Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1162/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 42
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7 i 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. G. i K. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. i K. G. (dalej jako "skarżący"), od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego o wymiarach 9,22m x 2,15m zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...]., gmina [...]., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu [...] lutego 2010 r. przeprowadzono kontrolę na działce nr ew. [...] położonej we wsi [...] gm. [...]., stanowiącej własność E. i M. P. W trakcie kontroli ustalono, że na działce znajduje się budynek gospodarczy konstrukcji murowanej, parterowy z dachem dwuspadowym o wymiarach zewnętrznych 10,10m x 5,60m usytuowany ścianą podłużną w odległości ok. 2,2m od granicy z działką nr ew. [...], pomiędzy którym a istniejącym ogrodzeniem działki w postaci muru o wys. 2,30m wykonano zadaszenie ze spadkiem w kierunku działek sąsiednich oraz ścianę murowaną z otworami drzwiowymi, przez co powstało pomieszczenie gospodarcze o wym. 12,45x2,20m usytuowane w granicy z działkami nr ew. [...] i [...]. Do szczytu budynku od strony zachodniej dobudowano część gospodarczą murowaną parterową o wym. 3,10m x 4,70m z dachem jednospadowym, która z kolei przylega do budynku gospodarczego murowanego parterowego o wym. 13,30m x 3,35m z dachem jednospadowym ze spadkiem w kierunku działek sąsiednich, usytuowanego w granicy z działkami nr ew. [...], [...] i [...]. Od strony wschodniej do głównego budynku gospodarczego przylega wiata o wym. 6,10x3,20m z dachem jednospadowym ze spadkiem w kierunku działki sąsiedniej wspartym na słupach murowanych z cegły o przekroju 38x38cm i murze ogrodzenia od strony granicy z działką nr ew. [...].

Podczas kontroli nie przedstawiono dokumentów związanych z budową obiektu, tj. pozwolenia na budowę. Według oświadczenia inwestorów i właścicieli działki E. i M. P. (popartego oświadczeniami pięciu świadków) przedmiotowa budowa zrealizowana została przed 1994 r.

W toku dalszych czynności ustalono, że dla terenu na którym znajduje się obiekt budowlany, brak jest aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto z zaświadczenia Burmistrza [...] wynika, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego w dacie budowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nakazał inwestorom wykonać na swój koszt i przedłożyć w terminie do dnia 30 czerwca 2012 r. - projekt budowlany powykonawczy samowolnie wybudowanego pomieszczenia gospodarczego wraz z opisem ewentualnych robót niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami.

Inwestor przedłożył projekt budowlany powykonawczy wybudowanego obiektu, w którym przedstawione zostało zaświadczenie Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] o niezgodności budowy pięciu istniejących budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...], z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (obowiązującego w dniu budowy) zatwierdzonego Uchwałą Sesji Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 1980r., obowiązującego do 1994 r. Z zaświadczenia wynika również, że od 1 stycznia 2003 r. Gmina [...] nie posiada aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotową działkę.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał E. i M. P. dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanego pomieszczenia gospodarczego o wym. 12,45 x 2,20m usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej we wsi [...] gm. [...].

Od wydanej decyzji inwestorzy wnieśli odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze z uwagi na fakt, że inwestorzy wystąpili do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej nieostatecznym rozstrzygnięciem organu powiatowego.

W związku z wydaniem przez Burmistrza [...] w dniu [...] czerwca 2013 r. decyzji o warunkach zabudowy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął zawieszone postępowanie i decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozpatrując ponownie sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] udzielił E. i M. P. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego o wymiarach 9,22m x 2,15m wybudowanego na działce nr ew. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że miał na uwadze decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2013r. ustalającą warunki zabudowy na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...] dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego składającego się z pięciu części połączonych ze sobą i zmianą sposobu użytkowania na pracownię pasieczną do produkcji miodu. Organ stwierdził, że ww. decyzja nie odpowiada przedmiotowi prowadzonego postępowania, które zostało wszczęte w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego, a nie przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczego i zmiany sposobu użytkowania, która mogłaby nastąpić dopiero po dokonaniu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Jednakże ustalenia przedmiotowej decyzji odnoszą się do pięciu budynków gospodarczych połączonych ze sobą, wybudowanych na działce nr ew. [...], w stosunku do których prowadzone są przez organ nadzoru budowlanego odrębne postępowania, a tym samym nie można stwierdzić niezgodności wybudowanych obiektów z aktualnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym, co w niniejszym przypadku oznacza decyzję o warunkach zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i K. G., zarzucając naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Skarżący wskazali na zły stan rynien, które odprowadzają wody opadowe na ich działkę. Podali również, że zsuwający się z dachu spornego budynku śnieg powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał jednocześnie, że objęty przedmiotową decyzją obiekt ma wymiary 9,22m x 2,15m a nie jak ustalił PINB w [...] 12,45m x 2,20 m.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko PINB w [...], iż w związku z datą realizacji spornej inwestycji, zastosowanie będą miały przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Stosownie bowiem do treści art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne.

W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności wymienione w przepisie art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. obligujące organ I instancji do wydania nakazu rozbiórki spornego obiektu. [...] WINB wskazał, że art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. powinien być tak interpretowany, by na jego podstawie możliwa była eliminacja samowoli budowlanej powstałej przed laty, ale pozostającej w kolizji z obecnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym. Organ powinien zatem badać zgodność budowy z przepisami budowlanymi z okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym z daty podejmowania decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie decyzja Burmistrza [...] o warunkach zabudowy określa warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego składającego się z pięciu części połączonych ze sobą i zmianie sposobu użytkowania na pracownię pasieczną do produkcji miodu, to jednak ustalenia zawarte w ww. decyzji odnoszą się, m. in. do objętego niniejszym postępowaniem budynku i brak jest podstaw do uznania, że jego realizacja narusza obowiązujące warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

W ocenie [...] WINB organ I instancji prawidłowo uznał, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do nałożenia obowiązku wykonania jakichkolwiek zmian lub przeróbek w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Z akt sprawy nie wynika także, że sporny obiekt w jakikolwiek sposób powodował pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia oraz powodował niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia.

Zdaniem organu wojewódzkiego w sytuacji braku podstaw prawnych do procedowania w oparciu o przepisy art. 37 i 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r., organ nadzoru budowlanego winien wydać, na podstawie art. 42 ww. ustawy pozwolenie na użytkowanie, które jest formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję złożyli A. i K. G. wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżących sporne obiekty zostały wybudowane samowolnie, niezgodnie z przepisami obowiązującymi w trakcie ich budowy i powodują niebezpieczeństwo dla ludzi imienia. Skarżący wskazali, że budynki zlokalizowane są w granicy działek i mają spadek dachu skierowany w stronę działek sąsiednich. Wody opadowe, śnieg oraz sople lodowe bezpośrednio zsuwają się na teren działki skarżących oraz działki nr ew. [...]. Zdaniem skarżących sporne obiekty i ich dachy naruszają także warunki dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, zasadne jest zatem wykonanie ich przebudowy w celu wykazania stwierdzenia zdatności do użytku ww. obiektów.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego Nr [...] z dnia [...] marca 2015r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego o wymiarach 9,22m x 2,15m zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Podstawę materialnoprawną skarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, zgodnie z którym sprawa dotycząca samowoli budowlanej w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., powinna zostać zakończona decyzją orzekającą o legalności inwestycji, co oznacza objęcie jej gwarancją bezpieczeństwa prawnego. Właściwym środkiem jest pozwolenie na użytkowanie, wydane na podstawie art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W sytuacji uznania samowoli za nielegalną, organ winien orzec o konieczności jej likwidacji poprzez nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu.

Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń faktycznych przedmiotowy obiekt został zrealizowany przed 1994r.( oświadczenia inwestorów oraz zeznania pięciu świadków) nie uzyskawszy pozwolenia na budowę.

A zatem zasadnie w sprawie przyjęto, że obiekt powyższy wzniesiony został w warunkach samowoli budowlanej. W myśl art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przepis art. 103 ust. 2 stanowi wyjątek od statuowanej w art. 6 k.p.a. zasady orzekania na podstawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Dopuszcza i zobowiązuje w odniesieniu do samowoli budowlanej stosowanie przepisów dotychczasowych, tj. przepisów ustawy z 4 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z Nr 38, poz. 229 ze zm.) w stosunku do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. (1 stycznia 1995 r.) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Jako wyjątek od zasady przepis ten nie może być stosowany rozszerzające (Komentarze Becka, Prawo budowlane Komentarz Pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006 r., str. 830- 831).

Stosownie do treści art. 37 ust. 1 ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W myśl art. 40 ustawy w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Z przytoczonych powyżej przepisów art. 37 ust. 1 w związku z art. 40 ustawy wynika, że rozbiórki albo przejęcia na własność Państwa obiektu budowlanego wzniesionego niezgodnie z przepisami nie orzeka się, jeżeli obiekt nie jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Wydanie decyzji, o której mowa w art. 40 ustawy poprzedza postępowanie w kierunku ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki rozbiórki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2, dopiero negatywne ustalenia w tym zakresie dają podstawę do skierowania postępowania w kierunku legalizacji obiektu (art. 40).

Analiza niniejszej sprawy dowiodła, że postępowanie w zakresie ustalenia istnienia, bądź nieistnienia, przesłanek rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, nie zostało przeprowadzone prawidłowo, a w efekcie postępowanie to nie przyniosło jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy legalizacja tegoż obiektu budowlanego jest - w myśl art. 40 i art. 42- dopuszczalna.

Należy także podkreślić, iż na gruncie art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r., zgodnie z którym podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu, pojęcie owej "zdatności" musi być interpretowane szeroko, a więc również w tym znaczeniu, że nie narusza ono uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela działki sąsiedniej ( vide wyrok NSA z 22 marca 2012r., II OSK 2589/10).

Tymczasem organy prowadzące niniejsze postępowanie co prawda wskazały, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 37 ust 1 pkt 1 przywołanej ustawy, jednak nie przeprowadziły z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, rzetelnego postępowania na okoliczność występowania przesłanki z pkt 2 ust 1 art. 37, a w konsekwencji nie stwierdziły ponad wszelką wątpliwość, iż przedmiotowy obiekt nie narusza uzasadnionych interesów skarżących jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej.

Zdaniem Sądu, przez "niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" (art. 37 ust. 1 pkt 2) należy rozumieć takie naruszenie wymogów Prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. z uwagi na przykład na lokalizację obiektu (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2009 r.- VII SA/Wa 558/09 i wyrok WSA w Kielcach z 24 września 2008 r. II SA/Kc 358/08; wyrok WSA w Gliwicach -I SA/Gl 895/07 z 18 kwietnia 2008 r.; wyrok SN z 24 września 1997 r. - III RN 45/97; wyrok NSA z 19 sierpnia 1998 r. - IV SA 1620/96.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ bezrefleksyjnie przyjął, iż przedmiotowy obiekt nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia a także nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia.

Z ustaleń organu odwoławczego wynika, iż na działce znajduje się budynek gospodarczy konstrukcji murowanej, parterowy z dachem dwuspadowym o wymiarach zewnętrznych 10,10m x 5,60m usytuowany ścianą podłużną w odległości ok. 2,2m od granicy z działką nr ew. [...], pomiędzy którym a istniejącym ogrodzeniem działki w postaci muru o wys. 2,30m wykonano zadaszenie ze spadkiem w kierunku działek sąsiednich oraz ścianę murowaną z otworami drzwiowymi, przez co powstało pomieszczenie gospodarcze o wym.9,22 x 2,15m ( według organu I instancji 12,45x2,20m )usytuowane w granicy z działkami nr ew. [...] i [...].

Niewątpliwie takie usytuowanie obiektu jest niezgodne z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki z dnia 3 lipca 1980r. ( Dz.Nr 17, poz.620), a także aktualnie obowiązującymi przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. W sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie .

Jednak z naruszeniem art 7 i 77 kpa organy nie wyjaśniły kwestii odprowadzanie wód opadowych w przedmiotowym obiekcie jak również obsuwania się śniegu oraz lodu bezpośrednio na teren działki nr ew. 66/5, co według oświadczenia skarżących , potwierdzonych dokumentacją fotograficzną powoduje pogorszenie warunków użytkowych ich nieruchomości a nawet stanowi zagrożenie dla osób pozostających w bliskości ogrodzenia (mur). Zarzut ten dotyczy także nie wyjaśnienia kwestii zgodności przedmiotowego obiektu z §§ 13 i 14 Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki z dnia 3 lipca 1980r., stanowiącymi gwarancje przeciwpożarowe.

W konsekwencji organy nie wyjaśniły czy w sprawie nie istnieje konieczność nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności , przeróbek mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami, co wypełnia dyspozycję art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. , zgodnie z którą w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, wydaje się inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.

Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), uznając , iż zapadła ona z naruszeniem art. 7, 77 w związku z art.40 i 42 ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane.