Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1942/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA – Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... maja 2010 r. Nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne


UZASADNIENIE

W dniu ... lipca 2009 r. Pan H. H. wystąpił do Wojewody ... z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go okolicznością, że jest żonaty, ma córkę, która jest obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej i pracuje w Polsce.

Wojewoda ... decyzją Nr ... z dnia ... października 2009 r. orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia wskazując, że więzy rodzinne podniesione we wniosku przez Cudzoziemca nie uzasadniają jego zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Podniesiono również, że jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu na terytorium Państw Grupy Schengen.

Od powyższego rozstrzygnięcia wniesiono odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w którego treści podniesiono emocjonalną więź łączącą Cudzoziemca z jego żoną oraz córką.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr ... z dnia ... maja 2010 r. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przywołał treść przepisów art. 53 ust. 1 pkt 6, art. 53a ust. 1 pkt 2 oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jako właściwych do zastosowania w sprawie. Organ II instancji podniósł, iż całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie pozwala na ocenę, że fakt pozostawania Cudzoziemca z obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej w związku małżeńskim i posiadania z tego związku dziecka nie stanowi samodzielnej podstawy do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zaś konieczne jest udowodnienie, że związek ten musi uzasadniać zamieszkiwanie na terytorium RP na okres dłuższy niż 3 miesiące. Według ustaleń organu większość czasu Cudzoziemiec spędza w ... bądź - w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie rozstrzygnięcia - w ..., zaś małżeństwo i ojcostwo są przez niego traktowane w sposób instrumentalny. Organ podniósł również, że w chwili wydawania decyzji w II instancji dane Cudzoziemca nie figurowały w Systemie Informacyjnym Schengen. Organ podkreślił ponadto, że z konstrukcji przepisu art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wynika, że wydane na tej podstawie rozstrzygnięcie nie jest oparte na uznaniu organu administracji publicznej, organ jest bowiem zobowiązany do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku zaistnienia określonych w nim okoliczności.

Na powyższą decyzję Cudzoziemiec wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie rażącą obrazę art. 57, 53 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, rażącą obrazę art. 13 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach, a także art. 53a ustawy o cudzoziemcach, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, rażącą obrazę art. 127 i art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, sprzeczność ustaleń Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwagi na wybiórczą ocenę niektórych tylko elementów tego materiału.

W uzasadnieniu skargi podniesiono okoliczności związane z niewiarygodnością oświadczeń żony Cudzoziemca, gdyż - w ocenie Skarżącego - ma to wynikać z jej cech charakteru, tj. osoby o zmiennych uczuciach i postawach. Skarżący podnosi, że łożył na swoją rodzinę, zaś jego żona nie pracowała, tylko zajmowała się domem, chcąc podkreślić w ten sposób, że był jedynym źródłem dochodów w rodzinie. Ponadto podniesiono, że gorszy moment w układzie relacji małżeńskich nie może stanowić podstawy do uznania, że małżeństwo jest traktowane w sposób instrumentalny. Ponadto zarzucono Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że sformułowanie wniosków na podstawie okoliczności w postaci wszczętego postępowania karnego oraz postępowań z zakresu prawa rodzinnego między małżonkami jest błędne, gdyż są to okoliczności nie mające znaczenia dla przedmiotowej sprawy administracyjnej, zaś wskazano, że rozwiązanie małżeństwa przez rozwód jest w ocenie Skarżącego powszechne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania – w tym sądowego.

Biorąc pod uwagę fakt, iż w Sądzie Okręgowym zawisła sprawa o rozwód pomiędzy małżonkami D. i H. H., to wynik tej sprawy będzie istotnie rzutował na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że ten judykat pozwoli na nowo ocenić kwestię objętą decyzjami administracyjnymi, w szczególności pozwoli ustalić, czy kwestie podniesione we wniosku Cudzoziemca uzasadniają jego zamieszkiwanie na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Mając na względzie potrzebę ustalenia przez właściwy Sąd, czy pomiędzy małżonkami zaistniał zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego, a także jak – w sytuacji wydania wyroku rozwodowego – zostanie ukształtowana władza rodzicielska skarżącego, należało orzec jak w sentencji.