Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 806/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art.1 par.1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 Art. 30 ust.1 i ust. 4
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. L.-B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 472/09 w sprawie ze skargi K. L.-B. na decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia 25 maja 2009 r., nr 9001-2009-000469 w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2009 r. o sygn. akt III SA/Wr 472/09 oddalił skargę K. L. – B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia 25 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 16 maja 2008 r. skarżąca – K. L. – B. złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno-środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2008. Wniosek powyższy obejmował osiem działek rolnych, na których realizowany jest pakiet:

1) "Rolnictwo ekologiczne"’ w ramach wariantów: uprawy rolnicze bez certyfikatu zgodności (S02a01) realizowany na obszarze 0,45 ha, trwałe użytki zielone bez certyfikatu zgodności (S02b01) na obszarze 37,95 ha oraz

2) "Utrzymanie łąk ekstensywnych" w ramach wariantu: półnaturalne łąki dwukośne (P01b) zrealizowany na powierzchni 37,95 ha.

W dniu 13 września 2008 r., w wyniku wykrycia nieprawidłowości podczas wykonywania kontroli administracyjnej wniosku wydano wezwanie do złożenia wyjaśnień w sprawie, które zostało doręczone stronie w dniu 15.09.2008 r. W toku ww. kontroli stwierdzono, że zadeklarowana we wniosku powierzchnia użytkowana rolniczo na działkach ewidencyjnych nr 117/3, 16/3 i 34/1 położonych w województwie dolnośląskim powiecie kłodzkim, gminie Bystrzyca Kłodzka, obręb W. H. jest większa niż powierzchnia uprawniona do tej płatności. W odpowiedzi na ww. wezwanie strona skarżąca w dniu 19 września 2008 r. złożyła korektę przedmiotowego wniosku pomniejszając powierzchnię działki rolnej A położonej na działce 16/3 z 3,80 ha na 3,50 ha, powierzchnię działki B położonej na działce ewidencyjnej 34/1 z 7,50 ha na 6,50 ha oraz działki rolnej C położonej na działce ewidencyjnej 117/3 z 10,50 ha na 7,50 ha, co doprowadziło w rezultacie do zmniejszenia łącznej powierzchni działek rolnych, na których jest realizowany jest wariant S02b10 oraz P01b do 33,65 ha.

W dniach 1 do 6 października 2008 r. w gospodarstwie strony skarżącej dokonano kontroli metodą inspekcji terenowej z której został sporządzony protokół nr 9001/6611/1397/08. W toku czynności kontrolnych jednostka certyfikująca potwierdziła jako grunty w okresie przestawiania 0,45 ha upraw rolniczych oraz 37,95 ha trwałych użytków zielonych.

Do ustaleń powyższej kontroli strona skarżąca wniosła pisemne zastrzeżenia zarzucając:

1) wykonanie pomiaru GPS nie od brzegów działki ale poza koronami drzew oraz nie uwzględnienie faktu istnienia na badanych gruntach bardzo dużych pochyłości,

2) nieuwzględnienie faktu, że w miejscowości W. H. większość gruntów nie posiada ograniczników,

3) nieuwzględnienie faktu, iż z uwagi na realizację w gospodarstwie programu rolno-środowiskowego – pakiet P01b, łąki powinny być wykoszone dopiero do końca października 2009 r.,

4) dokonanie pomiarów tylko na wykoszonych działkach z pominięciem działek nie wykoszonych, pomimo, iż nie upłynął jeszcze termin do ich wykoszenia,

5)błędne ustalenia w zakresie zarzutu braku spójności działek, poprzez nieuwzględnienie faktu istnienia przepustów oraz możliwości przejazdu,

6) nieuwzględnienie faktu samodzielnego skorygowania przez skarżącą powierzchni działek 34/1, 16/3 oraz 117/3, jeszcze przed kontrolą.

Dolnośląski Oddział Regionalny ARiMR we W. w piśmie z dnia 22 października 2008 r. odniósł się do zastrzeżeń strony i podtrzymał ustalenia poczynione w trakcie kontroli na miejscu, wskazując w szczególności, że przy dokonywaniu pomiarów posługiwano się wgranym podkładem, uwzględniając jedynie powierzchnie równe lub większe od 0,10 ha. Wskazano dodatkowo, że celem kontroli jest stwierdzenie powierzchni terenu użytkowanej rolniczo, a nie powierzchni działki ewidencyjnej, na której jest położona działka rolna. W uzasadnieniu powołano się w szczególności na dokumentację fotograficzną (25 zdjęć) obrazującą stan działek, na których stwierdzono odstępstwa od wymaganego sposobu użytkowania w postaci rosnących samosiejek drzew i krzewów, co zdaniem organu świadczy o wieloletnim pozostawieniu gruntu jako nieużytku. Podkreślono, iż inspektorzy, wbrew twierdzeniom skarżącej, uznali jako powierzchnie użytkowane rolniczo łąki z uwzględnieniem ich wykoszenia do 31 października 2008 r., zastrzegając jednocześnie, iż nie dotyczyło to obszaru z samosiejkami drzew i krzewów. Ponadto, jak wynika z pisma Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W., na zmniejszenie obszaru kwalifikującego się do uzyskania dopłat, wpłynął fakt istnienia na części działek umocnień przeciw erozyjnych o szerokości ponad 2 m, co również uniemożliwiło wliczenie ich do powierzchni działki rolnej.

W toku postępowania administracyjnego skarżąca w dniu 10 marca 2009 r. została poinformowana przez organ I instancji o przysługujących jej, na podstawie art. 10 k.p.a. uprawnieniach do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w jego toku oraz prawem do ustosunkowania się do jego treści, z czego skarżąca skorzystała osobiście. Ponadto w dniu 15 marca 2009 r. K. L.-B. skierowała do Biura Powiatowego ARiRM w K. kolejne pismo zarzucające, iż podczas jej wizyty w Biurze w dniu 10.03.2009 r. udostępniono jej tylko część zdjęć zrobionych w ramach kontroli, pomijając w szczególności te obrazujące obszar "odebrany" przez kontrolę

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, Kierownik Biura Powiatowego ARiRM w K. wydał w dniu 31 marca 2009 r. decyzję nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno środowiskowych w pomniejszonej kwocie, tj. dla wariantu S02a01 na powierzchni 0,45 ha w kwocie 306 zł, odmawiając jednocześnie płatności dla wariantów S02b01 oraz P01b, z uwagi na stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną w wysokości przekraczającej 20%, opierając się na art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008(1).

Od powyższej decyzji Katarzyna Liana-Białek wniosła odwołanie do Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. kwestionując wyniki kontroli.

Organ II instancji podtrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji. W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ustalił, że kontrola dokonana w dniach 01-06.10.2008 r. została wykonana prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu wskazano w szczególności na treść pisma z dnia 3 października 2008 r. znak[...] , z którego niezbicie wynika, że wyłączeniu nie podlegały powierzchnie nie wykoszone, bowiem inspektorzy uwzględnili opóźniony termin koszenia obowiązujący dla działek zgłoszonych do pakietu P01. Opierając się na dokumentacji zdjęciowej organ II instancji wskazał, że wyłączeniu podlegały jedynie enklawy nie użytkowane rolniczo, porośnięte samosiewkami drzew i krzewów.

Organ II instancji zweryfikował wyniki kontroli i uznał za prawidłowe zastosowanie art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008(1). Zgodnie z tym przepisem, jeśli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana pomoc.

Od decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. K. L.-B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.

Sąd I instancji oddalając skargę nie dopatrzył się naruszeń, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podkreślił, że weryfikacja danych dotyczących powierzchni działek rolnych zadeklarowanych przez producenta rolnego o przyznanie płatności, nie następuje na podstawie danych zawartych w ewidencjach i rejestrach lecz na podstawie kontroli na miejscu, obejmującej w szczególności ustalenie rzeczywistego obszaru zgłoszonych upraw.

Sąd I instancji uznał za bezzasadny zarzut skarżącej dotyczący zastosowanej w toku kontroli metody pomiarowej GPS, która dała wyniki odbiegające od danych zadeklarowanych we wniosku. Ustalanie obszaru działek rolnych może być prowadzone z wykorzystaniem wszelkich odpowiednich środków określonych przez odpowiednie władze, które zapewniają pomiar z dokładnością co najmniej równą tej wymaganej w przypadku oficjalnych pomiarów dokonywanych na podstawie przepisów krajowych. Metoda, którą posłużono się w sprawie ustalania powierzchni działek jest jedną z dopuszczalnych metod. W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na wielość dostępnych metod pomiarowych, nie można wymagać od organu administracji, aby jednocześnie dokonywał pomiaru różnymi metodami, które zresztą również mogły być niezadowalające dla strony.

Według Sądu I instancji chybione są argumenty skarżącej podnoszone w toku dotychczasowego postępowania, dotyczące nieokazania organom administracyjnym punktów granicznych działek, jako warunku prawidłowego ustalenia powierzchni działek. Organy administracyjne nie były zobligowane do ustalania ich położenia, bowiem w toku inspekcji na miejscu posługiwały się zdjęciami satelitarnymi, mapami geodezyjnymi oraz wgranym podkładem mapowym uwzględniającym również nachylenie terenu, oznaczającym granice działek ewidencyjnych widocznych na ekranie odbiornika GPS. Dodatkowo kontrolujący dokonali lustracji działek rolnych i porównali je z rzeczywistymi, naturalnymi ich granicami (drogi rowy), co pozbawia celowości okazywanie inspektorom granic działek ewidencyjnych. Zdaniem Sądu I instancji znaczenie w procesie gromadzenia materiału dowodowego ma również dokumentacja fotograficzna sporządzona w miejscu kontroli, ukazująca w sposób niebudzący wątpliwości obszary kontrolowanych działek, które z uwagi na porośnięcie samosiejkami drzew i krzewów, w sposób jak najbardziej prawidłowy, zostały wykluczone z obszaru działek użytkowanych rolniczo.

W ocenie Sądu I instancji nieuzasadniony jest również argument skarżącej sprowadzający się do stwierdzenia, iż kontrolerzy w sposób nieuprawniony wyłączyli z areału użytkowanego rolniczo obszar porośnięty łąką, której termin wykaszania, do dnia kontroli, jeszcze nie upłynął. Okoliczność braku obowiązku wykoszenia łąk na badanym obszarze została uwzględniona, z istotnym jednak wyjątkiem, dotyczącym terenów porośniętych samosiejkami drzew i krzewów. Ich istnienie na spornym terenie świadczy o długotrwałym jego wyłączeniu z rolniczego użytkowania.

W rezultacie przeprowadzonych ustaleń faktycznych organ II instancji zastosował w sposób prawidłowy art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008(1), stanowiący, że jeśli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej wówczas kwota jaka ma być przyznana zostanie pomniejszona w danym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Natomiast, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wynosi 20% lub więcej odmawia się przyznania płatności.

Sąd I instancji stwierdził, że organy administracji nie naruszyły zarzucanego przez skarżącą art. 10 k.p.a. Z akt postępowania przed organem I i II instancji wynika, że organy prowadzące postępowanie starannie dbały o zapewnienie skarżącej udziału w postępowaniu i wypowiadania się na temat zgromadzonych dowodów. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. poinformował stronę o jej uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. pismem z dnia 10 marca 2009 r. a strona z tego uprawnienia czynnie korzystała, kilkakrotnie stawiając się osobiście w siedzibie organu, składając swoje oświadczenia, zastrzeżenia czy też zapoznając się z aktami sprawy. Zatem strona czynnie uczestniczyła w procesie gromadzenia materiału dowodowego przez organ I instancji wnosząc zastrzeżenia do protokołu z kontroli.

Od wyroku Sądu I instancji K. L. – B. wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., naruszenie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez niezbadanie, czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w k.p.a. i przepisach szczególnych, w tym w rozporządzeniu Komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności i modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1728/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że wielokrotnie kwestionowała wyniki kontroli przeprowadzone za pomocą GPS. Kontrolowane działki usytuowane były w bezpośrednim sąsiedztwie drzew i z tego względu dokonany pomiar nie jest wiarygodny. Jeżeli pomiary przy użyciu urządzenia GPS są wykonywane w pobliżu lasu lub terenu zabudowanego, to sygnał może się odbić i zniekształcić wynik pomiaru. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że tego rodzaju pomiar nie uwzględnia nachylenia terenu co ma bezpośredni wpływ na określenie wielkości kontrolowanego pomiaru. Skarżąca podnosiła w postępowaniu administracyjnym, że organ niezasadnie wyłączył z areału użytkowanego rolniczo obszar porośnięty samosiejkami drzew i krzewów. Wymienione krzewy i drzewa są kilkumiesięczne i ich obecność nie może świadczyć o długotrwałym wyłączeniu gruntu z rolniczego użytkowania. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji przy badaniu sprawy powinien był uwzględnić te okoliczności i zweryfikować pod tym kątem prawidłowość postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy.

Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt.2 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt.2 p.p.s.a. należy na wstępie stwierdzić, że strona skarżąca w ramach tej podstawy kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku-Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153, poz.1269 ze zmianami) poprzez niezbadanie czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracji publicznej zgodnie z regułami określonymi w k.p.a. oraz w Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L.04.141.18).

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że przepis art.174 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje, iż podstawą skargi kasacyjnej może być tylko naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Jednocześnie należy podkreślić, że przytoczenie podstaw kasacyjnych musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Sąd nie może zastępować strony i precyzować, czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prezentowane stanowisko, które skład NSA orzekający w tej sprawie podziela, że "naruszenie przepisów postępowania" o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odnosi się do postępowania sądowoadministracyjnego (vide wyrok NSA z 29.09.2009 r. I GSK 1054/08 niepublikowany, wyrok NSA z 17.03.2010 r. II FSK 1854/08 niepublikowany).

W związku z powyższym stwierdzić należy, że sąd administracyjny nie proceduje w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym ogólnikowe odwołanie się do treści bliżej nie sprecyzowanych przepisów k.p.a. bez powiązania ich z przepisami regulującymi postępowanie przed sądami administracyjnymi nie może prowadzić do skutecznego podważenia stanu faktycznego sprawy.

Stawiany Sądowi I instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez naruszenie art.1 § 1 i § 2 ustawy-Prawo o ustroju sądów administracyjnych jest całkowicie niezasadny. Powołany wyżej przepis prawa należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. W § 1 określa on podstawową funkcję sądów administracyjnych i toczących się przed tymi sądami postępowań i wprost wskazuje, że sąd administracyjny został powołany do kontroli działalności organów administracji publicznej, natomiast § 2 tego przepisu prawa stanowi, że "sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". Naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. Wojewódzki Sąd Administracyjny mógłby go naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (vide wyrok NSA z 18.12.2009 r I FSK 1613/08 niepublikowany).

Kwestionowanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną zastosowanej przez organ metody pomiaru powierzchni działek rolnych, jest w istocie zarzutem dotyczącym ustalenia stanu faktycznego. Odwołanie się w tym zakresie przez kasatora do przepisów art.30 ust.1 i art.30 ust.4 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku wskazuje jedynie tyle, że powierzchnię działek rolnych można określić za pomocą wszelkich dostępnych środków, co oczywiście nie wyklucza możliwości stosowania metody zastosowanej przez organ w postaci pomiaru przy pomocy urządzeń GPS. Strona skarżąca nie wykazała przy tym, że zastosowana przez organ metoda pomiaru powierzchni działek rolnych jest niedopuszczalna, bądź że została zastosowana w sposób wadliwy i uzyskane wyniki nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.