ustawy;

2. naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o ofercie w zw. z § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, poprzez przyjęcie, że wymienione w Decyzji sprawozdania okresowe Spółki stanowią załącznik do uchwały i winny być objęte komunikatem bieżącym;

3. naruszenie art. 96 ust. 11 ustawy o ofercie w zw. z art. 7, 8 i 9 K.p.a. poprzez podanie do publicznej wiadomości treści zaskarżonej Decyzji, w tym poprzez umieszczenie komunikatu na stronie internetowej Komisji oraz protokołu z posiedzenia Komisji, w sytuacji gdy w treści Decyzji KNF nie skorzystała z uprawnienia określonego w art. 96 ust. 11 ustawy o ofercie;

4. naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 107 § 1 oraz 7 K.p.a. poprzez wymierzenie kary w kwocie 70 000 zł, jako łącznej kwoty, gdy tymczasem przy dwóch zarzutach, z których każdy może być kwestionowany oddzielnie, oraz przy stosowaniu zasady miarkowania kary należy dokonać oceny każdego czynu osobno.

W związku z powyższymi zarzutami strona, na podstawie art. 127 § 3 K.p.a., wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o:

1. uchylenie Decyzji w całości wobec jej wadliwości, w zakresie wad formalnych rażąco naruszających prawa strony, poprzez nieustalenie w jakiej wysokości wymierzana jest kara za każde naruszenie, a ponadto wymierzenie kary w oparciu o zarzut naruszenia rozporządzenia, a nie ustawy o ofercie, do czego Komisja nie miała ustawowych uprawnień, ewentualnie o

2. uchylenie Decyzji w całości wobec braku podstaw do zastosowania nałożonej kary pieniężnej, zwłaszcza w zakresie zarzutu objętego pkt 2 sentencji Decyzji, ewentualnie o

3. zmniejszenie nałożonej kary.

Strona nie złożyła żadnych wniosków dowodowych.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja potwierdziła ustalony w Decyzji następujący stan faktyczny.

W dniu [...] stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy w [...] wydał postanowienie w przedmiocie połączenia spółek: M. S.A. z siedzibą w [...] (KRS [...]) oraz W. S.A. z siedzibą w [...] (KRS [...]), w drodze przejęcia przez spółkę M. S.A. spółki W. S.A. Zmianie uległa również siedziba spółki z [...] na [...].

Na mocy postanowienia z dnia [...] marca 2009 r., Sąd Rejonowy w [...] dokonał zmiany firmy spółki M. S.A. na W. S.A. (pod którą strona obecnie występuje w obrocie).

Raportem bieżącym nr [...] opublikowanym w dniu [...] października 2009 r. o godzinie [...] Spółka poinformowała o zawarciu w dniu [...] października 2009 r. umowy pomiędzy spółką zależną od strony, tj. spółką B. Sp. z o.o. (dalej: "B.") a P. Sp. z o.o. (dalej: Umowa) wskazując, iż jej przedmiotem jest przeniesienie majątkowych praw autorskich do projektu budowlanego i sprzedaż dokumentacji technicznej celem budowy w 2010 r. [...]. W. poinformowała, iż na podstawie Umowy spółka zależna B. nabyła dokumentację wraz z prawomocnym pozwoleniem na budowę oraz raportem oddziaływania na środowisko dotyczącą budowy elektrowni biogazowej 1 MW. Nadto strona wskazała, iż informacje co do wartości oraz szczegółów Umowy zostały opóźnione do dnia [...] października 2010 r. Stosownie do ww. raportu bieżącego B. zamierzała w 2010 r. zrealizować inwestycję w postaci budowy [...] w gminie [...], o założonej wartości kosztorysowej 14 000 000 zł. Wskazana inwestycja była kolejnym środkiem zmierzającym do dywersyfikacji źródeł przychodu Grupy kapitałowej Spółki.

W tym samym dniu o godzinie [...] W. przekazała do UKNF w trybie art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie raport bieżący nr [...], w którym poinformowała o zawarciu w dniu [...] października 2009 r. znaczącej umowy przez jednostkę zależną – B. z P. Sp. z o.o. (dalej zwana: "P.") oraz poinformowała, iż opóźnia do dnia [...] października 2010 r. podanie do publicznej wiadomości szczegółów finansowych umowy oraz charakterystycznych zapisów wiążących strony. Jako powód opóźnienia W. wskazała brak zgody Zarządu P. na publikację ww. informacji.

Z Umowy wynikało, że została ona zawarta pod warunkiem w postaci zakupu przez B. nieruchomości, na której miała być prowadzona inwestycja w postaci budowy bioelektrowni. Ponadto, stosownie do treści § 2 pkt 1 Umowy, przeniesienie majątkowych praw autorskich do projektu budowlanego miało nastąpić z datą zapłaty drugiej raty ceny.

Nadto z § 2 pkt 6 Umowy wynikało, że jeżeli do dnia [...] listopada 2009 r. B. nie zakupi ww. nieruchomości, umowa ulega rozwiązaniu.

Stosownie do postanowień Załącznika nr [...] Umowa została objęta klauzulą poufności " (...) tak co do faktu zawarcia i treści niniejszej Umowy, jak również co do wszelkich innych informacji zebranych w trakcie negocjacji i dokonywania przez Inwestora ponad zakres, jaki zostanie podany do publicznej wiadomości w raporcie ze strony W. S.A. (...) ".

W dniu [...] grudnia 2009 r. strona opublikowała raport bieżący nr [...], w którym wskazała, że raportem bieżącym nr [...] poinformowała o zawarciu Umowy dodając, że "Jednym ze szczegółów objętych opóźnieniem był zapis mówiący iż B. Sp. z o.o. prawa i projekty nabywa pod warunkiem zakupu działek wskazanych i dysponowanych wówczas przez P. Sp. z o.o. na warunkach nie gorszych niż te, które obejmowała umowa przedwstępna sprzedaży pomiędzy właścicielem nieruchomości a dysponentem. "

Stosownie do ww. raportu bieżącego w dniu [...] grudnia 2009 r. B. nabyła w wykonaniu umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości w gminie [...], na których miała być realizowana inwestycja w postaci [...].

Raportem bieżącym nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Zarząd W. zwołał na dzień [...] czerwca 2009 r. posiedzenie ZWZA W., którego przedmiotem miało być m.in. rozpatrzenie uchwał w przedmiocie: - zatwierdzenia sprawozdania Zarządu spółki W. S.A. (KRS [...]) z działalności za okresy obejmujące lata 2008 – 2009; - zatwierdzenia sprawozdania finansowego spółki W. S.A. (KRS [...]) za okresy o obejmujące lata 2008 – 2009; - zatwierdzenia sprawozdania Rady Nadzorczej strony za 2008 r.

W raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zawierającym projekty uchwał na ww. ZWZA, W. nie opublikowała załączników do ww. uchwał. Załączniki te nie zostały wcześniej przekazane do publicznej wiadomości w trybie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie.

Stan prawny w niniejszej sprawie przedstawia się następująco:

Stosownie do postanowień art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o ofercie emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, do równoczesnego przekazywania KNF, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości:

1) informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538, ze zm., dalej: "ustawa o obrocie");

2) informacji bieżących i okresowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego.

Stosownie do treści art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie informacją poufną w rozumieniu ustawy jest - określona w sposób precyzyjny - informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja:

1) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych;

2) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora.

Zgodnie z dyspozycją art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie informacje poufne, z zastrzeżeniem art. 57 ust. 1 umożliwiającego spółce publicznej opóźnienie w publikacji informacji poufnej, emitent jest zobowiązany przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie, lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godzin.

Stosownie do treści art. 57 ustawy o ofercie w przypadku gdy wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 ww. ustawy, mogłoby naruszyć słuszny interes emitenta papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od tego, czy transakcje danym papierem wartościowym są dokonywane na tym rynku, może on w zakresie odnoszącym się do informacji, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie - na własną odpowiedzialność oraz w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 1 przedmiotowej ustawy - opóźnić na czas określony wykonanie tych obowiązków, przekazując Komisji informację o opóźnieniu wraz z podaniem przyczyn uzasadniających opóźnienie i wskazaniem terminu, w którym informacja będzie przekazana podmiotom, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie. Opóźnienie przekazania informacji, o którym mowa powyżej, może nastąpić wyłącznie pod warunkiem, że emitent zapewni zachowanie poufności tych informacji do chwili wykonania obowiązku oraz nie spowoduje to wprowadzenia w błąd opinii publicznej.

W przypadku opóźnienia, o którym mowa w art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie, emitent jest obowiązany przekazać informacje w terminie wskazanym Komisji, zgodnie z tym przepisem.

Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, oraz sposobu postępowania emitenta w związku z opóźnianiem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych (Dz. U. Nr 67, poz. 476; dalej: rozporządzenie w sprawie opóźnienia przekazania informacji poufnej), do katalogu informacji poufnych, których przekazanie do publicznej wiadomości może naruszyć słuszny interes emitenta, należy m.in. informacja dotycząca umów zawartych pod warunkiem zawieszającym.

Zgodnie z treścią § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, emitent jest obowiązany przekazać do publicznej wiadomości treść projektów uchwał oraz załączników do tych projektów, które mają być przedmiotem obrad walnego zgromadzenia, istotnych dla podejmowanych uchwał, które nie zostały uprzednio przekazane do publicznej wiadomości na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie.

Nadto stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny. Zgodnie z ust. 2 § 3, w przypadku gdy specyfika zdarzenia, którego dotyczy dany raport bieżący lub okresowy, wymaga podania dodatkowych informacji gwarantujących jej prawdziwy, rzetelny i kompletny obraz, emitent jest obowiązany do zamieszczenia tych informacji w raporcie bieżącym lub okresowym.

Zgodnie z treścią art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków informacyjnych z art. 56 ustawy o ofercie, KNF może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.

Na podstawie powyższego stanu faktycznego i prawnego KNF stwierdził, iż strona dopuściła się naruszenia art. 56 ustawy o ofercie w związku z publikacją raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] października 2010 r., zawierającego informację o zawarciu przez B. i P. Umowy. Ww. raport bieżący nie zawierał informacji na temat warunkowego charakteru Umowy i tym samym Komisja stwierdziła, że informacja poufna w nim zawarta nie była kompletna i mogła wprowadzać inwestorów i akcjonariuszy W. w błąd co do bezwarunkowego charakteru Umowy. Komisja podtrzymuje swoją argumentację przedstawioną w Decyzji, iż zastrzeżenie warunku implikowało, że Umowa nie miała charakteru definitywnego, a jej realizacja wymagała od Spółki zakupu nieruchomości, o czym inwestorzy nie wiedzieli. O warunku dotyczącym zakupu nieruchomości Emitent poinformował dopiero raportem bieżącym nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Od ziszczenia się warunku określonego w § 2 pkt 1 Umowy uzależnione było czy dojdzie do wykonania Umowy. W przypadku nieziszczenia się warunku nie doszłoby do przeniesienia majątkowych praw autorskich oraz sprzedaży dokumentów niezbędnych do realizacji projektu, co skutkowałoby niedojściem do skutku inwestycji. Warunek zawarty w § 2 pkt 6 Umowy powodował natomiast, że w przypadku jego zaistnienia Umowa ulegała rozwiązaniu i tym samym nie dochodziło do przeniesienia majątkowych praw autorskich oraz sprzedaży dokumentów. Ponadto z § 2 pkt 1 Umowy wynikało, że przeniesienie praw w zakresie opisanym w Umowie nastąpi z chwilą zapłaty 2 raty ceny. Inwestorzy byli zatem przekonani, iż Umowa została zawarta bez żadnych obwarowań, które przesądzały o pewności realizacji inwestycji. Podejmowali więc swoje decyzje inwestycyjne w oparciu o informacje, które mogły wprowadzać w błąd. Podkreślić należy, iż Spółka nie mogła opóźnić informacji o warunkowym charakterze umowy, niezależnie od tego czy był to warunek zawieszający czy rozwiązujący. W przypadku bowiem warunku zawieszającego możliwe jest wyłącznie opóźnienie całej umowy zawartej pod takim warunkiem, co wynika z treści § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie opóźnienia przekazania informacji poufnej. Natomiast nie ma możliwości w świetle ww. rozporządzenia opóźnienia informacji o warunku rozwiązującym, ponieważ może to wprowadzać inwestorów w błąd. Jeśli natomiast Spółka zdecydowała się na przekazanie do publicznej wiadomości informacji o Umowie, to powinna przekazać tę informację w sposób rzetelny i precyzyjny, a tym samym dający podstawę do racjonalnej oceny przez inwestorów i akcjonariuszy Emitenta zasadności ekonomicznej inwestycji w akcje Spółki. Niewątpliwie informacja o charakterze warunkowym Umowy spełnia kryteria istotności dla inwestorów i akcjonariuszy W.

Ponadto, zdaniem KNF, Spółka nienależycie wykonała obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, gdyż nie opublikowała w raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. załączników do projektów uchwał zamieszczonych w porządku zwołanego na dzień 24 czerwca 2009 r. ZWZA. Nadto podkreślenia wymaga fakt, iż stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny. Bezsprzeczne jest, że raport bieżący nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., który nie zawierał załączników do projektów uchwał, nie może być uznany za rzetelny i kompletny. Prowadzi to do wniosku, że ww. raport bieżący nie umożliwiał inwestorom, w tym akcjonariuszom Emitenta, powzięcie pełnej informacji na temat uchwał, które miały być przedmiotem WZA.

Ponowna analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje, że zarzuty podniesione przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługują na uwzględnienie.

Komisja zaznacza, że podstawą nałożenia kary na W. było naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a ustawy o ofercie a nie, jak wskazała strona, art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z 56 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. b ustawy o ofercie. W. jako spółka dopuszczona do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych jest zobowiązana do wykonywania obowiązków informacyjnych w trybie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

W opinii KNF błędna jest teza strony jakoby brak odwołania się w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie do regulacji rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych uniemożliwiał nałożenie kary w przypadku naruszenia przepisów wskazanego rozporządzenia. Komisja podkreśla, że podstawą wydania Decyzji nie było naruszenie uregulowań rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, ale naruszenie obowiązków informacyjnych określonych w art. 56 ustawy o ofercie w zw. z postanowieniami rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych. Przedmiotowe rozporządzenie stanowi konkretyzację ujętego generalnie obowiązku przekazywania informacji bieżących i okresowych. Ponadto Komisja wskazuje, iż w pełni uprawnione jest zastosowanie dyspozycji rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych przy ocenie zachowania strony, gdyż w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie znajduje się bezpośrednie odwołanie do przepisów, które zostaną wydane na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie. Rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych jest właśnie regulacją wydaną na tej podstawie, a co za tym idzie, znajduje ex lege zastosowanie do emitentów w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Komisja wskazała, iż w przepisie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie nie występuje, wbrew twierdzeniom W., żadna luka prawna polegająca na pominięciu przez ustawodawcę sankcji za naruszenie rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych. Skoro podstawą wydania Decyzji było naruszenie art. 56 ustawy o ofercie w związku z postanowieniem rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, do którego tenże artykuł bezpośrednio odwołuje, to zbędne jest stosowanie wykładni. Reguły interpretacyjne znajdują zastosowanie w sytuacji kiedy przepisy są niejasne, podczas gdy w przedmiotowej sprawie przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie jest jasny, klarowny i nie wymaga jakiejkolwiek interpretacji.

Komisja wskazuje również, że w celu rozpoznania niniejszego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie została wyznaczona rozprawa, na co wskazywała strona we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Przepis art. 96 ustawy o ofercie, który zawiera sankcję za naruszenie obowiązków informacyjnych, nie przewiduje bowiem obowiązku przeprowadzania rozprawy. Natomiast zgodnie z art. 89 K.p.a., organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. Zdaniem KNF, przeprowadzenie rozprawy nie przyczyni się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania, gdyż Komisja poczyniła ustalenia faktyczne na podstawie materiału dowodowego zebranego w I instancji i nie wymaga on uzupełnienia czy dodatkowych wyjaśnień. Zdaniem Komisji, rozprawa nie przyczyni się do osiągnięcia celu wychowawczego, a cel ten zostanie osiągnięty w wyniku wydania decyzji nakładającej na stronę karę pieniężną i niniejszej decyzją, w których Komisja przedstawiła szeroką argumentację w zakresie stwierdzonych naruszeń i zasadności nałożenia kary pieniężnej. Brak jest również przepisu prawa, który obligowałby Komisję do przeprowadzenia rozprawy w przedmiotowym stanie faktycznym. KNF uznała zatem, że żadna z okoliczności wymienionych w art. 89 K.p.a. nie występuje, dlatego też zbędne jest przeprowadzenie rozprawy w niniejszym postępowaniu.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut błędnego uznania sprawozdania Zarządu spółki W. S.A. (KRS [...]) z działalności za okres od [...] grudnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2008 r., sprawozdania Zarządu spółki W. S.A. (KRS [...]) z działalności za okres od [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] stycznia 2009 r., sprawozdania finansowego spółki W. S.A. (KRS [...]) za okres od [...] grudnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2008 r., sprawozdania finansowego spółki W. S.A. (KRS [...]) za okres od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. oraz sprawozdania Rady Nadzorczej Strony za 2008 r., za załączniki do projektów uchwał ZWZA W. zwołanego na dzień [...] czerwca 2009 r.

Komisja podtrzymała stanowisko wyrażone w Decyzji, że pominięte przez Spółkę sprawozdania finansowe powinny być opublikowane wraz z projektami uchwał na ZWZA strony, gdyż stanowiły ich treściowe uzupełnienie. Wbrew stanowisku W., o załącznikach nie można mówić jedynie w przypadku gdy uchwała odsyła do uszczegóławiającego dokumentu nazwanego załącznik. Komisja podkreśla, iż treść ogłoszonych przez stronę projektów uchwał wskazuje jednoznacznie, że przedmiotem każdej z nich miało być zatwierdzenie określonego sprawozdania a jeśli tak, to sprawozdania te stanowiły integralną całość z projektem uchwały. Trudno wyobrazić sobie podejmowanie uchwał zatwierdzających sprawozdania, których się nie zna, a w takiej sytuacji znaleźli się akcjonariusze, którzy nie mieli możliwości osobistego udania się do siedziby W., celem zapoznania się z nimi.

Zdaniem KNF, błędny jest argument strony, która wskazuje, że Komisja, poprzez uznanie sprawozdań za załączniki, próbuje wprowadzić obowiązek publikacji samych sprawozdań, zaś w przedmiotowym stanie faktycznym kwestionowane sprawozdania zostały sporządzone przez Zarząd spółki niepublicznej i nie podlegały publikacji. W opinii KNF ww. teza strony wskazuje jednoznacznie na słuszność rozstrzygnięcia zawartego w Decyzji. Skoro, jak przyznaje Strona, kwestionowane przez nią sprawozdania nie zostały przekazane do publicznej wiadomości przed publikacją raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., to tym bardziej na stronie, jako spółce przejmującej spółkę niepubliczną W. S.A. z siedzibą w [...] (KRS [...]), ciążył obowiązek ich publikacji. Niewątpliwie wyniki finansowe za 2008 r. spółki przejętej przez stronę, jeśli miały być przedmiotem obrad ZWZA Spółki, winny być upublicznione, tak aby umożliwić akcjonariuszom zapoznanie się z nimi niezależnie od swojego miejsca zamieszkania.

Ponadto, odnosząc się do zarzutu W., że inne spółki publiczne nie załączają sprawozdań finansowych do projektów uchwał na ZWZA, Komisja wskazuje, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wypełnianie obowiązków informacyjnych przez W., a nie przez inne spółki publiczne. Przy czym W., powołując się na raport bieżący Banku [...] S.A. nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. zwołujący ZWZA, nie wskazuje, że Bank [...] S.A. opublikował w dniu [...] kwietnia 2010 r. zarówno Jednostkowy, jak i Skonsolidowany raport finansowy za 2009 r., a więc w chwili zwoływania ZWZA wszelkie dane finansowe banku za 2009 r. były publicznie znane. KNF podtrzymuje również wyrażone w Decyzji stanowisko, że sprawozdanie Rady Nadzorczej za 2008 r. dotyczyło strony, a nie przejętej spółki W. S.A. (KRS [...]).

KNF stwierdza również, że nie ma wpływu na ocenę realizacji obowiązków informacyjnych stwierdzenie, czy sprawozdania mają charakter samodzielnych, czy też odrębnych dokumentów, gdyż i tak, jak wyżej wskazano, powinny zostać opublikowane wraz z projektami uchwał, albowiem ich bezpośrednio dotyczyły i nie były wcześniej publicznie dostępne. Podobnie należy się odnieść do zarzutów strony, że uchwały nie miały załączników, co potwierdzał komunikat opublikowany po posiedzeniu ZWZA W. Przedmiotem postępowania było naruszenie obowiązków informacyjnych w zw. z brakiem publikacji załączników do projektów uchwał na ZWZA, a nie publikacja uchwał podjętych na ZWZA.

Rozpatrując zarzut strony dotyczący braku ustaleń Komisji wskazujących, kiedy dokument stanowiący przedmiot obrad WZA ma charakter załącznika do uchwały, KNF stwierdza, że decyduje o tym powiązanie z treścią uchwały. Jeżeli tak, jak ma to miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym, uchwały miały dotyczyć zatwierdzenia niepublikowanych sprawozdań, to bezsprzecznie stanowiły one integralne części uchwał.

Zdaniem KNF, nie jest zasadny pogląd strony, która opierając się na dyspozycji art. 393 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm., dalej: "ksh") wywodzi, że brak jest obowiązku, aby zatwierdzane na ZWZA dokumenty stanowiły załączniki do uchwał. Analiza powołanego artykułu wskazuje, że reguluje on jedynie przedmiot uchwał podejmowanych na ZWZA. Ponadto spółki publiczne oprócz uregulowań ksh, obowiązują jeszcze postanowienia ustawy o ofercie oraz ustawy o obrocie.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dokonania przez Komisję celowościowej wykładni w § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, KNF wskazała, iż - po pierwsze - z rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych wprost wynika, że publikacji wraz z projektami uchwał na WZA podlegają również załączniki do tych projektów, jeżeli są istotne dla podejmowanych uchwał i nie były wcześniej upublicznione w trybie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Po drugie, ratio legis przepisu § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych jest umożliwienie zapoznania się przez akcjonariuszy z dokumentami, które będą przedmiotem obrad WZA. Cel taki niewątpliwie będzie osiągnięty, gdy akcjonariusze będą mogli się z nimi zapoznać niezależnie od swojego miejsca zamieszkania i bez konieczności udania się do siedziby Spółki, czy też wystąpienia z żądaniem wydania kopii tych dokumentów. Stąd Komisja nie podziela argumentacji strony, że ww. sprawozdania były wyłożone do wglądu akcjonariuszom, a Spółka była gotowa do wydawania ich kopii, a zatem że nie doszło do naruszenia przepisów prawa.

Ponadto, zdaniem Komisji, nie jest zasadne kategoryczne stwierdzenie strony, że jeżeli nie ma odwołania do załącznika w dokumencie, to nie ma załącznika. KNF stoi na stanowisku, że o statusie załącznika decyduje nie jego nazwa, ale jego istotność dla podejmowanej uchwały i fakt, że nie był on publicznie dostępny.

Strona podniosła, że w związku z procesem połączenia, u strony powstała szczególna sytuacja, gdyż nastąpił zbieg obowiązków informacyjnych spółki publicznej z brakiem jakichkolwiek obowiązków informacyjnych spółki niepublicznej, co mogło się przyczynić do naruszenia obowiązków informacyjnych. W. dodała, że w ustawodawstwie występują wątpliwości, co do publikacji sprawozdania finansowego spółki łączonej. W opinii KNF, ww. argument nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Komisji, treść § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych nie pozostawia wątpliwości, że na W. ciążył obowiązek publikacji załączników do projektów uchwał, albowiem jak już wskazywano, były one istotne dla podejmowanych uchwał i nie zostały uprzednio przekazane do publicznej wiadomości.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut strony dotyczący opublikowania w serwisie internetowym UKNF treści zaskarżonej decyzji. Strona podniosła, że Komisja jest ciałem kolegialnym i tylko treść samej Decyzji wydanej przez Komisję może, zgodnie z dyspozycją art. 96 ust. 11 ustawy o ofercie, upoważniać do takiej publikacji. KNF wskazuje, że na stronie internetowej UKNF został opublikowany jedynie komunikat z posiedzenia Komisji, w którym podawane są ogólne informacje na temat rozstrzygnięć podjętych przez organ nadzoru, nie zaś treść Decyzji, czy też protokół z posiedzenia KNF. Ponadto Komisja podkreśla, iż stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze do zadań KNF należy podejmowanie działań edukacyjnych i informacyjnych w zakresie funkcjonowania rynku finansowego. Jako publiczna instytucja nadzorująca rynek finansowy, KNF jest zobowiązana, w interesie społecznym, do informowania opinii publicznej m.in. o występujących na rynku nieprawidłowościach oraz do podejmowania innych działań w wymiarze prewencji generalnej. W szczególności dla uczestników rynku ważny jest precyzyjny opis działań nieakceptowanych przez nadzór oraz powodów niedopuszczalności określonego postępowania. Pozwala to uczestnikom rynku unikać zachowań mogących budzić wątpliwości co do zgodności z przepisami prawa. Tym samym otwarta polityka komunikacyjna nadzoru finansowego przyczynia się do ograniczania skali naruszeń występujących na rynku. Jednocześnie przejrzystość rynku kapitałowego, umacniająca zaufanie inwestorów oraz bezpieczeństwo inwestycji, wpływa na ocenę atrakcyjności rynku kapitałowego, zarówno z punktu widzenia inwestorów, jak i przedsiębiorców. Ponadto Komisja wskazuje, iż zgodnie z obowiązującą KNF jako organ administracji publicznej ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.), informacje gromadzone w urzędzie stanowią informacje publiczne i podlegają udostępnieniu, chyba że z przepisów szczególnych wynika obowiązek ich ochrony. Nie ulega wątpliwości, że informacja o nałożeniu przez KNF kary jest informacją publiczną.

Niemniej jednak Komisja wskazuje, że przytoczony powyżej zarzut nie pozostaje w związku z zakresem przedmiotowym Decyzji, gdyż odnosi się ona do naruszenia obowiązków informacyjnych przez stronę. Ewentualne naruszenia prawa w tym zakresie, które w ocenie KNF nie miały miejsca, pozostają bez wpływu na treść zaskarżonej Decyzji.

KNF wskazuje, że nietrafna jest również teza W. o naruszeniu art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 107 § 1 i art. 7 K.p.a. poprzez wymierzenie kary łącznej przy dwóch zarzutach, z których każdy może być kwestionowany oddzielnie.

Komisja podkreśla, że stosownie do treści art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie KNF jest uprawniona do nakładania sankcji administracyjnej m.in. w przypadku naruszenia obowiązków informacyjnych z art. 56 ustawy o ofercie. Nie formułuje przy tym obowiązku nakładania odrębnych kar za każdy z czynów określonych w art. 56 przedmiotowej ustawy. Z uwagi na powyższe, działając w granicach uznania administracyjnego organ nadzoru nałożył jedną karę za dwa naruszenia. W ocenie Komisji, jedna kara nałożona za dwukrotne naruszenie art. 56 ustawy o ofercie jest adekwatna do wykazanych naruszeń i pozwala w sposób obiektywny ocenić wagę i rozmiar stwierdzonej bezprawności administracyjnej.

Nie jest trafny, w opinii Komisji, również zarzut, że nałożenie kary łącznej uniemożliwia kontrolę Decyzji w przypadku gdyby jeden z zarzutów okazał się bezzasadny. Podkreślić należy, iż łączne ujęcie zarzutów nie wpływa na prawo strony do kwestionowania jedynie pojedynczego zarzutu. W przypadku zaś gdyby decyzja wydana przez Komisję w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nadal nie była satysfakcjonująca dla strony, W. przysługuje uprawnienie do skorzystania z sądowej weryfikacji decyzji.

Zdaniem KNF, nie zasługuje na uwzględnienie również wniosek strony o zmniejszenie kary, który strona uzasadnia tym, że inne spółki publiczne rozumieją dyspozycję § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w podobny sposób i nie publikują sprawozdań w formie załączników do uchwał.

Wskazać należy, iż Komisja odniosła się już do zarzutu dotyczącego praktyki panującej na rynku wskazując jednocześnie, że sprawozdania będące przedmiotem postępowania w chwili zwoływania ZWZA W. nie były znane akcjonariuszom i inwestorom. Brak jest, zdaniem KNF, podstaw do obniżania kary nałożonej na spółkę, albowiem jest ona adekwatna do stwierdzonych naruszeń, których dopuściła się W.

Jak wskazano w Decyzji, strona nie może uzasadniać naruszenia obowiązków informacyjnych zawinieniem pracowników. Na W., jak na każdej innej spółce publicznej, ciąży obowiązek takiego doboru pracowników, aby zapewnione było prawidłowe przestrzeganie obowiązków informacyjnych. Ponadto KNF wskazuje, że obowiązki informacyjne ciążą na spółce publicznej i to ona ponosi obiektywną odpowiedzialność za ich realizację, niezależną od zawinienia konkretnych osób. Brak możliwości odzyskania całej kary pieniężnej od pracownika, który zawinił, na co powołuje się strona, nie może więc być uznane za okoliczność uzasadniającą zmniejszenie nałożonej kary pieniężnej.

Za zmniejszeniem kary pieniężnej nie przemawia również argument, że jej wymiar, według W., jest bardzo dotkliwy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż wymierzając karę pieniężną we wskazanej wysokości Komisja wzięła pod uwagę również sytuację finansową strony. Z opublikowanych po wydaniu zaskarżonej decyzji raportów okresowych strony wynika, iż sytuacja finansowa W. nie uległa pogorszeniu, w związku z tym brak jest podstaw do obniżenia nałożonej na stronę kary pieniężnej. Zgodnie z jednostkowym raportem rocznym za rok 2010, opublikowanym w dniu [...] marca 2011 r., strona osiągnęła za rok 2010 zysk netto w wysokości [...] zł, zaś zgodnie ze skonsolidowanym raportem rocznym za 2010 r., opublikowanym w dniu [...] marca 2011 r., Grupa Kapitałowa W. osiągnęła za 2010 r. zysk w wysokości [...] zł. KNF podtrzymuje stanowisko wyrażone w Decyzji, że kara pieniężna w wysokości [...] zł nie wpłynie znacząco na sytuację finansową i nie będzie zbyt dotkliwa dla strony.

Ustalając wysokość orzeczonej kary pieniężnej organ nadzoru uwzględnił funkcje, które ma pełnić sankcja administracyjna. Należy podkreślić, iż kara pieniężna ma pełnić nie tylko funkcję represyjną zapewniającą ponoszenie przez spółkę negatywnych prawno - finansowych konsekwencji działań sprzecznych z prawem, ale również funkcję prewencyjną uświadamiając stronie, że w każdym przypadku działania naruszające przepisy prawa spotkają się ze zdecydowaną reakcją organu nadzoru.

Ponadto KNF podkreśla, iż w toku postępowania obu instancji uwzględniła, o co wnioskowała strona, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.) oraz zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalanie praw i obowiązków będących przedmiotem prowadzonego postępowania (art. 9 K.p.a.).

Komisja wskazuje, że zasada postępowania administracyjnego wypływająca z art. 8 K.p.a. "(...) nie nakłada na organ żadnych nowych obowiązków w toku postępowania. Realizacja tej zasady uzależniona jest od przestrzegania reguł postępowania przyjętych w K.p.a., zaczynając od zasad ogólnych przez rozwiązania przyjęte w przepisach szczególnych." (Adamiak, [w:] Adamiak, Borkowski, KPA. Komentarz, 7. wyd., Warszawa 2005, Art. 8 Nb 1). Zdaniem KNF, w przedmiotowym postępowaniu zostały zachowane wszystkie rygory wynikające z K.p.a.

KNF w toku niniejszego postępowania zastosowała się również do treści art. 9 K.p.a. Powołana zasada prawa administracyjnego nakazuje informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony. Komisja zarówno w toku postępowania w I instancji, jak i w toku niniejszego postępowania, przedstawiła okoliczności, które były podstawą stwierdzenia naruszenia przez stronę obowiązków informacyjnych. Ponadto we wszelkiej korespondencji prowadzonej z W., KNF powoływała przepisy prawa będące podstawą każdej czynności procesowej. Stąd, zdaniem organu, zasada z art. 9 K.p.a. została w pełni zrealizowana.

Z uwagi na wyżej przedstawioną argumentację złożony przez stronę wniosek o uchylenie Decyzji, a także ewentualnie o zmniejszenie nałożonej kary nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o:

1. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2011 r., gdyż - zdaniem skarżącej - stosownie do poniesionych zarzutów w zakresie wad formalnych rażąco naruszających prawa skarżącej strony poprzez dopuszczenie do rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wydania finalnie decyzji przez te same osoby, które wydały zaskarżoną decyzję, nie ustalenia w jakiej wysokości wymierzana jest kara za każde naruszenie, zsumowania kar, co pozbawia stronę i organ nadzoru rzetelnej oceny każdego z zarzutów Spółce stawianych oddzielenie i uniemożliwia kontrolę zasadności wymierzonej kary do każdego z naruszeń,

Ponadto wymierzenie kary w oparciu o zarzut naruszenia rozporządzenia wykonawczego, tj. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych, a nie ustawy o ofercie, do czego Komisja nie miała ustawowych uprawnień, doszło do rażącego naruszenia prawa ewentualnie wydania decyzji do czego Komisja nie miała prawa, a w związku z czym zachodzą przyczyny określone wart. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Komisji,

2. zwrotu kosztów postępowania

ewentualnie

1. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami I administracyjnymi - o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji KNF z dnia [...] czerwca 2011 r., wobec wadliwości decyzji, w zakresie wad formalnych rażąco naruszających prawa skarżącej strony poprzez dopuszczenie do rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wydania finalnie decyzji przez te same osoby, które wydały zaskarżoną decyzję, nie ustalenia w jakiej wysokości wymierzana jest kara za każde naruszenie, a ponadto wymierzenie kary w oparciu o zarzut naruszenia rozporządzenia wykonawczego, tj. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych, a nie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzenia instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, do czego Komisja nie miała ustawowych uprawnień,

2. orzeczenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania,

ewentualnie

- zmniejszenie nałożonej kary, jako wygórowanej.

Pełnomocnik skarżącej wniósł też o:

1) zobowiązanie KNF do złożenia wyjaśnień, dlaczego komunikat z prac Komisji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. kiedy podjęta została decyzja, od jakiej wnoszona jest skarga, nie zawiera w porządku spraw rozpoznanie wniosku W. S.A. o ponowne rozpoznanie sprawy wobec decyzji KNF z dnia [...] stycznia 2011 r. i podanie, w jakim składzie Komisja podjęła tą decyzję poprzez dołączenie kopi z protokołu działania Komisji, który doprowadził finalnie do wydania zaskarżonej decyzji, wobec zarzutów z pkt 1 i 2 skargi,

2) zobowiązanie KNF o złożenie regulaminu Komisji, o jakim mowa w art. 11 ust. 4 art. ustawy o nadzorze, celem zbadania prawidłowości pracy Komisji i prawidłowości wydania decyzji, która jest przedmiotem zaskarżenia, wobec zarzutów z pkt 1 i 2 skargi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa poprzez:

1. naruszenie art. 6, 7 i 8 K.p.a., w zw. z art. 11 ust. 1 i ust. 2 i ust. 5 art. ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad określonych w cytowanej ustawie o nadzorze, statucie KNF i regulaminie pracy KNF. W skład Komisji wchodzi siedem osób, stąd komisja jest organem kolegialnym, który podejmuje decyzje w formie uchwał na posiedzeniach, tymczasem, jak wynika z komunikatu z obrad komisji opublikowanym na stronie www.knf.gov.pl Komunikat nr [...] z posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego w dniu [...] kwietnia 2011 r., przedmiotem obrad nie był wniosek spółki o ponowne rozpoznanie, który miał być zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji w tym dniu rozpoznawany i wydana została decyzja (tak: ustalenie daty posiedzenia komisji i daty wydanej decyzji). Z treści komunikatu wynika, że w trakcie posiedzenia Komisji z dnia [...] kwietnia 2011 r. (taka jest data decyzji, będącej przedmiotem zaskarżenia), nie było przedmiotem obrad Komisji rozpoznawanie wniosku skarżącej spółki W. S.A. Skarżąca nie znalazła innego Komunikatu z prac Komisji, na którym był rozpoznawany jej wniosek. Stąd uznać należy, że Komisja doskonała rozpoznania wniosku z naruszeniem art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o nadzorze w połączeniu z zapisami Regulaminu Komisji ustalonym w oparciu o art. 11 ust. 4 ustawy o nadzorze.

2. naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. i art. 11 ust. 1 i ust. 2 i ust. 5 art. ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze: poprzez jego niezastosowanie i dopuszczenie do udziału w sprawie wydania zaskarżonej decyzji osób, które wydały decyzję, od której Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie. Z treści komunikatu z obrad komisji opublikowanym na stronie www.knf.gov.pl Komunikat nr [...] z posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego w dniu [...] kwietnia 2011 r. wynika, że wniosek skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., rozpoznawany był w dniu [...] kwietnia 2011 r. przez te same osoby, które wydały decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. Takie działanie stanowi naruszenie fundamentalnej zasady ochrony praw strony przez wpływem na rzetelne rozpoznanie wniosku osób, które brały udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Obecnie te same osoby, co wydały, zdaniem skarżącej, rażąco niesłuszną i obciążoną błędami proceduralnymi i merytorycznymi decyzję, rozpoznawały wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Tymczasem zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i ust. 2 i ust. 5 ustawy o nadzorze, który w świetle wyraźnego stwierdzenia, wobec braku przepisów odrębnych: "Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji." Przez to nie doszło w zasadzie do rozpoznania wniosku skarżącej, ale skalkowania decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Stanowisko w zakresie zasadności podniesionego zarzutu potwierdzają liczne orzeczenia w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja1983 r., I SA 1714/82 stwierdził, że pracownik naczelnego organu administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, nie może otrzymać upoważnienia do ponownego jej rozstrzygnięcia na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy (ONSA 1983, Nr 1, poz. 35). W uzasadnieniu wyroku NSA z 10 kwietnia 2002 r., II SA 3870/01 (ONSA 2004, Nr 1, poz. 14) zwraca się uwagę na to, że Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego ma cechy organu wyższego stopnia w stosunku do eksperta Urzędu orzekającego w sprawie jednoosobowo, co stanowi podstawę wyłączenia tego eksperta od udziału w zespole orzekającym Izby na mocy art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., gdy w tej sprawie wydał on zaskarżone postanowienie. Stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., pracownik, który brał udział w niższej instancji w wydaniu decyzji, podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu odwoławczym uruchomionym wskutek zaskarżenia tej decyzji przez stronę. Pojęcie "udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" należy rozumieć szeroko, obejmując nim nie tylko podpisanie decyzji, ale także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (zob. A Wróbel [w:] Jaśkowska, Wróbel, Komentarz, s. 203). Chodzi zatem o taki udział w czynnościach postępowania, który umożliwił pracownikowi wyrobienie sobie określonego poglądu w sprawie. Zgodnie ponadto z uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - sygn. akt I SA 1714/82 art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., z mocy prawa wyłącza pracownika organu administracji państwowej od udziału w postępowaniu w sprawie, "w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji". Odnosząc ten przepis odpowiednio do decyzji wydawanej w I instancji przez naczelny organ administracji państwowej, należy uznać, że ma on pełne zastosowanie w przypadku ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten organ (art. 127 § 3 K.p.a.), a naruszenie tej zasady skutkuje wadę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., co wystąpiło w rozpatrywanej sprawie.

3. naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit b) ustawy o ofercie, poprzez zastosowanie kary pieniężnej, w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit b) ustawy o ofercie. Z treści samej decyzji wynika, że naruszenie polegać ma na niezastosowaniu regulacji z rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych. Sankcje karne zaś w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie zastrzeżone są za naruszenie regulacji art. 56 ustawy o ofercie. Gdyby ustawodawca miał objąć sankcjami z regulacji 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, także za naruszenie rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych, to mając wolę przekazania części uprawnień do realizacji Ministrowi Finansów (tak zapis samej ustawy art. 60 ustawy o ofercie), wówczas, w zapisach art. 96 ust. 1 pkt 1 znalazłoby się odwołanie do samego cytowanego rozporządzenia. Wola ustawodawcy jest w tym zakresie jasna i powiązana z naruszeniami art. 56 ustawy o ofercie, których nie było, a nie z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych. Do zastosowania regulacji nawet quasi karnej z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie koniecznym jest wykazanie, że norma zachowania, uznanego za wykroczenie na gruncie tej ustawy, została zrealizowana. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie penalizowanym działaniem jest nie wykonywanie albo wykonywanie nienależycie obowiązków, o których mowa wart. 10 ust. 5, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 20, art. 24 ust. 3, art. 28 ust. 3, art. 37 ust. 3 i 4, art. 38b, art. 40, art. 42b, art. 44 ust. 1, art. 45, art. 46, art. 47 ust. 1, 2 i 4, art. 48, art. 50, art. 51 a, art. 52, art. 54 ust. 2 i 3, art. 56-56c, art. 57, art. 58 ust. 1, art. 59, art. 62 ust. 2, 6 i 8, art. 63, art. 66 i art. 70. Skoro zarzut KNF dotyczy naruszenia regulacji rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych, to uznać należy, że powstała pewna luka, kiedy to ustawodawca w przepisie sanacyjnym pominął sankcje za naruszenie przepisów powołanego przez Komisję rozporządzenia. Luka jest okolicznością bezsporną, co wynika z prostego czytania regulacji art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Stąd należy sięgnąć do reguł interpretacyjnych. Jedną z podstawowych reguł, jest nakaz stosowania wykładni literalnej przepisów prawa karnego, a zdaniem skarżącej Spółki, regulacja art. 96 ust. 1 ma charakter penalny, dalej zakaz stosowania wykładni rozszerzającej przepisów prawa karnego (nullum crimen, nulla poena sine lege- nie ma przestępstwa i kary bez ustawy), który to zakaz został naruszony poprzez uznanie, że dyspozycja z art. 96 ust. 1 pkt 1, obejmuje działania z rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych (...). Takie same reguły wykładni należy zastawać przy ocenie naruszenia poszczególnych zapisów rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych (..), o ile można by uznać, że art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, odnosi się także do naruszenia tego rozporządzenia. Do powyższej argumentacji Komisja w zaskarżonej decyzji się nie odnosiła. Wskazała, jedynie, że rozporządzenie ma stanowić konkretyzację obowiązków informacyjnych.

Stanowisko w zakresie podstaw do stosowania kar za działania, które mają stanowić naruszenie rozporządzenia, a nie ustawy o ofercie, pozostaje więc sporne i wymaga rozstrzygnięcia przez Sąd. Zwłaszcza w aspekcie zarzutu braku podstaw do rozszerzania katalogu czynów, za jakie może być nałożona kara finansowa i braku odnoszenia się regulacji art. 96 ust. 1 pkt 1 do rozporządzenia.

4. naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy o ofercie w zw. z § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych, poprzez przyjęcie że dokumenty powołane poniżej za literami a), b), c), d), e) stanowią załącznik do uchwał i winny być na powołanej powyżej podstawie objęte komunikatem bieżącym. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. Spółka złożyła szczegółowe wyjaśnienia, co do przyczyn niepodania do publicznej wiadomości w okresie poprzedzającym WZS zwołane na dzień [...] czerwca 2009 r. dokumentów/ uchwał w przedmiocie: - zatwierdzenia sprawozdania Zarządu spółki W. S.A. (KRS [...]) z działalności za okresy obejmujące lata 2008 – 2009; - zatwierdzenia sprawozdania finansowego spółki W. S.A. (KRS 0000296052) za okresy obejmujące lata 2008 – 2009; - zatwierdzenia sprawozdania Rady Nadzorczej strony za 2008 r.

Zarząd Spółki przygotował projekty uchwał, które zostały w pełnej treści opublikowane, zgodnie z § 38 ustęp 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych. Do uchwał tych nie był przygotowany załącznik.

Informacje finansowe, zaniechania publikacji których zarzuca Spółce Komisja, nie stanowiły załączników do uchwał.

Regulacja § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych stanowi, że emitent będący Spółką publiczną przekazuje w formie raportu bieżącego, treść projektów uchwał oraz załączników do tych projektów, które mają być przedmiotem obrad walnego zgromadzenia, istotnych dla podejmowanych uchwał, które nie zostały uprzednio przekazane do publicznej wiadomości na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej. Termin publikacji tego komunikatu ustalony jest na 26 dni przed terminem walnego zgromadzenia - tak § 100 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych. W terminie tym spółka opublikowała, tak jak inne spółki giełdowe, zaproszenie na Walne Zgromadzenie oraz projekty uchwał. Sama treść projektów uchwał wskazuje, że żaden z dokumentów wyliczonych powyżej w literach: a,b,c,d, e - nie stanowił załącznika do żądnej z uchwał.

Zdaniem wnoszącej przedmiotowy wniosek spółki, wadliwość zastosowania przez Komisję regulacji 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy o ofercie wynika z przyjmowania przez Komisję, jako założenia zgodnego z prawdą, że powołane powyżej sprawozdania są załącznikami do uchwał. Komisja w uzasadnieniu decyzji przychodzi, przy takim stwierdzeniu, do dalszej analizy przepisów i wyprowadza przez to wadliwie wnioski. Na stronie 11 uzasadnia decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Komisja podnosi: "zdaniem Komisji nie zasługuje na uwzględnienie uzasadnienie Spółki, że załączniki do uchwał na ZWZA nie podlegały publikacji, gdyż miały charakter odrębnych dokumentów. Takie założenie, to jest traktowanie sprawozdań, jako załączników do uchwał, ma skutek dla dalszego wnioskowania. Spółka nie podnosiła odrębności tych dokumentów, tylko okoliczność, że dokumenty te nie stanowiły załączników do uchwał. Okoliczność tę Spółka w swoich wyjaśnieniach mocno podkreślała, zaś Komisja w uzasadnieniu orzeczenia nie podjęła się polemiki dla ustalenia, kiedy określony dokument, stanowiący przedmiot obrad WZ, ma charakter załącznika do uchwał. Obecnie Komisja wskazała, że jej zdaniem załącznikiem do uchwały jest każdy dokument, który treściowo jest powiązany z uchwałą jest argumentem nie do przyjęcia.

Taka interpretacja jest próbą uzasadniania stanowiska Komisji z [...] stycznia 2011 r., ale jest niezgodna z pojęciem słowa "załącznik" i stanowi nieuprawnione rozstrzelenie obowiązków strony. To treść uchwały decyduje, czy dokument ma załącznik, czy też jest kompletny. W przedmiotowej sprawie, uchwały były kompletne i nie były uzupełniane załącznikami.

Zdaniem spółki, o treści merytorycznej uchwał decyduje w zakresie projektu Zarząd, a w zakresie treści uchwał już podjętych: Walne Zgromadzenie. Komisja nie ma uprawnienia wywodzenia niczego innego, niż to co wynika wprost z uchwały. Podmiotem zresztą upoważnionym do wykładni treści uchwały nie jest Komisja tylko samo Walne Zgromadzenie. Tak daleko idąca ingerencja Komisji jest przekroczeniem posiadanych uprawnień i obecnie przy zarzucie z pkt 2, jest po prostu tłumaczeniem zajętego już wcześniej stanowiska, przez te same osoby, które wydały decyzję z dnia 11 stycznia 2011 r. To po stronie akcjonariuszy, a nie Komisji, były kompetencje ustalenia treści uchwały i ustalenia jej w stanie zupełnym, jako uchwałę bez załącznika.

Zresztą analiza samych podjętych uchwał, opublikowanych przecież w komunikacie bieżącym, po odbyciu Walnego Zgromadzenia, wskazuje, że nie było odwołania w uchwałach do żadnego z dokumentów wyliczonych powyżej.

Komisja przedstawiła jedynie celowościową wykładnię rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych, pomijając całkowicie zarzut, braku powiązania dokumentów, jakie zdaniem Komisji powinny być publikowane, z treścią podjętych uchwał.

Minister Finansów w powołanym rozporządzeniu wyraźnie rozróżnia samą uchwałę od załączników do uchwały. Załącznik jest dokumentem powiązanym z uchwałą w ten sposób, że uchwała dotycząca określonego przedmiotu nie zawiera w swojej treści pełnej regulacji tego przedmiotu, ale odnosi się do załącznika, na który powołuje się w samej uchwale. Często taki zabieg jest stosowany przy uchwalaniu regulaminów działania organów spółki. Wówczas uchwała obok treści merytorycznej - zatwierdzającej regulamin, odwołuje się do załącznika, jakim jest sam regulamin. Funkcjonalnie wówczas i merytorycznie dwa dokumenty są ze sobą powiązane i nie mogą być odrębnie stosowane. Taki jest sens załącznika.

Zgodnie z regulacją art. 393 pkt 1 ksh uchwały walnego zgromadzenia wymaga m.in. rozpatrzenia i zatwierdzenia sprawozdania zarządu z działalności spółki oraz sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy oraz udzielenie absolutorium członkom organów spółki z wykonania przez nich obowiązków.

Wymagana treść uchwały to: zatwierdza/nie zatwierdza.

Nie ma żadnych obowiązków, aby treść zatwierdzanych dokumentów była załącznikiem do uchwały. Tak też i analiza samych uchwał podjętych przez Walne Zgromadzenie Spółki, prowadzi do wniosku, że uchwały nie powołuje się w żadnym stopniu na załączniki. Uchwała jest kompletna, i reguluje całość zagadnienia w swoim brzmieniu, bez odwoływania się do innych dokumentów. Uchwały funkcjonują samodzielnie, bez potrzeby ich uzupełniania dodatkowymi dokumentami. Są kompletne i podjęte zgodnie z regulacja prawną, tj. art. 393 pkt 1 ksh; takie też uchwały przyjął Sąd Rejestrowy w wykonaniu obowiązku złożenia uchwał do akt rejestrowych. Sąd nie miał wątpliwości co do poprawności uchwał. Żaden też z akcjonariuszy nie zaskarżył uchwały i nie wystąpił o stwierdzenie jej nieważności. Skoro treść uchwał jest prawidłowa, i - dalej - skoro uchwały nie powołują się na inne dokumenty, stąd zarzut ustalenia, że sprawozdania mają stanowić załączniki do uchwał, jest zarzutem chybionym i wyrazem nadinterpretacji przepisów prawa, a ponadto nadinterpretacji ukierunkowanej na tą konkretnie spółkę.

Komisja, poprzez uznanie, że sprawozdania stanowią załącznik do uchwał, stara się wyprowadzić obowiązek publikacji samych sprawozdań. Tymczasem w tym konkretnym przypadku powstał szczególny stan. Dokumenty finansowe - sporządzone były przez Zarząd spółki niepublicznej. Spółka, której dotyczyły sprawozdania w dacie ich sporządzenia nie miała więc żadnych obowiązków publikacji komunikatów.

W każdej spółce publiczne publikacja komunikatów w zakresie treści sprawozdania finansowego realizowana jest jako samodzielny obowiązek związany z podaniem do wiadomości treści sprawozdania po jego sporządzeniu. Następuje to w marcu. W żadnym przypadku spółki publicznej sprawozdanie finansowe nie jest publikowane jako załącznik do uchwały, ale komunikat jest samodzielny i niepowiązany z Walnym Zgromadzeniem, którego termin na datę publikacji sprawozdania jeszcze nie jest nawet znany.

Spółka podtrzymuje obecnie argumentację co do analizy innych komunikatów spółek giełdowych zawartą we wniosku. Nie powielając tej argumentacji podtrzyma jednak stwierdzenie, że w innych komunikatach nie ma przy projekcie uchwał na ZWZA załączników w postaci sprawozdań. I takie stanowisko KNF aprobuje.

Powiązanie § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych z art. 100 ust. 5 powołanego rozporządzenia, jest tak ścisłe, że dla wykazania, że zgodnie z przepisami prawa spółka wykonała obowiązki informacyjne, koniecznym jest wykazanie dwóch okoliczności: umieszczenia komunikatu z pełną treścią, a ponadto wykonanie tego w terminie ustalonym dla danego rodzaju komunikatu.

Zdaniem skarżącej spółki, dla potrzeby tylko sprawy spółki W. S.A. dokonana została tak daleko idąca wykładnia § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych, uznająca sprawozdanie finansowe i sprawozdanie Zarządu i Rady Nadzorczej za załączniki do uchwał, które winny być publikowane. Powołana podstawa § 38 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia nie stanowi o obowiązku publikacji tych dokumentów i nie nadaje im charakteru załączników. Ponadto, interpretacja Komisji powinna być jednolita dla wszystkich spółek, które maja obowiązek zamieszczać komunikaty.

Podnieść należy dalej, aby roczne sprawozdania poddawane ocenie walnego zgromadzenia miały uzyskać status załączników do uchwał, to powinno to wynikać z regulacji materialnej, jaką jest art. 393 ksh.

Stąd, o ile Spółka uznaje za w pełni słuszny wywód Komisji co do znaczenia komunikatów, to dla zachowania realizacji zapisów art. 7 i 8 K.p.a., może dla zachowania tych celów wymagane jest doprecyzowanie w rozporządzeniu pojęcia "załącznik". W powszechnym rozumieniu tego słowa, "załącznik" jest to treść związana z treścią podstawowego dokumentu poprzez doprecyzowanie określonej materii w odrębnym dokumencie, powiązana poprzez odwołanie do załącznika.

Jeśli Minister Finansów w powołanym rozporządzaniu nadałby inne rozumienie pojęciu "załącznik" powinna znaleźć się w rozporządzeniu definicja tego pojęcia. Wszystkie okoliczności podnoszone w uzasadnieniu decyzji, w zakresie wykazania, jak ważne są komunikanty, ma zastosowanie także i do organów administracyjnych stanowiących i nadzorujących stosowanie prawa. Nie można od podmiotów stosujących prawo wymagać nadinterpretacji zapisów, zwłaszcza tam, gdzie rozumienie zapisu jest jasne. "Załącznik" to załącznik. Nie ma odwołania do dokumentu w uchwale, to nie ma załącznika. Wykładania literalna regulacji § 38 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia nie daje podstaw do stosowania innej wykładni. Zdaniem skarżącej spółki, po pierwsze, skoro zapis jest jasny należy odstąpić od potrzeby jego interpretacji według zasady "clara non sunt interpretanda." Jeśli już zaś koniecznym jest wykładania tego przepisu, to pierwszeństwo powinna mieć wykładnia językowa - polegająca na ustaleniu znaczenia i zakresu wyrażeń tekstu prawnego ze względu na język, w którym zostały sformułowane. Dyrektywy wykładni językowej nakazują że tak należy rozumieć sens zastosowanych pojęć, gdy nie ma ich legalnej definicji, jakie znaczenie temu pojęciu przypisuje się potocznie, chyba że istnieją dostateczne rację przypisania im odmiennego znaczenia. Dopiero bowiem, gdy wykładnia językowa nie daje efektów interpretacyjnych, to należy sięgnąć do innych wykładni, wykładni pozajęzykowej, w tym wykładni celowościowej, którą zastosowała Komisja. Jeśli więc Komisja dokonuje wykładni określonego przepisu, to należało dokonać wykładni zgodnie ze wskazanymi dyrektywami i po ich przeprowadzeniu ustalić, czy należy zastosować wykładnię literalną, do czego skłania się Spółka wnosząca przedmiotowy wniosek, czy też, jak dokonała tego Komisja, wykładni celowościowej, doprowadzającej do wypaczenia tak naprawdę pojęcia "załącznik", oderwania się od znaczenia tego słowa, i dokonania interpretacji contra legem. Zapis regulacji § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych jest czytelny i prosty. Stąd prowadzenie rozważań w kierunku, co należy rozumieć pod pojęciem "załącznik", jest nieuprawnione.

Klarowność tego zapisu potwierdza powszechnie praktyka, którą ocenić należy poprzez analizę innych komunikatów, które nie zamieszczają w wykonaniu obowiązku z § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych jako załączniki do uchwał sprawozdań finansowych, zarządu czy Rady Nadzorczej.

5. naruszenia art. 96 ust. 11 ustawy o ofercie w związku za art. 7, 8 i 9 K.p.a. w zw. art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym poprzez podanie do publicznej wiadomości treści zaskarżonej decyzji, w tym poprzez umieszczenie komunikatu na stronie internetowej Komisji (http://nuk.knf.gov.pl/lmages/karyKNFJcm20-6978.pdf), oraz protokołu z posiedzenia Komisji (http://www.knf.gov.pl/o_nas/komunikaty/119_posiedzenie_KNF.html), w sytuacji gdy w treści samej decyzji Komisja nie skorzystała z uprawnienia określonego w ust. 11 cytowanej regulacji. Uprawnienie z ust. 11 cytowanej regulacji ma charakter potencjalny, konkretyzujący się poprzez podjęcie decyzji o skorzystaniu z tego uprawnienia. Komisja jest organem kolegialnym i tylko treść samej decyzji może stanowić podstawę do zastosowania regulacji o publikacji informacji o nałożonej karze.

6. naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 107 § 1 i art. 7 K.p.a. i w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym poprzez wymierzenie kary w kwocie [...] zł, jako łączna kwota, gdy tymczasem przy dwóch zarzutach, z których każdy może być kwestionowany oddzielnie, oraz przy stosowaniu zasady miarkowania kary, należy dokonać oceny każdego czynu osobno. Obecnie Spółka jest pobawiona możliwości analizy wysokości zastosowania przez KNF kary dla każdego z zarzucanych jej wykroczeń. Jeśli jeden z zarzutów okazałby się chybiony, spółka pozbawiona jest kontroli tego orzeczenia. Nie wiadomo jak rozdzielić wysokość kar. Brak ustawowej podstawy do łącznego wymierzania kary. W obecnej chwili prawa Spółki w zakresie oceny treści samej decyzji i zastosowanych sankcji, zostały w sposób rażący naruszone. Jeśli Sąd uznałby zasadnym jeden z zarzutów to wówczas, jak ustalić zasadność utrzymania decyzji w części. Jak uznać, że zapewniona i możliwa jest obecnie ochrona spółki, gdyby Sąd uznał, jeden z argumentów tylko za słuszny. Jak dzielić karę? Jak być pewnym, że w sytuacji np. uchylenia przez Sąd sprawy do ponownego rozpoznania, z zaleceniem ponownego rozpoznania wniosku tylko do jednego z naruszeń, KNF ponownie wyda decyzję nie przerzucając zdecydowanej większość kary na to zaniechanie, które w ocenie Sądu było naruszeniem skutkującym uprawnieniem KNF do nałożenia kary. Czyli podział: niska kara za zaniechanie, które Sąd uznał, że nie daje podstaw do nałożenia kary i dlatego uchylił decyzję, a wysoka kara za drugie zaniechanie, które Sąd uznał, że była podstawa do nałożenia kary. Jaką gwarancję legalną ma strona że tak nie będzie? Jak można skontrolować prawidłowość działania KNF w takiej sytuacji? Zdaniem skarżącego nie można, co czyni zasadnym zarzut rażącego naruszenia prawa w drodze wydania zaskarżonej decyzji.

Ponadto spółka zwraca się z prośbą o ewentualne zmniejszenie nałożonej kary, o ile Sąd nie uzna przedstawionych zarzutów za słuszne i zasługujące na uwzględnienie.

Jak wynika z analizy rozumienia regulacji § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych. przez wszystkie spółki giełdowe, sprawozdania finansowe nie są załącznikami do uchwał i nikt ich nie publikuje w takiej formie, czyli jako załączniki do uchwał. W związku z połączeniem spółek, powstała szczególna sytuacja, gdzie nastąpił zbieg obowiązków spółki publicznej, z brakiem jakichkolwiek obowiązków w zakresie publikacji komunikatów, spółki niepublicznej. Regulacje samego ksh w sprawie połączenia spółek są w tym zakresie szczątkowe. Jak należy zachować się w zakresie zatwierdzania ostatniego sprawozdania finansowego spółki łącznej? Także przepisy powołanej ustawy o ofercie i rozporządzenia, nie są pomocne dla ustalenia, kiedy i czy, należy publikować informacje dotyczące sprawozdania finansowego, Zarządu i Rady Nadzorczej. Spółka wykonuje obowiązki informacyjne, jak najlepiej. Stara się każde niedociągnięcie natychmiast prostować. Kara jest dla Spółki bardzo dotkliwa. Spółka nie ma możliwości odzyskania tych pieniędzy od pracownika, który zawinił, gdyż jego Spółka może obciążyć obowiązkiem zwrotu poniesionej przez Spółkę kary tylko do trzykrotności poborów.

Wskazać należy, że Komisja też się myli i to jak widać z treści wydanych w sprawie z dnia [...] maja 2011 r. postanowień w wielu miejscach.

Kończąc skargę strona powraca do zarzutu z pkt 1 i 2.

Jak ważne jest, aby kto inny rozpoznawał wniosek, widoczne jest z treści samego uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie przemawia jednym duchem: mieliśmy rację i ją nadal mamy.

Strona skarżąca oparła przedmiotowy zarzut na uznaniu, że aby środek odwoławczy, tak szczególny, jak ponowne rozpoznanie sprawy, był skuteczny, koniecznym jest zachowanie fundamentalnej zasady postępowania odwoławczego: "sprawa powinna być rozpoznawana przez inne oczy". Sam bowiem fakt, że w skutek wydania decyzji I instancji przez naczelny organ administracji, nie ma prawnej możliwości wniesienia odwołania, które rozpoznawane byłoby inny nadrzędny organ, sprawując z zasady kontrolę i nadzór, jest wystarczającym prawnym ograniczeniem konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 78 Konstytucji.

Jaki bowiem byłby ostatecznie sens realizacji praw z art. 78 Konstytucji, gdy organ, który wydał zaskarżoną decyzję nie tylko będzie ponownie oceniał swoją własną decyzję, ale także wykonana te czynności tymi samymi pracownikami.

W takim wymiarze środek odwoławczy traci swój charakter, jako rzeczywistego środka odwoławczego. Staje się tylko atrapą odwołania.

Szacunku dla obywatela wymaga bowiem rzeczywiste rozpoznanie wniosku.

Rzeczywiste rozpoznanie wniosku wymaga zaś jego rozpoznania przez inne osoby, które nie są obarczone ciężarem dbałości o ochronę własnego interesu wyrażającego się utrzymaniem w mocy wydanej przez siebie decyzji i nie przyznaniem się do błędu.

Idea obiektywnego rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wymaga wyłączenia w rozpoznawaniu tej sprawy osób, które mogły popełnić błąd przy wydawaniu decyzji, jako organ pierwszej instancji.

Przy całym szacunku dla KNF, która jest jednym z najwyższych organów administracji państwowej, może zdarzyć się i tak, że i ten organ się pomyli. Tak też i wydane w sprawie dwa postanowienia o prostowaniu omyłki.

Jeśli tak miałoby wyglądać zasada ochrony praw obywatela, to należy zdjąć możliwość ponownego rozpoznawania sprawy. Po prostu nie ma celu podejmowania akcji odwoławczej i wnoszenia wniosku, który wiąże się z określonym nakładem czasu i kosztów, gdy z góry sprawa jest skazana na takie orzeczenie, którego celem jest ostatecznie wykazanie, że wcześniej wydana przez siebie decyzja jest prawidłowa.

Cytując: "Instytucja wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, uregulowana w art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego jest konkretyzacją zasady zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 8 K.p.a. i ściśle wiąże się z zasadą praworządności zawartą w art. 6 tej ustawy. Jej celem jest zapewnienie bezstronności i obiektywizmu w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Jeżeli zachodzą wątpliwości, co do prawidłowości i rzetelności prowadzonego postępowania, ustawodawca wyłącza pracownika od załatwienia danej sprawy, aby chronić w ten sposób interesy obywatela, który ma przecież prawo oczekiwać bezstronnego rozstrzygnięcia, nieuwarunkowanego animozjami osobistymi. Zasada obiektywizmu nakazuje pracownikowi organu administracyjnego wstrzymać się od udziału w postępowaniu wówczas, gdy może zachodzić jakiekolwiek szczególne nastawienie do sprawy, wynikające z osobistego stosunku do strony działającej w postępowaniu. Z zasady bezstronności wynika natomiast konieczność uwzględnienia także okoliczności korzystnych dla strony. Stronnicze, tendencyjne prowadzenie postępowania niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z powyższymi zasadami. Wyłączenie pracownika następuje z mocy prawa na wniosek lub z urzędu. Z mocy prawa - w sytuacjach wymienionych w § 1 art. 24 K.p.a., pracownik urzędu administracji publicznej podlegaj wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji".

KNF nie jest ponad kodeksem postępowania administracyjnego, ale wpisuje się w zasady państwa prawnego, co oznacza działanie w sposób oznaczony prawem, zgodnie z tym prawem i na jego podstawie.

W odpowiedzi na skargę KNF wniosła o jej oddalenie.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów zawartych w skardze stwierdzono, iż nie znajdują one potwierdzenia w treści rozstrzygnięcia w sprawie z następujących powodów.

I tak, odpowiadając na zarzut naruszenia art. 6, 7, 8 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 z późn. zm.) poprzez niedochowanie zasad wydawania decyzji przez KNF w toku rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lutego 2011 r. Komisja stwierdziła, że sugestie skarżącej co do niewydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. we właściwym trybie, tj. poprzez podjęcie uchwały na [...] posiedzeniu Komisji w dniu [...] kwietnia 2011 r., nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości, co potwierdza załączony do akt postępowania fragment Protokołu Nr [...][...] posiedzenia Komisji w dniu [...] kwietnia 2011 r. dotyczący pkt 25 porządku obrad w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nadto Komisja zaznaczyła, iż żaden przepis prawa nie nakazuje KNF publikacji porządku obrad posiedzeń KNF, natomiast praktyka KNF w tym kierunku wynika z potrzeby informowania obywateli o działaniach organu nadzoru nad rynkiem finansowym.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. komisja odniosła się w pierwszej kolejności do okoliczności faktycznych zauważając, iż decyzja z [...] stycznia 2011 r. została podjęta przy udziale S. K. (Przewodniczącego KNF), L. G. (Zastępcy Przewodniczącego KNF), W. K. (Wiceprezesa Narodowego Banku Polskiego), J. P. (przedstawiciela Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej). Natomiast decyzję po wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podjęli S. K., L. G. oraz D. D. (przedstawiciel Ministra Finansów) i C. O. (przedstawiciel Ministra Pracy i Polityki Społecznej). Jak zatem można zauważyć, twierdzenie skarżącej, iż te same osoby wydawały obie decyzje nie jest zgodne z rzeczywistością, zmiana składu była istotna, gdyż dotyczyła jego połowy.

Niezależnie od powyższego organ podkreślił, iż brzmienie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., na które powołuje się skarżąca, obowiązuje od dnia [...] kwietnia 2011 r. W dacie wydawania decyzji zaskarżonych art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowił: "Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. ".

Nowelizacja art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. była konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. (sygn. akt P 57/07). W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał na niezgodność art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 K.p.a. - w zakresie, w jakim nie wyłącza członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ jest wyjątkiem od klasycznego modelu postępowania odwoławczego. Charakter prawny wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zwłaszcza to, czy stanowi on zwyczajny czy nadzwyczajny środek prawny od lat wywoływał spory w doktrynie i orzecznictwie.

Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (7) z 10 marca 2009 r. (II OPS 2/09) brak cechy dewolutywności postępowania inicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wyłącza stosowanie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.. Użyte w tym ostatnim przepisie pojęcie "niższej instancji" nie oznacza tej samej wyższej instancji, o której mowa w przepisie art. 127 § 3 K.p.a. i przepisie art. 17 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał zatem na źródło rozbieżności w orzecznictwie sądowym w odniesieniu do zastosowania przepisów o wyłączeniu pracownika organu (lub członka organu kolegialnego) na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 K.p.a. Na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. i art. 127 § 3 K.p.a. da się skonstruować dwie normy o odmiennych dyspozycjach: normę wykluczającą zastosowanie przepisów o wyłączeniu do postępowania zainicjowanego wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz normę nakazującą zastosowanie przepisów o wyłączeniu do takiego postępowania.

Reasumując, do czasu nowelizacji K.p.a., obowiązującej od dnia [...] kwietnia 2011 r., kwestia treści normy prawnej ustalonej w zbiegu przepisów art. 24 1 pkt 5, art. 27 § 1 i art. 127 § 3 K.p.a. budziła poważne wątpliwości.

Ponadto gdy dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (art. 127 § 3 K.p.a.), trzeba oceniać, czy możliwe jest zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika lub członka organu kolegialnego przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, dla podjęcia uchwały przez KNF niezbędna jest obecność przynajmniej czterech osób wchodzących w jej skład. Biorąc pod uwagę, iż KNF liczy 7 osób nie jest możliwe wyodrębnienie dwóch pełnych składów (spełniających warunek kworum). Poza tym w każdym składzie podejmującym uchwałę powinien być Przewodniczący KNF lub jego Zastępca (expressis verbis w art. 11 ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym), a to dodatkowo ogranicza możliwość wykreowania dwóch pełnoprawnych składów.

Odpowiadając na zarzut art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b tej samej ustawy Komisja podniosła, że skarżąca naruszyła dwa obowiązki wymienione w art. 56 ustawy, w ust. 1 pkt 1 (informacja poufna) oraz w ust. 1 pkt 2 lit a (informacje bieżące i okresowe), niezrozumiałe jest zatem odwołanie w zarzucie skarżącej do ust. 1 pkt 2 lit b.

Art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy wyraża normę sankcjonującą naruszenie art. 56 ustawy, zawierającego m. in. obowiązek przekazywania informacji bieżących i okresowych art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Obowiązek przekazywania informacji bieżących i okresowych wynika z art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy, natomiast zakres informacji podlegających upublicznieniu w ramach raportów bieżących i okresowych, a także zasady, na jakich powinno nastąpić przekazanie wynika z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 z późn. zm.).

Z przywołanego rozporządzenia nie wynika kategorialnie odmienny obowiązek informacyjny nieobjęty sankcją w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy lecz jedynie rodzaj, zakres i forma informacji bieżących i okresowych oraz częstotliwość i terminy przekazywania tych informacji, o czym stanowi expressis verbis § 1 pkt 1 i 2 tegoż rozporządzenia.

Rekapitulując ten zarzut, w ocenie Komisji delikt skarżącej polegał na niewypełnieniu obowiązku przekazania informacji bieżącej i okresowej wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy w zgodzie z rozporządzeniem wykonawczym określającym zakres obowiązku informacyjnego.

Odnosząc się kolejno do zarzutu naruszenia art. 96 ust. 11 ustawy w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy w zw. z § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (dalej jako "rozporządzenie) Komisja stwierdziła, że § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stanowi, że przekazaniu, w formie raportu bieżącego podlega treść projektów uchwał oraz załączników do tych projektów, które mają być przedmiotem obrad walnego zgromadzenia, istotnych dla podejmowanych uchwał, które nie zostały uprzednio przekazane do publicznej wiadomości na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zatem dla aktualizacji obowiązku przekazania załączników do projektów uchwał niezbędne są dwa warunki. Pierwszy, aby załącznik był istotny dla podejmowanej uchwały oraz drugi w postaci jego wcześniejszego nieujawnienia jako informacji poufnej.

W zakresie spełnienia pierwszego warunku nie ulega wątpliwości, iż zatwierdzenie określonego dokumentu polega na pozytywnym odniesieniu się do jego treści. Nie może zatem wyrażać się wyłącznie poprzez stwierdzenie: "Dokument o określonej (ale nieujawnionej) treści podlega zatwierdzeniu". Prawidłowe zatwierdzenie dokumentu winno nastąpić w następującej formie oświadczenia (uchwały): "Dokument o treści określonej w załączniku do niniejszej uchwały podlega zatwierdzeniu". Wówczas jasne staje się, że zarówno dokument zatwierdzający (uchwała), jak również treść dokumentu zatwierdzanego (załącznik do uchwały) podlegają publikacji w formie raportu bieżącego. Dokument zatwierdzany jest nie tylko istotny dla dokumentu zatwierdzającego, ale jest wobec niego immanentny.

Również warunek drugi aktualizuje się na tle przedmiotowej sprawy, gdyż żaden z dokumentów nieopublikowanych przez skarżącą nie był wcześniej przekazywany do publicznej wiadomości. Jak zauważa skarżąca, dokumenty nieopublikowane dotyczyły spółki niepublicznej, jednakże zostały zatwierdzone przez organ spółki publicznej. W ten sposób dokumenty, które wcześniej były w obszarze zainteresowania przede wszystkim akcjonariuszy danej spółki uzyskały istotny walor informacyjny dla nieoznaczonej i dynamicznie zmiennej liczby aktualnych i potencjalnych inwestorów spółki publicznej.

Rekapitulując, zarówno w aspekcie logicznym (powiązań informacyjnych pomiędzy dokumentami), jak również funkcjonalnym (znaczenia dla przejrzystości informacyjnej rynku kapitałowego) dokumenty, których dotyczyły uchwały powinny być przekazane w formie raportu bieżącego.

5. Odpowiedź na zarzut naruszenia art. 96 ust. 11 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 z późn. zm.).

Art. 96 ust. 11 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych stanowi, iż przekazanie do publicznej wiadomości informacji, o której mowa w ust. 10, nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej. Jak można przypuszczać, skarżąca odnosi się do art. 96 ust. 10 powołanej ustawy, przewidującego szczególnego rodzaju konsekwencję naruszenia prawa przez emitenta polegającą na przekazaniu przez KNF do publicznej wiadomości treści decyzji stwierdzającej niewywiązywanie się z ustawowych obowiązków. Treść decyzji obejmuje elementy wskazane w art. 107 § 1 K.p.a., w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne. Zarówno komunikat ze [...] posiedzenia KNF w dniu [...] stycznia 2011 r. (nazywany przez skarżącą błędnie protokołem z posiedzenia Komisji, który to dokument nie jest w żaden sposób upubliczniany), jak również wykaz kar nałożonych przez KNF nie zawierają treści decyzji, ale jedynie odrębną i lakoniczną informację o rozstrzygnięciu.

Podstawę prawną dla publikacji takiej informacji należącej do kategorii danych publicznych związanych z prezentowaniem działań organów administracji publicznej stanowi przede wszystkim art. 6 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm.).

Uwzględniając powyższe skonstatować należy, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do zastosowania art. 96 ust. 10 ustawy o ofercie, a zatem trudno również doszukiwać się jakichkolwiek przesłanek jego naruszenia.

Niezależnie jednak od powyższych uwag zachodzi wątpliwość, jaki wpływ miałoby ewentualne uchybienie w tym zakresie po stronie organu nadzoru na treść decyzji administracyjnej.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej, sprowadzający się do zarzutu wymierzenia rzekomej kary łącznej za dwa, jak się sugeruje, odrębne prawnie czyny, Komisja uznała, że przy jego formułowaniu skarżąca nie uwzględniła brzmienia normy sankcjonującej wyrażonej w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowiącej, iż sankcja administracyjna grozi emitentowi, który nie wykonuje obowiązków opisanych normie sankcjonowanej, to jest w art. 56 - 56c ustawy. Jak zatem wyraźnie wskazuje przywołany przepis, delikt administracyjny może polegać na naruszeniu obowiązków, o których mowa w art. 56, 56a, 56b, 56 c ustawy. Za naruszenie tych obowiązków może być wymierzona jedna kara administracyjna, przy czym brak jest przepisu pozwalającego nałożyć sankcję odrębnie za każdy z czynów określonych w art. 56 - 56c ustawy (taki przepis występuje natomiast w art. 97 ust. 2 ustawy w kontekście odmiennych deliktów administracyjnych).

Jak już wspominano, skarżąca naruszyła dwa obowiązki wymienione w art. 56 ustawy, w ust. 1 pkt 1 (informacja poufna) oraz w ust. 1 pkt 2 lit. a (informacje bieżące i okresowe) tegoż artykułu. Na tle tych naruszeń zaistniała jedna sprawa administracyjna obejmująca delikt polegający na naruszeniu art. 56 ustawy, za który wymierzono jedną (ale nie "łączną") karę administracyjną, ponieważ inne rozwiązanie byłoby niezgodne z brzmieniem normy sankcjonującej.

Odnosząc się do wniosku skarżącej do Sądu o ewentualne zmniejszenie nałożonej kary KNF zauważyła, iż tego rodzaju prośba w kontekście wyłącznie kasacyjnych uprawnień sądów administracyjnych wobec kontrolowanych aktów administracyjnych jest pozbawiona podstaw normatywnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] stycznia 2011 r. o nałożeniu na stronę – W. S.A. z siedzibą w [...], kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano m.in. art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej. Nie powołano natomiast – na co skarżąca nie zwróciła uwagi - § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych, do którego to przepisu m.in. odnoszą się zarzuty skarżącej.

W ocenie Komisji, skarżąca naruszyła – generalnie biorąc - obowiązki informacyjne określone w art. 56 ustawy o ofercie, a w szczególności obowiązek wymieniony w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy (obowiązek przekazywania informacji poufnych) oraz w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a (obowiązek przekazywania informacji bieżących i okresowych).

W skardze Spółka podniosła zarzuty rażącego naruszenie prawa - zarówno przepisów K.p.a., jak i prawa materialnego, a w szczególności:

1. art. 6, 7 i 8 K.p.a., w zw. z art. 11 ust. 1 i ust. 2 i ust. 5 art. ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad określonych w powołanej ustawie, statucie KNF i regulaminie pracy KNF. Komisja dokonała rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z naruszeniem art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o nadzorze w połączeniu z zapisami Regulaminu Komisji, ustalonym w oparciu o art. 11 ust. 4 ustawy o nadzorze;

2. art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. i art. 11 ust. 1 i ust. 2 i ust. 5 art. ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym poprzez jego niezastosowanie i dopuszczenie do udziału w sprawie wydania zaskarżonej decyzji osób, które wydały decyzję, od której spółka złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie.

3. art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit b ustawy o ofercie, poprzez zastosowanie kary pieniężnej, w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit b) ustawy o ofercie. Z treści decyzji wynika, że naruszenie polegać ma na niezastosowaniu regulacji z rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych. Sankcje karne zaś w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie zastrzeżone są za naruszenie regulacji art. 56 ustawy o ofercie.

4. art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o ofercie w zw. z § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych, poprzez przyjęcie że powołane powyżej sprawozdania są załącznikami do uchwał;

5. art. 96 ust. 11 ustawy o ofercie w zw. z art. 7, 8 i 9 K.p.a. w zw. art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez podanie do publicznej wiadomości treści zaskarżonej decyzji, w tym poprzez umieszczenie komunikatu na stronie internetowej Komisji oraz protokołu z posiedzenia Komisji. Komisja jest organem kolegialnym i tylko treść samej decyzji może stanowić podstawę do zastosowania regulacji o publikacji informacji o nałożonej karze;

6. art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 107 § 1 i art. 7 K.p.a. i w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez wymierzenie kary w kwocie [...] zł jako kwoty (kary) łącznej, gdy tymczasem przy dwóch zarzutach, z których każdy może być kwestionowany oddzielnie, oraz przy stosowaniu zasady miarkowania kary, należy dokonać oceny każdego czynu osobno.

Tylko dla porządku należy wskazać, że zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. (w szczególności wymienionych w zarzutach 1 i 2) nie były podniesione w odwołaniu od decyzji KNF z dnia [...] stycznia 2011 r., lecz zostały podniesione dopiero w skardze. Należy też przypomnieć, że między datą wydania zaskarżonej decyzji ([...] kwietnia 2011 r.) a datą rozpoznania sprawy zmienił się w istotny sposób stan prawny. Mianowicie, ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. Nr 199, poz. 1175) zmieniono brzmienie art. 11 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze finansowym oraz dodano ust. 7, ust. 8 i ust. 9 w tym przepisie. Dodane przepisy mają następujące brzmienie:

"7. O wyłączeniu Zastępcy Przewodniczącego lub członków Komisji od udziału w postępowaniu w sprawie w przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego postanawia Przewodniczący Komisji na wniosek strony, Zastępcy Przewodniczącego, członka Komisji albo z urzędu.

8. O wyłączeniu Przewodniczącego Komisji od udziału w postępowaniu w sprawie w przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego postanawia Komisja podejmując uchwałę bez udziału Przewodniczącego Komisji na wniosek strony, Przewodniczącego Komisji, Zastępcy Przewodniczącego lub członka Komisji.

9. Jeżeli Komisja wskutek wyłączenia jej członków nie może załatwić sprawy, Prezes Rady Ministrów wyznacza do załatwienia sprawy inny organ administracji publicznej."

Powyższa zmiana w sposób oczywisty koresponduje ze zmianą art. 24 ust. 1 pkt 5 K.p.a., dokonaną przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 11), zmieniającą K.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r., a więc już po dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...] kwietnia 2011 r.). Od wspomnianej daty na mocy art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. wyłączeniu od udziału w postępowaniu podlega pracownik organu administracji publicznej w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, a nie jak dotychczas – w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. W rezultacie trudno obecnie bronić poglądu, że "3. W przypadku podejmowania decyzji w trybie art. 127 § 3 K.p.a. nie ma również zastosowania nakaz wyłączenia pracownika przewidziany w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem mówić o "niższej" i "wyższej" instancji, gdyż obie decyzje zostają wydane przez ten sam organ. Kompetencja do ponownego rozpatrzenia sprawy jest powierzona temu samemu organowi." (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 235/06, LEX nr 235165).

W konsekwencji należy uznać, że przepisy dodane do art. 11 ustawy o nadzorze finansowym, zachowującym nadal – na mocy ust. 6 tego przepisu - możliwość odpowiedniego stosowania do decyzji Komisji art. 127 § 3 K.p.a., uregulowały w sposób wyczerpujący tryb postępowania dotyczący wyłączania członków Komisji, a nawet – co miałoby miejsce w rozpatrywanej sprawie – całego organu (Komisji).

W ocenie Sądu, przedstawiona zmiana stanowi jednak najlepszy argument przemawiający za poglądem, że do czasu jej wprowadzenia brak cechy dewolutywności wykluczał konieczność wyłączania członków Komisji oraz całej Komisji.

Należy przy tym zauważyć, że dokonana ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. zmiana art. 11 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze finansowym sprawiła, że przepis ten zyskał charakter szczególny wobec przepisu art. 24 K.p.a., zwłaszcza wobec art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu. O ile bowiem przepisy rozdziału 5 K.p.a. (art. 24-27), regulujące wyłączenie pracownika i organu, mają zastosowanie powszechne – odnoszą się do wszystkich organów w sytuacjach określonych w tym przepisie, o tyle art. 11 ustawy o nadzorze, któremu nowe brzmienie nadano już po wejściu w życie nowej redakcji wspomnianych przepisów K.p.a., odnosi się wyłącznie do Komisji Nadzoru Finansowego i reguluje kwestię wyłączenia uwzględniając specyfikę Komisji, w tym zwłaszcza jej składu osobowego. Nie przeczy temu odesłanie w art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze odesłanie do przepisów K.p.a., gdyż zawiera ono zastrzeżenie, że przepisy szczególne mogą stanowić inaczej. Wspomniane przepisy art. 11 ustawy o nadzorze mają właśnie charakter takich przepisów szczególnych. Nie wyłączają one jednak zasad i trybu procedowania Komisji spod powszechnie obowiązujących przepisów K.p.a., w tym dotyczących wyłączania pracownika lub organu, lecz odrębnie regulują sposób i tryb tego wyłączenia.

Odnosząc się na tym tle do zarzutów (1 i 2) naruszenia art. 6, 7 i 8 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1, 2 i 4 ustawy o nadzorze, w powiązaniu z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., należy podzielić zajęte w tych kwestiach stanowisko Komisji, że:

- Komisja dochowała zasad (trybu) wydawania decyzji w toku rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lutego 2011 r., a w szczególności poprzez podjęcie uchwały na [...] posiedzeniu Komisji w dniu [...] kwietnia 2011 r. podjęła stosowną uchwałę w tej sprawie; potwierdza to załączony do akt postępowania fragment Protokołu Nr [...][...] posiedzenia Komisji w dniu [...] kwietnia 2011 r. dotyczący pkt 25 porządku obrad w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy;

- należy zgodzić się z oceną KNF, że żaden przepis prawa nie nakazuje KNF publikacji porządku obrad posiedzeń KNF;

- twierdzenie skarżącej, że te same osoby wydawały obie decyzje nie jest zgodne z rzeczywistością, co za tym idzie – nie sposób mówić o skalkowaniu decyzji;

- ocena Komisji, że zmiana składu orzekającego w sprawie była istotna, gdyż dotyczyła jego połowy, nie ma w świetle obecnego stanu prawnego znaczenia, gdyż w obowiązującym stanie prawnym powinien to być – co w przypadku Komisji jest niemożliwe – całkowicie inny skład, lub – inny organ. Należy jednak zgodzić się z Komisją, że brzmienie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., na które powołuje się skarżąca, obowiązuje od dnia 11 kwietnia 2011 r. W dacie wydawania decyzji zaskarżonych art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowił: "Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. "Istotne zatem było, że do czasu przedstawionej zmiany przepisów, a także zmiany art. 11 ustawy o nadzorze ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r., dewolutywność postępowania przed Komisją wykluczała konieczność wyłączenia członków Komisji (pracowników), którzy brali udział w wydaniu I decyzji. Reasumując, należy zgodzić się ze stanowiskiem Komisji, że do czasu nowelizacji K.p.a., obowiązującej od dnia 11 kwietnia 2011 r., kwestia treści normy prawnej ustalonej w zbiegu przepisów art. 24 § 1 pkt 5, art. 27 § 1 i art. 127 § 3 K.p.a. budziła poważne wątpliwości;

- zasadnie Komisja podnosi, że w przypadku, gdy dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (art. 127 § 3 K.p.a.), trzeba oceniać, czy możliwe jest zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika lub członka organu kolegialnego przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, dla podjęcia uchwały przez KNF niezbędna jest obecność przynajmniej czterech osób wchodzących w jej skład. Biorąc pod uwagę, iż KNF liczy 7 osób nie jest możliwe wyodrębnienie dwóch pełnych składów (spełniających warunek kworum). Poza tym w każdym składzie podejmującym uchwałę powinien być Przewodniczący KNF lub jego Zastępca (expressis verbis w art. 11 ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym), a to dodatkowo ogranicza możliwość wykreowania dwóch pełnoprawnych składów.

Odnosząc się do kolejnego, trzeciego zarzutu strony skarżącej, należy przede wszystkim zauważyć, że w istocie dotyczy on podstaw prawnych nałożenia przedmiotowej kary pieniężnej.

W ocenie Komisji, skarżąca naruszyła dwa obowiązki informacyjne wymienione w art. 56 ustawy, w ust. 1 pkt 1 (informacja poufna) oraz w ust. 1 pkt 2 lit a (informacje bieżące i okresowe), przy czym obowiązek przekazywania informacji bieżących i okresowych wynika wprost z powołanego przepisu (art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy), natomiast zakres informacji podlegających upublicznieniu w ramach raportów bieżących i okresowych, a także zasady, na jakich powinno nastąpić przekazanie określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych. Z przywołanego rozporządzenia nie wynika kategorialnie odmienny obowiązek informacyjny nieobjęty sankcją określoną w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy lecz jedynie rodzaj, zakres i forma informacji bieżących i okresowych oraz częstotliwość i terminy przekazywania tych informacji. Inaczej mówiąc, art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy ma, w ocenie Komisji, charakter normy sankcjonowanej, uszczegółowionej przepisami wspomnianego rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych, natomiast art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy wyraża normę sankcjonującą naruszenie art. 56 ustawy, zawierającego m. in. obowiązek przekazywania informacji bieżących i okresowych.

Oceny tej nie podziela strona skarżąca, która uważa, że sankcje karne przewidziane w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie są zastrzeżone wyłącznie za naruszenia przewidziane w art. 56 ustawy o ofercie. Natomiast naruszenia rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych stanowią odrębny rodzaj wykroczeń, nie objęty sankcją przewidzianą w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przekonuje o tym m.in. brak odwołania w powyższym przepisie (art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy) do przepisów rozporządzenia. W konsekwencji strona skarżąca uważa, że przepisy wspomnianego rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych zostały powołane w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji niezasadnie i nie mogą być sankcjonowane przez przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Według skarżących, powstała tu wręcz luka prawna, gdyż ustawodawca w przepisie sanacyjnym pominął sankcje za naruszenie przepisów powołanego przez Komisję rozporządzenia.

Zajmując stanowisko wobec przedstawionej różnicy poglądów należy zauważyć, co następuje.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o obrocie "Emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany (...) do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości:

1) informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, zwanych dalej "informacjami poufnymi";

2) informacji bieżących i okresowych:

a) zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego (...).

Wspomniany wyżej art. 60 ust. 2 ustawy, zawierający delegację ustawową dla Ministra stanowi, że minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia:

"1) rodzaj, zakres i formę informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych, dla których Rzeczpospolita Polska jest państwem macierzystym, dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, oraz

2) częstotliwość i terminy przekazywania informacji, o których mowa w pkt 1(...)."

Przytoczony wyżej przepis określa obowiązki emitenta dotyczące przekazywania odpowiednim podmiotom oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych oraz informacji bieżących i okresowych - najpierw, na mocy odesłania do art. 60 ust. 2 ustawy - w odniesieniu do emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie (określenie podmiotowe), których rodzaj, zakres, formę oraz częstotliwość i terminy przekazywania informacji (strona przedmiotowa) określają przepisy wspomnianego rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych.

Cytowane przepisy wyznaczają łącznie obowiązki informacyjne emitenta, określając podmiot zobowiązany do przekazywania informacji (emitenta), rodzaj tych informacji, oraz szczegółowe wymagania dotyczące przekazywanych informacji – ich rodzaj, zakres, formę oraz częstotliwość i terminy przekazywania. Dopiero biorąc pod uwagę wszystkie te elementy można określić treść obowiązków informacyjnych emitenta; jest to niewątpliwie, rozpatrywana w przedstawionej całości, norma sankcjonowana.

Normą sankcjonującą jest, jak już to wyżej stwierdzono, art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie, z którego wynika, iż w przypadku gdy emitent (...) nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa m.in. w art. 56 – 56c ustawy o obrocie, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.

W ocenie Sądu, nawet daleko posunięta wykładnia językowa nie prowadzi do wniosku, że sankcjonowane jest tylko niewykonanie bądź nienależyte wykonanie obowiązków literalnie wymienionych w art. 56 § 1 pkt 1 i 2a (w rozpatrywanym przypadku) ustawy o obrocie, gdyż przepis ten, w wyniku odesłania do art. 60 ust. 2 tej ustawy i jednoznacznej delegacji ustawowej, powinien być - co do zakresu obowiązków informacyjnych emitenta - traktowany jako jedna całość, również co do zakresu przedmiotowego tych obowiązków.

Należy przy tym podkreślić, że przyjmując podział na normy sankcjonowane i sankcjonujące nie można norm sankcjonujących rozpatrywać w oderwaniu, czysto literalnie i abstrakcyjnie, bez dokonania odpowiedniej – i łącznej – wykładni norm sankcjonowanych, wyznaczających obowiązki.

Reasumując, Sąd nie dostrzega w przedstawionej sytuacji żadnej luki w prawie, gdyż ustawodawca w przepisie sankcjonującym nie tylko nie pominął sankcji za naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych, lecz poprzez szczególną redakcję przepisu sankcjonowanego (art. 56 § 1 pkt 1 i 2a ustawy o obrocie), polegającą na posłużeniu się odesłaniem do art. 60 ust. 2 tej ustawy i instytucją delegacji ustawowej, doprowadził do poszerzenia zastosowania sankcji również za naruszenia określone w rozporządzeniu wykonawczym.

Nie było zatem błędem odwołanie się Komisji do przepisów wspomnianego rozporządzenia wykonawczego do ustawy o obrocie i ma rację organ stwierdzając, że z tego rozporządzenia nie wynika kategorialnie odmienny obowiązek informacyjny nieobjęty sankcją w art. 96 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy.

Należy przy tym podkreślić, że Sąd nie ma wątpliwości co do zaistnienia naruszeń, za które została nałożona na stronę skarżącą przedmiotowa kara pieniężna. W ocenie Sądu, organ jednoznacznie wykazał, że strona dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, gdyż nie wskazała w raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] października 2009 r., że umowa zawarta w dniu [...] października 2009 r. pomiędzy spółką zależną od strony, tj. spółką B. Sp. z o.o. a P. Sp. z o.o., miała charakter warunkowy oraz naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przez to, że nie przekazała w raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. załączników do projektów uchwał. Zasadnie też Komisja wskazała, że w rozpatrywanej spawie nie ma zastosowania art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie.

Kończąc uwagi dotyczące tegoż zarzutu należy podkreślić, że sankcja przewidziana w powołanym wyżej przepisie (art. 96 ust. 1 ustawy o obrocie) nie ma – jak to uważa strona skarżąca - ani charakteru sankcji karnej, ani też quasi-karnej; jest to w sposób oczywisty, z racji jej charakteru i sposobu nakładania, sankcja administracyjna, o nałożeniu której i jej wysokości rozstrzyga organ administracji w ramach swobodnego (co wszak nie znaczy dowolnego) uznania administracyjnego.

W literaturze przedmiotu (por. T. Nieborak, T. Sójka, A. Skoczylas, K. Urbańczyk, R. Zabłocki, Ustawa o nadzorze nad rynkiem kapitałowym. Komentarz, publ. LEX 2011) uważa się, że przez odpowiedzialność administracyjną w sferze nadzoru nad rynkiem kapitałowym uznaje się regulowaną prawem możliwość uruchomienia z urzędu przez organ administracji publicznej (KNF) wobec określonego podmiotu środków prawnych o charakterze dolegliwości, realizowanych w swoistych dla administracji formach i zgodnie ze swoistą procedurą, ze względu na negatywnie wartościowane przez prawo przypisywane mu zachowania, bez warunkującego związku przyczynowego z jego zachowaniami legalnymi.

Według autorów, powyższa definicja wskazuje tylko na jeden z możliwych aspektów działalności organu nadzorczego, który utożsamiany jest z elementem represyjnym. Pamiętać przy tym należy, iż z reguły prawodawca umożliwia temu rodzajowi podmiotu podejmowanie tzw. działań ex ante i ex post, z których pierwsze niejako mają za zadanie ochronić rynek finansowy przed określonymi zagrożeniami, podczas gdy drugie stosowane są z chwilą wystąpienia owych nieprawidłowości na rynku.

Kolejny, czwarty zarzut ma ścisły związek z przedstawionymi wyżej rozważaniami, dotyczącymi naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 § 1 ust. 2a ustawy o obrocie oraz § 38 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących i okresowych.

Przypomnieć tutaj należy, że przepis rozporządzenia, o którym tutaj mowa, ma następujące brzmienie:

"§ 38. 1. W przypadku emitenta będącego spółką publiczną przekazaniu, w formie raportu bieżącego, podlegają dodatkowo:

3) treść projektów uchwał oraz załączników do tych projektów, które mają być przedmiotem obrad walnego zgromadzenia, istotnych dla podejmowanych uchwał, które nie zostały uprzednio przekazane do publicznej wiadomości na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej;"

W ocenie Sądu, Komisja trafnie uznała, że na tle powołanego przepisu przekazaniu, w formie raportu bieżącego podlega treść projektów uchwał oraz załączników do tych projektów (a więc w płaszczyźnie językowej i logicznej – obu tych dokumentów łącznie), które mają być przedmiotem obrad walnego zgromadzenia, istotnych dla podejmowanych uchwał, które nie zostały uprzednio przekazane do publicznej wiadomości na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem dla aktualizacji obowiązku przekazania załączników do projektów uchwał niezbędne są dwa warunki. Pierwszy, aby załącznik był istotny dla podejmowanej uchwały oraz drugi w postaci jego wcześniejszego nieujawnienia jako informacji poufnej. Komisja trafnie też zwróciła uwagę na związek między treścią ogłoszonych przez stronę skarżącą projektów uchwał i załączników. Zasadnie też podkreśliła, iż treść ogłoszonych przez stronę projektów uchwał wskazuje jednoznacznie, że przedmiotem każdej z nich miało być zatwierdzenie określonego sprawozdania, a jeśli tak, to sprawozdania te stanowiły integralną całość z projektem uchwały. Trudno wyobrazić sobie podejmowanie uchwał zatwierdzających sprawozdania, których się nie zna, a w takiej sytuacji znaleźli się akcjonariusze, którzy nie mieli możliwości osobistego udania się do siedziby W., celem zapoznania się z nimi. W konsekwencji Komisja podtrzymała stanowisko wyrażone w Decyzji, że pominięte przez Spółkę sprawozdania finansowe powinny być opublikowane wraz z projektami uchwał na ZWZA strony, gdyż stanowiły ich treściowe uzupełnienie. Wbrew stanowisku W., o załącznikach nie można mówić jedynie w przypadku gdy uchwała odsyła do uszczegóławiającego dokumentu nazwanego załącznik.

Stanowisko skarżącej spółki w tej kwestii opiera się przede wszystkim na postanowieniach art. 393 pkt 1 Ksh. Przypomnieć tu trzeba, że przepis ten stanowi, co następuje:

"Art. 393. Uchwały walnego zgromadzenia, poza innymi sprawami wymienionymi w niniejszym dziale lub w statucie, wymaga:

1) rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania zarządu z działalności spółki oraz sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy oraz udzielenie absolutorium członkom organów spółki z wykonania przez nich obowiązków,"

Zdaniem KNF, nie jest zasadny oparty na tym przepisie pogląd strony, że brak jest obowiązku, aby zatwierdzane na ZWZA dokumenty stanowiły załączniki do uchwał.

Sąd podziela ocenę Komisji, iż analiza powołanego przepisu wskazuje, że reguluje on jedynie przedmiot uchwał podejmowanych na ZWZA. Co więcej, z miejsca zamieszczenia tego przepisu w ustawie (pierwszy artykuł w Oddziale 3 Walne zgromadzenie) jednoznacznie wynika, że określa on minimalny zakres spraw, które wymagają uchwały walnego zgromadzenia, na pierwszym miejscu wymieniając zatwierdzenie sprawozdania zarządu z działalności spółki oraz sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy. Wymienione dokumenty mają przed ich zatwierdzeniem charakter projektów, a więc nie stanowią oficjalnych dokumentów; walor ten mogą zyskać przez zatwierdzenie w formie uchwały walnego zgromadzenia, przy czym zgodnie z zasadami techniki legislacyjnej mogą one stanowić treść tej uchwały, a więc być zamieszczone w niej bezpośrednio, bądź też – przy klauzuli zatwierdzającej zamieszczonej w uchwale – stanowić załącznik do tej uchwały. Względy praktyczne przemawiają za tym drugim rozwiązaniem.

Nawiązując do przedstawionej wyżej ocenie piśmiennictwa należy uznać, że o ile w sferze nadzoru nad rynkiem kapitałowym nakładanie kar administracyjnych ma charakter represyjny i mieści się w nurcie działań podejmowanych przez Komisję ex post, o tyle przedstawienie Komisji projektów m.in. sprawozdania zarządu z działalności spółki oraz sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy stanowi przykład nadzoru prewencyjnego, mieszczącego się w nurcie działań podejmowanych przez ten organ ex ante.

Nadto Komisja zasadnie podniosła, że spółki publiczne oprócz uregulowań Ksh, obowiązują jeszcze przepisy prawa publicznego dotyczącego nadzoru nad rynkiem kapitałowym, w tym postanowienia ustawy o ofercie oraz ustawy o obrocie.

Dalej, w ocenie skarżącej, w rozpatrywanej sprawie Komisja wadliwie zastosowała art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy o ofercie przyjmując, że powołane powyżej sprawozdania organów spółki - tak finansowe, jak i dotyczące działalności organów spółki W., są załącznikami do uchwał, o których mowa w § 38 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. W ocenie skarżącej, informacje finansowe, których zaniechania publikacji zarzucono Spółce, nie stanowiły w ogóle załączników do uchwał. Interpretacja przyjęta w tym zakresie przez Komisję jest niezgodna z pojęciem słowa "załącznik" i stanowi nieuprawnione rozszerzenie obowiązków spółki, gdyż to w istocie treść uchwały decyduje, czy dokument ma załącznik, czy też jest kompletny. W przedmiotowej sprawie, uchwały były kompletne i nie były uzupełniane załącznikami. Uchwała jest kompletna, i reguluje całość zagadnienia w swoim brzmieniu. Funkcjonują one samodzielnie, bez potrzeby ich uzupełniania dodatkowymi dokumentami. Są kompletne i podjęte zgodnie z regulacją prawną, tj. art. 393 pkt 1 ksh. Konkluzja: "załącznik" to załącznik. Nie ma odwołania do dokumentu w uchwale, to nie ma załącznika."

W ocenie Sądu, który ocenił stanowiska stron w omawianej kwestii, z przepisu § 38 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, który – jak wskazano wyżej – KNF zastosowała prawidłowo, jednoznacznie wynika, że treść załączników do projektów uchwał (oraz samych uchwał), o których wyżej mowa, podlega dodatkowo przekazaniu (m.in. KNF) w formie raportu bieżącego; w rozpatrywanej sprawie obowiązek ten odnosi się w szczególności do sprawozdań, tak finansowych, jak i z działalności, organów spółki W.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, polegającego na naruszeniu art. 96 ust. 11 ustawy o ofercie w związku za art. 7, 8 i 9 K.p.a. w zw. art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym poprzez podanie do publicznej wiadomości treści zaskarżonej decyzji, w tym poprzez umieszczenie komunikatu na stronie internetowej Komisji oraz protokołu z posiedzenia Komisji, w sytuacji gdy w treści samej decyzji Komisja nie skorzystała z uprawnienia określonego w ust. 11 cytowanej regulacji, nie ma – w ocenie Sądu – istotnego wpływu na wynik sprawy.

Jak trafnie bowiem podniosła KNF, art. 96 ust. 11 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych stanowi, iż przekazanie do publicznej wiadomości informacji, o której mowa w ust. 10, nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej.

Ponadto komunikat ze [...] posiedzenia KNF w dniu [...] stycznia 2011 r., jak również wykaz kar nałożonych przez KNF, nie zawierają treści przedmiotowej decyzji w rozumieniu art. 107 K.p.a., ale jedynie odrębną i lakoniczną informację o rozstrzygnięciu. Jak zauważyła Komisja, a Sąd tę ocenę podziela, podstawę prawną dla publikacji takiej informacji należącej do kategorii danych publicznych związanych z prezentowaniem działań organów administracji publicznej stanowi przede wszystkim art. 6 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm.).

Odnosząc się do ostatniego zarzutu, tj. naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 107 § 1 i art. 7 K.p.a. i w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym poprzez wymierzenie kary w kwocie 70.000,00 zł kary (kwoty) łącznej, gdy tymczasem przy dwóch zarzutach, z których każdy może być kwestionowany oddzielnie, oraz przy stosowaniu zasady miarkowania kary, należy dokonać oceny każdego czynu osobno. Obecnie Spółka jest pobawiona możliwości analizy wysokości zastosowania przez KNF kary dla każdego z zarzucanych jej wykroczeń. Jeśli jeden z zarzutów okazałby się chybiony, spółka pozbawiona jest kontroli tego orzeczenia. Nie wiadomo jak rozdzielić wysokość kar. Brak ustawowej podstawy do łącznego wymierzania kary.

Otóż, jak stwierdziła sama Komisja, skarżąca naruszyła dwa obowiązki wymienione w art. 56 ustawy, w ust. 1 pkt 1 (informacja poufna) oraz w ust. 1 pkt 2 lit. a (informacje bieżące i okresowe) tegoż artykułu. Jednakże, w ocenie Komisji, na tle tych naruszeń zaistniała jedna sprawa administracyjna obejmująca delikt polegający na naruszeniu art. 56 ustawy, za który wymierzono jedną (ale nie "łączną") karę administracyjną, ponieważ inne rozwiązanie byłoby niezgodne z brzmieniem normy sankcjonującej.

Biorąc pod uwagę jednorodność podmiotową, w istocie również jednorodność przedmiotową (naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie), a także samą konstrukcję tego przepisu, tj. art. 96 wspomnianej ustawy, trzeba uznać przedstawione wyżej stanowisko Komisji za prawidłowe. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w przeciwieństwie do większości ustaw, które przewidują nakładanie kar administracyjnych za określone naruszenia, i które z zasady przewidują taryfikator tych kar, wiążąc z określonym naruszeniem karę pieniężną w ustalonej kwocie, ustawa o ofercie określa we wspomnianym przepisie jedynie maksymalną wysokość kary pieniężnej, pozostawiając jej miarkowanie (w ustalonych granicach) w wyłącznej kompetencji organu. Z żadnego przepisu ustawy nie wynika obowiązek określania kary za naruszenie konkretnego przepisu ustawy – tym bardziej, że przepis ten dotyczy w istocie naruszenia tego samego rodzaju obowiązków, tj. obowiązków informacyjnych określonych w ust. 1 powołanego przepisu ustawy. Tak więc, zgadzając się z tezą wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa, LEX nr 355517, że: "Z treści art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (...), wynika, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy, oraz że sytuacja finansowa nie jest jedyną przesłanką nałożenia kary pieniężnej na emitenta," trzeba jednocześnie uznać, że uznaniem objęta jest również wysokość nakładanej na podstawie tego przepisu kary, a także możliwość jej sumarycznego (bez odnoszenia do konkretnych naruszeń) określenia – właśnie za niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie przewidzianych w tym przepisie obowiązków. Nie wyłącza to – wbrew twierdzeniom skarżącej – sądowej kontroli decyzji, gdyż w przypadku uchylenia decyzji w części, z powodu niezasadności określonego naruszenia, organ nałoży ponownie karę w wysokości, którą ponownie ustali.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził, zwłaszcza wobec przedstawionej przez Komisję argumentacji, że kara pieniężna nałożona na skarżącą spółkę jest zbyt wygórowana. Waga dokonanych przez W. S.A. naruszeń obowiązków informacyjnych, gwarantujących m.in. zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku, w szczególności bezpieczeństwa obrotu, oraz ochrony inwestorów i innych jego uczestników, a także przestrzegania reguł uczciwego obrotu, w pełni uzasadnia wysokość nałożonej kary.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.