Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 783/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 35
journal: Dz.U. 2015 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 57a, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2015r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi S. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy P. na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388) wymeldował J. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. O. w miejscowości G.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek A. S., która na mocy darowizny uczynionej przez W. K. stała się właścicielką przedmiotowego lokalu. Wnioskodawczyni wskazała, że skarżący nie przebywa we wspomnianym mieszkaniu od połowy lipca 2014 r. Nie uczestniczy on także w kosztach utrzymania lokalu. Poza tym zajmowany przez niego uprzednio pokój nie był malowany od kilku lat. Znajdują się tam drobne rzeczy oraz meble należące do J. K.. Skarżący oświadczył natomiast, że został wyrzucony z domu, jego pokój zdewastowano, a fakt ten został zgłoszony na Policję. Zaznaczył również, że posiada umowę użyczenia lokalu. Następnie w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. J. K. ponownie wskazał, że został wyrzucony z domu, dodając zarazem, że rodzice straszyli go pobiciem, zamykali mu drzwi, nie wpuszczali go do mieszkania, awanturowali się. Oświadczył również, że jego pokój jest nadal zdemolowany, a nadto został okradziony - w związku z czym toczy się dochodzenie o popełnienie przestępstwa. Oświadczył także, że ostatni raz był w lokalu w dniu [...] listopada 2014 r. W tym dniu wezwał Policję, bowiem jego pokój był zniszczony do tego stopnia, że nie nadawał się do zamieszkania. Brak było żyrandola, firanek i dywanu. Porozrzucane były jego ubrania i rzeczy osobiste. W dniu [...] lutego 2015 r. matka skarżącego zeznała, że skarżący wyprowadził się z omawianego mieszkania dobrowolnie, zabierając ze sobą część swoich rzeczy. Dodała także, że J. K. miał własny pokój. Z tego pomieszczenia świadek zabrała tylko rzeczy, które do niej należały. Zeznała ona poza tym, że jej syn nocował w tym lokalu ok. [...] lipca 2014 r., a w listopadzie 2014 r. był tam po raz ostatni. Wtedy również wezwana została Policja. Rozważany pokój nie jest zdewastowany, a skarżący posiada klucz do domu. W trakcie przesłuchania w dniu [...] lutego 2015 r. A. S. zeznała, że skarżący ma dostęp do swojego pokoju. Nie ponosi żadnych kosztów utrzymania omawianego lokalu. W drzwiach do jego pokoju nie ma zamka i drzwi te nie są zamykane. Dodała ona zarazem, że nikt nie straszył skarżącego pobiciem, lecz to sam skarżący kierował do innych takie groźby. Była przy tym wzywana Policja, gdyż J. K. wszczynał po pijanemu awantury. Skarżący zeznał z kolei w trakcie przesłuchania w dniu [...] lutego 2015 r. – przeprowadzonego w drodze pomocy prawnej przez Urząd Miejski Gminy K. – że od około sierpnia 2014 r. mieszka w K. Do miejscowości G. przyjeżdża, kiedy tylko może. Ostatni raz był tam w dniu [...] listopada 2014 r. Ma jednak ograniczony dostęp do mieszkania lub w ogóle nie może wejść. Drzwi są bowiem zamknięte w taki sposób, że nie może on włożyć posiadanego klucza do zamka. W dniu [...] listopada 2014 r. udało mu się wejść do pokoju przez garaż. Okazało się wtedy, że pokój jest zdewastowany. Wezwał on zatem Policję, gdyż brakowało należących do niego przedmiotów. Zaznaczył również, że w najbliższym czasie zamierza udać się do urzędu w P. w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. W piśmie Urzędu Miejskiego Gminy K. z dnia [...] lutego 2015 r. wskazano, że J. K. kilkakrotnie powtarzał w trakcie składanych zeznań, że opuszczenie lokalu nastąpiło pod przymusem. Oświadczył on również, że nie ponosi kosztów utrzymania lokalu. Rzeczy, które posiada w lokalu w K., są rzeczami nowo zakupionymi, a rzeczy wartościowe pozostawione w przedmiotowym lokalu zostały skradzione. Obecnie skarżący nie pracuje, zwraca się o wsparcie do organu pomocy społecznej w K. Skarżący chciałby jednak powrócić do przedmiotowego lokalu, gdyż miałby tam większe szanse na znalezienie pracy. W piśmie z dnia [...] marca 2015 r., l. dz. [...], Komisariat Policji w P. poinformował, że w dniu [...] listopada 2014 r. został przeprowadzona interwencja w rozważanym lokalu, która dotyczyła awantury domowej. Wskazano poza tym, że w pod tym adresem przeprowadzono 22 interwencje od dnia [...] grudnia 2007 r. W dniu [...] marca 2015 r. przeprowadzono oględziny omawianego mieszkania – w pokoju oraz łazience, które zajmował skarżący. Na tej podstawie ustalono, że w pokoju znajdują się meble, telewizor, odtwarzacz DVD, kolumny, płyty CD, kubki, małe samochodziki, książki oraz rzeczy nieużywane. W dniu [...] kwietnia 2015 r. J. K. stawił się w organie I instancji, składając pismo wraz z kserokopią umowy użyczenia z dnia [...] lipca 2004 r. zawartej z W. K., kserokopie kart leczenia szpitalnego, kserokopie skierowań do szpitala oraz zdjęcia jego pokoju. We wspomnianym piśmie skarżący oświadczył, że nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Kiedy wyszedł ze szpitala po próbie samobójczej nie wpuszczono go do domu. Kilka dni nocował w aucie nad jeziorem w P. Po próbach zamieszkania w domu zgłosił sprawę na Policję w K., gdzie mieszka tymczasowo u znajomych. W listopadzie i grudniu 2014 r. zgłosił tę sprawę ponownie na Policję, która zakwalifikowała czyny opisane przez skarżącego jako znęcanie się i kradzież na sumę 30.000 zł. J. K. dodał przy tym, że w chwili obecnej nie widzi możliwości powrotu do swojego mieszkania, gdyż obawia się o swoje zdrowie i życie. Skarżący wskazał również, że w dniu [...] listopada 2014 r. był u lekarza i ma skierowanie do szpitala psychiatrycznego w G. Nie płaci za mieszkanie, gdyż przez 30 lat pracował w gospodarstwie rolno-ogrodniczym swojego ojca i nie żądał od niego żadnego wynagrodzenia. W grudniu 2014 r. rozmawiał telefonicznie ze swoją siostrą, która powiedziała, by nie wracał do domu. Następnie J. K. wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2014 r. udało mu się wejść do mieszkania przez garaż. W pokoju była zerwana lampa sufitowa, brak było pościeli dywanów, a rzeczy osobistych, obuwia, szuflady były rozrzucane; w łazience brakowało żarówek. Siostra zabrała drugi pokój. Skarżący zaznaczył, że był wyrzucany z domu i spotykał się tam z obelgami i przemocą. Dodał, że jego rodzice leczą się psychiatrycznie. W dniu [...] kwietnia 2015 r. J. K. złożył także oświadczenie, że nie wystąpił do sądu o możliwość powrotu do przedmiotowego lokalu. Natomiast w protokole uzupełniającego przesłuchania przez Urząd Miejski Gminy K. z dnia [...] marca 2015 r. skarżący oświadczył, że zamierza powrócić do rozważanego lokalu. W pozostałym zakresie J. K. powtórzył swoje dotychczasowe uwagi. Następnie organ I instancji przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Mając na uwadze zaprezentowany powyżej materiał dowodowy, Burmistrz Miasta i Gminy P. uznał, że skarżący opuścił omawiany lokal i w nim już nie mieszka. Okoliczność ta nie była zresztą podważana przez samego skarżącego. Z uwagi na jedynie rejestrowy charakter zameldowania, do wymeldowania wystarczające jest ustalenie, że J. K. nie zamieszkuje w rozważanym mieszkaniu od sierpnia 2014 r. i nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wymeldowania się lub zameldowania się na okres czasowy w innym lokalu, w którym faktycznie przebywa. Skarżący nie przedłożył przy tym żadnych dokumentów świadczących o podjęciu środków prawnych w celu powrotu do przedmiotowego lokalu, co z kolei świadczy, że godzi się on z zaistniała sytuacją. W konsekwencji takie zachowanie skarżącego pozwala przyjąć, że dobrowolnie opuścił on zajmowany dotychczas lokal. Tym bardziej, że jak sam oświadczył, że nie zamierza tam wracać. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego, ani też nie powoduje utraty prawa własności lub prawa do przebywania w danym lokalu.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. J. K. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] maja 2015 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie opuścił miejsca dotychczasowego miejsca swojego stałego pobytu w sposób dobrowolny. Co więcej, łączy go z tym miejscem zamiar stałego pobytu. Oświadczył również, że zamierza mieszkać w rozważanym lokalu. Obecne miejsce zamieszkania nie ma natomiast charakteru stałego.

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) w zw. z art. 35 powołanej ustawy o ewidencji ludności utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2015 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, tj. art. 33 ust. 1 powołanej ustawy o ewidencji ludności. Organ odwoławczy wskazał, że konieczne było zbadanie, czy skarżący rzeczywiście opuścił przedmiotowy lokal bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego oraz czy uczynił to dobrowolnie. Rezygnacja z przebywania w danym mieszkaniu może przy tym nastąpić zarówno przez złożenie stosownego oświadczenia, jak i przez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Wojewoda Wielkopolski podzielił przy tym ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Pozwala to z kolei przyjąć, że skarżący nie mieszka w rozważanym lokalu od lipca 2014 r. Okoliczność tę potwierdzają zeznania skarżącego, jego siostry i matki, a także pisma Komisariatu Policji w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. i [...] marca 2015 r. Stałość zamieszkiwania w danym miejscu związana jest bowiem ze skoncentrowaniem tam swoich interesów życiowych.Przesłanka ta nie została jednak spełniona w przypadku skarżącego i omawianego lokalu. Argumenty podnoszone przez J. K. okazały się przy tym nieprzekonujące w ocenie organu II instancji. Skarżący nie podjął zarazem żadnych środków prawnych by powrócić do zajmowanego mieszkania. W konsekwencji decyzja z dnia [...] maja 2015 r. okazała się trafna. Wojewoda Wielkopolski, podobnie jak Burmistrz Miasta i Gminy P., omówił także charakter prawny decyzji o wymeldowaniu.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. J. K. zaskarżył powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie zgadza się z wydanym orzeczeniem. Posiada on wprawdzie klucz do mieszkania, ale nie do drzwi ogrodzeniowych. Mimo próśb, nie uzyskał on niezbędnego klucza. Ostatnio w dniu [...] listopada 2014 r. udało mu się dostać do mieszkania przez garaż. Wcześniej niejednokrotnie musiał on wchodzić do domu przez balkon. Skarżący zaznaczył, że dysponuje bezterminową umową użyczenia. J. K. nie zgodził się także z konkluzją organu II instancji, że opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie. W mieszkaniu tym pozostawił bowiem swoje rzeczy osobiste, które zostały częściowo rozkradzione przez domowników. Spotykał się on przy tym z wyzwiskami ze strony rodziców i był zmuszany do opuszczenia lokalu. W tej sprawie zresztą toczy się postępowanie karne o znęcanie się i kradzież. J. K. oświadczył także, że jest osobą niepełnosprawną, tj. cierpi na dyskopatię lędźwiową, rwę kulszową, a także leczył się w szpitalu na depresję. Zaznaczył, że obecnie mieszka w miejscowości K. z wyboru. Nie wiąże z tym miejscem zamieszkania dalszych swoich planów życiowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Na wstępie trzeba zauważyć, że pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. A. S. wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy P. z wnioskiem o wymeldowanie J. K. z pobytu stałego pod adresem: ul. O. [...], G. w gminie P. (k. 3 akt adm.). Jak wynika z kolei z umowy darowizny z dnia [...] kwietnia 2009 r., zawartej w formie aktu notarialnego, rep. [...] nr [...], wnioskodawczyni jest obecnie właścicielką przedmiotowej nieruchomości (k. 1-4 akt adm.). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 288 z późn. zm.). Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy, obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. Jak wynika z kolei w art. 35 cytowanej ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 tejże ustawy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 tejże ustawy, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Kluczowe znaczenie na tle powołanych przepisów ma interpretacja wyrażenia "opuszczenie miejsca pobytu stałego". Zwrot ten odnosi się bowiem do przypadków, gdy osoba fizyczna faktycznie przeniesienie się do nowej miejscowości, a nadto skoncentruje tam swoje interesy życiowe. Zmiana ta powinna przy tym nastąpić zgodnie z prawem i mieć charakter dobrowolny i trwały.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw wskazać, że J. K. niewątpliwie opuścił w lipcu 2014 r. lokal, w którym był dotychczas zameldowany na pobyt stały,tj. miejscowość G., ul. O. [...] w gminie P. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez matkę skarżącego w dniu [...] lutego 2015 r. (k. 29 akt adm.) oraz protokole oględzin z dnia [...] marca 2015 r. (k. 42 akt adm.). Fakt ten nie był również w istocie kwestionowany przez samego skarżącego, który w trakcie przesłuchania w dniach [...] lutego 2015 r. i [...] marca 2015 r. zeznał, że od sierpnia 2014 r. mieszka w miejscowości K. (k. 37 i 58 akt adm.), a następnie podtrzymał to oświadczenie w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. (k. 56 akt adm.).

Zasadnicze kontrowersje, jakie wyłoniły się na tle niniejszej sprawy, dotyczą kwestii dobrowolności opuszczenia lokalu zajmowanego dotychczas przez J. K. Organy administracji publicznej konsekwentnie przyjmowały, że zmiana miejsca zamieszkania nastąpiła w wyniku swobodnej decyzji skarżącego. J. K. natomiast twierdził, że został w rzeczywistości wyrzucony z domu przez rodzinę. Jednoznaczne rozstrzygnięcie tej kwestii w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego napotyka jednak na pewne trudności.

Przede wszystkim skarżący pozostaje w konflikcie z członkami swojej rodziny. Jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], już na początku postępowania administracyjnego podnosił on, że opuszczenie lokalu nastąpiło w związku z przemocą psychiczną, jakiej miał być poddawany przez rodziców (k. 14 akt adm.). Ponadto jego pokój miał być zdewastowany, a część rzeczy należących do niego – ukradziona. W trakcie przesłuchania w dniu [...] lutego 2015 r. zeznał on ponadto, że nie dysponuje kluczami do domu. Z drugiej jednak strony w trakcie przesłuchania w dniu [...] lutego 2015 r. matka oraz siostra skarżącego konsekwentnie podnosiły, że opuszczenie omawianego lokalu przez J. K. nastąpiło dobrowolnie i ma on swobodny dostęp do domu. Co więcej, A. S. zeznała, że skarżącemu nikt z członków rodziny nie groził, lecz to właśnie skarżący pod wpływem alkoholu wszczynał awantury i groził pozostałym domownikom.

Zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy wydaje się w istotnej mierze niekompletny i nie pozwala na jednoznaczne określenie, czy opuszczenie przez skarżącego przedmiotowego lokalu miało charakter dobrowolny. W szczególności możliwa była zdaniem Sądu głębsza i bardziej wnikliwa analiza dokumentów zgromadzonych przez organy administracji publicznej i precyzyjniejsze ustalenie poszczególnych faktów.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zarówno skarżący, jak i jego rodzina w trakcie wymienionych wyżej zeznań konsekwentnie wskazywali na wielokrotne interwencje Policji, do jakich miało dochodzić w czasie, gdy J. K. przebywał w przedmiotowym lokalu. Żaden z organów administracji publicznej nie podjął jednak próby uszczegółowienia ogólnej informacji uzyskanej od Policji w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., l. dz. [...] (k. 41 akt adm.). Tymczasem możliwe było w szczególności przesłuchanie policjantów uczestniczących we wspomnianych interwencjach w celu ustalenia, kto domagał się interwencji Policji, jak ona przebiegała i jaki był jej rezultat.

Niemniej, mimo sygnalizowanych wad w zakresie materiału dowodowego, Sąd uznał, że nie były one wystarczające do zakwestionowania kontrolowanych decyzji. Należy mieć bowiem na uwadze, że organy administracji publicznej zobowiązane są co do zasady do uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania. Trzeba ponadto zauważyć, że notatka z dnia [...] stycznia 2015 r. zawiera informację o poinformowaniu J. K. o przysługujących mu środkach prawnych, za pomocą których może dochodzić przywrócenia utraconego posiadania. Niemniej, jak wynika z protokołu przesłuchania skarżącego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nie wystąpił on do sądu o umożliwienie mu powrotu do przedmiotowego lokalu (k. 57 akt adm.). Z tej perspektywy należy zatem przyjąć, że w chwili wydawania zaskarżonych rozstrzygnięć opuszczenie lokalu przez skarżącego nabrało już cech dobrowolności, bez względu na to, czy rzeczywiście pierwotnie J. K. swobodnie zmienił miejsce zamieszkania. Uwaga ta pozostaje w zgodzie z oświadczeniem skarżącego, zawartym w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., w świetle którego nie zamierza on wracać do omawianego lokalu, gdyż poważnie zaczął obawiać się o swoje zdrowie i życie (k. 56 akt adm.). Zaprezentowane ustalenie wskazują ponadto także na skoncentrowanie przez skarżącego swoich interesów życiowych w nowym miejscu, tj. w miejscowości K.

Konkluzji tej nie zmieniają późniejsze twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu z dnia [...] maja 2015 r., iż skarżący zamierza jednak powrócić do przedmiotowego lokalu (k. 71 akt adm.). Twierdzenie to pozostaje w opozycji do zgromadzonego materiału dowodowego. Jak sygnalizowano już bowiem wcześniej, nie podjął on żadnych działań prawnych zmierzających do odzyskania utraconego posiadania, mimo że został o takiej możliwości skutecznie pouczony.

Należy przy tym zaznaczyć, że zaprezentowana powyżej argumentacja pozostaje w zgodzie z tezą wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., II OSK 352/07 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W powołanym orzeczeniu uznano bowiem, że trwałe związanie swojego centrum spraw życiowym z innym lokalem, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej w celu odzyskania możliwości zamieszkania w lokalu opuszczonym, zobowiązuje organy administracji publicznej do wydania decyzji o wymeldowaniu, nawet jeżeli pierwotnie lokal został opuszczony niedobrowolnie, w związku ze stosowanie przemocy fizycznej lub psychicznej. Mimo, że wyrok ten zapadł na tle przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., nr 139 poz. 993 z późn. zm.), referowana teza w ocenie składu orzekającego zachowuje nadal swoją aktualność.

Na marginesie Sąd pragnie jeszcze wyjaśnić, że decyzja o wymeldowaniu ma na celu tylko zapewnienie zgodności danych ewidencyjnych z rzeczywistym stanem faktycznym. Nie tworzy ona żadnego prawa do nieruchomości, ani też go nie odbiera lub ogranicza. Z tej perspektywy bezskuteczne jest zatem powoływanie się przez skarżącego umowę użyczenia z dnia [...] lipca 2004 r. zawartą z W. K. (k. 55 akt adm.). Okoliczność ta pozostaje bowiem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o wymeldowaniu. Ponadto omawiana decyzja nie zamyka skarżącemu drogi do ponownego zamieszania pod rozważanym adresem, a w konsekwencji uzyskania zameldowania na pobyt stały w tym miejscu.

Podsumowując, J. K. opuścił zajmowanych dotychczas lokal, pod którym był zameldowany, w lipca 2014 r., ogniskując swoje interesy życiowe w miejscowości K. Organy administracji publicznej nie ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, czy opuszczenie przedmiotowego lokalu nastąpiło w sposób wpełni dobrowolny. Niemniej zebrany materiał dowodowy pozwala przyjąć, że w chwili obecnej J. K. dobrowolnie przebywa już poza miejscem swojego dotychczasowego zameldowania. Powstała zatem fikcja meldunkowa, która powinna być usunięta w drodze decyzji o wymeldowaniu. Tym samym rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, mimo wskazanych uchybień, odpowiadają prawu.

W tej sytuacji Sąd uznał, że uchybienia w zakresie zgromadzenia i rozważenia materiału dowodowego nie były na tyle istotne, by uzasadniały one wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Skarga okazała się zatem niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.