Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1518/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c), art. 151.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 77, art. 77 par. 1, art. 107.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 18 ust. 5 lit. b) i c).
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "S. – T." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 944/10 w sprawie ze skargi "S. – T." Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 944/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S. – T. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd pierwszej instancji uznał, że organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo nałożony na skarżącą Spółkę karę w wysokości 10.000 złotych. Nałożenie kary nastąpiło w związku z tym, że w dniu 14 maja 2009 r., spółka S. – T. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób wraz z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Przewóz ten wykonywany był z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. b/ i c/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). Sąd opierając się o ustalenia poczynione przez organ podczas kontroli samochodu marki M. nr rej. [...] z dnia [...] maja 2009 r., stwierdził, że kierujący pojazdem okazał licencje nr [...] wystawioną na Spółkę, uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób. Licencja ta, nie spełniała wymagań określonych w art. 6 ust. 4 powołanej ustawy. Nie była wydana na skontrolowany pojazd oraz nie precyzowała obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportu osób. Licencja ta w ocenie Sądu, nie odpowiadała warunkom licencji taksówkowej. Uprawniała jedynie do wykonywania przewozów zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy, czyli przewozów okazjonalnych nie stanowiących przewozu regularnego, regularnego specjalnego lub wahadłowego. Sąd stwierdził również, że umieszczony na dachu pojazdu baner z napisem "S." i numerem telefony "[...]" należało zakwalifikować jako "inne urządzenie techniczne" naruszające art. 18 ust. 5 lit. c/ powołanej ustawy. Podobne jest łudząco do oznakowania umieszczanego na dachach taksówek. To podobieństwo, zadaniem Sądu, może spowodować wprowadzenie w błąd potencjalnego klienta co do rzeczywistego charakteru usługi z jakiej korzystają. Celowi uniknięcia takich pomyłek służyć ma właśnie zakaz umieszczania tego typu urządzeń na pojazdach nie będących taksówkami w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Umieszczony na pojeździe adres internetowy "[...]", w zestawieniu z numerem telefonu uwidoczniony na banerze jednoznacznie wskazują zdaniem Sądu, że adres internetowy zawiera numer telefonu, pod którym przyjmowane są zlecenia na wykonywanie usług przewozu przez Skarżącą. Nie ma przy tym znaczenia, że wskazany numer telefonu nie jest zarejestrowany na rzecz podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne z naruszeniem przepisów prawa. Wystarczającym jest, że określony numer telefonu pozwala na pozyskiwanie klientów przez kontrolowany podmiot wykonujący tego rodzaju przewozy. Również bez znaczenia dla okoliczności naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b/ ustawy, był fakt umieszczenia na boku kontrolowanego pojazdu tylko części nazwy Spółki, nie zaś jej pełnej nazwy. Sąd wskazał w tym zakresie na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym powołany przepis nie może być interpretowany w ten sposób, że do naruszenia zakazu dochodzi tylko wówczas gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką figuruje on we właściwym rejestrze.

Powyższe okoliczności przemawiały za zasadnością stwierdzonych podczas kontroli naruszeń i wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Skargą kasacyjną S. – T. Spółka z o.o. zaskarżyła w całości powyższy wyrok. Zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania podniesiono jako mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ i art. 151 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 8, art. 11 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 181, poz. 1524 ze zm.). Podniesione naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni dotyczyło art. 18 ust. 5 lit. b/ i c/ ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę Spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego błędnie przyjął i uznał, ze organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Zdaniem Spółki, nie ustalono w sposób jednoznaczny okoliczności, że umieszczony na pojeździe ciąg cyfr i liter stanowi numer telefonu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą S.–T. oraz, że umieszczony na pojeździe napis jest oznaczeniem przedsiębiorcy. Wskazano, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynikają powyższe ustalenia, albowiem przyjęcie ciągu "[...]" jako numeru telefonicznego nie było możliwe. Zgodnie z ustawą Prawo telefoniczne numerem telefonu powinien być poprzedzony prefiksem różnym dla określonego okręgu. Z protokołu wykonanego połączenia telefonicznego nie wynika natomiast jaki prefiks został wybrany przez kontrolującego.

Podniesiono, że wykładnia językowa art. 18 ust. 5 lit. b/ ustawy o Transporcie drogowym wskazuje, iż zakazane oznaczenia określono jako nazwę, adres oraz telefon. Użycie zaś w końcowej części tego przepisu określenia "przedsiębiorca" oznacza, że wymienione oznaczenia należą do wspólnego zbioru określającego danego przedsiębiorcę. Ponadto przepis ten określa, że objęty deliktem numer telefonu ma być numer telefonu przedsiębiorcy. Nie przeprowadzono również postępowania dowodowego w zakresie ustalenia związku pomiędzy napisem znajdującym się na skontrolowanym pojeździe, a nazwą przedsiębiorcy. Uznanie przez Sąd pierwszej instancji zbieżności pomiędzy napisem "S. C." a oznaczeniem przedsiębiorcy, nie został w ocenie Spółki poparty oceną materiału dowodowego. Tym samym nie można było zgodzić się z taką oceną. Podkreślono ponadto, że stanowisko Sądu odnośnie odmienności pojęć "firmy" i "nazwy" przedsiębiorcy użytej w ustawie o transporcie drogowym, jest błędny. W ocenie Skarżącej posługując tymi zwrotami nie nadano im odmiennych znaczeń. Określenie "firma" oznacza nazwę, pod która przedsiębiorca prowadzi działalności gospodarczą lub zawodową czyli faktycznie nazwą przedsiębiorcy jest jego firma.

W odniesieniu do poczynionego przez Sąd pierwszej instancji ustalenia odnośnie baneru jako niedozwolonego urządzenia technicznego lub lampy podniesiono, że użyte w art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy określenie urządzenie techniczne czy lampa są pojęciami niedookreślonymi. Obowiązkiem Sądu było zatem ustalenie jakiego rodzaju było to urządzenie i przedstawienie przyczyn dla których uznano je za urządzenie wskazane w ustawie. Nie wykazano również na jakiej podstawie przyjęto, że baner umieszczony na pojeździe wprowadzał w błąd, że jest tym pojazdem wykonywany przewóz taksówkowy. Zastosowanie w odniesieniu do powołanego przepisu wykładni celowościowo-funkcjonalnej opartej na projekcie zmian do ustawy o transporcie drogowym spowodowało, w ocenie Strony, niewyjaśnieniu zasadności przesłanek przy załatwieniu sprawy, także prowadzi do uwzględnienia interesu społecznego jednej tylko grupy zawodowej przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy o nałożenie kary pieniężnej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, 175 § 1, art. 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.

Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.

Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.

Przystępując do oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy autor skargi kasacyjnej powołał § 4 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do powyższego zarzutu a więc braków w uzasadnieniu wyroku należy podkreślić, że przepis ten nakazuje zamieszczenie określonych elementów konstrukcyjnych w uzasadnieniu wyroku. W myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Elementy te mają służyć wyjaśnieniu powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną.

Wbrew twierdzeniom kasatora Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo wskazał stan faktyczny sprawy, który przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia, zawartego w sentencji wyroku. Przedstawienie stanu faktycznego sprawy w uzasadnieniu wyroku jest pełne i wyczerpujące, a tym samym zgłoszony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu II instancji zastosowana przez Sąd I instancji technika przedstawienia w uzasadnieniu stanu faktycznego sprawy oraz oceny umożliwia kontrolę instancyjną. Wbrew twierdzeniom kasatora z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji prawidłowo odniósł się do każdego z zarzutów złożonych na decyzję skargi. Podkreślić należy, że odwołanie się do tych zarzutów spowodowane jest próbą wykazania braku poprawnych ustaleń faktycznych i oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji. Kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego kasator upatruje w innej ocenie tych samych dowodów, a odwołanie się do nich spowodowane jest próbą wykazania, że w sprawie nie zachodziły podstawy do wymierzenia kary pieniężnej a więc zastosowania prawa materialnego.

Powyższe uwagi odnoszą się w szczególności do prawidłowo przyjętych za podstawę wyroku ustaleń Sądu I instancji dotyczących umieszczenia na pojeździe ciągu cyfr i liter stanowiących nr telefonu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S.-T. oraz umieszczony na pojeździe napis jest oznaczeniem przedsiębiorcy. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu z kontroli pojazdu oraz materiału fotograficznego. Z treści tych dowodów wynika, że kontrolowany pojazd wykonując transport drogowy nie mógł mieć tych oznaczeń. Okoliczność umieszczenia na pojeździe banera potwierdza ustalenia i ocenę przyjętą przez Sąd I instancji.

Kasator powołując się na naruszenie przepisów proceduralnych jako mających istotny wpływ na wynik sprawy w ramach art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odwołał się do naruszenia art. 77 i 107 k.p.a. Oznacza to, że zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji naruszył przepisy ustawy procesowej oddalając skargę mimo jej wskazań i obszernego opisu, jakie miały w jego ocenie miejsce w postępowaniu prowadzonym przed organami.

Przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd I instancji mając na uwadze wyżej wymienione okoliczności rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie i dał temu wyraz w ocenie zaskarżonej decyzji. Odwołanie się do art. 151 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niezrozumiałe skoro przepis ten nie zawiera paragrafu i punktu, które zostały wymienione.

Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia prawa materialnego skoro doszło do ziszczenia się warunków określonych w art. 18 ust. 5 lit. b/ i c/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). Zasadnie Sąd I instancji uznał, że umieszczenie na dachu pojazdu transparentu nazywanego banerem spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c/ tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zarzut skarżącego, że Sąd I instancji błędnie zakwalifikował istniejący baner do urządzeń technicznych na dachu pojazdu nie jest trafny. Z treści protokołu kontroli pojazdu wynika w sposób jednoznaczny, że pojazd był oznakowany umieszczonym na dachu pojazdu urządzeniem technicznym z napisem S.–C. oraz numerem. Należy zauważyć, że Sąd I instancji miał podstawy do przyjęcia naruszenia zakazu ustanowionego w tym przepisie.

Trafnie także Sąd I instancji uznał, że umieszczenie na boku pojazdu napisu stanowiło naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń wymienionych w przepisie art. 18 ust. 5 lit. b/ ustawy. Stosownie do treści tego przepisu przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Umieszczenie zatem na dachu i boku pojazdu nazwy zawierającej część firmy, stanowiło uzasadniona podstawę przyjęcia przez Sąd I instancji naruszenia zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. b/ ustawy.

Podsumowując powyższe wywody należy podkreślić, że zarzuty naruszenia prawa materialnego związane są ściśle z zarzutami procesowymi. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zawarta argumentacja Sądu I instancji w zakresie dokonania wykładni i zastosowania prawa materialnego jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga wobec tego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.