Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 257/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1961 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: Kpa), w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 ze zm., zwanej dalej: ustawa), po rozpatrzeniu odwołania R. L. (zwanego dalej: strona; skarżący) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania R. L. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] (zwanego dalej: lokal; mieszkanie).

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Właściciel lokalu - J. K., dnia [...] czerwca 2019 r. zwrócił się do Prezydenta o wymeldowanie rodziny L. .. We wniosku wskazał, że rodzina L. opuściła lokal w listopadzie 2017 r., nie przekazując kluczy do mieszkania. Podkreślił, że Państwo L. nie ponoszą żadnych kosztów utrzymania lokalu.

Kolejno, organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz wezwał R. L. i J. K. do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. J. K. poinformował m.in., że M. i R. L. korzystali z lokalu bezumownie, a wyprowadzili się około października 2017 r. Podał, że nie są mu znane przyczyny wyprowadzki. Z informacji od sąsiadów wynika natomiast, że Państwo L. skorzystali z usług firmy transportowej, której pracownicy opróżnili ich lokal. Nie poinformowali natomiast właściciela o opuszczeniu lokalu, ani nie przekazali mu kluczy, Nie został też sporządzony protokół zdawczo-odbiorczy. J. K. oświadczył, iż nie wie, w jakim stanie znajduje się lokal, albowiem do niego nie wchodził. Jednocześnie wskazał, że budynek jest w złym stanie technicznym i jest wydana decyzja o jego rozbiórce. Właściciel oświadczył również, że na dzień składania oświadczenia lokal nie był przez nikogo zajmowany, zaś wszelkie opłaty związane z eksploatacją budynku ponosi on sam. Podniósł, że toczy się postępowanie sądowe z wniosku M. i R. L. przeciwko poprzednim właścicielom nieruchomości, którego jest uczestnikiem (k. 12 akt administracyjnych I instancji).

W dniu [...] lipca 2019 r. organ przesłuchał R. L., który podał, że na mocy postanowienia z dnia [...] maja 2019 r., wydanego przez Sąd Rejonowy [...] w [...] I Wydział Cywilny sygn. akt. I Ns [...] (zwanego dalej: postanowienie SR), wspólnie z żoną nabył, przez zasiedzenie, do majątku wspólnego nieruchomość gruntową przy ul. [...] w [...]. Wskazał, że lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] nie mieszkają z żoną od listopada 2017 r., ponieważ zostali zmuszeni do opuszczenia lokalu przez obecnego współwłaściciela J. K.. Z lokalu zabrali najpotrzebniejsze rzeczy, tj. ubrania, dokumenty, część wyposażenia mieszkania. Skarżący wskazał również, że opłaca rachunki za prąd. Według niego, na dzień przesłuchania, w przedmiotowej nieruchomości nikt nie zamieszkuje. R. L. oświadczył, że nie zgadza się na wymeldowanie z lokalu, ponieważ zamierza tam powrócić i zamieszkać ponownie, gdy ustaną uniemożliwiające mu to działania ze strony J. K., dewelopera i aktualnego właściciela nieruchomości. Nie potrafi powiedzieć kiedy to nastąpi. Korespondencję adresowaną do niego prosił kierować na adres stałego zameldowania. Pan L. przedłożył organowi postanowienie SR, w którym Sąd stwierdził, że w dniu [...] września 2015 r. M. i R. L. nabyli przez zasiedzenie do majątku wspólnego małżeńskiego wynoszący [...] udział we współwłasności nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] w [...] dla której Sąd Rejonowy [...] w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...]

W dniu [...] lipca 2019 r., w siedzibie organu, J. K. oświadczył m.in., że jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Wskazał, iż państwo L. złożyli pozew do Sądu o zasiedzenie lokalu nr [...], postanowienie SR nie jest jeszcze prawomocne, ponieważ [...] czerwca 2019 r. zostało złożone zażalenie i postępowanie jest w toku. Wskazał również, że jako właściciel nieruchomości wystąpił z pismem do Państwa L. o opuszczenie i opróżnienie lokalu. Obecnie nieruchomość przeznaczona jest do rozbiórki, co wynika z decyzji administracyjnej. Zaprzeczył, jakoby zmusił Państwa L. do opuszczenia lokalu. W jego ocenie nie utrudniał im zamieszkiwania. Podkreślił natomiast, że budynek jest aktualnie w złym stanie technicznym i nadaje się do rozbiórki, jednakże wszelkie prace zostały wstrzymanie z uwagi na toczącą się sprawę sądową. Właściciel oświadczył, iż nie widzi możliwości, aby Państwo L. mogli zamieszkać w przedmiotowej nieruchomości, gdyż budynek nadaje się do rozbiórki. Do akt sprawy przedłożył zażalenie na postanowienie SR.

Dnia [...] lipca 2019 r. J. K. załączył do akt sprawy kserokopię decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], o udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczym na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] (zwaną dalej: decyzja rozbiórkowa).

W toku postępowania organ ustalił, na podstawie rejestru mieszkańców [...], że R. L. jest w dalszym ciągu zameldowany na pobyt stały w lokalu oraz nie posiada zameldowania na pobyt czasowy.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o wymeldowaniu R. L. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy [...] w [...].

Zdaniem organu wyczerpane zostały przesłanki zawarte w art. 35 ustawy, tj. opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się, uzasadniające podjęcie decyzji o wymeldowaniu.

Fakt opuszczenia lokalu przez R. L. potwierdzają, zdaniem organu, wniosek J. K. z dnia [...] czerwca 2019 r., pismo z wyjaśnieniami J. K. z dnia [...] lipca 2019 r., zeznania R. L. z tego samego dnia oraz oświadczenie J. K. z dnia [...] lipca 2019 r. Zarówno właściciel lokalu, jak i lokator, potwierdzili fakt wyprowadzki w listopadzie 2017 r.

Organ dokonał oceny, czy opuszczenie lokalu przez R. L. nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały, a tym samym, czy może stanowić przesłankę do wymeldowania go z pobytu stałego w lokalu.

Prezydent wywodził, że R. L. podkreślał, iż w lokalu nie mieszka z uwagi na fakt, że brak jest bieżącej wody i dlatego zmuszony był do jego opuszczenia. Z kolei J. K. potwierdził, że woda w przedmiotowej nieruchomości została zakręcona z uwagi na jej wyciek w lokalu na parterze oraz w związku z faktem, że główny zawór jest na zewnątrz budynku w studzience wodomierzowej, do której jest dostęp. Podkreślił on, że Państwo L. chcąc mieszkać w lokalu w każdej chwili mogli podłączyć wodę do swojego lokalu.

W ocenie organu ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż R. L. nie podjął skutecznych działań, aby zmienić opisany stan rzeczy, w szczególności nigdy nie zgłaszał właścicielowi nieruchomości (J. K.) zapotrzebowania na to, aby on podłączył wodę do lokalu.

Zdaniem Prezydenta - z jednej strony R. L., jako powód wyprowadzki podał odłączenie dopływu bieżącej wody, a z drugiej nie skorzystał z jakichkolwiek środków prawnych w celu stworzenia warunków do korzystania z lokalu w pełnym zakresie. Według organu skarżącemu nie zależało na przywróceniu właściwego stanu technicznego lokalu, gdyż miał już zapewnione inne miejsce zamieszkania.

R. L. wyprowadził się dobrowolnie z lokalu, zabrał z niego większość rzeczy osobistych, co – w ocenie organu – należy rozumieć jako zerwanie więzi z miejscem stałego zameldowania i skoncentrowanie swojego życia osobistego w nowym miejscu. Organ dodał, że z uwagi na planowaną rozbiórkę budynku trudno przyjąć, aby możliwy był powrót pana L. do lokalu.

W opisanych okolicznościach Prezydent stwierdził, że spełnione zostały przesłanki do wymeldowania skarżącego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. L., podnosząc iż się nią nie zgadza oraz zarzucając, że organ nie wziął pod uwagę okoliczności zasiedzenia przez niego nieruchomości - lokalu nr [...] przy ul. [...]. Jego zdaniem to J. K. uniemożliwia mu powrót do lokalu, gdyż wymienił zamki w drzwiach wejściowych. Podał, że budynek był w dobrym stanie, w czasie kiedy w nim mieszkał i jest zaskoczony uzyskaniem decyzji o rozbiórce w tak relatywnie krótkim czasie. Ponadto nie zgodził się z ustaleniem przez organ, ze opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny. Podał, ze zamierza powrócić do lokalu tak szybko, jak to będzie możliwe.

Opisaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji.

Zdaniem Wojewody zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają okoliczność opuszczenia przez R. L. lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Strona nie mieszka w przedmiotowym lokalu od listopada 2017 r. Natomiast okoliczności opuszczenia lokalu wskazują, w ocenie Wojewody, że miało ono charakter trwały. Organ wskazał, że zeznania R. L. wskazują, że Państwo L. nie podejmowali próby powrotu i dostania się do tego lokalu. Chcąc uniknąć sytuacji konfliktowych opuścili mieszkanie i w większości zabrali swoje rzeczy. Natomiast pozostawienie przez skarżącego części rzeczy w mieszkaniu, samo w sobie nie przesądza, iż nadal jest trwale związany z miejscem zameldowania. R. L. deklarował wprawdzie, że nie chce wymeldować się z przedmiotowego lokalu, jednak – według organu - brak jest dowodów na to, że został przymuszony do jego opuszczenia. Bezsporne natomiast jest to, że między R. L. a J. K. istnieje konflikt, którego podłożem jest spór o prawo własności do nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej przy [...] w [...]. Potwierdza ten fakt, wszczęte z wniosku R. i M. L. postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia udziału w wyżej wymienionej nieruchomości przed Sądem Rejonowym.

Zdaniem Wojewody toczące się z powództwa Państwa L. przed Sądem Rejonowym postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia udziału we własności wskazanej nieruchomości, nie stanowi dowodu na to, że R. L. podjął działania zmierzające do przywrócenia naruszonego stanu posiadania w ramach ochrony posesoryjnej.

Trwający pomiędzy R. L. a J. K. konflikt dotyczący zasiedzenia udziału we własności nieruchomości, nie wpływa na ocenę, że opuszczenie lokalu przez skarżącego miało charakter trwały i dobrowolny. Wojewoda wskazał, powołując się na orzecznictwo sądowe, że nie traci bowiem, co do zasady, dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem. Reasumując Wojewoda wskazał, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] nie jest obecnie centrum życia R. L., nie realizuje on w nim stale swoich podstawowych funkcji życiowych, tj. w szczególności nie mieszka, nie nocuje, nie spożywa posiłków, nie przechowuje rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania, nie przyjmuje wizyt członków rodziny lub znajomych, wreszcie - nie przyjmuje korespondencji. Zdaniem Wojewody organ I instancji zasadnie zatem stwierdził, że ziściły się przesłanki do wymeldowania pana Lisieckiego z przedmiotowego lokalu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wniósł R. L., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa, polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, tj. zgodnej z zasadami doświadczenia życiowego oraz zasadami logicznego rozumowania, a nadto przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, a nie wszechstronny, poprzez:

1. przyjęcie, że skarżący dobrowolnie opuścił lokal położony w [...] przy [...] w sytuacji, gdy z treści zeznań skarżącego z dnia [...] stycznia 2019 roku wynika, że został on do tego zmuszony w sposób faktyczny (wymiana zamków, zalanie budynku, wybicie okien);

2. przyjęcie, że skarżący dobrowolnie opuścił lokal i przeprowadzili się do innej nieruchomości ponosząc miesięczne koszty zamieszkania o [...] złotych większe;

3. przyjęcie, że skarżący utracił posiadanie lokalu w sytuacji, gdy nie doszło do zdania kluczy do lokalu, sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego, jak również usunięcia wszystkich rzeczy "jego prawa reprezentujące", co wynika choćby z pisma J. K. z dnia [...] czerwca 2019 r. i co, w konsekwencji, doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, naruszającej swoją treścią przepisy prawa materialnego wskazane w dalszej części skargi;

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 25 ust. 1 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przejściowe opuszczenie miejsca zameldowania powoduje utratę statusu pobytu stałego, art. 25 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przymusowe (w znaczeniu wywołanym przez osoby trzecie) opuszczenie miejsca zameldowania powoduje utratę statusu stałego pobytu; art. 35 ustawy w zw. z art. 348 Kodeksu cywilnego (zwanego dalej: Kc), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie nastąpiła utrata posiadania przez skarżącego przedmiotowego lokalu (uzasadniająca utratę pobytu stałego i w konsekwencji wymeldowanie) mimo, że skarżący nie przeniósł posiadania (nie wydał lokalu) osobie trzeciej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była opisana powyżej decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta orzekającą o wymeldowaniu R. L. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...].

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podzielił również argumentację organów, a to ze względów opisanych poniżej.

Podstawę prawną powyższych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, w szczególności jej art. 35, który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.

Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności. Warto w tym miejscu przywołać - wyrażone co prawda na gruncie przepisów poprzedniej ustawy - z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ale zachowujące nadal aktualność - stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, zaprezentowane w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK- A 2002/3/34), w którym wskazano, że niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. Ponadto w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Mając na uwadze treść art. 28 ust. 4 ustawy oraz zaprezentowane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, że celem instytucji wymeldowania jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji m.in. dotyczące zameldowania na pobyt stały, są aktualne i zgodne z rzeczywistością.

Należy również wyjaśnić, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego - w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy - jest zatem spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2010 r., II OSK 851/09; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 30/20, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W judykaturze wskazuje się, że (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2308/19, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) przez przesłankę trwałości opuszczenia lokalu należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym.

Z kolei przez dobrowolność rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu, ale także sytuację, w której, niezależnie od okoliczności opuszczenia lokalu, opuszczający lokal nie podejmuje żadnych działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w lokalu. O opuszczeniu lokalu można mówić także wówczas, gdy osoba, która opuściła lokal wskutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (tj. wbrew własnej woli), nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne.

Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że prowadzone przez organy administracji postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej wymeldowania każdorazowo musi być nakierowane na ustalenie, czy opuszczenie przez daną osobę lokalu nosi cechy trwałości i dobrowolności. W ocenie Sądu, za podstawę przyjęcia, iż dana osoba nie opuściła stałego miejsca zameldowania nie może być przy tym samo oświadczenie zainteresowanej osoby, w którym stwierdza ona, że dane miejsce stanowi nadal jej centrum życiowe. Winno ono być potwierdzone obiektywnymi okolicznościami faktycznymi związanymi z daną sprawą.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zdaniem Sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy został przez organy zebrany w sposób wystarczający, a przyjęte przez nie ustalenia faktyczne, istotne z punktu widzenia wydania decyzji orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego, wynikały z prawidłowo przeprowadzonej oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów. Sąd w pełni bowiem aprobuje stanowisko organów obu instancji, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal, w którym był zameldowany na pobyt stały, w sposób dobrowolny i trwały.

Podstawą powyższego ustalenia są nie tylko zeznania złożone przez wnioskodawcę - właściciela nieruchomości, na której usytuowany jest sporny lokal mieszkalny, ale także zeznania samego skarżącego. Stwierdził on wprost, że w spornym lokalu nie mieszkają z żoną od listopada 2017 r., argumentując, iż zostali zmuszeni do opuszczenia lokalu przez obecnego współwłaściciela J. K..

Podkreślić w tym miejscu należy, że nawet okoliczność, iż w lokalu znajdowałyby się jakieś rzeczy należące do skarżącego, nie mogłyby stanowić dowodu, że stale on tam zamieszkuje. W orzecznictwie trafnie bowiem podkreśla się, że opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem ze wszystkich rzeczy należących do opuszczającego lokal. Nawet więc pozostawienie rzeczy osobistych nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r., II OSK 1478/10, wyrok WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2009 r., III SA/Gd 360/08, wyrok WSA w Łodzi z 17 grudnia 2019 r., III SA/Łd 886/19, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Po drugie, skarżący podjął wprawdzie pewne kroki prawe w celu ustalenia tytułu do lokalu (postępowanie o zasiedzenie), jednak pozostaje to bez wpływu na kwestię zaistnienia przesłanek do wymeldowania, które ma charakter rejestrowy. Oznacza to, że ma odzwierciedlać fakt rzeczywistego zamieszkiwania kogoś pod danym adresem, nie zaś być automatycznym skutkiem ustalenia, że komuś przysługuje tytuł prawny do lokalu.

Nie może również zdyskredytować ustaleń organu okoliczność nie oddania kluczy do lokalu. Przyjęcie, jak sobie tego życzy skarżący, że nie oddanie kluczy świadczy o zamiarze pozostania w lokalu i uniemożliwia wymeldowanie, nie wytrzymuje krytyki. W pewnych okolicznościach dopuszczalne byłoby wprawdzie uznanie, że jest to przejaw woli danego podmiotu do pozostania w lokalu, jednakże przyjęcie, że samo w sobie udaremnia to wymeldowanie z lokalu prowadziłoby do absurdu, w postaci uznania, że brak oddania kluczy do lokalu daje prawo do utrzymywania fikcji zameldowania.

Analiza akt sprawy, w szczególności dokumentacji zdjęciowej, prowadzi – zdaniem Sądu - do wniosku, że doszło do wyprowadzki skarżącego ze spornego lokalu. Również stan lokalu nie wskazuje na to, że ktoś w nim zamieszkuje. Nie wskazuje również na takie związanie kogoś (w szczególności skarżącego) z lokalem, które uzasadniałoby przyjęcie, że lokal stanowi czyjeś centrum życiowe. Co więcej, stan budynku oraz widmo jego rozbiórki zdają się fizycznie udaremniać potencjalny powrót skarżącego do lokalu w celu zamieszkiwania w nim.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca również uwagę, że strona skarżąca, pomimo wskazywania, iż została pozbawiona posiadania lokalu, nie podjęła kroków prawnych zmierzających bezpośrednio do przywrócenia tego posiadania. Ochrona prawna, o którą skarżący powinien zabiegać, aby powstrzymać skutek wymeldowania z lokalu realizowana jest na drodze powództwa posesoryjnego w trybie art. 344 § 1 Kc. Brak takiego działania skarżącego należy natomiast traktować jako dorozumianą i następczą akceptację stanu trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Samo wyrażenie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu bez zobiektywizowania tej woli jest wystarczającą okolicznością do uznania, że doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu (por. wyrok NSA z 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2036/16 i powołane tam orzecznictwo, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem zasad określonych w art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, a dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada kryteriom określonym w art. 80 Kpa. Dokonując oceny poszczególnych dowodów organy miały na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, z zachowaniem prawideł logiki i zasad doświadczenia życiowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada kryteriom określonym w art. 107 § 3 Kpa, organ wskazał jakie fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy i w oparciu o jakie dowody uznał za udowodnione.

Ustalony stan faktyczny sprawy daje podstawy do przyjęcia, że strona skarżąca co najmniej od 3 lat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, a miejsce stałego zameldowania opuściła w sposób dobrowolny i trwały. Tym samym zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ustawy uzasadniające podjęcie przez organy decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego zgłoszonego w lokalu.

W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw i stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) ją oddalił.