Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 563/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowy budynku garażowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: [...]WINB w B.) decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: PINB w S.) z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], nakazującą S. S. rozbiórkę rozbudowy budynku garażowego, znajdującego się na działce nr [...] położonej w K. przy ul. S., poprzez rozbiórkę nowego dachu dwuspadowego wraz z pokryciem, rozbiórkę nowo wybudowanej ściany o wysokości 0.5 m na całej długości od strony działki nr [...] oraz na ścianach szczytowych i rozbiórkę nowo wykonanych trzech ścian osłonowych śmietnika od strony działki nr [...].

Decyzja [...]WINB w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Na skutek zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2012 r. współwłaścicieli działki o nr [...] położonej w K. o rozbudowie budynku garażu na działce nr [...], PINB w S. w dniu [...] stycznia 2013 r. dokonał kontroli, podczas której stwierdził, że inwestor S. S. dokonał rozbudowy budynku garażowego, posadowionego na przedmiotowej działce, poprzez: przebudowę dachu jednospadowego na dwuspadowy, podwyższenie ściany konstrukcyjnej oraz nadbudowę na ścianach śmietnika. W wyniku powyższej rozbudowy została zwiększona powierzchnia zabudowy i kubatura istniejącego budynku garażowego. Inwestor zaś posiada zgłoszenie do Starostwa Powiatowego w S. z dnia [...] listopada 2012 r. na wykonanie wymiany pokrycia dachu z papy na blachę. Wobec powyższego stwierdzono, że wykonane roboty budowlane wykraczają poza zakres dokonanego zgłoszenia i są samowolą budowlaną.

W związku z powyższym PINB w S. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy przedmiotowego budynku garażowego. W dniu [...] stycznia 2013 r. dokonano oględzin budynku, podczas których stwierdzono, że stan budynku oraz zaawansowania robót nie uległy zmianie od dnia poprzednich oględzin. Uczestniczący w czynności L. W. oświadczył do protokołu, że przedmiotowy budynek istniał od 1980 r. jako garaż dwustanowiskowy, zaś od szczytu od strony wschodniej istniał przybudowany śmietnik o trzech ścianach nie posiadający zadaszenia. Dach budynku zaś był jednospadowy, ze spadkiem w kierunku północnym. Przebudowa została dokonana na przełomie listopada i grudnia 2012 r. Uczestniczący także w oględzinach D. C. wniósł do protokołu, że poprzez zmianę konstrukcji dachu, okap dachu wystaje nad część sąsiedniej działki.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], PINB w S. wstrzymał S. S. prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku garażowego oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia do dnia [...] kwietnia 2013 r. zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami planu miejscowego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy wraz z opiniami i uzgodnieniami osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane do projektowania, a także oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W nawiązaniu do ww. postanowienia, inwestor poinformował w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r., że dach dwuspadowy zostanie rozebrany do końca czerwca 2013 r., a zmiana pokrycia będzie wykonana zgodnie ze zgłoszeniem z dnia [...] listopada 2012 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, dalej: Prbud) PINB w S. nakazał S. S. w punkcie 1 dokonanie rozbiórki nowej więźby dachowej drewnianej dwuspadowej na budynku garażowym pokrytym blachą o wysokości kalenicy około 1,90 m, w punkcie 2 dokonanie rozbiórki nowo wybudowanej ściany o wysokości 0,5 m na całej długości od strony działki nr [...] oraz na ścianach szczytowych, zaś w punkcie 3 dokonanie rozbiórki nowo wybudowanych trzech ścian o wysokości 1,55 m na istniejących ścianach osłonowych śmietnika od strony działki nr geod. [...].

W uzasadnieniu ww. decyzji organ wyjaśnił, że inwestor we wskazanym w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2013 r. terminie, nie wywiązał się z nałożonego obowiązku. Odnosząc się zaś do oświadczenia inwestora zwartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ zauważył, że oprócz nowej więźby dachowej, inwestor wykonał także inne roboty budowlane, które spowodowały zwiększenie kubatury budynku oraz jego powierzchni zabudowy, wobec czego nakaz rozbiórki zawarty w decyzji jest zasadny.

Po rozpoznaniu odwołania S. S. od ww. decyzji, [...]WINB w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy powołał się za organem I instancji na art. 48 ust. 1 Prbud oraz zauważył, że w świetle art. 3 pkt 6 Prbud, poprzez budowę należy rozumieć również odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Rozbudowa zaś następuje wówczas, gdy w wyniku przeprowadzonych robót budowlanych następuje zmiana charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, takich jak powierzchnia zabudowy czy kubatura.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ stwierdził, że powierzchnia zabudowy garażu została zwiększona o 14,10 m2 (podwyższenie ścian śmietnika i przykrycie go dachem dwuspadowym spowodowało powiększenie garażu). Poprzez wbudowanie w obiekt ścian osłonowych przyległego śmietnika, podwyższenie ścian garażu oraz zmianę konstrukcji dachu z jednospadowej na dwuspadową znacznie zwiększyła się kubatura budynku, wobec czego organ I instancji właściwie zakwalifikował inwestycję jako budowę (rozbudowę) prowadzoną bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz prawidłowo nakazał inwestorowi rozbiórkę rozbudowanej części obiektu po tym, jak inwestor zrezygnował z możliwości legalizacji obiektu nie wykonując w wyznaczonym terminie nałożonych na niego obowiązków.

Odnosząc się do tej kwestii podnoszonej przez inwestora w odwołaniu, dotyczącej konieczności wymiany także innych elementów budynku oprócz jego pokrycia (która ujawniła się w trakcie robót zgłoszonych w Starostwie Powiatowym w S. w dniu [...] listopada 2012 r.), organ wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują by w takiej sytuacji był on zwolniony z obowiązku zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę. Do chwili uzyskania tytułu prawnego do kontynuacji inwestycji, powinna ona zostać zaś odpowiednio zabezpieczona. Uwagę organu zwrócił także fakt, że inwestor nie wymieniał zużytych elementów budynku, ale go rozbudowywał.

Ponadto organ nie znalazł podstaw do tego, by zakwestionować prawidłowość dokonanej przez organ pierwszej instancji kwalifikacji prawnej przedmiotowej inwestycji, z tego powodu, że wcześniej w miejscu dokonanej rozbudowy znajdował się śmietnik, który następnie został wmurowany w budynek. Nie ulega wątpliwości, że włączenie śmietnika do bryły budynku garażowego poprzez podwyższenie ścian osłonowych i wykonanie wspólnego dachu nad śmietnikiem i garażem spowodowało rozbudowę budynku garażowego o ok. 14,10 m2. Nawet, jeżeli wykonana rozbudowa będzie wykorzystywana jako śmietnik, to w obecnym kształcie jest to pomieszczenie śmietnika w budynku garażowym, a nie śmietnik w postaci odrębnego budynku czy urządzenia, jak twierdzi inwestor.

Wątpliwości organu wzbudziło ponadto twierdzenie inwestora, że poprzez zmianę kształtu dachu nie zwiększyła się kubatura budynku (ponieważ kalenica wykonanego dachu dwuspadowego znajduje się na tej samej wysokości, na której znajdowała się kalenica wcześniej istniejącego dachu jednospadowego), albowiem na zdjęciach załączonych do protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2013 r. widoczna jest elewacja garażu sprzed rozbudowy. Wysokość tej elewacji od strony szczytowej wskazuje na to, że kalenica dachu jednospadowego znajdowała się mniej więcej na wysokości nowo wykonanego wieńca. Obecnie kalenica znajduje się ok. 1,90 m ponad wieńcem. Zatem organ stwierdził, że zwiększenie kubatury wynika nie tylko ze zwiększenia powierzchni zabudowy budynku (wbudowanie ścian śmietnika), ale spowodowana jest również zmianą kształtu dachu. Wobec faktu, że inwestor nie przedłożył w wyznaczonym terminie dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2013 r., organ I instancji prawidłowo nakazał, zatem przedmiotową rozbiórkę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na ww. decyzję wniósł S. S. zaskarżając ją w całości oraz decyzję ją poprzedzającą, zarzucając im naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1) naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego,

2) naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek strony w sytuacji nie ustalenia, czy wnioskodawcy posiadają status strony,

3) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez odstąpienie organu odwoławczego od wydania orzeczenia kończącego postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia zaskarżonego w trybie art. 124 k.p.a. – (dotyczy postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r. – k. [...] akt adm).

Ponadto decyzjom zarzucone zostało naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy poprzez:

1) błędną interpretację art. 3 pkt 4 lit c Prbud polegająca na przyjęciu, że wykonanie robót budowlanych na obiekcie małej architektury – śmietniku, zmienia jego przeznaczenie, co skutkuje włączeniem śmietnika zlokalizowanego przy garażu do budynku garażowego,

2) naruszenie art. 48 ust. 1 Prbud polegające na wydaniu nakazu rozbiórki wykonanych robót budowlanych, jako rozbudowy istniejącego budynku garażowego.

Skarżący wniósł w skardze o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji odwoławczej PWINB w B. nr [...]z dnia [...] marca 2013 r. uchylającej decyzję PINB w S. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz uchylenie w całości decyzji PINB w S. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. odmawiającej uchylenia przez organ powiatowy własnej decyzji nr [...]z dnia [...] grudnia 2009 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz odpowiedział na zarzuty skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego szczegółowo odniósł się do wywodów organu przedstawionych w odpowiedzi na skargę oraz dodatkowo podniósł zarzut naruszenia w zaskarżonych decyzjach art. 48 ust. 1 Prbud poprzez wydanie nakazu rozbiórki wykonanych robót budowlanych jako rozbudowy istniejącego budynku garażowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja [...]WINB w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB w S. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nakazującą S. S. rozbiórkę rozbudowy budynku garażowego, znajdującego się na działce nr [...] położonej w K. przy ul. S., poprzez rozbiórkę nowego dachu dwuspadowego wraz z pokryciem, rozbiórkę nowo wybudowanej ściany o wysokości 0.5 m na całej długości od strony działki nr [...] oraz na ścianach szczytowych i rozbiórkę nowo wykonanych trzech ścian osłonowych śmietnika od strony działki nr [...].

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623).

Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prbud, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Z art. 48 ust. 2 Prbud wynika zaś, że w określonych przypadkach, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, zaś w postanowieniu tym ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 (art. 48 ust. 3 Prbud). W przypadku zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 Prbud).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, że skarżący w dniu [...] listopada 2012 r. dokonał zgłoszenia u Starosty S. zamiaru wykonania robót budowlanych na budynku garażowym polegających na wymianie pokrycia dachowego z papy na blachę i że do zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu. Nie ma także sporu, że inwestor wykonał roboty szczegółowo opisane przez organ I instancji, na które nie posiadał zgłoszenia, a które przez ten organ zostały zakwalifikowane jako samowola budowlana. Konsekwencją tego faktu było to, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], PINB w S. wstrzymał S. S. prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku garażowego oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia do dnia [...] kwietnia 2013 r. zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami planu miejscowego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy wraz z opiniami i uzgodnieniami osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane do projektowania, a także oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Bezsporne jest także, że inwestor obowiązków tych w zakreślonym terminie nie wykonał.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do zarzutu nieprawidłowego wszczęcia postępowania, braku wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewłaściwego zastosowania przepisu art. 48 Prbud.

Zdaniem Sądu, wszystkie zarzuty strony skarżącej są niezasadne. Podkreślenia wymaga, że z art. 61 § 1 k.p.a. wynika możliwość wszczęcia postępowania zarówno na żądanie strony, jak również i z urzędu. Charakter sprawy dotyczący postępowania legalizacyjnego nie sprzeciwia się wszczęciu postępowania z urzędu. Już z zawiadomienia PINB w S. z dnia [...] stycznia 2013 r. wynika jednoznacznie, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Twierdzenie więc w skardze, że wszczęto je na wniosek i na dodatek wniosek osoby nieuprawnionej, jest niczym nie poparte i nie zasługuje na uwzględnienie.

Niezasadny jest, w ocenie Sądu, również zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kontekście określenia w decyzji wymiarów nadbudowanych ścian. Wskazane przepisy oraz dodatkowo art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Zauważenia bowiem wymaga, że w sprawie niniejszej oprócz protokołów kontroli zawierających szczegółowo opisany stan garażu i wbudowanego do niego śmietnika (zostały one podpisane przez skarżącego), do akt dołączono bogatą dokumentację zdjęciową, z której jednoznacznie wynika, jaki był stan garażu i trzech ścian przez rozbudową i po rozbudowie. W kwestii tej nie może być żadnych wątpliwości, bo wszystkie elementy dobudowane są widoczne "gołym okiem". Do ich budowy użyto bowiem innych materiałów niż do budowy ścian garażu i ścian śmietnika, a na dodatek pozostają one nie otynkowane, w przeciwieństwie do istniejących wcześniej ścian. Twierdzenie więc, że organy czegoś w kwestii dokonanej rozbudowy nie wyjaśniły, źle opisały lub pomyliły, jest niczym nieuzasadnione. Konfrontując treść decyzji organu I instancji z materiałem zdjęciowym łatwo dostrzec, że zachodzi w tym względzie pełna zgodność. Nie jest też tak, jak początkowo na rozprawie twierdził pełnomocnik skarżącego, że strony budynku gospodarczego zostały w decyzji pomylone. Zarówno bowiem ze zdjęć z k. 8 akt administracyjnych, jak i z mapy z k. [...] tych akt jednoznacznie wynika, że spadek dachu garażu był w kierunku działki skarżącego (na wschód), a nie w kierunku drogi (na zachód). Ostatecznie strona skarżąca przyznała ten fakt do protokołu rozprawy w dniu [...] grudnia 2013 r. O żadnej pomyłce zatem w decyzji odnośnie kierunków i stron budynku garażowego mowy być nie może.

Sąd nie podziela także zarzutu skarżącego odnośnie zakwalifikowania rozbudowanego śmietnika jako budynku. Z art. 3 pkt 1 lit.c Prbud wynika, że obiekt małej architektury jest obiektem budowlanym. W pkt 4 wskazanego przepisu zdefiniowano, że gdy jest mowa o obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności:

a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,

b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,

c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Gdy się zatem powyższą definicję porówna do definicji budynku (który także jest obiektem budowlanym) zawartą w pkt 2 art. 3 Prbud, a mianowicie, że gdy w ustawie mowa jest o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, to jednoznacznie widać, że aby śmietnik mógł być uznany za obiekt małej architektury, nie może być budynkiem. A zatem stanowczo należy opowiedzieć się za poglądem, że to nie przeznaczenie obiektu budowlanego przesądza o tym, czy jest on obiektem małej architektury czy budynkiem, lecz jego parametry określone ustawowo. Jeśli więc dany obiekt budowlany podpada pod ustawową definicję budynku, to jest on budynkiem, a to wyklucza, aby mógł być uznany za obiekt małej architektury, w tym śmietnik.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, że skarżący wykorzystywał jako śmietnik obiekt budowlany składający się z trzech ścian posadowionych na fundamencie na trwale z gruntem związanym, dobudowanych do garażu, nad którymi nie było dachu. W wyniku wykonanych robót, dobudował on ściany o ok. 1,5 m w górę i przykrył dachem dwuspadowym, co spowodowało połączenie tego obiektu w jedną bryłę z rozbudowanym garażem. Nowy obiekt ma zatem obecnie jeden dach nad całością, jedną linię ścian zewnętrznych i zwiększone wymiary. Ten nowy obiekt w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prbud jest niewątpliwie budynkiem i to jednym budynkiem.

W powyższym kontekście nieuzasadniony jest zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 48 ust. 1 Prbud.

W tym miejscu, w ocenie Sądu, należy poświęcić nieco uwagi ocenie prac wykonanych przez skarżącego zarówno odnośnie istniejącego garażu, jak i śmietnika. Zakres tych prac został szczegółowo w decyzji opisany i nie budzi wątpliwości. Sprowadził się on do podwyższenia (dobudowy) ścian, zalania nowych betonowych wieńców oraz wykonania nowej konstrukcji dachu z jednospadowego na dwuspadowy i wbudowania istniejącego śmietnika do garażu, czyli powiększenia garażu. Prac tych nie można zakwalifikować ani jako remontu, ani też jako przebudowy. Jak słusznie bowiem wskazano w wyroku WSA w Łodzi z dnia 15 marca 2012 r., sygn. II S.A./Łd 47/12, wymiana stropów drewnianych na betonowe czy też schodów wewnętrznych ingeruje w konstrukcje budynku, w konsekwencji prowadząc do zmiany parametrów technicznych istniejącego obiektu i jako taka nie stanowi remontu, lecz przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.b. (o ile rzecz jasna nie doprowadzi do zmiany charakterystycznych parametrów jak kubatura, powierzchnia zabudowy etc.), która wymaga pozwolenia na budowę. Także w wyroku z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 550/12 jednoznacznie wskazano, że przez przebudowę, o jakiej stanowi art. 3 pkt 7a Prbud, rozumie się wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego za wyjątkiem charakterystycznych parametrów jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, bądź liczba kondygnacji. Za przebudowę nie można byłoby zatem uznać robót budowlanych, w wyniku których całkowicie zmieniono konstrukcję dachu, a budynek został podniesiony na szerokość trzech cegieł.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy wykonane roboty budowlane doprowadziły nie tylko do powiększenia powierzchni zabudowy garażu o wbudowany śmietnik (14,1 m2), ale także zwiększyły kubaturę budynku. Na zdjęciu z k. [...] akt administracyjnych dokładnie widać, jak przebiegała linia dachu jednospadowego, a jak wygląda obecny dach dwuspadowy. Otóż górna wysokość budynku (dachu) znajdowała się poniżej obecnego wieńca betonowego, na którym osadzono dach dwuspadowy. Wysokość zatem budynku zwiększyła się w szczycie o wysokość konstrukcji dachu dwuspadowego, co w sposób znaczący zwiększyło kubaturę budynku.

Sąd podziela ukształtowany w orzecznictwie pogląd, że gdy strona zgłosiła wykonanie remontu i na tej podstawie wykonała rozbudowę, nadbudowę lub odbudowę budynku wymagającą pozwolenia na budowę, to dopuszcza się samowoli budowlanej podlegającej ocenie na podstawie art. 48 Prbud, bowiem w tych przypadkach zakres prac objętych remontem jest zdecydowanie różny i przyjęcie, że zgłoszenie odniosłoby skutek prawny, chociaż konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, prowadziłoby do niedopuszczalnego obchodzenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 293/11). Podkreślenia bowiem wymaga, że ma rację PWINB w B. gdy twierdzi, że przepisy ustawy Prawo budowlane mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że organy w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej zobowiązane były do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 48 Prbud i w sytuacji niewykonania przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków w ramach trwającego postępowania legalizacyjnego, zobowiązane były do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w B. z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Bk 241/11). Zauważyć przy tym należy, że procedura legalizacji przewiduje uwzględnienie nie tylko przepisów techniczno – budowlanych, ale także np. planistycznych (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy – art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 Prbud). Na etapie bowiem orzekania na mocy art. 48 ust. 1 i ust. 4 Prbud organy badają jedynie kwestię, czy inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki i w sytuacji stwierdzenia, że ich nie wykonał, nakazują rozbiórkę obiektu.

Niezasadny jest, w ocenie Sądu, również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez odstąpienie organu odwoławczego od wydania orzeczenia kończącego postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia zaskarżonego w trybie art. 142 k.p.a. Jak słusznie bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1461/11, obowiązujące przepisy nie przewidują odrębnej formy rozpatrzenia i załatwienia kwestii postanowień zaskarżonych w odwołaniu (art. 142 k.p.a.). Stanowisko organu odwoławczego co do rozpatrzonego postanowienia wyrażane jest w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, a nie w jej sentencji bądź w odrębnym orzeczeniu. W tym samym duchu wypowiada się też doktryna: "Organ odwoławczy ustosunkowuje się do zarzutów skierowanych przeciwko postanowieniu w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Niedopuszczalne jest rozstrzyganie tych kwestii odrębnie w drodze postanowienia organu odwoławczego" (por.: Andrzej Wróbel, Komentarz do art. 142 k.p.a., LEX/el).

Reasumując, zdaniem Sądu, zarzuty skargi okazały się niezasadne, zaś postępowanie przed organami zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.