Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 78/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5, art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. L.- S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wojewodę do rozpatrzenia wniosku E. L. – S. z dnia 23 września 2014 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewody na rzecz E. L. – S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

E. L. - S. reprezentowana przez adwokata M. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że pismem z dnia 23 września 2014 r. (nadanym dnia 25 września 2014 r.) pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewody Świętokrzyskiego o udostępnienie informacji publicznej w postaci decyzji organu pierwszej instancji - tj. Wojewody – w przedmiocie podpadania hodowlanych stawów rybnych w R.M. pod przepisy Dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego o przeprowadzeniu reformy rolnej z dnia 6 września 1944 r. (t. jedn. Dz. U. 1945, Nr 3, poz. 13). We wniosku wskazano, że przedwojenną właścicielką, usuniętą z majątku w ramach reformy rolnej była M. F., de domo L. Z informacji posiadanych przez pełnomocnika, a podanych we wskazanym wyżej piśmie wynikało, że sprawa zakończyła się wycofaniem wniosku na etapie postępowania przed organem II instancji. Według informacji uzyskanych przez pełnomocnika, wyżej wskazane nieruchomości obejmują działki położone na terenie gminy R.M. , województwo świętokrzyskie, obręb geodezyjny R.M. oraz oznaczone są m.in. następującymi numerami ewidencyjnymi: [...]. Działki te objęte były lub są m. in. księgami wieczystymi nr [...] oraz [...]. Z treści księgi [...] wynika, że część działek stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych została odłączona i wpisana do innych ksiąg wieczystych, m.in. do [...]. Z treści ostatniej księgi wynika ponadto, że własność tych działek nabyła M. K. F. P. na mocy umowy sprzedaży z dnia [...] (rep. ..), a następnie własność tych działek nabyła spółka cywilna: [...], na mocy umowy sprzedaży warunkowej z dnia [...] (rep. ...) oraz umowy przeniesienia własności z dnia [...] (rep. ...). Dla niniejszej sprawy istotne jest jednak, że poprzednim właścicielem (w czasie postępowania w sprawie wniosku o niepodpadanie pod przepisy dekretu PKWN) działek, o których mowa powyżej, był Skarb Państwa.

Pismem z dnia [..] Wojewoda wezwał do uzupełnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej "poprzez wskazanie interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej".

Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącej złożył odpowiedź na ww. wezwanie, podkreślając w nim, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej przetworzonej, która uzasadniałaby konieczność wykazania interesu publicznego w jej uzyskaniu.

Pismem z dnia [...] Wojewoda stwierdził, że "żądanie" doręczenia decyzji jako dokumentu źródłowego, nie jest żądaniem udzielenia informacji publicznej oraz że "decyzja administracyjna nie jest informacją publiczną, wobec czego brak jest podstaw do żądania jej udostępnienia". Jednocześnie poinformował, że wezwanie z dnia [...] o uzupełnienie wniosku jest bezskuteczne.

Uzasadniając dalej skargę jej autor podkreślił, że postępowanie wszczęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej może zakończyć się na trzy sposoby: udostępnieniem informacji publicznej, odmową jej udzielenia albo umorzeniem postępowania. W sprawie niniejszej Wojewoda nie podjął żadnej

z wymienionych czynności, a zatem zarzut bezczynności jest zasadny. Wnoszący skargę podniósł, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu 30 września 2014 r. Nawet gdyby wezwanie do uzupełnienia braków formalnych

z dnia 3 października 2014 r. mogło być uznane za zasadne, brak reakcji organu na pismo z dnia [...] zawierające odpowiedź na to wezwanie dobitnie świadczy o przekroczeniu terminu podjęcia odpowiedniej czynności i w konsekwencji oznacza bezczynność organu. Nie sposób bowiem uznać pisma organu z dnia [...] za decyzję administracyjną z uwagi na brak podstawowych i obligatoryjnych elementów decyzji administracyjnej. Autor skargi zauważył, że orzecznictwo przyjmuje, że jeśli sprawa nie dotyczy informacji publicznej wydanie decyzji administracyjnej odmownej jest zbędne, gdyż wystarczy pismo informacyjne. Jednakże, wbrew twierdzeniom organu niniejsza sprawa odnosi się do informacji publicznej, więc niedopuszczalne jest zakończenie postępowania jedynie pismem informacyjnym.

Następnie strona skarżąca stwierdziła, że w niniejszej sprawie udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku Skarbu Państwa, gdyż nieruchomości, które obejmują stawy rybne w R.M. stanowiły majątek Skarbu Państwa. Zatem decyzja Wojewody wydana po przeprowadzeniu postępowania dotyczącego statusu prawnego rzeczonej nieruchomości zawiera informacje w sposób nierozerwalny związane ze statusem majątku Skarbu Państwa, niezależnie od tego, czy Skarb Państwa nadal jest jej właścicielem.

Autor skargi podkreślił również, że w niniejszej sprawie nie może być mowy

o informacji przetworzonej, gdyż jedyną czynnością techniczną, której musiał podjąć się organ była anonimizacja decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzja wydana w indywidualnej sprawie nie jest informacją publiczną. Prawo dostępu do informacji publicznej nie obejmuje doręczenia samego egzemplarza dokumentu źródłowego, w którym informacja publiczna może być zawarta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna z przyczyn w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w przewidzianym przez przepisy prawa terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

W przedmiocie udostępniania informacji publicznej bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji publicznej, a organ nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014 r., II SAB/Kr 116/14, LEX nr 1479552). Przez bezczynność należy rozumieć również sytuację, gdy organ niezasadnie uznawszy, iż wniosek nie dotyczy informacji publicznej odmawia wnioskodawcy żądanych informacji.

Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonej czynności.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca E. L.-S. zarzuciła Wojewodzie Świętokrzyskiemu bezczynność polegającą na nierozpatrzeniu złożonego przez nią wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci decyzji Wojewody w przedmiocie podpadania hodowlanych stawów rybnych w R.M. pod przepisy Dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej z 6 września 1944 r. W ocenie organu natomiast, wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ nie dotyczył informacji publicznej. Jak to bowiem wyjaśnił Wojewoda w piśmie z dnia [...], z żądaniem doręczenia decyzji jako dokumentu źródłowego może zwrócić się tylko strona postępowania, a decyzja administracyjna nie jest informacją publiczną. Wojewoda ponadto wyjaśnił, że jego wcześniejsze wezwanie z dnia [...] o uzupełnienie wniosku poprzez wykazanie interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - jest bezskuteczne. Na rozprawie przed sądem w dniu [...] pełnomocnik organu wyjaśnił dodatkowo, że zdaniem Wojewody informacja, o jaką zwróciła się skarżąca nie miała charakteru informacji przetworzonej, co spowodowało wycofanie się przez organ z żądania wykazania interesu prawnego.

Odnosząc się do takiego sposobu załatwienia sprawy należy stwierdzić co następuje.

Prawo do informacji zagwarantowane jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 Konstytucji jest to prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zasady udzielania informacji publicznej szczegółowo normuje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), nazywana dalej "u.d.i.p.". W myśl przepisu art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a dostęp do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty. Udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p.).

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie został spełniony zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewoda jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, zaś żądana przez skarżącą E. L.-S. informacja, tj. decyzja Wojewody wydana w przedmiocie podpadania określonej we wniosku nieruchomości pod przepisy w/w Dekretu PKWN, ma charakter informacji publicznej.

W świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie budzi wątpliwości to, że sama decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracyjnego w określonej sprawie, stanowi informację publiczną. Informacja o rozstrzyganych przez organy administracji publicznej sprawach administracyjnych jest informacją o działalności organów publicznych. Prawo dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych przed organami państwa, w szczególności zaś w postępowaniu administracyjnym, potwierdza przepis art. 5 ust. 3 u.d.i.p. Decyzje rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4a ustawy (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 812/05, LEX nr 236465 i wyrok WSA w Lublinie z 8 czerwca 2006 r., II SAB/Lu 19/06, ZNSA z 2007 r. z. 1, s. 113, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 26/12; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Po 33/12; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II SAB/Go 41/12).

Zwrócić należy ponadto uwagę na to, że decyzja jako akt administracyjny i jednocześnie dokument urzędowy, stanowi informację publiczną również wtedy, gdy zawiera rozstrzygnięcie dotyczące podmiotów innych niż władze publiczne. Wynika to wprost z przepisów nie wprowadzających ograniczeń co do rodzajów aktów administracyjnych stanowiących informację publiczną i nie budzi kontrowersji w orzecznictwie (por wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, LEX nr 506529, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 marca 2011 r., II SAB/Kr 13/11, LEX nr 994243).

Wbrew zastrzeżeniom organu nie można zgodzić się z poglądem, że prawo do informacji publicznej nie obejmuje prawa domagania się doręczenia samego egzemplarza dokumentu źródłowego, w którym informacja może być zawarta, bo pozostawałoby to w sprzeczności z zasadami udostępniania decyzji administracyjnych stronom, o czym stanowią art. 73, 74 i 78 kpa. W tym zakresie Sąd wyraża pogląd, że objęta wnioskiem decyzja administracyjna jest nośnikiem informacji publicznej, która podlega udostępnieniu co do formy i treści. Na gruncie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji publicznej błędne jest odróżnianie informacji publicznej od dokumentu źródłowego, który ją zawiera. Jeżeli bowiem dokument źródłowy zawiera informację publiczną, to udzielenie takiej informacji w inny sposób, niż przez wydanie takiego dokumentu źródłowego wydaje się nieracjonalne i dyskusyjne.

Podnoszona przez Wojewodę kwestia domniemanej sprzeczności przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącymi zasad udostępniania akt stronom, została wyjaśniona w orzecznictwie sądów administracyjnych w ten sposób, że dostęp stron postępowania administracyjnego regulowany w art. 73 i 74 kpa wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli więc o udostępnienie akt sprawy, czy będących ich częścią dokumentów, w tym i decyzji administracyjnej wystąpi strona postępowania, to jej prawa dostępu do takich akt regulowane są wyłącznie przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej znajdzie natomiast zastosowanie wtedy, gdy z żądaniem udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w aktach sprawy administracyjnej wystąpi osoba niebędąca stroną postępowania, zatem nie dysponująca odrębnym trybem dostępu do tych akt na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. (wyrok NSA z dnia 28 października 2009 r., I OSK 545/09, LEX nr 573286, postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., I OSK 790/12, LEX nr 1295815).

W związku z wyrażonym powyżej poglądem co do charakteru decyzji administracyjnej jako informacji publicznej, tylko ubocznie można zauważyć, że również treść objętej wnioskiem z dnia 23 września 2014 r. decyzji wydawanej na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania Dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10/45 poz. 51 ze zm.), wskazuje na objęcie tej decyzji zakresem informacji publicznych podlegających udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych. Konsekwencją decyzji wydawanej na podstawie powołanego przepisu § 5 rozporządzenia z 1 marca 1945 r. może bowiem być uszczuplenie, bądź inna zmiana w majątku publicznym, co dodatkowo uzasadnia pogląd, że taka decyzja ma charakter informacji publicznej.

Należy również wyrazić pogląd, że jeżeli decyzje pozostające w posiadaniu organu administracji publicznej zawierają tzw. dane wrażliwe, to i tak mogą zostać udostępnione w formie kserokopii, z której usuwa się takie elementy, np. w drodze anonimizacji. Wyłączenie pewnych danych ze względu na ochronę informacji niejawnych, ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatność osoby fizycznej czy też tajemnicę przedsiębiorcy z treści udostępnianej informacji publicznej nie powoduje przy tym nadania tej informacji charakteru informacji przetworzonej (tak A. Niżnik-Mucha artykuł CASUS 2008/2/15 Problematyka zakresu przedmiotowego konstytucyjnego prawa do informacji publicznej oraz liczne orzeczenia sądów administracyjnych: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2014r. I SA/Sz 211/14, LEX nr 1490149, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2014 r., VIII SA/Wa 26/14, LEX nr 1486660, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., VIII SA/Wa 997/13, LEX nr 1468455).

Nie ma również znaczenia dla oceny, czy dana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej to, że dla jej udostępnienia konieczne jest wyszukanie zawierającej tę informację publiczną decyzji administracyjnej posiadanej przez organ (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 lutego 2011 r., II SA/Kr 1455/10, LEX nr 993237). W okolicznościach sprawy nie ma przy tym wątpliwości, że objęta wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej decyzja pozostaje w posiadaniu Wojewody Świętokrzyskiego, skoro sprawę tę prowadziła wymieniona w tym wniosku inspektor wojewódzki w Wydziale Infrastruktury i Nieruchomości Urzędu Wojewódzkiego M. P.-M., która brała udział w rozprawie przed Sądem jako pełnomocnik organu.

Skoro zatem treść decyzji Wojewody w przedmiocie podpadania hodowlanych stawów rybnych w R.M. pod przepisy Dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej - jako aktu administracyjnego - stanowi informację publiczną, organ ten powinien był rozpoznać wniosek E. L.-S. z dnia 23 września 2014 r. i załatwić go w jeden z przewidzianych w u.d.i.p. sposobów, z wyłączeniem odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej z powodu uznania przez organ, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Organ powinien był w szczególności albo udzielić informacji, co jest czynnością materialno-techniczną, albo decyzją administracyjną odmówić udostępnienia informacji, jeżeli stwierdziłby zaistnienie którejkolwiek z okoliczności, o jakiej mowa w art. 5 u.d.i.p. Jeżeli organ ten uzna, że istnieją podstawy do udzielenia informacji w pełnym zakresie i w sposób wskazany przez skarżącego, powinien udostępnić żądaną informację (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja nie może być udostępniona w sposób i w formie wskazanej we wniosku, zastosowanie mieć będzie art. 14 ust. 2 ustawy. W przypadku uznania, że zachodzą podstawy do ochrony prywatności organ rozważy, czy i w jakim zakresie powinna nastąpić odmowa udostępnienia informacji w formie decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy).

W świetle powyższych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, zobowiązując Wojewodę do rozpoznania wniosku skarżącej E. L.-S. z dnia 23 września 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym ostatnim zakresie Sąd doszedł do przekonania, że organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Bezsporne jest, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W przedmiotowej sprawie nie sposób dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia skarżącej, czy też celowego przedłużania postępowania. Organ wprawdzie wadliwie wezwał stronę do wykazania interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej, a następnie wadliwie odmówił pismem z dnia 14 października 2014 r. udostępnienia żądanej informacji pozostając w błędnym przekonaniu, że objęta wnioskiem strony decyzja nie jest informacją publiczną, ale takie działania organu nie wynikały z rażącej przewlekłości, czy bezczynności, ale z odmiennej oceny przez organ charakteru wnioskowanej do udostępnienia informacji. Ponadto wzywając stronę do uzupełnienia wniosku oraz udzielając odpowiedzi wspomnianym pismem z dnia 14 października 2014 r., organ dokonał tych czynności z zachowanie terminów, o jakich mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania, zapadło na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Na koszty te składają się wpis sądowy (100 zł), wynagrodzenie adwokata (240 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).