Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1507/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2023 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 3 sierpnia 2022 r. nr NWXIV.7581.4.15.2022 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta J. decyzją z 1 marca 2022 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899) postanowił ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości składającej się z działki [...], położonej przy ul. [...] , obręb J. , karta mapy 2 stanowiącej własność I. W. (dalej jako strona lub skarżąca) w celu uzyskania zezwolenia na ułożenie gazociągu średniego ciśnienia o średnicy Dz 40 mm w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Budowa sieci gazowej średniego ciśnienia z przyłączeniami gazu do budynków mieszkalnych w j. , ul. [...] ". Ograniczenie dotyczy pasa terenu o powierzchni 0,0104 ha niezbędnego na czas budowy przedmiotowej sieci oraz pasa terenu o powierzchni 0100 ha koniecznego dla dalszego i prawidłowego korzystania z urządzenia po jego wybudowaniu. Powyższy obszar został wskazany na załączniku graficznym stanowiącym część decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił wpierw przebieg prowadzonego postępowania, w tym podejmowane czynności procesowe z udziałem strony i jej pełnomocnika. W dalszej kolejności przywołano treść stosownych regulacji prawnych leżących u podstaw podjętej decyzji. W tej części uzasadnienia przedstawiono analizę obowiązujących przepisów prawa, jak również przyjmowaną ich interpretację w tym przez sądy administracyjne. Następnie organ ten uznał, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją o zasięgu lokalnym, a jej celem jest umożliwienie podłączenia do sieci gazowej budynków nie mających takiego podłączeni. Podkreślono, że inwestycja ta jest przewidziana postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również z informacji przekazanych przez inwestora nie ma innej możliwości przeprowadzenia projektowanego gazociągu. Przybliżono również podejmowane próby przeprowadzenia rokowań, jednakże nie przyniosły one pozytywnego rezultatu. Podkreślono, że inwestor wystąpił z propozycją ustanowienia służebności przesyłu, na którą strona nie przysłała i wyraziła stanowisko, że nie jest zainteresowana prowadzeniem sieci przez jej nieruchomość. W konkluzji rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podkreślił, że projektowana inwestycja realizowana jest w interesie publicznym i stanowi realizację inwestycji celu publicznego, a zakres zajęcia nieruchomości i zakres jej wykorzystania mieści się w postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez adw. M. S. wniosła odwołanie do Wojewody Śląskiego. W odwołaniu tym wyrażono niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podkreślono, że strona nie wyraża zgody na realizowanie na jej nieruchomości przedmiotowej inwestycji, w sytuacji, gdy inwestycja ta może być zrealizowana na równoległej działce drogowej będącej własnością gminy. Strona nie zamierza korzystać z sieci gazowej dla ogrzewania domu i wykorzystywania w kuchni. Podkreślono, że realizacja przedmiotowej inwestycji ograniczy potencjał nieruchomości posiadanej przez stronę dla prawidłowego jej wykorzystania. Ponownie podkreślono, że realizacją inwestycji poprzez sąsiednią nieruchomość nie wpłynie negatywnie na jej obciążenia. W podsumowaniu wniesionego odwołania podkreślono, że mocą kwestionowanej decyzji następuje nieuzasadnione ograniczenie prawa własności posiadanej nieruchomości.

Wojewoda Śląski decyzją z 3 sierpnia 2022 r. nr XIV.7581.4.15.2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania i motywy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz argumenty podniesione w odwołaniu. W dalszej części uzasadnienia organ ten przybliżył regulacje o charakterze procesowym oraz unormowania z zakresu prawa materialnego, a w szczególności związane z treścią art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Następnie organ ten przybliżył istotę projektowanej inwestycji oraz jej parametry techniczne, a w dalszej kolejności poddał analizie zgromadzony materiał dowodowy w kontekście zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. W poszczególnych punktach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych elementów warunkujących prawidłowość kwestionowanej decyzji. W następstwie przeprowadzonej analizy z odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych uznano, że inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przed wydaniem decyzji prowadzone były rokowania ze stroną, jednakże nie przyniosły one pożądanego rezultatu. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do argumentów podniesionych w odwołaniu i nie uznał ich za uzasadnione.

Postanowieniem z 5 października 2022 r. Wojewoda Śląski w Katowicach wstrzymał wykonanie powyższej decyzji, a jako uzasadnienie podał, że strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyżej przedstawioną decyzję.

Pismem z 5 września 2022 r. strona reprezentowana przez adwokata A. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyrażono niezadowolenie z otrzymanej decyzji jak również zarzucono jej naruszenie postanowień art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez nie rozważenie przez Wojewodę Śląskiego całego materiału dowodowego i nie wywiązanie się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przyjęcia, że istnieją uwarunkowania techniczne do przeprowadzenia instalacji gazowej przez działkę skarżącej i równoczesnego pominięcia kwestii istnienia równoległej działki drogowej stanowiącej własność gminy przystosowanej do zainstalowania instalacji gazowej przy jednoczesnym barku pokrzywdzenia skarżącej. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem, ze szczególnym zwróceniem uwagi na możliwość realizacji inwestycji w ramach działki drogowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski w Katowicach wniósł o oddalenie skargi i przedstawił analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów organ odwoławczy ich nie podzielił i uznał za chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może zostać uchylona tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy są decyzje organów administracji publicznej, mocą których nastąpiło czasowe zajęcie nieruchomości pod realizacje określonej inwestycji liniowej. Przed przejściem do szczegółowych rozważań przywołać należy w pierwszej kolejności stan normatywny obowiązujący we wskazanym zakresie. Zgodnie z art. 124 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie natomiast do treści art. 124 ust. 1a tej ustawy w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Obok przywołanych regulacji w polu widzenia należy mieć postanowienia art. 124 ust. 3 powyższej ustawy. Zgodnie z tym przepisem udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

W kontekście przywołanych powyżej regulacji prawnych przyjdzie odwołać się to stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 2190/21 wskazuje się, że organ prowadzący postępowania w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości, uwzględniając treść art. 124 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zobowiązany jest jedynie zbadać, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania w przedmiocie zawarcia umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji. Nie podlega kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego. W innym orzeczeniu wydanym przez tutejszy Sąd z 30 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 490/22 wskazano, że przywołany powyżej przepis art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami wprowadza zatem dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości może nastąpić tylko i wyłącznie w celu realizacji celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie powołanego przepisu powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

W kontekście przywołanych przepisów prawa jak również mając na uwadze poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjdzie odnieść się do okoliczności związanych z rozpoznawaną sprawą. W pierwszej kolejności przyjdzie rozeznać kwestię charakteru prawnego projektowanej inwestycji. W tym zakresie przyjdzie podzielić stanowisko prezentowane przez organ odwoławczy, że inwestycja ta ma charakter inwestycji celu publicznego, a prezentowana w uzasadnieniu decyzji argumentacja jest przekonująca i nie wymaga tu powielania. Kolejną kwestia jest zgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie wypowiadające się w sprawie organy także zajęły stanowisko i podkreśliły, że nie ma tu sprzeczności. Projektowana inwestycja znajduje się w obszarze MN, a zatem zabudowa mieszkaniowa, przy czym projektowana inwestycja ma przebiegać w ciągu przewidzianej w przedmiotowym planie drogi (20 KDD).

Kierując się powyższymi wskazaniami co do zakresu kontroli kwestionowanej decyzji, rozważyć należy kwestię dotyczącą negocjacji inwestora ze skarżącą. W aktach administracyjnych zalegają dwa pisma ze strony osoby reprezentującej inwestora z 30 czerwca 2021 r. oraz z 19 października 2021 r., w których skarżącej przekazywane są propozycje ugodowego rozpoznania sprawy. Skarżąca droga mailową odpowiedziała na drugą z przedłożonych ofert i stanowisko jej było negatywne. Zdaniem skarżące nie jest zainteresowana dostawami takiego źródła energii i dysponuje już alternatywnymi rozwiązaniami. W ocenie skarżącej przedmiotowa inwestycja może przebiegać równoległą drogą będącą własnością gminy podejmującej rozstrzygnięcie w tej sprawie.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego i zestawienia go z obowiązującymi regulacjami prawnymi to przyjdzie uznać, że organy administracji wypowiadające się w tej sprawie nie dopuściły się naruszenia obowiązujących regulacji prawnych, albowiem projektowana inwestycja posiada charakter inwestycji celu publicznego, jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz jej podjęcie poprzedziły rokowania ze skarżącą co do innego sposobu udostępnienia przedmiotowej nieruchomości dla realizacji projektowanej inwestycji. W konsekwencji uznać należy, że poddana kontroli decyzja organów administracji publicznej spełnia wymogi wynikające z przepisów prawa materialnego, jak również w ocenie składu orzekającego organy administracji publicznej wypowiadające się w sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego, które uzasadniałoby uwzględnienie wniesionej skargi.

W skardze do tutejszego Sądu kontrolowanej decyzji zarzucono naruszenie postanowień art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez nie rozważenie przez Wojewodę Śląskiego całego materiału dowodowego i nie wywiązanie się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przyjęcia, że istnieją uwarunkowania techniczne do przeprowadzenia instalacji gazowej przez działkę skarżącej i równoczesnego pominięcia kwestii istnienia równoległej działki drogowej stanowiącej własność gminy przystosowanej do zainstalowania instalacji gazowej przy jednoczesnym barku pokrzywdzenia skarżącej. Tak sformułowany zarzut odwołuje się do naruszeń przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. W odniesieniu do naruszeń przepisów prawa cywilnego wskazano na naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 140 przywołanego Kodeksu w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z kolei po myśli art. 64 Konstytucji RP każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Przywołanie powyższych przepisów jest niezbędne, ponieważ pozwala dostrzec, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia przywołanych regulacji w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Dostrzec należy, że art. 140 Kodeksu cywilnego, jest przepisem prawa prywatnego i służy ochronie własności w relacjach cywilnoprawnych. W rozpoznawanej sprawie sytuacja wygląda odmiennie, ponieważ sprawa przynależy do prawa publicznego i ocena poszczególnych regulacji musi być dokonywana z perspektywy tego prawa. Z kat administracyjnych wynika, że przedmiotowy gazociąg ma przebiegać przez nieruchomość skarżącej, która miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziana jest na drogę (20 DDK). Oznacza to, że teren ten już w akcie prawa miejscowego przesądził o określonym przeznaczeniu tego terenu. Lokalizacja na tym terenie spornego gazociągu w ocenie składu orzekającego nie narusza prawa własności, ponieważ już mocą przywołanego aktu prawa miejscowego dokonano ingerencji w możliwość swobodnego dysponowania tą częścią posiadanej nieruchomości. Dokonując oceny działań organów administracji publicznej wypowiadających się w tej sprawie oraz podmiotu projektującego realizację przedsięwzięcia zaliczanego do inwestycji celu publicznego przyjdzie stwierdzić, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji posiada swoje racjonalne uzasadnienie, wynikające z przeznaczenia tego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji uznać należy, że organy te nie dopuściły się naruszenia wskazanego przez skarżącą przepisu prawa cywilnego. Co do naruszenia regulacji zamieszczonej w Konstytucji RP, to przyjdzie zauważyć, że kontrolowane rozstrzygnięcia organów administracji publicznej oparte są o przepisy ustaw, w tym ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem przewidziana w tej ustawie możliwość czasowego zajęcia nieruchomości nie narusza postanowień przywołanego przepisu Konstytucji RP, a tym samym zarzut naruszenia tej regulacji nie może zostać uznany za zasadny.

Obok naruszeń przepisów prawa materialnego w rozpoznawanej skardze wskazano na naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie rozważenie przez Wojewodę Śląskiego całego materiału dowodowego i nie wywiązanie się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przyjęcia, że istnieją uwarunkowania techniczne do przeprowadzenia instalacji gazowej przez działkę skarżącej i równoczesnego pominięcia kwestii istnienia równoległej działki drogowej stanowiącej własność gminy przystosowanej do zainstalowania instalacji gazowej przy jednoczesnym barku pokrzywdzenia skarżącej. Tak sformułowany zarzut nie zyskał aprobaty ze strony składu orzekającego, ponieważ nie znajduje on oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Podkreślić należy, że organy administracji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i co jest bardzo istotne w skardze brak jest wskazanie okoliczności, które nie byłyby znane organowi przy podejmowaniu kwestionowanych rozstrzygnięć. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła organom administracji publicznej, że nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, jednocześnie w samej skardze brak jest wskazania choćby jednej okoliczności, które ograny nie wyjaśniły, czy też w ramach prowadzonych czynności wyjaśniających pominęły. Tym samym tak sformułowany zarzut nie może zyskać aprobaty składu orzekające i uzasadniać uwzględnienia wniesionej skargi.

Z treści skargi i zarzutów formułowanych w pismach procesowych wyłania się tylko jeden podstawowy zarzut, a mianowicie taki, że projektowana inwestycja przebiega po śladzie projektowanej drogi i przez nieruchomość należącą do skarżącej, a nie przez inną nieruchomość i drogę, która jest równoległa do nieruchomości skarżącej. Tak sformułowany zarzut związany jest nie z działaniami podejmowanych przez organu administracji publicznej lecz odwołuje się do działalności projektowej inwestora projektowanej inwestycji. W tym kontekście przyjdzie dostrzec, że zarówno podmiot projektujący przebieg inwestycji celu publicznego jak i wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych.

Co do zarzutów formułowanych w skardze, że w następstwie tej inwestycji nieruchomość skarżącej utraci swoją wartość, to tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony, ponieważ projektowana inwestycja nie powoduje, że nieruchomość przynależna do skarżącej utraci swoją wartość, a w zasadzie można powiedzieć, że dzięki tej inwestycji nieruchomość ta zyskuje na wartości poprzez dostęp do kolejnego elementu infrastruktury technicznej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę