Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1437/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.-L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1331/12 w sprawie ze skargi A.-L.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1331/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A.-L. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 września 2012 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

Skarżąca pismem z dnia 25 października 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 września 2012 r. W dniu 3 grudnia 2012 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarządził, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wezwanie pełnomocnika skarżącej do uiszczenia brakującej części kwoty należnej tytułem wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono adresatowi w dniu 10 grudnia 2012 r. za pośrednictwem upoważnionego pracownika.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro pełnomocnik skarżącej w dniu 10 grudnia 2012 r. otrzymał wezwanie do uiszczenia brakującej części kwoty należnej tytułem wpisu od skargi, to powinien je wykonać najpóźniej w dniu 17 grudnia 2012 r. Ponieważ tego nie uczynił, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.

Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania: art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi z powołaniem się na art. 220 § 3 P.p.s.a. w sytuacji, gdy skarżąca nie otrzymała wezwania do uzupełnienia wpisu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że w dniu 10 grudnia 2012 r. pełnomocnikowi skarżącej doręczono zarządzenie z dnia 3 grudnia 2012 r. o doręczeniu odpisu odpowiedzi Dyrektora Izby Skarbowej w K. na skargę z dnia 26 listopada 2012 r. W kopercie tej było więc inne zarządzenie, a w Kancelarii pełnomocnika nie odnotowano wpływu innej przesyłki z Sądu zarówno w tej dacie jak też w innej dacie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd (§ 3). Natomiast stosownie do treści art. 58 §1 pkt 3 P.p.s.a Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skutkiem braku wykonania zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych, jak również braków fiskalnych skargi, jest zatem jej odrzucenie.

W przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 10 grudnia 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki k. 21 akt sądowych). Ustawowy termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem w dniu 17 grudnia 2012 r. Z rubryki "rodzaj przesyłki" zawartej na potwierdzeniu odbioru wynika jednocześnie, że przesyłka zwierała odpis odpowiedzi na skargę oraz zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Na druku tym znajduje się podpis odbierającej przesyłkę osoby upoważnionej do odbioru korespondencji.

Należy wskazać, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. np. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, post. SN z 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 ze zm.), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 P.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA). Jak już wskazano wyżej, wymogi te zostały w okolicznościach sprawy spełnione i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do ich kwestionowania. Zauważyć w związku z tym należy również, że wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. post. SN z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, OSNC 1998). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić zgodnie z wymaganiami art. 252 K.p.c. Z takim dowodem w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że rzeczą odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz niezwłoczne zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi albo Sądowi (takim niezwłocznym zgłoszeniem nie będzie działanie takie, jakie zostało podjęte przez pełnomocnika strony w przedmiotowej sprawie). W sytuacji gdy tego nie uczyniono, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia w dniu 10 grudnia 2012 r. pełnomocnikowi skarżącej przesyłki zawierającej zarówno odpis odpowiedzi na skargę oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnieniu wpisu od skargi. Podkreślić należy, że przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzania odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2088/11, CBOSA).

Wobec powyższego brak było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie naruszało prawo. W myśl art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji był bowiem zobligowany do odrzucenia skargi z powodu nie uiszczenia brakującej części kwoty należnej tytułem wpisu od skargi, mimo skierowania do skarżącej odpowiedniego wezwania.

Z tych to względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.