Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1962/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 39, art. 46 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] o nałożeniu na A. P., kary pieniężnej w wysokości 11.500,00 złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne rzeczy bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia oraz bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd, jak i naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

Powyższe uchybienie stwierdzone zostało podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] maja 2008 r. w miejscowości S., na drodze krajowej nr [...]. Z załączonego do akt protokołu kontroli wynika, iż zatrzymanym do kontroli pojazdem marki [...] wraz z przyczepą marki [...], należącym do A. P., wykonywany był przejazd rzeczy w ramach prowadzonych usług transportowych. Służby Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdzając szereg naruszeń ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874) – dalej także utd., sporządziły adnotację, iż kierowca nie podpisał przedmiotowego protokołu kontroli. Prowadzącemu pojazd zostały zatrzymane w dniu kontroli dokumenty pojazdów wraz z ubezpieczeniem, dokumenty celne odprawy pojazdów oraz karta opłaty drogowej. Wraz z protokołem kontroli inspektor prowadzący kontrolę sporządził i wręczył kontrolowanemu przedsiębiorcy decyzję

z dnia [...] maja 2008 r., której nie pokwitował swoim podpisem.

Dnia [...] maja 2008 r. pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z [...] maja 2008 r.

Stwierdzając postanowieniem na podstawie art. 134 w zw. z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej także Kpa., niedopuszczalność odwołania, GITD wskazał, że zostało ono wniesione od decyzji, która nie była doręczona stronie, a w związku z tym nie mogła być skutecznie zaskarżona.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. P. (dalej jako skarżący), zarzucił zaskarżonemu postanowieniu obrazę przepisów postępowania, poprzez naruszenie:

- art. 40 Kpa. w zw. z art. 6 Kpa. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że doręczenie decyzji przedstawicielowi przedsiębiorcy nie stanowi doręczenia w trybie przepisów postępowania administracyjnego,

- art. 134 Kpa. w zw. z art. 6 Kpa. poprzez jego błędne zastosowanie,

wnosząc o uchylenie zaskarżone postanowienia w całości.

Strona skarżąca podniosła, że nie zgadza się z oceną dokonaną przez GITD , jakoby odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone przed doręczeniem jej stronie. Wskazując na art. 40 § 1 Kpa., zgodnie z którym pisma doręcza się stronie,

a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi, podkreśliła, że decyzja z [...] maja 2008 r. została doręczona przedstawicielowi ukaranego, tj. zatrudnionemu przez niego kierowcy. Ten natomiast miał obowiązek uczestniczyć przy wykonywaniu czynności kontrolnych i reprezentować kontrolowany podmiot. Skarżący w dalszej argumentacji skargi przywołał kwestię wpłaty na rzecz WITD

w [...] kwoty 11.500 zł tytułem kary pieniężnej, co przesądziło, w jego ocenie,

o fakcie doręczenia zaskarżonej decyzji oraz jej wykonalności. Argumentował,

iż otrzymał decyzję przed dniem 31 maja 2008 r. i nie zgadza się z GITD, który uznał, że niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji, która nie została stronie doręczona, skoro była wykonana i w jej drodze pobrano od skarżącego karę pieniężną.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wskazał, że decyzja, od której zostało wniesione odwołanie, została doręczona stronie dnia 31 maja 2008 r., co wynika z dowodu doręczenia – zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaś pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od tej decyzji przed tym dniem, tj. 21 maja 2008 r.

W związku z tym organ przyjął, iż odwołanie zostało wniesione przed wprowadzeniem decyzji do obrotu prawnego i jako przedwczesne zostało uznane za niedopuszczalne. Biorąc pod uwagę powyższe, GITD wniósł o oddalenie skargi .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Kierując się tymi kryteriami, Sąd stwierdził naruszenie prawa zaskarżonym postanowieniem, zatem skarga została uwzględniona.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD), którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania od decyzji WITD w [...] z dnia [...] maja 2008 r.

W rozpatrywanej sprawie organ II instancji przyjął, iż odwołanie to zostało wniesione przedwcześnie, tj. przed dniem doręczenia decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Stanowisko organu jest nieprawidłowe. Jak wynika ze zgromadzonych

w sprawie dokumentów upoważnione służby WITD doręczyły decyzję bezpośrednio skarżącemu, wykonującemu jednocześnie przewóz drogowy w dniu kontroli, tj. dnia

[...] maja 2008 r. Do takiego trybu doręczenia decyzji upoważnia art. 39 Kpa., zgodnie z którym organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Skoro przedsiębiorcy doręczono decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, był on zobligowany, na podstawie art. 93 ust. 4 utd. do uiszczenia nałożonej kary pieniężnej w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia oraz do niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia kary pieniężnej organowi, który ja nałożył. Był również uprawniony do złożenia odwołania w terminie 14 dni, który to termin zaczął bieg od dnia wystawienia i doręczenia decyzji, tj. od dnia [...] maja 2008 r. Co do zasady odbierający pismo potwierdza jego doręczenie swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Analiza stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do wniosku, że brak pokwitowania decyzji przez przedsiębiorcę nie stwarza przeszkody dla uznania prawidłowości doręczenia, za czym przemawia art. 46 § 2 Kpa. Skarżący nie kwitował podpisem odbioru decyzji, co zostało odnotowane w rozstrzygnięciu. Stosownie do powołanego wyżej przepisu art. 46 § 2, gdy odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający, w tym wypadku upoważniony pracownik WITD, sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo i przyczynę braku jej podpisu. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Wadliwe było stanowisko organu II instancji, że skoro decyzja nie została podpisana przez przedsiębiorcę, nie została też doręczona, a więc należało ją doręczyć pocztą i dopiero data odbioru przesyłki pozwalała określić bieg terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O niewykonalności decyzji orzeczono na zasadzie art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.