Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1471/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia sprawy ze skargi M. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić M. D. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. D. (zwany dalej skarżącym) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2011 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 21 listopada 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynął do sądu wniosek skarżącego reprezentowanego przez adw. A. J. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

We wniosku pełnomocnik podniósł, że skarżący jest cudzoziemcem, któremu wiele rzeczy jest obcych. Pełnomocnik podkreślił, iż odpis postanowienia z dnia 7 września 2011 r. cudzoziemiec doręczył mu w dniu 22 września 2011 r. Podniósł, że skarżący nie był w stanie wskazać mu daty otrzymania odpisu postanowienia z dnia 7 września 2011 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a nadto wskazał mu, że przedmiotowe postanowienie otrzymał w czwartek lub piątek tj. 22 lub 23 września 2011 r. Pełnomocnik podniósł, iż w tym stanie rzeczy nie ponosi on (pełnomocnik) winy za niniejszy stan rzeczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.).

Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu bada czy wnioskodawca wniósł go w terminie 7 dniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Po analizie akt sprawy należy stwierdzić, iż zachował on termin o którym była mowa powyżej.

Rozpatrując wniosek merytorycznie należy zauważyć co następuje.

Na wstępnie należy zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, że odpis postanowienia z dnia 7 września 2011 r. o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji został doręczony skarżącemu a nie jak wskazano w postanowieniu jego pełnomocnikowi (na tym etapie postępowania pełnomocnik nie był ustanowiony w sprawie).

Jak wynika z akt sądowych doręczenie skarżącemu ww. odpisu postanowienia nastąpiło w dniu 14 września 2011 r. (k-38 zpo pokwitowane przez żonę właściciela mieszkania), a więc 7 dniowy termin na wniesienie zażalenia mijał z dniem 21 września 2011 r.

Natomiast zażalenie na ww. postanowienie wpłynęło do Sądu dopiero w dniu 22 września 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym k-61 akt sądowych).

Pełnomocnik skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 7 września 2011 r. podniósł, iż skarżący jest cudzoziemcem, wiele rzeczy jest mu obcych i nie ma należytej wiedzy jakie znaczenie mają obowiązujące terminy do dokonania określonej czynności.

Należy jednak stwierdzić, iż ww. przyczyna uchybienia terminu nie może być uznana za wiarygodną. Sąd zauważył, iż skarżący wezwany do uiszczenia wpisu od skargi (k-23 akt sądowych) uiścił ją w terminie (także 7 dniowym k- 25-28 akt sądowych), a więc świadczy to o tym, iż skarżący posiada wiedzę co do znaczenia obowiązujących terminów do dokonania określonej czynności.

W obu przypadkach skarżący został odpowiednio pouczony, w pierwszym o terminie do wykonania zarządzenia do uiszczenia wpisu, w drugim o terminie wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 września 2011 r.

Dlatego też powoływanie się na ww. przyczynę zdaniem sądu nie świadczy o braku winy skarżącego w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu. Świadczy ono niedbalstwie ponieważ w pierwszym przypadku (uiszczenia wpisu) cudzoziemiec nie uchybił terminowi, a w drugim (złożenie zażalenia) uchybił terminowi.

Należy zauważyć, iż wniesienie zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji nie jest obwarowane przymusem adwokackim (radcowskim), skarżący mógł zatem samodzielnie wnieść zażalenie bez udziału adwokata lub radcy prawnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).