Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 348/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47, art. 48 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3,
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art, 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi L. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na odkrywkowej eksploatacji kruszywa naturalnego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Naczelnik Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego, działając z upoważnienia Starosty, na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) i art. 106 Kpa,

po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy oraz po zapoznaniu się z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na odkrywkowej eksploatacji kruszywa naturalnego (piaski ze żwirem) ze złoża "[...]" na działce nr "[...]" obręb J., gmina D. - na następujących warunkach:

1) powierzchnia złoża: 2,9175 ha, udokumentowane geologicznie zasoby kruszywa naturalnego w kategorii C1: 349,20 tys. ton, przewidywane wydobycie:

do 30 tys. ton/rok;

2) w związku z realizacją przedsięwzięcia nie przewiduje się budowy stałych ciągów technologicznych oraz żadnych budynków związanych ze stałym bądź czasowym pobytem ludzi. Zostaną wykonane tymczasowe, nieutwardzone ciągi komunikacyjne w obrębie złoża i na dojeździe do wyrobiska;

3) złoże będzie eksploatowane przez okres 10 lat, wyłącznie w porze dnia,

w godz. od 8:00 do 16:00, do 2100 godzin w każdym roku (po 8 godzin dziennie

w ciągu 5-dniowego tygodnia pracy);

4) na terenie projektowanego obiektu będą pracowały następujące maszyny robocze: ładowarka kołowa - 1 szt. (ukop i załadunek surowca bądź nadkładu

w obrębie I piętra suchego), koparka linowa - 1 szt. (ukop i załadunek surowca

w obrębie II piętra zawodnionego), spycharka - 1 szt. (najczęściej zamiennie w relacji do ładowarki kołowej i samochodu ciężarowego, samodzielnie - przy końcowych pracach rekuItywacyjnych) i samochody ciężarowe o ładowności 15 Mg - 2 szt. (wywóz surowca i okresowo przewóz nadkładu). Maszyny robocze i środki transportu nie powinny być przeciążane i eksploatowane na najwyższych obrotach silników.

Na terenie zakładu górniczego kruszywo winno być transportowane w sposób maksymalnie ograniczający wtórną emisje pyłu do powietrza: - drogi wewnętrzne

w okresach przesuszenia gruntu należy systematycznie zraszać, - prędkość samochodów na drogach wewnętrznych nie powinna przekraczać 15 km/h;

5) wydobywany surowiec będzie ładowany bezpośrednio na samochody ciężarowe. Pozyskane kruszywo będzie kierowane od razu do odbiorcy, nie przewiduje się prowadzenia przerobu kopaliny (wariant inwestorski, najkorzystniejszy

dla środowiska);

6) wydobywanie kopaliny będzie odbywać się sposobem odkrywkowym, zgodnie

z projektem zagospodarowania złoża i zatwierdzonym planem ruchu zakładu górniczego oraz na warunkach określonych w koncesji;

7) nadkład złoża o łącznej kubaturze 23.101 m3 będzie w całości składowany

na terenie przedmiotowej działki;

8) z uwagi na okresowe pozbawienie terenu gleby i szaty roślinnej

oraz odsłonięcie wody gruntowej w części wyrobiska, prace eksploatacyjne należy prowadzić w sposób eliminujący wystąpienie możliwości skażenia gruntu, bądź wody gruntowej substancjami ropopochodnymi (wszystkie maszyny robocze i samochody ciężarowe winny być sprawne technicznie i poddawane regularnym przeglądom, paliwo do maszyn roboczych winno być dostarczane w hermetycznych, metalowych pojemnikach, a tankowanie - obywać się w wyznaczonym miejscu, na utwardzonym podłożu, w sposób uniemożliwiający zanieczyszczenie gruntu, bądź wody gruntowej substancjami ropopochodnymi);

9) w czasie prac eksploatacyjnych winny być przestrzegane przepisy szczegółowe z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz przepisy pożarowe;

10) po zakończeniu eksploatacji złoża, należy przeprowadzić likwidację zakładu górniczego oraz wykonać rekultywację wyrobisk poeksploatacyjnych zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawnymi. Dla wyrobiska l suchego piętra eksploatacyjnego przewidywana jest rekultywacja w kierunku rolnym, z docelowym zalesieniem. W obrębie zawodnionych wyrobisk poeksploatacyjnych II piętra powstanie niewielki zbiornik wodny o powierzchni około 1.000 m2 i głębokości

do 5 m, poprawiający walory użytkowe terenu.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że teren planowanego przedsięwzięcia nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D., ustalonego uchwałą Nr "[...]" z dnia "[...]" teren ten objęty jest perspektywiczną lokalizacją złóż kruszyw naturalnych. Podniósł, że sporządzony raport oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, szczegółowo przedstawia m.in. przewidywane oddziaływanie przedsięwzięcia na : ludzi, zwierzęta, rośliny, powierzchnię ziemi i krajobraz, powietrze wody gruntowe, klimat, dobra materialne, dobra kultury i jego oddziaływanie łączne. Omówiono w nim również wpływ przedsięwzięcia na środowisko w zakresie hałasu, gospodarki wodno-ściekowej i gospodarki odpadowej.

Organ wskazał, iż w dniu 9 stycznia 2008r. strona postępowania L. R. sprzeciwiła się lokalizacji zakładu górniczego i wniosła o negatywne uzgodnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, podnosząc brak rzetelnego opracowania raportu w kontekście lokalizacji i eksploatacji zakładu górniczego. Strona nie zgodziła się ze stwierdzeniem autorów raportu, że teren otaczający projektowaną kopalnię ma niskie walory przyrodnicze. Zakwestionowała, że po zakończeniu eksploatacji planowany zbiornik wodny przyniesie potencjalne korzyści okolicznym mieszkańcom, dołączając jako dowód zdjęcie zbiornika wodnego z czynnej kopalni odkrywkowej złoża "[...]". W ocenie strony inwestycja wpłynie negatywnie na środowisko naturalne i zdrowie ludzi, ponieważ jest to przemysł ciężki, zlokalizowany na granicy z kompleksem nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. Zgodnie

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, teren przyległych działek przeznaczony jest pod zabudowę mieszkalno- letniskową, a nie rekreacyjną jak podają autorzy raportu, co ma istotny wpływ na całoroczne użytkowanie przyszłego budownictwa. Podniosła, że nie jest prawdą, że przyległy teren nie posiada właścicieli docelowych, ponieważ jedna czwarta nieruchomości posiada właścicieli docelowych. Podała, że w lutym 2008r. zamierza wystąpić o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na działce graniczącej z projektowaną żwirownią. Ponadto podniosła brak w raporcie informacji o transporcie kruszywa – zdaniem strony samochody ciężarowe będą na pewno przekraczać dopuszczalny tonaż.

Organ odniósł się do wszystkich zgłoszonych zarzutów, wskazując,

że na rozpatrywanym terenie nie występują drzewa ani krzewy. Dlatego planowane przedsięwzięcie, na co zwrócili też uwagę autorzy raportu, w sposób minimalny ingeruje w walory przyrodnicze terenu. Ponadto teren ten nie został poddany żadnej prawnej formie ochrony w oparciu o przepisy ustawy o ochronie przyrody. Wskazał,

że przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na powierzchnię jego prowadzenia 2,9175 ha z rocznym wydobyciem ok. 30.00 ton, stosownie do zapisów § 3 ust. 1

pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia

do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573

ze zm.), kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać

na środowisko, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany. Jednak okoliczność ta nie przesądza jeszcze o tym, że oddziałuje ono negatywnie (przekraczając obowiązujące standardy jakości środowiska) na sąsiednie nieruchomości. Przyznał, że teren działek położonych przy granicy planowanego zakładu górniczego przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową i indywidualną zabudowę rekreacyjną (budownictwo letniskowe). Obie funkcje traktowane

są równorzędnie, jako zamienne. Jednak autorzy raportu odnieśli się do aktualnego stanu na gruncie oraz przeprowadzili analizy oddziaływania przedsięwzięcia

na środowisko zgodnie z obowiązującymi procedurami. Na podstawie uzyskanych wyników oraz standardów jakości środowiska wykazali, że przedsięwzięcie

nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych wartości określonych w obowiązujących przepisach prawnych. Ponadto organ zauważył, że załączone zdjęcie przedstawia wyrobisko wypełnione wodą opadową przed wykonaniem rekultywacji, a planowany zbiornik wykonany zostanie po rekultywacji terenu. Natomiast zachowanie przez przewoźników dopuszczalnego dla danej kategorii dróg tonażu nie może być przedmiotem analizy w niniejszej sprawie.

Reasumując, organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie, przy dotrzymaniu założeń projektowych przyjętych do oceny jego oddziaływania na środowisko,

nie spowoduje przekroczeń obowiązujących wartości dopuszczalnych w zakresie ochrony poszczególnych komponentów środowiska, podanych w przepisach prawnych, obowiązujących w tym zakresie według stanu na dzień wydania niniejszego postanowienia. Żaden z analizowanych czynników zagrożenia (emisje zanieczyszczeń ze spalania oleju napędowego, zapylenie, hałas, wytwarzanie odpadów, gospodarka wodno-ściekowa) nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko poza granicami nieruchomości gruntowej inwestora.

Na postanowienie to zażalenie wnieśli W. i Z. O. Na zażaleniu podpisały się też inne osoby, które nie zostały uznane za strony w niniejszym postępowaniu, ponadto nie podały swoich adresów zamieszkania.

W. i Z. O. podnieśli, że planowana eksploatacja kruszywa odbywać się będzie w środku wsi J.. Z trzech stron otoczona jest budynkami mieszkalnymi, zaś z czwartej działkami rekreacyjnymi. Odległość budynku mieszkalnego od planowanego zakładu górniczego to 20 m. Dojazd tuż przy budynkach.

Osobne zażalenie wniosła L. R. Podniosła, że studium zagospodarowania gminy D. zostało zatwierdzone w 2000r. i rzeczywiście zgodnie z nim obszar, na którym projektowana jest żwirownia i kompleks przeznaczony pod budownictwo mieszkalne oznaczony jest jako teren cenny ze względów gospodarczych, na którym spodziewane są złoża kopalin. Jednak w 2001r. Rada Gminy D. zatwierdziła na tym terenie plan miejscowy, przeznaczając część tego terenu pod budownictwo mieszkalne. W związku z tym, w ocenie strony, koncepcja zagospodarowania terenu w tym rejonie poszła w kierunku budownictwa mieszkalnego i błędem jest, biorąc pod uwagę ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lokalizowanie w tym rejonie inwestycji

o tak różnych funkcjach, czyli budownictwa mieszkalnego i przemysłu ciężkiego wydobywczego. Zauważyła również, że przedmiotowy teren znajduje

się w bezpośrednim zasięgu zlewni jezior, co także powinno powodować ograniczenia w projektowaniu i lokalizacji takich inwestycji. Odnosząc się natomiast do raportu, stwierdziła, że został on sporządzony na zlecenie inwestora i trudno się spodziewać, żeby był rzetelny w stosunku do sąsiednich nieruchomości.

Do zażalenia wniesionego przez W. i Z. O. ustosunkował

się D. L podając, iż na granicy obszaru górniczego nie ma żadnego budynku

ani mieszkalnego ani rekreacyjnego. Najbliższe zabudowania mieszkalne państwa O. oddalone są od tego terenu 180 m. Pozostałe zabudowania znajdują się około 500 m. Odległość od wsi J. wynosi około 1,5 km. Państwo O. mieszkają przy drodze gminnej, którą mogą jeździć wszystkie pojazdy, bez względu na to czy żwirownia będzie funkcjonowała. D. L. wyraził również zdziwienie, że państwu O. nie przeszkadza sprzęt do kopania żwiru, parkowany przy ich zabudowaniach przez pana S.. Podkreślił również, iż w tej samej odległości w stosunku do zabudowań Państwa O, co planowane przedsięwzięcie, jest żwirownia należąca do państwa S.

Postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska przed wydaniem decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ (w realiach niniejszej sprawy Wójt Gminy) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska (Starostą). Organ występujący o uzgodnienie przedkłada: wniosek o wydanie decyzji, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Kolegium zgodziło się z oceną dokonaną przez organ I instancji, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Ocena sporządzonego na potrzeby niniejszej sprawy raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia nie wskazuje na to, aby poza instalacją

przekroczone były dopuszczalne normy emisyjne. Autorzy raportu dokonali oceny

planowanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z punktu widzenia:

zanieczyszczenia powietrza (tlenkami azotu, tlenku węgla, pyłami), emisji hałasu, gospodarki

odpadami, gospodarki ściekowej oraz potencjalnego wpływu na środowisko

gruntowo-wodne. Z opracowania tego wynika, iż przy prawidłowej eksploatacji złoża piasków ze żwirem "[...]", dopuszczalne normy emisyjne nie wykroczą poza teren, do którego wnioskodawca ma tytuł prawny. Dokonując oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko autorzy raportu poczynili szereg zastrzeżeń mających

na celu minimalizację negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wydając zaskarżone postanowienie organ I instancji uwzględnił te zastrzeżenia formułując pewne

warunki, pod którymi uzgadnia środowiskowe uwarunkowania dla tego przedsięwzięcia.

Ustosunkowując się do treści zażalenia, w zakresie w jakim nie zostało

to dotychczas dokonane, Kolegium wskazało, iż raport oddziaływania przedsięwzięcia

na środowisko zawsze sporządzany jest na zlecenie strony (ewentualnie przez stronę osobiście - jeśli dysponuje odpowiednią wiedzą), występującą o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia (art. 46a ust. 4 pkt. 3, art. 49 ust. l - 4, art. 51 ust. l i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska). Stąd nie można podważać raportu z tego powodu, bowiem sam ustawodawca

w ten sposób uregulował tryb postępowania w przedmiocie wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Kolegium zarzuty podniesione

przez autorów zażaleń nie podważają prawidłowości raportu i nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Organ podkreślił, że dotychczasowe ustalenia nie wskazują na to, iż przekroczone zostaną dopuszczalne wartości emisyjne poza obszarem, do którego inwestor dysponuje tytułem prawnym. Stąd nie ma znaczenia w jakiej odległości od granicy działki

nr "[...]" usytuowane są obecne, czy też przyszłe budynki. Opracowujący raport uwzględnili wpływ planowanego przedsięwzięcia na warunki wodno-gruntowe. Istnieją zatem podstawy do pozytywnego uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła L. R., domagając się jego uchylenia. Skarżąca podniosła takie same argumenty jak w zażaleniu. Dodatkowo wskazała, że raport

nie określa sposobu transportu urobku z kopalni. Zauważyła, że kopalnię będą obsługiwały dwa samochody ciężarowe o ładowności 15 Mg, a prowadząca do niej droga powiatowa obwarowana jest zakazem poruszania się po niej pojazdów o masie powyżej 10 ton. Również droga gminna, stanowiąca dojazd do kompleksu działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe oraz istniejących siedlisk, nie posiada niezbędnych parametrów oraz nośności do poruszania się po niej pojazdów

o tak wielkiej masie całkowitej. Droga ta jest wąska i przebiega w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań, są to budynki poniemieckie, w związku z czym transport kruszywa w tym miejscu będzie miał brzemienne skutki dla trwałości tych obiektów,

a w perspektywie czasu może doprowadzić do ich uszkodzenia, co w konsekwencji doprowadzi do katastrofy budowlanej. Skarżąca stwierdziła, że raport nie odnosi

się do tych okoliczności, dlatego też nie można uznać, że spełnia on warunki określone w art. 52 ust. 1 pkt 5a i 5c ustawy. Raport nie określa rzetelnie wpływu inwestycji

na ludzi (sąsiadów bezpośrednio zamieszkujących przy drodze gminnej) i ich dobra materialne podczas transportu kruszywa, co związane jest z uciążliwościami typu hałas, drgania, kurz itp. W ocenie skarżącej w raporcie brak jest również należytej oceny wpływu inwestycji na wartość sąsiadujących z nią nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo mieszkalne, które w wyniku tej inwestycji stracą znacznie na wartości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Organ zaznaczył, że zachowanie przez przewoźników dopuszczalnego dla danej kategorii dróg tonażu nie może być przedmiotem analizy w sprawie o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na odkrywkowej eksploatacji kruszywa. Ponadto wbrew zarzutom skarżącej, sporządzony na potrzeby postępowania raport o środowiskowych uwarunkowaniach określił (w rozdziale 5 raportu) wpływ planowanej inwestycji na ludzi oraz dobra materialne.

Pismem procesowym z dnia 21 sierpnia 2008r. pełnomocnik inwestora adwokat W. M. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa

w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych. Pełnomocnik przedłożył zaświadczenie z dnia 4 listopada 2005r. wydane przez Wójta Gminy, zgodnie z którym teren inwestycji przeznaczony jest na cele spodziewanego wydobywania kruszyw – użytkowania rolniczego. Podał, że przeznaczenie tego terenu nie uległo zmianie. Zauważył, że żadne poniemieckie zabudowania nie należą

do pani R., a nikt z właścicieli tych obiektów nie zgłasza zastrzeżeń i obaw zawartych w skardze. Ponadto pojazdy i maszyny budowlane należące

do już istniejących kopalni kruszywa są przechowywane w bezpośrednim sąsiedztwie

i na terenie siedlisk i działek letniskowych, na pewno za zgodą i wiedzą ich właścicieli. Natomiast droga, o której mówi skarżąca prowadzi do innej czynnej już kopalni.

Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2008r. pełnomocnik skarżącej P. J. R. podtrzymał skargę i argumenty w niej zawarte. Ponadto nie zgodził

się z twierdzeniem inwestora, iż mieszkańcom będącym właścicielami poniemieckich nieruchomości realizacja inwestycji nie przeszkadza.

Uczestnik postępowania A. P. poparł wniesioną skargę

oraz oświadczył, iż w jego ocenie nie można na tym samym terenie łączyć dwóch

tak sprzecznych ze sobą funkcji przeznaczenia terenu jak budownictwo mieszkaniowe

i działalność odkrywkowa kruszywa naturalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej ppsa, sąd kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi

oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd administracyjny kontrolując zaskarżone postanowienie w powyższym zakresie może je wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ono przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ppsa).

Zaskarżonemu postanowieniu nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa. Wydane zostało ono zgodnie z przepisami rozdziału drugiego ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), regulującymi postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć oraz przepisami procedury administracyjnej, a organy wyjaśniły sprawę w stopniu pozwalającym na jej uzgodnienie i swoje stanowisko przekonywująco uzasadniły. Natomiast okoliczności podniesione w skardze

nie podważają legalności zakwestionowanego postanowienia, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Na wstępie podkreślić należy, iż przedmiot niniejszego postępowania ograniczony jest do kontroli legalności orzeczeń wydanych w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać

na środowisko, a polegającego na odkrywkowej eksploatacji kruszywa naturalnego (piaski ze żwirem) ze złoża "[...]" na działce nr"[...]", obręb J., gmina D.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stosownie do unormowania zawartego w przepisie

art. 48 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jednak przed wydaniem tej decyzji, organ uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska, którym zgodnie z art. 378 ust. 1 tej ustawy jest starosta. Owo uzgodnienie warunków

na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy i w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że organ współdziałający nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest

on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie, ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r., II SA 1818/00, LEX nr 53353). Warunki zastrzeżone przez organ uzgadniający,

podlegają ocenie organu właściwego do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, który ma obowiązek je rozważyć.

Przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska wprowadzając uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie wskazuje wprost przesłanek, którymi organ ochrony środowiska winien się kierować przy ocenie planowanej inwestycji. Stanowi jedynie, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia.

Sięgnąć należy zatem do innych przepisów tej ustawy określających zakres postępowania organów orzekających w sprawie. Wskazać należy tu art. 3 pkt 13, zgodnie z którym ochrona środowiska to podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona

ta polega w szczególności na: a) racjonalnym kształtowaniu środowiska

i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju,

b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom oraz c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego. Zastosowanie będzie miał tu także

art. 47 omawianej ustawy, w myśl którego w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia określa się analizuje

oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki,

d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a) - c), e) dostępność do złóż kopalin, 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, 3) wymagany zakres monitoringu.

Ponadto zauważyć trzeba, że stosownie do art. 48 ust. 3 powołanej ustawy, organ właściwy do wydania decyzji, przedkłada w celu uzgodnienia wniosek o wydanie decyzji, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wypis i wyrys

z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zatem właściwy organ ochrony środowiska dokonuje przede wszystkim uzgodnienia w granicach wyznaczonych wnioskiem, raportem oraz planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu planowanej inwestycji

(o ile plan ten został uchwalony). Przy czym, jak wynika z przytoczonych przepisów, organ dokonujący uzgodnień ma wypowiedzieć się, czy planowana inwestycja, łącznie

z planowanymi rozwiązaniami ochronnymi, zapewni spełnienie wymagań ochrony środowiska. W szczególności do kompetencji organu ochrony środowiska w zakresie uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia należy analiza i ocena jego wpływu na środowisko, na zdrowie i warunki życia ludzi oraz dobra materialne.

Mając na uwadze zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy należy stwierdzić, iż organy orzekające prawidłowo uznały, iż w sprawie można uzgodnić warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że dla terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji, nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednak zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D., ustalonego uchwałą

Nr "[...]" z dnia"[...]", projektowana inwestycja, co przyznaje sama skarżąca, znajduje się na terenie oznaczonym jako cenny ze względów gospodarczych, z uwagi na występujące tam złoża kopalin naturalnych. Zatem na terenie działki nr "[...]", obręb J., gmina D. dopuszczalna jest realizacja zamierzonego przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kruszywa naturalnego (piaski ze żwirem). I faktu tego nie zmieni charakter przeznaczenia sąsiednich działek.

Zauważyć można w tym miejscu, iż przy ocenie oddziaływania danej inwestycji na środowisko organy mają obowiązek przeanalizować jedynie, jakie jest przeznaczenie działki objętej wnioskiem. Natomiast ich rolą nie jest ocena przyjętych rozwiązań planistycznych na sąsiednich działkach. Poza tym lokalizacja inwestycji nie naruszy polityki planistycznej gminy Dźwierzuty, skoro Rada Gminy Dźwierzuty, uchwalając

w 2001r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu sąsiadującego

z planowanym przedsięwzięciem, nie objęła nim działki inwestora.

Wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie organy obu instancji opierały

się na raporcie o oddziaływaniu zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonym w lipcu 2007 r. Raport ten, będący jednym ze środków dowodowych

na podstawie, których organy administracji uzyskują informacje na temat oddziaływania inwestycji na środowisko, został sporządzony przez osoby posiadające wiedzę

i doświadczenie niezbędne do jego opracowania (autorzy raportu to – geolog uprawniony kat. III oraz ekspert z zakresu ochrony środowiska: gospodarki wodno-ściekowej, emisji spalin i odpadów). W opracowaniu tym stwierdzono, iż granica terenu górniczego i oddziaływania powierzchniowej eksploatacji kruszywa naturalnego

nie przekroczy granic nieruchomości gruntowej będącej własnością inwestora. Zdaniem autorów największą uciążliwość dla środowiska w trakcie realizacji przedsięwzięcia mogą mieć: zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego spalinami maszyn roboczych i środków transportu do odstawy kruszywa; pylenie podczas prowadzonego urabiania, załadunku i transportu; hałas spowodowany pracą sprzętu mechanicznego, powstawanie odpadów, powstawanie ścieków socjalno-bytowych. W raporcie dokonano analizy poszczególnych źródeł emisji oraz przeprowadzono analizę

ich rozprzestrzeniania się. Z ustaleń tych wynika, iż przy dotrzymaniu zaleceń

i standardów, wskazanych szczegółowo w raporcie, żaden z analizowanych czynników zagrożenia (emisje spalin, pylenie, hałas, wytwarzanie odpadów czy gospodarka wodno-ściekowa) nie spowoduje istotnego oddziaływania na środowisko i nie zostaną przekroczone dopuszczalne normy uciążliwości dla środowiska. Autorzy raportu podkreślili, że skala przedsięwzięcia jest bardzo mała, ma ono charakter czasowy

i nie wiąże się z powstaniem odpadów produkcyjnych i będzie realizowane

przy zastosowaniu znikomych środków technicznych.

Wobec jednoznacznej treści raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko oraz braku podstaw do kwestionowania zawartych w nim ustaleń, zdaniem Sądu, organ I instancji zasadnie uzgodnił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia, zastrzegając warunki, odzwierciedlające zalecenia wskazane

w raporcie. Realizacja inwestycji polegającej na eksploatacji kruszywa naturalnego zgodnie z tymi warunkami zapewni zminimalizowanie oddziaływania inwestycji

na otoczenie i zgodność z przepisami z zakresu ochrony środowiska. W tej sytuacji, wobec braku podstawy do stwierdzenia, iż przy zachowaniu zaleceń i standardów zostaną naruszone wymagania ochrony środowiska, Starosta zasadnie wydał uzgodnienie dla realizacji przedsięwzięcia, uzależniając je od spełnienia określonych warunków.

Odnosząc się, do podniesionego w skardze zarzutu niekompletności raportu, stwierdzić należy, iż wbrew stanowisku skarżącej sporządzony raport spełniał warunki określone w art. 52 ust 1 pkt 5 lit. a i c ustawy Prawo ochrony środowiska. Autorzy raportu w rozdziale 5 tego opracowania określili wpływ planowanej inwestycji na ludzi oraz dobra materialne, uwzględniając aktualny stan na gruncie przeznaczonym pod inwestycję, jak i z nim sąsiadującym. Naturą rzeczy analiza oddziaływania planowanej inwestycji na poszczególne elementy środowiska, wskazane w art. 52 ust. 5 omawianej ustawy, ogranicza się do terenu znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia i dotyczy typowych zagrożeń związanych z charakterem tego przedsięwzięcia. Nie jest natomiast zasadne analizowanie tak daleko idących związków przyczynowych, jak to wywodzi skarżąca. Jak słusznie zauważyły organy orzekające w sprawie, zachowanie wymogów odnośnie przewozu urobku nie może być przedmiotem analizy w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Bowiem, co podkreślić należy jeszcze raz, celem kontrolowanego postępowania administracyjnego było jedynie ustalenie czy planowana inwestycja, łącznie z planowanymi rozwiązaniami ochronnymi, zapewni spełnienie wymagań ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2006r. sygn. akt IV SA/Wa 1300/06, LEX nr 256162, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia

1 lipca 2008r. sygn. akt II SA/Bd 229/08).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ppsa, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.