Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 5/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1, art. 119 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 114 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Dnia 15 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy 1. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do rozpoznania w całości żądania W. K. zawartego we wniosku z dnia 31 sierpnia 2020 roku w zakresie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. e.o.


UZASADNIENIE

W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie rozpatrzenia z wniosku z [...] r. w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Pismem z 31 sierpnia 2020 r. zatytułowanym "Wezwanie do zapłaty lub wydanie decyzji administracyjnej odmawiającej zapłaty" W. wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do zapłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, pozostały do wykorzystania w dniu zwolnienia go ze służby w ilości 109 dni roboczych, a także należnych odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia należnych od dnia następnego po dniu zwolnienia ze służby w Policji. Skarżący wskazał, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy stanowi kwota 60 405,70 zł brutto, wynikająca z poniższego wyliczenia 109,21x11 637,70 zł. Ponadto skarżący wskazał, że należne odsetki za opóźnienie na dzień 31 sierpnia 2020 r. wynoszą 1 833,67 zł. Łącznie wezwanie do zapłaty obejmuje kwotę 62 238,67 zł brutto.

Zdaniem skarżącego podstawą do realizacji żądania zawartego był fakt zwolnienia policjanta ze służby z dniem 27 lutego 2020 r. i niewypłacenia należnego mu za 109 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego ekwiwalentu. Skarżący oparł swoje żądanie na istnieniu w dniu zwolnienia ze służby, podstawy prawnej realizacji prawa do tego świadczenia, tj. przepisie art. 114 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 115a ustawy o Policji w związku z wydanym 30 października 2018 r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. K 7/15.

Skarżący wskazał, że brak wypłaty ekwiwalentu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, który określa, że ekwiwalent ten wypłaca się policjantowi zwolnionemu ze służby, a więc najpóźniej w ostatnim dniu służby. Podał, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w swoich działaniach pozostaje niekonsekwentny, gdyż części funkcjonariuszy zwolnionych ze służby już po okresie obowiązywania wyroku TK wypłacił bezsporną choć zaniżoną część ekwiwalentu w wysokości 1/30, a w stosunku do innych takiej wypłaty nie dokonał. Działanie w postaci wypłaty części świadczenia można uznać za racjonalne, bowiem minimalizujące konieczność zapłaty wyższych odsetek w przyszłości. Jednakże dokonane różnicowanie jest w żaden sposób nieuprawnione. Tym bardziej brak wypłaty ekwiwalentu wobec jej obligatoryjności pozostaje niedopuszczalny.

Skarżący podał, że domaga się wypłaty wyliczonego ekwiwalentu lub wydania decyzji odmawiającej dokonania wypłaty.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. pismem z 1 października 2020 r. poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na fakt, że w budżecie garnizonu ł. na 2020 r. nie zostały zabezpieczone środki finansowe niezbędne do zrealizowania wypłat zaległych ekwiwalentów dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby po dniu ogłoszenia wyroku TK przekazano do jednostki nadrzędnej informację w tym zakresie. Jednocześnie Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że niezwłocznie po uzyskaniu środków finansowych przekaże środki finansowe na wskazany przez skarżącego rachunek bankowy bądź wyda stosowną decyzję w sprawie. Organ wskazał nowy termin załatwienia sprawy, tj. nie później niż do dnia 3 listopada 2020 r.

Skarżący 5 listopada 2020 r. złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy. Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] r. stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie pozostawał w bezczynności.

W międzyczasie organ administracji opierając się na obowiązujących od dnia 1 października 2020r. przepisach ustawy z dnia 14 sierpnia 2020r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1610), dokonał czynności materialno-technicznej i wypłacił skarżącemu 18 listopada 2020 r. w związku ze zwolnieniem ze służby ekwiwalent za urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Wypłata tej należności nastąpiła w dniu 18 listopada 2020r.

Pismem z dnia 10 grudnia 2020 r. skarżący wniósł o podanie kwot brutto wypłaconych świadczeń oraz wysokości ustawowych potrąceń w postaci wysokości pobranej zaliczki na podatek dochodowy oraz potrąconej zaliczki na ubezpieczenie zdrowotne, sposobu wyliczenia wskazanych kwot, w tym w szczególności kwoty świadczenia obejmującego wyliczenie proporcjonalne za dni niewykorzystanego urlopu sprzed listopada 2018r, oraz czy wskazane powyżej kwoty przelewów obejmowały wypłatę odsetek za opóźnienie, należnego w dniu zwolnienia funkcjonariusza ze służby, a także czy KWP w Ł. zamierza dokonać płatności wskazanych odsetek za opóźnienie.

W dniu 3 stycznia 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w rozpoznaniu wniosku o wypłatę niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, wynikającego z art. 114 i art. 115a ustawy o Policji oraz należnych odsetek za opóźnienie. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do wydania decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wyjaśnił, że 18 listopada 2020 r. otrzymał na konto bankowe dwa przelewy, jeden na kwotę 38 637,12 zł – ekwiwalent za urlop 1/21, drugi na kwotę 8049 zł – ekwiwalent za urlop 1/30. Z treści przelewów nie wynika jaka kwota brutto została wypłacona.

W ocenie skarżącego mimo upływu terminów określonych w art. 35 § 1 - 3 k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie wydał decyzji odmawiającej prawa do pełnej kwoty ekwiwalentu w oparciu o współczynnik 1/21, o który wnioskował w dniu 1 września 2020 r., jak również nie odniósł się do kwestii odsetek za opóźnienie w spełnieniu tego ustawowego świadczenia, wynikającego ze stosunku służbowego funkcjonariusza Policji.

Zdaniem skarżącego, realizacja części należnego świadczenia zrealizowana została z blisko 10 miesięcznym opóźnieniem, zastosowano do czynności technicznej wypłaty przepis, który wszedł w życie z dniem 1 października 2020 r., a który nie istniał w dniu nabycia prawa do świadczenia. Zgodnie ze znowelizowanym przepisem zastosowano do części ekwiwalentu współczynnik 1/30, który Trybunał uznał za niekonstytucyjny. Zdaniem strony zwłoka w prowadzeniu sprawy miała doprowadzić do zastosowania znowelizowanego, niekorzystnego przepisu, ograniczającego część ekwiwalentu.

Skarżący wskazał, że brak działania organu narusza nie tylko normy art. 35 k.p.a., lecz również stoi w sprzeczności z zasadą wynikającą z art. 8 k.p.a.- pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a nadto niemożliwa stronie skorzystanie z przewidzianego w art. 45 § 1 konstytucji prawa do sądu, który rozpatrzyłby należną wysokość świadczenia i prawa do odsetek za opóźnienie w jego spełnieniu. Brak bowiem stosownej decyzji uniemożliwia skorzystanie z tego prawa.

Na wniosek skarżącego z dnia 10 grudnia 2020 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 29 stycznia 2021r. Organ wskazał, że łączna wartość wypłaconego ekwiwalentu za 109 dni niewykorzystanego urlopu wyniosła 56 249,12 zł brutto (w tym zaliczka na podatek dochodowy 9 563 zł), netto 46 686,12 zł. Organ wyjaśnił, że kwota 46 551,12 zł brutto za 84 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego naliczona został zgodnie ze współczynnikiem 1/21 (w tym zaliczka na podatek dochodowy 7 914 zł), kwota netto 38 637,12 zł oraz kwota 9 698,00 zł brutto za 25 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego naliczona został zgodnie ze współczynnikiem 1/30 (w tym zaliczka na podatek dochodowy 1 649 zł), kwota netto 8 049 zł).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Zdaniem organu, skoro na dzień wniesienia skargi zrealizował swój obowiązek wypłaty policjantowi ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowy i dodatkowy na podstawie obowiązujących w dniu wypłaty przepisach prawa, to na dzień wniesienia skargi nie pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. Organ nie pozostaje bezczynności także w załatwieniu wniosku skarżącego dotyczącego wypłaty odsetek nieterminowej realizacji świadczenia. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych droga administracyjna w sprawach dochodzenia odsetek przysługuje tam, gdzie przepis określonej pragmatyki służbowej przewiduje prawo do odsetek, a jednocześnie nie zawarował dla ich dochodzenia drogi przed sądem powszechnym. Kwestia wypłaty ustawowych odsetek, wobec braku przepisu w ustawie o Policji stanowiącego podstawę prawną roszczenia o odsetki, nie jest sprawą administracyjną, zaś jej rozpatrzenie nie następuje przez wydanie decyzji administracyjnej organu administracji.

Z ostrożności procesowej organ wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że podjął wszelkie możliwe czynności do jej zakończenia. Organ zawiadomił pismem z 11 października 2020 r. skarżącego o braku możliwości rozpatrzenia wniosku z 18 listopada 2020 r. spowodowanym brakiem niezbędnych prerogatyw do usunięcia istniejącej luki prawnej istniejącej do dnia 1 października 2020r. Po tym terminie zobowiązał się o natychmiastowej realizacji wniosku po uzyskaniu środków finansowych od dysponenta wyższego stopnia, na realizacje wypłat zaległych świadczeń. Po ich otrzymaniu w dniu 18 listopada 2020r. dokonał zapłaty należności zgodnie z wyliczeniem opartym na obowiązujących w dniu realizacji czynności materialno-technicznej wypłaty przepisach.

W piśmie z dnia 18 marca 2021 r. zatytułowanym "Replika na odpowiedź pełnomocnika Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na wniesioną skargę" skarżący wskazał, że wobec faktu, że czynność materialno - techniczna nie obejmowała w pełni żądania strony, a w pozostałym zakresie organ nie wydał decyzji wniosek strony przeciwnej o odrzucenie skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto skarżący nie zgodził się z poglądem, że z uwagi na brak w porządku prawnym normy prawnej, która określałaby mechanizm naliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy według wskazań Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 , brak jest podstawy prawnej do wydania przez organ decyzji w przedmiocie ponownego przeliczenia i ewentualnej wypłaty ekwiwalentu. Wykonanie wyroku TK jest obowiązkiem wszystkich organów władzy publicznej, a nie tylko ustawodawcy.

Jednocześnie skarżący podkreślił, że organ nie odniósł się do wniosku w zakresie odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia nawet poprzez zanegowanie prawa do odsetek i wskazania innego trybu postępowania, choć co do zasady powinien dokonać uiszczenia odsetek w momencie spełnienia świadczenia głównego, nawet tego wyliczonego w sposób zaniżony. Skarżący podtrzymał złożoną skargę wnosząc o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do wydania decyzji administracyjnej będącej odpowiedzią na jego wniosek z dnia 31 sierpnia 2020 r., w tym również pisemne odniesienie się do kwestii odsetek za opóźnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl zaś art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłość można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Na podstawie art. 37 § 1 i § 3 k.p.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania należy poprzedzić ponagleniem do organu wyższego stopnia. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przy czym wniesienie skargi jest dopuszczalne niezależnie od tego, czy stanowisko organu wyższego stopnia było pozytywne, czy negatywne, a nawet - czy ponaglenie zostało rozpoznane przez organ wyższego rzędu.

W niniejszej sprawie skarżący spełnił wymóg formalny, bowiem przed wniesieniem skargi wniósł ponaglenie do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł..

Na wstępie wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej przedmiotem kontroli sądu nie jest określony akt lub czynność, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu, czy też spowodowana była przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany.

Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje być w bezczynności.

Podkreślić należy, że w świetle utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych, roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji związane ze stosunkiem służby mogą być dochodzone na drodze administracyjnej i sądowoadministracyjnej. Niewątpliwym jest również prawo do zaskarżenia bezczynności lub przewlekłego działania organu Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy. Przyjęcie stanowiska odmiennego prowadziłoby w istocie do pozbawienia funkcjonariuszy Policji, w tym zwolnionych ze służby, ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym i do którego to nie stosuje się przepisów prawa pracy i brak jest możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed sądem powszechnym (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Sz 37/19, wyrok WSA w Olsztynie z 18 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 588/18, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w przedmiocie wniosku skarżącego z 31 sierpnia 2020 r., w którym zwrócił się do organu o zapłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, pozostały do wykorzystania w dniu zwolnienia go ze służby w ilości 109 dni roboczych, a także należnych odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia należnych od dnia następnego po dniu zwolnienia ze służby w Policji lub wydanie decyzji administracyjnej odmawiającej wnioskowanej zapłaty. Skarżący wskazał, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy stanowi kwota 60 405,70 zł brutto, wynikająca z wyliczenia 109,21x11 637,70 zł. Ponadto skarżący wskazał, że należne odsetki za opóźnienie na dzień 31 sierpnia 2020 r. wynoszą 1 833,67 zł. Łącznie wezwanie do zapłaty obejmuje kwotę 62 238,67 zł brutto.

Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, który wszedł w życie w dniu 6 listopada 2018 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 2102). W powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.), w zakresie w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny w z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop przyznawany jest w drodze czynności materialno-technicznej (tj. przez wypłatę), zaś odmowa przyznania tego świadczenia powinna przybrać formę decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 542/13). Tymczasem organ w odpowiedzi na zgłoszone przez skarżącego żądanie zawarte w piśmie z dnia 31 sierpnia 2020 r. poinformował wnioskodawcę pismem z 1 października 2020 r., że z uwagi na fakt, że w budżecie garnizonu ł. na 2020 r. nie zostały zabezpieczone środki finansowe niezbędne do zrealizowania wypłat zaległych ekwiwalentów dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby po dniu ogłoszenia wyroku TK przekazał do jednostki nadrzędnej informację w tym zakresie, oraz że niezwłocznie po uzyskaniu środków finansowych przekaże środki finansowe na wskazany przez skarżącego rachunek bankowy bądź wyda stosowną decyzję w sprawie.

Następnie organ administracji opierając się na obowiązujących od dnia 1 października 2020r. przepisach ustawy z dnia 14 sierpnia 2020r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, dokonał czynności materialno-technicznej i wypłacił skarżącemu 18 listopada 2020 r. w związku ze zwolnieniem ze służby ekwiwalent za urlop wypoczynkowy i dodatkowy (przelew na rachunek bankowy skarżącego).

Po wniesieniu przez skarżącego skargi do Sądu, pismem z dnia 29 stycznia 2021 r. organ wyjaśnił, że łączna wartość wypłaconego ekwiwalentu za 109 dni niewykorzystanego urlopu wyniosła 56 249,12 zł brutto (w tym zaliczka na podatek dochodowy 9 563 zł), netto 46 686,12 zł, oraz że kwota 46 551,12 zł brutto za 84 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego naliczona został zgodnie ze współczynnikiem 1/21 (w tym zaliczka na podatek dochodowy 7 914 zł), kwota netto 38 637,12 zł oraz kwota 9 698,00 zł brutto za 25 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego naliczona został zgodnie ze współczynnikiem 1/30 (w tym zaliczka na podatek dochodowy 1 649 zł), kwota netto 8 049 zł).

Zdaniem sądu, powyższy sposób załatwienia sprawy objętej wnioskiem skarżącego nie można uznać za odpowiadający prawu, gdyż organ w realiach niniejszej sprawy nie mógł poprzestać tylko i wyłącznie na poinformowaniu skarżącego, że jego wniosek będzie oczekiwał na rozpatrzenie do czasu otrzymania środków finansowych, a następnie na wypłacie kwoty ekwiwalentu nie obejmującej w całości żądania strony zawartego w wezwaniu z dnia 31 sierpnia 2020 r.

Podkreślić należy, że organ administracji publicznej jest związany treścią żądania strony, które inicjuje wszczęcie postępowania administracyjnego, stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. Przedmiot postępowania stanowiło żądanie wypłaty: a) ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy w kwocie 60 405,70 zł brutto, b) odsetek za opóźnienie na dzień 31 sierpnia 2020 r. w kwocie 1 833,67 zł. Łącznie wezwanie do zapłaty obejmowało kwotę 62 238,67 zł brutto.

Wniosek wszczynający postępowanie w sprawie dotyczył zatem wypłaty kwoty 62 238,67 zł brutto zł, natomiast organ wypłacił kwotę 56 249,12 zł brutto, nie wyjaśniając przyczyny takiej treści rozstrzygnięcia.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. powinien zatem odnieść się do ww. wskazanego przedmiotu żądania i wydać rozstrzygnięcie o całym żądaniu. Tymczasem organ uwzględnił żądanie w części, a pominął pozostałą część żądania skarżącego. Z dokumentów nie wynika, aby nierozstrzygnięta część żądania stanowiła przedmiot innego postępowania.

Zdaniem Sądu, podjęta zatem przez organ czynność jest niewystarczająca, albowiem nie załatwia w sposób merytoryczny sprawy, tj. nie rozstrzyga w całości żądania strony w kwestii ekwiwalentu i wypłacenia odsetek za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Odmowa dokonania czynności materialno-technicznej winna zatem być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, o której załatwienie zwróciła się strona, mająca w tym interes prawny. Taka forma załatwienia, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Sz 87/16 i powołane tam orzecznictwo, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 93/18).

Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 wskazał, że prawo do ekwiwalentu wynika z ustawy o Policji i jego realizacja następuje w drodze czynności materialno – technicznej, tj. poprzez wypłatę ekwiwalentu, natomiast odmowa jego wypłacenia – w drodze decyzji administracyjnej.

Zdaniem Sądu, powyższe odnosi się także do sytuacji, gdy organ tylko w części uwzględnia żądanie strony w kwestii ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, a w pozostałej części odmawia wypłaty świadczenia w żądanej wysokości. Wówczas ma obowiązek wydania decyzji administracyjnej, gdyż w innym przypadku strona zostałby pozbawiona ochrony prawnej w możliwości dochodzenia świadczenia (por. postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt 3570/21).

Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący wyraźnie określił, jakiej kwoty ekwiwalentu żąda od organy (naliczonego zgodnie ze współczynnikiem 1/21) oraz odsetek za opóźnienie na dzień 31 sierpnia 2020 r., to obowiązkiem organu było dokonanie czynności materialno-technicznej poprzez wypłatę w całości żądnej przez skarżącego kwoty ekwiwalentu oraz odsetek lub załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej.

Rację ma zatem skarżący, że brak odniesienia się do całości jego żądania powoduje, że organ jest w bezczynności, bowiem nie wydał aktu ani nie dokonał czynności, której domagała się strona.

Stwierdzona bezczynność organu nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości, oczywistość stwierdzonego naruszenia. Ocena ta powinna być dokonywana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym czasu bezczynności, jak i jej powodów. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, ale musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony. Z taką sytuacją rażącego naruszenia prawa nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem organ rozpoznał wniosek skarżącego w części, pozostając w błędnym przekonaniu, że dokonana czynność materialno - techniczna – pomimo, że nie rozpoznaje w całości żądania strony - jest wystarczająca. Działanie takie nie świadczy o złej woli organu ani nie przesądza o lekceważącym traktowaniu skarżącego i ciążących na organie obowiązkach.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., w myśl, którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

.).

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, § 1a oraz 119 pkt 4 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania w całości żądania strony zawartego we wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2020 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

e.g.