Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1280/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.W. i P.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którą wymierzono solidarnie skarżącym - wspólnikom spółki cywilnej P. – W. [...] S.C. P.P. i M.W. z/s w [...] karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją M.W. i P.P. reprezentowani przez fachowego pełnomocnika złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę wnioskując w niej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku w pierwszej kolejności wskazali, że brak jest przesłanek negatywnych stojących na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku, m.in. dlatego, że decyzja posiada atrybut wykonalności. Zwrócili uwagę na fakultatywny charakter instytucji wstrzymania upatrując zasadności jej zastosowania w okolicznościach wskazanych w skardze przy uwzględnieniu niejednolitego stanowiska organów Służby Celnej co do charakteru gier na automatach, różnej praktyki w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a także istotnych wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i braku jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Skarżący powołali orzeczenia sądów administracyjnych, w których uwzględniono skargi w sprawach w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry uchylając orzeczenia organów zapadłe w obu instancjach. Ta okoliczność, jej zdaniem, uzasadnia uwzględnienie wniosku, podobnie jak to, że inne sądy administracyjne wstrzymywały wykonanie decyzji wydanych w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry.

W ocenie skarżących w sprawie zaistniały przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji .

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, a uprzednio postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazali, że w sprawie zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku nie wyjaśnia bowiem, na czym w ocenie wnioskodawców polega niebezpieczeństwo powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków ani nie wykazują, jakie to mogą być skutki. Z treści uzasadnienia wniosku nie wynika także na czym polega niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody ani nie wynika, o jaką konkretnie szkodę chodzi. Skarżący ponadto nie dołączyli do skargi żadnych dokumentów źródłowych dotyczących ich aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej, z których można by wywodzić zasadność wniosku. Oznacza to, że na podstawie przedstawionej przez wnioskodawców argumentacji nie było możliwe ustalenie jakie negatywne następstwa wykonania decyzji mogą dla nich wyniknąć, co uniemożliwiło Sądowi zweryfikowanie czy pokrycie należności orzeczonej decyzją wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd działając z urzędów i dokonując analizy dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych i sądowych sprawy także nie dopatrzył się argumentów przemawiających za udzieleniem skarżącym wnioskowanej ochrony tymczasowej.

Końcowo Sąd wskazuje, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Zatem ani zarzuty podniesione pod adresem zaskarżonej decyzji ani treść przytoczonych orzeczeń innych sądów administracyjnych zapadłych w sprawach w analogicznym przedmiocie nie mogą w żaden sposób warunkować treści orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie. Należy mieć na względzie także i to, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, a zatem w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlegać będzie zwrotowi.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.