Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1051/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2133
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 września 2021 r., nr SKO Gd/2720/21 w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 11 marca 2021 r., nr RSD.824/000445/03/2021; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego M. G. kwotę 497 kwotę (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. G. (dalej również jako "strona", "wnioskodawca" lub "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 września 2021 r. (nr SKO Gd/2720/21), utrzymującą decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 11 marca 2021 r. (nr RSD.824/000445/03/2021) na mocy której stronie odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego.

Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:

M. G. wystąpił do Urzędu Miasta G. z wnioskiem z dnia 25 stycznia 2021 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, gdzie wskazał, że jako najemca zamieszkuje w lokalu o pow. 44, 5 m² przy ul. [...] w G., prowadzi w tym lokalu jednoosobowe gospodarstwo domowe, za ostatni miesiąc poniósł na mieszkanie łączną sumę wydatków w wysokości 546,60 zł oraz że średni dochód prowadzonego przez niego gospodarstwa domowego wynosił 1.798,33 zł miesięcznie. Występując o dodatek M. G. przedstawił m.in.:

- umowę najmu zawartą z właścicielem mieszania przy ul. [...] w G. – J. B. wraz z kolejnymi aneksami, z których wynikało, że M. G. ma prawo zajmowania jako najemca wskazanego mieszkania od czerwca 2017 r. do czerwca 2021 r.;

- zaświadczenie o byciu studentem Uniwersytetu Gdańskiego, gdzie wskazano, że planowy termin zakończenia studiów to 30 czerwca 2021 r. oraz ze studentowi nie przyznawano świadczeń ze środków funduszu stypendialnego;

- zawiadomienie skierowane do J. B. przez P. Sp. z o.o. o zmianie wysokości opłat za mieszkanie przy ul. [...] w G. od stycznia 2021 r. którą określono na 546,60 zł (za nieruchomość wspólną, domofon, wywożenie nieczystości, podgrzanie wody, wodę zimną i kanalizację, C.O. opłatę stałą, C.O. opłatę zmienną zaliczkę na poczet remontów);

- deklarację o dochodach za 3 miesiące poprzedzające złożenie wniosku (październik, listopad, grudzień 2020 r.), w której wnioskodawca wykazał, że w tym czasie uzyskał dochód w łącznej kwocie 5.395 zł z tytułu najmu, czyli średni miesięczny dochód z tego okresu w wysokości 1.798,33 zł,

- umowę najmu lokalu z dnia 20 sierpnia 2020 r. zawartą pomiędzy M. G. jako wynajmującym a najemcami - F. D. i N. W., dotyczącą mieszkania przy ul. [...] w G., którego właścicielem jest M. G., gdzie miesięczny czynsz najmu ustalono w kwocie 1.850 zł oraz wskazano, że najemcy zobowiązują się do samodzielnego pokrywania kosztów związanych z eksploatacją przedmiotu najmu, w szczególności kosztu zarządu nieruchomością, wywozu nieczystości, konserwacji, zużycia wody oraz ogrzewania i innych opłat eksploatacyjnych należnych [...] Spółdzielni [...] a także zobowiązując się do pokrywania kosztów związanych z bieżącym zużyciem energii elektrycznej, paliwa gazowego oraz kosztów mediów;

- trzy potwierdzenia przelewów otrzymanych przez M. G. tytułem czynszu najmu od F. D. w kwotach 1.775 zł w październiku 2020 r., 1.850 zł w listopadzie 2020 r. oraz 1.770 zł w grudniu 2020 r., od których to kwot wnioskodawca odprowadzał miesięczne zaliczki na zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu ewidencjonowanych przychodów z najmu (PPE).

Pismem z dnia 23 lutego 2021 r. Prezydent Miasta G. wezwał M. G. do przedłożenia w terminie 7 dni wykazu opłat mieszkaniowych (aneks do czynszu) dotyczących należącego do wnioskodawcy mieszkania przy ul. [...] w G. obowiązującego w okresie od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania i wskazując, że wskazany dokument jest w ocenie organu niezbędny do rozpatrzenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

W odpowiedzi pozyskano wydruki o rozliczeniach z sytemu prowadzonego przez zarządcę nieruchomości dotyczącą mieszkania przy ul. [...] w G., gdzie dla miesięcy październik, listopad i grudzień 2021 r. wskazano za każdy miesiąc "rozrachunek podstawowy na kwotę 662,44 zł", a za miesiąc wrzesień 2021 r. "rozrachunek podstawowy na kwotę 396,82 zł", gdzie w każdym z rozrachunków jako składniki opłaty wyszczególniono: "Działalność społeczna, oświatowa i kulturalna, Dźwig, Eksplantacja podstawowa, Eksploatacja Sieci RTV, Energia elektr. za dźwig, Energia elektryczna, Fundusz remontowy, Fundusz remontowy ogólny, Konserwacja domofonu, Oplata zmien. podgrz wody, Opłata stała za CO, Opłata stała za podgrz. wody, Opłata zmienna za CO Podatek od nieruchomości, Prawa autorskie, Użytkowanie wieczyste gruntu - menie Sp-ni, Woda i kanalizacja, Wywóz nieczystości".

Decyzją z dnia 11 marca 2021 r. (nr RSD.824/000445/03/2021) Prezydent Miasta G. odmówił przyznania stronie dodatku mieszkaniowego jako powód odmowy wskazując przekroczenie kryterium dochodowego.

Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 2 art. 3, art. 4, art. 5 art 6 i art. 7ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2133 ze zm., dalej powoływanej również jako "u.d.m."), Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 156, poz. 1817, ze zm.) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej powoływanej jako "k.p.a.").

Organ wskazał, że powołane przepisy przewidują, że dodatek mieszkaniowy przyznawany jest osobie która: 1) posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 2 u.d.m.); 2) spełnia kryterium powierzchni (art. 5 u.d.m.); 3) spełnia kryterium dochodu (art. 3 u.d.m.), które od 1 marca 2020 r. wynosi dla gospodarstwa jednoosobowego 2100 zł brutto; 4) ponosi opłaty za zajmowany lokal mieszkalny (art. 6 ust. 3 i 4 u.d.m.) takie jak:

a) czynsz, opłaty eksploatacyjne, fundusz remontowy, koszty zarządu, odszkodowanie za zajmowany lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, wywóz śmieci;

b) opłaty za centralne ogrzewanie, ciepłą wodę, zimną wodę, kanalizację zgodnie z faktycznym zużyciem;

c) ryczałt za brak centralnego ogrzewania, ciepłej wody, instalacji gazu ziemnego.

Organ wyjaśnił przy tym, że dochód brutto (art. 3 ust. 3 u.d.m.) stanowią wszystkie przychody pomniejszone o koszty uzyskania i składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez ubezpieczonego (emerytalna, rentowa i chorobowa). Przy ustalaniu prawa do dodatku mieszkaniowego uwzględnia się przy tym dochody brutto uzyskane przez wszystkich członków gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc złożenia wniosku (art. 7 ust. 1 u.d.m.). Do dochodu nie wlicza się jednak świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, świadczenia wychowawczego, dodatku wychowawczego dla rodzin zastępczych, dopłaty do czynszu oraz świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 9 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o grobach weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.

Następnie wskazano, że podstawę wyliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego stanowią opłaty przypadające na powierzchnię normatywną lokalu mieszkalnego (art. 5 ust. 1 u.d.m.) wynoszącą dla 1 osoby 35 m². W przypadku, gdy stawka za 1 m² powierzchni lokalu mieszkalnego przekracza stawki obowiązujące w mieszkaniach gminnych, opłaty są przeliczane do stawek gminnych (art. 6 ust. 6 u.d.m.). W przypadku, gdy lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania, instalację ciepłej wody, instalację gazu ziemnego, nalicza się ryczałt, który jest przekazywany na konto zarządcy budynku razem z dodatkiem mieszkaniowym (art. 6 ust. 7 u.d.m.)

Przedstawiając sposób wyliczania dodatku mieszkaniowego, organ opierając się na art. 6 u.d.m. wskazał, że dodatek mieszkaniowy jest równy opłatom za lokal mieszkalny przypadającym na powierzchnię normatywną, powiększonym o ryczałt, minus udział własny. Udział własny oznacza zaś ile procent dochodu wnioskodawca jest zobowiązany przeznaczyć na opłaty czynszowe (art. 6 ust. 1 i 2 u.d.m.). Jego wysokość zależy od średniego miesięcznego dochodu brutto w przeliczeniu na 1 członka gospodarstwa domowego i wynosi dla gospodarstwa 1 osobowego: 15% - dochód do 1800 zł; 20% - dochód powyżej 1800 zł.

Uzasadniając sposób wyliczenia mającego wskazywać na brak możliwości przyznania dodatku w przedmiotowej sprawie, organ przestawił dane, które przyjął w wyliczeniu, to jest:

a) powierzchnię lokalu - 44,50 m2

b) liczbę osób w gospodarstwie domowym - 1

c) powierzchnię normatywną - 35 m2

d) sposób ogrzewania lokalu - centralne ogrzewanie - jest

e) sposób ogrzewania wody - centralnie ciepła woda - jest

f) instalacja gazu przewodowego - jest

g) średni miesięczny dochód brutto gospodarstwa domowego - 2.460,77 zł

h) średni miesięczny dochód brutto na jednego członka gospodarstwa domowego -2.460 zł

i) najniższa emerytura brutto obowiązująca w dniu złożenia wniosku - 1.200 zł

j) kryterium dochodowe na osobę - 2.100 zł

k) wydatki na powierzchnię rzeczywistą - 660,52 zł

l) wydatki na powierzchnię normatywną - 519,51 zł

m) kwotę stanowiącą podstawę wyliczenia ryczałtu za brak CO - 0 zł

n) kwotę stanowiącą podstawę wyliczenia ryczałtu za brak ciepłej wody - 0 zł

o) kwotę stanowiącą podstawę wyliczenia ryczałtu za brak instalacji gazu - 0 zł

p) sumę do obliczenia ryczałtu - 0 zł

q) wydatki na powierzchnię normatywną powiększone o wydatki na ryczałt -519,51 zł

r) wskaźnik procentowy do wyliczenia ryczałtu:

gospodarstwo wnioskodawcy powinno ponosić 20% dochodu własnego w ponoszonych na lokal wydatkach: 2.460,77 zł x 20,00% = udział własny

s) dodatek - wydatki gospodarstwa na pow. normatywną - udział własny - przekroczenie dochodu 519,51 zł - 492,15 zł - 360,77 zł = 00,00

Konkludując powyższe organ stwierdził, że z przedstawionych wyliczeń wynika, że ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego nie ma możliwości przyznania wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego.

W złożonym odwołaniu M. G. wskazał na popełniony przez organ pierwszej instancji błąd w ustalenia faktycznych poprzez zawyżenie średniego miesięcznego dochodu wnioskodawcy do kwoty 2.460,77 zł zamiast przyjęcia do wyliczeń wskazanej przez stronę kwoty 1.798,33 zł, nieprzekraczającej kryterium dochodowego.

Odwołujący się podkreślił przy tym, że w wydanej decyzji brak jest rzeczywistego uzasadnienia prawnego i faktycznego, a więc takiego które pozwoliłoby na ustalenie co organ uznał za dochód w rozumieniu ustawy o dodatkach mieszkaniowych, co konkretnie uznał za źródło dochodów wnioskodawcy oraz jaką wysokość poszczególnych źródeł dochodu przyjął i dlaczego (na jakiej oparł się w tym zakresie podstawie prawnej). Wadliwa treść decyzji uniemożliwia tym samym prześledzenie toku rozumowania organu i ustalenie dlaczego za dochód przyjął kwotę 2.460,77 zł. Strona zauważyła, że w tym przypadku tylko wysokość tej kwoty wskazuje, że najprawdopodobniej (najprawdopodobniej ponieważ nie wynika to z treści uzasadniania decyzji) stanowi ona sumę średniego dochodu wnioskodawcy jaki uzyskał z najmu mieszkania przy [...] w G. (1.798,33 zł) powiększoną o kwotę 662,44 zł stanowiącą sumę miesięcznych opłat eksploatacyjnych obciążających najemców tego mieszkania, według ich indywidualnego zużycia, uiszczonych przez najemców bezpośrednio na konto spółdzielni mieszkaniowej.

Z tego względu odwołujący się wskazał, że w sprawie doszło do mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 3 ust. 3 w zw. z ust. 1 u.d.m. poprzez dokonanie błędnej wykładni legalnej definicji dochodu i błędne przyjęcie, że dochodem w rozumieniu tego przepisu jest także suma indywidualnych opłat ponoszonych samodzielnie przez najemców mieszkania będącego własnością wnioskodawcy, i wpłacanych przez nich bezpośrednio na konto spółdzielni mieszkaniowej, to jest bez wpływu i udziału wnioskodawcy.

W odwołaniu podkreślono, że za "wszelkie przychody" o których mowa w art. 3 ust. 3 u.d.m. można bowiem uważać tylko takie które zostały faktycznie uzyskane przez wnioskodawcę (są korzyścią zewnętrzną w stosunku do majątku wnioskodawcy), a zatem mogą być poznaczone na pokrycie bieżących wydatków mieszkaniowych.

Decyzją z dnia 7 września 2021 r. (nr SKO Gd 2720/21) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając ją za prawidłową.

W uzasadnieniu wskazano, że wprawdzie organ pierwszej instancji nie wyjaśnił szczegółowo ustalenia dochodu gospodarstwa domowego wnioskodawcy, to jednak w ocenie Kolegium, dochód ten został prawidłowo ustalony, w szczególności zgodnie z legalną definicją zawartą w art. 3 ust. 3 u.d.m. Z akt sprawy wynika bowiem że organ wezwał stronę do przedłożenia wykazu opłat obowiązującego względem mieszkania przy ul. [...] w G., które wynajmuje on innym osobom, na podstawie umowy w której zaznaczono, że to najemcy będą ponosić koszt związanych z tym mieszkaniem opłat eksploatacyjnych, należnych [...] Spółdzielni [...]. Tym samym prawidłowo ustalono dochód wnioskodawcy w kwocie 2.460,77 zł na która złożyła się nie tylko kwota czynszu bezpośrednio opłacanego wnioskodawcy przez najemców (1.789,33 zł) ale także kwota czynszu opłacanego przez najemców do spółdzielni. Zdaniem Kolegium to wnioskodawca jest bowiem w tym przypadku zobowiązany do zapłaty czynszu, a gdy czynią to najemcy, to kwoty przekazane z tytułu czynszu do spółdzielni trzeba uznać za przychód wnioskodawcy. Kolegium wyraziło w tym zakresie pogląd, że przychód wnioskodawcy w postaci opłat wnoszonych przez najemców z tytułu czynszu do spółdzielni i opłat eksploatacyjnych należnych spółdzielni mieszkaniowej a związanych z lokalem przy ul. [...] w G. stanowi dochód wnioskodawcy w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.d.m. jako dochód oparty na bieżących przepływach pieniężnych pozwalających na zaspokojenie bieżących potrzeb mieszkaniowych M. G. i stanowi de facto część dochodu jaki otrzymuje on z najmu swojego mieszkania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. G. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego podtrzymując zarzuty wyrażone uprzednio w odwołaniu obejmujące:

1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, to jest przyjęcie, że dochód wnioskodawcy wynosił 2.460,77 zł, zamiast 1.798,33 zł (a w konsekwencji dokonanie dalszych nieprawidłowych wyliczeń);

2) naruszenie art. 3 ust. 3 w zw. z ust. 1 u.d.m. poprzez błędną wykładnię legalnej definicji dochodu i przyjęcie, że dochodem w rozumieniu wskazanego przepisu w przypadku osób uzyskujących dochód z najmu swojego mieszkania jest także suma opłat eksploatacyjnych generowanych przez najemców lokalu i uiszczanych przez nich bezpośrednio do spółdzielni mieszkaniowej;

3) nauszenie art. 3 ust. 1 u.d.m. w zw. z art. 15zzic ust. 1 oraz art. 15 zzzid ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach zawiązanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zawleczeniem COVID-19 oraz innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - poprzez odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego pomimo spełnienia ustawowych kryteriów, co w konsekwencji doprowadziło także do odmowy przyznania dodatku powiększonego o dopłatę z funduszu przeciwdziałania COVID-19 pomimo spełnia również i w tym zakresie ustawowych warunków.

Skarżący podkreślił, że na żadnym etapie nie dysponował kwotą 662,44 zł stanowiącą sumę miesięcznych opłat eksploatacyjnych obciążających najemców mieszkania wnioskodawcy według ich indywidulanego rozliczenia mediów (wody, ogrzewania, nieczystości) uiszczanych przez nich samodzielnie na konto spółdzielni bez udziału wnioskodawcy. Wskazane opłaty uiszczane przez najemców do spółdzielni nie generują tym samym przysporzenia majątkowego po jego stronie i nie są przez niego faktycznie uzyskiwane. Natomiast logika organu prowadzi do absurdu, każe bowiem założyć, że im więcej najemcy zużyją wody lub więcej wyprodukują nieczystości tym wyższy będzie dochód wnioskodawcy, który nie zajmuje przecież mieszkania przy ul. [...] w G..

Niezależnie od tego w ocenie skarżącego poprzez "wszelkie przychody" w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.d.m. należy rozumieć nie wszystkie źródła przychodów, ale tylko takie przychody, od których istnieje obowiązek odliczania kosztów ich uzyskania oraz składek ubezpieczeniowych i zdrowotnych. Pojęcie przychodu należy przy tym łączyć z korzyścią zewnętrzną w stosunku do majątku wnioskodawcy. Za dochód należy uznać zatem wszelkie przychody finansowe uzyskane w okresie przyjmowanym do wyliczenia dodatku mieszkaniowego (3 poprzednie miesiące) które mogą być przeznaczone na pokrycie bieżących wydatków mieszkaniowych strony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 7 września 2021 r. (nr SKO Gd/2720/21), utrzymującą decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 11 marca 2021 r. (nr RSD.824/000445/03/2021) na mocy której stronie odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych w brzemieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2021 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2133 ze zm., dalej jako "u.d.m.")

Zgodnie z art. 1 u.d.m., ustawa reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach.

Ustawa w sposób jednoznaczny wskazuje, jakie obligatoryjne warunki muszą być spełnione, aby właściwy organ wydał decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wnioskodawca, aby otrzymać świadczenie, musi łącznie spełniać warunki dotyczące posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 2), średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego (art. 3), powierzchni użytkowej lokalu (art. 5) oraz ponoszenia opłat za zajmowany lokal mieszkalny, takie m.in. jak czynsz, opłaty eksploatacyjne, fundusz remontowy, koszty zarządu, wywóz śmieci, opłaty za centralne ogrzewanie, ciepłą wodę, zimną wodę, kanalizację zgodnie z faktycznym zużyciem (art. 6).

W świetle ustawowej regulacji proces dochodzenia do ostatecznego wyniku, czyli ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego wymaga uwzględnienia przez organy wielu czynników i wielu różnych danych, gdzie ustalanie średniego miesięcznego dochód na osobę w danym gospodarstwie domowym jest zagadnieniem kluczowym także w przedmiotowej sprawie, zważywszy, że poza sporem pozostaje, że skarżący posiada tytuł prawny do lokalu w którym zamieszkuje przy ul. [...] w G. (umowa najmu zawarta z J. B.), to jakiej wielkości powierzchnię ma wskazane mieszkanie, a także to, że skarżący jako korzystający z tego lokalu zobowiązał się do ponoszenia wydatków związanych z eksploatacją mieszkania przy ul. [...] w G. i uiszcza je zarządcy tej nieruchomości niezależnie od opłacanego właścicielowi mieszkania czynszu najmu.

W przedmiotowej sprawie skarżącemu odmówiono zaś przyznania dodatku mieszkaniowego wskazując w zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, że średni dochód skarżącego z ostatnich 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o świadczenie przekroczył kryterium dochodowe.

Organy przyjęły w tym zakresie, że średni miesięczny dochód skarżącego wyniósł 2.460,77 zł zamiast przyjęcia do wyliczeń wskazanej przez stronę kwoty 1.798,33 zł.

W sprawie przyjęto bowiem, że na dochód skarżącego w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (styczeń 2021 r.) składał się przychód jaki skarżący osiągał z najmu swojego mieszkania przy ul. [...] w G., co którego w ocenie organów należało zaliczać nie tylko wynikający z umowy zawartej przez skarżącego z F. D. i N. W. czynsz najmu (umówiony w miesięcznej kwocie 1.850 zł, a faktycznie otrzymany przez skarżącego w miesiącach październik, listopad, grudzień 2020 r. odpowiednio w kwotach 1.775 zł , 1.850 zł oraz 1.770 zł), ale także wnoszony przez najemców mieszkania przy ul. [...] w G. bezpośrednio do spółdzielni mieszkaniowej czynsz zawierający również opłaty eksploatacyjne (z rozrachunków przedstawianych przez spółdzielnię mieszkaniową wynoszący do zapłaty, i tak też opłacony w miesiącach od października do grudnia 2020 r., w kwocie 662,44 zł miesięcznie).

W tym zakresie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, wprost wynika że Kolegium uznało obie te składowe (czynsz najmu i czynsz do spółdzielni mieszkaniowej) za faktyczną całość przychodu jaki skarżący uzyskuje z najmu swojego mieszkania przy ul. [...] w G., na co wskazuje zawarte w uzasadnieniu sformułowanie podsumowujące, że "przychód wnioskodawcy w postaci opłat wnoszonych przez najemców z tytułu czynszu i opłat eksploatacyjnych należnych spółdzielni mieszkaniowej, a związanych z lokalem przy ul. [...] stanowi dochód wnioskodawcy (...) i stanowi de facto część dochodu z tytułu najmu.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie wymaga tym samym dokonania wykładni art. 3 ust. 3 u.d.m., w której ustawodawca zawarł legalną definicję dochodu, mającą zastosowanie dla wyliczeń w związku z wniesionym wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, które osiągają średni miesięczny dochód opisany w art. 3 ust. 1 u.d.m. Przepis ten stanowi, że średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym obowiązującej w dniu złożenia wniosku.

Najniższa emerytura, według art. 3 ust. 2 u.d.m., obowiązująca w dniu złożenia wniosku to emerytura ogłaszana przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" na podstawie art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1270 ze zm.).

Uwzględniając zatem, że w chwili złożenia wniosku najniższa emerytura wynosiła 1.200 zł, dla gospodarstwa jednoosobowego prowadzonego przez skarżącego kryterium dochodowe wynosiło 2.100 zł.

Dostrzec przy tym jednak należy, że ustawodawca przewidział możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego przy wyższym, niż wskazano w art. 3 ust. 1 u.d.m., średnim miesięcznym dochodzie na jednego członka gospodarstwa domowego, odsyłając do art. 6 ust. 8 u.d.m. Zgodnie z tym przepisem jest to możliwe, jeżeli kwota nadwyżki (nadwyżki dochodu ponad kryterium dochodowe - a więc w przedmiotowej sprawie, według wyliczenia organu pierwszej instancji 360,77 zł, nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego. Należny dodatek mieszkaniowy obniża się wówczas o kwotę nadwyżki nad średnim miesięcznym dochodem przewidzianym w art. 3 ust. 1 u.d.m. W przedmiotowej sprawie wyliczono jednak, że kwota nadwyżki dochodu przekracza wysokość dodatku (zawarte w uzasadnieniu organu pierwszej decyzji wyliczenie "dodatek = wydatki gospodarstwa na pow. normatywną - udział własny - przekroczenie dochodu 519,51 zł - 492,15 zł -360,77 zł = 00,00).

Pomimo zatem braku powołania przez organy podstawy z art. 6 ust. 8 u.d.m. w zw. z art. 3 ust. 1 u.d.m. przyjąć należy, że to właśnie ten przepis prawny a contrario był przyjętą przez organ pierwszej instancji podstawą prawną do odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego w przedmiotowej sprawie. Jak wskazano bowiem wyżej nie każde przekroczenie kryterium dochodowego automatycznie powoduje odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego, lecz tylko takie, którego nadwyżka jest większa od przewidywanej kwoty dodatku mieszkaniowego obliczanego zgodnie z art. 6 u.d.m. jako różnica między wydatkami na powierzchnię normatywną a udziałem własnym (stanowiącym określony przez ustawodawcę w zależności od ilości osób w gospodarstwie i jego dochodu procent dochodu gospodarstwa domowego).

Rację ma zatem skarżący, że w przedmiotowej sprawie ustalenie wysokości średniego dochodu jaki osiągnął on w prowadzonym jednoosobowo gospodarstwie domowym w okresie od października do grudnia 2020 r. ma istotne znaczenie nie tylko dla zastosowania art. 3 ust. 1 u.d.m. (spełnienie kryterium dochodowego), ale także art. 6 ust. 1 i 2 u.d.m (wyliczenie udziału własnego), a w konsekwencji ewentualnie także art. 6 ust. 8 (dopuszczalność przyznania dodatku przy przekroczeniu kryterium dochodowego).

Przechodząc do meritum sprawy zważyć zatem należy, ustawodawca dokonał specyficznego określania pojęcia dochodu obliczanego na potrzeby ustalania prawa do dodatku mieszkaniowego, o czym stanowi treść art. 3 ust. 3 u.d.m. w brzemieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2021 r., gdzie wskazano, że za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.

W orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych zawiera własną definicję dochodu, wobec czego pojęcie dochodu określonej osoby nie może być rozumiane jednolicie na gruncie ustawy podatkowej i uregulowań zawartych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Tym niemniej, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie to, że pojęcie "dochodu" z art. 3 ust. 3 u.d.m. jest pojęciem swoistym nie oznacza, że można traktować je w całkowitym oderwaniu do rozwiązań przyjętych w ustawach podatkowych, skoro dla jego konstrukcji posłużono się pojęciem - przychodów i jednocześnie nie określono, że należy rozumieć je w sposób odmienny niż jest ono rozumiane potocznie, ani tym bardziej odmiennie niż pojęcie to jest rozumiane na gruncie ustaw podatkowych.

Powyższa uwaga ma znaczenie w przedmiotowej sprawie zważywszy, że organy uznały za dochód skarżącego w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.d.m. przychód z najmu, do którego zaliczyły jednak nie tylko czynsz najmu ustalony przez strony umowy najmu, ale także płatne przez najemców na rzecz spółdzielni mieszkaniowej wszelkie opłaty związane z użytkowanym przez nich mieszkaniem. Ustalenie czy tego rodzaju włączenie opłat czynszowych i eksploatacyjnych do pojęcia przychodu z najmu jest uprawnione, nie może być zatem dokonane w ocenie Sądu bez odniesienia się do tego co na gruncie ustaw podatkowych uznaje się za przychód, którego źródłem jest najem mieszkania.

W tym zakresie na wstępie wskazać należy, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący dokonał opodatkowania uzyskiwanych przez niego przychodów z najmu w oparciu o zasady wynikające z ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2020 r., poz. 1905 ze zm.) na co wskazują znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenia bankowe dokonywanych przez skarżącego miesięcznych wpłat zaliczek na zryczałtowany podatek dochodowy (oznaczanych przez system wpłat dla przelewów podatkowych do urzędów skarbowych skrótem PPE).

Mając na uwadze, że przychody z najmu mogą być opodatkowane właśnie w ten sposób - podatkiem zryczałtowanym - którego istota wyłącza możliwość odliczania od przychodu koszów uzyskania przychodów, jak też składek (opodatkowaniu podlega pełen przychód), Sąd nie podziela tym samym przytoczonego przez stronę skarżącą stanowiska, że poprzez "wszelkie przychody" w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.d.m. należy rozumieć nie wszystkie źródła przychodów, ale tylko takie przychody, od których istnieje obowiązek odliczania koszów ich uzyskania oraz składek ubezpieczeniowych i zdrowotnych. Sprzeczne z zasadą równości pozostawałoby bowiem aby dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego odmienne traktować osoby uzyskujące przychody z najmu mieszkania, tylko w zależności od tego, czy dokonały one wyboru opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym (brak możliwości odliczenia kosztów uzyskania przychodu), czy też wybrały opodatkowanie na zasadach ogólnych, to jest podatkiem dochodowym od osób fizycznych (gdzie opodatkowaniu podlega zawsze dochód, a więc można dokonać w stosunku do każdego ze żródeł odrębnego pomniejszenie przychodu o koszty uzyskania przychodu).

W ocenie Sądu, pojęcie "wszelkie przychody" z art. 3 ust. 3 u.d.m. nie powinno być zatem zawężane tylko do przychodów, od których można odliczać koszty uzyskania przychodu i składki, a stwierdzenie czy dana wartość stanowi przychód danego podmiotu powinno być rozstrzygane przede wszystkim poprzez stwierdzenie, czy wartość ta rzeczywiście jest wpływem i zyskiem które da się zakwalifikować jako przysporzenie po stronie środków materialnych danej osoby.

Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że pojęcie "przychodu" z art. 3 ust. 3 u.d.m., tak jak wskazuje skarżący należy łączyć z korzyścią zewnętrzną w stosunku do majątku osoby wnioskującej o przyznanie dodatku mieszkaniowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 379/19). Jednocześnie jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadą pozostaje, że przychodem w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.d.m mogą być tylko przychody faktycznie uzyskane (por. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r., sygn. akt OPK 23/02), a więc takie którym wnioskodawca mógłby dysponować. Za dochód należy uznać zatem wszelkie przychody finansowe uzyskane w okresie przyjmowanym do wyliczenia dodatku mieszkaniowego (3 poprzednie miesiące) które mogą być potencjalnie przeznaczone na pokrycie bieżących wydatków mieszkaniowych strony.

W ocenie Sądu, wskazanych cech wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku nie można przypisać opłatom jakie w przedmiotowej sprawie w miesiącach od października do grudnia 2020 r. najemcy lokalu przy ul. [...] w G. opłacili na rzecz spółdzielni mieszkaniowej w miesięcznych kwotach po 662,44 zł każda, a tym samym nie mieszczą się one w pojęciu dochodu w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.d.m.

Przede wszystkim wbrew poglądowi wyrażonemu przez organ odwoławczy na gruncie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy nie sposób przyjąć, że to "wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty czynszu (dopisek Sądu: do spółdzielni), a gdy czynią do najemcy, to przekazane z tytułu czynszu kwoty stanowią de facto przychód wnioskodawcy".

Skarżący nie był zobowiązany do ponoszenia wskazanych opłat względem spółdzielni mieszkaniowej, ani żadnych innych opłat związanych z eksploatacją mieszkania, co wprost wskazano w zawartej przez skarżącego z najemcami mieszkania przy ul. [...] w G. umowie najmu. Uiszczenie wskazanych opłat przez najemców nie spowodowało zatem jakiekolwiek wzbogacenia skarżącego, który jest co prawda właścicielem wskazanego mieszkania, lecz w nim nie zamieszkuje i oddał je odpłatnie do użytkowania innym osobom, które to mieszkanie zamiast niego zajmują i na bieżąco eksportują, generując koszty z tym związane bez jakikolwiek udziału skarżącego. Jak przy tym zasadnie wskazał skarżący z uwagi na to, że część ze składowych opłaty uiszczanej na rzecz spółdzielni jest wprost zależna od faktycznie dokonywanej eksploatacji mieszkania (jak np. używanie wody, używanie ogrzewania, generowanie odpadów w gospodarstwie domowym), wysokość dochodu wnioskodawcy w tym wypadku uczyniono by de facto w niedopuszczalny sposób jako zależne od działań innego podmiotu (na które nie ma on żadnego wpływu i których też nie ma obowiązku finansować).

Reasumując, ocena czy dana wartość stanowi przychód nie może być dokonywana abstrakcyjnie w oderwaniu od okoliczności danej sprawy.

Nie do zaakceptowania jest zatem przyjęcie założenia, ku któremu w ocenie Sądu zmierza argumentacja organu odwoławczego, że właściciela mieszkania w każdym przypadku należy uznać za podmiot obowiązany do regulowania opłat względem spółdzielni mieszkaniowej i wszelkich opłat eksploatacyjnych związanych z danym lokalem, niezależnie od tego czy mieszkanie jest przez niego użytkowane, czy też zostało ono na podstawie umowy udostępnione innym podmiotom i na jakich zasadach. Sąd stoi w tym zakresie na stanowisku, że tego rodzaju opłat nie można w szczególności automatycznie kwalifikować jak zrobił to organ jako przychodów z najmu, chyba, że w danej umowie najmu wyraźnie zastrzeżono by, że z uiszczanego czynszu najmu wynajmujący będzie regulował także wszelkie opłaty należne spółdzielni mieszkaniowej i opłaty eksploatacyjne (sytuacja zawarcia opłat do spółdzielni i opłat eksploatacyjnych w czynszu najmu, która nie ma jednak miejsca w przedmiotowej sprawie).

Jednocześnie w ocenie Sądu z uwagi na przedstawione wyżej rozumienie art. 3 ust. 3 u.d.m opłat do spółdzielni i opłat eksploatacyjnych dotyczących danego lokalu opłacanych przez najemców nie można uważać nie tylko za przechód z najmu, ale też za żadnego innego rodzaju przychód osoby wynajmującej mieszkanie. Tego rodzaju opłaty w przedmiotowej sprawie nie stanowią bowiem przysporzenia majątkowego dla skarżącego, w szczególności nie były ponoszone przez najemców niejako w zastępstwie skarżącego, jak sugeruje organ. Z zawartej umowy najmu wynika, że do ponoszenia wskazanych opłat zobowiązali się najemcy, niezależnie od opłacanej przez nich dla wynajmującego kwoty czynszu najmu. Przez wskazany zapis umowy, zdaniem Sądu, prawidłowo uwzględniono i ujęto charakter i naturę wskazanych opłat, które są związane z eksploatacją i zajmowaniem danego mieszania, które w przedmiotowej sprawie nie było zamieszkiwane przez skarżącego i które odpłatnie oddał do użytkowania innym osobom.

Tym samym za przychód z najmu, który może być uznany za dochód w rozumieniu ar. 3 ust. 3 u.d.m. można w ocenie Sądu uznać wyłącznie czynsz najmu wynikający z umowy w kwotach, które rzeczywiście zostały przekazane wnioskodawcy (w tym wypadku 5.395 zł tytułem czynszu najmu za miesiące październik, listopad, i grodzeń 2020 r. ).

Dodatkowo, pomimo tego, że jak wskazano wyżej sam sposób opodatkowania przychodu z najmu nie przesądza o tym czy stanowi on przychód w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.d.m. (ponieważ przychód z najmu zawsze stanowi przychód mieszczący się w tej definicji) w ocenie Sądu należy jednak dostrzec i uznać za istotne, że w przypadku opodatkowania przychodu z najmu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, na gruncie rozliczeń podatkowych za przychód z tego źródła zawsze uważa się wyłącznie wynikający z umowy najmu czynsz najmu z wyłączaniem opłat związanych z zarządem nieruchomością i opłat eksploatacyjnych, jeżeli zgodnie z umową strony uzgodniły, że opłaty te będą ponoszone przez tę stronę która rzeczywiście korzysta z mieszkania, eksploatuje je i której zachowania generują też m.in. w części wysokość opłat związanych z mieszkaniem przekazywanych spółdzielni mieszkaniowej (lub odpowiednio zarządcy nieruchomości).

Wliczenie przez organy do dochodu skarżącego - jako wynajmującego - kwot uiszczanych przez najemców na rzecz spółdzielni mieszkaniowej kwot w miesięcznej wysokości 662,44 zł Sąd uznał tym samym za dokonane z istotnym naruszeniem art. 3 ust. 3 u.d.m., ponieważ skutkowało to wydaniem decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego opartej na błędnych ustaleniach faktycznych.

Końcowo Sąd uznał przy tym za zasadne wskazać, że choć z akt sprawy można wydedukować, że to właśnie ta kwota (662,44 zł) została doliczona przez organ pierwszej instancji do dochodu podanego w oświadczeniu przez stronę, na co wskazał też organ odwoławczy, brak jest zawarcia w decyzji organu pierwszej instancji jakiekolwiek uzasadnienia tej kwestii, w tym nawet matematycznego wyliczenia dotyczącego dochodu, należy uznać za istotne naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Zaakceptowanie takiego stanu przez organ odwoławczy, który sam przyznał przy tym, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił sposobu ustalenia dochodu gospodarstw domowego, w ocenie Sądu rzutuje w tym aspekcie na niezgodność z prawem także zaskarżonej decyzji, której uzasadnienie opiera się w konsekwencji na tezach sformułowanych dopiero przez organ odwoławczy, niejako w zastępstwie organu pierwszej instancji. Choć bowiem z treści decyzji organu pierwszej instancji można było wyprowadzić, że Prezydent Miasta G. doliczył do dochodu skarżącego kwotę 662,44 zł, nie wyjaśniało to czy kwota ta została doliczona jako część składowa przychodu z najmu (jak przyjął ostatecznie organ odwoławczy) czy też jako innego rodzaju przychód, stanowiący w ocenie organu przysporzenie majątkowe skarżącego i z jakich względów.

Tego rodzaju wyjaśnienie było zaś w ocenie Sądu niezbędne i konieczne dla realnej możliwości oceny decyzji tak przez stronę, do której została skierowana, jak i obecnie na etapie postępowania sądowego. Poprzez wydaną decyzję organ pierwszej instancji zakwestionował bowiem kwotę średniego dochodu wskazanego przez stronę w oświadczeniu, której wysokość potwierdzały także inne przełożone przez stronę dokumenty, w tym sama treść umowy najmu, gdzie wyraźnie wskazano jakiego rodzaju przychód będzie generowało po stronie skarżącego jej zawarcie (czynsz najmu z wyłączaniem opłat na rzecz spółdzielni mieszkaniowej i opłat eksploatacyjnych do ponoszenia których zobowiązali się najemcy), a dalej także trzy bankowe potwierdzenia przelewów otrzymanych przez skarżącego od najemców tytułem czynszu najmu. Wynikające tylko z wezwania do uzupełnienia wniosku stanowisko organu pierwszej instancji, że uznał on za mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przedstawienie przez stronę "opłat mieszkaniowych (aneks do czynszu)" dotyczących lokalu przy ul. [...] w G., nie zostało bowiem przez ten organ już ani powołane ani rozwinięte w wydanej wobec strony decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 11 marca 2021 r.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w. zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego winno nastąpić po ustaleniu dochodu strony z uwzględnieniem przedstawionej wyżej przez Sąd wykładni art. 3 ust. 3 u.d.m., a wydane w tym zakresie przez organy rozstrzygnięcie powinno zawierać pełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, w tym w szczególności stosowne wyliczenia matematyczne oraz obrazujące te wyliczenia wyjaśnienia jakiego rodzaju przychody, w jakiej wysokości i z jakich względów zostały wliczone do dochodu wnioskodawcy, o którym mowa w powołanym przepisie.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).