Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2944/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1 i 5
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA del. Grażyna Nasierowska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ed. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 354/12 w sprawie ze skargi El. K. i Ed. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 8 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sygn. akt I SA/Lu 354/12) oddalił skargę E. K. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 8 lutego 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że powyższą decyzją Kolegium uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 27 listopada 2009 r. w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2004 r. za nieruchomość położoną w L. przy ul. W. w kwocie 96.826 zł i ustaliło podatek od nieruchomości w wysokości 66.354 zł. Opodatkowaniem za okres 12 miesięcy 2004 r. objęto budynki lub ich części pozostałe o powierzchni 12.240 m² oraz grunty o powierzchni 93.997 m² według stawek podatkowych określonych na rok 2004 dla budynków i gruntów pozostałych. Sąd wskazał, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, że małżonkowie nabyli w dniu 7 lutego 2003 r. sporną nieruchomość tj. działkę nr 2/3 oznaczoną symbolem "Bi" oraz działkę nr 2/4 oznaczoną symbolem "Tr" o łącznej powierzchni 93.997 m² zabudowane określonymi budynkami. W ustawowym terminie podatnicy nie złożyli informacji podatkowej dotyczącej tych nieruchomości. Uczynili to dopiero na wezwanie organu podatkowego w dniu 28 lutego 2006 r., składając "Informację w sprawie podatku od nieruchomości", w której wskazali do opodatkowania grunty pozostałe o pow. 93.997m² i budynki pozostałe o pow.163 m². Następnie w dniu 14 grudnia 2006 r. złożyli korektę informacji, w której wskazali do opodatkowania grunty o pow. 93.997 m² oraz budynki o pow. 27 m² twierdząc, że pozostałe budynki zostały wyburzone. Organ podatkowy stwierdził ponadto, że wobec wcześniejszego kwestionowania protokołu z oględzin nieruchomości dokonanych w dniu 4 listopada 2004 r., a następnie wyburzenia przez podatników większości budynków, niemożliwe stało się dokonanie ponownych pomiarów budynków. W związku z tym, mając za podstawę treść aktu notarialnego z 7 lutego 2003 r., protokół zdawczo-odbiorczy nieruchomości 30 kwietnia 2001 r., zawarty pomiędzy Rejonowym Zarządem Infrastruktury w L., a Agencją Mienia Wojskowego w W. (z załącznikami), protokół zdawczo-odbiorczy nieruchomości z dnia 21 grudnia 1999 r. spisany pomiędzy Rejonowym Zarządem Infrastruktury w L., a Agencją Mienia Wojskowego w W. - organ ustalił, że na przedmiotowej nieruchomości w 2004 r. znajdowało się 20 obiektów budowlanych. Wyjaśnił, że przyjął do opodatkowania powierzchnię gruntów wynikającą z ewidencji i powierzchnię budynków wynikającą z powyższych dokumentów. Następnie wskazał, że na tej podstawie ustalił, że definicję budynku określoną w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.). zwanej dalej "u.p.o.l." spełniają obiekty budowlane o numerach według pozycji z aktu notarialnego wskazane w zaskarżonej decyzji od nr 1 do nr 13 i od nr 15 do 18. Natomiast obiekty budowlane wymienione w punkcie nr 14 oraz 19 i 20 nie są, w ocenie organu podatkowego, budynkami lecz budowlami, które z uwagi na nabycie ich nie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej i nie wchodzących w skład przedsiębiorstwa nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym organ przyjął do opodatkowania powierzchnię użytkową 12.240 m² budynków, ustalając podatek według stawki podatkowej określonej dla budynków pozostałych oraz 93.997 m² gruntów pozostałych.

Od niniejszej decyzji małżonkowie wnieśli odwołanie żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 5 i art. 2 ust.1 pkt 2 u.p.o.l.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że nie można ustalić powierzchni budynków nr 13 i nr 14 z uwagi na ich wyburzenie oraz brak dokumentów źródłowych dotyczących powierzchni użytkowej tych budynków, na podstawie których można by stwierdzić, że powierzchnia ta odpowiada definicji "powierzchni użytkowej" przyjętej na potrzeby opodatkowania budynków podatkiem od nieruchomości. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną decyzją organ I instancji opodatkował nieprawidłową powierzchnię budynków, tj. 12.240 m², nieznajdującą uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz powołanych wyżej przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z powyższym uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło wymiar podatku od nieruchomości na 2004 r. w wysokości 66.354 zł w sposób następujący: budynki pozostałe - pow. 6729,65 m² x 5,53 zł (stawka podatkowa) = podatek 37.214,96 zł; grunty pozostałe - pow. 93.997 m² x 0,31 zł (stawka podatkowa) = podatek 29.139,07 zł.

Małżonkowie wnieśli skargę na powyższą decyzję żądając jej uchylenia i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie przepisów: prawa materialnego - art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 5 i w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Nadto zarzucono naruszenie prawa procesowego tj.: art. 120, 121 § 1 i 122, art. 126 i art.172 § 1, art. 173 § 1, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 124, art. 181 i 284a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), mocno ograniczona lub niemożliwa.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W ocenie Sądu czynności podjęte przez organ odwoławczy doprowadziły do zgromadzenia materiału dowodowego, wystarczającego do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. Wskazał, że z informacji uzyskanej od Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w W. wynika, że podmiot ten nie dysponuje żadną dokumentacją dotyczącą nieruchomości przy W. w L.. Podobnie Rejonowy Zarząd Infrastruktury w L. poinformował, że nie posiada dokumentacji obiektów przy tej ulicy wskazując, że dokumentacja techniczna obiektów przekazanych protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 30 kwietnia 2001 r. została przekazana przejmującemu, tj. Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w K.. Poinformował, że powierzchnia użytkowa przekazanych budynków na dzień podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego odpowiada stanowi rzeczywistemu i została wyliczona z uwzględnieniem "Instrukcji o gospodarce nieruchomościami w wojsku nr .... Organ odwoławczy w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia, przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem skarżącego oraz przedstawicielki organu podatkowego I instancji. Sąd wyjaśnił, że zgromadzone dowody, łącznie z aktem notarialnym, protokołem zdawczo-odbiorczym nieruchomości Nr ... z 30 kwietnia 2001 r. sporządzonym pomiędzy Rejonowym Zarządem Infrastruktury w L., a Agencją Mienia Wojskowego w W. (z załącznikami), protokołem zdawczo-odbiorczym nieruchomości z dnia 21 grudnia 1999 r. sporządzonym pomiędzy Rejonowym Zarządem Infrastruktury w L., a Agencją Mienia Wojskowego w W., protokołem oględzin nieruchomości z dnia 4 listopada 2004 r. oraz wyjaśnieniami składanymi przez podatnika w postępowaniu podatkowym, stanowiły materiał dowodowy będący podstawą ustaleń faktycznych.

W ocenie Sądu wydanie decyzji podatkowej w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości nie było uzależnione od dokonania pomiarów powierzchni budynków w tym rozumieniu, że bez tych pomiarów organ podatkowy nie był uprawniony do wydania takiej decyzji. Organ miał obowiązek, wykorzystując inne dostępne źródła dowodowe, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w sposób adekwatny do zmienionego stanu na gruncie i był uprawniony odstąpić od pomiarów powierzchni budynków, skoro ich dokonanie stało się niemożliwe.

Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że organ był uprawniony do dokonania ustaleń faktycznych w oparciu o protokół oględzin z dnia 4 listopada 2004 r. Organ I instancji na zlecenie organu odwoławczego dokonał przyporządkowania obiektów wymienionych w akcie notarialnym do podanych w protokole oględzin nieruchomości. Wyjaśnił, że pracownicy dokonujący oględzin dysponowali kopią mapy ewidencyjnej nieruchomości (działki nr ......) i nadali znajdującym się tam obiektom budowlanym numery od 1 do 19. Porównując mapę kompleksu wojskowego przekazaną przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury z mapą ewidencyjną Miasta L. dokonano przyporządkowania poszczególnych obiektów znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie organ wyjaśnił, że rozbieżność w zakresie ilości obiektów (w protokole oględzin 19, w akcie notarialnym 20) wynika stąd, że dokonujący oględzin nieruchomości potraktowali dwa obiekty stanowiące jedną bryłę architektoniczno-budowlaną, oznaczone w akcie notarialnym i w protokole zdawczo-odbiorczym nieruchomości nr ... z dnia 30 kwietnia 2001 r. - nr 24 i nr 58 - jako jeden budynek i nadali mu w protokole oględzin nr 5. Jak wynika z treści protokołu oględzin, pomiaru budynków dokonano po wewnętrznych długościach ścian, pominięto powierzchnię pomieszczeń lub ich części, których wysokość w świetle jest mniejsza niż 1,40 m, Ponadto w protokole podano powierzchnię użytkową obiektów o wysokości ponad 2,20 i powierzchnię o wysokości od 1,40 do 2,20 m, zaliczaną w 50% do powierzchni użytkowej. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę Kolegium zasadnie uznało protokół z oględzin nieruchomości jako dowód wiarygodny, tak w odniesieniu do zabudowy nieruchomości, ustaleń w zakresie spełnienia wymogów definicji budynku przez znajdujące się na nieruchomości obiekty budowlane, jak też w kontekście prawidłowości ustaleń w zakresie powierzchni użytkowej budynków. Protokół ten, uzupełniony o dodatkowe ustalenia, które doprowadziły do przyporządkowania obiektów wymienionych w akcie notarialnym do podanych w tym protokole, stanowi dowód, na podstawie którego możliwe było ustalenie, które z wymienionych tam obiektów są budynkami oraz jaka jest ich powierzchnia, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.o.l. Skarżący nie wykazali dowodów świadczących o tym, że pomiary dokonane w trakcie oględzin zostały wykonane nieprawidłowo.

W konsekwencji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, Kolegium prawidłowo ustaliło, że opodatkowaniu podlegają budynki o powierzchni 6.729,65 m².

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniósł E. K. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił w ramach podstawy skargi kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a. naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenia:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c zw. z art. 153 i 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo niezastosowania się przez organ do wskazań Sądu co do dalszego postępowania wyrażonego w uprzednim orzeczeniu Sądu, którym orzeczeniem zarówno organ jak i Sąd były związane,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe niżej wymienionych Ordynacji podatkowej:

- art. 120, 121 § 1 i 122 - polegającym na przyjęciu powierzchni budynków, od które uzależniona jest wysokość podatku, mimo istotnych rozbieżności w materiale dowodowym (różne powierzchnie budynków w poszczególnych dokumentach) w konsekwencji oparcie wyroku na okolicznościach wyprowadzonych jedynie w drodze domniemania,

- poprzez uznanie za dowód w sprawie dokumentacji fotograficznej i oparcie się na nim, mimo że dowód ten został wykluczony przez Sąd w uprzednim wyroku, jako nie mogący stanowić podstawy opodatkowania,

- art. 173 § 1 - poprzez brak ścisłego określenia jakich czynności dokonano w trakcie oględzin w dniu 4 listopada 2004 r. oraz co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono, w szczególności w zakresie sposobu pomiarów powierzchni pomieszczeń, pomiaru wysokości pomieszczeń, pomiaru powierzchni klatek schodowych i szybów dźwigowych,

- art. 180, 181, 187 § 1 i 191 - poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie i rozstrzygnięcie sprawy na podstawie wadliwych dowodów w postaci: protokołu z oględzin z dnia 4 listopada 2004r., dokumentacji zdjęciowej, mapy ewidencyjnej zawierającej przyporządkowanie obiektów wymienionych w umowie sprzedaży do podanych w protokole z oględzin;

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 -poprzez wskazanie jako udowodnione okoliczności, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, w szczególności w zakresie kwalifikacji obiektów budowlanych do kategorii budynków oraz ustalenia powierzchni użytkowej budynków;

- art. 124 - poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów sformułowanych w trakcie postępowania podatkowego przez skarżących odnośnie do wadliwości protokołu z oględzin i dokumentacji fotograficznej i bezkrytyczne przyjęcie tych dowodów za wiarygodne, z pominięciem ich wnikliwej oceny;

- art. 181 i 284a § 3 - poprzez sporządzanie i uzupełnianie dokumentów z kontroli po zakończeniu czynności kontrolnych, w zakresie dokumentacji fotograficznej oraz przyporządkowania obiektów wymienionych w umowie sprzedaży nieruchomości oraz protokole z oględzin nieruchomości z dnia 4 listopada 2004r. na mapie ewidencyjnej nieruchomości,

- art. 122, 180 § 1 i 187 § 1 poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o dokumenty, które różnią się od siebie, bez wskazania, które z nich są wiarygodne, a którym został odmówiony ten walor,

- art. 122, 180 § 1, 181 i 187 § 1 poprzez uznanie za dowód protokołu z oględzin z dnia 4 listopada 2004 r., który zawierał istotne wady wykluczające go jako dowód, a mianowicie:

- nie zawiera danych dotyczących ilości kondygnacji w poszczególnych obiektach budowlanych oraz ich wysokości w świetle,

- zawiera pomiary wysokości całych obiektów budowlanych (nazwanych "budynkami") zamiast pomiarów wysokości pomieszczeń lub ich części w świetle na wszystkich kondygnacjach,

- zawiera pomiary obiektów budowlanych dokonane po wewnętrznych długościach ścian z pominięciem powierzchni pomieszczeń o wysokości w świetle poniżej 1,40 m, bez wyłączenia z pomiarów powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych,

- podaje dane dotyczące powierzchni użytkowej obiektów budowlanych nr 13 i 14 nazwanych "budynkami", pomimo tego, iż obiekty te nie zostały faktycznie zmierzone,

- podaje powierzchnię użytkową obiektów budowlanych nr 4, 16 i 19 nazywając je "budynkami", pomimo faktu, iż nie spełniają one definicji ustawowej budynku,

- nie zawiera jakiegokolwiek planu lub mapy terenu wskazującej rozmieszczenie obiektów na nieruchomości,

- nie opisuje sposobu ustalenia faktu posiadania przez obiekty budowlane fundamentów.

Skarżący w ramach podstawy skargi kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 5 i w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. - poprzez uznanie, że obiekty przyjęte za przedmiot opodatkowania spełniają określoną w tych przepisach ustawową definicję budynku, pomimo że żaden z dowodów zgromadzonych sprawie nie pozwalał na taką subsumcję stanu faktycznego sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zbadana zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., czyli w granicach wyznaczonych jej zarzutami, nie zasługiwała na uwzględnienie i jako taka podlegała oddaleniu.

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej powołał zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, jak też naruszenia prawa materialnego.

W konsekwencji takiego sformułowania zarzutów, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty natury procesowej. Przyjmuje się bowiem, że dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

W ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazuje, po pierwsze, na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 i 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo nie zastosowania się przez organ do wskazań Sądu, co do dalszego postępowania, wyrażonych w uprzednim orzeczeniu, po drugie, stawiając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w powiązaniu z odpowiednimi przepisami Ordynacji podatkowej, kwestionuje ustalenia faktyczne będące postawą ustalenia skarżącym zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r.

Oceniając w pierwszej kolejności zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z 153 i art. 151 P.p.s.a., stwierdzić należy, że zarzut ten jest całkowicie bezzasadny bowiem sprawa dotycząca podatku od nieruchomości za 2004 r. nie była uprzednio rozpoznawana przez Sąd pierwszej instancji. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2010 r. (sygn. akt I SA/Lu 127/10) w sprawie ze skargi E. K. i E. K. uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2009 r. dotyczył podatku od nieruchomości za 2003 r.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez oparcie wyroku na okolicznościach wywiedzionych w drodze domniemania. W ocenie Sądu wydanie decyzji podatkowej w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości nie było uzależnione od dokonania pomiarów powierzchni budynków w tym rozumieniu, że bez tych pomiarów organ podatkowy nie był uprawniony do wydania takiej decyzji. Organ miał obowiązek, wykorzystując inne dostępne źródła dowodowe, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w sposób adekwatny do zmienionego stanu na gruncie i był uprawniony odstąpić od pomiarów powierzchni budynków, skoro ich dokonanie stało się niemożliwe.

Podobnie za niezasadny uznać należy zarzut uzupełniania dokumentów z kontroli po zakończeniu czynności kontrolnych, w zakresie dokumentacji fotograficznej oraz przyporządkowywania obiektów wymienionych w umowie sprzedaży nieruchomości i protokole z oględzin na mapie ewidencyjnej nieruchomości (zarzut naruszenia art. 181 § 1 i art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej). W zaskarżonym orzeczeniu Sąd I instancji zauważył, że dowód w postaci 59 zdjęć został wprawdzie wymieniony w protokole oględzin jako załącznik, ale zdjęcia nie zostały opisane. Po wyburzeniu budynków, niemożliwe było bezsporne przyporządkowanie zdjęć obiektów do obiektów opisanych w protokole oględzin. Dlatego też, rację ma autor skargi kasacyjnej, że zdjęcia te nie mogły stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. Przy czym wskazanie w zaskarżonej decyzji, że dowodem w sprawie są również zdjęcia załączone do protokołu oględzin, nie stanowi uchybienia, które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne znajdują bowiem wystarczające oparcie w pozostałym materiale dowodowym. Ewentualne pominięcie tego dowodu nie miałoby więc wpływu na podstawę opodatkowania.

Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności i rozpatrzenie sprawy na podstawie wadliwych dokumentów oraz art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie za dowód protokołu z oględzin z 4 listopada 2004 r., który zawierał istotne wady.

Wbrew bowiem twierdzeniom autora skargi kasacyjnej organ był uprawniony do dokonania ustaleń faktycznych na podstawie protokołu oględzin z 4 listopada 2004 r. Organ podatkowy dokonał przyporządkowania obiektów wymienionych w akcie notarialnym do podanych w protokole oględzin nieruchomości. Wyjaśnił, że pracownicy dokonujący oględzin dysponowali kopią mapy ewidencyjnej nieruchomości (działki nr .....) i nadali znajdującym się tam obiektom budowlanym numery od 1 do 19. Porównując mapę kompleksu wojskowego przekazaną przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury z mapą ewidencyjną Miasta L. dokonano przyporządkowania poszczególnych obiektów znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie organ wyjaśnił, że rozbieżność w zakresie ilości obiektów (w protokole oględzin 19, w akcie notarialnym 20) wynika stąd, że dokonujący oględzin nieruchomości potraktowali dwa obiekty stanowiące jedną bryłę architektoniczno-budowlaną, oznaczone w akcie notarialnym i w protokole zdawczo-odbiorczym nieruchomości nr ... z dnia 30 kwietnia 2001 r. nr 24 i nr 58 - jako jeden budynek i nadali mu w protokole oględzin nr 5.

Jak wynika z treści protokołu oględzin, pomiaru budynków dokonano po wewnętrznych długościach ścian, pominięto powierzchnię pomieszczeń lub ich części, których wysokość w świetle jest mniejsza niż 1,40 m. Ponadto w protokole podano powierzchnię użytkową obiektów o wysokości ponad 2,20 m i powierzchnie o wysokości od 1,40 do 2,20 m. W budynkach wielokondygnacyjnych wskazano powierzchnie użytkowe poszczególnych kondygnacji.

Zauważyć również należy, że w toku postępowania skarżący dokonali rozbiórki budynków. Tym samym niemożliwe było ponowne dokonanie pomiarów. Tym samym, odstąpienie od tej czynności i oparcie ustaleń na dotychczas zgromadzonym oraz uzupełnionym materiale dowodowym, nie może być odczytywane jako dokonane z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego.

Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że organ odwoławczy zasadnie uznał protokół z oględzin nieruchomości jako dowód wiarygodny, tak w odniesieniu do zabudowy nieruchomości, ustaleń w zakresie spełnienia wymogów definicji budynku przez znajdujące się na nieruchomości obiekty budowlane, a także w kontekście prawidłowości ustaleń w zakresie powierzchni użytkowej budynków. Protokół ten, uzupełniony o dodatkowe ustalenia, które doprowadziły do przyporządkowania obiektów wymienionych w akcie notarialnym do podanych w tym protokole, stanowi dowód, na podstawie którego możliwe jest ustalenie, które z wymienionych tam obiektów są budynkami oraz jaka jest ich powierzchnia, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.o.l. Skarżący nie wykazali dowodów świadczących o tym, że pomiary dokonane w trakcie oględzin zostały wykonane nieprawidłowo. Wręcz przeciwnie, w trakcie rozprawy przed Kolegium skarżący potwierdził, że podczas oględzin nieruchomości w dniu 4 listopada 2004r. "objęto pomiarem wszystkie obiekty z wyłączeniem dwóch podobnych do jednego obmierzonego i stacji trafo". Jak wynika również z protokołu oględzin, skarżący obecny podczas tych czynności, nie wniósł uwag, ani do stwierdzonych cech poszczególnych obiektów, wskazanych w protokole, ani co do sposobu dokonywania pomiarów poszczególnych obiektów.

W związku z czym chybiony jest zarzut naruszenia art. 173 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczący wadliwości protokołu z oględzin.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez wskazanie, jako udowodnione okoliczności, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, w szczególności w zakresie kwalifikacji obiektów budowlanych do kategorii budynków oraz ustalenia powierzchni użytkowej budynków.

W ocenie NSA, organ podatkowy zasadnie, na podstawie protokołu oględzin oraz pozostałego materiału dowodowego ustalił, że opodatkowaniu podlegają budynki o powierzchni 6.729,65 m² wyłączając przy tym z podstawy opodatkowania powierzchnie pięciu obiektów.

Obiekty budowlane, oznaczone w protokole: nr 4 (w akcie notarialnym nr 57), o pow. 244 m², oraz nr 16 (w akcie nr 63), o pow. 38,50 m² wyłączono z uwagi na to, że wobec obowiązującej od 1 stycznia 2003 r. definicji budynku, określonej jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach - ustalenia dokonane w toku oględzin, uwidocznione w protokole, nie pozwalają stwierdzić, że obiekty te stanowią budynki. Budynek stacji trafo oznaczony nr 19 (w akcie nr 62) został wyłączony z opodatkowania, z uwagi na to, że spełnia cechy budowli. Natomiast powierzchnie użytkowe budynków oznaczonych w protokole numerami 13 (w akcie nr 20) i 14 (w akcie nr 22) nie zostały zmierzone w trakcie oględzin. Wobec braku dokumentacji budowlanej tych obiektów, a także wobec ich wyburzenia i braku możliwości ustalenia ich powierzchni użytkowej, organ podatkowy nie uwzględnił powierzchni tych obiektów w podstawie opodatkowania.

Odnosząc się do ponoszonych w końcowej części skargi kasacyjnej kwestii związanych z wadami nabytej nieruchomości, zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie okoliczności te nie miały żadnego znaczenia.

Przede wszystkim bowiem organy podatkowe, nie opodatkowały przedmiotowych nieruchomości, jako nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tylko przy takiej kwalifikacji w grę wchodziłaby ewentualna ocena wystąpienia tzw. względów technicznych, uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Nieruchomości skarżących zostały opodatkowane stawką niższą, jak dla gruntów i budynków "pozostałych". Z kolei dla samego opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest istotna ani funkcja, ani przydatność, ani też wartość danej nieruchomości. O opodatkowaniu decyduje sam fakt posiadania. A ten nie stanowił okoliczności spornej.

Skoro zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie odniosły zamierzonego przez skarżących skutku, w postaci podważenia prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, za niezasadne uznać należało również zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l.

Wobec powyższego trafną jest ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, że w ustalonym stanie faktycznym, organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącym podatek od nieruchomości za 2004 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 P.p.s.a., podlega oddaleniu.