Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 461/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16, art. 156 par. 1 pkt 1-7
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 32, art. 179
journal: Dz.U. 2004 nr 8 poz 66
law: Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz Janusz Walawski Protokolant asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po 1 stycznia 1999 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

U Z A S D N I E N I E

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W.K., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po [...] stycznia 1999 r.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2009 r. [...] W.K. złożył wniosek do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], domagając się:

– stwierdzenia na podstawie art. 156 k.p.a. nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych przez wojskowy organ emerytalny po [...] stycznia 1999 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, poprzez bezzasadne zastosowanie waloryzacji emerytury w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych;

– ponownego ustalenie wysokości świadczeń emerytalnych wypłacanych przez wojskowy organ emerytalny po [...] stycznia 1999 r.;

– wypłacenia wraz z odsetkami kwot wynikających z różnicy między świadczeniami należnymi, a wypłacanymi na podstawie decyzji waloryzacyjnych od [...] stycznia 1999 r.

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] w dniu [...] marca 2009 r. wydał dwie decyzje. W jednej odmówił ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno-rentowego i wypłaty odsetek, natomiast drugą, odmówił wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po [...] stycznia 1999 r.

W uzasadnieniu tej ostatniej decyzji organ, powołując się na treść art. 32 ust. 2 wojskowej ustawy emerytalnej wskazał, iż przepis ten stanowi samodzielną podstawę prawną do unieważnienia przez organ decyzji z urzędu. Weryfikacja decyzji wydanych po [...] stycznia 1999 r. nie prowadzi jednak do ustalenia podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Tym samym brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności tych decyzji z urzędu. Przyjęty sposób waloryzacji świadczenia emerytalnego jest bowiem właściwy, a zatem nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa, które jest przesłanką do zastosowania art. 156 k.p.a. i nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności tych decyzji z urzędu.

Zgodnie z zawartym w powyższych decyzjach pouczeniem, W.K. odwołał się od nich do Sądu Okręgowego w [...].

W odwołaniu zarzucił organowi naruszenie norm prawa materialnego, tj.:

– art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, w jego brzmieniu obowiązującym na dzień [...] stycznia 1999 r., a tym samym uznanie, iż zasady waloryzacji wojskowej emerytury w nim określone, znajdują zastosowanie także w stosunku do osób, które pobierały emeryturę po dniu [...] stycznia 1999 r. pomimo braku wyraźnego zapisu ustawowego w tym przedmiocie;

– niewłaściwą wykładnię art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w jego brzmieniu na dzień [...] stycznia 1999 r., polegającą na przyjęciu, iż wprowadzona na jego podstawie pośrednio zmiana zasad waloryzacji emerytur mundurowych obejmuje także te osoby, które pobierały emeryturę mundurową po dniu [...] stycznia 1999 r.

W uzasadnieniu odwołania podkreślił, że podstawowe znaczenie dla uznania zasadności jego wniosków ma art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż przepis ten jednoznacznie stwierdza, że ustawa dotyczy funkcjonariuszy, którzy w dniu jej wejścia w życie pozostawali w służbie. Nie dotyczy tym samym byłych "funkcjonariuszy" będących już na emeryturze.

Wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. Sąd Okręgowy w [...] po rozpoznaniu sprawy z odwołania W.K. od decyzji Dyrektora WBE w [...] o odmowie ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno-rentowego i wypłaty odsetek oraz o odmowie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po [...] stycznia1999 r., odwołanie to oddalił.

W.K. od powyższego wyroku złożył apelację do Sądu Apelacyjnego – [...].

Sąd Apelacyjny – [...] wyrokiem z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt [...]:

– w pkt I sprostował oczywiste omyłki zawarte w wyroku Sądu Okręgowego – [...] z dnia [...] października 2009 r.;

– w pkt II uchylił zaskarżony wyrok w pkt 1 w części oddalającej odwołanie od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w [.] z dnia [...] marca 2009 r. odmawiającej wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po dniu [...] stycznia 1999 r. i odwołanie od tej decyzji przekazał Ministrowi Obrony Narodowej celem rozpoznania;

– w pkt III oddalił apelację w pozostałej części.

Minister Obrony Narodowej, będąc związanym rozstrzygnięciem zawartym w pkt II powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego – [...], decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W.K. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po [...] stycznia 1999 r., utrzymał tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że jest związany wyrokiem Sądu Apelacyjnego – [...], jednak w jego ocenie, właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji odmawiającej wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych przez organ emerytalny w kwestii waloryzacji świadczenia po dniu [...] stycznia 1999 r. jest sąd powszechny.

Organ zaznaczył, że W.K. nie wykazał, jakimi wadami prawnymi dotknięte są decyzje o waloryzacji emerytury wojskowej, enigmatycznie jedynie stwierdzając, że "są wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 k.p.a.) i są w sprzeczności ze słusznym interesem strony (art. 155 k.p.a.)".

Z treści odwołania wynika natomiast, że zainteresowany nie uznaje zmian w zakresie powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych wprowadzonych w 1998 r., a obowiązujących od 1999 r. jednolitych zasad waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych. Uważa, że wprowadzona zmiana systemu jest mniej korzystna i nie ma ona do niego zastosowania, ponieważ z zawodowej służby wojskowej został zwolniony w 1990 r.

Organ odwoławczy przypomniał, że art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnych żołnierzy zawodowych i ich rodzin wyraźnie wskazuje, iż decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez właściwy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis ten dopuszcza zatem możliwość stosowania trybów nadzwyczajnych procedury postępowania administracyjnego, wobec decyzji emerytalnych wydawanych na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych.

Przyczyną unieważnienia decyzji (stwierdzenia nieważności) lub jej zmiany, może być m. in. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wówczas przedmiotem oceny jest samo prawo do zaopatrzenia emerytalnego oraz ustalenie wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia.

W ocenie organu w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wojskowego organu emerytalnego w [...].

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi bowiem kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane rozszerzająco. Naruszenie prawa jest rażące wówczas, gdy w jego wyniku powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W niniejszej sprawie nie można natomiast mówić o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa.

Waloryzację emerytury wojskowej, organ przeprowadzał bowiem zgodnie z przepisami wojskowej ustawy zaopatrzeniowej.

Organ odwoławczy przypomniał, że do 31 grudnia 1998 r. waloryzacja świadczenia emerytalnego była przeprowadzana w oparciu o art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r., i uzależniona była od wzrostu uposażenia żołnierzy pozostających w służbie i zajmujących stanowiska z analogicznym zaszeregowaniem, zwana waloryzacją uposażeniową.

Na mocy art. 159 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin wprowadzono zmianę i art. 6 ustawy nadano nowe brzmienie, wprowadzając taką samą zasadę waloryzacji świadczeń dla emerytur wojskowych jaką przewidziano w przepisach o emeryturach i rentach z FUS. Po dniu [...] stycznia 1999 r. nie funkcjonuje już w obrocie prawnym poprzednie brzmienie art. 6 cyt. ustawy. Tym samym nie ma prawnej możliwości, w stosunku do świadczeniobiorcy, stosowania zasad waloryzacji uposażeniowej, gdyż żaden przepis ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. takowej nie przewiduje. Nie można zatem przeprowadzić waloryzacji świadczeń w oparciu o nieobowiązujące przepisy, a tego faktycznie domaga się W.K..

Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że przepis nowelizujący zasady waloryzacji wojskowych świadczeń emerytalnych był poddany kontroli Trybunału Konstytucyjnego z punktu widzenia zasady ochrony praw słusznie nabytych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt K 4/99, orzekł o zgodności art. 6 ustawy zaopatrzeniowej z art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie natomiast z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.

Wobec powyższego, brak jest prawnej możliwości uznania, że zmiana zasad waloryzacji emerytury wojskowej zainteresowanego, jaka nastąpiła już po nabyciu przez niego prawa do wojskowego świadczenia emerytalnego, odbyła się z naruszeniem ochrony praw nabytych. Jak podkreślił bowiem Trybunał Konstytucyjny w swoim orzeczeniu, zmieniony mechanizm waloryzacji z uposażeniowej na cenową zachował zasadę stabilnej wartości ekonomicznej otrzymywanego świadczenia poprzez wprowadzenie mechanizmu umożliwiającego jego urzeczywistnienie. Reforma systemu ubezpieczeń społecznych po [...] stycznia 1999 r. doprowadziła do wprowadzenia jednolitych zasad waloryzacji świadczeń emerytów z systemu powszechnego i zaopatrzeniowego. Tym samym zrównano w prawach wszystkich emerytów i rencistów niezależnie od tego, czy prawo do świadczeń mają ustalone na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, czy też przepisów obowiązujących w powszechnym systemie. Wszyscy emeryci i renciści należą do tej samej grupy uprawnionych i waloryzacja ich świadczeń odbywa się według tych samych zasad bez stosowania jakichkolwiek kryteriów faworyzujących, czy też dyskryminujących. Trybunał Konstytucyjny wskazał również, że naruszenie oczekiwań, co do przewidywanego poziomu przyszłych świadczeń nie stanowi samo przez się naruszenia prawa do waloryzacji.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.K. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, poprzez nieuchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po [...] stycznia 1999 r.

Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ mało wnikliwie rozpatrzył materiał dowodowy, dokonując tylko jego powierzchownej oceny oraz niewyczerpująco uzasadnił powody odmowy wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po [...] stycznia 1999 r. Organ wydając zaskarżoną decyzję, przedstawił jedynie sprawozdanie ze zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji, nie dokonując jednak oceny tej dokumentacji. Organ odmawiając wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po [...] stycznia 1999 r., zobowiązany był natomiast wyjaśnić powody odmowy, nie pozostawiając w tym zakresie żadnych wątpliwości. Brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również powoływanie się na okólniki, jest zaprzeczeniem uznania administracyjnego. Takie rozstrzygnięcie organu wykazuje zaś cechy dowolności.

Ponadto organ nie przeanalizował najistotniejszego aspektu tej sprawy, a mianowicie tego, iż w niniejszej sprawie ścierają się interes społeczny oraz interes indywidualny. W uzasadnieniu decyzji zabrakło wyjaśnienia przyczyn, dla których spośród tych dwóch dóbr organ jako najistotniejsze wybrał dobro społeczne, skoro nie przychylił się do uczynienia zadość wnioskowi skarżącego.

Brak rozważań organu w powyższych kwestiach uzasadnia wniosek, iż zaskarżona decyzja nie została poprzedzona należytym i wszechstronnym rozważeniem materiału dowodowego, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Należy zatem uznać, iż decyzja ta narusza art. 7, art. 77 § 1-3 oraz art. 80 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie wskazał, iż nie stwierdził przesłanek wynikających z art. 156 k.p.a., które mogłyby stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga W.K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po [...] stycznia 1999 r., jako rażąco naruszających prawo.

Przepis art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66) stanowi, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.).

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji waloryzacyjnych wydanych po [...] stycznia 1999 r. miały zatem zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące instytucję stwierdzenia nieważności decyzji.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym.

Zgodnie natomiast ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. (vide: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95). Nie chodzi tu zatem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (vide: wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r. III SA 422/96).

W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że decyzje o waloryzacji jego emerytury wojskowej wydane po [...] stycznia 1999 r., rażąco naruszają prawo.

Jak słusznie podkreślił organ, do 31 grudnia 1998 r. waloryzacja wojskowych świadczeń emerytalnych była przeprowadzana w oparciu o art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.) i uzależniona była od wzrostu uposażenia żołnierzy pozostających w służbie.

Na mocy art. 159 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118) w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin wprowadzono zmianę. Przepisowi art. 6 tej ustawy nadano nowe brzmienie, wprowadzając taką samą zasadę waloryzacji świadczeń dla emerytów wojskowych jaką przewidziano w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym, po dniu 1 stycznia 1999 r. nie było podstaw prawnych do stosowania w stosunku do skarżącego jako emeryta wojskowego dotychczasowych zasad waloryzacji uposażeniowej emerytury, gdyż żaden przepis wojskowej ustawy emerytalnej, takowej waloryzacji nie przewidywał.

Przepis art. 159 pkt 1 ustawy 17 grudnia 1998 r., nowelizujący zasady waloryzacji wojskowych świadczeń emerytalnych, był poddany kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt K 4/99 orzekł o jego zgodności z art. 2 Konstytucji RP.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, z przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2003 r., nie da się wywieźć, że ustawa ta nie miała zastosowania do osób, które w dniu jej wejścia w życie pobierały już świadczenie emerytalne lub rentowe.

Zmiana zasad waloryzacji świadczeń emerytalno - rentowych dotyczyła wszystkich emerytów i rencistów wojskowych, czego potwierdzeniem jest treść art. 179 tej ustawy, który zamieszczony został w Rozdziale 2 "Przepisy przejściowe", a który stanowił, że od 1 stycznia 1999 r. emerytury i renty przyznane od uposażeń osiągniętych przed tą datą na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym osób, o których mowa w art. 1 ust. 2, podlegają dodatkowej waloryzacji wskaźnikiem 104,3%.

W świetle powyższych rozważań, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż nie było podstaw do stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej skarżącego wydanych po 1 stycznia 1999 r. w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy jednocześnie wyjaśnić, że stwierdzenie nieważności decyzji nie następuje w ramach uznania administracyjnego organu. Organ jest zobowiązany stwierdzić nieważność decyzji jeżeli ustali, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Wbrew też zarzutom skargi stwierdzenie nieważności decyzji nie może nastąpić z uwagi na naruszenie uzasadnionego interesu społecznego lub interesu strony, gdyż przesłanka taka nie została wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a. Dlatego też organ nie miał podstaw do tego aby w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po 1 stycznia 1999 r. rozważać, czy decyzje te nie naruszają uzasadnionego interesu skarżącego.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy jednocześnie wyjaśnić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Brak jest bowiem jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczynił w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.