Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1480/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Skarżący S. B. w dniu 23 grudnia 2008 r. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosek o wypłatę za lata 2006 - 2008 równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, na podstawie § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). Komendant Wojewódzki Policji w [...] odpowiadając skarżącemu pismem z dnia 23 stycznia 2009 r., poinformował o nowelizacji niniejszego rozporządzenia i pozbawieniu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wobec powyższego, skarżący wniósł skargę z dnia 20 marca 2009 r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wyrokiem w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 21/09 Sąd nakazał organowi wydanie orzeczenia w formie prawem przewidzianej w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt. Ustosunkowując się do powyższego orzeczenia Sądu, Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] czerwca 2010 r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił S. B. przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008.

Skarżący wniósł za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odwołanie z dnia [...] czerwca 2010 r. do Komendanta Głównego Policji, podtrzymując żądanie o przyznanie mu przedmiotowego świadczenia. Podniósł, iż w obrocie prawnym znajdują się decyzje przyznające mu owe świadczenie (decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] przyznająca skarżącemu przedmiotowe świadczenie uwzględniające 3 normy zaludnienia z corocznie następującą wypłatą, w wysokości ustalonej każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek oraz decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] dotycząca ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego tylko za 1999 r. – z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia). Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu nie przyjął racji skarżącego o związaniu organu Policji decyzjami z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] i z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...]. Ponadto, organ nie uznał zarzutu dotyczącego nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ponieważ decyzja wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu [...] czerwca 2010 r. nr [...] nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną obowiązującą decyzją wydaną przez ten sam organ.

Na decyzję Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł skargę z dnia 23 sierpnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji jako wadliwej. W uzasadnieniu skargi podtrzymał argumentację, jaką prezentował w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.

Jedną z podstawowych kwestii podlegających badaniu przez Sąd Administracyjny jest ustalenie, czy skarżona decyzja rozstrzyga daną sprawę. Określenie zakresu sprawy w sytuacji, gdy postępowanie wszczynane jest na wniosek strony, należy zaś do podmiotu inicjującego postępowanie administracyjne. Organ rozpoznając sprawę związany jest więc zakresem żądania wyartykułowanym przez stronę we wniosku.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż analiza wniosku strony oraz treści decyzji świadczy o tym, iż organ nie rozpoznał wniosku wszczynającego niniejsze postępowanie administracyjne.

Strona w swym wniosku domagała się bowiem wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008. Jako uzasadnienie żądania podniesiono we wniosku, że strona posiada przyznane uprawnienie do powyższego świadczenia i uprawnienie to ma charakter bezterminowy.

Organ w wyniku przedmiotowego wniosku wydał decyzję, mocą której odmówił przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Treść decyzji świadczy więc wprost o tym, iż przedmiotem badania i rozstrzygnięcia organu była kwestia zasadności przyznania omawianego świadczenia, podczas, gdy strona nie wnosiła o jego przyznanie, a o jego wypłatę.

Nie sposób zaś skutecznie wywodzić, aby przedmiotowy wniosek nie był sformułowany w sposób jasny i czytelny. Pomijając już fakt, iż w takim wypadku organ winien wyjaśnić rzeczywistą wolę strony, to podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie wola ta wynikała jednoznacznie nie tylko z treści żądania, ale także z jego uzasadnienia. Strona podnosiła bowiem, iż swe roszczenie wywodzi z faktu posiadania uprawnienia do przedmiotowego równoważnika. W takiej zaś sytuacji, wydawanie rozstrzygnięcia polegającego na odmowie przyznania omawianego uprawnienia, jawi się jako uczynione w oderwaniu od woli strony wyrażonej we wniosku i jego uzasadnieniu.

W świetle powyższego w sytuacji, gdy skarżona decyzja nie rozstrzygała sprawy, której granice określił wnioskodawca, należało wyeliminować ją z obrotu prawnego, jako wadliwą, gdyż wydaną bez podstawy faktycznej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby ocenić żądanie strony wyrażone we wniosku wszczynającym niniejsze postępowanie administracyjne.

W świetle powyższych rozważań, uznając, iż skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).

W oparciu o art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.