Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 339/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 52 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie kosztów przechowywania broni w depozycie Policji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 19 czerwca 2011 r. T. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na wystosowaniu do strony wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym, z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...], określającego wysokość zobowiązania i wzywającego zobowiązaną do jego uregulowania w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Wezwanie to doręczone zostało skarżącej w dniu 13 sierpnia 2009 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Domagając się uchylenia kwestionowanej czynności, skarżąca jednocześnie wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Odnosząc się natomiast do stanu faktycznego wskazała m.in., że w odniesieniu do określonego w wezwaniu zobowiązania organ wydał w dniu 15 września 2009 r. decyzję o rozłożeniu na raty spłaty zadłużenia.

W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., podnosząc, że w sprawie nie ziścił się żaden z warunków określonych w art. 52 tej ustawy, a także nie zostały dochowane warunki z art. 53 P.p.s.a. Organ wskazał też, że skarżąca w sierpniu 2009 r. złożyła wniosek o rozłożenie na raty należności za depozyt, na skutek czego wydana została decyzja w całości uwzględniająca jej żądanie.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 5 lipca 2011 r., skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, czy skarży wezwanie do zapłaty z dnia 12 sierpnia 2009 r., czy decyzję z dnia 15 września 2009 r.

Odpowiadając na wezwanie, w piśmie z dnia 12 lipca 2011 r. skarżąca wskazała, że przedmiotem wniesionej przez nią skargi jest wezwanie do zapłaty z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...].

Ponadto, w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 19 września 2011 r., skarżąca została wezwana do oświadczenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi - czy po otrzymaniu pisma z Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., wnosiła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 23 września 2011 r. oświadczyła, że po otrzymaniu pisma z Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., nie wnosiła wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdyż w tym piśmie nie było pouczenia, wobec czego była przekonana, iż decyzja ta musi być wykonana. Występowała natomiast do organu o rozłożenie należności na raty ze względu sytuację materialną.

Postanowieniem z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II SA/Op 339/11, orzeczono o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na wystosowaniu do strony wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym. Odnośnie przedmiotu zaskarżenia wskazać trzeba, że kwestionowane przez skarżącą wezwanie, nie będące decyzją ani postanowieniem, mieści się w zakresie pojęciowym art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., obejmującym "inne niż określone art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a. akty lub czynności". Z tego względu, wezwanie powyższe, jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca obowiązku wynikającego z przepisów prawa, objęte jest kontrolą sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10 i z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2392/10; opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) zasadnie wskazano, że wezwanie do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym znajduje oparcie w przepisie art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Dotyczy ono bowiem obowiązku, który powstaje w wyniku zdeponowania broni. Jego podstawę stanowi zaś stosunek administracyjny, powstający w związku z brakiem pozwolenia na broń, skutkującym koniecznością złożenia jej do depozytu, na podstawie którego w zakresie działalności administracyjnej dochodzi się kosztów przechowywania broni w depozycie.

Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, po myśli art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.

W rozpoznawanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na wezwanie do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym było zatem, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., wystąpienie przez skarżącą do organu w terminie 14 dni, od chwili kiedy mogła dowiedzieć się o podjęciu czynności, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W świetle przytoczonej ostatnio regulacji, brak wystosowania takiego wezwania do organu czyni bowiem niedopuszczalnym wniesienie skargi do sądu. Jednocześnie, w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a., skarga na wskazaną czynność mogła zostać skutecznie wniesiona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżone wezwanie do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym skarżąca otrzymała w dniu 13 sierpnia 2009 r. za pisemnym pokwitowaniem. Przed wniesieniem skargi do tut. Sądu skarżąca nie wezwała jednak organu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, do usunięcia naruszenia prawa, co wyraźnie oświadczyła w piśmie z dnia 23 września 2011 r., a wręcz podjęła działania zmierzające do realizacji tego wezwania, polegające m.in. na wystąpieniu do organu z wnioskiem o rozłożenie na raty należności za przechowywanie broni w depozycie policyjnym. W konsekwencji uznać należało, że skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a., wobec czego wniesienie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne.

Z tego też względu należało orzec o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.