Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 841/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2 art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 3 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

M.W. i J.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 września 2013 r.

Decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 17 września 2012 r. wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61, art. 63 ust. 2 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zwanej dalej ustawą - ustalającą na wniosek A.C. i S.C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku mieszkalno-garażowego, budynku rekreacyjnego z zapleczem sanitarno-gospodarczym, parkingu oraz zagospodarowania terenu - budowie obiektów małej architektury, ławek, miejsca na ognisko, utwardzenia terenu, boiska do siatkówki wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terenie działek nr [...] i [...], położonych w miejscowości [...].

Odwołanie od tej decyzji złożyli M.W. i J.W., wskazując, że ustalając warunki zabudowy dla w/w inwestycji organ I instancji usankcjonował samowolę budowlaną, bowiem inwestorzy zrealizowali obiekt z istotnym odstępstwem od decyzji o pozwoleniu na budowę. W odwołaniu zarzucono, że organ błędnie zinterpretował pojęcie dobrego sąsiedztwa, bowiem analiza nie odnosi się do budynków bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Skarżący wskazali, że wybudowane przez inwestorów budynki zakłócają korzystanie ze znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych.

Decyzją z dnia z 10 września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe działki znajdują się w obrębie terenu, na którym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar ten, wg Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] położony jest na terenie skoncentrowanej zabudowy wsi [...]. W sprawie została sporządzona analiza architekt M.K., stanowiąca załącznik do zaskarżonej decyzji. Z dokumentu tego wynika, że obszar analizowany wyznaczono w odległości co najmniej 72 m we wszystkich kierunkach od planowanej inwestycji, szerokość frontu działki wynosi bowiem 24 m. Z analizy tej wynika, że na działkach sąsiednich, zarówno w sąsiedztwie bezpośrednim, jak i pośrednim, istnieje zabudowa mieszkaniowa, zabudowa usługowa - szkoła, przychodnia lekarska oraz pensjonat.

Odnosząc się do spornego wymogu, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, organ odwoławczy stwierdził, że działki sąsiednie, znajdujące się po obu stronach drogi publicznej są zabudowane różnymi obiektami, na podstawie których możliwe jest ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w wymaganym przez ustawę zakresie. Z inwestycją sąsiadują zarówno obiekty mieszkalne, jak i usługowe dwukondygnacyjne, o wysokości około 8-12 m (budynki usytuowane szczytowo z użytkowym poddaszem) - jak np. na działce nr [...]. Na działce nr [...] zlokalizowany jest pensjonat, składający się z dwóch segmentów 2,5 kondygnacyjnego i 3,5 kondygnacyjnego nadto w obszarze analizowanym znajduje się budynek szkoły i zakładu opieki zdrowotnej.

Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy warunek tzw. "dobrego sąsiedztwa" został spełniony, gdyż w obszarze sąsiadującym z inwestycją znajdują się budynki zarówno mieszkalne, jak i usługowe, w tym także pensjonat. Fakt bezpośredniego sąsiedztwa działki skarżących z działkami, będącymi przedmiotem wniosku, nie powoduje niemożliwości zabudowania działek nr [...] i [...] zabudową mieszkalno-usługową, gdyż przepis wymaga, by w obszarze analizowanym, co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana tak, by można było określić warunki zabudowy we wskazanym w akapicie poprzedzającym zakresie. Organ wskazał, że brak jest podstaw do ograniczania pojęcia działki sąsiedniej do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. W sprawie został także spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy- teren ma dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] oraz warunki wskazane w punktach 3-5 art. 61 ust. 1 ustawy. Biorąc pod uwagę, że zarzuty skarżących odnosiły się w przeważającej mierze do kwestii dobrego sąsiedztwa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że nie istnieje podstawa odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W sprawie zostały spełnione warunki ustawowe, które są jedynymi kryteriami branymi pod uwagę w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Organy orzekające w sprawie mają obowiązek wydać decyzję w oparciu o w/w kryteria. Prowadzenie działalności gospodarczej przez wnioskodawców i ewentualne niedogodności wynikające z tej działalności dla sąsiednich nieruchomości nie mogą stanowić przesłanki negatywnej ustalenia warunków zabudowy - jeśli spełnione są warunki z art. 61 ust. 1 ustawy. Organ wskazał, że prawo własności nieruchomości sąsiednich chronione jest przez przepisy prawa cywilnego, przepisy karne, a także przepisy porządkowe obowiązujące w danej gminie.

W skardze M.W. i J.W. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej przepisy postępowania: art. 7, 8, 12, 77 i 138 k.p.a., a także przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 61 ustawy oraz § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej rozporządzeniem (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588).

Skarżący wskazali, że wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w sprawie nie zostały spełnione warunki dobrego sąsiedztwa, ładu i porządku architektonicznego, a w szczególności warunek kontynuacji funkcji. W ich ocenie, organ odwoławczy mylnie przyjął i pominął w swoim orzeczeniu pojęcie działki sąsiedniej, przyjmując do analizy obszar w odległości co najmniej 72 m we wszystkich kierunkach. Stosownie natomiast do wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt II SA/Po 786/12 pojęcie działki sąsiedniej użyte w paragrafie 4 ust. 1 rozporządzenia ma odmienną treść normatywną od zwrotu: "obszar na który inwestycja będzie oddziaływać" jak i od wyrażenia: "obszar analizowany". Zdaniem skarżących, pojęcie działki sąsiedniej oznacza działkę gruntu, która choćby w jednym punkcie graniczy z terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Oznacza więc ono tzw. bliskie sąsiedztwo. Natomiast wyrażenie "obszar analizowany" oraz zwrot: "teren, na który inwestycja będzie oddziaływać" oznacza tzw. dalsze sąsiedztwo. Skarżący stwierdzili, że w myśl zasady dobrego sąsiedztwa, planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy. Chodzi o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Tymczasem działka skarżących graniczy w całości i bezpośrednio z działkami objętymi analizą, a w bezpośrednim sąsiedztwie posadowione są na całej długości ulicy [...] budynki mieszkalne. Analizowane budynki usługowe typu szkoła, przychodnia czy pensjonat posadowione są w pewnej odległości po przeciwnej stronie ulicy [...]. Skarżący wskazali, że pensjonat jest własnością tego samego inwestora i właściciela działek objętych skarżoną decyzją. Nowa inwestycja ma bowiem służyć owemu pensjonatowi i rozszerzać jego działalność. Skarżący stwierdzili, że doszło do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji niemieszkalnej w obszarze wyłącznie mieszkalnym, co kłóci się z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i narusza przesłankę dobrego sąsiedztwa jak i kontynuacji funkcji.

Skarżący zarzucili nadto, że organ nie przeprowadził oceny wpływu inwestycji na środowisko i wskazali, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który prowadzi postępowanie w sprawie samowoli budowlanej dokonanej przez inwestora jak i dokumentacja fotograficzna, z której jednoznacznie wynika, ze inwestor mimo, że nie dysponuje decyzją o warunkach zabudowy, ani decyzją o pozwoleniu na budowę, zakończył inwestycję jak też prowadził w niej działalność. Fakty te zostały pominięte przez organ odwoławczy w skarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi wskazując, że podniesione przez skarżących zarzuty są bezzasadne. Za chybione organ uznał zarzuty dotyczące oceny oddziaływania na środowisko oraz pominięcia okoliczności zakończenia inwestycji i prowadzenia w niej działalności, gdyż kwestie te nie były przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał nadto, że pojęcie działki sąsiedniej należy rozumieć szeroko. Pojęcia tego nie można ograniczać do działki przyległej do działki inwestora, lecz odnieść je należy do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis art. 61 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w pkt 1 – 5. Art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy formułuje warunek, zgodnie z którym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wyraża tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania nowej zabudowy do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ogólnie pojętego ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy.

Szczegółowy sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i wyznaczania obszaru analizowanego określony został w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. W § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazano, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Wnioskodawcy domagali się wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-garażowego, budynku rekreacyjnego z zapleczem sanitarno-gospodarczym, parkingu oraz obiektów zagospodarowania terenu - budowie obiektów małej architektury, ławek, miejsca na ognisko, utwardzenia terenu, boiska do siatkówki wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terenie działek nr [...] i [...], położonych w miejscowości [...]. Możliwość realizacji na tym terenie budynku o funkcji mieszkalno-garażowej nie budzi wątpliwości. W obszarze analizowanym, w tym w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości inwestorów znajduje się bowiem zabudowa mieszkaniowa. Skarżący kwestionowali natomiast możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla części inwestycji dotyczącej budynku rekreacyjnego z zapleczem sanitarno-gospodarczym, parkingu oraz obiektów zagospodarowania terenu.

W obszarze analizowanym znajduje się szereg obiektów o różnym przeznaczeniu, w tym obiekty o charakterze usługowym, taki jak pensjonat, ośrodek zdrowa, szkoła. Fakt, iż obiekty te położone są po drugiej stronie ulicy i sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji nie wyłączał możliwości uznania ich za działki sąsiednie.

Ustawa nie definiuje pojęcia działki sąsiedniej. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie ugruntowany jest pogląd, że pojęcia działki sąsiedniej nie można ograniczać do działki bezpośrednio przyległej do działki inwestora, lecz odnieść je należy do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy. (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 493-496, wyrok NSA z dnia 14 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 617/07, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 657/06, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 551/05, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1440/05, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 677/04 , wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 646/06, wyrok NSA z 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 646/06, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 551/05, wyroki dostępne na stronie internetowej nsa.gov.pl). Stanowisko skarżących, że działką sąsiednią jest jedynie nieruchomości granicząca z terenem inwestycji nie jest zatem uzasadnione.

Niewątpliwie obszar analizowany nie jest terenem, na którym znajduje się wyłącznie zabudowa mieszkaniowa. Żądanie skarżących ograniczenia funkcji obiektów realizowanych na tym terenie wyłącznie do funkcji mieszkaniowej nie znajduje oparcia w okolicznościach sprawy.

W obszarze analizowanym znajduje się obiekt o charakterze usługowym, wypoczynkowym, stanowiący pensjonat. Realizacja budynku o funkcji rekreacyjnej oraz związanych z nią obiektów zagospodarowania terenu stanowi kontynuację funkcji tego obiektu. Fakt, iż nieruchomość zabudowana pensjonatem stanowi własność inwestorów nie wyłącza możliwości uznania tej nieruchomości za nieruchomość sąsiednią. Nieruchomość ta znajduje się w obszarze analizowanym i jest dostępna z tej samej drogi publicznej. Pensjonaty, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U z 2010 nr 243 poz. 1623 ze zm.) klasyfikowane są jako budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego (kategoria XIV). Z tego typu obiektami związana jest infrastruktura wypoczynkowa, jak planowana przez wnioskodawców. Wskazać także należy, że miejscowość [...] stanowi dużą wieś o charakterze letniskowo-wypoczynkowym, w której funkcja mieszkaniowa współistnieje z funkcja letniskowo-wypoczynkową.

W niniejsze sprawie obszar analizowany wyznaczono jako minimalny, przewidziany w § 3 rozporządzenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono pogląd, że co do zasady, brak jest przeszkód do wyznaczenia obszaru analizowanego w promieniu większym niż trzykrotność frontu działki, jeśli jest to uzasadnione specyfiką zagospodarowania przestrzennego danego obszaru, nie można zatem wykluczyć powiększenia obszaru analizowanego. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. II SA/Łd 57/12 Lex nr 1241635) Organ w niniejszej sprawie nie powiększał obszaru minimalnego w celu poszukiwania zabudowy odpowiadającej funkcją planowanym obiektom, lecz ograniczył się do obszaru minimalnego. W granicach tego obszaru po drugiej stronie ulicy znajduje się obiekt pensjonatowy. Fakt, iż nieruchomość, której dotyczy wniosek nie jest położona po tej samej stronie ulicy co pensjonat, nie wyłączał możliwości uznania działki zabudowanej pensjonatem za nieruchomość sąsiednią. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia by nieruchomości położone po drugiej stronie ulicy nie mogły stanowić podstawy do oceny sposobu zabudowy obszaru analizowanego i kontynuacji funkcji, z przepisów prawa nie wynika takie ograniczenie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 marca 2012 r. sygn. II OSK 10//1 (Lex nr 114557) błędem jest ograniczenie analizowanego obszaru do terenów położonych po jednej stronie drogi publicznej. Ścieśniająca wykładnia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, według której decyzja o warunkach zabudowy oparta byłaby na analizie pewnej "podprzestrzeni" o jednorodnym zagospodarowaniu, stanowiącej wzorzec dobrego sąsiedztwa, jest niedopuszczalna w świetle zasady swobody gospodarowania terenem, którą normuje przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Badanie kontynuacji funkcji winno zatem obejmować cały obszar analizowany a nie jedynie jego część. W sytuacji, takiej jak w niniejszej sprawie, gdy ulica stanowi granicę terenów o różnym stopniu zurbanizowania i zagospodarowania, bowiem po jednej jej stronie znajduje się zabudowa mieszkaniowa a po drugiej zabudowa usługowa- ośrodek zdrowia, szkoła oraz pensjonat, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, iż może ona spełniać rolę granicy, do której zawężana jest analiza urbanistyczna. Odmienne stanowisko nie może być uzasadniane wymogami ochrony ładu przestrzennego, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ celowi temu służyć ma właśnie regulacja, określona w art. 61 ust. 1 ustawy. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2008 r. sygn. II SA/Łd 430/08 Lex nr 499825)

Gdy planowana na nieruchomości inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektoniczny i można ją pogodzić z dotychczasową funkcją zabudowy na tym terenie, organ nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być bowiem projektowanie inwestycji pozostającej w sprzeczności z dotychczasową funkcją terenu i niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Podnoszone przez skarżących kwestie dotyczące ewentualnych immisji i zakłócania ciszy na nieruchomości skarżących, jak słusznie wskazał organ w wydanej decyzji stanowią materię prawa cywilnego. W razie zaistnienia takich okoliczności skarżącym będą przysługiwały w tym zakresie roszczenia przewidziane w art. 144 k.c.

Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej samowolnie, z odstępstwem od projektu budowlanego.

Realizacja obiektów budowlanych na podstawie wydanego pozwolenia na budowę z odstępstwami od tego pozwolenia skutkuje wszczęciem postępowania naprawczego przewidzianego w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z ust. 1 pkt 3 tego przepisu, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Projekt budowlany, zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do projektu zamiennego. Stanowisko, zgodnie z którym inwestor może wystąpić o wydanie decyzji o warunkach zabudowy także po zrealizowaniu inwestycji, zajął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 sygn. P 37/06 (Lex nr 322829)

Zarzuty dotyczące braku oceny oddziaływania inwestycji na środowisko nie są uzasadnione. Planowana inwestycja nie wymagała bowiem dokonywania oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a inwestorzy nie musieli posiadać wydanej przez wójta decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199 poz. 1227 ze zm.) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko,

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

2. Realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli:

1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony;

2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1.

Katalog inwestycji wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu precyzuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U nr 213 poz. 1397 ze zm.), które nie zalicza budowy obiektów takich jak wskazane we wniosku do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, brak jest także podstaw do uznania, by w sprawie istniały podstawy do dokonywania oceny oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną.