Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 783/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., działając na podstawie art. 58 w związku z art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił [...] ABW J. L. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] lutego 2012 r.

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że J. L. raportem z dnia [...] grudnia 2011 r. zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o zwolnienie ze służby w ABW z dniem [...] stycznia 2012 r. Podał, że funkcjonariusz został zwolniony ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.). Stwierdził, że rozkaz ten został doręczony stronie w dniu 21 lutego 2012 r. natomiast funkcjonariusz wniosek o ponowne rozpatrzenie złożył w dniu 7 marca 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie), z uchybieniem czternastodniowego terminu. W związku z tym organ postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. stwierdził, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 K.p.a.

J.L. pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 6 kwietnia 2012 r. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie zwolnienia go ze służby w ABW. W ocenie organu, funkcjonariusz informację o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powziął w dniu 29 marca 2012 r. wraz z doręczeniem mu postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. Dlatego siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 5 kwietnia 2012 r., co oznacza, że funkcjonariusz nadając wniosek w dniu 6 kwietnia 2012 r., uchybił terminowi określonemu w art. 58 § 1 K.p.a., co – zdaniem organu – spowodowało, że wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony.

J. L. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. i wnosząc o jego uchylenie w całości. Podkreślił, że przyczyna, z powodu której nastąpiło uchybienie terminu, nie ustała, czego organ nie uwzględnił rozpatrując złożony przez niego wniosek.

W odpowiedzi na skargę organu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1291/12, uchylił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że nie podlega ono wykonaniu w całości.

W uzasadnieniu wskazał, że ocena zastosowania w sprawie art. 58 K.p.a. winna być dokonana z uwzględnieniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Organ uchybił zaś powyższym wymaganiom, albowiem nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu (art. 64 § 2 K.p.a), a także nie dokonał oceny przywołanych przez niego okoliczności w świetle orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej ABW nr [...] w sytuacji, kiedy we wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie wskazał daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu od powyższego wyroku, wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 424/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wskazał w szczególności, iż za usprawiedliwiony należało uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. W motywach rozstrzygnięcia Sąd ten skoncentrował się bowiem na kwestii dotrzymania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, zauważając, że "we wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie wskazał daty, w której ustała przyczyna uchybienia. W konsekwencji na organie spoczywał obowiązek wezwania skarżącego do uzupełnienia braków wniosku w tym zakresie (art. 64 § 2 K.p.a.), a także oceny powołanych przez skarżącego okoliczności w świetle orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej (...)". Sąd zarzucił organowi, że ten nie zbadał czy choroba skarżącego nie uprawdopodabniała niemożliwości dokonania w terminie czynności procesowej odwołania.

Sąd kasacyjny stwierdził, iż z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu, w ocenie organu, doszło do naruszenia przez stronę przepisu art. 58 § 2 K.p.a., zgodnie z którym prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie organ stwierdził, że strona dowiedziała się o uchybieniu terminu z dniem otrzymania postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], tj. z dniem 29 marca 2012 r. i taką datę przyjął jako rozpoczynającą bieg siedmiodniowego terminu z art. 58 § 2 K.p.a. Było to rozwiązanie maksymalnie korzystne dla strony, która explicite w tym dniu została powiadomiona o fakcie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiałe są wywody Sądu I instancji o konieczności wzywania strony do podania daty ustania przyczyny uchybienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, jest także data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Skoro postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania zawierało informację o tym, że zostało ono wniesione po terminie, to zasadny jest wywód skargi kasacyjnej, o braku potrzeby prowadzenia dalszego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia, kiedy strona powzięła wiadomość o niedotrzymaniu terminu.

Sąd kasacyjny zalecił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem Sądu I instancji będzie rozpoznanie sprawy z punktu widzenia art. 58 § 2 i 3 K.p.a., jako że to te przepisy były podstawą prawną wydanego przez organ odwoławczy postanowienia i w tym kierunku szła argumentacja wynikająca z jego uzasadnienia.

Wskazał też, że nie zawsze długotrwała choroba powoduje zatamowanie biegu terminów procesowych w stosunku do osoby dotkniętej taką chorobą, gdy strona w trakcie jej biegu podejmuje jednak czynności procesowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto w myśl art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej "Kpa", w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie termin do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Z powyższego przepisu wynika, iż w § 1 i § 2 zostały ustanowione cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, a mianowicie:

1) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu,

2) wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu,

3) dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia prośby o przywrócenie terminu,

4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin.

W stanie faktycznym niniejszym sprawy bezsporne jest, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. zwolnił J.L. z dniem [...] lutego 2012 r. ze służby w Agencji. Powyższy rozkaz został doręczony stronie w dniu 21 lutego 2012 r.

Wnioskiem datowanym na dzień 6 marca 2012 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 7 marca 2012 r. zainteresowany zwrócił się do Szefa ABW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r.

Organ postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 Kpa. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 29 marca 2012 r.

Prośbę o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, datowaną na 5 kwietnia 2012 r., J. L. nadał w urzędzie pocztowym w dniu 6 kwietnia 2012 r.

W rozpoznawanej sprawie sporna jest natomiast kwestia, od jakiej daty należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie uchybionego terminu.

Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku, którym Sąd orzekający w sprawie jest związany, w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym utrwalony jest pogląd, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu jest także data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Jeżeli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od daty uzyskania wiadomości o tym, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 listopada 2012 r. sygn.. akt II SA/Gl 699/12, publ. w http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie zatem siedmiodniowy termin do wniesienia przez skarżącego prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoczął swój bieg w dniu 30 marca 2012 r., tj. od następnego dnia od daty doręczenia skarżącemu postanowienia o uchybieniu terminu. Ostatnim dniem do dokonania powyższej czynności procesowej był więc dzień 5 kwietnia 2012 r.

Zatem wniesienie przedmiotowej prośby poprzez nadanie jej w urzędzie pocztowym w dniu 6 kwietnia 2012 r., nastąpiło z uchybieniem przedmiotowego siedmiodniowego terminu i skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia.

W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym nadmienić również trzeba, że nie zawsze długotrwała choroba, na którą w niniejszej sprawie powołuje się skarżący, powoduje zatamowanie biegu terminów procesowych w stosunku do osoby dotkniętej taką chorobą, tym bardziej, gdy strona, tak jak skarżący, w trakcie jej biegu podejmuje jednak czynności procesowe (por. wyrok NSA z dnia 31.01.2012 r., II OSK 2175/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 09.11.2012 r., II SA/Łd 1716/12, publ. CBOIS).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.