Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 142/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c oraz art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 2, art. 3 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty renty strukturalnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] nr [...].


UZASADNIENIE

III SA/Łd 142/17

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z [...] r. (Nr 621/16) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., na podstawie:

art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 3, art. 10, art. 11, art. 35 - 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EAGGF), nowelizującym i uchylającym niektóre Rozporządzenia (Dz. Urz. WE z 26 czerwca 1999 r., L 160); art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.); art. 2 pkt 5 ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. Nr 64, poz. 592); § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (tj. Dz.U. z 2004 r., Nr 114, poz. 1191 ze zm.)utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z [...] r. o wstrzymaniu od września 2013 r. wypłaty A.K. renty strukturalnej przyznanej na mocy decyzji z 30 maja 2004 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu 22 października 2004 r. A.K. złożył wniosek o przyznanie renty strukturalnej.

Postanowieniem z 7 stycznia 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. stwierdził spełnienie przez stronę warunków niezbędnych do uzyskania renty strukturalnej. Decyzją z 30 maja 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. przyznał A.K. rentę strukturalną w wysokości 1.181,42 zł. Wysokość przyznanej renty strukturalnej została zmieniona kolejnymi decyzjami z 9 marca 2006 r., 4 marca 2008 r., 10 marca 2009 r. i 23 lutego 2010 r.

Następnie, w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, decyzją Kierownika Biura powiatowego ARiMR w T. z 29 lutego 2012 r. - decyzja z 30 maja 2005 r., na mocy której stronie przyznano rentę strukturalną została uznana za wydaną z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że A. K. na dzień wydania decyzji o przyznaniu renty strukturalnej, tj. 30 maja 2005 roku, nie spełniał warunku jej przyznania określonego w § 4 pkt 4 Rozporządzenia, tj. nie przekazał gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 1 ha. Na skutek odwołania złożonego przez stronę, organ odwoławczy 5 lipca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja stała się ostateczna.

Z tych też względów - w ocenie organów - w stanie faktycznym sprawy brak jest uzasadnienia do dalszej wypłaty renty strukturalnej, przyznanej na mocy decyzji z 30 maja 2005 roku, jako comiesięcznego świadczenia, wypłacanego od 1 marca 2005 r. do 28 lutego 2015 r.

Następnie 31 października 2013 r. organ I instancji wydał decyzję o zawieszeniu wypłaty renty strukturalnej od września 2013 r.

Decyzją z 15 stycznia 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. uchylił w całości decyzję Kierownika Biura powiatowego ARiMR w T. z 31 października 2013 r. o zawieszeniu A.K. wypłaty renty strukturalnej od września 2013 r. i wstrzymał wypłatę renty strukturalnej od września 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 319/14 stwierdził nieważność decyzji z 15 stycznia 2014 r. Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż "organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji naruszył zasadę dwuinstancyjności gdyż orzekł o wstrzymaniu wypłaty renty strukturalnej podczas gdy kwestia ta nie była rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji. Orzekł zatem w zakresie innym niż uczynił to organ pierwszej instancji. Naruszył tym samym przepis ort. 15 K.p.a. co stanowi rażące naruszenie prawa" oraz " Z treści decyzji organu I instancji wynika, że przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji było zawieszenie wypłaty renty strukturalnej zaś organu odwoławczego wstrzymanie wypłaty renty. Należy zaznaczyć, że zawieszenie i wstrzymanie wypłaty renty strukturalnej są to dwie odrębne instytucje prawne. Wskazuje na to analiza treści art. 5 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 r., w którym upoważniono kierownika jednostki organizacyjnej agencji do wydania decyzji administracyjnej zarówno o wstrzymaniu jak i o zawieszeniu renty."

Wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2471/14 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR.

Jak dalej stwierdził organ odwoławczy, oceny Sądu wyrażone w powołanych wyżej prawomocnych wyrokach są wiążące dla organu. W szczególności wiążąca jest ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarta w wyroku z 6 czerwca 2014 r., sygn. akt: III SA/Łd 319/14, w którym Sąd wskazał: "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę mając na uwadze fakt, że zakres rozstrzygnięcia sprawy decyzją odwoławczą jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. W sytuacji gdyby organ uznał, że nie zostały spełnione przesłanki zawieszenia renty a winna być wstrzymana jej wypłata to sprawa w przedmiocie wstrzymania tego świadczenia jest nową sprawą administracyjną, która winna być rozstrzygnięta przez organy obu instancji." Wobec powyższego organ odwoławczy będąc związanym oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 czerwca 2014 r., w dniu 22 lipca 2016 r. uchylił decyzję organu I instancji z 31 października 2013 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji w sprawie zawieszenia wypłaty renty strukturalnej A.K.

Następnie 18 sierpnia 2016 r. Kierownik BP wydał decyzję o wstrzymaniu wypłaty renty strukturalnej, na podstawie przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.).

Reasumując organ stwierdził, niespełnienie któregokolwiek z warunków wskazanych w art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (tj. Dz.U. z 2004 r., nr 114, poz. 1191 ze zm.) stanowi podstawę do zaniechania wypłaty renty strukturalnej, a biorąc pod uwagę polskie przepisy w przypadku, gdy przekazujący nie spełniał warunków przyznania mu renty strukturalnej wskazanych w § 4 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (tj.. Dz.U. z 2004 r., nr 114, poz. 1191 ze zm.), tj. nie przekazał gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 1 ha, a nie jest możliwe z przyczyn proceduralnych wyeliminowanie decyzji przyznającej płatność z obrotu prawnego, istnieją podstawy do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty renty strukturalnej.

W konkluzji decyzji organ stwierdził, iż będąc związanym oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Łodzi z 6 czerwca 2014 r. utrzymuję w mocy powyższą decyzję organu I instancji w przedmiocie wstrzymania A.K. wypłaty renty strukturalnej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.K. zaskarżył decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z 21 listopada 2016 r. zarzucając naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego i naruszenie tym samym zasady słusznego interesu obywateli oraz nieprzeprowadzenie postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych,

art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. braku uznania, że zaskarżona decyzja jest dotknięta nieważnością, z uwagi na fakt, że dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną na mocy której organ umorzył postępowanie w sprawie, tj. braku podstawy prawnej do jej wydania, w szczególności z uwagi na okoliczność iż nadal w obrocie pozostaje prawomocna decyzja o przyznaniu renty strukturalnej,

- art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznania, że zaskarżona decyzja nie była wykonalna w dniu jej wydania, z uwagi na fakt zaprzestania wypłacania renty strukturalnej przez organ we wrześniu 2013 r., podczas gdy stronie przysługiwała renta strukturalna do 2015 r., zatem organ nie może wstrzymać czegoś czego już nie realizuje, gdyż uprawnienie to wygasło z mocy prawa.

- § 4 rozporządzenia Racy Ministrów z 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, poprzez uznanie, iż stanowi on podstawę do zaprzestania wypłacania renty i żądania zwrotu już wypłaconych kwot, z uwagi na niespełnienie przesłanek, w nim określonych, pomimo istnienia prawomocnego postanowienia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o spełnieniu przesłanek do uzyskania renty strukturalnej,

- § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez uznanie, iż zaszły okoliczności uzasadniające zaprzestanie wypłaty przyznanej mocą obowiązującej decyzji, renty strukturalnej, mimo, braku podstaw prawnych do uchylenia bądź zmiany decyzji o przyznaniu renty strukturalnej a także w związku z wydaniem decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności,

- § 17 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 r w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez zaprzestanie wypłacania renty strukturalnej, mimo nie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej prawo do renty strukturalnej, i mimo wskazania w ww. przepisie, iż wszelkie decyzje administracyjne w sprawach w sprawach przyznania, zawieszania i zmniejszania rent strukturalnych podejmuje kierownik biura powiatowego oraz braku wyraźnie wskazanych przesłanek w jakich organ mógłby orzec o zaprzestaniu wypłacania renty strukturalnej,

- § 20 rozporządzeni. Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez uznanie, iż nie zachodzą przesłanki do pobierania renty strukturalnej mimo iż, nadal obowiązuje postanowienie kierownika biura powiatowego ARiMR w T., mocą którego organ orzekł o spełnieniu przesłanek do uzyskania renty strukturalnej,

- art. 5 ust. 2 w zw. z art 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej poprzez wstrzymanie wypłaty renty strukturalnej z mocą wsteczną mimo braku przepisów wykonawczych wskazujących przesłanki do wstrzymania wypłaty renty strukturalnej i żądania zwrotu kwot już wypłaconych oraz że decyzja z 5 lipca 2012 r. wydana przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR skutkuje ustaleniem kwoty nienależnie pobranej płatności,

-. § 4, § 17 w zw. z § 20 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 roku. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej i na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez ustalenie, że skarżący nie spełniał warunków do przyznania renty strukturalnej i tym samym ustalenia, że decyzja o przyznaniu renty strukturalnej została wydana z naruszeniem prawa

Wnosił w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], stosownie do którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego (lit. a) lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym (lit. c). Z kolei, jak stanowi art. 135 ustawy p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, co skutkowało uchyleniem decyzji organów obydwu instancji.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z 21 listopada 2016 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 18 sierpnia 2016 r. o wstrzymaniu A.K. wypłaty renty strukturalnej. Rozstrzygnięciem z 18 sierpnia 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. zawiesił od września 2013 r. wypłatę skarżącemu renty strukturalnej, przyznanej decyzją z 30 maja 2004 r. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał to rozstrzygniecie w mocy. Jako podstawę decyzji organy wskazywały m.in. przepis art. 5 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) [dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich]. Zgodnie z tym przepisem, pomoc, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1-7, jest udzielana, wstrzymywana, zawieszana lub zmniejszana w drodze decyzji administracyjnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji, a pomoc, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 8 - na podstawie umowy cywilnoprawnej. W art. 3 ust. 2 pkt 1 powoływanej ustawy zawarto upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków i trybu udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem. W wydanym na podstawie tego przepisu rozporządzeniu z 30 kwietnia 2004 r. określono jednak wyłącznie szczegółowe warunki i tryb udzielania, wypłacania, zawieszania, zmniejszania i zwracania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych. Organ upoważniony (Rada Ministrów) nie skorzystał jednak z prawa do uregulowania kwestii wstrzymywania pomocy. Podkreślić zatem z całą mocą należy, że o ile w rozporządzeniu z 30 kwietnia 2004 r. zostały określone przypadki w jakich następuje zawieszenie renty strukturalnej czyli czasowe zaprzestanie jej wypłaty, to przesłanki wstrzymania wypłaty renty strukturalnej nie zostały w ogóle określone.

Dalej zwrócić należy uwagę na treść § 13 rozporządzenia RM, zgodnie z którym rentę strukturalną wypłaca się co miesiąc, w terminie określonym w decyzji administracyjnej o przyznaniu renty strukturalnej, nie dłużej jednak niż przez 10 lat. Przepisy nie zawierają żadnego innego ograniczenia w przedmiocie okresu wypłaty renty strukturalnej. Logicznie zatem winna ona być wpłacana tak długo jak długo w obrocie prawnym pozostaje decyzja takową rentę przyznająca, nie dłużej jednak niż przez 10 lat. Wykładnia gramatyczna tego przepisu nie powinna budzić wątpliwości. W konsekwencji, jak już podniesiono, renta strukturalna będzie wypłacana przez wskazany okres 10 lat lub do momentu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej takowe uprawnienie. Skoro bowiem przepisy rozporządzenia RM nie przewidują sytuacji (przesłanek) wstrzymania wypłaty renty strukturalnej, to brak jakichkolwiek podstaw do samodzielnego ich wyinterpretowania przez organ. Tym bardziej pozbawione podstaw będzie wstrzymanie wypłaty renty strukturalnej już po upływie terminu wypłaty renty strukturalnej (po wygaśnięciu decyzji o przyznaniu prawa do renty), gdy w praktyce strona takowego świadczenia nie otrzymuje. Podkreślić bowiem należy, że wstrzymanie wypłaty ma na celu zaprzestanie dalszego wypłacania renty strukturalnej, przedmiotem postępowania nie jest natomiast ustalenie czy miało miejsce pobranie nienależnej płatności.

W rozpoznawanej sprawie z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia. Renta strukturalna została przyznana skarżącemu decyzją z 30 maja 2005 r. (poczynając od 1 marca 2005 r.) na okres 10 lat, tj. do 28 lutego 2015 r. Dziesięcioletni okres na jaki renta strukturalna została przyznana wygasł z dniem 28 lutego 2015 r. Z kolei decyzje organów o wstrzymaniu wypłaty renty strukturalnej w stosunku do skarżącego wydane zostały – decyzja organu I instancji 18 sierpnia 2016 r., a decyzja organu II instancji – 21 listopada 2016 r., zatem decyzje te wydawane były już po upływie ostatecznego terminu wypłaty renty strukturalnej na rzecz skarżącego (po 28 lutego 2016 r.).

Wstrzymanie wypłaty renty strukturalnej z mocą wsteczną nie jest możliwe. W realiach niniejszej sprawy organ prowadził postępowanie i wydał decyzję o wstrzymaniu wypłaty renty, mimo, że decyzja o przyznaniu renty strukturalnej wygasła z mocy prawa z uwagi na upływ okresu dziesięcioletniego i to jeszcze przed wydaniem zaskarżonych decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty.

Jedynie na marginesie wskazać należy, iż obecnie brak podstaw prawnych do orzeczenia o wstrzymaniu wypłaty renty strukturalnej. Jak bowiem wynika z art. 5 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem. Przepisy wykonawcze na podstawie tego upoważnienia zostały wydane, jest nim powoływane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, na które zresztą organ się powołuje, tyle tylko, że nie zostały w nim określone przesłanki do wstrzymania wypłaty renty strukturalnej. Określono jedynie przesłanki zawieszenia prawo do renty strukturalnej. A takowe przesłanki, jak sam organ stwierdził w niniejszej sprawie nie zaistniały.

Reasumując, w przedmiotowej sprawie organ wydał rozstrzygnięcie nie znajdujące oparcia w obowiązujących przepisach prawa, co stanowi naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji, kierując się motywami zawartymi w uzasadnieniu wyroku, w szczególności wyrażoną oceną prawną, winien wydać rozstrzygniecie zgodne z przedstawioną przez Sąd wykładnią przepisów art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 145 § ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji wyroku.

bg