Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 110/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. – "A" w O. na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez licencji i zezwolenia postanawia oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Skarżący A. S., prowadzący działalność gospodarczą "A" w O. wniósł skargę na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. z dnia "[...]" o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniając tego wniosku. Na wezwanie Sądu skarżący wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje zagrożenie dla istnienia jego firmy. Firma ta zajmuje się przewozami autokarowymi obsługującymi przede wszystkim wycieczki zagraniczne. Sezonowość działalności wiążę się z przestojem w turystyce w okresie jesienno-zimowym, a w konsekwencji brakiem dochodów. Wejście Polski do strefy Schengen spowodowało też paraliż turystyki pomiędzy Polską a Obwodem Kaliningradzkim, której obsługa stanowi niezwykle istotny element działalności skarżącego. Wykonanie decyzji spowoduje brak środków na regulowanie zobowiązań oraz realnie zagrozi egzystencji firmy. Skarżący nadmienił, iż środki ze sprzedaży udziałów "A" sp. z o.o. zostały zainwestowane w fundusze inwestycyjne i obecnie ich wycofanie wiązałoby się z dużą stratą. Stwierdził także, iż wprawdzie posiada majątek, choćby w postaci nieruchomości, ale wydaje się niezasadne jego spieniężenie w celu pokrycia kar pieniężnych, co do których zasadności nie zapadło jeszcze ostateczne rozstrzygnięcie. Obecnie saldo rachunku bankowego "A" A. S. (wyciąg w załączeniu wniosku) wynosi 321,38 zł, a zatem skarżący nie posiada dostatecznych środków pieniężnych na pokrycie kwoty 15.000 zł.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej Ppsa (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nie ulega wątpliwości, że ze względu na wypłacalność Skarbu Państwa ewentualny zwrot wyegzekwowanej kary w kwocie 15.000 zł. nie będzie problemem. Zatem nie zachodzi tu niebezpieczeństwo spowodowania wykonaniem decyzji nieodwracalnych skutków prawnych.

Z kolei informacje zawarte w aktach sprawy przeczą twierdzeniu, iż wyegzekwowanie od skarżącego kwoty 15.000 zł., ze względu na sytuację finansową jego firmy, stanowić będzie zagrożenie dla jej bytu.

Skarżący, w tym jego firma "A" w O. dysponuje znacznym majątkiem. Z aktu notarialnego ("[...]") wynika, że 29 czerwca 2007 r. skarżący sprzedał swoje udziały w spółce z o.o. "A" w O. za kwotę 2.200.000 zł. Ze złożonej przez skarżącego umowy z 22.12.2006 r. ("[...]") wynika, że w 2007 r. co miesiąc za zarządzanie majątkiem firmy otrzymywał 14.640 zł. Jego firma "A" (to znaczy skarżący) jest właścicielem czterech autobusów ("[...]") i bazy samochodowej, przy ul. "[...]" ("[...]"). W zeznaniach świadków przewija się także jako własność skarżącego firma "B" dysponująca dużym hotelem z basenem o tej samej nazwie w D.

Jeśliby nawet w takich uwarunkowaniach przyjąć po myśli skarżącego założenie, że nie dysponuje on na rachunku bieżącym wystarczającymi środkami pieniężnymi, to nie uprawdopodabniałoby to samo przez się niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Nie sposób bowiem uznać, że realizacja obowiązku zapłaty kary w tej sytuacji możliwa jest jedynie poprzez sprzedaż nieruchomości lub ruchomości, czy też wysoce nieopłacalne wyzbycie się jednostek funduszy inwestycyjnych, innymi słowy, że mimo posiadania niebagatelnego majątku skarżący nie jest w stanie pozyskać wymaganych środków choćby poprzez zaciągnięcie pożyczki czy kredytu.

Reasumując, w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 Ppsa, dlatego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd oddalił.