Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 913/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 257, 260 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, , , po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 czerwca 2018 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z 8 czerwca 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek K. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca jest osobą ubezwłasnowolniona częściowo. Jej kuratorem jest adwokat O. O. Tenże kurator został wezwany do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Przesyłka zawierająca odpis wezwania została przezeń odebrana w dniu 16 maja 2018 r. Termin do uzupełnienia braku wniosku upłynął w dniu 23 maja 2018 r.

Kurator złożył wniosek na formularzu w dniu 25 maja 2018 r., wyjaśniając, że z uwagi na brak kontaktu ze skarżącą nie był w stanie dochować terminu. Stosowny kontakt nawiązał dopiero w dniu 23 maja 2018 r. o godzinie 19.00. W ocenie kuratora termin winien być w jego wypadku liczony od tego momentu. Niezależnie od powyższego złożył wniosek o przywrócenie terminu.

Referendarz nie podzielił tego poglądu i w uzasadnieniu podkreślił, że brak jest podstaw normatywnych do przyjęcia, jakoby bieg terminu rozpoczął się w inny, dniu niż doręczenie wezwania do nadesłania wypełnionego formularza.

Kurator złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia. W treści sprzeciwu raz jeszcze szczegółowo opisał problemy w nawiązaniu kontaktu ze skarżącą a nadto podkreślił, że bez tego kontaktu nie był w stanie wypełnić formularza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Sprzeciw zasadny nie jest.

Referendarz oparł się na treści art. 252 § 2 i art. 257 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że strona ma obowiązek złożyć wniosek na urzędowym formularzu. Zgodnie natomiast z art. 257 P.p.s.a. wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braku strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie pozostawia się bez rozpoznania.

Kurator skarżącej odebrał wezwanie w dniu 16 maja 2018 r. i w siedmiodniowym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 23 maja 2018 r. nie nadesłał wniosku na urzędowym formularzu. Fakt ten jest bezsporny.

Trafnie też podniósł referendarz, że brak jest podstawy do przyjęcia innego biegu terminu niż liczony od odbioru wezwania. Natomiast okoliczności podane w piśmie z 25 maja 2018 r. i sprzeciwie zostaną zbadane w odrębnym postanowieniu w przedmiocie przywrócenia terminu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 P.p.s.a. w zw. z art. 257 P.p.s.a.