Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1227/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-05-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par.  1, 3 i 4  art.  246  par.  1  pkt  2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako osoby trzeciej - członka zarządu Sp. z o.o. "L." z siedzibą w K. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2001 r. postanawia: 1. przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem w części przekraczającej kwotę 50 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych); 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że wniósł o doręczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2008 r. oddalającego jego skargę na decyzję organu podatkowego z uzasadnieniem i zobligowany jest do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł. Wskazał, że do tutejszego Sądu wniósł 15 skarg dotyczących tego samego stanu faktycznego, wobec czego przewiduje, że we wszystkich sprawach będzie musiał ponieść powyższą opłatę, czyli wydatek w łącznej kwocie 1.500 zł.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i dorosłym synem (ur. w 1982 r.), posiada dom o powierzchni 140 m2, którego jest wraz z żoną właścicielem. Poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Skarżący dodał, że wskazana wyżej nieruchomość obciążona jest hipoteką na kwotę 240.000 zł zabezpieczającą kredyt bankowy, zaciągnięty na potrzeby firmy "L." Sp z o.o., której zobowiązań podatkowych dotyczą decyzje zaskarżone do tutejszego Sądu. Obecnie zadłużenie wobec banku wynosi 50.557,74 zł. Wraz z żoną uzyskują dochody z tytułu emerytury w kwotach brutto 800 zł i 1.879, zł. Wskazał, że ponoszą wydatki w łącznej wysokości około 1.000-1.100 zł, pozostała kwota dochodów rodziny przeznaczana jest na żywność środki chemiczne, środki czystości, okazjonalnie na odzież i obuwie oraz na spłatę wskazanego wyżej kredytu. Wnioskodawca przedłożył dokument ugody zawartej z bankiem, dotyczącej spłaty kredytu. Wyjaśnił, że jego całkowita spłata została ustalona na dzień 30 września 2008 r.

Na wezwanie Sądu skarżący dodatkowo przedłożył dowody opłat, wyciągi z rachunków bankowych oraz kopię pisma Zakładu Gazowniczego w W. o przesunięciu terminu zapłaty zaległości z tytułu zużycia gazu, w łącznej kwocie 4.140,26 zł.

Jednocześnie wskazania z urzędu wymaga, iż w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1217/07 wnioskodawca oświadczył, że jego syn nie pracuje, nawet dorywczo, nie pobiera żadnego wynagrodzenia i jest na jego wyłącznym utrzymaniu. Nie jest też zarejestrowany jako bezrobotny, nie otrzymuje stypendium ani żadnego świadczenia z pomocy społecznej. Wnioskodawca dodał, że syn, pomimo kontaktów z psychologami, jest osobą aspołeczną i nie ma woli podjęcia jakiejkolwiek pracy lub nauki. Dlatego też pozostaje na wyłącznym utrzymaniu skarżącego.

Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 września 2007 r. skarżący został zwolniony z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w części powyżej kwoty 50 zł. W tej samej części został zwolniony również w pozostałych czternastu sprawach, toczących się przed tutejszym Sądem. W rozpoznawanym wniosku podał natomiast, że okoliczności przedstawione w poprzednim wniosku o przyznanie prawa pomocy są aktualne. Sytuacja finansowa wnioskodawcy w istocie nie uległa zmianie. Wzrosła jedynie emerytura jego żony, ale jednak nie na tyle, aby wydatek na uiszczenie opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem, niemalże jednocześnie w piętnastu sprawach, nie stanowił nadmiernego obciążenia dla budżetu domowego jego rodziny. Wskazać bowiem należy, że jedynymi dochodami skarżącego i jego żony są emerytury, z których dodatkowo muszą utrzymywać syna. Podkreślić też trzeba, że okoliczność utrzymywania syna ze względu na jego stan emocjonalny nie jest bez znaczenia dla rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż przesłankami, jakimi kieruje się Sąd rozpoznający powyższy wniosek, jest nie tylko sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawcy, ale również jego stan rodzinny. Należy też mieć na uwadze, że spłacany przez skarżącego kredyt hipoteczny nie został przeznaczony na dobra mające na celu podwyższenie standardu życia jego rodziny, ale na spłatę zobowiązań podatkowych spółki, w której skarżący był członkiem zarządu. Natomiast zobowiązania obciążające wnioskodawcę również kształtują jego sytuację majątkową.

Niemniej jednak, mając na uwadze okoliczność, że w tym samym stanie faktycznym skarżący był w stanie opłacić część wpisu od skargi w piętnastu sprawach w kwocie 50 zł, należy się spodziewać, że również obecnie ma możliwość poniesienia takiej samej kwoty. Dlatego też, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji