Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 54/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-03-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego adwokata K.Ł. o zwrot koniecznych wydatków w sprawie ze skargi M.N. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie wydania decyzji postanawia przyznać ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim adwokatowi K.Ł. kwotę 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych, tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków poniesionych w postępowaniu sądowoadministracyjnym.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie II SO/Go 14/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przyznał M.N. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka jako pełnomocnika skarżącego wskazała adwokata K.Ł..

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę M.N. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej odnośnie uchylenia decyzji nr [...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. adwokat K.Ł. uznając, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o niecelowości wniesienia takiej skargi, oświadczając jednocześnie, iż koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały pokryte w żadnej części. Wniósł też o zasądzenie zwrotu kwoty 255 zł, jako kosztów dojazdu do skarżącego przebywającego w Zakładzie Karnym.

W uzasadnieniu wniosku adwokat K.Ł. wskazał, iż zapoznał się z aktami sprawy, dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego pod kątem zweryfikowania zasadności sporządzania skargi kasacyjnej, a ponadto udzielił stronie porady prawnej dotyczącej wyjaśnienia zagadnienia prawnego związanego z procedurą zaskarżania bezczynności organów. W kwestii zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnik skarżącego wskazał, iż M.N. pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., adresowanym do ORA, zażądał osobistego kontaktu z wyznaczonym pełnomocnikiem w Zakładzie Karnym. Wobec powyższego substytut pełnomocnika w osobie adwokata S.K., udał się do wskazanego zakładu karnego celem spotkania ze stroną. Efektem spotkania było wyrażenie zgody przez M.N. na odstąpienie od sporządzania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.

W kwestii wysokości kosztów dojazdu pełnomocnik wyjaśnił, iż ich wyliczenia dokonano w oparciu o wskaźniki zawarte w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.), wskazując, iż koszt przejechania 1 km dla samochodów powyżej 900 cm 3 pojemności silnika wynosi 0,8358. uwzględniając odległość w obie strony z [...] do [...] ( 306 km ) łączny koszt dojazdu wyniósł 255 zł.

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2011 r. Sąd przyznał ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim adwokatowi K.Ł. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, obejmujących sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zaś w pozostałej części wniosek oddalić.

W konsekwencji wniesionego przez pełnomocnika adw. K.Ł. zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjnego postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt I OZ 117/11 oddalił zażalenie w części dotyczącej przyznania ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim adwokatowi K.Ł. kwotę 120 złotych, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towaru i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, obejmujących sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie Sąd uchylił zaskarżone postanowienie w pozostałej części i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania jest w niniejszym postępowaniu wniosek pełnomocnika strony skarżącej – adw. K.Ł. o przyznanie zwrotu kosztów dojazdu do skarżącego przebywającego w Zakładzie Karnym.

Wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz uzyskania zwrotu niezbędnych wydatków, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. - zwanym dalej rozporządzeniem ).

Stosownie bowiem do treści § 19 pkt 2 ww. rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata, a więc wydatki realnie poniesione i potwierdzone stosownym dokumentem. Z tym pojęciem z pewnością nie można utożsamiać ryczałtu (vide: postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2010 r., sygn. akt l SA/Wr 22/09, z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt l SA/Wr 1795/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Z przedłożonych przez adwokata K.Ł. dokumentów wynika, że działając za pośrednictwem substytuta - adwokata S.K. - poinformował M.N. o prawidłowości wydanego przez Sąd postanowienia o odrzuceniu skargi, skutkiem czego było złożenie oświadczenia przez skarżącego o odstąpieniu od sporządzania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie (k. 32 akt sprawy). Jednocześnie, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lutego 2011 r. bezspornym jest, iż substytut – adw. S.K. odbył podróż w celu spotkania się z mocodawcą – M.N..

Sąd ponownie rozpatrując sprawę przeanalizował złożony wniosek z dnia [...] stycznia 2011r., w którym pełnomocnik powołał się na wskaźniki zawarte w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.), oraz przesłane przez niego dokumenty (kopia dowodu rejestracyjnego, oświadczenie strony) i doszedł do przekonania, iż wskazana przez pełnomocnika kwota 255 zł (a także wskazane wyliczenie) odzwierciedla realnie poniesione koszty związane z dojazdem substytuta na spotkanie ze stroną skarżącą. Sąd uwzględnił również treść załączonego do zażalenia oświadczenia adw. S.K. z dnia [...] stycznia 2011 r. wskazujące na koszt dojazdu do Zakładu Karnego. Wprawdzie zauważyć należy, iż powołane przez pełnomocnika rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. nie może znaleźć bezpośredniego zastosowania w sprawie, bowiem nie mamy tu do czynienia z podróżą służbową w rozumieniu jego przepisów, jednakże należy podkreślić, iż przepisy tego rozporządzenia mogą stanowić punkt odniesienia dla oceny zasadności żądania w niniejszej sprawie. Zapisy tego aktu prawnego będące wyrazem kompromisu pomiędzy interesem podmiotu (pracodawcy – organu administracji publicznej), zobligowanego do zachowania dyscypliny finansowej oraz interesu pracownika, który własnym pojazdem odbywa podróż służbową, uwzględniają zarówno koszty zakupu paliwa, średnią jego zużycia, przy określonej pojemności silnika, jak i koszty związane z zużyciem pojazdu i jego amortyzacją, a nadto uwzględniają interes Skarbu Państwa. W rozpatrywanym przypadku uwzględniając dane pojazdu wynikające z dowodu rejestracyjnego (pojemność silnika, rodzaj silnika) oraz odległość, jaką w związku z koniecznością spotkania się z mocodawcą substytut pokonał (ponad 306 km), oraz związane z tym zużycie pojazdu, wskazane przez pełnomocnika koszty obliczone na kwotę 255 zł odzwierciedlają w ocenie Sądu faktycznie poniesione przez pełnomocnika koszty podróży.

Z uwagi na cel odbytej podróży, tj. konieczność nawiązania kontaktu i udzielenia skutecznej pomocy prawnej, w tym wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, osobie osadzonej w Zakładzie Karnym, poniesione przez pełnomocnika koszty dojazdu należy uznać za uzasadnione w rozumieniu art. 250 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 19 pkt 2 ww. rozporządzenia, orzekł jak w sentencji postanowienia.