Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1149/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 125 poz 800
law: Międzynarodowa Konwencja o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, sporządzona w Rzymie dnia 26  października 1961 r.
article: art.2 pkt 8, pkt 9,pkt `10 i pkt 16, art.3ust.1 , ust. 2 pkt 4, ust. 3 , art. 4 ust. 1 do 4, art. 6 ust. 3 pkt 6 i pkt 7, art. 22 ust. 2, art. 26 ust. 5 , art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 708
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 134 par.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: arrt. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa

(t.j. w Dz.U. z 2018 r., poz. 800) w związku z art. 2 pkt 8, pkt 9, pkt 10 i pkt 16, art. 3

ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 3, art. 4 ust.1 do 4, art. 6 ust. 3 pkt 6 i pkt 7, art. 22 ust. 2, art. 26 ust. 5, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 09.03.2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą SENT" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...], na podstawie której na [.A..] Spółka Jawna z siedzibą w K. nałożona została kara pieniężna w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 29 września

2017 r. o godz. 11:00 w okolicach przejścia granicznego w K. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Z. Urzędu Celno- Skarbowego w S., przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki MAN oraz naczepy o numerach rejestracyjnych [...], kierowanego przez S. F..

Przedmiotem skontrolowanego transportu był [...] z pozycji [...], w ilości [...] kg. Nadawcą towaru (podmiotem wysyłającym) była firma [...], odbiorcą N. Sp. z o.o. z siedzibą w O., a przewoźnikiem [.A..] Spółka Jawna z siedzibą w K..

W toku kontroli ustalono, że przewoźnik nie dopełnił obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przewozu numer [...] o dane wymienione w art. 6 ust. 3 pkt 6 i pkt 7 ustawy o systemie monitorowania tj. numer zezwolenia drogowego i numer dokumentu przewozowego. Wskazane zgłoszenie przewozowe zostało uzupełnione przez przewoźnika w zakresie brakujących danych dopiero w trakcie kontroli, tj. o godz. 12:21.

Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół z kontroli nr [...], [...] z dnia [...] r., do którego załączone zostały kserokopie dokumentów okazanych w trakcie kontroli, tj. CMR bez numeru z dnia [...] r., [...] numer [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r., Wypis z licencji numer [...], dowody rejestracyjne ww. ciągnika i naczepy, oraz wydruki ww. zgłoszeń SENT.

W toku postępowania w piśmie z dnia 30 kwietnia 2018 r. Spółka przedstawiła powody nieuzupełnienia ww. zgłoszenia przewozowego, tj. brak oznakowania

w elektronicznym rejestrze zgłoszeń - nieuzupełnionych przez Spółkę pól - jako wymaganych, niepodanie kierowcy przez załadowcę towaru numeru pod jakim zaewidencjonował dokument przewozowy.

Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. decyzją nr [...] z dnia [...] r., w oparciu o art. 22 ust. 2 ustawy o SENT, nałożył na [..A.] Spółka Jawna z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku ze stwierdzeniem, że przed rozpoczęciem przewozu ww. towaru na terytorium kraju Spółka nie uzupełniła zgłoszenia przewozowego SENT[...] o dane wymienione w art. 6 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu.

Kwestionując wydaną decyzję [.A..] Spółka Jawna

z siedzibą w K. złożyła od niej odwołanie, w którym zarzuciła:

- niewłaściwą kwalifikację zaistniałego stanu faktycznego, tj. jako naruszenie obowiązków przewidzianych w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust.3 pkt 6 i 7 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, w sytuacji, gdy Strona dopełniła obowiązku przesłania do rejestru zgłoszenia i uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia;

- naruszenie wynikającej z art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zasady zaufania poprzez brak oceny zgłoszonych prze Spółkę okoliczności, w tym przyjęcie,

że podanie w zgłoszeniu przewozowym numeru zezwolenia drogowego jest obligatoryjne i nie podanie tylko tej informacji przy podaniu wszystkich pozostałych, skutkuje nałożeniem kary;

- wadliwą ocenę wyniku kontroli, która to ocena została oparta na niekompletnym materiale dowodowym niezawierającym wyczerpujących informacji o okolicznościach faktycznych zgłaszanych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych i Stronę. Ponadto ocena okoliczności faktycznych nie została uzasadniona zgodnie z wymogami art. 122, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów (art. 191).

W wyniku rozpoznania złożonego odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na wstępie organ odwoławczy przytoczył przepisy stanowiące podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia.

W dalszej części uzasadnienia wyjaśnił, że w trakcie kontroli zgłoszenia przedmiotowego przewozu stwierdzono, że przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia o numer zezwolenia drogowego i numer dokumentu przewozowego. Powyższe potwierdza sporządzony przez kontrolujących wydruk zgłoszenia SENT[...] utworzony w dniu [...]. i z ostatnią modyfikacją w dniu [...]. o godz. [...]. Przewoźnik dopiero na polecenie kontrolujących przed zakończeniem kontroli i rozpoczęciem dalszego transportu uzupełnił brakujące dane, co odzwierciedla wydruk ww. zgłoszenia SENT zmodyfikowany w dniu [...] r. o godz. [...].

Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie

w związku z nieuzupełnieniem zgłoszenia SENT, przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju, o numer licencji i numer dokumentu przewozowego, do czego przewoźnik był zobowiązany na podstawie art. 6 ust. 3 pkt 6 i pkt 7 ustawy o SENT zaistniały podstawy do nałożenia na przewoźnika - [A...] Spółka Jawna, kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o SENT.

Analizując możliwość odstąpienia od nałożenia kary przewidzianej w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, organ odwoławczy uznał, że nie został wykazany ważny interes przewoźnika, ani nie zachodzi ważny interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary.

Strona w pismach z dnia 18 maja 2018 r. (stanowiącym odpowiedź na ww. postanowienie o wszczęciu postępowania) i w piśmie z dnia 18 maja 2018 r. (wniesionym w ramach uprawnienia wynikającego z art. 200 O.p.) wyjaśniła, że powodem nieuzupełnienia ww. zgłoszenia przewozowego o numer licencji i numer dokumentu przewozowego był brak oznakowania w elektronicznym rejestrze zgłoszeń pól przeznaczonych na ww. dane, jako wymaganych (tak jak w przypadku pól dotyczących numeru rejestracyjnego, czy danych adresowych). Ponadto załadowca towaru nie podał kierowcy numeru pod jakim zaewidencjonował dokument przewozowy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. po analizie wskazanych przez Spółkę przesłanek, które miałyby stanowić ważny interes przewoźnika uniemożliwiający dopełnienie obowiązku z art. 6 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy o SENT, stwierdził, że nie mają one nadzwyczajnego charakteru i nie są to okoliczności, których Strona nie mogła uniknąć przy dochowaniu należytej staranności. Zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że uważna lektura treści art. 6 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy o SENT w sposób jednoznaczny pozwala stwierdzić obligatoryjność uzupełnienia przez przewoźnika zgłoszenia w zakresie danych wymienionych w tych przepisach.

Odnosząc się z kolei do przesłanki: "ważnego interesu publicznego" organ odwoławczy podniósł, że odstąpienie od nałożenia kary z uwagi na tą okoliczność musi uwzględniać to, że interes publiczny to ochrona wpływów do budżetu, która powinna uniemożliwiać sytuację rezygnacji z tych wpływów oraz rezygnację z konieczności ochrony interesów innych podatników. Organ nakładając przewidzianą w art. 22 ust. 2 ustawy o SENT karę pieniężną, realizuje prewencyjną funkcję ustawy o SENT, która służy skutecznemu poborowi należnych podatków z poszanowaniem zasady sprawiedliwego i równego ponoszenia ciężarów podatkowych przez wszystkich podatników, w związku z tym uznał, że w interesie publicznym leży nałożenie przedmiotowej kary.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie złożyła [.A..] Spółka Jawna w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono wydanie jej z naruszeniem:

1) art. 247 § 1 ordynacji podatkowej, bowiem decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) art. 5 ust. 4 i art. 6 ust 3 pkt. 6 i 7 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w sytuacji, gdy strona dopełniła obowiązku przesłania do rejestru zgłoszenia i uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia, a tylko z powodu błędu leżącego po stronie systemu SENT nie mogła dopełnić wymaganego uzupełnienia zgłoszenia,

3) zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 127 O.p., poprzez rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy kwestii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, mimo że kwestia ta nie była zbadana i poddana ocenie przez organ pierwszej instancji,

4) art. 122 O.p., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych oraz zinterpretowanie stanu faktycznego na niekorzyść skarżącej, co stanowiło naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony,

5) art.121 § 1, tj. zasady zaufania do organów podatkowych poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stroną zarzucanego jej naruszenia, bez oceny wszystkich okoliczności zgłaszanych przez stronę i branych pod uwagą przy kwalifikacji naruszenia i prawidłowego zastosowania przepisu,

tj. nieuzasadnione przyjęcie, iż na dzień przeprowadzania kontroli drogowej, ujmowanie w zgłoszeniu SENT numeru zezwolenia drogowego przez przewoźnika miało charakter obligatoryjny, a nieujęcie takiego numeru w zgłoszeniu przy równoczesnym ujęciu wszystkich pozostałych danych stanowi wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej na podstawi ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów - a tym samym poprzez wydanie rozstrzygnięcia całkowicie sprzecznego z celami ustawy.

Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 j.t.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 j.t.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł w związku z nieuzupełnieniem zgłoszenia przewozowego o dane wymienione w art. 6 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy SENT.

Sądowa kontrola, dokonana według wskazanego kryterium, doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Ustawa SENT obowiązuje od 18 kwietnia 2017 r. i jej celem jest zapewnienie skutecznej kontroli przewozu towarów określonych tą ustawą oraz określenie zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tych towarów. Powołanym aktem wprowadzono również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych

z przewozem towarów, podmiotów zobowiązanych: podmiotu wysyłającego, przewoźnika i kierującego środkiem transportu oraz podmiotu odbierającego. Na wymienione podmioty został nałożony obowiązek, polegający na zgłaszaniu do rejestru zgłoszeń przewozu m.in. olejów roślinnych stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13.06.2017 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2017r., poz. 1178).

W ustawie przyjęto (art. 4), że środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń, zwany dalej w ustawie "rejestrem". Jest on prowadzony w systemie teleinformatycznym i gromadzi dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli. Rejestr prowadzi Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o SENT przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju uzupełnić zgłoszenie o:

1) dane przewoźnika obejmujące:

a) imię i nazwisko albo nazwę,

b) adres zamieszkania lub siedziby;

2) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej;

3) numery rejestracyjne środka transportu;

4) miejsce i datę rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju;

5) planowaną datę zakończenia przewozu towaru;

6) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane;

7) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

Kontrola drogowa z dnia 29 września 2017 r. przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju wykazała, że zgłoszenie SENT nie zostało uzupełnione o numer licencji oraz numer dokumentu przewozowego, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy SENT, a w rezultacie uzasadnia nałożenie kary stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy SENT.

Spółka kwestionując zaskarżoną decyzję zarzuciła jej wydanie z naruszeniem przepisów o właściwości skutkującym stwierdzenie jej nieważności stosownie do art. 247 § 1 pkt 1 O.p. Mając na uwadze lokalizację jej siedziby w N. K. uznała,

że właściwym miejscowo do rozpoznania złożonego przez nią odwołania od decyzji organu I instancji powinien być Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G..

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 26 ust. 2 ustawy SENT – karę pieniężną nakłada naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów, z wyjątkiem art. 30, który w ocenie Sądu nie ma zastosowania w sprawie, bowiem odnosi się do nieprawidłowości ujawnionych w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej.

Kara pieniężna została nałożona na stronę skarżącą w rezultacie nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli przewozu dokonanej w miejscowości K. położonej na terytorium województwa zachodniopomorskiego.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 393) w pozycji 16 załącznika nr 3 wskazano, że – województwo [...] objęte jest zasięgiem działania Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowej w S., który prawidłowo wydał decyzję jako organ pierwszej instancji.

W myśl art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zakresie nieuregulowanym w ustawie SENT do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Stosownie do art. 13 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej organem odwoławczym dla naczelnika urzędu celno-skarbowego jest stosownie do swojej właściwości dyrektor izby administracji skarbowej. Mając na uwadze, że zgodnie z poz. 1 załącznika nr 1 "Terytorialny zasięg działania oraz siedziby dyrektorów izb administracji skarbowej" do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. jest miejscowo właściwy dla obszaru województwa [...]. W sytuacji, gdy w niniejszej sprawie organem I instancji był Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S., zatem prawidłowo odwołanie od wydanej przez niego decyzji rozpoznał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S., wobec tego zarzut dotyczący naruszenia właściwości miejscowej organu odwoławczego należy uznać za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 4 ustawy SENT stwierdzić należy, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju, zaś w niniejszej sprawie towar był przewożony z terytorium [...] do kraju.

Z kolei mając na uwadze zarzuty dotyczące naruszenia art. 6 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy SENT podkreślenia wymaga, że przeprowadzona w dniu 29 września 2017 r. przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowych kontrola wykazała, że zgłoszenie przewozu towaru – [...] nie było kompletne, gdyż nie zawierało numeru zezwolenia drogowego oraz numeru dokumentu przewozowego. Obowiązek uzupełnienia zgłoszenie o wskazane dane spoczywał na przewoźniku stosownie do powołanego art. 6 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy SENT, zaś niedopełnienie powyższego zobowiązania stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej stosownie do art. 22 ust. 2, w której to kwestii prawidłowo rozstrzygnął organ I instancji.

Strona skarżąca naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 127 O.p. normującego zasadę dwuinstancyjności, art. 122 O.p., czyli zasadę prawdy obiektywnej, jak również art. 121 § 1 O.p. regulującego zasadę zaufania do organów, upatruje w tym, że organy nie znalazły podstaw do zastosowania ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

W okolicznościach sprawy nie można mówić o nieprawidłowości w działaniu organów, które swoje ustalenia w zakresie wystąpienia w sprawie przesłanki ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego poczyniły w oparciu o całokształt wyników kontroli. Pojęcie ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego należy łączyć z zaistnieniem nadzwyczajnej, nieprzewidzianej okoliczności spowodowanej działaniem czynników, na które przewoźnik nie miał wpływu, która uniemożliwiła przewoźnikowi dopełnienie obowiązków wynikających z ustawy SENT.

Zasługuje na uwzględnienie stanowisko organów, że przesłanki ważnego interesu przewoźnika nie wypełnia podniesiona przez stronę okoliczność niejasnych zapisów w instrukcji postępowania, funkcjonalności Systemu dotyczącej ostrzeżeń, wskazówek odnoszących się do sposobu wypełniania pól w dokonywanym zgłoszeniu, czy też dotychczasowy brak zastrzeżeń pracowników Administracji Skarbowej. W ocenie strony, powodem nieuzupełnienia zgłoszenia o wskazane dane dotyczące numeru licencji oraz numer dokumentu przewozowego był brak oznaczenia w elektronicznym rejestrze zgłoszeń dotyczących tych kwestii jako wymagane.

Ponadto skarżąca podniosła, że kierowca posiadał, wypis z licencji, który okazał kontrolującym, podobnie jak inne wymagane dokumenty, w tym dokument przewozowy CMR (bez numeru).

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że obowiązki strony, jako przewoźnika wynikały z przepisów prawa, a nie z funkcjonalności systemu, w którym wypełniane było zgłoszenie. Strona w pierwszej kolejności powinna kierować się uregulowaniami ustawy, które są jednoznaczne i wskazują na obowiązek uzupełnienia przez przewoźnika zgłoszenia o dane dotyczące numeru posiadanej licencji oraz dokumentu przewozowego. Odnosząc się do argumentów strony podkreślenia wymaga, że przyczyną nałożenia kary nie był brak licencji, która została okazana podczas kontroli, lecz niewpisanie jej numeru w zgłoszeniu. Jak wynika z treści art. 6 ust. 3 pkt 6 przed rozpoczęciem przewozu przewoźnik jest obowiązany uzupełnić zgłoszenie o wymagane dane, w tym numer licencji. Wobec powyższego okazanie licencji przez kierowcę podczas kontroli nie mogło sprawić, że sanowane zostały skutki błędu w zgłoszeniu. Podniesiony przez stronę argument o wprowadzeniu ją w błąd przez funkcjonariuszy odnośnie braku konieczności podawania numeru licencji oraz numeru dokumentu przewozowego nie został przez stronę w żaden sposób uwiarygodniony.

Ponadto za prawidłowy należy uznać pogląd organów, że okolicznością niespodziewaną nie była również konieczność samodzielnego wystawienia dokumentu CMR przez kierowcę oraz nieprzekazanie przez załadowcę kolejnego numeru dokumentu. Kierowca ma prawo przejąć na siebie konieczność wypełnienia listu przewozowego, co też uczynił. Jednak podstawą nałożenia kary było stwierdzenie braku wskazania w zgłoszeniu SENT numeru dokumentu przewozowego, do którego podania przewoźnik zobowiązany był na podstawie art. 6 ust. 3 pkt 7 ustawy SENT.

Zdaniem Sądu organy nie naruszyły obowiązków dotyczących ustalenia stanu faktycznego w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów. Ustalenia takie zostały w sprawie dokonane w sposób prawidłowy. Zarówno organ I, jak i II instancji przeanalizował sprawę pod kątem zaistnienia przesłanki ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego. Fakt, że Dyrektor w swoim rozstrzygnięciu zgodził się ze stanowiskiem Naczelnika nie stanowi o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania, wynikającej z art. 127 O.p. Stwierdzone uchybienia nie powstały w rezultacie niespodziewanych okoliczności, działania siły wyższej, na które przewoźnik nie miał wpływu. Zgodzić się należy z organami, że nieuzupełnienie zgłoszenia o wymagane dane, określone w art. 6 ust. 3 pkt 6 i 7 było skutkiem niestaranności w wypełnianiu obowiązków nałożonych przepisami ustawy SENT.

Nie zasługują na uwzględnienie argumenty skarżącej, że wypełniła wszystkie wynikające z powołanego przepisu obowiązki, poza wskazaniem numeru licencji oraz numeru przewozowego, bowiem brak powyższych danych w zgłoszeniu świadczy

o niewypełnieniu zobowiązania określonego w przepisach ustawy.

Zdaniem Sądu fakt, że skarżąca z wywodami organów się nie zgadza, nie może stanowić o naruszeniu przez te organy zasady zaufania do organów administracji (art. 121 § 1 O.p.), z kolei uznanie przez organy braku podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniały przesłanki ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, nie może przesądzać o błędnie ustalonym stanie faktycznym (art. 122 O.p.).

W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.