Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 728/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1, art. 67 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. otrzymał do realizacji tytuł wykonawczy wystawiony w dniu [...] marca 2017 r. przez P. S. o nr [...] wobec [...] S.A. (dalej również jako: "spółka" albo "skarżący" z siedzibą w P., ul. [...] (aktualny adres: ul. [...]/2, [...]).

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w [...] Sp. z o.o. Powyższe zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone zobowiązanej spółce w dniu [...] marca 2018 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] marca 2018 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, iż nie posiada żadnych zobowiązań wobec spółki [...] S.A.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r.) pełnomocnik spółki [...] S.A. P. K. złożył skargę na czynność egzekucyjną, z dnia [...] marca 2018 r. Zaskarżonej czynności pełnomocnik spółki zarzucił: dokonanie jej z naruszeniem art. 26 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a.") w zw. z art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako "K.p.a.") polegającym na uznaniu, że postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej zostało prawidłowo wszczęte, podczas gdy skarżącej nie został doręczony tytuł wykonawczy, czego skutkiem jest brak wszczęcia egzekucji administracyjnej; dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.", polegającym na ich niezastosowaniu i dokonaniu czynności egzekucyjnej w momencie, gdy postępowanie egzekucyjne (w przypadku gdyby zostało prawidłowo wszczęte) powinno być umorzone. W związku z powyższym, pełnomocnik spółki wniósł o: uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej, wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, iż w dniu [...] marca 2018 r. skarżąca otrzymała zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia [...] marca 2018 r. Na przedmiotowym zawiadomieniu widniała informacja o tytule wykonawczym nr [...], który to tytuł miał być podstawą wydania zawiadomienia o zajęciu. Tymczasem skarżąca nie otrzymała tytułu wykonawczego o powyższym numerze. Tytuł wykonawczy dołącza się do zawiadomienia o zajęciu, ewentualnie wysyła się go do zobowiązanego jeszcze przed wysłaniem zawiadomienia o zajęciu. W przedmiotowym przypadku tytuł wykonawczy nie został skarżącej doręczony wraz z zawiadomieniem o zajęciu, jak również w terminie późniejszym.

Ponadto pełnomocnik Spółki zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie przepisów prawa, bowiem skarżąca została błędnie oznaczona jako zobowiązany. Spółka jest co prawda właścicielem nieruchomości, jednak nie jest ich posiadaczem samoistnym. Pełnomocnik spółki wskazał, że zobowiązana Spółka nie miała dostępu do nieruchomości, które były w posiadaniu samoistnym innego podmiotu, nie można zatem "zastępczo" obciążyć ją należnością publicznoprawną.

Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. po przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], postanowił przedmiotową skargę oddalić.

[...] S.A, reprezentowana przez doradcę podatkowego P. K., pismem z dnia [...] maja 2018 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając: bezpodstawne oddalenie przedmiotowej skargi pomimo, iż powinna zostać ona uwzględniona, jako że czynność została dokonana z naruszeniem art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., polegającym na ich niezastosowaniu i dokonaniu czynności egzekucyjnej w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone.

Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że stosownie do treści art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarga przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego, nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Organ egzekucyjny dokonuje zatem oceny czynności egzekucyjnej badając, czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego, organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Jak podkreślił Dyrektor, skarga na czynności egzekucyjne jest środkiem o charakterze subsydiarnym, co oznacza, że stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, a zakres wykorzystania skargi jest ograniczony przez zakres stosowania innych środków prawnych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych skarga nie może być wniesiona wówczas, gdy skarżącemu przysługuje uprawnienie do wniesienia innego środka zaskarżenia. Tym samym przedmiotem skargi nie mogą być okoliczności stanowiące podstawę do złożenia innych środków prawnych przewidzianych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jak np. zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.).

Następnie organ przytoczył regulacje dotyczącą zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, wyjaśniając, że stosownie do treści art. 89 § 1 u.p.e.a., powyższy środek stosuje się poprzez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. W myśl art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej doręczono stronie w dniu [...] marca 2018 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 29 marca 2018 r., który to zawiadomieniem poinformował organ egzekucyjny, iż nie może zrealizować zajęcia w całości, z uwagi na brak środków pieniężnych. W ocenie Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., podzielanej przez organ odwoławczy, zajęcie przedmiotowej wierzytelności dokonane zostało prawidłowo, tj. zgodnie z art. 89 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu zawierało wszystkie niezbędne informacje i pouczenia (art. 67 § 1 i 2 u.p.e.a.), a także zostało sporządzone na właściwym formularzu wynikającym z Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1339 ze zm.).

Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą, przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, co oznacza, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora mogą być podnoszone wyłącznie kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Organ egzekucyjny po otrzymaniu tytułu wykonawczego przez wierzyciela jest w obowiązku bezzwłocznie wszcząć postępowanie egzekucyjne, celem którego jest wyegzekwowanie nałożonych na zobowiązanego obowiązków.

Odnosząc się do argumentu pełnomocnika spółki wskazanego w skardze o naruszeniu art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 39 K.p.a., polegającym na uznaniu, że postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej zostało prawidłowo wszczęte, podczas gdy skarżącej nie został doręczony tytuł wykonawczy, czego skutkiem jest brak wszczęcia egzekucji administracyjnej, wskazano, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 54 u.p.e.a., skarga na czynności przysługuje wyłącznie na czynności typu wykonawczego, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Równocześnie Dyrektor zwrócił uwagę, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Zatem mając na uwadze powyższe regulacje prawne i faktyczne przedmiotowej sprawy, wskazano, że dla skutecznego wszczęcia egzekucji, które w tym przypadku nastąpiło w świetle art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu - nie ma znaczenia wcześniejsze doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Brak doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu nie stanowi wady podważającej legalność postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się natomiast do wniosku strony o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, wyjaśniono, że zgodnie z art. 54 § 6 u.p.e.a., wniesienie skargi, o której mowa wart. 54 § 1 niniejszej ustawy, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. słusznie wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały uzasadnione przypadki do wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze wniosek spółki o uchylenie zaskarżonej czynności, organ egzekucyjny również słusznie wyjaśnił, iż zgodnie z art. 54 § 5a u.p.e.a., w przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności. W niniejszym przypadku organ egzekucyjny, ani też organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa regulujących procedurę dokonania zaskarżonej czynności, ani nie stwierdził istnienia okoliczności dających podstawę do uwzględnienia niniejszej skargi, w związku z tym brak jest podstaw do uchylenia dokonanej czynności egzekucyjnej.

Natomiast w kwestii złożonego w treści skargi wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. wskazano, że organ egzekucyjny wydał w dniu [...] maja 2018 r. postanowienie o nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] S.A. reprezentowana przez pełnomocnika, doradcę podatkowego – P. K. wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 czerwca 2018 r. nr [...] (karta nr [...]) i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art. 138 § 2 w związku z art. 144 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z [...] maja 2018 r. nr [...], b) art. 54 § 5a u.p.e.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi na czynność egzekucyjną pomimo jej wydania z naruszeniem art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. l pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. l pkt 2 w zw. z art.3 ust.3 u.p.o.l., polegające na niezastosowaniu, nieumorzeniu postępowania i dokonaniu czynności egzekucyjnej, w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone z uwagi na fakt, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości w stosunku do spółki nie istniało, zaś postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w stosunku do niewłaściwego podmiotu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] maja 2018 r. o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną.

Stosownie do art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (§ 6).

Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samodzielną instytucję postępowania egzekucyjnego o charakterze uzupełniającym, komplementarnym wobec innych środków prawnych w tym znaczeniu, że nie może mieć zastosowania w sytuacjach, dla których ustawodawca przewidział inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenie), żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego czy skargę do sądu powszechnego (por. przykładowo sprawy sygn.: II FSK 778/13, II FSK 1688/13, III SA/Wa 3396/14, II GSK 1377/13, wszystkie dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Zatem skarga unormowana w art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje zobowiązanemu na czynności organu egzekucyjnego o charakterze wykonawczym, faktycznym, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia czy - w szerszym ujęciu - ochrony prawnej.

W świetle powyższego skarga na czynności egzekucyjne możne być skutecznie wywiedziona wyłącznie z takich okoliczności, które nie dają zobowiązanemu prawa do wystąpienia z innym środkiem prawnym wynikającym z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Za utrwalony należy uznać pogląd prawny, zgodnie z którym, mając na uwadze zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, skarga przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje wyłącznie na czynności podjęte w toku egzekucji o charakterze faktycznym i tylko wówczas, gdy zobowiązany nie może ich kwestionować w ramach innych środków prawnych, między innymi środków zaskarżenia czy wniosków. Omawiana skarga może dotyczyć wyłącznie konkretnej czynności organu egzekucyjnego, natomiast nie może obejmować zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, prawidłowości jego prowadzenia czy działań wierzyciela poprzedzających wystawienie tytułu wykonawczego (por. szerzej R. Hauser, A. Skoczylas - red. w opracowaniu komentatorskim do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, C.H.BECK wyd. 8. do art. 54; sprawy sygn.: II FSK 2555/10 - por. elektroniczny system LEX nr 1170720, III SA 827/99 - por. elektroniczny system LEX nr 43032, III SA 4503/97 - ONSA 2000/1/20).

Oznacza to, że w obowiązującym stanie prawnym skarga, o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., nie może być traktowana przez zobowiązanego jako jeden z wielu środków prawnych (środków zaskarżenia, wniosków), w których będzie przedstawiał te same argumenty i te same żądania, a organ każdorazowo będzie je rozpatrywał co do istoty. Innymi słowy, w sprawie zainicjowanej skargą na czynności egzekucyjne zobowiązany nie może skutecznie kwestionować zastosowania środka egzekucyjnego z powodu - w jego przekonaniu - niezgodnego z prawem prowadzenia egzekucji, nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Są to bowiem zagadnienia podlegające rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w innych trybach przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Należy przy tym zauważyć, że z przedstawionych sądowi akt wynika, że zarzut wadliwego skierowania egzekucji do skarżącej był przedmiotem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz wniosku o umorzenie postępowania. Równocześnie, jak to zostało wyjaśnione wyżej, w przypadku skargi składanej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. przedmiotem analizy mogą być wyłącznie kwestie związane ściśle z prawidłowością dokonania konkretnej czynności, objętej skargą.

Podsumowując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że w skardze na czynności egzekucyjne zobowiązany nie może skutecznie wykazywać, że egzekwowany obowiązek, ujęty w tytule wykonawczym, na nim nie spoczywa. Spór dotyczący istnienia egzekwowanego obowiązku, zasadności wszczęcia i prowadzenia egzekucji w stosunku do zobowiązanego nie podlega rozpatrzeniu, a następnie rozstrzygnięciu w wyniku skargi złożonej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a.

Warunkiem skuteczności dokonanej czynności egzekucyjnej w postaci zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 5 u.p.e.a., tj. egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych jest dopełnienie przez organ egzekucyjny obowiązków określonych w art. 67 § 1 u.p.e.a., tj. wystawienie zawiadomienia o zajęciu, zawierającego elementy wyszczególnione w tym przepisie, tj. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia oraz datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu.

W rozpatrywanej sprawie organy egzekucyjne prawidłowo ocenił legalność zawiadomienia organu egzekucyjnego o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, w kontekście przesłanek określonych w art. 67 § 1 u.p.e.a.

Natomiast skoro zobowiązany wystąpił ze skargą w odpowiedzi na zawiadomienie o zajęciu przypadającej mu wierzytelności należy przypomnieć, że w myśl art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Następnie art. 89 § 2 u.p.e.a. stanowi, że zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Z kolei według art. 89 § 3 omawianej ustawy egzekucyjnej jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1.

Zobowiązany nie kwestionował żadnej z czynności organu egzekucyjnego, składających się na zajęcie wierzytelności. W żaden sposób nie nawiązywał do wymogów postępowania organu egzekucyjnego określonych w art. 89 u.p.e.a. W związku z tym analizowana skarga zobowiązanego, dotycząca konkretnego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności, zawiera zarzuty i argumenty wykraczające poza przedmiotowe granice tego szczególnego trybu. W jego ramach nie może być oceniane istnienie egzekwowanego obowiązku, zasadność wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie opisanej w nim decyzji, w następstwie wszczęcia i prowadzenia egzekucji.

Przez złożenie skargi w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązany nie może doprowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż ustawodawca wyraźnie zakreślił przedmiotowe granice trybu skargowego i nie objął nimi przesłanek prowadzących do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Odmienne stanowisko zobowiązanego nie znajduje uzasadnienia w omówionych rozwiązaniach prawnych przyjętych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.