Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 197/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku
Powołane przepisy: article: art. 249a, art. 169
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Z. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie odrzucił skargę W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia "[...]", z uwagi na nie uiszczenie w terminie wpisu od skargi.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2015r. WSA w Olsztynie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

i ustanowienia radcy prawnego. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 maja 2015r., sygn. akt II FZ 292/15 oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 3 marca 2015r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy. W konsekwencji zarządzeniem z dnia 26 maja 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od wniesionego zażalenia na postanowienie

z dnia 29 września 2014r. pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie odebrane zostało w dniu 1 czerwca 2015 r. przez żonę skarżącego. Siedmiodniowy termin przewidziany w art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (j.t. Dz. U z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej zwana : "p.p.s.a.") upłynął w dniu 8 czerwca 2015 r. Pomimo upływu 7 dniowego terminu należny wpis od zażalenia nie został uiszczony.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 197/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił zażalenie od postanowienia WSA w Olsztynie z dnia 29 września 2014 r., którym odrzucono zażalenie na postanowienie z dnia 9 września 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Postanowieniem z dnia 21 września 2015r. sygn. akt II FZ 690/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na wyżej wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2015r.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia 7 października 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 169 p.p.s.a., stwierdził, że postanowienie z dnia 17 lipca 2014r. o odrzuceniu skargi jest prawomocne od dnia 21 września 2015r.

Wnioskiem złożonym w dniu 9 października 2015r., a następnie uzupełnionym w dniu 23 listopada 2015r. poprzez złożenie na urzędowym formularzu wniosku

o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Stosownie do treści art. 243 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powyższego wynika, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne o ile trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania, jeżeli strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 776/12 (publ. CBOiS) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia" oraz że "stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd".

Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w postanowieniu

z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1348/10 (publ. CBOiS) postępowanie

w przedmiocie przyznania prawa pomocy ma charakter incydentalny, a zatem ma rację bytu dopóty, dopóki postępowanie główne nie zostanie prawomocnie zakończone. W sytuacji, gdy postępowanie przed sądem zostało prawomocnie zakończone (wyrokiem lub postanowieniem), kwestia prawa pomocy staje się bezprzedmiotowa.

Postępowanie ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę zostało prawomocnie zakończone. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w przedmiocie odrzucenia skargi z dnia 17 lipca 2014 r., stało się prawomocne od dnia 21 września 2015 r. Tym samym skarżący kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym złożył już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego.

Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe ze względu na fakt, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało prawomocnie zakończone przed złożeniem tego wniosku (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 355/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 591/14, publ. CBOiS).

W tym stanie sprawy za zbędne należało uznać rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Z tego względu, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.