Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1338/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 61a par. 1, art. 157 par. 2, art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Anna Wesołowska Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi G. w L. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 1996 r. nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę L. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, obręb [...], gmina [...], jako działka nr [...].

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. G. w L., sprecyzowanym w dniu [...] kwietnia 2014r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej.

Minister Cyfryzacji i Administracji postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania.

Organ wskazał, że stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa jako dotychczasowy właściciel mienia oraz właściwa gmina, która w wyniku komunalizacji stała się nowym właścicielem nieruchomości. Inne podmioty natomiast mogą brać udział w tym postępowaniu po wykazaniu, że mienie to stanowi ich własność i tym samym nie podlega komunalizacji. Minister dodał, że dla komunalizacji w trybie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych decydujące znaczenie ma stan faktyczny istniejący w dacie komunalizacji z mocy prawa, tj. w dniu 27 maja 1990 r. Jednakże organ administracji publicznej zanim przystąpi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy zobligowany jest do zbadania, czy spełnione zostały wymogi formalne warunkujące wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie, a podstawowym wymogiem postępowania prowadzonego w oparciu o przepis art. 156 § 1 k.p.a. jest ustalenie, czy wnioskodawca posiada legitymację procesową do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania nadzorczego. W przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przez osobę niebędącą stroną organ administracji zobligowany jest wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Minister wskazał, że G. w L. jako dokumenty potwierdzające posiadanie tytułu prawnego do skomomunalizowanej działki nr [...] przedstawiła m.in. uchwałę nr [...] z dnia [...] marca 1959 r., na podstawie której Gromadzka Rada Narodowa w L. przekazała plac o łącznej powierzchni około sześćdziesięciu arów na trwałe użytkowanie na rzecz G. w L., a także porozumienie zawarte w dniu [...] lutego 1996 r. pomiędzy Zarządem Gminy L. a Zarządem G. w L., na podstawie którego m.in. Spółdzielnia wykonując postanowienia uchwały Rady Gminy w L. z dnia [...] sierpnia 1994 r. w sprawie lokalizacji targowiska i ustalenia jego regulaminu, zobowiązuje się do prowadzenia targowiska na własnym terenie (były plac węglowy).

Organ nadzoru wskazał, że to właśnie z zapisu powyższego porozumienia wnioskodawca wywodzi swoje prawa właścicielskie do przedmiotowej działki, jednakże analiza zebranych dowodów wykazała w sposób jednoznaczny, że G. w L. nie posiada tytułu prawnego do skomunalizowanej działki nr [...], a co za tym idzie nie posiada legitymacji procesowej warunkującej wszczęcie postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1996 r.

Minister zauważył, że w ww. uchwale z dnia 21 marca 1959 r. nie zostało wskazane w oparciu o jakie przepisy prawa została ona wydana. Obowiązujący wówczas § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. w sprawie przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych wskazywał, że przekazanie polegające na oddaniu nieruchomości w zarząd i użytkowanie bez zobowiązania wnioskodawcy do dokonania inwestycji zastępczych dokonuje się w formie protokołu zdawczo-odbiorczego, a w pozostałych przypadkach w drodze umowy zawartej w odpowiedniej formie. Ponadto zarówno pod rządami art. 245 Kodeksu cywilnego, jak i poprzedzającego ten przepis art. 113 § 2 prawa rzeczowego (dekret z 11 października 1946 r.), do ustanowienia prawa użytkowania na nieruchomości konieczne jest zachowanie formy aktu notarialnego, przynajmniej dla oświadczenia właściciela obciążającego swoją nieruchomość. Niezachowanie zaś tej formy powoduje bezwzględną nieważność czynności prawnej. Minister wymienił późniejsze akty prawne przewidujące decyzje administracyjną jako formę oddawania nieruchomości państwowych w użytkowanie: dekret z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, ustawę z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 października 1958 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania w ramach administracji państwowej przedsiębiorstw, instytucji oraz zakładów, nieruchomości i innych obiektów majątkowych, ustawę z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie przekazywania nieruchomości rolnych i niektórych innych nieruchomości położonych na terenie gromad pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej oraz ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Formy decyzji administracyjnej wymagały w szczególności art. 10 ust. 1 ustawy z 1961r. i art. 39 ustawy z 1985 r. Minister przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99.

Minister dodał, że nie bez znaczenia jest również zapis widniejący w § 2 uchwały z dnia 21 marca 1959 r., zgodnie z którym po zatwierdzeniu przedmiotowej uchwały przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B., Zarząd G. w L. zlokalizuje budowę magazynu i składnicy na przydzielonym placu. Jednak decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B. z [...] marca 1964 r. dotyczy wyłącznie ustalenia lokalizacji szczegółowej na budowę bazy magazynowo-produkcyjnej, nie odnosi się natomiast do kwestii związanej z użytkowaniem przez Spółdzielnię przedmiotowego gruntu. Zatem w ocenie organu brak jest możliwości uznania obu ww. dokumentów jako decyzji administracyjnej o użytkowaniu w rozumieniu przepisów przywołanych przez Trybunał Konstytucyjny w cytowanym wyżej wyroku.

Ponadto Minister wskazał, że w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości przez Sąd Rejonowy w B. widnieje wpis prawa własności Skarbu Państwa.

Odnosząc się do przedstawionej przez wnioskodawcę decyzji Naczelnika Gminy w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1986 r. orzekającej o opłatach z tytułu użytkowania ternu państwowego, Minister stwierdził, że decyzja ta nie może stanowić w postępowaniu komunalizacyjnym dowodu na istnienie w dniu 27 maja 1990 r. prawa zarządu.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła G. w L.

Minister Administracji i Cyfryzacji podniósł, że ponowna analiza akt sprawy nie wykazała nowych istotnych dla sprawy okoliczności, a G. w L. nie wykazała interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu.

Minister wskazał, że stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa jako właściciel mienia i właściwa gmina, która mienie to przejmuje. Poza tym stroną tego postępowania może być również podmiot, który wykaże, że ma tytuł prawny do objętej postępowaniem komunalizacyjnym nieruchomości, wykluczający jej komunalizację. Organ nadzoru przypomniał, że postępowanie komunalizacyjne nie dotyczy interesu prawnego osób posiadających przedmiot komunalizacji jako użytkownik, najemca, użytkownik wieczysty lub też bez tytułu prawnego, bowiem komunalizacja nie wpływała na zmianę zakresu uprawnień tych osób.

Skargę na postanowienie Ministra Administracji Cyfryzacji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła G. w L. zarzucając jej naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 127 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia,

2. art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu, czego przejawem było niedoręczenie Spółdzielni odpowiedzi Gminy na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co uniemożliwiło podjecie polemiki z twierdzeniami organu;

3. art. 7 i 77 oraz art. 124 § 2 k.p.a. przez nierozpatrzenie całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak odniesienia się do dowodów przedstawionych przez stronę i przyjęcie za własne ustaleń dokonanych w postanowieniu z [...] marca 2015 r. mimo wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy istotnych braków w tych ustaleniach- w tym m.in. dotyczących stanu prawnego spornej działki ustalonego przez organ w oparciu o nieaktualną księgę wieczystą.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca posiada interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej, ponieważ przedstawiono decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości z dnia [...] sierpnia 1986 r., która wskazuje, że Spółdzielnia posiada tytuł prawny do spornej nieruchomości. Organ zaś nie odniósł się do tego dokumentu. Skarżąca podniosła także, że gdyby Spółdzielnia nie posiadała interesu prawnego, to jej powództwo w zakresie jakichkolwiek zmian w księdze wieczystej prowadzonej dla działki nr [...] musiałoby ulec oddaleniu. Podniesiono również, ze organ opierał się na nieaktualnej treści księgi wieczystej.

Skarżąca wskazała, że Spółdzielnia posiadała sporną działkę w sposób samoistny od 1959 r., co według dawnych terminów zasiedzenia doprowadziło do nabycia własności około 1979 r. i Gmina akceptowała ten stan, o czym świadczy porozumienie z 1996 r. w sprawie organizacji targu zawierające sformułowanie, że Spółdzielnia zorganizuje je na własnym terenie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 60 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędąca stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach o stwierdzenie nieważności (o ile nie są one wszczynane z urzędu) z uwagi na treść art. 157 § 2 k.p.a., przewidującego możliwość inicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na żądanie strony. O tym zaś, kto jest stroną postępowania rozstrzyga art. 28 k.p.a., z którego wynika, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istoty interesu prawnego należy upatrywać zaś, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzenie interesu prawnego wymaga więc ustalenia istnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r. I OSK 883/10 Lex nr 990299). Interes ten winien być indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajdować musi potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego w konkretnej sprawie administracyjnej.

Kwestionowana przez skarżących decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] została wydana w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawy o samorządzie terytorialnym oraz ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz.191, ze zm.). Podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wskazaną przez organ nadzoru było przyjęcie, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej nie mieli przymiotu strony tak w postępowaniu komunalizacyjnym, jak również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu. Zasadnicze zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie, czy skarżący posiadają przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. W ocenie Sądu, w tej kwestii organ nadzoru w prawidłowo prowadzonym postępowaniu administracyjnym dokonał prawidłowej oceny braku po stronie wnioskujących o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej przymiotu strony. W tej sytuacji wyjaśnić należy ponownie, że interes prawny ma charakter materialnoprawny, oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 kpa). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Interes faktyczny nie tworzy legitymacji procesowej. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W trybie tego przepisu, jeśli nie istniały powody dla wyłączenia przedmiotowego mienia z komunalizacji, organ miał obowiązek stwierdzić nabycie jego własności przez właściwą gminę przy zaistnieniu warunków tym przepisem wskazanych. Decyzja, o której mowa jest decyzją deklaratoryjną, stwierdza bowiem przewidziane ustawą nabycie przez gminę mienia w takim zakresie, w jakim przysługiwało ono Skarbowi Państwa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa, jako dotychczasowy właściciel mienia i właściwa gmina, ponieważ postępowanie komunalizacyjne dotyczy interesu prawnego tych podmiotów. W postępowaniu tym organ rozstrzyga bowiem kwestię nabycia własności mienia Skarbu Państwa przez właściwą gminę wraz ze wszystkimi obciążeniami i prawami osób trzecich (art. 9 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.). Aby uznać inny podmiot za stronę przedmiotowego postępowania niezbędne jest wskazanie jego interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu. Inne podmioty mogą brać udział w postępowaniu komunalizacyjnym, jeżeli wykażą się tytułem prawno-rzeczowym do mienia będącego przedmiotem komunalizacji takim, który komunalizacji stałby na przeszkodzie z tego powodu, że przekreślałby tytuł Skarbu Państwa do mienia lub uniemożliwiałby komunalizację z przyczyn przewidzianych w art. 11 powołanej ustawy. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie legitymowała się ani w dacie komunalizacji, ani obecnie jakimkolwiek tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Oznacza to, że skarżąca nie posiada żadnego interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., który warunkuje możliwość wszczęcia postępowania nadzorczego.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca upatruje swojego interesu prawnego w fakcie samoistnego posiadania przedmiotowej nieruchomości od 1959 r., co doprowadziło do nabycia jej własności przez zasiedzenie, wydania przez Naczelnika Gminy w L. w dniu [...] sierpnia 1986 r. decyzji orzekającej o opłatach z tytułu użytkowania terenu państwowego, a także z porozumienia zawartego w dniu [...] lutego 1996 r. w sprawie lokalizacji targowiska i ustalenia jego regulaminu (zapis, że Spółdzielnia zobowiązuje się do prowadzenia targowiska na własnym terenie).

Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółdzielni z akt nie wynika, by przysługiwał jej tytuł własności przedmiotowej nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. Okoliczność posiadania samoistnego tej nieruchomości od 1959 r. i nabycia je własności przez zasiedzenie musi zostać potwierdzone w postępowaniu przed sądem powszechnym o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. Spółdzielnia takiego rozstrzygnięcia nie przedstawiła, w związku z czym prawidłowo organ nadzoru uznał, że nie legitymowała się ona na datę 27 maja 1990 r. tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Takiego tytułu nie daje jej również powoływane w skardze porozumienie z dnia [...] lutego 1996 r., z którego w żaden sposób nie można wywieść tytułu własności Spółdzielni poza niczym niepopartym zapisem, że zobowiązuje się ona do zorganizowania targowiska na swoim terenie.

Strona skarżąca nie dysponowała także żadnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo-odbiorczego, który ustanowiłby zarząd czy użytkowanie. Zważyć należy, że zarząd, to prawna forma władania, która uprawnia do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez skarżącą z nieruchomości nie kreuje prawa zarządu. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy - tj. 27 maja 1990 r. oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tym dniu określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych.

Obowiązująca wówczas ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) bądź umowa o nabyciu nieruchomości. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istnienia zarządu nie można domniemywać (np. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 2240/98, LEX nr 47368, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 1295/05, LEX nr 194864).

W świetle powyższego prawidłowo organ nadzoru uznał, ze także, uchwała gromadzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] marca 1959 r. nie jest potwierdzeniem posiadania przez nią tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości.

Odnosząc się do powołanego zarówno przez organ nadzoru, jaki i skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 należy zauważyć, że Trybunał w uzasadnieniu wyroku wskazał, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania, gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła czy uległa zniszczeniu. Z decyzji o opłatach powinien wynikać w sposób jednoznaczny tytuł prawny ich wnoszenia: ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo użytkowania na rzecz podmiotu wnoszącego opłatę.

Z przedłożonej przez skarżącą decyzji z dnia [...] sierpnia 1986 r. o naliczeniu opłat z tytułu użytkowania nieruchomości nie wynika, żeby została ona wydana w nawiązaniu do decyzji ustanawiającej prawo użytkowania.

Odnosząc się do zarzutu błędnego powołania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. zamiast rozporządzenia z dnia 4 października 1958 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania w ramach administracji państwowej przedsiębiorstw, instytucji oraz zakładów, nieruchomości i innych obiektów majątkowych nie stanowi ono uchybienia, które mogłoby mieć wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia z uwagi na to, że organ przywołał również to ostanie rozporządzenie na poparcie swoich twierdzeń, że dla ustanowienia użytkowania w świetle m.in. jego unormowań wymagana była decyzja administracyjna.

Również nie może strona skarżąca wywodzić interesu prawnego z wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] grudnia 2001 r. sygn. akt [...] dotyczącego uzgodnienia wpisów w dziale I księgi wieczystej dotyczącego oznaczenia nieruchomości, a nie wpisów w dziale II dotyczących właściciela.

Chybiony jest również zarzut dotyczący powoływania się przez organ na nieaktualną księgę wieczystą, ponieważ przedmiotowa działka ujawniona jest w innej księdze wieczystej jako własność Gminy L., ponieważ jak wskazano wyżej organ miał obowiązek badania legitymacji skarżącej do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej według stanu prawnego istniejącego w dniu 27 maja 1990 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Powyższego strona skarżąca nie uczyniła.

W tym stanie Sąd orzekający uznał, że prawidłowa jest ocena organu nadzoru orzekającego w sprawie, że skarżąca nie mając żadnego tytułu prawnego do skomunalizowanej działki nie ma też interesu prawnego i tym samym nie ma przymiotu do bycia stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej.

Podsumowując, w ocenie Sądu, Minister właściwie prowadził kontrolowane postępowanie nadzorcze i właściwie zarówno ustalił stan faktyczny sprawy, jak i go ocenił uznając, że skarżąca nie wykazała, że posiada tytuł prawno-rzeczowy do skomunalizowanej nieruchomości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odwołanie się przez Ministra w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do argumentów podniesionych w uzasadnieniu postanowienia go poprzedzającego należy potraktować jako uznanie ich za własne, co nie stanowi uchybienia mogącego mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.