Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 498/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.243 § 1, art.246 § 1 pkt 1, art.255
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 września 2011 r., o sygn. akt I SA/Bd 486/10 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 24 marca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2004 r. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 19 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił B.K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 24.060 zł skarżący złożył ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku podał, że jest osobą zaliczoną do III grupy inwalidzkiej, uzyskuje świadczenie rentowe w wysokości około 470 zł, jest osobą samotną, nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych.

W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dokumentów obrazujących sytuację majątkową pełnomocnik wnioskodawcy nadesłał nieczytelną kserokopię odcinka renty oraz oświadczył, że wnioskodawca za 2010 r. nie uzyskiwał żadnych dochodów, w związku z czym nie złożył również zeznania podatkowego za ten rok.

Sąd pierwszej instancji wskazał na szczególny charakter instytucji prawa pomocy oraz obowiązki w zakresie wykazania okoliczności uzasadniających udzielenie tej pomocy, jakie ciążą na wnioskodawcy Sąd podkreślił, że rozpoznawany wniosek jest kolejnym wnioskiem w sprawie, a poprzedni został prawomocnie oddalony postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2011 r., I FZ 74/11. W ocenie Sądu kolejny wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem skarżący nie wykazał wystąpienia istotnej zmiany okoliczności, która dawałaby podstawę do zmiany oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy, a swoją sytuację materialną przedstawił w sposób analogiczny, jak poprzednio.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 252 i 2 oraz art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Skarżący zarzucił Sądowi błędną ocenę jego sytuacji materialnej oraz brak dostatecznej inicjatywy w badaniu aktualnego stanu majątkowego i zaniechanie przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 255 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jest bezzasadne.

W punkcie wyjścia należy powiedzieć, że jak słusznie zaakcentował Sąd pierwszej instancji postępowanie dotyczące przyznania skarżącemu prawa pomocy zostało już prawomocnie zakończone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2011 r., I FZ 74/11. Oznacza to, że wniosek skarżącego został rozpatrzony przez sądy administracyjne obu instancji, a w pierwszej kolejności również przez referendarza sądowego. W przeprowadzonym postępowaniu, na wszystkich jego etapach skarżący miał możliwość zobrazowania swej sytuacji materialnej i rodzinnej poprzez nadesłanie stosownych dokumentów, do czego był wzywany w trybie art. 255 p.p.s.a. (zarządzenie – k.37). W postępowaniu tym rozważone zostały zatem wszelkie okoliczności związane z sytuacją majątkową i rodzinną skarżącego, wywiedzione w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy materiał źródłowy, jednakże sądy nie dopatrzyły się zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wnioskodawcy.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, w myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. Żaden przepis ustawy nie wyklucza przy tym możliwości wielokrotnego składania wniosków we wskazanym przedmiocie, chociażby o identycznej co poprzednio treści. Aby jednak kolejny wniosek odniósł żądany przez stronę skutek musi on wskazywać na okoliczności całkowicie nowe, zaistniałe po zapadnięciu rozstrzygnięcia w przedmiocie pierwotnie złożonego wniosku, stanowiące realizację przesłanek z art. 246 p.p.s.a.

We wniosku będącym przedmiotem rozpoznania na obecnym etapie skarżący żadnych tego rodzaju okoliczności nie podnosi. Powołując się na trudną sytuację materialną oraz inwalidztwo (okoliczności znane Sądowi w poprzedniego postępowania) wnioskodawca nie przedłożył żadnych znaczących dokumentów źródłowych, poza całkowicie nieczytelną kserokopią (skanem) odcinka renty skarżącego (k. 112). Na zmianę stanowiska wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji nie może mieć również wpływu złożona do akt sprawy na biurze podawczym po upływie terminu do wniesienia zażalenia, nie uwierzytelniona kserokopia potwierdzenia wypłaty świadczenia rentowego przekazem pocztowym.

Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2011 r., I FZ 74/11 zasadniczym powodem, dla którego wniosek strony został załatwiony odmownie był fakt, że skarżący nie zobrazował w sposób dostateczny, poprzez nadesłanie Sądowi stosownych dokumentów, swojej rzeczywistej kondycji finansowej. W szczególności na żadnym etapie postępowania skarżący nie przedstawił dokumentów dotyczących matki wnioskodawcy, która zgodnie z jego oświadczeniem partycypuje w kosztach utrzymania skarżącego. Ponadto z akt sprawy nie wynika, jakie są rzeczywiste koszty utrzymania skarżącego i jakie ponosi on miesięczne wydatki z tym związane. Zarówno we wniosku złożonym ponownie, jak i na etapie rozpoznawanego zażalenia skarżący również do tych braków się nie odnosi.

Nie sposób zatem uznać, że zaistniały jakiekolwiek podstawy do zmiany zapadłego uprzednio postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, u podstaw którego legły szczegółowe ustalenia Sądu, dokonane w takim zakresie, na jaki pozwoliła przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.