Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 70/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Jadwiszczok WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej [...] w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej [...] w N. do załatwienia punktów 1 i 4 wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. z dnia 15 maja 2018 r., w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej [...] w N. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej [...] w N. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie A. (powoływane dalej jako Stowarzyszenie) złożyło skargę na bezczynność Proboszcza Rzymskokatolickiej Parafii w zakresie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga ta została sformułowana w następujących okolicznościach faktycznych:

Stowarzyszenie w dniu 15 maja 2018 r. zwróciło się, drogą elektroniczną, do Proboszcza Rzymskokatolickiej Parafii (dalej Proboszcza Parafii) o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania dotyczące:

liczby osób pochowanych na cmentarzu w 2017 r ,

rodzajów opłat cmentarnych pobranych w 2017 r. (w tym m. in. opłat za oddanie miejsca pod grób, opłaty za ustawienie ławki, opłaty za wycięcie drzewa, opłaty za czynności związane z pochowaniem zwłok, opłaty za wjazd pojazdów na teren cmentarza),

istnienia dokumentu/cennika ustalającego wysokość ww. opłat, a jeżeli tak, to Stowarzyszenie zwróciło się o jego udostępnienie,

kwot pieniężnych uzyskanych z opłat cmentarnych za rok 2017.

Wnioskodawca oczekiwał przekazania informacji drogą elektroniczną na adres wskazany w mailu. Wobec braku odpowiedzi, Stowarzyszenie w kolejnym wniosku przesłanym drogą elektroniczną 18 czerwca 2018 r. skierowało do Proboszcza Parafii wezwanie do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane w dniu 15 maja 2018 r.

W dniu 23 czerwca 2018 r. na adres siedziby Parafii wpłynęła skarga na bezczynność Proboszcza Parafii w zakresie udzielenia odpowiedzi na ww. pytania. Pismem z tego samego dnia Proboszcz Parafii poinformował Stowarzyszenie, że kwestie będące przedmiotem zadanych pytań nie należą do zakresu spraw finansowanych ze środków publicznych w związku z czym brak jest prawnie uzasadnionego obowiązku do udzielenia odpowiedzi na zadane pytania.

Następnie w piśmie z dnia 11 lipca 2018 r. Proboszcz Parafii wskazał, że wszystkie osoby pochowane na cmentarzu w 2017 r. były katolikami, zaś dobrowolne opłaty wnoszone w związku z pochówkiem były darowizną na rzecz Parafii. Podał również, że zgodnie z istniejącą długotrwałą praktyką w zakresie wszystkich pochówków, pobierane są opłaty za: rezerwację miejsca na cmentarzu w kwocie 20 zł za oraz za postawienie nagrobka w kwocie 10% wartości takiego nagrobka. Powyższe opłaty nie są środkami publicznymi i służą pokryciu kosztów corocznego ubezpieczenia cmentarza, elektronicznego monitoringu bezpieczeństwa, remontów i innych prac wykonywanych na cmentarzu.

Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność Proboszcza Parafii, zarzucając naruszenie art. 61 Konstytucji w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., zwana dalej u.d.i.p.) oraz wnosząc o zobowiązanie Proboszcza Parafii do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Takim podmiotem jest w szczególności Parafia (Proboszcz) w sytuacji, gdy gospodaruje środkami publicznymi lub wykonuje zadania publiczne. Złożony wniosek dotyczy właśnie takiego przypadku. Jeżeli na terenie gminy nie funkcjonuje cmentarz komunalny, a tak jest w gminie Ż., to cmentarz parafialny przejmuje funkcję tego pierwszego. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2017 r., poz. 912 ze zm.) w miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących. Jednym z zadań własnych gminy jest prowadzenie cmentarzy gminnych (art. 7 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz. U. 2018 r., poz. 994 ze zm.).

W oparciu o powyższe przepisy, zdaniem Stowarzyszenia, nie ulega wątpliwości, że Parafia w takich okolicznościach wykonuje zadania, które dotyczą bezpośrednio spraw publicznych. Proboszcz Parafii jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji dotyczących zarządzania cmentarzem wyznaniowym, pełniącym funkcje komunalnego. W tym kontekście nie budzi zastrzeżeń, że żądane informacje posiadają walor informacji publicznej, stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną udostępnia się niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin na udostępnienie informacji publicznej żądanej przez Stowarzyszenie upłynął w dniu 29 maja 2018 r., a zatem podmiot zobowiązany – Proboszcz Parafii - pozostaje w stanie bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Proboszcz Parafii wskazał, że cmentarz parafialny w N. jest cmentarzem wyznaniowym, zlokalizowanym na terenie będącym własnością Parafii i utrzymywanym wyłącznie ze środków prywatnych pozyskanych w drodze darowizn oraz czynności cywilnoprawnych. W związku z faktem, że na terenie gminy Ż. brak jest cmentarza komunalnego, Proboszcz Parafii w N. na mocy art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych jest świadomy obowiązku wynikającego z tego przepisu, chociaż w trakcie jego posługi na terenie Parafii i cmentarza parafialnego nigdy nie została zgłoszona taka potrzeba.

Kwestionując twierdzenia skargi, Proboszcz Parafii stwierdził, że nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust 1 pkt 5 u.d.i.p., gdyż w zakresie obowiązków wynikających z art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie wykonuje ani zadań publicznych, ani nie dysponuje majątkiem publicznym.

Jak dalej wskazała strona przeciwna, sferą administracyjnoprawną cmentarzy komunalnych objęte są zadania, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 3, art. 15 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Mają one charakter władczy i załatwiane są w formie właściwej działaniu administracji publicznej, to znaczy w formie decyzji. Norma prawna, wynikająca z art. 8 ust. 2 tej ustawy, nakładając na proboszcza cmentarza wyznaniowego obowiązek określonego zachowania się, nie przyznaje mu jednocześnie kompetencji. Wynika to zarówno z konstrukcji tego przepisu, wykładni systemowej, a także jego umieszczenia w strukturze całego aktu prawnego. Również Sąd Najwyższy, rozważając rolę proboszcza jako zarządcy cmentarza wyznaniowego uznał, że w świetle ww. ustawy nie jest on organem administracji publicznej, gdyż nie spełnia warunków do uznania go za takowy.

Ponadto, jak dalej argumentował Proboszcz Parafii, z umożliwieniem pochówku osobom spoza grona osób należących do danego wyznania związana jest kwestia odpłatności za podjęte działania związane z pochowaniem. Również w tej sprawie wypowiedział się Sąd Najwyższy wskazując, że sfera ta jest sferą z zakresu prawa cywilnego, a nie administracyjnoprawnego. Zarząd (proboszcz) cmentarza wyznaniowego, pobierając jakiekolwiek opłaty, nie działa jako organ administracji publicznej w ramach przysługującego mu imperium, ale w ramach sfery dominium. Tym samym, skoro będąc zobowiązanym do umożliwienia pochowania na cmentarzu wyznaniowym innych osób niż danego wyznania Proboszcz Parafii nie wykonuje zadań publicznych, w celu realizacji obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych i jednocześnie nie zostały mu powierzone żadne środki publiczne, a wszelkie opłaty związane z pochówkiem nie są opłatami mającymi taki charakter - to nie był również zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez skarżącego.

Wobec niespełnienia ani kryterium podmiotowego, ani przedmiotowego, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p., nie może się ostać zarzut skarżącego o bezczynności Proboszcza Parafii w N.

Jednocześnie jednak, Proboszcz Parafii wskazał, że z ostrożności - pismami z dnia 29 czerwca 2018 r. oraz 11 lipca 2018 r., udzielił odpowiedzi na zadane pytania i tym samym odpadła podstawa do żądania nałożenia takiego obowiązku zgodnie z żądaniem skarżącego.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.".

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu lub innego podmiotu zobowiązanego, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa udostępnienia lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Okoliczności niniejszej sprawy nie są sporne i przedstawiają się następująco, co też wynika z akt administracyjnych. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do Proboszcza Parafii drogą elektroniczną w dniu 15 maja 2018 r. Wobec braku odpowiedzi na zadane pytania Stowarzyszenie w kolejnym mailu z dnia 18 czerwca 2018 r. wezwało Proboszcza do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane we wniosku z 15 maja 2018 r., a następnie – wobec braku reakcji również i na to wezwanie – skierowało do Proboszcza skargę na bezczynność, która wpłynęła do Parafii w dniu 23 czerwca 2018 r. W piśmie z dnia 29 czerwca 2018 r. Proboszcz Parafii zakwestionował twierdzenie, by był zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na wniosek, jednakże następnie w piśmie z dnia 11 lipca 2018 r., a więc już po wniesieniu skargi, udzielił Stowarzyszeniu częściowej odpowiedzi na zadane pytania, tj. poinformował, że z tytułu pochówku uiszczane opłaty mają charakter dobrowolny i stanowią darowizny na rzecz Parafii. Ich wysokość została ukształtowana zwyczajowo i wynosi 20 zł za rezerwację miejsca na cmentarzu oraz 10 % wartości nagrobku za jego posadowienie na cmentarzu. Do dnia wydania niniejszego wyroku Proboszcz Parafii nie poinformował Stowarzyszenia o ilości osób pochowanych na cmentarzu w 2017 r. (pytanie 1) oraz o kwocie środków z opłat cmentarnych za 2017 r. (pytanie 4).

W sprawach z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej powszechnie przyjmuje się, że składanie wniosków za pośrednictwem poczty elektronicznej jest dopuszczalne, a wnioski takie podlegają załatwieniu. Proboszcz Parafii zarówno w odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 29 czerwca 2018 r., jak i w odpowiedzi na skargę nie kwestionuje, że taki wniosek wpłynął w dniu 15 maja 2018 r., a następnie – że w dniu 18 czerwca 2018 r. wpłynęło wezwanie do jego wykonania. Po ustaleniu zatem, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotarł do adresata należało dokonać oceny, czy sprawa niniejsza mieści się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Według utrwalonych poglądów orzecznictwa i nauki prawa za informację publiczną uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.

Następnie nie budzi wątpliwości, że w świetle ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych cmentarze mogą być komunalne bądź wyznaniowe. Zakładanie i rozszerzanie cmentarzy komunalnych, a także ich prowadzenie należy do zadań własnych gminy (art. 1 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz art. 7 ust. 1 pkt 13 ustawy o samorządzie gminnym). Natomiast o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego, a także o zamknięciu cmentarza wyznaniowego decyduje właściwa władza kościelna, po zasięgnięciu opinii właściwego inspektora sanitarnego, przy czym może to odbywać się wyłącznie na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych utrzymanie cmentarzy komunalnych i zarządzanie nimi należy do właściwych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), na których terenie cmentarz jest położony (ust. 1), natomiast utrzymanie cmentarzy wyznaniowych i zarządzanie nimi należy do związków wyznaniowych (ust. 2).

Zasadą wynikającą z tych przepisów jest rozdzielenie funkcji cmentarzy komunalnych i wyznaniowych. Jednakże na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych w miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących.

W ocenie sądu wojewódzkiego sytuacja taka oznacza przeniesienie zadania publicznego – jakim jest prowadzenie cmentarza – na jednostkę prowadzącą cmentarz wyznaniowy. Nie można zgodzić się z Proboszczem, że w takiej sytuacji Parafia jedynie udostępnia miejsca pochówkowe na cmentarzu dla osób innego wyznania. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje też fakt, że w gminie Ż. nie funkcjonuje cmentarz komunalny, a zatem hipoteza art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych znajduje w tym przypadku zastosowanie. Konsekwencją takiego stanu jest to, że prowadzenie cmentarza staje się w tej sytuacji zadaniem publicznym. Tym samym informacje dotyczące liczby osób pochowanych w 2017 r. na cmentarzu wyznaniowym oraz wysokość opłat związanych z pochówkiem noszą cechy informacji publicznej, niezależnie od tego, czy na rzymskokatolickim cmentarzu w N. pochowano w danym roku osoby bezwyznaniowe lub innego wyznania.

Nietrafne w ocenie sądu wojewódzkiego jest więc stanowisko Proboszcza Parafii odwołujące się przywołanych orzeczeń Sądu Najwyższego (m.in. wyrok SN z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II CSK 649/10, LEX nr 1119402). Jest bowiem oczywistym, że proboszcz nie jest organem administracji publicznej, a środki pozyskiwane za pochówek lub "wykupienie" miejsca na grób wynikają z zawartych umów o charakterze cywilnoprawnym. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są jednak nie tylko organy władzy publicznej, w tym organy administracji, lecz również inne podmioty, jak to wynika z art. 4 u.d.i.p. W szczególności przepis art. 4 ust. 1 w punkcie 5 wymienia "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne (podkreślenie sądu) lub dysponują majątkiem publicznym (...)". Skoro zatem Proboszcz Parafii w N. w zakresie wynikającym z art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych wykonuje zadanie publiczne (w miejsce gminy), staje się podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych dotyczących kwestii pochówku na tym cmentarzu wyznaniowym, w tym zarówno liczby osób pochowanych jak i opłatach z tego tytułu pobieranych. Nie ma zaś w tej sprawie znaczenia okoliczność braku finansowania przedmiotowego cmentarza ze środków publicznych.

W świetle powyższego należało dojść do wniosku, że Proboszcz Rzymskokatolickiej Parafii pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku z dnia 15 maja 2018 r., w takim zakresie, w jakim dotychczas nie udzielił odpowiedzi na pytania 1 i 4. W tym też zakresie należało zobowiązać go do wydania aktu lub dokonania czynności w załatwieniu wniosku strony skarżącego Stowarzyszenia – o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pozostałym zakresie, a więc co do pytań 2 i 3 z wniosku z dnia 15 maja 2018 r. sąd uznał, że Proboszcz Parafii udzielił na nie odpowiedzi wskazując w istocie, że brak jest oficjalnego cennika usług pogrzebowych oraz podając rodzaj i wysokość opłat uiszczanych zwyczajowo w związku z pochówkiem. W tym też zakresie postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku).

Orzekając o obowiązku wynikającym z art. 149 § 1a p.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku) sąd uznał, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Proboszcz Parafii nie jest organem administracji publicznej i może pozostawać w usprawiedliwionym, choć błędnym przekonaniu, że nie ma obowiązku udostępniania informacji publicznej lub też, że określony rodzaj informacji nie ma takiego charakteru. Brak pełnej reakcji na wniosek Stowarzyszenia nie nosił cech uporczywości, nie wynikał ze złej woli, lecz z niewłaściwej interpretacji przepisów obowiązującego prawa, jak też należało uwzględnić częściowe udostępnienie żądanej informacji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 580 zł składa się wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą w wysokości 480 zł ustalone jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 ze zm.) oraz uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.