Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1377/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant apl. radc. Mateusz Rompalski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej KGP) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a oraz art. 105 k.p.a. i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) decyzją z dnia [...] maja 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2006 r. w przedmiocie cofnięcia F. K. pozwolenia na broń palną myśliwską.

W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W dniu 31 stycznia 2006 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjnego w przedmiocie cofnięcia F. K., (dalej określany jako skarżący), pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej ze względu na uzyskaną informację o skazaniu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, określonego w art. 286 § k.k.

Skarżący nie posiadał pozwolenia na broń palną gazową, posiadał pozwolenie na broń palną myśliwską.

Z informacji uzyskanych z Krajowego Rejestru Karnego wynikało, iż F. K. został skazany prawomocnymi wyrokami:

- Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 2003 r. [...] za przestępstwo przeciwko mieniu (zniszczenie ogrodzenia), określone w art. 288 § 1 k.k.,

- Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2005 r. [...] za dwukrotne zniesławienie, tj. przestępstwa określone w art. 212 § 1 k.k.,

- Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2005 r. [...] za przestępstwo przeciwko mieniu, określone w art. 286 § 1 k.k.

Pismem z dnia 7 marca 2006 r. podpisanym przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w O. poinformowano F. K., iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania błędnie wskazano przedmiot prowadzonego postępowania, które powinno być określone jako postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

Pismem z dnia 13 marca 2006 r. poinformowano skarżącego o zamknięciu postępowania w sprawie i możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami a także przysługującym mu prawie zgłaszania żądań. W piśmie powtórzono sprostowany już błąd, iż sprawa dotyczy cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej.

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2007 r. cofnięto F. K. pozwolenie na broń palna myśliwską. Zdaniem organu trzykrotnie skazana osoba, w tym dwukrotnie za przestępstwa przeciwko mieniu, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a tym samym, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi uzasadnione obawy, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

F. K., wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucał naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Podnosił, iż organy Policji wskazywały, iż prowadzą postępowanie w sprawie pozwolenia na broń, której nie posiadał.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. KGP podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią zapadłego wyroku sądowego determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Istnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, ustawodawca związał wprost z popełnieniem przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa przeciwko, m. in. mieniu. Przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. są przestępstwami przeciwko mieniu, skarżący niewątpliwie je popełnił, skazanie nie uległo zatarciu. Ponadto skarżący został skazany za czyn z art. 212 § 1 k.k. Osoba, która dopuściła się przestępstw wymierzonych przeciwko mieniu oraz innego czynu zabronionego nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji.

Organ wskazał, iż od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku publicznego. I chociaż nie jest to warunek określony ustawowo, zdaniem organów policji taka postawa gwarantuje, że broń będzie posiadana i używana zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a skarżący dopuszczając się przestępstw przeciwko mieniu takiej gwarancji nie daje. KGP podkreślił, iż zgodnie z wolą ustawodawcy, osoby karane za przestępstwa przeciwko mieniu nie powinny posiadać pozwolenia na broń.

Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, organ stwierdził, iż błędne wskazanie rodzaju posiadanej broni w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania oraz w piśmie z dnia 13 marca 2006 r. o przysługujących stronie uprawnieniach nie miało wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy,

F. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zarzucał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2007 r. zarzucał błędną interpretację art. 18 ust. 2 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji podnosząc, że nie ustalono, czy rzeczywiście istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący podniósł, że samo stwierdzenie skazania za przestępstwo przeciwko mieniu jest niewystarczające, organy nie ustaliły okoliczności popełnienia czynu ani dotychczasowego posługiwania się bronią w celach łowieckich.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, iż osoba, która dopuściła się kilkakrotnie czynów zabronionych, w tym dwóch przestępstw wymierzonych przeciwko mieniu, nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto w ocenie Sądu działania organów były oparte na prawidłowej wykładni przepisów obowiązującej ustawy o broni i amunicji.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. Zdaniem Sądu w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy.

W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynika z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa określone w art. 288 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k., tj. za przestępstwa przeciwko mieniu. Fakt skazania F. K. wyrokami karnymi w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 2003 r. [...] za zniszczenie ogrodzenia oraz wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2005 r. [...] za doprowadzenie osób trzecich do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem.

Należy podkreślić, iż ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw stwarzają uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Ponadto, skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] 2005 r. [...] za dwukrotne zniesławienie, co stanowi dodatkową przesłankę uzasadniającą obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Okoliczności popełnienia czynów zostały poddane ocenie sądów, które uznały, iż skarżący dokonał wskazanych wyżej przestępstw. Prawomocne wyroki potwierdzają popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, z którymi ustawodawca związał wprost istnienie obawy użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podnoszone przez skarżącego uchybienia w postępowaniu dotyczące naruszenia jego prawa do udziału w postępowaniu poprzez niewłaściwe wskazanie przedmiotu sprawy, aczkolwiek słuszne, w ocenie Sądu, nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.