Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 630/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 630/17

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] o zabezpieczeniu na majątku E. E. w W. należności pieniężnych obejmujących zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych oraz określeniu przybliżonej kwoty tego zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania decyzji przez organ I instancji były ustalenia poczynione w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki E. Sp. z o. o. w W. (dalej – "Spółka"), z których wynika, że nie złożyła ona deklaracji [...] oraz nie uiściła podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z zawartą w dniu 30 kwietnia 2016 r. umową pożyczki w kwocie [...]zł udzielonej jej przez A. Sp. z o.o. w W..

W odwołaniu od decyzji organu I instancji, Spółka zarzucając naruszenie art. 33 i art. 210 Ordynacji podatkowej stwierdziła, że w prowadzonym postępowaniu pominięto fakt, zmiany jej właścicieli, co powinien rozważyć organ oceniając jej zdolności płatnicze. Nie uwzględniono również prawidłowości rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług, również w tej części, co do której, wydano decyzję o zabezpieczeniu kwoty [...]zł. Takie działania organu I instancji doprowadziły - w jej ocenie - do naruszenia art. 193 § 1 i 194 § 1 w zw. z art. 181 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 13 ust 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości poprzez nieuzasadnione pozbawienie ksiąg rachunkowych Spółki waloru wiarygodności mimo, braku jakichkolwiek zarzutów, w tym zakresie po kontroli podatkowej zakończonej protokołem kontroli z 16 września 2018 r.

Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji.

W rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odwołując się do treści art. 33 Ordynacji podatkowej stwierdził na wstępie, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, którego zasadniczym celem jest zagwarantowanie środków na zaspokojenie przyszłej należności podatkowej, której ostateczna wysokość nie jest jeszcze znana. Postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego, a zatem w jego ramach nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego. Istotą decyzji wydanej w trybie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej jest dokonanie zabezpieczenia prognozowanej kwoty zobowiązania, a nie rozstrzygnięcie co do jego ostatecznej wysokości.

Przesłanką zastosowania zabezpieczenia jest "uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane". Organ odwoławczy wyjaśnił, że "uzasadniona obawa" to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, a jej ustalenie w konkretnej sprawie związane jest przede wszystkim z oceną szeroko rozumianej sytuacji majątkowej podatnika, w tym jego kondycji finansowej, uzyskiwanymi dochodami, wielkością i strukturą jego majątku, czy posiadanym zadłużeniem. Dodatkowo zwrócił uwagę, że "obawa niewykonania zobowiązania", uzasadniająca zastosowanie zabezpieczenia stanowi okoliczność, która może wystąpić w przyszłości, tym samym nie można oczekiwać dowodu potwierdzającego jej wystąpienie, a jedynie wskazania okoliczności uprawdopodobniających, że sytuacja taka może mieć miejsce.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, że Spółka zarejestrowana jest w KRS od dnia 15 listopada 2003 r., a przedmiotem jej działalności jest m.in. wytwarzanie, przesyłanie i dystrybucja energii elektrycznej. Z ustaleń kontroli podatkowej prowadzonej na podstawie upoważnienia z dnia 2 listopada 2016 r. wynika, że w dniu 30 kwietnia 2016 r. Spółka zawarła z A. sp. z o.o. w W. umowę pożyczki na kwotę 6.300.000 zł, z terminem spłaty 31 grudnia 2018 r. Nie złożyła deklaracji PCC-3 i nie uiściła 2 % podatku od czynności cywilnoprawnych, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust.1 pkt 7 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. Podatek od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2017 r. poz.1150 ze zm.) – dalej "p.c.c." oznacza to, że należny podatek wynosi 126.000 zł (6.300.000 zł x 2%). Stwierdzając powyższą okoliczność organ I instancji w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych od ww. umowy w wysokości 130.750 zł wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczył ją na majątku podatnika.

Za przesłankę zabezpieczenia organ odwoławczy uznał sytuację finansową i majątkową Spółki, w kontekście jej obecnych i przyszłych zobowiązań. Odwołał się w tym zakresie do dokumentów finansowych, zeznań podatkowych, bilansów oraz analizy struktury majątkowej Spółki i zestawiając je z ciążącymi na niej zobowiązaniami prywatnoprawnymi (zaciągnięte pożyczki w łącznej kwocie 7.804.000 zł) oraz prognozowanymi zobowiązaniami o charakterze publicznoprawnym na łączną kwotę określoną w przybliżeniu na 2.061.814 zł ocenił, że zaistniała przesłanka uzasadnionej obawy niezrealizowania przyszłych zobowiązań podatkowych.

Dodał, również że w przeszłości prowadzone były wobec Spółki postępowania egzekucyjne z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2015 r. w kwocie 11.189 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucji. Odnosząc się do tego faktu, organ odwoławczy przychylił się do jego oceny dokonanej przez organ I instancji stwierdzając, że konieczność prowadzenia przymusowej egzekucji kwot stosunkowo niewielkich także potwierdza obawę niewykonania w przyszłości zobowiązań o znacznej już wysokości.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo w uzasadnieniu decyzji wskazał okoliczności, które umożliwiły określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, co czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia 210 Ordynacji podatkowej.

Za pozbawioną wpływu na postępowanie zabezpieczające została uznana okoliczność zmiany właściciela Spółki. Z danych zawartych w zeznaniu CIT-8 za 2016 r. wynika, że wykazana w nim strata z prowadzonej działalności wzrosła z 8.091,54 zł do 93.420,78 zł, co uzasadnia stwierdzenie, że zmiana właściciela nie wpłynęła korzystnie na poprawę aktualnej sytuacji finansowej Spółki.

Organ odwoławczy nie uznał również zarzutu pominięcia ustaleń poczynionych w trakcie kontroli w zakresie prawidłowości jej rozliczeń w podatku od towarów i usług również za miesiąc czerwiec 2016 r., bowiem nie ma on odniesienia do przedmiotowej sprawy dotyczącej zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Organ zaznaczył jednak, że zgodnie z art. 282a § 1 Ordynacji podatkowej jedynie w zakresie spraw rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu podatkowego kontrola podatkowa nie może być ponownie wszczęta (...), natomiast kontrola podatkowa, w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2016 r. oraz nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiąc kwiecień i maj 2016 r., do której odwołuje się Spółka nie wykazała nieprawidłowości, a w konsekwencji nie wydano w jej wyniku decyzji podatkowej. Przeprowadzenie ponownej kontroli za ten sam okres było zatem możliwe i usprawiedliwione uzyskaniem nowych informacji o nieprawidłowościach w dokonywanych rozliczeniach. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 193 § 1 oraz 194 § 1 Ordynacji podatkowej, argumentując, że w toku ponownej kontroli podatkowej ustalono, że charakter działań/rozliczeń Spółki wskazuje na wyłudzenie podatku od towarów i usług. Takie stwierdzenie, w jego opinii czyni nieaktualnym stwierdzenie o braku nieprawidłowości w tym zakresie zawarte w protokole kontroli z dnia 8 września 2016 r.

W skardze do Sądu Spółka wniosła o je uchylenie w całości zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 120, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, które doprowadziło do wadliwego uznania, że w sprawie wystąpiła "uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane",

- art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie dowodów uzasadniających twierdzenie, że nie dysponuje ona wystarczającymi środkami dla uiszczenia ewentualnego zobowiązania podatkowego i oparcie się w tym zakresie jedynie na dokumentach "historycznych". Podkreśliła również, że ustaleń faktycznych, w tym zakresie nie można zastąpić odwołaniem się do innej wydanej w stosunku do niej decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, zwłaszcza, jeśli stanowiące podstawę wydania obu decyzji ustalenia faktyczne są tożsame i oparte na tych samych błędnych przesłankach. W jej ocenie nie sposób pogodzić jej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co do stanowiska wyrażonego w przedmiocie egzekucji, gdyż kwota egzekwowana została przez nią spłacona bez problemu, a sama egzekucja miała miejsce przed zmianami podmiotowymi w jej strukturze własnościowej oraz przed pozyskaniem nowych źródeł finansowania.

Spółka zarzuciła również, że sposób sporządzenia uzasadnienia decyzji umożliwia jej odniesienie się do ustalonych faktów, a przez to obronę jej praw w toku postępowania. Argumentowała, że organ pominął m.in. fakt zmian podmiotowych w strukturze własnościowej Spółki oraz całości ustaleń poczynionych przez organ I instancji w trakcie pierwszej kontroli podatkowej zakończonej protokołem z dnia 8 września 2016 r. Wskazała również na naruszenie art. 33 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania okoliczności uprawdopodabniających ustalenie w przyszłości zobowiązania podatkowego w zabezpieczonej wysokości, a także podtrzymała podnoszone już w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 193 § 1, art. 181 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o rachunkowości oraz art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie wiarygodności ksiąg podatkowych, mimo istnienia dokumentu urzędowego w postaci pierwszego protokołu kontroli z dnia 8 września 2016 r. potwierdzającego prawidłowość dokonywanych w nich zapisów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie przypomnieć należy, że została ona wydana na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (§ 1). W powołanych wyżej okolicznościach zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji:

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określającej wysokość zwrotu podatku (art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ I instancji). W ww. przypadku, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych, co do wysokości podstawy opodatkowania, określa w decyzji o zabezpieczeniu:

1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej). Zabezpieczeniu podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 Ordynacji podatkowej).

Analizując przywołany przepis stanowiący podstawę prawną działania organów podatkowych w sprawie niniejszej, w pierwszej kolejności zgodzić się należy z poglądem, że postępowanie zabezpieczające ma charakter szczególny i jest związane z antycypowaniem pewnych mogących wystąpić w przyszłości okoliczności, które uniemożliwią stronie zapłatę zobowiązania podatkowego w prognozowanej wysokości. Wskazana specyfika determinuje sposób postępowania organów, które w prowadzonym postępowaniu muszą oprzeć się w istocie jedynie na domniemaniach, a nie "twardych" dowodach, które podlegają następnie ocenie zakończonej podjęciem w ramach swobodnego uznania decyzji o ewentualnym dokonaniu zabezpieczenia zobowiązania w prognozowanej wysokości.

Powyższe oznacza, że na organie podatkowym spoczywa obowiązek szczegółowego wyjaśnienia podstawy wydanego rozstrzygnięcia poprzez wskazanie i odniesienie się do wszystkich rozważonych argumentów przemawiających zarówno za jak i przeciw jego podjęciu. Tylko takie działanie organów umożliwia bowiem stronie zapoznanie się z przyjętą przez organ argumentacją i skuteczne odniesie się do niej.

W ocenie Sądu, organy podatkowe w pełni zrealizowały powyższe wytyczne dotyczące postępowania w tego rodzaju sprawach, co znalazło wyraz w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, odpowiadającemu wymaganiom przewidzianym w art. 210 Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku skarżącej, organy podatkowe w uzasadnieniach decyzji, jednoznacznie i precyzyjnie wskazały ujawnione w toku prowadzonej kontroli podatkowej okoliczności wskazujące na możliwość powstania zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych, związane z ujawnieniem umowy pożyczki zawartej dniu 30 kwietnia 2016 r. z A. sp. z o.o. w W. na kwotę 6.300.000 zł, z terminem spłaty 31 grudnia 2018 r., w odniesieniu do której, nie złożono deklaracji PCC-3 i nie uiszczono podatku od czynności cywilnoprawnych. Zasadnie argumentują organy, że czynność taka podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych według stawki 2% (art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust.1 pkt 7 oraz art. 10 ust. 1 p.c.c., co oznacza, że należny podatek wynosi 126.000 zł (6.300.000 zł x 2%).

Prawidłowo więc organ I instancji w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych od ww. umowy w wysokości 130.750 zł wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczył ją na majątku podatnika.

Stwierdzając powyższą okoliczność organy podatkowe prawidłowo przystąpiły do badania istnienia w sprawie przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania prognozowanego zobowiązania, stanowiącej warunek wydania decyzji o jego zabezpieczeniu na majątku podatnika. Weryfikując jej istnienie, w sposób odpowiadający prawu oraz prezentowanej w doktrynie i orzecznictwie jej wykładni, posłużyły się analizą sytuacji majątkowej i finansowej Spółki w odniesieniu do ciążących na niej zobowiązań tak publiczno, jak i prywatnoprawnych aktualnych i przewidywanych,

Działania prowadzone w tym zakresie przez organ znalazły wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym wskazano m.in., że z zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych wynika, że Spółka w latach 2014 - 2016 wykazywała stratę w następujących wysokościach: 965,00 zł w 2014 r., 8.091,54 zł w 2015 r., 93.420,78 zł w 2016 r. Na podstawie zestawienia danych z deklaracji VAT-7 za okres 1.01-30.09.2016 r. ustalono, że Spółka dokonała sprzedaży na kwotę 300 zł, nabycia wewnątrzwspólnotowego na kwotę 806.582 zł, nabycia środków trwałych na łączną kwotę 9.780.488 zł oraz pozostałych nabyć na kwotę 6.424 zł. W okresie 01.10.2016 - 25.04.2017 dokonała sprzedaży na kwotę 100 zł, nabycia środków trwałych na łączną kwotę 6.055.593 zł oraz pozostałych nabyć na kwotę 3.803 zł. Z bilansu Spółki wynika, że na koniec 2014 r. posiadała aktywa trwałe o wartości 105.378,61 zł, natomiast na koniec 2015 r. ich wartość spadła do 44.493,00 zł. Na wykazane w bilansie aktywa trwałe w 2015 r. składały się wyłącznie środki trwałe w budowie. Aktywa obrotowe według bilansu na koniec 2014 r. to kwota 26.113,99 zł a na koniec 2015 r. - 19.646,52 zł. Kapitał zakładowy Spółki wynosił 19.000 zł.

Ponadto prawidłowo organy oceniając sytuację majątkową Spółki, wzięły pod uwagę, że jej działalność w latach 2014-2016 miała charakter inwestycyjny, związany ze specyficznym sektorem rynku tj. budową elektrowni wiatrowych. Stąd ewentualne zyski z prowadzonej działalności są trudne do przewidzenia tak, co do wysokości, jak i czasu ich uzyskania. Wybudowane przez Spółkę elektrownie wiatrowe EW J. i EW W. stanowią aktywa o bardzo małej płynności.

Z kolei ustalając wysokość zobowiązań, organy ustaliły, że sporna pożyczka jest jedną z trzech zaciągniętych w ostatnim czasie przez Spółkę, Ich łączna suma wynosi 7.804.000 zł (Spółka zawarła jeszcze umowę pożyczki w dniu 30 kwietnia 2016 r. na kwotę 6.300.000 zł oraz w dniu 21 czerwca 2016 r. na kwotę 1.504.000 zł).

Wbrew zarzutom skargi, prawidłowo organy wzięły pod uwagę prognozowaną wysokość zobowiązań podatkowych określonych w innych postępowaniach. Nie można bowiem kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego w sposób uprawniony stwierdzić, że ewentualna konieczność zapłaty dodatkowych znacznych kwot podatku od towarów i usług określonych w przybliżeniu, w decyzjach z dnia [...] listopada 2016 r. o ich zabezpieczeniu na majątku podatnika na łączna kwotę 1.931.064 zł nie będzie miało wpływu na możliwości zapłaty podatku zabezpieczonego kontrolowaną decyzją.

Sąd, nie podziela zarzutu, odnośnie dokonanej przez organy oceny okoliczności faktycznej mającej miejsce w przeszłości, związanej z brakiem dobrowolnej zapłaty przez Spółkę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2015 r. W tym kontekście jeszcze raz podkreślić należy, że ze względu na specyfikę postępowania prowadzonego w przedmiocie zabezpieczenia, podstawą wydania decyzji w tym przedmiocie są nie dowody, ale istocie domniemania, że pewne okoliczności mogą w przyszłości wystąpić. Zatem organ prowadzący postępowanie musi oprzeć swoje rozstrzygnięcie na ustalonych okolicznościach, które ocenione w sposób odpowiadający zasadom logiki i doświadczenia życiowego czynią wysoce prawdopodobnym wystąpienie innych w przyszłości okoliczności. Mając powyższe na względzie trudno, polemizować z racjonalnością oceny organów, które mając na względzie, że skoro Spółka nie płaciła w przeszłości dobrowolnie stosunkowo niewielkich kwot podatku, może również nie zapłacić kwot bardzo wysokich.

Dokonując analizy całokształtu ustalonych przez organy obu instancji okoliczności nie może być również uznany za uzasadniony zarzut skargi związany z nie uwzględnieniem zmian podmiotowych w stosunkach własnościowych Spółki. Argument wpływu zmian w stosunkach własnościowych Spółki był przedmiotem analizy organu wydającego kontrolowane rozstrzygnięcie, co znalazło wyraz w jego uzasadnieniu. Analizując tę kwestię organ II instancji odwołał się do będących w jego dyspozycji danych zawartych w zeznaniu CIT-8 za 2016 r., z których wynika, że wykazana strata z prowadzonej działalności wzrosła z 8.091,54 zł do 93.420,78 zł. W sposób uzasadniony zatem przyjął, że zmiana właściciela nie wpłynęła korzystnie na aktualną sytuację finansową Spółki.

Jedynie na marginesie zauważyć należy, że wzięcie pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji (maj 2017 r.) dokumentów, które powinny zostać złożone przez skarżącą do końca marca 2017 r. (CIT 8 za 2016 r.) czyni bezpodstawnym zarzut oparcia się przez organ jedynie na dokumentach "historycznych".

Podsumowując poczynione przez organy podatkowe ustalenia co do sytuacji majątkowej Spółki w zestawieniu z łączną przybliżoną kwotą przyszłych zobowiązań podatkowych tj. 2.061.814 zł (w podatku od czynności cywilnoprawnych i w podatku od towarów i usług) oraz wysokością zaciągniętych na krótki okres pożyczek uzasadniają w pełni przyjęcie, że zaistniała ustawowa przesłanka zastosowania zabezpieczenia, jaką jest uzasadniona obawa nie wykonania zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z odsetkami za zwłokę.

Dla zupełności kontroli odnieść należy odnieść się jeszcze do zarzutu naruszenia art. 193 § 1, art. 181 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o rachunkowości oraz art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie wiarygodności ksiąg podatkowych Spółki, mimo istnienia dokumentu urzędowego w postaci protokołu kontroli z dnia 8 września 2016 r. potwierdzającego prawidłowość dokonywanych w nich zapisów. W ocenie Sądu zarzut ten nie może być skutecznie podniesiony w kontrolowanym postępowaniu, jak bowiem podkreślono na wstępie i na co zwracał również uwagę organ odwoławczy, postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego i nie są w jego ramach badane wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, w tym księgi podatkowe Spółki. Organy podatkowe nie mogły zatem naruszyć wskazanych przepisów, gdyż nie znalazły one w sprawie niniejszej zastosowania.

Odnosząc się do argumentu Spółki odnośnie funkcjonowania w obrocie prawnym dokumentu urzędowego w postaci protokołu kontroli z 8 września 2016 r. potwierdzającego prawidłowość dokonywanych przez nią rozliczeń podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do czerwca 2016 r., który w jej ocenie wyklucza stwierdzenie, że istnieje możliwość określenia zobowiązania podatkowego w innej (w tym tej określonej w decyzji o zabezpieczeniu wydanej w dniu [...] listopada 2016 r.), Sąd stwierdził, że pogląd ten pozbawiony jest podstawy prawnej, gdyż jak prawidłowo wskazano zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 282a § 1 Ordynacji podatkowej jedynie w zakresie spraw rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu podatkowego kontrola podatkowa nie może być ponownie wszczęta (...), natomiast kontrola podatkowa, w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2016 r. oraz nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiąc kwiecień i maj 2016 r., do której odwołuje się Spółka nie wykazała nieprawidłowości, a w konsekwencji nie wydano w jej wyniku decyzji podatkowej. Oznacza to, że z chwila powzięcia wiadomości o nieprawidłowościach w rozliczeniach Spółki organ był uprawniony do wszczęcia kolejnej kontroli mającej na celu weryfikację wcześniejszych ustaleń i określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości.

Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych określonych przez Spółkę w piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2018 r., w sytuacji gdy wskazała ona przede wszystkim okoliczności, na które miałyby być one przeprowadzone i co miałyby – z punktu widzenia istoty sprawy – wykazać.

Mając na względzie wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd nie stwierdzając naruszeń zarówno prawa materialnego jak i procesowego mogących mieć wpływ na wynik sprawy działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił.