Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 88/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: zał. nr 3, art. 92a
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017r. sprawy ze skargi Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PTHU"..." Z. S. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PTHU"..." Z. S. z siedzibą w L. kwotę 1017 (tysiąc siedemnaście) złotych – tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), dalej "u.t.d.", lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), rozdział I, rozdział II, rozdział V, rozdział VIII załącznika IB Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., P.0008-0021 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że powyższa kara pieniężna została nałożona za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów. Zostało to stwierdzone 21 grudnia 2015 r. podczas kontroli drogowej pojazdu marki Scania w miejscowości M. na drodze krajowej nr 7. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole.

Dalej Główny Inspektor podał, że w chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG 3821/85, jednakże 2 marca 2016 r. zostało ono uchylone przez Rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1). Powyższe naruszenie regulował art. 13 rozporządzenia 3821/85. Aktualnie ww. naruszenie reguluje art. 4 rozporządzenia 165/2014, która to regulacja jest tożsama z poprzednią, a po 2 marca 2016 r. stosownie do treści art. 47 rozporządzenia 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Ponadto, w myśl art. 46 "W zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia."

Następnie organ II instancji zauważył, że zgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci pisma z 13 września 2016 r., kserokopii faktury VAT i kserokopii karty księgi karty rejestrowej ustalono, iż w kontrolowanym pojeździe został zainstalowany tachograf marki Stoneridge Electronics o nr seryjnym 320557/0111/06/A2, nr podzespołu 900208R7.1/05R02. Stosownie do rozporządzenia komisji UE nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. od 1 października 2012 r. tachografy instalowane w pojazdach powinny spełniać wymagania przewidziane w tym rozporządzeniu. Zgodnie z kserokopią dowodu rejestracyjnego pojazdu, wskazany tachograf został przeniesiony do kontrolowanego pojazdu marki Scania nr rej. TKI 146882 z innego pojazdu. Pierwsza rejestracja kontrolowanego pojazdu miała miejsce 10 marca 2011 r. Ostatnią kalibrację przeprowadzono natomiast w dniu 16 lipca 2014 r., kiedy to został zainstalowany i skalibrowany używany przyrząd rejestrujący z 2011 r. dostarczony przez stronę postępowania, ale nie został równocześnie wymieniony czujnik ruchu i wiązka elektryczna, które pozostały fabryczne. W ocenie organu urządzenie rejestrujące składające się z przewodów do przyłączenia czujnika ruchu, czujnika ruchu oraz przyrządu rejestrującego, nie rejestrowało wszystkich wymaganych elementów, tj. informacji dotyczących ruchu pojazdu pochodzących z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu wymaganych na podstawie rozporządzenia komisji UE nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. Dlatego zasadne było, zdaniem organu, utrzymanie w mocy decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 2000 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ zauważył, że w dniu wymiany tachografu, tj. 16 lipca 2014 r. obowiązywało wymaganie 019a wprowadzone przez rozporządzenie Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r., dostosowujące po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.2009.339.3), który stanowi: "W celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje z czujnika ruchu są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu". W związku z powyższym w przypadku wymiany przyrządu rejestrującego, powinien on zostać wymieniony na przyrząd spełniający wymagania obowiązujące w dniu dokonania tej czynności określone dla tego przyrządu, tak, aby całe urządzenie rejestrujące uzyskało pełną funkcjonalność i zostały uruchomione wszystkie funkcje, włącznie z funkcjami zabezpieczającymi. Organ zauważył też, że stosownie do punktu 7 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. "niniejsze rozporządzenie nie wymaga zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania".

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Głównego Urzędu Miar Biura Metrologii Prawnej wyrażone w piśmie z 11 września 2015 r., z którego wynika, że należy za niedopuszczalne uznać instalowanie w innych pojazdach czujników ruchu oraz przyrządów rejestrujących niespełniających wymagań obowiązujących w dniu ich instalacji, a które wcześniej aktywowane i użytkowane były w innych pojazdach, niezależnie od daty pierwszej rejestracji tych pojazdów. W przypadku naprawy tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe polegającej na wymianie przyrządu rejestrującego, instalowany przyrząd rejestrujący powinien spełniać wymagania obowiązujące w dniu dokonania tej czynności, określone dla tego przyrządu. W związku z tym, że aktywowany może być wyłącznie tachograf cyfrowy spełniający obowiązujące wymagania, w przypadku wymiany przyrządu rejestrującego na przyrząd rejestrujący spełniający wymagania obowiązujące w dniu jego instalacji, konieczne jest również zapewnienie, aby czujnik ruchu zainstalowany w tym pojeździe także spełniał właściwe wymagania obowiązujące w dniu instalacji przyrządu rejestrującego. W przypadku naprawy tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe polegającej na wymianie czujnika ruchu niepowodującej konieczności aktywacji tachografu cyfrowego, dopuszczalna jest wymiana samego czujnika ruchu, ale tylko i wyłącznie na czujnik ruchu spełniający wymagania obowiązujące w dniu jego instalacji.

Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 7 kpa, gdyż wydając zaskarżoną decyzję WITD dysponował dowodami w postaci protokołu kontroli, w którym stwierdzono wystąpienie incydentu oraz wydruki z urządzenia rejestrującego wskazujące na daty przeprowadzenia kalibracji.

Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 77 § 1 kpa, gdyż w toku postępowania strona nie przedstawiła żadnego wniosku dowodowego. Ponadto postępowania zostało przeprowadzone zgodnie z art. 10 § 1 kpa, co oznacza, że strona miała możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji prawo do wypowiedzenia się odnośnie materiału dowodowego.

Zdaniem organu II instancji w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Odnośnie pierwszego z tych przepisów dlatego, że ustawodawca daje możliwość jego zastosowania tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostało stwierdzone naruszenie dotyczące czasu pracy kierowców, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Co do drugiego z wymienionych przepisów organ wyjaśnił, że to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiły podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Do opisanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. To przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania tego przepisu. Jednak strona nie przedstawiła w toku postępowania żadnych dowodów, mogących obalić ustalenia organu I instancji. W niniejszej sprawie przedsiębiorca miał wpływ na wszystkie okoliczności i mógł je przewidzieć. Dlatego również ten przepis nie miał w sprawie zastosowania.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję Z. S. wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji. Zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 92a u.t.d. w związku z lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do tej ustawy, na skutek czego organ nałożył karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7,8 i 77 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie złożonych wyjaśnień i informacji w toku postępowania;

2. art. 9 kpa poprzez brak działania mającego na celu należyte i wyczerpujące informowanie strony o okolicznościach wyłączających jej odpowiedzialność administracyjną, o których mowa w art. 92b i 92c u.t.d.;

3. art. 107 § 3 kpa poprzez brak w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w protokole kontroli oraz w uzasadnieniu decyzji brak jest jakiejkolwiek informacji na temat homologacji tachografu, w który wyposażony był skontrolowany pojazd. Nie wiadomo też, na jakiej podstawie kontrolujący ustalili, że informacje z czujnika ruchu nie są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z innego źródła niezależnie od czujnika ruchu. Według skarżącego, w przypadku wymiany przyrządu rejestrującego w pojeździe, w którym zainstalowany jest czujnik ruchu spełniający obowiązujące wymagania, instalowany przyrząd rejestrujący powinien spełniać wymagania obowiązujące w dniu dokonania tej czynności określone dla tego przyrządu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Przyrząd rejestrujący spełniał bowiem obowiązujące wymagania i posiadał urzędowy dokument wydany przez Państwo Członkowskie (homologację) i zaświadczający, że urządzenie spełnia wszystkie wymagania przepisów rozporządzenia.

Ponadto w dniu 16 lipca 2014 r. została dokonana kalibracja urządzenia rejestrującego w pojeździe o nr. rej. [...] oraz dokonano pomiarów m. in. w zakresie wskazań długości drogi i prędkości. Osoba posiadająca wiedzę specjalistyczną w tym zakresie oraz wymagane uprawnienia powinna wykonać zleconą usługę zgodnie z wymogami przepisów. Przeprowadzona ponownie w dniu 2 lipca 2016 r. kalibracja kolejny raz nie wykazała nieprawidłowości w funkcjonowaniu urządzenia rejestrującego w przedmiotowym pojeździe. Odnośnie pisma J. W. z dnia 13 września 2016 r., na które powołał się organ, skarżący zarzucił, że jest tylko informacją obejmującą zakres wykonanych usług, a nie daje odpowiedzi i nie rozstrzyga, czy zamontowane urządzenie rejestrowało wszystkie wymagane dane.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 2.000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów (załącznik do u.t.d. nr 3, poz. 6.1.2.). Zdaniem organów powyższego naruszenia skarżący dopuścił się przez to, że w dniu 21 grudnia 2015 r., wykonywał transport drogowy pojazdem niespełniającym wymagania 019a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, zgodnie z którym "w celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje z czujnika ruchu są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu".

Należy wyjaśnić, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. dostosowującym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym wprowadzony został m.in. wymóg 019a w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85 stanowiący, że w celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje z czujnika ruchu są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące co najmniej z jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu. Na podstawie art. 2 ww. rozporządzenia, przepis ten obowiązuje od dnia 1 października 2012 r. Pojazdy dopuszczane do ruchu po raz pierwszy obowiązkowo wyposażane muszą być we wskazany wyżej drugi, niezależny sygnał prędkości. Zgodnie jednak z pkt 7 preambuły do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, niniejsze rozporządzenie nie wymaga zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania.

Ani rozporządzenia unijne, ani przepisy krajowe nie zawierają natomiast normy stanowiącej o obowiązkach przedsiębiorcy w razie naprawy bądź wymiany części urządzenia rejestrującego (tachografu), np. przyrządu rejestrującego lub czujnika ruchu, zamontowanych przed datą wejścia w życie ww. obowiązku. W konsekwencji o ile oczywistym jest, że wymiana całego urządzenia rodzi obowiązek dostosowania go do wymogów prawnych obecnie obowiązujących (a więc zadbania o zainstalowanie drugiego, niezależnego sygnału), o tyle niejasnym jest skutek wymiany, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, jedynie jednej z części urządzenia tj. przyrządu rejestrującego.

W konsekwencji ocenie w niniejszej sprawie podlegać musi stanowisko organów zaprezentowane w decyzjach, że w przypadku "naprawy" tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe polegającej na wymianie przyrządu rejestrującego zainstalowany przyrząd rejestrujący powinien spełniać wymagania obowiązujące w dniu dokonania czynności, a przedsiębiorca wymieniając przyrząd rejestrujący po dacie 1 października 2012 r. powinien był zamontować tachograf z aktywowanym drugim niezależnym sygnałem prędkości. Według organów inspekcji drogowej, stwierdzony bowiem podczas kontroli fakt, iż w tachografie nie jest zainstalowany drugi niezależny czujnik prędkości, stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej, za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestrowało wszystkich wymaganych elementów, o czym stanowi lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Należy zauważyć, że zaprezentowana w zaskarżonej decyzji wykładnia przywołanych przepisów podzielała stanowisko wyrażone w tym zakresie przez Główny Urząd Miar w piśmie z dnia 11 września 2015 r., z którego wynika, że w przypadku naprawy tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe polegającej na wymianie przyrządu rejestrującego, instalowany przyrząd rejestrujący powinien spełniać wymagania obowiązujące w dniu dokonania tej czynności, określone dla tego przyrządu. W związku z tym, że aktywowany może być wyłącznie tachograf cyfrowy spełniający obowiązujące wymagania, w przypadku wymiany przyrządu rejestrującego na przyrząd rejestrujący spełniający wymagania obowiązujące w dniu jego instalacji, konieczne jest również zapewnienie, aby czujnik ruchu zainstalowany w tym pojeździe także spełniał właściwe wymagania obowiązujące w dniu instalacji przyrządu rejestrującego. To stanowisko jednak nie jest jedynym wyrażanym w podniesionej kwestii. Jak wynika bowiem z uzasadnień wyroków WSA w Gliwicach z 18 stycznia 2017 r., II SA/Gl 1013/16, wyroku WSA w Opolu z dnia 1 grudnia 2016 r., II SA/Op 472/16 i wyroku WSA w Kielcach z 29 marca 2017 r., II SA-Ke 1036/16, sądy te wyraziły odmienny pogląd oparty na stanowisku Dyrektor Generalny Komisji Europejskiej do spraw Transportu i Mobilności Eddy Liegeois. Zgodnie z tą wykładnią, co do zasady instalacji drugiego, niezależnego czujnika wymaga jedynie sytuacja, w której oba elementy urządzenia podlegać będą wymianie.

Odnosząc się do tych poglądów należy zauważyć, że zgodnie z załącznikiem IB do rozporządzenia nr 3821/85, zawierającym definicje, "instalacja" (pkt x) oznacza montaż urządzenia rejestrującego w pojeździe. Z kolei "urządzenie rejestrujące" (pkt ee) oznacza całość urządzeń zamierzonych do zainstalowania w pojazdach drogowych w celu automatycznego lub półautomatycznego pokazywania, rejestrowania i zapamiętywania szczegółowych danych o ruchu takich pojazdów i o pewnych okresach pracy osób kierujących tymi pojazdami. "Przyrząd rejestrujący" (pkt oo) oznacza urządzenie rejestrujące bez czujnika ruchu i przewodów do przyłączenia czujnika ruchu. Przyrząd rejestrujący może być zarówno pojedynczą jednostką jak i kilkoma jednostkami rozmieszczonymi w pojeździe, o ile tylko spełnia wymagania zabezpieczenia określone w niniejszym rozporządzeniu. Natomiast "naprawa" (pkt gg) oznacza wszelką naprawę czujnika ruchu lub przyrządu rejestrującego wymagającą odłączenia ich zasilania lub odłączenia od innych elementów urządzenia rejestrującego lub otwarcia go. Według Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003, słowo: "naprawa" należy rozumieć jako "doprowadzenie czegoś do stanu używalności, do porządku, usunięcie, usuwanie w czymś usterek, uszkodzeń, naprawienie, reperacja, remont (...), zaś "wymiana" to "zastąpienie jakiejś rzeczy, zwłaszcza zużytej lub zepsutej, inną" (tom 2 str. 827 oraz tom 4 str. 629). W rezultacie naprawić, czyli doprowadzić do stanu używalności, można rzecz (urządzenie) lub jej część składową w różny sposób, np. wykonując reperację zepsutej części lub też dokonując wymiany tej części na sprawną.

W związku z powyższym, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, tylko w sytuacji wymiany obu elementów tachografu (przyrządu rejestrującego i czujnika ruchu) można mówić o instalacji tachografu (urządzenia rejestrującego) w rozumieniu obowiązującego w dacie kontroli pkt. 7 preambuły do rozporządzenia nr 1266/2009. Skoro w pojeździe jest zainstalowane urządzenie rejestrujące, którego tylko część podlega wymianie, nie można uznać, że dochodzi w ten sposób do wymiany całego urządzenia rejestrującego i co za tym idzie do instalacji całego tachografu. Jego część jest już bowiem wcześniej zainstalowana. Ma to szczególne znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy, skoro z ustaleń organów wynika, że w skontrolowanym pojeździe o nr. rejestracyjnym [...] z naczepą o nr, rej. [...] czujnik ruchu, a więc ten element urządzenia rejestrującego, którego właśnie dotyczy nałożony w wymaganiu 019a obowiązek zainstalowania – nie został wymieniony i pozostał oryginalny, zainstalowany fabrycznie jeszcze przed datą wejścia w życie wspomnianego wymagania. Należy dodać, że w świetle znajdującego się w aktach administracyjnych pisma J. W. z dnia 13 września 2016 r., który wykonał usługę kalibracji tachografu cyfrowego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...], (k. 22), nie może być w niniejszej sprawie wątpliwości co do tego, że w dniu 16 lipca 2014 r. w przedmiotowym pojeździe doszło do wymiany jedynie przyrządu rejestrującego, podczas gdy czujnik ruchu i wiązka przewodów elektrycznych pomiędzy tym czujnikiem, a przyrządem rejestrującym - pozostały fabryczne, a więc nie zmienione.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego – pkt 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009 w zw. z przepisami rozporządzenia nr 3821/15 w zakresie wymogów, jakie powinny spełniać urządzenia rejestrujące – wymaganiami 019a oraz art. 92a u.t.d. To naruszenie powoduje, że wadliwe było nałożenia na Z.S. kary pieniężnej, o jakiej mowa w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów.

W związku z takim rozstrzygnięciem ubocznie tylko można dodać, że mimo nieistnienia w dacie uchwalania ustawy o transporcie drogowym wymagania 019a wprowadzonego z dniem 1 października 2012 r. dotyczącego potwierdzania pochodzących z czujnika ruchu informacji dotyczących ruchu pojazdu, przez takie same informacje pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu, w ramach deliktu określonego w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. mieści się również naruszenie przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju. Skoro bowiem wspomniany delikt polega na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów, to oznacza to, że wymagane elementy ruchu pojazdu dotyczące prędkości jazdy, czasu jazdy i postoju mogą ulegać zmianie, w tym i poszerzeniu. Poszerzenie takie może w szczególności dotyczyć zdublowanego rejestrowania jednego, lub wszystkich określonych w tytule lp. 6 załącznika nr 3 do u.t.d. parametrów ruchu pojazdów, co może być podyktowane na przykład ułatwieniem wykrywania manipulowania danymi dotyczącymi ruchu pojazdów, o czym właśnie mowa w wymaganiu 019a wprowadzonym z dniem 1 października 2012 r.

Wątpliwości natomiast może wywoływać to, czy w ramach wskazanego deliktu administracyjnego określonego w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., mieści się możliwość nakładania kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie wyposażonym w dodatkowe urządzenie rejestrujące parametry ruchu wyposażone w źródło niezależne od czujnika ruchu. Skoro bowiem z opisanych w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. znamion wspomnianego deliktu wynika, że wszystkie wymagane parametry ruchu ma rejestrować urządzenie rejestrujące, w które wyposażony jest pojazd, (a nie sam pojazd), to można mieć wątpliwości czy w ramach takiego deliktu mieści się brak dodatkowego, niezależnego od zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego i będącego jego częścią czujnika ruchu, dodatkowego źródła informacji o podlegających rejestracji parametrach ruchu pojazdu. To bowiem urządzenie, w które był wyposażony skontrolowany w niniejszej sprawie pojazd rejestrowało wszystkie wymagane elementy ruchu tego pojazdu, tj. prędkość jazdy, czas jazdy i postoju. Innych, w szczególności zdublowanych elementów ruchu to zainstalowane urządzenie nie mogło rejestrować w zgodzie z wymaganiem 019a, skoro wynika z niego, że wspomniane, powielone informacje dotyczące ruchu pojazdu, mają pochodzić "z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu", a więc – jak się wydaje – ze źródła innego niż mieszczące się w ramach zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego. Wskazana kwestia (całkowicie pominięta przez organy rozpatrujące sprawę), nie miała jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wynika to stąd, że zaakceptowanie przez Sąd poglądu o braku możliwości nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę w sytuacji, gdy w pojeździe jest zainstalowane urządzenie rejestrujące, którego tylko część nie obejmująca czujnika ruchu podlegała wymianie oznacza, że bez względu na wskazaną wyżej wątpliwość co do możliwości nakładania kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie wyposażonym w dodatkowe urządzenie rejestrujące parametry ruchu wyposażone w źródło niezależne od czujnika ruchu, i tak nie mogło w sprawie dojść do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2000 zł.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami). Na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej samej ustawy Sąd zasądził na rzecz skarżącej 1017 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Na koszty te złożył się wpis od skargi w wysokości 100 zł uiszczony przez skarżącego, 900 zł tytułem wynagrodzenia reprezentującego skarżącego radcy prawnego obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit. a) w zw. z § 2 pkt 3) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804. ze zm.) oraz 17 zł opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi skarżącego.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie uwzględniając wszystkie wskazane wyżej uwagi. Organ w szczególności uwzględni, że powołane przez niego w niniejszej sprawie przepisy stanowiące podstawę do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów, znajdują zastosowanie tylko wówczas, gdy strona dokonała w kontrolowanym pojeździe wymiany całego tachografu. Ponownie bowiem podkreślić należy, iż zgodnie z punktem 7 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, rozporządzenie nie wymaga zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania.

Powyższe rozstrzygnięcie powoduje, że nie było w sprawie potrzeby odnoszenia się do pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze.