Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 381/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 66, art. 51
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2012 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu demontażu reklamy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. P. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...]decyzją z dnia [...]lipca 2011 r., nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623, zwanej dalej Prawo budowlane) i § 14a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r. - w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999r. Nr 74, poz. 836 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) nakazał firmie B. z siedzibą w W. demontaż reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej na konstrukcji wsporczej na elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że w dniu 4 sierpnia 2008 r. do organu wpłynęło pismo Delegatury Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu W.w sprawie samowolnie zamontowanej konstrukcji wsporczej pod banner reklamowy oraz oświetlenia na elewacji budynku przy ul. [...] w W..

Z dniem 12 sierpnia 2008 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie zamontowanej konstrukcji wsporczej pod banner reklamowy oraz oświetlenia na elewacji budynku przy ul. [...]w W..

Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu W. pismem z dnia 21 kwietnia 2009 r. poinformował organ powiatowy, iż firma B.dokonała w dniu 8 kwietnia 2009 r. zgłoszenia zamiaru zamontowania urządzenia reklamowego - bannera na elewacji budynku przy ul. [...]w W.. Oględziny przeprowadzone w dniu 16 kwietnia 2009 r. potwierdziły zamontowane urządzenie reklamowe wraz z oświetleniem na elewacji ww. budynku. Stwierdzono, iż zamontowana reklama przesłania okna lokali mieszkalnych, ogranicza dostęp światła i powietrza do lokali.

Organ wskazał, że w związku z tym, iż układ przestrzenny Al. [...]jest elementem, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...], założenia urbanistycznego "[...]" akta sprawy zostały przekazane postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...]do Konserwatora Zabytków.

Na skutek złożonego zażalenia na powyższe postanowienie, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]uchylił zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia 21 grudnia 2009 r. Konserwator Zabytków poinformował, iż budynek znajdujący się przy ul. [...]został ujęty w gminnej ewidencji zabytków.

W dniu 13 stycznia 2010 r. przedstawiciel organu nadzoru ponownie przeprowadził czynności kontrolne podczas których stwierdzono "zamontowany nośnik reklamowy wraz z umieszczoną na nim reklamą wielkoformatową na ścianie elewacyjnej budynku z oknami lokali mieszkalnych, podświetlaną, ograniczającą dostęp światła i powietrza do lokali".

Wobec powyższego w dniu 29 stycznia 2010 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nielegalnie zamontowanego nośnika reklamowego na elewacji przedmiotowego budynku.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]decyzją z dnia [...]marca 2010 r., nr [...]nakazał Inwestorowi - firmie B.rozbiórkę samowolnie zamontowanego nośnika reklamowego na elewacji ww. budynku. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]września 2010 r., nr [...]uchylił decyzję z dnia [...]marca 2010 r" nr [...]w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie organu drugiej instancji w sytuacji wykonywania robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych właściwe jest prowadzenie postępowania w trybie przewidzianym przez art. 50-51 Prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę S. P. "B." w W. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2010 r., nr [...]

Organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa reklama wielkoformatowa - siatka winylowa umocowana na konstrukcji wsporczej została zamontowana na elewacji budynku, powodując przesłanianie okien znajdujących się w tych ścianach i ograniczając światło dzienne mieszkań.

Zgodnie z dyspozycją § 14a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 74, poz. 836 ze zm.) w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych - "Budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczanie światła dziennego mieszkań". Zmiana wprowadzona rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 27 listopada 2009 r., zmieniająca rozporządzenie w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z dnia 4 grudnia 2009 r.) przewidywała w § 2 do urządzeń i nośników reklamowych oraz innych urządzeń niezwiązanych z użytkowaniem obiektu lub mieszkania, zainstalowanych na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przed wejściem w życie rozporządzenia, zastosowanie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Z dniem 18 czerwca 2010 r., kończy się vacatio legis dla reklam zamontowanych na elewacjach budynków mieszkalnych. Nowela wprowadza zasadę "nie ograniczania światła dziennego mieszkań".

Organ pierwszej instancji stwierdził, że w zaistniałej sytuacji, w której to stwierdzono fakt montażu reklamy wielkoformatowej na elewacji budynku z oknami w sposób ograniczający dostęp światła dziennego do mieszkań, nie ma podstaw do prowadzenia postępowania legalizującego taki stan rzeczy. A zatem nie ma zastosowania przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, umożliwiający prowadzenie procedur legalizacyjnych. W niniejszym przypadku wprowadzenie § 14a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1'999 r., uniemożliwia zastosowanie procedur przewidzianych art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem).

Wobec braku możliwości legalizacji przedmiotowych robót należy zastosować przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w myśl którego "(...) właściwy organ, w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (...)".

Organ pierwszej instancji uznał, że zaistniały stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zatem biorąc powyższe ustalenia pod uwagę, należało orzec jak w sentencji.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]grudnia 2011 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania S. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą B., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]lipca 2011 r., nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że jego zdaniem, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]dokonał nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy.

W postępowaniu administracyjnym wydanie orzeczenia administracyjnego w formie postanowienia lub decyzji, w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do wymogów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego tak, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Powołując się na zasady wyrażone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. wskazał, że organ winien dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy, że jest związany żądaniem zawartym we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, który określa przedmiot postępowania i zarazem determinuje zakres działania tego organu, winien wyczerpująco zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, a następnie dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w danej sprawie, w szczególności poprzez ocenę materiału zebranego w postępowaniu dowodowym, wykładnię stosowanych przepisów i ocenę stanu faktycznego dokonanego w świetle obowiązującego prawa.

Następnie organ odwoławczy podał, że z akt administracyjnych, w tym treści zawiadomienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. wynika, iż postępowanie zostało wszczęte w sprawie samowolnie zamontowanej konstrukcji wsporczej pod banner reklamowy oraz oświetlenie, natomiast z zawiadomienia z dnia 29 stycznia 2010 r., że postępowanie dotyczy nielegalnie zamontowanego nośnika reklamowego na elewacji budynku przy ul. [...]w W.. Organ odwoławczy zauważył, że organ administracji w trakcie prowadzonego postępowania może jednak dokonać zmiany trybu prowadzenia postępowania jeżeli uzna to za niezbędne dla wydania właściwego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie.

Organ odwoławczy stwierdził, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie ma wejście w życie przepisu § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999 r. (Dz. U. 1999, Nr 74, poz. 836 ze zm.) stanowiącego, iż 1. Budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nie ograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań. 2. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, jak: kraty, żaluzje, rolety, zabudowy balkonów i loggii. 3. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia i nośniki reklamowe oraz inne urządzenia niezwiązane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, o ile nie ograniczają oświetlenia dziennego mieszkania, przy czym przepis nie określa stopnia tego ograniczenia, może on być minimalny, a

wskazuje na sam fakt jego wystąpienia, dlatego też nie ma znaczenia czy siatka winylowa przepuszcza określoną ilość światła zgodną z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Postanowienia ww. przepisu nie dotyczą przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego budynku (4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego budynku).

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych wskazuje jednoznacznie, iż przedmiotowa reklama wielkoformatowa ograniczała dostęp światła dziennego do mieszkań w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym przy ul. [...] w W..

Organ odwoławczy stwierdził, że powyższe ustalenia stanowią o użytkowaniu budynku w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, co obliguje organy nadzoru budowlanego do wydania stosownego rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego tj. nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez: demontaż reklam' wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem umieszczonej na elewacji w/w budynku. Zagrożenie dla zdrowia polega na niedopuszczalnym ograniczeniu światła dziennego dla pomieszczeń mieszkalnych budynku.

Organ odwoławczy wskazał, że niezgodność inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa w tym ww. rozporządzenia uniemożliwia jej legalizację, ponadto nakłada na organy nadzoru budowlanego obowiązek wydania decyzji nakazującej demontaż nośnika reklamowego wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem. Przywołane rozporządzenie nie wskazuje stopnia ograniczenia oświetlenia, z czego wynika, iż ustawodawca miał na myśli każde ograniczenie oświetlenia dziennego mieszkań.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym Rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane obowiązki w zakresie utrzymania i użytkowania obiektów budowlanych organ nadzoru budowlanego nakłada na właściciela lub zarządcę obiektu. Obowiązki wynikające z tego rozdziału przywołanej ustawy są obowiązkami właściciela lub zarządcy, nakładane z mocy prawa, związane z zapewnieniem użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem oraz wymaganiami ochrony ludzi, mienia i środowiska.

Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajduje się zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę z dnia 28 czerwca 2011 r. wniesione przez B. Sp. z o.o. Sp. k., dotyczące zamiaru montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem, w okresie robót budowlanych dotyczących elewacji budynku przy ul. [...]w W..

W dniu 18 listopada 2011 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził oględziny reklamy wielkoformatowej zamontowanej na elewacji budynku przy ul. [...] w W. stwierdzając, iż na elewacji budynku od strony ul. [...]zamontowana jest plansza wielkoformatowa z nadrukiem reklamowym oświetlona 7-ma lampami halogenowymi. Na ww. elewacji nie są prowadzone żadne roboty budowlane. Nie ma też zamontowanych rusztowań. Do protokołu kontroli załączony został materiał zdjęciowy potwierdzający sposób zamontowania przedmiotowej reklamy. Reklama zamontowana jest na części elewacji budynku, nie zasłania jej całej powierzchni, zamontowana jest w sposób przylegający do budynku.

Sposób zamocowania konstrukcji, jej wymiary oraz obszar zasłonięty wskazują jednoznacznie na jej tożsamość z konstrukcją wsporczą z zamontowaną siatką reklamową istniejącą na budynku już w okresie przed dokonaniem przez B. Sp. z o.o. Sp. k. zgłoszenia zamiaru montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem, w okresie robót budowlanych dotyczących elewacji budynku przy ul. [...] w W..

Dla umożliwienia realizacji nowej inwestycji polegającej na montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem, w okresie robót budowlanych dotyczących elewacji budynku przy ul. [...], zasadnym jest nakazanie demontażu obecnie istniejącej konstrukcji wsporczej, siatki reklamowej wraz z oświetleniem. Z treści ww. zgłoszenia wynika zamiar montażu przez inwestora siatki zabezpieczającej na okres prowadzonych robót budowlanych. Demontaż obecnie istniejącego na elewacji budynku urządzenia umożliwi sprawne przystąpienie do zamierzonych robót budowlanych jak również umożliwi ewentualny montaż siatki mającej na celu zabezpieczenie wykonywanych robót budowlanych w okresie ich wykonywania. Obecnie istniejące konstrukcja z siatką reklamową i oświetleniem nie spełniają funkcji zabezpieczającej wykonywanie robót budowlanych.

W związku z tym, iż skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należało zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej.

W skardze zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności przepisu art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 28 K.p.a., art. 105 § 1 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 138 § 2 K.p.a. poprzez naruszenie zasady legalności działania, zasady prawy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej, niewłaściwe ustalenie stron postępowania, nie umorzenie postępowania, mimo jego bezprzedmiotowości i w konsekwencji niezasadne orzeczenie o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że stanowisko organu drugiej instancji należy uznać za wadliwe i niezgodne z prawem. A co za tym idzie zaskarżona decyzja i decyzja ja poprzedzająca winny być uchylone, a postępowanie umorzone.

Wskazał, że zasadniczym elementem przedmiotowego postępowania jest ustalenie przez organ orzekający inwestora i właściciela siatki zabezpieczającej zamontowanej na czas remontu na elewacji budynku przy ul. [...]w W.. Organ orzekający w przedmiotowej sprawie naruszył przepis art. 28 K.p.a. wszczynając postępowanie i prowadząc je w stosunku do podmiotu nie mającego interesu prawnego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Niewątpliwym jest w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, iż inwestorem czy też właścicielem siatki, konstrukcji oraz oświetlenia nie jest S. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B.. A co za tym idzie organ w przedmiotowej sprawie winien postępowanie umorzyć.

Błędnym jest stanowisko organu jakoby skarżący przekształcił działalność gospodarczą w spółkę kapitałową. Do dnia 1 lipca 2011 r. takie przekształcenie nie było prawnie dopuszczalnie, po tym dniu jest możliwe, ale jedynie w jednoosobową spółkę kapitałową. S. P. prowadzi nadal działalność gospodarczą pod firmą B.S. P., czego dowodem jest załączony do niniejszej skargi wyciąg z centralnej ewidencji i informacji działalności gospodarczej.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2011 r., wydana w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a.

Zgodnie z dyspozycją art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Organ odwoławczy, uchylając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]lipca 2011 r., wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, stanął na stanowisku, iż w niniejszym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, która wyczerpuje przesłankę z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, z uwagi na użytkowanie budynku w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, tj. nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez: demontaż reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą umieszczonej na elewacji ww. budynku. Powołał się przy tym na przepis § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, organ odwoławczy bezpodstawnie dopatrzył się możliwości zastosowania art. 66 Prawa budowlanego. Wskazać należy, iż powołany przepis znajduje się w rozdziale 6 ustawy – Prawo budowlane zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". W rozdziale tym ustawodawca uregulował sprawy związane z użytkowanymi obiektami budowlanymi, ich utrzymaniem i zagrożeniami z tym użytkowaniem związanymi. W tym miejscu warto przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydany w sprawie nielegalnego wykonania otworów okiennych w istniejącym budynku. W uzasadnieniu tego orzeczenia wyrażono pogląd, który należy podzielić, że skoro przepisy art. 66 Prawa budowlanego zostały zamieszczone w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", to z góry przesądza to o tym, że przepisy te powinny mieć zastosowanie w przypadkach, kiedy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nie remontowany, nie konserwowany, przez zaniechanie, niedbalstwo, brak kontroli, przez bierność właściciela lub zarządcy, doprowadzony do stanu opisanego w hipotezie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie mają więc one zastosowania do samowolnego wykonania okien, a zatem do sytuacji, w których podejmowane są nowe działania inwestycyjne, ingerujące w strukturę obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1100/10). Ponadto, należy zaznaczyć, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądowym, które Sąd orzekający podziela, wyrażano niejednokrotnie pogląd, że dyspozycja przepisu art. 66 Prawa budowlanego odnosi się do obiektu budowlanego jako całości, nie zaś jego części, poszczególnych mieszkań, czy też urządzeń, które nie są związane z funkcją tego obiektu.

W ocenie Sądu, nie ma żadnych podstaw prawnych do tego, aby w odniesieniu dc urządzenia reklamowego nie związanego z funkcją obiektu budowlanego, chociaż związanego z jego strukturą (przez zamocowanie reklamy) przyjmować możliwość zastosowania art. 66 Prawa budowlanego. Zainstalowanie na elewacji budynku urządzenia reklamowego należy określić jako roboty budowlane (w tym te objęte zwolnieniem z art. 2.9 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego), a więc nowe działanie inwestycyjne. W sytuacji gdy dochodzi do takich działań właściwy będzie zaś inny tryb postępowania i ustalania skutków podjętych robót budowlanych, a mianowicie tryb przewidziany w art. 51 Prawa budowlanego (w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 50 ust. 1 tej ustawy), a więc tryb, który został zastosowany przez organ pierwszej instancji.

Wskazać należy, iż tryb ten został zastosowany przez organ pierwszej instancji, gdyż [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...]września 2010 r. wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. wskazał, że w sytuacji wykonywania robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych właściwe jest prowadzenie postępowania w trybie

przewidzianym przez art. 50-51 Prawa budowlanego. Decyzja ta była poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r" sygn. akt VII SA/Wa 2326/10 oddalił skargę S. P. "B." w W. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2010 r., nr [...].

Wskazane uchybienia i wady powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponownie rozpatrując sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku.

Niezrozumiałe są zarzuty skargi błędnego uznania przez organ, że spółka B.Sp. z o.o. jest następcą prawnym S. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod formą B., gdyż takich ustaleń zaskarżona decyzja nie zawiera.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c art. oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.