Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4343/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 1 i 4, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 315/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 315/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że pismem z 3 marca 2016 r. skarżąca na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z [...] października 2015 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów art. 92a ust. 1 w zw. z lp. 1.3, 6.1.4 i 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). Zdaniem skarżącej, decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 4 pkt 1 i 4 oraz art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) poprzez przyjęcie, że pojazd marki SAM o numerze rejestracyjnym [...] jest pojazdem samochodowym oraz że przewóz wskazany w zaskarżonej decyzji dokonany tym pojazdem był przewozem drogowym w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Ponadto zarzuciła organom wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną i poczynienie ustaleń sprzecznych z ostateczną decyzją o zarejestrowaniu pojazdu.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2015 r. W ocenie organu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje na wydanie decyzji obarczonej którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 k.p.a.

W wyniku wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ podkreślił, że zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają, że pojazd poddany kontroli nie był tym, którego dotyczył dowód rejestracyjny i nie był to ciągnik rolniczy.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 4 pkt 1 i 4 i art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 2 pkt 33 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że pojazd marki SAM o numerze rejestracyjnym [...] jest pojazdem samochodowym oraz że przewóz wskazany w zaskarżonej decyzji dokonany tym pojazdem był przewozem drogowym w rozumieniu ustawy, w szczególności w rozumieniu art. 4 pkt 4 i art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, dokonanym pojazdem samochodowym;

2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 16 § 1 oraz art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nieuznanie za naruszenie prawa nieuprawnionego wydania orzeczenia w przedmiocie rozstrzygniętym ostateczną decyzją administracyjną i poczynienie ustaleń sprzecznych z ostateczną, prawnie wiążącą decyzją o zarejestrowaniu pojazdu oraz poprzez poczynienie ustaleń sprzecznych z treścią dokumentu urzędowego (dowodu rejestracyjnego), co do treści którego nie został przeprowadzony dowód pozwalający dokonać ustaleń o odmiennej treści, a także polegające na rozstrzygnięciu przez organ w przedmiocie nienależącym do jego ustawowej kompetencji i właściwości;

3) niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 3 k.p.a., pomimo wydania decyzji z naruszeniem przepisów wskazanych w punkcie 2.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, skarżąca powołuje się na brak podstawy prawnej decyzji organu, choć faktycznie polemizuje z wykładnią przepisów, które legły u podstaw tej decyzji. W sprawie tej nie doszło do rażącego naruszenia prawa (i tym bardziej działania bez podstawy prawnej) przez organ administracji publicznej. Podważenie rozstrzygnięcia w trybie nieważnościowym wymaga zaistnienia szczegółowych przesłanek, które w tej sprawie nie wystąpiły. Skarżąca prezentuje inne rozumienie "pojazdu samochodowego" oraz w konsekwencji "przewozu drogowego" (art. 92a w zw. z art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym), niż organ. W ocenie Sądu, organ nie dokonał błędnej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów, ani też nie działał bez podstawy prawnej. Nie doszło też do naruszenia przepisów przywołanych w skardze. Decyzję o nałożeniu kary pieniężnej wydał organ właściwy (art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Decyzję w wyniku rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji również wydał organ właściwy (art. 157 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym). Dlatego skarga została oddalona.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, to jest:

a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 16 ust. 1, art. 76 § 1 oraz art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieuznanie za naruszenie prawa nieuprawnionego wydania orzeczenia w przedmiocie rozstrzygniętym ostateczną decyzją administracyjną i poczynienie ustaleń sprzecznych z ostateczną, prawnie wiążącą decyzją o zarejestrowaniu pojazdu oraz poprzez poczynienie ustaleń sprzecznych z treścią dokumentu urzędowego (dowodu rejestracyjnego), co do treści którego nie został przeprowadzony dowód pozwalający dokonać ustaleń o odmiennej treści, a także polegające na rozstrzygnięciu przez organ w przedmiocie nienależącym do jego ustawowej kompetencji i właściwości; ponadto dokonanie ustaleń wymagających wiadomości specjalnych bez zasięgnięcia opinii biegłego;

2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,

3. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 4 pkt 1 i 4 i art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 2 pkt 33 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 3b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 poprzez przyjęcie, że pojazd marki SAM o numerze rejestracyjnym [...] jest pojazdem samochodowym oraz że przewóz wskazany w zaskarżonej decyzji dokonany tym pojazdem był przewozem drogowym w rozumieniu ustawy.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi na tą decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że według Sądu I instancji, organ administracji zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji, o wzruszenie której wystąpiła strona skarżąca. Inkryminowana decyzja – którą nałożono na stronę karę pieniężną w związku ze stwierdzeniem, w trakcie kontroli w dniu 29 lipca 2015 r., wykonywania przewozu drogowego pojazdem marki SAM nr rej. [...] z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.3, 6.1.4 i 6.2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy) – wolna jest bowiem od wad kwalifikowanych, zwłaszcza zaś od wady wydania jej z naruszeniem przepisów o właściwości, z rażącym naruszeniem prawa (bez podstawy prawnej), czy też w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie jest niezgodna z prawem.

Ocena zasadności zarzutów skargi kasacyjnej – których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – wymaga przypomnienia, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego stanowiąca w rozpatrywanej sprawie przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli jej zgodności z prawem wydana została w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia oceny zasadności oraz skuteczności skargi kasacyjnej.

Z tego mianowicie powodu, że postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję, a celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ orzekający w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może więc rozpatrywać sprawy co do jej istoty, albowiem przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy załatwionej decyzją wzruszaną w trybie nieważnościowym. Przedmiotem tego postępowania jest sprawa procesowa rozumiana, jako "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego [...] zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, [...] jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne" (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, "Państwo i Prawo" 2001, z. 8, s. 31). W postępowaniu tym organ nie może więc przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został bowiem ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. Konsekwencją powyższego jest to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się – tak jak w postępowaniu zwykłym – oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej obowiązków, a ocenia się legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1021/13).

Ponadto, skoro instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, to określone przepisem art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji muszą podlegać ścisłej interpretacji, a ustalenie ich zaistnienie powinno być bezsporne i mieć oczywisty charakter, co ma i tę konsekwencję, że nie jest dopuszczalne odwoływanie się do innych przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji, niż wymienione w zamkniętym katalogu określonym przepisem art. 156 § 1 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1889/97; wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1380/97; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt III RN 62/00).

Przedstawione uwagi mają zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku w świetle stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Zarzuty te oraz prezentowana w ich uzasadnieniu argumentacja oparte zostały na założeniu, że decyzja ostateczna, o wzruszenie której w trybie stwierdzenia jej nieważności wystąpiła strona skarżąca, jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego z tego powodu, iż wydana została z pominięciem, a w istocie rzeczy wbrew tej zasadniczej – zdaniem strony – okoliczności, że kontrolowany pojazd opisany został w dowodzie rejestracyjnym, jako ciągnik rolniczy, co – jak podnosi strona skarżąca – nie mogło pozostawać bez wpływu na wniosek odnośnie do braku podstaw do przyjęcia, że w dniu przeprowadzenia kontroli był wykonywany krajowy transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne, albowiem art. 4 pkt 1 i pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wymaga ich wykonywania pojazdem samochodowym, którym nie jest ciągnik rolniczy, a w konsekwencji na wniosek odnośnie do braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko strony skarżącej budowane w oparciu o wskazane powyżej założenie nie może być uznane za uzasadnione i usprawiedliwione. W świetle przedstawionych na wstępie uwag wprowadzających o wadach kwalifikowanych decyzji, o wzruszenie której wystąpiła strona nie można bowiem zasadnie wnioskować na tej tylko podstawie, że wskazany powyżej pojazd, który stanowił przedmiot kontroli drogowej został opisany w okazanym podczas kontroli dowodzie rejestracyjnym – gdy chodzi o rodzaj pojazdu – jako ciągnik rolniczy. Innymi słowy, okoliczność, że rzeczywisty stan rzeczy – to jest stan rzeczy stwierdzony w toku kontroli drogowej i następnie potwierdzony przeprowadzonymi w toku postępowania dowodami (por. zwłaszcza pismo Okręgowej Stancji Kontroli Pojazdów z dnia [...] października 2015 r.) – nie korespondował ze stanem rzeczy odzwierciedlonym w treści wpisu do dowodu rejestracyjnego okazanego podczas kontroli w zakresie odnoszącym się do jego rodzaju, w żadnym stopniu, ani też zakresie, nie może uzasadniać prezentowanej przez stronę skarżącą tezy o istnieniu wad decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zwłaszcza zaś wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1 – 3 k.p.a.

Podjęta przez stronę skarżącą próba ich wykazania, zmierzająca w konsekwencji do wykazania braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej nie jest i nie może być uznana za skuteczną.

Eksponując znaczenie treści wpisu do dowodu rejestracyjnego okazanego w trakcie kontroli pojazdu, którym w dniu 29 lipca 2015 r. był wykonywany przewóz drogowy, strona skarżąca pomija znaczenie wszystkich konsekwencji wynikających z treści z art. 76 § 3 k.p.a., z którego wynika, że nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych.

Jeżeli więc, w postępowaniu zakończonym inkryminowaną decyzją o nałożeniu kary pieniężnej zostały skutecznie przeprowadzone dowody przeciwko treści wpisu w okazanym dowodzie rejestracyjnym odnośnie do rodzaju kontrolowanego pojazdu – a trzeba w tej mierze również podkreślić, że strona skarżącą kwestionuje nie tyle dopuszczalność przeprowadzenia tego rodzaju dowodów, co jej zdaniem ich niewystarczalność dla wykazania, że kontrolowany pojazd nie był jednak ciągnikiem rolniczym (por. s. 3 skargi kasacyjnej) – który to pojazd w świetle wszystkich korespondujących ze sobą dowodów okazał się nie być w rzeczywistości ciągnikiem rolniczym, lecz pojazdem samochodowym, to nie sposób jest zasadnie twierdzić, że wymieniona decyzja zawiera sugerowane przez stronę skarżącą wady kwalifikowane.

Uwzględniając w tej mierze przedmiot sprawy, w której wydana została decyzja, o wzruszenie której wystąpiła strona skarżąca – nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym – nie sposób jest w świetle dotychczas już przedstawionych argumentów zasadnie wywodzić, że w postępowaniu zakończonym tą decyzją miałoby jednocześnie dojść do wkroczenia w kompetencje organu właściwego do wydania decyzji w sprawach rejestracji pojazdów, a przez to do wydania decyzji nie dość, że w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, to również przez organ niewłaściwy. Stanowisko tego rodzaju jest niczym nieuzasadnione. Przedstawiony powyżej rezultat czynności procesowych podjętych w postępowaniu zakończonym inkryminowaną decyzją na podstawie art. 76 § 3 k.p.a., które to czynności ukierunkowane zostały na ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy w zakresie odnoszącym się do rodzaju kontrolowanego pojazdu, nie uzasadnia i nie może uzasadniać, ani też dowodzić twierdzenia, że w konsekwencji tychże czynności organ administracji publicznej właściwy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, rozstrzygał jednocześnie w innej sprawie, a mianowicie w sprawie należącej do właściwości innego organu administracji publicznej, któremu powierzona została kompetencja w zakresie odnoszącym się do rejestracji pojazdów.

Nic takiego nie miało miejsca. Nie ma bowiem podstaw, aby twierdzić, że realizacja wskazanego powyżej celu wymienionych czynności procesowych (dowodowych) oraz ich rezultat doprowadziły do tego, że inkryminowana decyzja podjęta w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym wydana została w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – w sprawie naruszeń stwierdzonych w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 29 lipca 2015 r. nie toczyło się inne jeszcze postępowanie, które miałoby zostać zakończone inną jeszcze decyzją, niż decyzja o wzruszenie której wystąpiła strona, która również nie wykazała, aby miało być inaczej. Zwłaszcza gdy podkreślić, że ponad wszelką wątpliwość "sprawą już uprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną", w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., w relacji do sprawy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, nie jest sprawa rejestracji pojazdu. Tezy zaś przeciwnej nie uzasadnia – jak już to powyżej wyjaśniono – cel oraz rezultat czynności procesowych przeprowadzonych w postępowaniu zakończonym inkryminowaną decyzją.

Jeżeli ponadto rezultat tych czynności zmaterializował się w niewątpliwym ustaleniu, że kontrolowany pojazd był pojazdem samochodowym, nie zaś – co trzeba podkreślić – ciągnikiem rolniczym, jak miałoby to wynikać z okazanego podczas kontroli dowodu rejestracyjnego, to za oczywisty trzeba uznać wniosek, że decyzja o wzruszenie której wystąpiła strona skarżąca nie mogła być uznana za wadliwą z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, w tym zwłaszcza z naruszeniem art. 4 pkt 1 i pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, jak podnosi to strona skarżąca. W świetle wskazanego – i jednocześnie niewątpliwego – ustalenia, za uzasadniony trzeba było bowiem uznać wniosek o zaktualizowaniu się w sprawie zakończonej inkryminowaną decyzją znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (w związku z lp. 1.3, 6.1.4 i 6.2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy), a mianowicie deliktu polegającego wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem samochodowym z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

W korespondencji do powyższego trzeba również stwierdzić, że w sprawie zakończonej inkryminowaną decyzją (jak również w sprawie zainicjowanej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności) orzekał właściwy rzeczowo organ administracji publicznej, co w relacji do okoliczności stanu faktycznego i prawnego tej sprawy jasno i wyraźnie wynika z art. 93 ust. 1 w związku z art. 50 pkt 2 (w związku z art. 51 ust. 8) ustawy o transporcie drogowym, co w związku z art. 92a ust. 1 przywołanej ustawy potwierdza również, że wymieniona decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej.

W rekapitulacji przedstawionych argumentów należy więc stwierdzić, że nie jest nieprawidłowe stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że organ administracji zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji, o wzruszenie której wystąpiła strona skarżąca, albowiem decyzja ta nie została wydana w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, przez organ niewłaściwy, czy też z rażącym naruszeniem prawa (lub bez podstawy prawnej).

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.