Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 217/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną czynność
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia SO del. Robert Hałabis, Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na czynność Starosty W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu I. uchyla zaskarżoną czynność Starosty W.; II. zasądza od organu na rzecz W. M. kwotę 277 (dwieście siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżący W. M. zwrócił się do Starosty W. o stwierdzenie uprawnienia do otrzymania zwrotu kwoty 425 zł, stanowiącej część wniesionej opłaty za wydanie karty pojazdu nr AAA 4433477. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż przepisy na podstawie których pobrano opłatę za wydanie karty pojazdu są niezgodne z Konstytucją RP i prawem wspólnotowym, co potwierdzają wyroki Trybunału Konstytucyjnego i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

W odpowiedzi na powyższy wniosek udzielonej pismem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]., Starosta W. odmówił zwrotu opłaty w kwocie 425 zł za wydanie karty pojazdu seria [...] w związku z pierwszą rejestracją w kraju samochodu osobowego marki Audi 80 o nr rej. [...]. Organ podkreślił, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., w którym stwierdzono niekonstytucyjność przepisów stanowiących podstawę pobierania opłat za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł (tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu /Dz. U. Nr 137, poz. 1310/), nie ustalono, ani nie wskazano skutków prawnych, czy też jednoznacznego postępowania organów rejestrujących przypadku roszczeń odszkodowawczych osób, które wniosły opłaty w kwocie określonej przepisami rozporządzenia. Ponadto w omawianym wyroku Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej wadliwych przepisów do dnia 1 maja 2006r. Tym samym w ocenie organu dopiero wydanie decyzji albo innego aktu w oparciu o uchylony akt normatywny, po dniu wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, tj. po 1 maja 2006 r., powodowałoby jego nieważność.

Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie jego uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 425 zł.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] lutego 2012 r., organ poinformował skarżącego, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia[...] lutego 2012 r., nr [...].

Pismem datowanym na [...] marca 2012 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na czynność materialno-techniczną Starosty W. z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu. W skardze podniesiono następujące zarzuty:

- naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego;

- naruszenie prawa materialnego przez zastosowanie w tej sprawie przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu w sytuacji jego niezgodności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP;

- naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 90 akapit pierwszy Traktatu Wspólnot Europejskich (obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), który sprzeciwia się opłacie związanej z wydaniem pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego;

- naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, iż organ krajowy stosujący prawo jest obowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności i stwierdzenie obowiązku Starosty zwrotu części opłaty za kartę pojazdu ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż pomimo odroczenia przez Trybunał Konstytucyjny utraty mocy obowiązującej przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu do dnia 1 maja 2006 r., należy przyjąć, że przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania. Wobec powyższego organ administracji pobierając opłatę za wydanie karty pojazdu w zawyżonej kwocie z łatwością mógł się dowiedzieć o wadliwości stosowanego przepisu, a konsekwencji powinien liczyć się z obowiązkiem przynajmniej częściowego jej zwrotu.

W odpowiedzi na skargę Starosta W wniósł o jej odrzucenie, w przypadku braku podstaw do odrzucenia skargi, o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie organ podniósł, iż skarga została wniesiona bez podstawy prawnej. Ewentualna podstawa prawna wynikająca z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej w przedmiocie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tymczasem żaden obowiązujący przepis z zakresu administracji publicznej nie zawiera uprawnienia /obowiązku/ do uzyskania /zwrotu/ należności za kartę pojazdu. W ocenie organu uznanie za właściwą drogę postępowania administracyjnego do zwrotu należności za kartę pojazdu pociągnęłoby za sobą obowiązek wydania przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnej o zwrocie opłaty, do czego w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a., sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty administracyjne, a także czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę pod kątem wskazanych kryteriów sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy się odnieść do formalnej kwestii dopuszczalności skargi.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest czynność (pismo) Starosty W. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] , którą odmówiono skarżącemu zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej przy jego rejestracji w dniu [...] lipca 2004r. Chodzi zatem o inną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tego rodzaju czynność jest uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, do usunięcia na ruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Skarżący wyczerpał procedurę zaskarżenia do sądu administracyjnego, przed wniesieniem skargi wezwał bowiem właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (wezwanie z dnia [...] lutego 2012 r.), a następnie w ustawowym terminie złożył skargę. Powyższe umożliwia merytoryczną ocenę skargi.

Wskazać należy, że podstawę prawną do pobrania i określenia wysokości opłaty za kartę pojazdu stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn. – Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.). Stosownie do art. 77 ust. 1 tej ustawy producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 77 ust. 3 powołanej ustawy, kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W wydanym na podstawie delegacji ustawowej (art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy o ruchu drogowym) rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.) w § 1 ust. 1 określono, iż za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Powyższe rozporządzenie zostało uchylone z dniem 15 kwietnia 2006 r. rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421), w którym ustalono (§ 1 ust. 1), że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 75 zł.

Przypomnieć należy, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, stanowiące podstawę pobierania opłaty za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium RP przez organ rejestrujący w wysokości 500 zł, zostały wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. U 6/04 (OTK-A-2006/1/3) uznane za niezgodne z Konstytucją RP oraz ustawą Prawo o ruchu drogowym. Sprzeczność omawianych regulacji powyższego rozporządzenia z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską potwierdził również Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wydanym w trybie prejudycjalnym postanowieniu z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C 134/07.

W przedmiotowej sprawie pierwszoplanową kwestią jest jednak, nie tyle zasadność roszczeń o zwrot nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu, ale ustalenie formy, w jakiej organ powinien odpowiedzieć na żądanie skarżącego o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu.

W utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, ugruntował się pogląd, przyjęty w oparciu o uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 3/07, zgodnie z którym skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. w sprawie opłat za kartę pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. NSA zaznaczył, że taka kwalifikacja sprawy jest spowodowana tym, że do zwrotu opłaty za kartę pojazdu nie mogą mieć zastosowania przepisy ordynacji podatkowej o zwrocie podatku, a jednocześnie nie ma podstaw do załatwienia wniosku w drodze decyzji administracyjnej, w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na tej podstawie sądy administracyjne, stosownie do art. 146 p.p.s.a. uwzględniając skargi na czynność polegającą na odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, uchylały tą czynność i stwierdzały uprawnienie do zwrotu części opłaty w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą pobieraną /500 zł/, a obecnie obowiązującą /75 zł/.

Tą utrwaloną linię orzeczniczą zachwiało wejście w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), która dokonała m.in. uporządkowania zagadnień związanych z pojęciem środków publicznych. W art. 60 tej ustawy zawarto otwarty katalog środków publicznych stanowiących nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, do których zaliczono dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym m.in. dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (pkt 7). Do tej kategorii należy zaliczyć m.in. opłaty za wydanie karty pojazdu pobierane przez starostów na pokrycie kosztów druku dystrybucji zamówionych i wydawanych właścicielom pojazdów kart (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. IV SA/Po 980/11; zob. również interpretacje doktryny na temat pojęcia "nieopodatkowanych należności budżetowych" – R. Suwaj "Wpływ ustawy z 27.08.2009 r. o finansach publicznych na zakres administracyjnego postępowania egzekucyjnego, FK nr 3/2011, s. 8).

Pogląd ten znajduje oparcie w treści ustawowej definicji środków publicznych (art. 5 ustawy o finansach publicznych). Do środków publicznych ustawa zalicza m.in. dochody publiczne (art. 5 ust. 1 pkt 1), a wśród nich wymienia także daniny publiczne. Z kolei do danin publicznych należą m.in. opłaty, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw (art. 5 ust. 2 pkt 1). W pojęciu "opłat publicznych" w rozumieniu ustawy o finansach publicznych należy wyróżnić trzy elementy: 1) są one nakładane przymusowo przez odpowiednią jednostkę publiczną /państwo, samorząd, inną jednostkę sektora finansów publicznych; 2) spełniają głównie funkcję fiskalną pokrywając publiczne potrzeby finansowe; 3) są świadczeniami wzajemnymi na rzecz jednostek publicznych w zamian za oferowane przez nią usługi /urządzenia/. W ocenie sądu, opłaty za kartę pojazdu zawierają w sobie wskazane wyżej elementy i mieszczą się w pojęciu nieopodatkowanych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym.

Dla dalszych rozważań istotne jest, iż art. 67 ustawy o finansach publicznych odsyła w zakresie spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz odpowiednio do przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8 , poz. 60 ze zm.). Dział III Ordynacji podatkowej zatytułowany "Zobowiązania podatkowe" reguluje m.in. zagadnienia nadpłaty (rozdział 9).

Odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących nadpłaty podatku oznacza, że przypadku złożenia wniosku o zwrot nadpłaconej kwoty opłaty za wydanie karty pojazdu, tj. opłaty mieszczącej się w pojęciu nieopodatkowanych należności budżetowych o charakterze publiczno -prawnym, właściwy organ winien rozpoznać wniosek poprzez wydanie decyzji administracyjnej.

Stanowisko takie nie budzi wątpliwości w przypadku opłat pobranych po 1 stycznia 2010 r., czyli po dniu wejścia w życie ustawy o finansach publicznych. Należy jednak zauważyć, że w przedmiotowej sprawie opłatę pobrano w lipcu 2004 r. Wobec powyższego rozważenia wymaga zagadnienie intertemporalne, jakie przepisy należy stosować do spraw, w których nienależna opłata za wydanie karty pojazdu została pobrana przed 1 stycznia 2010 r., zaś wniosek o zwrot nadpłaconej kwoty, tak jak w sprawie niniejszej, został złożony po tej dacie.

Odnośnie tak postawionego zagadnienia prawnego, w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się rozbieżne stanowiska.

Po pierwsze należy wskazać na orzecznictwo podążające za dotychczasową linią, przyjmujące nadal, iż wnioski o zwrot nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu powinny być rozstrzygane w formie czynności materialno-technicznej (por. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2012 r., II SA/Bk 149/12; WSA w Gliwicach z dnia 26 marca 2012 r., II SA/GI 22/12; WSA w Łodzi z dnia 8 marca 2012 r., III SA/Łd 1139/11); WSA w Olsztynie z dnia 19 kwietnia 2012 r., II SA/Ol 219/12; WSA w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 114/12; WSA w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2012 r., II SA/Sz 180/12; WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2012 r., VII SA/Wa 1165/11; WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2012 r., III SA/Wr 592/1; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Według drugiego nurtu orzeczniczego, kwestia zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu powinna być rozstrzygana w oparciu o przepisy dotychczasowe. Obowiązujące od dnia 1 stycznia 2010 r. przepisy ustawy o finansach publicznych, dotyczące trybu rozstrzygania w zakresie nieopodatkowanych należności budżetowych, nie mogą mieć zastosowania do czynności dokonanych na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, w tym także do czynności zwrotu opłaty pobranej przed wejściem w życie przepisów tej ustawy (por. wyroki WSA w Opolu z dnia 3 kwietnia 2012 r., II SA/Op 663/11; II SA/Op 670/11; II SA/Op 677/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 marca 2012 r., II SA/Sz 71/12; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei według trzeciego nurtu orzeczniczego, do wniosków o zwrot nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu, złożonych po dniu 1 stycznia 2010 r. należy stosować tryb postępowania oparty na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz działu III Ordynacji podatkowej, czego konsekwencją jest konieczność decyzyjnego rozstrzygania tych wniosków (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2011 r., II SA/Po 980/11; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2012 r., I SA/Bd 83/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SA/Łd 69/12; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, podziela pogląd sądów administracyjnych, zaprezentowany w ramach trzeciego nurtu orzeczniczego. Należy zwrócić uwagę, iż stosownie do art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.), do spraw dotyczących nieopodatkowanych należności budżetowych, o których mowa w art. 60 ustawy wymienionej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W przedmiotowej sprawie, nie ma podstaw do zastosowania przepisów dotychczasowych, bowiem nie mamy do czynienia ze sprawą wszczętą i niezakończoną. Pobranie opłaty w - jak okazało się w wyniku orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – zawyżonej wysokości, było czynnością związaną z rejestracją pojazdu, która następuje w drodze decyzji administracyjnej. Czynność ta miała charakter jednorazowy i zamknęła się wraz z rejestracją pojazdu, a więc nie była to czynność niezależna, rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu, tworząca odrębną sprawę. Uzasadnione jest zatem stanowisko, że wniosek o zwrot kwoty stanowiącej nadpłatę pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu, stanowi już nową sprawę, którą na gruncie obowiązujących przepisów należy rozstrzygać poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Zatem do wniosków o zwrot nadpłaconej kwoty opłaty za wydanie karty pojazdu, które zostały złożone po dniu 1 stycznia 2010 r., art. 115 przepisów wprowadzających ustawę o finansach publicznych, nie ma zastosowania.

Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również to, że unormowania, które wskazują formę rozstrzygnięcia sprawy przez organ, mają charakter procesowy, zaś niekwestionowaną zasadą prawa intertemporalnego jest bezpośrednie zastosowanie nowych regulacji procesowych, chyba, że co innego wynika z wyraźnych postanowień ustawowych.

W rozpoznawanej sprawie, nie mamy do czynienia z "kontynuacją" sprawy opłaty pobranej w 2004 r., bowiem wniosek o zwrot nadpłaconej kwoty za wydanie karty pojazdu z dnia [...] stycznia 2012 r. otwiera już nową sprawę. Ponieważ w dacie złożenia tego wniosku obowiązywały już nowe przepisy proceduralne, to powinien on być rozstrzygany w drodze decyzji administracyjnej, a nie czynności materialno -technicznej.

W świetle poczynionych rozważań, zastosowanie przez Starostę W. formy czynności materialno-technicznej w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2012 r., było niezgodne z prawem. Właściwą formą rozpoznania tego wniosku powinna być decyzja administracyjna.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną czynność materialno-techniczną Starosty W. z dnia [...] lutego 2012 r., jako niezgodną z prawem. Sąd nie ma natomiast możliwości skorzystania z kompetencji określonej art. 146 § 2 p.p.s.a. do uznania w wyroku uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. Taka możliwość istniałaby tylko w przypadku, gdyby właściwą formą działania organu była forma czynności materialno-technicznej. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. `