Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2003/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant sekr. sądowy Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej MSWiA/Organem) decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] (zwana dalej decyzją z dnia [...] marca 2021 r.) po rozpatrzeniu odwołania Pana R. S. (zwanego dalej Wnioskodawcą/Skarżącym), o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132, z późn.zm. zwaną dalej ustawą zaopatrzeniowej), odmówił wyłączenia stosowania wobec Wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Skarżący wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji odmówił wyłączenia stosowania wobec Wnioskodawcy art. 15c,

art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Wnioskodawca złożył wniosek do Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia

[...] lipca 2018 r.

Wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie (zwanego dalej WSA w Warszawie) skargę na ww. decyzję.

WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2019 r. (sygn. akt II SA/Wa 368/19) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą. Uznał,

że okres 1 roku, 9 miesięcy i 15 dni służby na rzecz totalitarnego państwa, wobec całkowitego okres służby Skarżącego, który wynosił 19 lat i 1 miesiąc (9% całego okresu służby), może być uznany za krótkotrwały. WSA w Warszawie stwierdził, że Minister nie kwestionował, rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r.

Na przedmiotowe orzeczenie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji złożył skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 13 listopada 2020 r. (sygn. akt I OSK 2172/19).

Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że wykładnia "krótkotrwałości służby przed dniem 31 lipca 1990 r." w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, dokonana przez Sąd pierwszej instancji, jest prawidłowa. Nadto stwierdził, że Sąd pierwszej instancji, dokonując wykładni art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej zasadnie przyjął, że ustawodawca nie wymaga, aby rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września rozumieć wyłącznie jako przypadek pełnienia służby z narażeniem życia i zdrowia.

Nadto podniósł, że wbrew twierdzeniu organu, ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określających treść normy materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionych przypadków", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Przy czym kryteria te pełnią jedynie pomocniczą rolę w ustaleniu, czy w danej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Jednocześnie wskazał, iż sam brak spełnienia któregoś z tych pomocniczych kryteriów określonych w pkt 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej automatycznie nie wyłącza spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", lecz wymaga zbadania, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r.", bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych czynności i działań jakie były wówczas podejmowane w ramach służby publicznej, tj. służby na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma konotacji negatywnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2476/19).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma podstaw do kwestionowania wyrażonych przez Sąd pierwszej instancji wskazań co do dalszego postępowania będących następstwem dokonanych przez ten Sąd

i niezakwestionowanych skutecznie przez organ skarżący kasacyjnie ocen prawnych.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia

[...] marca 2021 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec Wnioskodawcy art. 15c,

art. 22a i art. 24a ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając naruszenie przepisów:

- prawa materialnego, tj. art. 8a ust.1 pkt 1 i 2 ustawy emerytalnej w związku

z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 (dalej: ppsa), polegające na błędnej wykładni ww. przepisu poprzez uznanie, że Skarżący nie spełnia określonych w nim kryteriów, podczas, gdy prawidłowa interpretacja tejże normy jednoznacznie wskazuje na zasadność i konieczność jej zastosowania wobec jego osoby;

- postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 ppsa poprzez niedostosowanie się Organu wydającego decyzję do oceny prawnej i nie wykonanie wskazań odnośnie dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym orzeczeniu Sądu;

- prawa materialnego, tj. art. 2 w związku z art. 25 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz wolności i zakazów antydyskryminacyjnych gwarantowanych art. 8, art. 9, art. 10, art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez powoływanie się przez organ w uzasadnieniu decyzji administracyjnej na faktyczne lub przypisywane Skarżącemu poglądy światopoglądowe i polityczne oraz "stany świadomości";

- przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. 1960, poz. 168 (dalej: kpa), poprzez wykroczenie w wydanej decyzji administracyjnej i jej uzasadnieniu poza dyspozycje zawarte w przepisach prawa;

- postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa,

w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności zaniechanie sprawdzenia okoliczności wskazanych przez Skarżącego;

- postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.75§l kpa, w związku z art. 145§1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez niedopuszczenie dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności wnioskowanych przez skarżącego dowodów z dokumentów oraz zeznań świadków;

- postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 kpa, w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez niedopełnienie ciążącego na organie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

- postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 78 § 1 kpa, w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa polegające na nieuwzględnieniu żądania Skarżącego odnośnie przeprowadzenia dowodu na okoliczność mającą znaczenie dla sprawy;

- postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106§1, §4 i §5 kpa w związku z art. 145§1 pkt 1 lit. c ppsa polegające na uchybieniu formie zasięgnięcia stanowiska/opinii organu od innego organu, czego konsekwencją było pozbawienie skarżącego przysługującego mu jako stronie postępowania prawa do kwestionowania stanowiska;

- postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez zaniechanie pełnego uzasadnienia wydanej decyzji, w tym w szczególności w zakresie dotyczącym wskazania przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności wskazanym przez Skarżącego okolicznościom i przedstawionym na ich poparcie dowodom.

Skarżący uznał, że swoboda decyzyjna organu nie uzasadniała dlaczego niektóre dokumenty zostały przez Organ uznane, a inne nie. Wobec tego stwierdził, że zarzut naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 7 kpa jest zasadny. Jego zdaniem Minister musi brać pod uwagę fakt, że warunki wyłączenia spod działania restrykcyjnych artykułów ustawy emerytalnej zostały określone przy użyciu klauzul generalnych. Skoro ustawodawca upoważnił szefa resortu do wydania decyzji

w oparciu o nieostre kryteria, to muszą one uwzględniać indywidualną sprawę.

Zdaniem Skarżącego organ operuje własnymi stronniczymi projekcjami dotyczącymi przebiegu jego służby przed rokiem 1990, dopuszcza się szeregu insynuacji na temat jego postaw oraz "stanów świadomości". W doborze przytoczonych wybiórczo faktów wykazuje rażący brak obiektywizmu oraz nieznajomość obowiązującego na gruncie ustawy o Urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych i zakresie działania podległych mu organów z 14 lipca 1983 r. prawa

i praktyki policyjnej. Stwierdził, że wszelkie informacje dotyczące przebiegu służby Skarżącego, zarówno przed jak i po roku 1990 (a w przypadku Skarżącego dodatkowym punktem granicznym była data 15 lipca 1987 r.) zawarł On

we wnioskach kierowanych do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz

w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...]

z dnia [...] grudnia 2018 r. datowanej na dzień [...] stycznia 2019 r. oraz w piśmie procesowym.

Zdaniem Skarżącego umknęło uwadze sporządzającego decyzję, wyraźnie zmierzającego do demonizacji jego roli i sylwetki, że został przyjęty do służby

i zawieszony na najniższym odpowiadającym jego wykształceniu stanowisku służbowym, w jednostce najniżej usytuowanej w strukturze MSW (RUSW w N.T.). Przez cały okres służby w SB pozostawał funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej a więc pozbawiony był nie tylko jakichkolwiek kompetencji władczych, ale i samodzielności decyzyjnej. Funkcjonariuszem w służbie stałej mianowany został dopiero w roku 1988, będąc już od ponad roku milicjantem, wykładowcą Szkoły Milicji w S. Stosunkowo szybkie otrzymanie stopnia oficerskiego - podporucznika milicji związane było z realizacją ustawowej zasady równowartości stopni wojskowych oraz milicyjnych i przeniesieniem posiadanego

od 1983 r. stopnia wojskowego podporucznika Wojska Polskiego.

Podniósł, że zadziwiający jest sformułowany przez Organ zarzut uczestnictwa przez Skarżącego w studiach doktoranckich. Były to studia z zakresu filozofii. Efektem tych studiów zakończonych w 1998 r. obroną dysertacji doktorskiej była monografia zatytułowana "[...] Szkoła [...] Idei. Od historii do teraźniejszości" Warszawa 2000 rekomendowana do druku m. in. przez J. G., twórcę Instytutu Literackiego w P. oraz wydawcę i redaktora "[...]". Ta pozycja naukowa znalazła się w zbiorach szeregu znamienitych bibliotek, w tym, w Bibliotece Kongresu [...], Bibliotece [...] oraz była przedmiotem analiz wielu uniwersyteckich seminariów. Ten fragment biografii zawodowej Skarżący przedstawił Organowi wraz z wnioskami dowodowymi we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] sierpnia 2018 r. Zauważył, że równie zaskakującym jest czynienie przez Pełnomocnika MSWiA zarzutu z udziału Skarżącego w "(...) zabezpieczeniu operacyjnym III wizyty papieża w Polsce wykazując wysokie umiejętności właściwego zachowania się w trudnych sytuacjach (...)". Podniósł, że na podstawie fragmentarycznej opinii, fetyszyzując użyte w niej pojęcie "zabezpieczenia operacyjnego" Pełnomocnik organu konkluduje: "Zatem jak wynika z powyższego, strona wykonywała pracę stricte o charakterze operacyjnym". Otóż Skarżący rzeczywiście brał udział w zabezpieczeniu wizyty papieskiej w dniach [...] czerwca 1987 r. W ramach zgrupowania stworzonego na bazie kadry naukowo - dydaktycznej oraz studentów studiów dziennych i podyplomowych Akademii Spraw Wewnętrznych w W. zabezpieczał zdrowie i życie Jana Pawła II i osób mu współtowarzyszących oraz wszystkich przybyłych na spotkania z Papieżemw W. w dniu [...] czerwca, Krakowie w dniu [...] czerwca oraz G.[...]czerwca. Działania te, wykonywane były po cywilnemu polegały na prowadzeniu obserwacji potencjalnych zagrożeń, kontrolowaniu osób poruszających się w bezpośredniej bliskości Papieża, sprawdzaniu uprawnień osób dopuszczonych

do bezpośredniej bliskości Jana Pawła II, sprawdzaniu bezpieczeństwa tras przejazdów pojazdów papieskich etc. Stanowią one i po dziś dzień standardowy pakiet działań sił policyjnych w przypadkach podobnych zabezpieczeń wizyt np. głów państwa. Zdaniem Skarżącego przedstawiona wyżej konkluzja Pełnomocnika zdradza kompletną ignorancję w zakresie organizacji operacji policyjnych.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji MSWiA

nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie wyłączenia na podstawie art. 8a stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy emerytalnej z dnia 18 lutego 1994 r. Ponadto wniósł o zobowiązanie MSWiA do uwzględnienia

na podstawie art. 153 ppsa w nowej decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie ocen i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2019 r. - sygn. akt II SA/Wa 368/19 oraz uwag Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 13 listopada 2020 r. - sygn. akt IOSK 2172/19 oddalającym skargę kasacyjną organu oraz w szeregu innych rozstrzygnięć NSA, a także uwzględnienia treści zawartych

w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2020 r. - sygn. akt III UZP 1/20;

Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ppsa, dowodów uzupełniających z dokumentów uprzednio zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego jako wnioski dowodowe w celu udowodnienia okoliczności pominiętych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie;

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] marca 2021 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec Wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Decyzja ta została wydana w następstwie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2020 r. (sygn. akt I OSK 2172/19), mocą którego utrzymano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 27 maja 2019 r. (sygn. akt II SA/Wa 368/19), którym uchylono zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym

i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy Sąd był obowiązany dokonać oceny zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2021 r. w kontekście wypełnienia przez Organ przesłanek z art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, która zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych

i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości, w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego

2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem zarówno organ administracji, jak i sąd, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej i zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku (por. wyrok NSA z dnia

1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, publ. LEX 745376).

Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa czyniącej pogląd sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Powyższe przesłanki nie zaistniały po uprawomocnieniu się ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia z dnia 27 maja 2019 r.

W niniejszej sprawie znajduje również zastosowanie art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wydając zaskarżoną decyzję organ nie uwzględnił w pełni oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2019 r. (sygn. akt II SA/Wa 368/19) i nie zrealizował sformułowanych w nim wytycznych co do dalszego postępowania. Należy zatem zarzucić organowi naruszenia art. 153

w związku z art. 170 P.p.s.a..

Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 368/19 przyjął, że Wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 1 roku, 9 miesięcy i 15 dni natomiast całkowity okres służby ww. wynosił 19 lat i 1 miesiąc (9% całego okresu służby służbę na rzecz totalitarnego państwa stosunku długości tego okresu

do całego okresu służby). Uznał, że okres służby na rzecz totalitarnego państwa,

wobec całkowitego okresu służby Skarżącego może być uznany za krótkotrwały. WSA w Warszawie stwierdził, że Minister nie kwestionował, rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r.

Skarżący przez około 9% całego okresu służby pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, która, w ocenie Sądu, zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, może być oceniona jako krótkotrwała.

Sąd w powołanym wyżej orzeczeniu stwierdził, że z pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu dotyczącego informacji o przebiegu służby Nr [...] wynika, że Wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] października 1985 r. do dnia [...] lipca 1987 r., tj. 1 rok, 9 miesięcy i 15 dni.

W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 19 lat, 1 miesiąc, do służby zaliczono okres zasadniczej służby wojskowej - 11 miesięcy i 26 dni.

Z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, nie wynika, aby Wnioskodawca nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.

Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] października 2017 r. przekazał informację dotyczącą przebiegu służby ww. funkcjonariusza. Ze zgromadzonych

w sprawie dokumentów wynika, że Skarżący po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Wnioskodawcy wielokrotnie przyznano zwiększony dodatek służbowy do uposażenia oraz wyróżniono nagrodą pieniężną. Jednocześnie poinformowano, że wśród materiałów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie brak jest dokumentów potwierdzających udział wymienionego w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia.

W tym stanie rzeczy WSA w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 27 maja

2019 r. (sygn. akt II SA/Wa 368/19) jednoznacznie przesądził o istnieniu przesłanki krótkotrwałości i rzetelności.

Zdaniem Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, Minister wbrew zaleceniom Sądu, nie dokonał wszechstronnej, wyczerpującej i przekonującej oceny "szczególnie uzasadnionego przypadku".

Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c,

art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności

z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Wydając decyzję odmowną w oparciu o ww. przepis, pomimo zobowiązania, organ nie rozważył w sposób wszechstronny i rzetelny wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji naruszył zasady procesowe, wymienione w art. 7, art. 77

§ 1, art. 78 k.p.a. i art. 80 k.p.a..

Uzasadnienie tej decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 w związku z art. 11 i art. 8 k.p.a..

Zdaniem Sądu, motywy które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji nie są wystarczające do przyjęcia, że ocena zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, umożliwiającego zastosowanie wobec Skarżącego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, została dokonana w granicach uznania administracyjnego. Ocena materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie została bowiem dokonana

w sposób wybiórczy i jednostronny, a użyta w zaskarżonym rozstrzygnięciu argumentacja nie jest ani przekonująca, ani adekwatna.

Zdaniem Sądu, ocena została dokonana w oderwaniu od realiów prawnych sprawy i wskazówek interpretacyjnych, wynikających ze stanowiska wyrażonego

w wyroku sądu administracyjnego.

Zwrócić ponadto należy uwagę, że przepisy k.p.a., normujące materię postępowania dowodowego, nie posługują się pojęciem domniemania, lecz dowodem/dowodami. Stąd domniemania Ministra, dotyczące utożsamiania się przez Skarżącego z ustrojem totalitarnym, nie mogą mieć decydującego znaczenia

w sprawie. Ważne są bowiem dowody, na podstawie których czynione są ustalenia

i dokonywane są oceny. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy podać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności

i mocy dowodowej. Tym samym organ nie dokonał w przedmiotowej sprawie rzetelnej oceny zaistnienia "szczególnie uzasadnionego przypadku" w oparciu

o okoliczności, na które wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 27 maja 2019 r. (sygn. akt II SA/Wa 368/19).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, a przede wszystkim art. 153 w związku z art. 170 P.p.s.a., który zobowiązywał organ do zastosowania się do oceny prawnej i wskazań w zakresie dalszego postępowania, wyrażonych

w orzeczeniu sądu.

Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a..