Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 767/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 141 par 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art 145 ust 2
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędziowie NSA Janusz Zajda (spr.) Marzenna Zielińska Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. - PHU N. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 655/07 w sprawie ze skargi W.S. - PHU N. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Sz. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 6 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 655/07 oddalił skargę W. S. – P. N. [...] w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

W. S. [...] grudnia 2005 r. dostarczył towar do Oddziału Celnego w Sz. i złożył wniosek o zezwolenie na przechowanie towaru tj. grzybów mrożonych w chłodniach będących jego własnością. W uzasadnieniu wniosku importer wskazał na konieczność przeprowadzenia niezbędnych badań i uzyskania zaświadczenia o przydatności towaru w obrocie na terenie kraju. Po dokonaniu rewizji celnej organ zezwolił na złożenie towaru we wskazanej chłodni oraz uwzględnił wniosek strony z [...] stycznia 2006 r. o przedłużenie terminu na nadanie przeznaczenia celnego dla towaru do czasu uzyskania wyników badań.

W dniu [...] stycznia 2006 r. strona przedstawiła zgłoszenie celne na formularzu SAD wnioskując o dopuszczenie towaru do wolnego obrotu. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę handlową z [...] października 2005 r., specyfikację z [...] października 2005 r., fakturę transportową, protokół kontroli jakości towarów z [...] stycznia 2006 r. wystawiony przez Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Sz., świadectwo jakości zdrowotnej z [...] grudnia 2005 r. wystawione przez granicznego inspektora sanitarnego, świadectwo jakości granicznej kontroli sanitarnej z [...] grudnia 2005 r. oraz certyfikat fitosanitarny z [...] listopada 2005 r. Powyższe zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod poz. [...]. Następnie towar zwolniono do obrotu [...] stycznia 2006 r.

W dniu [...] stycznia 2006 r. do Urzędu Celnego w K. wpłynął wniosek importera o sprostowanie dokumentu SAD złożonego [...] stycznia 2006 r. w zakresie obniżenia wartości celnej towaru, należnego cła, podstawy i kwoty podatku VAT. Do wniosku dołączono obniżającą należność za towar korektę faktury wystawioną przez chińskiego kontrahenta z [...] grudnia 2005 r. oraz z tej samej daty porozumienie z kontrahentem w sprawie obniżenia należności za towar. W uzasadnieniu wniosku importer podał, że podczas wyładunku towaru do chłodni [...] grudnia 2005 r. stwierdzono, że jego część nie spełnia norm deklarowanych przez eksportera. Po przedstawieniu raportu przyjęcia towaru, eksporter zgodził się na obniżenie ceny towaru aby uniknąć jego zwrotu i kosztów z tym związanych.

Decyzją z [...] czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. odmówił sprostowania zgłoszenia celnego z [...] stycznia 2006 r. w zakresie wartości celnej towarów, podstawy cła i kwoty długu celnego oraz odmówił zwrotu cła.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. wprowadzającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny i wyjaśnił, że importer do czasu dokonania zgłoszenia celnego [...] stycznia 2006 r. dysponował informacjami i dowodami w postaci porozumienia i korektą faktury z [...] grudnia 2005 r., lecz nie przedstawił ich w zgłoszeniu celnym deklarując wartość towaru zgodną z danymi wynikającymi z pierwotnej faktury z [...] października 2005 r.

Orzekając na skutek odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w Sz. decyzją z [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji.

Podniósł, że nie było podstaw do uznania, iż w chwili zgłoszenia celnego towar był wadliwy, ani też do uznania, że sprzedawca obniżył cenę wypełniając zobowiązania gwarancyjne przewidziane w umowie. Również porozumienie między kontrahentami z [...] grudnia 2005 r. nie wskazuje na wykonanie zobowiązania gwarancyjnego, wręcz przeciwnie, zgodnie z wyjaśnieniem strony zawartym we wniosku z [...] stycznia 2006 r., obniżenia ceny sprzedawca dokonał, aby uniknąć kosztów związanych ze zwrotem towaru. Okoliczność ta nie uzasadniała korekty wartości celnej towaru po zwolnieniu do obrotu, gdyż art. 145 ust. 2 RWKC odnosi się tylko do towarów objętych gwarancją.

Oddalając skargę W. S. – P. N. [...] w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że przedmiotem importu w sprawie były grzyby mrożone sprowadzone z Ch., zaś towar [...] stycznia 2006 r. został dopuszczony do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego z tej samej daty. Jego wartość celną ustalono na podstawie zadeklarowanej przez zgłaszającego wartości transakcyjnej z załączonej do zgłoszenia faktury [...] z [...] października 2005 r. Przed zwolnieniem towaru do swobodnego obrotu i ustaleniem jego wartości celnej zgłaszający nie poinformował Urzędu Celnego, ani nie przedłożył żadnych dokumentów świadczących o tym, że określona w fakturze z [...] października 2005 r. cena transakcyjna została skorygowana przez sprzedawcę na korzyść importera. Dopiero we wniosku z [...] stycznia 2006 r. importer powołał się na fakturę korygującą wartość transakcyjną z [...] grudnia 2005 r. oraz na porozumienie z kontrahentem ch. z tej samej daty.

Sąd I instancji podkreślił, że korekta ceny po dopuszczeniu towaru do swobodnego obrotu (po ustaleniu wartości celnej) może być uwzględniona tylko w warunkach przewidzianych w art. 145 ust. 2 RWKC, tzn. jeżeli zostanie udowodnione w sposób przekonujący dla organów celnych, że: towary były wadliwe w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 67 ust. 1 WKC), sprzedający dokonał dostosowania ceny na korzyść kupującego wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży zawartej przed dopuszczeniem towaru do swobodnego obrotu, zaś wadliwy stan towaru nie został wcześniej uwzględniony w odnośnej umowie sprzedaży. Korekta w takim przypadku musi być dokonana na podstawie odpowiednich zapisów wynikających z umowy zawartej pomiędzy sprzedającym a kupującym, zezwalających na możliwość dokonania takiej korekty w przypadku wystąpienia wad. Ponadto, z przedłożonych przez zgłaszającego dokumentów musi jasno wynikać, że korekta jest dokonywana w związku ze stwierdzonymi wadami towaru. Tymczasem z umowy sprzedaży zawartej z kontrahentem chińskim [...] października 2005 r., ani z innych dokumentów nie wynika, aby strony określiły szczegółowe wymagania co do jakości i innych właściwości zamówionego towaru, jak również nie określiły zobowiązań gwarancyjnych sprzedającego pozwalających na możliwość dokonania korekty w przypadku wystąpienia wad.

Zdaniem Sądu, porozumienie z [...] grudnia 2005 r. nie stanowi dowodu, że obniżenie ceny towaru stanowi wypełnienie zobowiązań gwarancyjnych sprzedawcy, gdyż z treści tego porozumienia wynika jedynie, że sprzedający zgadza się na skorygowanie faktury, natomiast z wniosku skarżącego wynika, że było to uzasadnione chęcią uniknięcia zwrotu towaru i kosztów z tym związanych.

W skardze kasacyjnej W. S. – P. N. [...] w G. zaskarżył w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE L 253 z 11 października 1993 r. ze zmianami; Dz.U.UE-sp.02-6-3);

2. prawa procesowego, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak ustosunkowania się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów i argumentów na ich poparcie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że postępowanie prowadzone w sprawie przez W. S. wyczerpało znamiona art. 145 RWKC. Towar, którego wartość celna była ustalana, był wadliwy już w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego z [...] stycznia 2006 r., na co wskazuje dołączone porozumienie zawarte ze sprzedawcą z Ch., tj. firmą Ch. H. F. C. z [...] grudnia 2005 r. dotyczące korekty faktur nr [...] i [...]. Wobec powyższego skarżący udowodnił fakt wadliwości towaru. Spełniona została również druga przesłanka powołanego przepisu, bowiem sprzedający skorygował cenę przed zwolnieniem towarów do wolnego obrotu. Dowodzi tego faktura korygująca oraz umowa ze sprzedającym z [...] grudnia 2005 r. Wskazana faktura została wystawiona w ramach postępowania reklamacyjnego wszczętego przez skarżącego i uznanego przez sprzedającego.

Kasator podniósł, że w sprawie, w związku z brakiem w umowie z kontrahentem ch. pisemnych postanowień odnośnie jakości dostarczonych towarów, należy uznać, że jakość grzybów będących przedmiotem kontraktu należy rozpatrywać zgodnie z oględzinami dokonanymi przez skarżącego. Dostarczone grzyby nie odpowiadały jakością grzybom okazanym przez chińskiego sprzedawcę (czego dowodem jest protokół przyjęcia sporządzony przez mgr inż. M. B. [...] grudnia 2005 r.), a co było podstawą zwrócenia się do sprzedawcy towaru o dokonanie stosownego obniżenia ceny. Ch. kontrahent uznał reklamację w całości za uzasadnioną, czego następstwem jest porozumienie z [...] grudnia 2005 r. oraz połączona z nim korekta faktury.

Podkreślił, że wadliwość towarów będąca podstawą do wystąpienia z reklamacją podyktowana była niezgodnością towaru ze specyfikacją nr [...] z [...] grudnia 2004 r. odnośnie normy zakładowej importowanych grzybów. Zaś wnioski instytucji kontrolujących importowany towar, które nie stwierdziły żadnych nieprawidłowości, nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem przedmiotem kontroli tych organów było stwierdzenie, czy produkty spełniają wymagania w zakresie jakości zdrowotnej i zgodności z polskimi normami. W sprawie, to sprzedawca obniżył cenę po zakwestionowaniu przez skarżącego jakości towaru. Nadto dodatkowym wymogiem, który musi być spełniony - stosownie do treści art. 145 ust. 2 RWKC - jest formalne (udokumentowane) rozliczenia pomiędzy sprzedającym i kupującym, pozwalające na stwierdzenie, że pierwotnie zafakturowana cena została skorygowana, czego dowodem jest jej korekta. W tym kontekście należy wskazać, że cena należna za towary dostosowana zgodnie z art. 145 ust. 2 RWKC może zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy dostosowania dokonano w okresie 12 miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia celnego o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, który to warunek został przez skarżącego spełniony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wymagane przepisem art. 176 p.p.s.a. określenie podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy.

Skarżący W. S. powołał się na obie z wymienionych podstaw kasacyjnych.

Dokonując oceny zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez Sąd II instancji, w pierwszej kolejności należy rozważyć te dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego podlegają ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości.

W ramach podstawy naruszenia prawa procesowego autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji obrazę art. 141 § 4 p.p.s.a, poprzez brak ustosunkowania się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów i argumentów na ich poparcie.

Ten przepis procedury sądowoadministracyjnej określając składniki uzasadnienia wyroku stanowi, że winno ono zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie.

Uzasadnienie wyroku sporządzane jest po wydaniu orzeczenia. Wobec tego wadliwość uzasadnienia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy, gdy jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Tylko w takim przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Wynika z tego również i taki wniosek, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa, które to stanowisko podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkiem zarzutów naruszenia przepisów wykładanych lub stosowanych przez Sąd I instancji. Poza tym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jako dotyczący braku lub niedostatecznego rozwinięcia prawem przewidzianych składników uzasadnienia wyroku, nie jest skutecznym narzędziem podważania zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oraz oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy administracji publicznej.

W sprawie, powyższy zarzut sprowadzający się do stwierdzenia, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niedostatecznie ustosunkował się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów i argumentów na ich poparcie, a tym samym przyjął i uznał za własne niekorzystne tezy formułowane przez organy celne przy jednoczesnym ogólnikowym wyjaśnieniu zasadności przyjętego w sprawie stanowiska, należało uznać za chybiony. Dokonana przez Sąd I instancji w adekwatnym uzasadnieniu faktycznym i prawnym o przekonującej treści ocena poszczególnych dowodów z osobna oraz wszystkich dowodów we wzajemnej ich łączności jest prawidłowa. Podkreślić należy, że oparty na dokumentach stan faktyczny sprawy, znajdujący potwierdzenie w materiale dowodowym kompletnym i w pełni rozpatrzonym, w zasadzie nie był sporny, natomiast strony różniły się w zakresie jego interpretacji.

Nie budzą wątpliwości zasadnicze w sprawie okoliczności, że ani z umowy sprzedaży zawartej z kontrahentem ch. [...] października 2005 r., ani z innych dokumentów nie wynika, aby strony umowy określiły szczegółowe wymagania co do jakości i innych właściwości zamówionego towaru, jak również nie określiły zobowiązań gwarancyjnych sprzedającego zezwalających na możliwość dokonania korekty w przypadku wystąpienia wad. Towar w dacie objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu był w stanie zgodnym z opisem na fakturze i stan ten był stronom transakcji znany. Przed nadaniem towarowi przeznaczenia celnego istniała możliwość przeprowadzenia badań towaru na warunkach określonych w art. 42 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE Nr L 302 z 19 października 1992, str. 1-50, polska wersja językowa Dz. Urz. WE Wydanie specjalne - Rozdział 2, Tom 4, str. 307 – 356 – dalej: WKC, z której to możliwości importer skorzystał, a następnie zapoznał się ze sporządzonym na tę okoliczność protokołem. Strona w dacie zgłoszenia celnego ([...] stycznia 2006 r.) dysponowała zaś wszelkimi danymi mogącymi mieć wpływ na kształtowanie wartości celnej, a co za tym idzie kwoty należnego cła.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił przebieg postępowania przed organami celnymi, a także stan faktyczny sprawy przyjęty do oceny prawnej. Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia, Sąd wskazał z jakich przyczyn i w oparciu o jakie regulacje prawne - w jego ocenie - zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W zaskarżonym orzeczeniu Sąd ustosunkował się do zastosowanej przez organy celne oceny prawnej w taki sposób, który nie wykluczył kontroli instancyjnej.

W tej sytuacji należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. za polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji w kwestii oceny dotyczącej przyjętych ustaleń faktycznych oraz zgodności z prawem postępowania dowodowego prowadzonego przez organy celne. Autor skargi kasacyjnej wyraża własne, odmienne poglądy, co nie może uzasadniać zarzutu naruszenia powołanego przepisu.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia prawa materialnego. Tego rodzaju naruszenie może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia prawa materialnego to błędne odczytanie przez Sąd treści przepisu. W tym wypadku należy wskazać, jak zastosowany przepis należy rozumieć i dlaczego dokonana przez Sąd I instancji wykładnia jest błędna. Natomiast niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego to błąd w subsumcji, tj. wadliwe podstawienie normy prawnej do niewadliwie ustalonego stanu faktycznego lub niezastosowanie przepisu prawa, który winien być zastosowany.

Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenie prawa materialnego w "błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu" art. 145 rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE Nr L 253 z 11 października 1993, str.1-766; polska wersja językowa – Dz.Urz. UE Wydanie Specjalne - Rozdział 2, Tom 6, str. 3 – 516, dalej RWKC), poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie należy się zwrot nadpłaconego cła pomimo spełnienia przesłanek uzasadniających jego zwrócenie.

Zgodnie z art. 145 ust. 2 RWKC korekta ceny po dopuszczeniu towaru do swobodnego obrotu (po ustaleniu wartości celnej) może być uwzględniona tylko, jeżeli zostanie udowodnione w sposób przekonujący dla organów celnych, że:

- towary były wadliwe w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 67 ust. 1 WKC),

- sprzedający dokonał dostosowania ceny na korzyść kupującego wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży zawartej przed dopuszczeniem towaru do swobodnego obrotu,

- wadliwy stan towaru nie został wcześniej uwzględniony w odnośnej umowie sprzedaży.

Podzielając w tym względzie trafność ustaleń poczynionych przez organy obu instancji, a także akceptując rozstrzygnięcie Sądu I instancji należy podkreślić, że korekta ceny w omawianym przypadku musi być dokonana na podstawie odpowiednich zapisów wynikających z umowy zawartej pomiędzy sprzedającym a kupującym (wypełnienie zobowiązania gwarancyjnego przewidzianego w umowie sprzedaży), zezwalających na możliwość dokonania takiej korekty w przypadku wystąpienia wad oraz w związku ze stwierdzonymi wadami towaru. W sprawie trafnie zwrócono uwagę, że ze złożonych dokumentów nie wynika, aby strony określiły szczegółowe wymagania co do jakości i innych właściwości zamówionego towaru, jak również nie określiły zobowiązań gwarancyjnych sprzedającego zezwalających na możliwość dokonania korekty w przypadku wystąpienia wad. Dowodu, że obniżenie ceny towaru stanowi wypełnienie zobowiązań gwarancyjnych sprzedawcy nie stanowi treść porozumienia z [...] grudnia 2005 r. pomiędzy eksporterem a importerem, gdyż z jego treści wynika jedynie, iż sprzedający zgadza się na skorygowanie faktury, natomiast z wniosku skarżącego wynika, że było to uzasadnione chęcią uniknięcia zwrotu towaru i kosztów z tym związanych.

Również specyfikacja nr [...] z [...[ grudnia 2004 r., na którą w swoich środkach prawnych powoływał się W. S., stanowi tylko opis półproduktu na użytek działalności gospodarczej importera, przy czym nie wykazano, aby była ona elementem późniejszej umowy z kontrahentem ch.

Wskazana w skardze kasacyjnej, podobnie jak uprzednio w skardze do Sądu I instancji, Konwencja Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów zawiera ogólne zasady dotyczące umów międzynarodowych sprzedaży towarów mające na celu usuwanie przeszkód prawnych w obrocie międzynarodowym oraz sprzyjanie rozwojowi handlu międzynarodowego i jest adresowana do państw sygnatariuszy, które zobowiązane są dostosować odpowiednio własne prawo. Przepisy tej Konwencji nie są adresowane - jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - do poszczególnych obywateli i nie dają im uprawnień do bezpośredniego stosowania jej postanowień. Zarzut pominięcia wskazanych przepisów konwencji jest więc oczywiście bezzasadny.

Przepis art. 145 ust. 2 RWKC dotyczy wyłącznie korekt gwarancyjnych. W sprawie nie wykazano, aby dostosowanie ceny na korzyść kupującego miało charakter gwarancyjny, a nadto importer nie wykazał, aby towar był wadliwy już w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 67 ust. 1 WKC), o czym świadczy już fakt złożenia wniosku o dopuszczenie towaru do wolnego obrotu po zgodzie importera na obniżenie ceny, właśnie z uwagi - jak twierdził - na ujawnienie wady towaru. W konsekwencji zarzut naruszenia omawianego przepisu prawa materialnego należało uznać za niezasadny.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

[pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic]