Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 232/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6173 Biegli sądowi i tłumacze przysięgli
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Pełnomocnik procesowy
Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 219 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 95 § 2
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 19 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1514/07 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę tłumaczy przysięgłych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1514/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił A. F. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę tłumaczy przysięgłych.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał między innymi, że postanowieniem z dnia 1 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1514/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę A. F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości, wskazując, iż reprezentowana w momencie wnoszenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika skarżąca, zobowiązana była, dla skutecznego wniesienia pisma, do uiszczenia wpisu stałego w gotówce do kasy sądu administracyjnego, do którego wnoszone było pismo, lub na rachunek właściwego sądu. Pełnomocnik skarżącej stosowną opłatę wniósł w formie znaczków opłaty sądowej, a więc w sposób nieprawidłowy. Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 10 października 2007 r.

W dniu 17 października 2007 r. A. F. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu pisma wskazała, że nie może ponosić konsekwencji niezawinionego przez nią błędu jej pełnomocnika. Do wniosku dołączyła m. in. skargę oraz potwierdzenie uiszczenia stosownego wpisu sądowego.

Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 kwietnia 2008 r. podał, że w jego ocenie we wniosku nie podniesiono okoliczności wskazujących na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Sąd podał, iż A. F. jako główny argument przemawiający za uwzględnieniem jej wniosku wskazała zaniedbanie ze strony jej pełnomocnika, który dokonał opłacenia skargi w formie znaków opłaty sądowej zamiast gotówką do kasy sądu. Zdaniem skarżącej taka sytuacja nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla mocodawcy, bowiem nie może on ponosić skutków zaniedbań pełnomocnika.

Sąd I instancji stanął jednak na stanowisku, że następstwem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy, dlatego też ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego ponosi w pełni strona, która w takiej sytuacji nie może podnosić argumentu, że jest ofiarą nieprofesjonalnego działania jej pełnomocnika.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2008 r. A. F. wniosła o uchylenie przedmiotowego orzeczenia, o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz o nakazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu merytorycznego rozpoznania skargi. Uzasadniając skarżąca podała, że uznaje kwestionowane postanowienie za krzywdzące i pozbawiające ją możliwości rozpatrzenia istotnej dla niej sprawy na rozprawie sądowej. Nadto A. F. stwierdziła, że nie może ponosić konsekwencji błędu jej pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli nie dokonała ona w terminie czynności procesowej bez swojej winy. Strona powinna we wniosku uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie terminu do wniesienia skargi powstało z przyczyn, które nie sposób uznać za niezawinione. O braku winy w uchybieniu terminu można bowiem mówić wyłącznie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02 Monitor Prawniczy 2002 nr 23, str. 1059). Powyższa sytuacja nie zachodzi jednak w przedmiotowej sprawie.

A. F. ustanowiła pełnomocnika procesowego, którego nienależyte działanie polegające na nieopłaceniu skargi doprowadziło do odrzucenia tego pisma i w rezultacie do pozbawienia skarżącej drogi do sądu. Zgodnie jednak z art. 95 § 2 Kodeksu cywilnego wszelkie czynności dokonywane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 1999 r., sygn. akt III CKN 76/99, Biul. SN 1999/6/11). Tym samym działania pełnomocnika należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę. Zatem słusznie Sąd I instancji uznał, iż nie można przyjąć, że skarżąca uchybiła terminowi bez swojej winy (por. postanowienie SN z dnia 15 grudnia 1999 r., sygn. akt II UKN 678/99, OSNP 2001 nr 11, poz. 402).

Odnosząc się do argumentu skarżącej, że choć wpis od skargi nie został uiszczony w sposób należyty, ale jednak został zapłacony w odpowiedniej wysokości, należy wskazać, że w tym zakresie, wobec jednoznacznego brzmienia art. 219 § 2 p.p.s.a., ukształtowana została jednolita linia orzecznicza wskazująca, iż pismo, które zostało opłacone w znakach sądowych, czy w jakiejkolwiek innej formie nieprzewidzianej tym przepisem, uznaje się za nieopłacone (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt OSK 415/04 /niepubl./, postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04, ONSAiWSA 2004/1/4, wyrok NSA z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1613, nr Lex 154664). Jest to regulacja autonomiczna, wobec czego odmienne uregulowania form uiszczania opłat w postępowaniu cywilnym nie mają znaczenia w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 kwietnia 2008 r. odpowiada prawu.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.