Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 587/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. W. i P. W. na postanowienie Wojewody z dnia 24 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. Starosta, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia 30 grudnia 2008 r. o pozwoleniu S. i P. W. na budowę budynku garażowo-gospodarczego z funkcja mieszkalną na działce nr 1 w G., gmina K., wznowionej – na wniosek A. i K. M. i K. M., do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego dotyczącego rozgraniczenia działek nr 1 i 2 z działkami nr 3, 4, 5, 6 i 7 w obrębie ewidencyjnym G.

W uzasadnieniu postanowienia Starosta wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 8 maja 2008 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją z dnia 30 grudnia 2008 r., aby ustalić czy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – wnioskodawcy, jako strony bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Wskazał, że sprawa prawnego rozgraniczenia działki S. i P. W. i działek wnioskodawców toczy się od kwietnia 2008 r. Ich zdaniem przedmiotowy budynek jest realizowany w odległości 2 m od granicy z działkami nr 3, 4 i 5.

Organ pierwszej instancji przedstawił szczegółowo przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie, jak również przebieg postępowania dotyczącego zmian wprowadzonych w ewidencji gruntów dotyczących przebiegu spornej granicy. Wyjaśnił, że postępowanie rozgraniczeniowe nie zostało jeszcze zakończone, co uzasadniało zawieszenie postępowania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie S. i P. W. podnieśli, że aktualna granica pomiędzy działkami skarżących oraz działkami A. M. oraz K. M. odpowiada granicy działek, które były aktualne w dniu wydania decyzji Starosty z dnia 30 grudnia 2008 r. o pozwoleniu na budowę. Wskazuje na to treść decyzji Starosty z dnia 28 lutego 2013 r. o anulowaniu czynności materialno-technicznej wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków ujawniającej połączenie działek nr 4 i 5 w działkę

nr [...] i przywrócenie stanu widocznego w ewidencji przed ich połączeniem oraz o anulowaniu czynności materialno-technicznej wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków ujawniającej połączenie działek nr 3 i 8 w działkę

nr [...] i przywrócenie stanu widocznego w ewidencji przed ich połączeniem. W ocenie skarżących nie istnieje zagadnienie prawne powiązane z przedmiotem postępowania. Granice sąsiadujących nieruchomości są obecnie identyczne jak w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że ziściły się przesłanki do wydania decyzji rozstrzygającej żądanie wznowienia postępowania.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G., utrzymując w mocy opisaną w zażaleniu decyzję Starosty z dnia 28 lutego 2013 r., zaznaczył, że decyzja ta nie przesądza o prawidłowości przebiegu granic przedmiotowych działek. Zdaniem ww. organu, w celu ustalenia właściwego przebiegu granicy, konieczne jest przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego.

W ocenie Wojewody opisana sytuacja wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia przyczyny stanowiącej podstawę wznowienia postępowania i powtórnego rozstrzygania sprawy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dotyczyć to może odległości usytuowania budynku od granicy z nieruchomością sąsiednią.

Zdaniem organu II instancji zagadnieniem wstępnym w rozumieniu

art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest rozstrzygnięcie innego organu, polegające na ustaleniu właściwego przebiegu granic, co wiąże się z postępowaniem rozgraniczeniowym. Do chwili obecnej nie została potwierdzona poprawność wyznaczonej granicy pomiędzy spornymi nieruchomościami.

W skardze na powyższe postanowienie S. i P. W. zarzucili mu naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez bezzasadne zawieszenie postępowania administracyjnego i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przytaczając argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. uczestniczka postępowania K. M. wniosła o oddalenie skargi. Pełnomocnik uczestniczki postępowania A. M. oświadczył, że aktualnie brak jest prawidłowego rozgraniczenia, sprawa toczy się w Samorządowym Kolegium Odwoławczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody o utrzymaniu w mocy postanowienia Starosty o zawieszeniu postępowania administracyjnego toczącego się w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu S. i P. W. na budowę budynku garażowo-gospodarczego z funkcją mieszkalną na działce nr 1 w G., gmina K. Podstawę podjętych w niniejszej sprawie postanowień stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Podkreślić należy, że zawieszenie postępowania administracyjnego jest szczególną instytucją procesową wstrzymującą tok postępowania w sprawie i jej merytoryczne rozpoznanie, dlatego ustawodawca w sposób wyczerpujący określił w art. 97 § 1 k.p.a. przyczyny powodujące zahamowanie toku postępowania. Ze względu na istotę i skutki zawieszenia postępowania jego przesłanki muszą być interpretowane w sposób ścisły, a sama instytucja wykorzystywana w sposób rygorystyczny, a nie dowolny.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Nie ma zatem podstaw do zwieszenia prowadzonego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Należy podkreślić, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów i sfery okoliczności prawnych obliguje organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia, nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Regulacja art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdzają tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne, ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania.

Wobec powyższego podkreślić należy, że w konstrukcji zagadnienia wstępnego elementem najważniejszym, którego brak eliminuje możliwość zawieszenia postępowania, jest zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

Z uwagi na to, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą jego bieg i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, nie należy przy interpretacji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stosować wykładni rozszerzającej (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LexisNexis 2011 r., s. 377-378, nb 8).

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że postępowanie zawieszone zaskarżonym postanowieniem prowadzone jest w nadzwyczajnym trybie, tj. w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzja ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli zajdą określone w tym przepisie przesłanki. Po wznowieniu postępowania postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. właściwy organ jest obowiązany do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy

(art. 149 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ właściwy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie

art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nowa decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W przedmiotowej sprawie wznowiono postępowanie na wniosek A. M. oraz K. M. (wnioskodawca K. M. zmarł w toku postępowania, a jego jedynym spadkobiercą jest A. M.) z uwagi na brak udziału ww. osób w postępowaniu w charakterze strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 30 grudnia 2008 r. o pozwoleniu na budowę. Uzasadnieniem wniosku były okoliczności dotyczące nieprawidłowego przebiegu granicy między nieruchomością objęta inwestycją, a nieruchomościami stanowiącymi własność wnioskodawców. W ocenie wnioskodawców realizowany budynek na działce inwestorów jest zbliżony na odległość około 2 m od tej granicy w jej rzeczywistym przebiegu. Wskazali jednocześnie, że granica nie jest ustalona, a postępowanie rozgraniczeniowe toczy się od miesiąca kwietnia 2008 r.

Istotą wznowionego postępowania jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Jeżeli organ stwierdzi występowanie którejkolwiek z kwalifikowanych wad proceduralnych, o których mowa

w art. 145 § 1 k.p.a., to jest obowiązany badać sprawę tak jak gdyby nie była ona w ogóle rozpoznana. Bada na nowo okoliczności faktyczne sprawy i wszystkie jej uwarunkowania prawne. Oznacza to, że przy rozstrzyganiu sprawy "na nowo" organ uwzględnia ten stan faktyczny i prawny, jaki występuje w chwili podejmowania decyzji z art. 151 k.p.a.

Z powyższego wynika, że przedmiotowe postępowanie ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego z funkcja mieszkalną na terenie działki nr 51/5 z uwzględnieniem oceny, czy A. M. oraz K. M. przysługuje status stron postępowania.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako ustawa – Prawo budowlane stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele (...) nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów tych należy zaliczyć m.in. przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z § 12 rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (ust. 1); sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2); w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej, 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych, 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych (ust. 3); usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (ust. 4).

Z powyższego wynika, że usytuowanie przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego z funkcją mieszkalną ze ścianą z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4m od granicy z sąsiednią działką budowlaną będzie naruszać

§ 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, co niewątpliwie powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, a w konsekwencji skutkuje nabyciem przez właścicieli tej działki statusu strony postępowania o pozwolenie na budowę takiego budynku. W celu ustalenia, czy usytuowanie projektowanego budynku narusza opisane przepisy techniczno-budowlane, organ jest obowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w toku wznowionego postępowania. Jak wynika z bezspornych ustaleń w sprawie, dotychczasowa decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przy założeniu, że projektowany budynek jest oddalony od granicy działek wnioskodawczyń o 5,83m. Oznacza to, że w sytuacji ustalenia we wznowionym postępowaniu, że słuszne jest stanowisko wnioskodawczyń, iż granica ta przebiega o 4m dalej w stronę działki inwestorów, projektowany budynek będzie oddalony od granicy o 1,83 m. Okoliczność ta będzie stanowiła element stanu faktycznego istniejącego w dacie podjęcia przez organ rozstrzygnięcia kończącego postępowanie wznowione na podstawie art. 151 k.p.a. i będzie musiała być bezwzględnie wzięta pod uwagę. Ustalenie rzeczywistego przebiegu granicy ma zatem bezpośredni wpływ na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy toczącej się w trybie wznowienia postępowania.

Z uwagi na brak udziału w postępowaniu pierwotnym - zakończonym decyzją z dnia 30 grudnia 2008 r. - wnioskodawczynie nie miały możliwości kwestionowania przyjętego w dokumentacji projektowej przebiegu granicy. Jak natomiast wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, postępowanie w sprawie rozgraniczenia działek nr 2 i 1 z działkami nr 4, 5, 9 i 6 w G. zostało wszczęte postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2008 r., a zatem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę budynku na działce nr 1 (tj. przed dniem 30 grudnia 2008 r.) – por. decyzja Burmistrza Gminy K. z dnia 27 listopada 2008 r. (k. 58 akt administracyjnych, teczka nr 2). W sytuacji, w której istnieje spór co do rzeczywistego przebiegu granicy niezbędne jest zakończenie postępowania rozgraniczeniowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 176/12 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl) wyraził słuszny pogląd, że nie można podzielić stanowiska, iż rozstrzygnięcie kwestii sporu co do przebiegu granic nieruchomości pozostaje bez wpływu na ocenę interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę. Jakkolwiek co do zasady organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są upoważnione do kontrolowania przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, to nie można z góry przyjmować, że twierdzenia odnośnie błędnego oznaczenia granicy nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. W przypadku gdy toczy się postępowanie rozgraniczeniowe wymaga rozważenia, czy wynik tego postępowania mógłby podważyć złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak to wynika z ustaleń poczynionych przez organy obu instancji, w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, kwestia rzeczywistego przebiegu spornej granicy nie została wyjaśniona. Postępowanie rozgraniczeniowe nie zostało bowiem zakończone. Decyzja Burmistrza Gminy K. z dnia 27 listopada 2008 r. o rozgraniczeniu działek została unieważniona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2012 r. (k. 1 akt administracyjnych, teczka nr 4). Decyzją z dnia 27 listopada 2013 r. Burmistrz umorzył postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości oznaczonej jako działki nr 1 i 2 z nieruchomością oznaczoną jako działki nr 4, 5, 9, 1, 6 w G. Od powyższej decyzję odwołanie wnieśli S. i P. W. Akta pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. zostały przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, które do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie rozpatrzyło sprawy (por. pismo, k. 48 akt administracyjnych – teczka nr 7 oraz oświadczenie pełnomocnika A. M. złożone na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r., k. 58 akt sądowych).

Ponadto, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, o ostatecznym ustaleniu przebiegu spornej granicy nie przesądza wydana przez Starostę decyzja z dnia 28 lutego 2013 r. o anulowaniu czynności materialno-technicznej wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków ujawniającej połączenie działek nr 4 i 5 w działkę nr [...] i przywrócenie stanu widocznego w ewidencji przed ich połączeniem oraz o anulowaniu czynności materialno-technicznej wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków ujawniającej połączenie działek nr 3 i 8 w działkę nr [...] i przywrócenie stanu widocznego w ewidencji przed ich połączeniem. Istotną okolicznością w sprawie jest, że ww. decyzja Starosty z dnia 28 lutego 2013 r. została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. z dnia 2 sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji tenże organ wyższego stopnia wyjaśnił, że dokumentacja geodezyjna zaewidencjonowana pod numerem [...] zawiera szereg rozbieżności dotyczących zarówno przebiegu granic, jak i powierzchni działek. Nie ma zatem możliwości - bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego - ustalenia w sposób jednoznaczny i bezsprzeczny prawidłowości sporządzonych przez geodetę A. K. opracowań dotyczących połączenia działek nr 4 i nr 5 w działkę nr [...] oraz działek nr 3 i nr 8 w działkę nr [...]. Przyjęta przez wykonawcę wersja połączenia działek jest jednym z możliwych wariantów. Organ ten zastrzegł, że utrzymując w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie nie przesądza o prawidłowości przebiegu granic przedmiotowych działek wykazanych w ewidencji gruntów i budynków przed wprowadzeniem zmian wynikających z operatów uprawnionego geodety A. K. Dodał w podsumowaniu, że rozbieżności istniejące w dokumentacji zgromadzonej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. uniemożliwiają jednoznaczne i bezsprzeczne określenie przebiegu granicy między działkami stanowiącymi własność K. M. oraz działkami A. M., a działkami stanowiącymi współwłasność S. i P. W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi A. M. na ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G., wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 831/13, oddalił skargę. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną, dotychczas nierozpoznaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W konsekwencji powyższych okoliczności – mimo braku prawomocnego zakończenia sprawy ze skargi na opisane wyżej decyzje dotyczącej anulowania czynności materialno-technicznych wprowadzenia zmiana w ewidencji gruntów i budynków - należy stwierdzić, że postępowanie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu o rzeczywisty przebieg granicy pomiędzy nieruchomością skarżących, a nieruchomościami A. M. i K. M. W postępowaniu tym bowiem wykazano niemożność dokonania jednoznacznych ustaleń co do przebiegu granicy w oparciu o analizę terenu oraz dostępną dokumentację. Niedopuszczalne jest dokonywanie zmiany przebiegu granicy przy istniejącym sporze granicznym w ramach prowadzonego czy to na wniosek, czy też z urzędu postępowania w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów, zaś wyznaczenie przebiegu granicy pomiędzy działkami wymaga przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego uregulowanego w art. 29-39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.).

Dodatkowo Sąd miał na uwadze, że w ramach przedmiotowego postępowania wznowionego, Starosta postanowieniem z dnia 18 października 2012 r. wstrzymał wykonanie ostatecznej decyzji własnej z dnia 30 grudnia 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlanej i udzielającej S. i P. W. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego z funkcją mieszkaniową na działce nr 1 w G. Utrzymujące to postanowienie w mocy, postanowienie Wojewody z dnia 17 czerwca 2013 r. zostało zaskarżone do tutejszego Sądu przez S. i P. W. Skarga ta został oddalona wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 643/13. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postepowania wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku nie mają mocy wiążącej w niniejszej sprawie, albowiem inny był przedmiot sprawy (wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę). Niemniej jednak podzielić należy rozważania podjęte przez Sąd w ww. wyroku, który jednoznacznie wyjaśnił, że ostateczny przebieg granic pomiędzy działkami inwestorów a wnioskodawczyń postępowania wznowieniowego ustalony nie został. Dokumentacja urzędowa także nie udziela odpowiedzi na pytanie jak te granice biegną. Odpowiedzi na to udzieli dopiero przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Ponadto zdaniem Sądu powtórnie weryfikowane jest usytuowanie przedmiotu inwestycji, natomiast wątpliwości co do odległości budynku od granicy z nieruchomością sąsiednią z powodu sporu co do przebiegu granic powoduje, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i odmowy jego udzielenia.

Tak sformułowane rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzekającego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 643/13, mimo braku mocy wiążącej w niniejszej sprawie, stanowią potwierdzenie bezpośredniego związku pomiędzy rozstrzygnięciem w postępowaniu rozgraniczeniowym rzeczywistego przebiegu spornej granicy a rozstrzygnięciem postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 30 grudnia 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlanej i udzielającej S. i P. W. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego z funkcją mieszkaniową na działce nr 1 w G.

W ocenie Sadu orzekającego w obecnym składzie, w przedmiotowej sprawie, zachodziły podstawy faktyczne i prawne do zawieszenia ww. postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, za które organy słusznie uznały zakończenie postępowania dotyczącego rozgraniczenia działek nr 1 i 2 z działkami nr 3, 4, 5, 6 i 9.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.