Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1358/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] , 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz P. M. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia września 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P.M., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości K., gmina M..

Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej.

P.M. złożył do Urzędu Gminy w M. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości K., gmina M..

Decyzją z dnia [...] maja 2015r. Wójt Gminy M. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W odwołaniu od powyższej decyzji P.M. nie zgodził się z ustaleniami organu I instancji, wywiódł, iż jedyną przeszkodą do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, że ciek wodny stanowi ciek naturalny, ponadto w jego ocenie organ nie zbadał całości materiału dowodowego co do tego cieku. Również odwołujący zarzucił, że błędne jest określenie spornego terenu jako zalewowego, bowiem działki nie znajdują się aktualnie w zasięgu wód powodziowych.

W dniu [...] września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej SKO, organ odwoławczy, Kolegium) wydało zaskarżoną decyzję.

Po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania przed organami uwzględniającego uprzednio wydane decyzje, organ odwoławczy odniósł się do uzupełniającego postępowania przeprowadzonego przez SKO, wobec sprzeczności pism wydanych przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w W. Zarząd Zlewni w P.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako warunek konieczny organ musi ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana oraz, czy teren i planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy. W celu stwierdzenia czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ustawy konieczna jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. W myśl § 3 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy. Obszar analizowany ma obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m.

Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił, że na podstawie załączonej do akt sprawy kopii mapy zasadniczej możliwe jest wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości trzech szerokości przyjętego frontu terenu inwestycji we wszystkich kierunkach, która to odległość w wynosi około 141 m. Wydając decyzję organ mając na uwadze przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, stwierdził, że przedmiotowy teren położony jest w otoczeniu rozproszonej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, znajdującej się w szczególności w kierunku północnym wsi K..

Organ odwoławczy zauważył, że zdaniem organu I instancji zasada dobrego sąsiedztwa została zachowana. Jednak organ ten stwierdził, iż przyczyną wydania decyzji odmownej był fakt niespełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 5, a więc wydanie pozytywnej decyzji naruszałoby przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne oraz rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Powołując się na treść art. 88l ust. 1 Prawa wodnego SKO stwierdziło, iż zastosowanie powyższego przepisu wymagało wykazania, że zakazy w nim określone dotyczą działek ew. [...] i [...] położonych w miejscowości K.. Jak wywiódł organ odwoławczy z ustaleń organu I instancji wynika, iż działki te znajdują się w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...].

Natomiast przeprowadzone przez organ odwoławczy dodatkowe postępowanie podważyło powyższe stanowisko zawarte w decyzji. W piśmie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Zarządu Zlewni w P. z dnia 29 czerwca 2015 r. wykazano m.in., że przedmiotowe działki nie znajdują się w zasięgu obszaru szczególnego zagrożenia powodzią tj. w zasięgu wody o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat (woda1%). Zatem uwzględniając powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że podniesiony przez Wójta Gminy M. argument nie ma podstaw w aktualnym stanie prawnym.

Wyjaśniając drugą przesłankę wydania odmownej decyzji - rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, SKO wskazało, iż § 3 ust. 1 pkt 8 stanowi o zakazie lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że cała gmina M. znajduje się na obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Organ I instancji wykazał ponadto, że działce na obszarze inwestycji nr ew. [...] znajduje się zbiornik wodny oznaczony w ewidencji symbolem Wsr, ponadto działka bezpośrednio graniczy z działką nr ew. [...] określaną mianem Kanału [...] i oznaczoną symbolem Wp. Zwrócono także uwagę, iż na sąsiedniej działce [...] znajduje się również zbiornik wodny oznaczony symbolem Wsr, a na działce [...] zbiornik wodny oznaczony symbolem Ws. Wszystkie wymienione zbiorniki wodne znajdują się na terenie inwestycji lub w odległości mniejszej niż 100 m od tego terenu.

Kolegium wskazało, że obszar chronionego krajobrazu według art. 23 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) – obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody przewiduje, że w obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

W rezultacie w ocenie Kolegium wniosek o wydanie warunków zabudowy nie może zostać pozytywnie rozpatrzony, gdyż decyzja w tym przedmiocie musi być zgodna z przepisami odrębnymi, zaś w rozpoznawanym przypadku nie jest zgodna z zapisem § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...].

Organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, że grunt oznaczony symbolem Wsr, zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) wskazuje na grunt rolny pod stawami. Kolegium zaznaczyło również, iż w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nie określono cech zbiornika wodnego, od których zależałby zakaz zabudowy. Wobec tego uznało za zasadne przyjęcie, że zakazem objęte jest lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu każdego zbiornika wodnego.

Odnosząc się do pojęcia "inne zbiorniki wodne" zdaniem organu chodzi o inne niż jeziora zbiorniki wodne, zarówno naturalne jak i sztuczne. W konsekwencji każdy istniejący zbiornik, nawet jeżeli powstał sztucznie będzie brany pod uwagę w świetle zapisów w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody. Kolegium stwierdziło, że podziela stanowisko, że inne zbiorniki wodne to również stawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że według języka potocznego zbiornik wodny w przeciwieństwie do cieku jest wodą stojącą, zajmującą naturalne lub sztucznie wytworzone zagłębienia terenu. Zdaniem organu ze wskazanych regulacji wynika, że ochrona wszystkich zbiorników wodnych na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Kolegium wyjaśniło, że obowiązek uzgodnienia decyzji dotyczy wyłącznie projektów decyzji ustalających warunki zabudowy, to jest decyzji pozytywnych.

Skargę na powyższą decyzję wniósł P.M. zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej brak wykazania skonkretyzowanej podstawy prawnej ( art. 107 § 3 k.p.a.) i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO w S..

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż Kolegium wykazało się niekonsekwencją w interpretacji przepisu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...], co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a w konsekwencji utrudnia uzyskanie warunków zabudowy od 2009 r. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że w odległości 100 m od przedmiotowych działek poza stawami rybnymi nie występują żadne inne zbiorniki wodne, które byłyby przeszkodą w wydaniu warunków zabudowy. Zaznaczył, iż istniejące małe stawy rybne wyposażone są w urządzenia służące do zasilania i odprowadzania wody z Kanału [...] i znajdują się w granicach prywatnych działek na działkach inwestora i sąsiednich. Zdaniem skarżącego stawy rybne nie są zaliczane do typowych zbiorników wodnych.

Dalsze argumenty skargi dotyczą łamania prawa przez Wójta Gminy M..

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 3412/15 oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej P.M. wyrokiem z dnia 30 marca 2017r. sygn. akt II OSK 1574/16 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a także z naruszeniem przepisów postępowania. Naruszenie to doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji do przedwczesnej oceny, iż zachodzi przesłanka do odmowy ustalenia warunków zabudowy wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o p.z.p.

Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę, zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a, związany był oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2017r. sygn. akt II OSK 1574/16.

Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej wyroku wskazał, iż w niniejszej sprawie kluczowa dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu jest prawidłowa wykładnia przepisu zawartego w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. Zarówno organy jak i Sąd I instancji uznały, że stwierdzenie "innych zbiorników wodnych" odnosi się do wszystkich zbiorników wodnych znajdujących się w odległości 100m od planowanej inwestycji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka ocena jest niesłuszna. Po pierwsze NSA wskazał, że rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 dalej "ustawa o ochronie przyrody"). Zakazy zawarte w rozporządzeniu nie mogą być zatem sprzeczne z treścią w/w ustawy. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Zwrot "naturalnych zbiorników wodnych", jak słusznie wskazuje pełnomocnik skarżącego w skardze kasacyjnej, oznacza, że nie jest możliwe wprowadzenie zakazu w odniesieniu do zbiorników sztucznych. W rozpoznawanej sprawie natomiast nie ma sporu co do faktu, iż wszystkie zbiorniki wodne zlokalizowane w pobliżu planowanej inwestycji mają charakter sztuczny.

Po drugie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również argumentację pełnomocnika dotyczącą związku § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. z art. 15 ust. 1 prawa wodnego, który mówi, iż linię brzegu dla cieków naturalnych, jezior oraz innych zbiorników wodnych stanowi krawędź brzegu lub linia stałego porostu traw albo linia, którą ustala się według średniego stanu wody z okresu co najmniej ostatnich 10 lat. Zdaniem NSA nielogicznym jest aby w jednym akcie prawnym ustawodawca posługiwał się zwrotem "linia brzegu" w odniesieniu do zbiorników naturalnych, a w innym do wszystkich zbiorników wodnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę powinien odnieść się do powyższych kwestii i w oparciu o te ustalenia ponownie dokonać oceny stanu faktycznego sprawy.

Tym samym stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie ma znaczenia dla oceny czy doszło do naruszenia zakazu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia czy planowana zabudowa ma być lokalizowana w pasie szerokości 100 m od zbiorników naturalnych czy też sztucznych, nie jest prawidłowe. Zastosowana przez organ wykładnia, że każdy istniejący zbiornik wodny znajdujący się w takiej odległości od terenu planowanej inwestycji uniemożliwia zabudowę, zakwestionowana przez NSA, spowodowała, że organ odwoławczy nie wyjaśnił przedmiotowej sprawy w sposób umożliwiający jej rozstrzygnięcie. Pominął bowiem w swojej ocenie, co podnosi również w skardze skarżący, iż działkę bezpośrednio graniczącą z terenem inwestycji stanowi Kanał [...] oznaczony w ewidencji symbolem Wp. Organ odnosił swoją ocenę wyłącznie do zbiorników wodnych oznaczonych symbolami Wsr i Ws (nazwanych w decyzji stawami – str. 8 ostatni akapit) zlokalizowanych w pobliżu terenu inwestycyjnego, jak też zlokalizowanego na działce skarżącego, które mimo że są sztucznymi zbiornikami, oceniał jako "inne zbiorniki wodne". Potwierdzeniem tego jest stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, z którego wynika, że "reguły języka potocznego nie pozwoliły także na stwierdzenie w sposób jednoznaczny, że ciek wodny określany mianem Kanał [...] jest bez wątpienia rzeką o której mowa w analizowanym § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Wojewody [...]. Stąd też na powyższe Kolegium nie powoływało się przy wydaniu decyzji w sprawie. Odmienne niż zaprezentowane powyżej stanowisko nie powodowałoby zmiany decyzji, a jedynie dodatkowo przesądzałoby o prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w sprawie." Oznacza to, że organ uznał, że wystarczające do wyjaśnienia sprawy jest ustalenie w zakresie konieczności zachowania pasa ochronnego od stawów, które uznał za inne zbiorniki wodne, pomijając kwestię, która w ocenie organu budziła wątpliwości interpretacyjne. To rzeczywiście nie miałoby wpływu na wynik rozstrzygnięcia czy planowana zabudowa nie narusza ustanowionego w obszarze ochronnym zakazu, gdyby wykładnia pojęcia inne zbiorniki wodne użytego w w/w rozporządzeniu okazała się prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zakaz ustanowiony w rozporządzeniu nie może odnosić się do zbiorników sztucznych, a spór w sprawie nie dotyczy faktu, iż wszystkie zlokalizowane w pobliżu zbiorniki wodne mają charakter sztuczny. Sporną więc kwestią w sprawie pozostaje zatem niewątpliwie charakter Kanału [...], który nie jest zbiornikiem wodnym (a więc wodą stojącą zajmującą naturalnie lub sztucznie wytworzone zagłębienie terenu), a stanowi ciek wodny figurujący w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych jako ciek naturalny stanowiący lewy dopływ [...]. Należy podkreślić, że ciek wodny również może mieć charakter naturalny lub sztuczny. Zakaz ustanowiony w § 3 ust. 1pkt 8 rozporządzenia dotyczy zabudowy w pasie ochronnym wyłącznie od cieku naturalnego w postaci rzeki.

Niewyjaśniona okoliczność ma w tej sytuacji kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy. Dopiero od dokonania ustaleń w tym zakresie uzależniona jest bowiem ocena czy planowana zabudowa nie koliduje z ustanowionym zakazem zabudowy wynikającym z prawa miejscowego i czy wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie byłoby sprzeczne z przepisami odrębnymi.

Jednak w ocenie sądu oceny tej organ nie powinien dokonywać samodzielnie w sytuacji, gdy jak twierdził organ I instancji, a co nie zostało przeanalizowane przez organ odwoławczy planowana inwestycja spełniała wymóg zasady dobrego sąsiedztwa.

Istotnie ze względu na treść art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak spełnienia któregokolwiek z określonych w nim warunków powoduje konieczność odmowy uwzględnienia wniosku i jednocześnie brak potrzeby rozważania pozostałych przesłanek.

W ocenie sądu jednak zważywszy na treść art. 53 ust. 4 pkt 8 wskazanej ustawy organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie może samodzielnie dokonać oceny zgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony przyrody, mimo że art. 61 ust. 1 pkt 5 upoważnia organ do oceny zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi. Niewątpliwie do przepisów odrębnych należą regulacje dotyczące m.in. ochrony przyrody.

Należy zauważyć, że stosownie do treści art. 64 ust. 1 w/w ustawy przepisy art. 53 ust. 3 – 5a stosuje się do decyzji o warunkach zabudowy odpowiednio. Z regulacji art. 53 ust. 4 ustawy wynika, że decyzje w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody innych, niż położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny, wydaje się między innymi po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., a stanowisko właściwego organu jest wymogiem koniecznym do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 60 ust. 1 ustawy). Nie ma więc wątpliwości, że w przypadku negatywnego stanowiska organu właściwego do wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności projektowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody, organ główny związany tym stanowiskiem, byłby upoważniony do wydania decyzji odmownej ze względu na brak zgodności zamierzenia z przepisami odrębnymi. Wskazana regulacja art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy nie upoważnia jednak organu do samodzielnego zajmowania stanowiska w przedmiocie niezgodności zamierzenia z przepisami ochrony przyrody, chyba że organ uzgodnieniowy nie zajmie stanowiska w ustawowym terminie. Oznacza to więc, że organ główny prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy zobowiązany jest do samodzielnej oceny wszystkich pozostałych wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy, a w przypadku oceny że nie zachodzą w tym zakresie żadne przeszkody, do skierowania projektu decyzji do właściwego organu w celu oceny zgodności z przepisami odrębnymi dotyczącymi ochrony przyrody.

W przedmiotowej sprawie jednak organ I instancji mimo uznania, że spełniona jest zasada dobrego sąsiedztwa, nie opracował projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla nowej zabudowy i nie skierował go do uzgodnień z właściwymi organami, dokonując samodzielnej i przedwczesnej oceny, że decyzja pozytywna byłaby sprzeczna z odrębnymi przepisami tj. ustawą Prawo wodne i § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia.

Organ odwoławczy nie dostrzegł tych naruszeń, które powinny skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy powinien był ocenić czy została prawidłowo przeprowadzona analiza urbanistyczna i czy jej wyniki potwierdzają, że zasada dobrego sąsiedztwa chroniąca ład przestrzenny istotnie jest spełniona, a zatem możliwa jest kontynuacja zarówno funkcji, jak też wskaźników i parametrów urbanistycznych i architektonicznych przez planowaną zabudowę. Tymczasem poprzestał jedynie na ocenie negatywnych przesłanek do wydania decyzji, a ponieważ podzielił stanowisko organu I instancji, nie dokonywał samodzielnych ustaleń w pozostałym zakresie. Uznał, że nie było konieczne kierowanie do uzgodnień projektu decyzji skoro nie był to projekt ustalający warunki zabudowy, a więc pozytywnej decyzji. Można byłoby podzielić pogląd o braku potrzeby kierowania do uzgodnień projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, wówczas gdyby nie zostały spełnione inne wymogi do jej wydania, do oceny których organ główny umocowany jest samodzielnie. Skoro rzekomo warunki te były spełnione, organ nie mógł nie opracować pozytywnego projektu decyzji i pominąć etapu jego uzgodnienia, samodzielnie oceniając że powodowałaby naruszenie przepisów z zakresu ochrony przyrody czy ustawy Prawo wodne. Naruszenie to stanowi przesłankę do wznowienia postępowania.

Z powyższych względów rozstrzygnięcie o naruszeniu przepisów odrębnych i braku przesłanek do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest przedwczesne.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni powyższą ocenę prawną, zgromadzi materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, w tym sporządzi analizę urbanistyczną zawierającą pełną analizę zabudowy występującej w wyznaczonym obszarze i ustalenie średnich wskaźników lub wielkości z wykazaniem przez organ jak wielkości te kształtują się w analizowanym obszarze, a więc dokona rzetelnej oceny czy spełnione są warunki określone w art. 61 ust. 1 w/w ustawy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a w przypadku pozytywnych ustaleń zwróci się do właściwego organu o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgodności projektowanej decyzji z odrębnymi przepisami, w tym przepisami dotyczącymi ochrony przyrody.

Z uwagi na to, że dostrzeżone naruszenia przepisów postępowania wymagają uzupełnienia materiału dowodowego, a następnie dokonania ponownej jego oceny, w tym ewentualnego skierowania projektu decyzji do uzgodnienia przez właściwy organ, zagwarantowanie stronie prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (art. 15 K.p.a.), skutkowało koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu.

Z względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,b i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.