Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2255/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b § 1-3, art. 14c § 1 i 2, art. 14g § 1, art. 14h, art. 14k § 1 i 3, art. 14m, art. 14n, art. 121 § 1, art. 165a § 1, art. 169 § 1, art. 217 § 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Nowecki (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia[...]maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając z upoważnienia Ministra Finansów, postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 239 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643), utrzymał w mocy wcześniejsze postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku z dnia 28 marca 2014 r. W.K. (dalej "Strona", "Skarżący" lub "Wnioskodawca"), uzupełnionego pismem z dnia 14 lipca 2014 r. oraz pismem z dnia 8 marca 2016 r. w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2015 r sygn. akt III Sa/Wa 3715/14, uchylającym interpretację indywidualną nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowej kwalifikacji wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności wskutek rozwiązania Konsorcjum (pyt. 1, 2 i 3 wniosku).

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

W dniu 29 kwietnia 2014 r. do ww. organu wpłynął wniosek W.K. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług - w zakresie prawidłowej kwalifikacji wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności wskutek rozwiązania Konsorcjum (pyt. 1,2, i 3 wniosku). W ocenie organu interpretacyjnego wniosek ten nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym na podstawie art. 169 § 1 i art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, wezwano Skarżącego do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie dotyczyło uzupełnienia stanu faktycznego i sprecyzowania pytań w taki sposób, aby dotyczyły one czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę a nie innych członków Konsorcjum oraz przedstawienia stanowiska Skarżącego w odniesieniu do przeformułowanych pytań oraz uzupełnionego stanu faktycznego sprawy.

Następnie w dniu 1 sierpnia 2014 r. została wydana interpretacja indywidualna, w której organ uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe w zakresie prawnopodatkowej kwalifikacji wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności wskutek rozwiązania Konsorcjum (pyt. nr 1,2 i 3 wniosku). Interpretacja stała się przedmiotem skargi W.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 września 2015 r. ( sygn. akt: III SA/Wa 3715/14) uchylił rozstrzygnięcie organu interpretacyjnego.

Sąd stwierdził, że organ powinien ponownie rozpatrzyć wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej po uprzednim wezwaniu Wnioskodawcy do uporządkowania jego treści, przedstawienia jednoznacznego stanu faktycznego oraz pytań dotyczących sytuacji prawnej Wnioskodawcy w zakresie podatku od towarów i usług oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie. Sąd wskazał, iż organ interpretacyjny w sposób nie uprawniony dokonywał własnych ustaleń faktycznych analizując postanowienia umów konsorcjum, dokonując oceny skutków prawnych orzeczeń Sądów cywilnych oraz innych dokumentów załączonych do wniosku przez Stronę, podporządkowując te działania swojemu stanowisku co do zasadności opodatkowania świadczenia realizowanego przez Skarżącego. W ocenie Sądu Minister Finansów polemizując z przedstawionym przez Skarżącego stanem faktycznym i stanowiskiem Strony przekroczył granicę reguł towarzyszących wydawaniu interpretacji indywidualnej.

W przytoczonym wyroku Sąd wskazał także, iż organ interpretacyjny w sytuacji obszerności wniosku, jego niejasności, powoływania się przez Stronę na szereg dokumentów, załączania do wniosku dokumentów powinien w trybie art. 169 § 1 lub art. 165a ustawy Ordynacja podatkowa, ze wszystkimi konsekwencji tych przepisów, poinformować wnioskodawcę o celu wydawania interpretacji indywidualnej, obowiązku sprecyzowania stanu faktycznego, w którym powinien pojawić się określony problem prawnopodatkowy.

W związku z ww. prawomocnym wyrokiem, organ interpretacyjny w dniu [...] lutego 2016 r. pismem nr [...] wezwał Wnioskodawcę do:

1. sprecyzowania stanu faktycznego wniosku w sposób jednoznacznie określający problem prawnopodatkowy, tak aby było możliwe dokonanie kwalifikacji sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy,

2. przeformułowania pytań nr 1, 2 i 3 wniosku w taki sposób, aby dotyczyły one bezpośrednio sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy (wskazywały na zastosowanie określonego przepisu ustawy o podatku od towarów i usług w okolicznościach przedstawionych w sprecyzowanym przez Wnioskodawcę opisie stanu faktycznego, który to przepis budzi wątpliwości interpretacyjne Wnioskodawcy w danych okolicznościach sprawy),

3. przedstawienia stanowiska Wnioskodawcy w taki sposób, aby było powiązane z przedstawionym stanem faktycznym i zadanymi pytaniami - odrębnie dla każdego zadanego pytania. Stanowisko to powinno wyrażać pogląd Wnioskodawcy wskazujący na prawidłowe (zdaniem Wnioskodawcy) zastosowanie w opisanym stanie faktycznym przepisu ustawy o podatku od towarów i usług, którego treść budzi wątpliwości interpretacyjne Wnioskodawcy.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Wnioskodawca przedstawił ponownie stan faktyczny sprawy wskazując, iż 10.08.2008 r. – została zawarta Umowa Konsorcjum dla potrzeb realizacji zamówienia publicznego zgłoszonego przez Gminę Miasto P. pomiędzy: P. z siedzibą w P., firmą H. spółka z o.o. z siedzibą w P. (obecnie: H. Sp. z o.o. z siedzibą w P.) oraz firmą S. z siedzibą w P. Liderem konsorcjum została firma H..

Zgodnie z zapisem par. 6 ust. 1-4 umowy Konsorcjum, wszystkie płatności i rozliczenia z Gminą Miasta P. miał dokonywać Lider Konsorcjum, w tym także wystawiać faktury VAT. Pozostali Konsorcjanci mieli rozliczać się z Liderem z tytułu otrzymywanych od Gminy Miasta P. należności w ten sposób, iż mieli wystawiać wobec Lidera swoje faktury VAT po wystawieniu przez Lidera faktur VAT Gminie Miasta P., a płatności tychże należności miały następować nie później niż w terminie 3 dni od daty ich wpływu tychże należności od Gminy Miasta P. na konto bankowe Lidera Konsorcjum.

W dniu 20.08.2008 r. została zawarta umowa nr [...] na wykonanie projektu garażu wielopoziomowego przy ul. [...] w P., podpisana w imieniu Konsorcjum przez jego Lidera z Gminą Miasta P. na wykonanie projektu garażu wielopoziomowego w ramach "Uporządkowanie przestrzeni miejskiej w obszarze Starego Miasta P. poprzez utworzenie nowej strefy parkingowej" - z datą realizacji 10 miesięcy od dnia zawarcia umowy (wg aneksów do umowy nr [...] do dnia 30.04.2011 r.).

W dniu 10.04.2009 r. zawarto Umowę Konsorcjum dla potrzeb realizacji zamówienia publicznego głoszonego przez Gminę Miasto P. - pomiędzy: P. z siedzibą w P., firmą H. spółka z o.o. z siedzibą w P. (obecnie: H. Sp. z o.o. z siedzibą w P.) oraz firmą S. z siedzibą w P. Liderem konsorcjum została firma H. (obecnie H.). Zgodnie z zapisem par. 3 ust. 3 i par. 5 ust. 1-3 tejże umowy wszystkie płatności i rozliczenia z Gminą Miasta P. miał dokonywać Lider Konsorcjum, w tym także wystawiać faktury VAT. Pozostali Konsorcjanci mieli rozliczać się z Liderem z tytułu otrzymywanych od Gminy Miasta P. należności w ten sposób, iż mieli wystawiać wobec Lidera swoje faktury VAT po wystawieniu przez Lidera faktur VAT Gminie Miasta P., a płatności tychże należności miały następować nie później niż w terminie 3 dni od daty ich wpływu tychże należności od Gminy Miasta P. na konto bankowe Lidera Konsorcjum.

W dniu 16.07.2009 r. została zawarta umowa nr [...] na wykonanie projektu zjazdu wraz z budynkiem i projektu modernizacji budynku mieszkalnego na książnicę w ramach "Uporządkowanie przestrzeni miejskiej w obszarze Starego Miasta P. poprzez utworzenie nowej strefy parkingowej" - z terminem wykonania do 30 grudnia 2009 r. (wg aneksu do umowy nr [...] do dnia 15.11.2010 r.).

W dniu 25.03.2010 r. Konsorcjum przekazało wykonaną dokumentację techniczną Gminie Miasta P. w ramach umowy nr [...] i w tej części wykonało tą umowę, a w dniu 31.07.2009 r. Konsorcjum odebrało wynagrodzenie częściowe (do 80% zgodnie z umową) fakturą firmy H. nr [...]. Na swoją część Wnioskodawca wystawił firmie H. fakturę [...] z dnia 17.06.2010 r. na kwotę 57.762,12 zł, z której Wnioskodawca otrzymał przelew jedynie na 40.000,00 zł.

W dniu 16.03.2010 r. - Gmina Miasta P. w oparciu o dokumentację z umowy nr [...] uzyskała decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 16 marca 2010 r. tym samym wywiązując się z wymienionej umowy w całości, a

30.12.2010 r. - Konsorcjum w ramach umowy nr [...] przekazało wykonaną dokumentację projektową pozwalającą rozpocząć procedurę zatwierdzenia oraz uzyskania pozwolenia na budowę Gminie Miasta P. i w tej części wykonało tą umowę,

W dniu 31.12.2010 r. zapadło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. otrzymane w dniu 10.01.2011 r. w sprawie [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [..] (znak [...]) Prezydenta Miasta P. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycja, będąca przedmiotem umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. miała być realizowana na podstawie decyzji celu publicznego nr [...] z dnia 12 czerwca 2007 r. w okresie do 30 grudnia 2010 r., zaś w terminie do 30.04.2011 r. Konsorcjum miało uzyskać uzgodnienia i pozwolenie na budowę, zgodnie z zawartymi aneksami oraz realizować czynności nadzoru autorskiego w trakcie realizacji inwestycji. Spowodowało to, że wykonana dokumentacja stała się bezprzedmiotowa i niezgodna z opisem Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia. Uzyskanie pozwolenia na budowę przy uchylonej decyzji celu publicznego stało się zatem niemożliwe.

W dniu 04.10.2013 r. zapadł wyrok łączny Sądu Okręgowego w L., Wydział [...] Gospodarczy w sprawie [...] o rozwiązaniu obu ww. Konsorcjów. Do chwili uprawomocnienia się ww. wyroku Gmina Miasta P. nie wypłaciła żadnemu z obu ww. (rozwiązanych tymże wyrokiem) Konsorcjów dalszych należności z tytułu wykonania: pozostałej części z umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz całej kwoty z umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r., dla której cała dokumentacja projektowa została wykonana (bez realizacji pozwolenia na budowę).

W związku z przedstawionym wyżej stanem faktycznym Wnioskodawca zadał następujące pytania:

1. Czy po uprawomocnieniu się wyroku łącznego Sądu Okręgowego w L., Wydział [...] Gospodarczy z dnia 4.10.2013 r. o rozwiązaniu obu ww. Konsorcjów, dochodząc, jako były Konsorcjant od Gminy Miasta P., jako strony umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. odszkodowania za stratę wynikłą z faktu nie uregulowania przez tą Gminę wobec obu tychże Konsorcjów należnego im wynagrodzenia za wykonanie umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. i wynikającą z tego faktu niemożność wystawienia przez Wnioskodawcę Liderowi tychże Konsorcjom obciążających faktur VAT (zgodnie z umową Konsorcjum z dnia 10.08.2008 r. i z dnia 10.04.2009 r.), a także z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia się w tymże zakresie przez Gminę Miasta P. - Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia Gminie Miasta P. faktury VAT?

2. Czy po uprawomocnieniu się wyroku łącznego Sądu Okręgowego w L., Wydział [...] Gospodarczy z dnia 4.10.2013 r. o rozwiązaniu obu ww. Konsorcjów, dochodząc, jako były Konsorcjant od Gminy Miasta P., jako strony umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. odszkodowania za stratę wynikłą z faktu nie uregulowania przez tą Gminę wobec obu tychże Konsorcjów należnego im wynagrodzenia za wykonanie umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. i wynikającą z tego faktu niemożność wystawienia przez Wnioskodawcę Liderowi tychże Konsorcjom obciążających faktur VAT (zgodnie z umową Konsorcjum z dnia 10.08.2008 r. i z dnia 10.04.2009 r.), a także z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia się w tymże zakresie przez Gminę Miasta P. - Wnioskodawca jest zobowiązany do naliczenia Gminie Miasta P. od dochodzonego w ww. zakresie odszkodowania podatku od towarów i usług?

3. Czy po uprawomocnieniu się wyroku łącznego Sądu Okręgowego w L., Wydział [...] Gospodarczy z dnia 4.10.2013 r. o rozwiązaniu obu ww. Konsorcjów, dochodząc, jako były Konsorcjant od Gminy Miasta P., jako strony umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. odszkodowania za stratę wynikłą z faktu nie uregulowania przez tą Gminę wobec obu tychże Konsorcjów należnego im wynagrodzenia za wykonanie umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. i wynikającą z tego faktu niemożność wystawienia przez Wnioskodawcę Liderowi tychże Konsorcjom obciążających faktur VAT (zgodnie z umową Konsorcjum z dnia 10.08.2008 r. i z dnia 10.04.2009 r.), a także z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia się w tymże zakresie przez Gminę Miasta P. - Wnioskodawca jest zobowiązany do udokumentowania tej należności (w zakresie prowadzonej przez siebie księgowości dokumentem księgowym w postaci noty obciążeniowej?

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Wnioskodawca wskazał iż :

- nie jest w przypadku dochodzenia przez niego od Gminy Miasta P., jako strony umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. odszkodowania za stratę wynikłą z faktu nie uregulowania przez tą Gminę wobec obu tychże Konsorcjów należnego im wynagrodzenia za wykonanie umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. i wynikającą z tego faktu niemożność wystawienia przez Wnioskodawcę Liderowi tychże Konsorcjom obciążających faktur VAT (zgodnie z umową Konsorcjum z dnia 10.08.2008 r. i z dnia 10.04.2009 r.), a także z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia się w tymże zakresie przez Gminę Miasta P. - Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wystawienia Gminie Miasta P. faktury VAT;

- nie jest w przypadku dochodzenia przez niego od Gminy Miasta P., jako strony umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. odszkodowania za stratę wynikłą z faktu nie uregulowania przez tą Gminę wobec obu tychże Konsorcjów należnego im wynagrodzenia za wykonanie umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. i wynikającą z tego faktu niemożność wystawienia przez Wnioskodawcę Liderowi tychże Konsorcjom obciążających faktur VAT (zgodnie z umową Konsorcjum z dnia 10.08.2008 r. i z dnia 10.04.2009 r.), a także z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia się w tymże zakresie przez Gminę Miasta P. - Wnioskodawca nie jest zobowiązany do naliczenia Gminie Miasta P. od dochodzonego odszkodowania podatku od towarów i usług i odszkodowanie to nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług;

- nie jest w przypadku dochodzenia przez niego od Gminy Miasta P. jako strony umowy nr [...] z dnia 16.07.2009r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. odszkodowania za stratę wynikłą z faktu nie uregulowania przez tą że Gminę wobec obu tychże Konsorcjów należnego im wynagrodzenia za wykonanie umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. i wynikającą z tego faktu niemożność wystawienia przez Wnioskodawcę Liderowi tychże Konsorcjom obciążających faktur VAT (zgodnie z umową Konsorcjum z dnia 10.08.2008 r. i z dnia 10.04.2009 r.), a także z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia się w tymże zakresie przez Gminę Miasta P. - Wnioskodawca jest zobowiązany, w zakresie prowadzonej przez siebie księgowości, do wystawienia Gminie Miasta P. noty obciążeniowej, dokumentującej dochodzoną w tymże zakresie należność.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Wnioskodawca wskazał, iż nigdy nie był stroną umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. z Gmina Miasta P. Gmina ta zawarła obie te umowy z Konsorcjami, które były spółkami cywilnymi - w rozumieniu prawa cywilnego. Odpłatne świadczenie przez Wnioskodawcę usług, w zakresie prowadzonej przeze niego działalności gospodarczej i realizacji dokumentacji technicznej (projektowej) będącej przedmiotem umowy nr [...] z dnia 16.07.2009 r. oraz umowy nr [...] z dnia 20.08.2008 r. (w części przypadającej na Wnioskodawcę, zgodnie z treścią umowy Konsorcjum z dnia 10.08.2008 r. i z dnia 10.04.2009 r.) Wnioskodawca realizował na rzecz obu ww. Konsorcjów, które były stroną obu tych umów; Konsorcjom tym Wnioskodawca miał przekazać wykonane przez siebie części tej dokumentacji i miał się rozliczyć z Liderem obu tych Konsorcjów z tytułu należnego wynagrodzenia, wystawiając mu obciążające faktury VAT - zgodnie z treścią umowy Konsorcjum z dnia 10.08.2008 r. i z dnia 10.04.2009 r.

Wnioskodawca wskazał także, iż podstawą dochodzenia przez niego roszczeń (po rozwiązaniu przez Sąd obu Konsorcjów) majątkowych jest nie umowa, lecz przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące tzw. czynu niedozwolonego i bezpodstawnego wzbogacenia. Zauważył, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. nr. 177 z roku 2011, poz.1054 z póź.zm.) wynika, iż opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terenie kraju, zaś źródłem dochodzenia od Gminy Miasta P. przedmiotowego roszczenia majątkowego nie jest odpłatne świadczenie usług, ani odpłatna dostawa towaru, lecz czyn niedozwolony i bezpodstawne wzbogacenie, a Wnioskodawca nie prowadzi w tym zakresie żadnej działalności gospodarczej.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie znajduje zastosowania w sprawie także art. 5 ust. 2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług bowiem przepis ten odnosi się do tej samej odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, o jakich mowa jest w ust. 1 pkt. 1 tej ustawy. Przepis ten wskazuje jedynie, iż czynności te podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Przesłanki te nie są - zdaniem Wnioskodawcy - spełnione we wskazywanym przez niego stanie faktycznym, gdyż dostawa do Konsorcjów wykonanej przez Wnioskodawcę części dokumentacji technicznej (projektowej) nastąpiła w roku 2010. Tymczasem roszczenie majątkowe Wnioskodawcy wobec Gminy Miasta P. powstało dopiero w roku 2013 - z chwilą uprawomocnienia się wyroku łącznego wydanego w dniu 4.10.2013 r. przez Sąd Okręgowy w L., Wydział [...] Gospodarczy w sprawie [...] o rozwiązaniu obu ww. Konsorcjów. Jest to więc inne zdarzenie, stanowiące podstawę faktyczną oraz prawną tego roszczenia. W sytuacji zatem, gdy należność nie podlega powyższym regułom - jej odzwierciedlenie w dokumentacji księgowej prowadzonej działalności gospodarczej może się odbyć tylko za pomocą księgowania notą księgową obciążeniową. Czynności te zostały tak właśnie wykonane, co potwierdza protokół z czynności sprawdzających znak: [...] z dnia 08.05.2014 r. do 15.05.2014 r. Urzędu Skarbowego w P., które nastąpiły po ich wykonaniu.

Organ interpretacyjny, po ponownym rozpatrzeniu wniosku, w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał postanowienie Nr [...], pozostawiające wniosek Strony bez rozpatrzenia.

Organ stwierdził, że w uzupełnieniu wniosku z dnia 8 marca 2016 r., sprecyzowanie stanu faktycznego polegało wyłącznie na skróceniu wymienionych w pierwotnym wniosku zdarzeń i ograniczeniu stanu faktycznego do zdarzeń z dnia 4 października 2013 r. Tymczasem sposób przedstawienia stanu faktycznego pozostał nie zmieniony w odniesieniu do stanu pierwotnego, a zatem Wnioskodawca nie przedstawił stanu faktycznego w sposób jasny i precyzyjny, a w konsekwencji również zadane pytania, pomimo niewielkich zmian, pozostały w efekcie takie same. W ocenie organu, także stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku nie jest stanowiskiem dotyczącym czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę w zakresie podatku od towarów i usług, w związku z wątpliwościami co do prawidłowego zastosowania określonego przepisu prawa. W zawartym stanowisku Wnioskodawca ponownie przedstawił okoliczności sporu z Gminą Miasta P. wskazując przyczyny, które jego zdaniem mogą skutkować dochodzeniem przez Wnioskodawcę roszczenia majątkowego.

Organ podkreślił, że wydając żądaną w tym zakresie interpretację jednocześnie uznałby, że w opisanych okolicznościach Wnioskodawca miał prawo (lub nie miał takiego prawa) do występowania z roszczeniem majątkowym wobec Gminy oraz że w sprawie tej doszło do bezpodstawnego wzbogacenia się Gminy, co przekracza zakres uprawnień organu wydającego interpretację indywidualną.

Na powyższe postanowienie W.K. złożył zażalenie. Zarzucił organowi I instancji obrazę przepisów prawa w postaci:

1. art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie istnienia formalnych przesłanek do pozostawienia wniosku bez rozpoznania - polegających "/.../ na nieprecyzyjnym przedstawieniu stanu faktycznego, pytań oraz swojego stanowiska - w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, w zakresie podatku od towarów i usług";

2. art. 14b §1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie objętym wnioskiem o interpretację;

3. art. 124 § 2 k.p.a. - poprzez nieuzasadnienie prawne ustawowych przesłanek, które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu Wnioskodawca podniósł, że zarówno opisany stan faktyczny jak i zadane pytania, zostały sformułowane w języku polskim, w sposób poprawny gramatycznie, bez użycia słów niezrozumiałych. Wskazał, że starał się być dokładny w prezentowaniu chronologii wydarzeń, wskazywał daty kalendarzowe i zdarzenia, których przedstawiony stan faktyczny dotyczy. Podjął również próbę przedstawienia stanu faktycznego w sposób opisowy i jednocześnie jak najbardziej precyzyjny.

W tych okolicznościach zostało wydane wymienione na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] maja 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 14b § 1 oraz art. 14b § 2 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, a także opisał stan faktyczny sprawy. Wskazał na związanie orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3715/14 nakazującym ponownie rozpatrzyć wniosek Strony i podkreślił, że zgodnie z zaleceniami Sądu, wezwał Wnioskodawcę do uporządkowania treści wniosku, przedstawienia jasnego stanu faktycznego, pytań prawnych dotyczących sytuacji prawnej Wnioskodawcy w zakresie podatku od towarów i usług oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia.

Organ wyjaśnił, że od składającego wniosek o interpretację wymagane jest jasne, zrozumiałe i jednoznaczne przedstawienie zarówno stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, sformułowania wątpliwości co do zastosowania w przedstawionym zdarzeniu przepisów prawa jak i przedstawienia oceny prawnej tego zdarzenia. Tymczasem sprecyzowanie stanu faktycznego przez Wnioskodawcę polegało wyłącznie na skróceniu wymienionych w pierwotnym wniosku zdarzeń i ograniczeniu stanu faktycznego do zdarzeń z dnia 4 października 2013 r, przez co uznał, że Wnioskodawca nie przedstawił stanu faktycznego w sposób właściwy.

Następnie wskazał, że wniosek składany jest w celu wydania interpretacji prawa podatkowego, a nie w celu rozstrzygnięcia np. ewentualnego sporu pomiędzy uczestnikami zdarzenia czy też wskazania winnego w tym sporze, poprzez przeprowadzenie analizy dokumentów zebranych w sprawie. Zwrócił uwagę na chaotyczność wniosku, brak powiązania jednego wydarzenia z drugim, a przede wszystkim na niespełnienie przez wniosek wymogów, o jakich mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.K. wniósł o "uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości" oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi obrazę przepisów prawa w postaci:

1. art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 z ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie istnienia formalnych przesłanek do pozostawienia wniosku bez rozpoznania - polegających "/.../ na nieprecyzyjnym przedstawieniu stanu faktycznego, pytań oraz swojego stanowiska - w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, w zakresie podatku od towarów i usług /.../" oraz na niewłaściwym i niewyczerpującym sposobie przedstawienia stanu faktycznego;

2. art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie objętym wnioskiem o interpretację;

3. art. 217 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak uzasadnienia prawnego ustawowych przesłanek, które legły u podstaw wydania zaskarżonych postanowień.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył w znacznej mierze argumentację prawną przedstawioną w zażaleniu. Wskazał, iż nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, uzasadniających pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

W ocenie strony skarżącej, przedstawienie stanu faktycznego w tej sprawie, w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, zostało zachowane. Skarżący starał się bowiem być dokładnym w prezentowani chronologii wydarzeń i z tego faktu organ nie może czynić zarzutu. Skarżący omówił następnie w sposób opisowy stan faktyczny przedstawiony we wniosku, a także wskazał na cechującą go dokładność i rzetelność przy jego opisywaniu w sposób czytelny i przejrzysty, a zarazem dokładny i szczegółowy, wskazując na mnogość dat i przyporządkowanie im określonych zdarzeń. Podkreślił, że organ nie może narzucić stronie sposobu przedstawienia stanu faktycznego, gdyż nie precyzuje tego żaden przepis. Powtarzając argumentację zawartą w zażaleniu, podkreślił, że pytania jak i stan faktyczny sformułowane zostały w języku polskim, są poprawnie gramatycznie i nie użyto w nich żadnych nieznanych lub niezrozumiałych pojęć. Wskazał, ze zadane pytania muszą łączyć się ze stanem faktycznym.

Skarżący uznał, że złożony przez niego wniosek o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, w kształcie określonym ostatecznie w piśmie skarżącego z dnia 8 marca 2016 r. odpowiada wszelkim wymogom formalnym stawianym przez ustawę Ordynacja podatkowa i winien być merytorycznie rozpoznany przez organ I instancji, czego organ ten nie uczynił. Skarżący zarzucił ponadto organowi, że sporządzone uzasadnienie do wydanego postanowienia jest wewnętrznie sprzeczne, nacechowane ogólnikami i niezrozumiałe, gdyż organ nie wskazał w sposób jasny na czym uchybienia po stronie skarżącego miałyby polegać, w jaki sposób strona miałaby je usunąć, a także nie wyjaśnia dlaczego, jego zdaniem skarżący nie spełnił ustawowych wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej

Dyrektor Izby Skarbowej w W., działający z upoważnienia Ministra Finansów, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie ww. ograniczenie z art. 57a p.p.s.a., nie obowiązuje, gdyż dotyczy jedynie skarg na wydane interpretacje podatkowe.

W przypadku rozpoznawanej sprawy Sąd związany ponadto był wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2015 r., (sygn. akt III SA/Wa 3715/14), zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. W wyroku tym, Sąd nakazał organowi ponownie rozpatrzyć wniosek Strony o wydanie interpretacji indywidualnej, po wezwaniu Wnioskodawcy do uporządkowania treści swojego wniosku, przedstawienia jasnego stanu faktycznego, pytań prawnych dotyczących sytuacji prawnej Wnioskodawcy w zakresie podatku od towarów i usług oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest ostateczne postanowienie Ministra Finansów na podstawie którego pozostawiono bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. Z akt sprawy wynika, iż w wezwaniu z dnia 29 lutego 2016 r. organ zwrócił się do wnioskodawcy o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w zakresie zadanych pytań, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, po rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, poprzez: 1) sprecyzowanie stanu faktycznego wniosku w sposób jednoznacznie określający problem prawnopodatkowy, tak aby było możliwe dokonanie kwalifikacji sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy, 2) przeformułowanie pytań nr 1, 2 i 3 wniosku w taki sposób, aby dotyczyły one bezpośrednio sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy (wskazywały na zastosowanie określonego przepisu ustawy o podatku od towarów i usług w okolicznościach przedstawionych w sprecyzowanym przez Wnioskodawcę opisie stanu faktycznego, który to przepis budzi wątpliwości interpretacyjne Wnioskodawcy w danych okolicznościach sprawy), 3) przedstawienia stanowiska Wnioskodawcy w taki sposób, aby było powiązane z przedstawionym stanem faktycznym i zadanymi pytaniami - odrębnie dla każdego zadanego pytania. Stanowisko to powinno wyrażać pogląd Wnioskodawcy wskazujący na prawidłowe (zdaniem Wnioskodawcy) zastosowanie w opisanym stanie faktycznym przepisu ustawy o podatku od towarów i usług, którego treść budzi wątpliwości interpretacyjne Wnioskodawcy.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący ponownie przedstawił stan faktyczny sprawy według chronologii zdarzeń oraz powtórzył argumentację prawną dotyczącą braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług wykonywanych przez niego czynności wskutek rozwiązania Konsorcjum uznając, iż nie mieszczą się one w katalogu przedmiotowym ustawy o podatku od towarów i usług.

Minister Finansów uznając, że Skarżący nie przedstawił wyczerpująco opisanego stanu faktycznego pozostawił bez rozpatrzenia jego wniosek.

Organ stwierdził, że w uzupełnieniu wniosku z dnia 8 marca 2016 r., sprecyzowanie stanu faktycznego polegało wyłącznie na skróceniu wymienionych w pierwotnym wniosku zdarzeń i ograniczeniu stanu faktycznego do zdarzeń z dnia 4 października 2013 r., w związku z czym sposób przedstawienia stanu faktycznego pozostał w istocie taki sam, a w konsekwencji również zadane pytania. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku nie jest stanowiskiem dotyczącym czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę w zakresie podatku od towarów i usług, gdyż dotyczą przyczyny powstania sporu z Gminą Miasta P. i możliwości dochodzenia przez Wnioskodawcę określonego roszczenia majątkowego.

Organ podkreślił, że wydając żądaną w tym zakresie interpretację jednocześnie uznałby, że w opisanych okolicznościach Wnioskodawca miał prawo (lub nie miał prawa) do występowania z roszczeniem majątkowym wobec Gminy, oraz że w sprawie tej doszło do bezpodstawnego wzbogacenia się Gminy, co przekracza zakres uprawnień organu wydającego interpretację indywidualną.

W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszało przepisów prawa dotyczących reguł wydawania interpretacji indywidualnych.

Na wstępie wskazać należy, że u podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje, a mianowicie informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (vide art. 14k § 1 i 3, art. 14m oraz art. 14n ww.ustawy). Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez tego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale z pewnością nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna jest więc aktem, w którym organ poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 ww. ustawy alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś "wyczerpujący" postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2356/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125).

Należy również podkreślić, że indywidualne interpretacje prawa podatkowego nie są aktami stosowania prawa. Tym samym pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy Ordynacji podatkowej, nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa ani też nawet interpretacji rozumianej jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Ponadto orzeczenie takie ma charakter informacyjny również dlatego, że nie jest ono wiążące dla podatnika i zawiera jedynie ocenę jego stanowiska (art. 14c § 1 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej). Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym, musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym.

Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych (A. Hanusz, Działanie organów budzące zaufanie, Prawo i Podatki 2013/818-19). W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Jest to postępowanie autonomiczne, do którego stosuje się jedynie niektóre przepisy Ordynacji podatkowej i to odpowiednio. Jego celem jest ocena stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Nie zachodzi wówczas brak w zakresie elementów wniosku (art. 169 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa), lecz jego niedopuszczalność (art. 165a § 1 tej ustawy).

W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela poglądy przedstawione w wyrokach NSA z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 864/12, LEX nr 1375766; z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I FSK 1501/12, LEX nr 1375761; z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3251/12; z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II FSK 900/13; z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 103/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl. Przyjęcie jako podstawy do wydania interpretacji indywidualnej ogólnikowego (ujmowanego w ramach tylko i wyłącznie pewnej kategorii) opisu zdarzeń mogłoby prowadzić do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z odesłaniem zawartym w art. 14h tej ustawy. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opis sprawy poddawanej ocenie podatkowej, o którym mowa w art. 14b § 3 ab initio ustawy Ordynacja podatkowa powinien być taki, jakby był przedmiotem ustaleń własnych podatnika dokonywanych w ramach samoobliczenia podatku za dany okres rozliczeniowy albo przedmiotem ustaleń organu podatkowego niezbędnych do dokonania oceny prawnej i przeprowadzenia procesu zastosowania prawa materialnego co do faktów mających miejsce w określonym okresie rozliczeniowym.

W kontekście powyższych rozważań uznać za prawidłowe należało stanowisko Ministra Finansów, iż organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania, ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Zatem zasadne są uwagi organu interpretującego, że w rozpoznawanej sprawie, aby możliwe było wydanie w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Minister Finansów chcąc dokonać precyzyjnej i prawidłowej oceny prawnej stanowiska Skarżącego w zakresie skutków podatkowych jego rozliczeń (roszczeń) względem Gminy Miasto P., musiałby de facto rozstrzygać o prawach lub obowiązkach innego niż Wnioskodawca podmiotu, co jak prawidłowo wskazano w skarżonym postanowieniu, przekracza zakres uprawnień organu wydającego interpretację indywidualną

Ponadto w wyroku z dnia 18 września 2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 3715/14), którym skład orzekający w rozpoznawanej sprawie jest związany, jednoznacznie wskazano na obowiązek takiego sprecyzowania przez skarżącego stanu faktycznego wniosku, aby został jednoznacznie określony problem prawnopodatkowy, gdyż organ intepretujący w tym trybie nie będzie przeprowadzał analizy dokumentów załączonych do wniosku, a także nie będzie przeprowadzał analizy cywilnoprawnej sporu z innymi podmiotami występującymi w stanie faktycznym. Skarżący powinien zatem przedstawić indywidualny jasny stan faktyczny z pytaniami prawnymi dotyczącymi bezpośrednio jego sytuacji prawnopodatkowej i tylko tak sformułowany wniosek będzie generował możliwość zastosowania zasady ochrony gwarancyjnej interpretacji indywidualnej.

Sąd podkreśla, że za wszystkie wątpliwości zawarte w stanie faktycznym odpowiada wnioskodawca, gdyż organ interpretacyjny nie może domniemywać, polemizować, czy też analizować dołączonych do wniosku dowodów bowiem w ten sposób tworzy odmienną od celów wydawania interpretacji procedurę audytu sytuacji prawnoprocesowej podatnika na podstawie analizy dokumentów i innych okoliczności nieuregulowaną w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych. W szczególności organ interpretacyjny nie może tego czynić rozstrzygając, czy kwota wypłacana Skarżącemu na podstawie wyroków Sądów cywilnych orzekających w przedmiocie rozliczenia umów Konsorcjum stanowi odszkodowanie niezwiązane w sposób bezpośredni z realizowanymi przez Skarżącego usługami, co w jego ocenie powodowało brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług, czy też stanowiła ona wynagrodzenie za wykonane świadczenie.

Reasumując stwierdzić należy, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej nie można prowadzić postępowania dowodowego ze względu na związanie organu interpretującego przedstawionym przez wnioskodawcę stanem faktycznym, co zapewnia realizację funkcji gwarancyjnej interpretacji wynikającej z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.

W związku z powyższym podzielić należało stanowisko Ministra Finansów uznające za chybiony zarzut naruszenia przez organ art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie istnienia formalnych przesłanek do pozostawienia wniosku o wydanie żądanej interpretacji bez rozpoznania.

W przekonaniu Sądu, skoro wydanie interpretacji indywidualnej chroni adresata interpretacji przed skutkami zastosowania się do niej, żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego powinno odnosić się do stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę w sposób konkretny, ponieważ wykładnia przepisów znajdujących zastosowanie w odniesieniu do takiego stanu faktycznego może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku. Natomiast w przypadkach, kiedy to stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe zostało przedstawione przez wnioskodawcę w sposób niewystarczający do wydania przez Organ interpretacji indywidualnej, ustawodawca na podstawie art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa dał możliwość uzupełnienia wniosku na wezwanie organu rozpatrującego sprawę.

W związku z powyższym uznać należało, że w sytuacji, gdy stan faktyczny przedstawiony przez Stronę zarówno przed jak i po uzupełnieniu wniosku nie zawierał dostatecznie precyzyjnych i jednoznacznych informacji odnoszących się bezpośrednio do sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy, o której mowa w zapytaniu, to organ interpretacyjny nie miał możliwości wydania interpretacji podatkowej w zakresie wskazanym we wniosku.

W ocenie Sądu, organ interpretacyjny nie naruszył zatem przepisów ustawy Ordynacja podatkowa regulujących zasady wydawania interpretacji indywidualnych, w tym także przepisu art. 217 § 2 tej ustawy, gdyż wydane postanowienia zawierają wszystkie niezbędne elementy formalne, w tym uzasadnienie podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151p.p.s.a. oddalił skargę.