Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1370/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne

SENTENCJA

Dnia 23 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA: Zygmunt Zgierski, Sędzia WSA: Jolanta Rosińska, Protokolant Referendarz sądowy: Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna w R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia do ponownego rozpatrzenia decyzji zakazującej użytkowania p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w K. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (jednolity tekst Dz. U. Nr 147 z 2002r., poz.1230 ze zm.) oraz art. 104, art. 107 § 1 i 3, art. 108 § 1 k.p.a. zakazał J. K. - Prezesowi "A" S.A. eksploatacji budynku hali sprzedażnej zlokalizowanej w R. przy ul. A 72/74 niezgodnie z jej pierwotnym przeznaczeniem jako magazynu roślin.

Uzasadniając swoje rozstrzygniecie podał, że kontrola przeprowadzona w obiekcie wykazała nieprawidłowości związane z klasą odporności pożarowej budynku. Jednokondygnacyjny budynek handlowy kwalifikowany do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ I, o wysokości powyżej 12 m zaliczany do grupy wysokości – średniowysokie (SW) zgodnie z § 212 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) powinien posiadać klasę "B" odporności pożarowej, podczas gdy został on wykonany w klasie "E" odporności pożarowej. Poza tym, kontrola ta wykazała także nieprawidłowości związane z długością przejścia ewakuacyjnego. W przedmiotowym budynku występują miejsca, gdzie długość przejścia od najdalszego miejsca, w którym może przebywać człowiek, do wyjścia ewakuacyjnego wynosi 64 metry, podczas gdy długość ta nie powinna przekraczać 50 metrów uwzględniając, że jest to pomieszczenie przekraczające 5 m wysokości co wynika z § 237 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołując się z kolei na treść art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 1994r., Nr 81, poz. 351 ze zm.) i § 207 ust. l pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej wskazał, iż właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, zapewniając jego ochronę przeciwpożarową, obowiązany jest w szczególności przestrzegać przeciwpożarowych wymagań budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, a budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie pożaru nośność konstrukcji przez czas wynikający z rozporządzenia. Jednakże obecna sytuacja, w ocenie organu orzekającego, stwarza niebezpieczeństwo dla życia ludzi przebywających w budynku z uwagi na to, że został on przekwalifikowany na budynek zaliczany do kategorii zagrożenia ludzi ZL-I, bez zmiany jego konstrukcji, a istniejący stan potęguje ryzyko powstania pożaru na terenie obiektu i nie gwarantuje podjęcia skutecznych działań ewakuacyjnych oraz ratowniczo – gaśniczych w I fazie jego rozwoju.

Od powyższej decyzji odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. –J. K. – Prezes "A."S.A. z siedziba w R. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności alternatywnie uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu podniósł, iż z uwagi na fakt, że nie jest on stroną niniejszego postępowania organ odwoławczy winien stwierdzić jej nieważność zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto podał, iż przedmiotowy budynek przy ul. A 72/74 w R. został wybudowany zgodnie z projektem i pozwoleniem na budowę ( Decyzja nr [...] z dnia [...] Wójta Gminy R.), a postanowieniem [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w K. nie wniósł sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku magazynu roślin wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2003r. skierowanym do Wójta Gminy R. o wydanie decyzji o zmianie sposobu użytkowania hali – magazynu roślin zostało wszczęte postępowanie administracyjne mające na celu zmianę sposobu użytkowania obiektu. Równocześnie rozpoczęto prace zmierzające do dostosowania obiektu do wymogów przeciwpożarowych, co znalazło potwierdzenie w protokóle ustaleń z czynności kontrolno – rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 26 maja 2003r. Wykonane zostało: oświetlenie ewakuacyjne, instalacja odgromowa, instalacja wodociągowa przeciwpożarowa, sygnalizacja alarmowo pożarowa, która będzie podłączona do monitoringu, zapewniono drogę pożarową do budynku oraz niezbędną ilość wody do zewnętrznego gaszenia pożaru, a budynek jest oznakowany znakami przeciwpożarowymi i ewakuacyjnymi i wyposażono w niezbędną ilość podręcznego sprzętu gaśniczego. W trakcie wykonania jest stała instalacja gaśnicza wodna – tryskaczowa, po wykonaniu której budynek będzie spełniał wszelkie wymogi przepisów przeciwpożarowych dla jedno kondygnacyjnych budynków zaliczanych do kategorii ZL I zagrożenia ludzi. Poza tym, J. K. powołując się na treść § 214 pkt 2 oraz § 237 ust. 1 pkt 1, ust. 5, ust. 6 pkt 1, ust. 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) podniósł, iż w zakresie odporności pożarowej dopuszcza się przyjęcie klasy "E" dla budynku jednokondygnacyjnego wyposażonego w stałe urządzenia gaśnicze wodne, a długość przejścia ewakuacyjnego w budynku o wysokości powyżej 5 m wyposażonego w stałe urządzenia gaśnicze wodne może wynieść do 70 m. Natomiast wysokość budynku – powyżej 12 metrów gwarantuje, w przypadku powstania pożaru, rozkład dymu pod stropem, co w znacznym stopniu ma wpływ na warunki ewakuacji ludzi. Dzięki czemu, zdaniem odwołującego się, uzyskuje się znacznie wyższą strefę wolną od dymu oraz dłuższy czas utrzymywania się tej strefy na drogach ewakuacyjnych w związku z czym można w sposób bezpieczny przeprowadzić ewakuację ludzi z budynku. Dodatkowo, odwołujący się podniósł, iż nie bez znaczenia jest tutaj fakt, że ustawodawca dopuścił wydłużenie drogi ewakuacyjnej o 25 % już dla budynku, którego wysokość przekracza 5 m. Natomiast natychmiastowe zamknięcie i zaprzestanie eksploatacji hali sprzedażowej naraża wielu przedsiębiorców na niepowetowane straty związane z przestojem w prowadzeniu działalności gospodarczej, co w obecnej sytuacji gospodarczej może w konsekwencji doprowadzić do upadłości wielu podmiotów gospodarczych. Dlatego też, do czasu uruchomienia instalacji tryskaczowej, odwołujący się zobowiązał się do podjęcia niezbędnych działań organizacyjnych zmierzających do zminimalizowania możliwości powstania zagrożenia. Dodatkowo, J. K. zarzucił skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie będących jego podstawą powoływanych w osnowie przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie przy tym podniósł, iż obie te kwestie są ze sobą związane o tyle, o ile realizacja przez organ dyspozycji przepisów o postępowaniu administracyjnym była konieczna dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, który pozwoliłby w sposób prawidłowy zastosować, przywołane w osnowie i uzasadnieniu decyzji przepisy. Przytaczając z kolei treść art. 26 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej podniósł, iż wskazana w tym przepisie kolejność środków, którymi dysponuje organ administracji publicznej nie jest przypadkowa. Jego zdaniem, gdy organ stwierdzi uchybienia polegające na naruszeniu wymogów przewidzianych przepisami przeciwpożarowymi, powinien w pierwszej kolejności wyznaczyć termin i nakazać ich usunięcie chyba, że występują okoliczności, o których traktuje pkt 2 w/w przepisu, w takim przypadku podejmie określone tam rozstrzygnięcie ujmując je w formę decyzji administracyjnej. Zakaz eksploatacji budynku jest dalej idącym środkiem. Przy czym jego stosowanie uzależnione jest od zaistnienia sytuacji, gdy "stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru". Sam fakt zaś zmiany sposobu użytkowania budynku i brak pozwolenia na użytkowanie nie powoduje stanu zagrożenia życia ludzi. Dodatkowo, J. K. podniósł, iż w chwili obecnej nie ma jednoznacznej wykładni określającej pojęcie "stanu zagrożenia życia ludzi". Wobec czego, w jego przekonaniu, można się tutaj odnieść do projektu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, gdzie podstawą do uznania użytkowanego budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi jest niezapewnienie przez występujące w nim warunki techniczne możliwości ewakuacji ludzi, w szczególności w wyniku:

1) szerokości przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego, albo biegu względnie spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejszej o ponad jedną trzecią od

określonej w przepisach techniczno – budowlanych,

2) długości przejścia lub dojścia ewakuacyjnego większej o ponad 100% od określonej w przepisach techniczno – budowlanych,

3) występowania w pomieszczeniu strefy pożarowej ZŁ I lub ZŁ II albo na drodze ewakuacyjnej:

a) okładziny sufitu lub sufitu podwieszonego z materiału łatwo zapalnego lub kapiącego pod wpływem ognia względnie wykładziny podłogowej z materiału łatwo zapalnego,

b) okładziny ściennej z materiału łatwo zapalnego na drodze ewakuacyjnej, jeżeli nie zapewniono dwóch kierunków ewakuacji,

4) nie wydzielenia ewakuacyjnej klatki schodowej budynku wysokiego innego niż

mieszkalny lub wysokościowego, w sposób określony w przepisach techniczno – budowlanych;

5) nie zabezpieczenia przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno - budowlanych, w określony tam sposób;

6) braku wymaganego oświetlenia awaryjnego w strefie pożarowej ZL I, ZL II lub ZL V albo na drodze ewakuacyjnej prowadzącej z tej strefy na zewnątrz budynku.

Poza tym, aby móc go zastosować organ powinien przedsięwziąć określone przepisami postępowania kroki zmierzające do ustalenia stanu faktycznego. Odwołujący się wskazał także, że już wczesne orzecznictwo sądu administracyjnego stało na stanowisku, iż tak zwane uznanie administracyjne utraciło swój dotychczasowy charakter. Zakres swobody organu administracji, wynikający z przepisów prawa materialnego, jest obecnie ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego określonymi w art. 7 i innych przepisach k.p.a. (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981r. SA 820/81 ONSA 1981/1/57). Tak więc to organ, w jego opinii, powinien ustalić czy de facto uchybienia w realizacji przepisów, których to usunięcia już w trakcie prowadzonych czynności kontrolnych podjął się, uzasadniają zastosowanie dalej idącego skutku w postaci zakazu eksploatacji. W konkluzji, zarzucił organowi I instancji, iż nie ustosunkował się on do złożonych w protokole z czynności kontrolno – rozpoznawczych wyjaśnień strony w kwestii podjętych kroków zmierzających do usunięcia wskazywanych przez organ nieprawidłowości.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 1991r., nr 88, poz. 400 ze zm.) uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W jej uzasadnieniu podał, że w dniach 26 maja i 9 czerwca 2003r. przeprowadzone zostały w budynku hali magazynu roślin w R. przy ul. A 72/74 czynności kontrolno – rozpoznawcze, podczas których m. in. stwierdzono, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] Komendant Powiatowy PSP powiatu [....] wschodniego z/s w K. nie wniósł sprzeciwu na użytkowanie przedmiotowego budynku jako magazynu roślin, a decyzją z dnia [...] Wójt Gminy w R. wydał pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku jako magazynu roślin. W dniu 26 maja 2003r. w kilkunastu "boksach" urządzone były stoiska z artykułami tekstylnymi, spożywczymi oraz bar, a w sklepie spożywczym, barze i jednym stoisku tekstylnym prowadzona była sprzedaż. Z kolei w dniu 9 czerwca 2003r. sprzedaż prowadzona była już w ok. 100 stoiskach przemysłowymi i spożywczymi. Inwestor czyni starania o zmianę sposobu użytkowania budynku hali w związku z czym zlecił firmie projektowej wykonanie dokumentacji na stałą instalację tryskaczową do zabezpieczenia hali. Przedmiotowy obiekt jest wykonany w klasie E odporności pożarowej, a najdłuższa długość dojścia ewakuacyjnego wynosi 64 metry. Organ II instancji podniósł także, iż z analizy dokumentów wynika, że dokonano samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku hali z magazynu roślin na budynek użyteczności publicznej, co w konsekwencji znacznie pogorszyło warunki bezpieczeństwa pożarowego. Wobec czego, zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229 ze zm.) rozpoczęcie eksploatacji obiektu, w tym również po dokonanej zmianie sposobu przeznaczenia może nastąpić wyłącznie, gdy zostały spełnione wymagania przeciwpożarowe, a sprzęt, urządzenia pożarnicze i ratownicze oraz środki gaśnicze zapewniają skuteczną ochronę przeciwpożarową. W rozpatrywanym przypadku na podstawie aktualnego sposobu eksploatacji budynku nie spełnione są wymagania przeciwpożarowe w zakresie odporności pożarowej budynku, który powinien mieć klasę B odporności ogniowej, a jest wykonany w klasie E oraz przekroczenia długości przejścia ewakuacyjnego o 14 metrów. W związku z czym, ewentualne nieprzewidziane zdarzenie w czasie jednoczesnego przebywania w przedmiotowym budynku dużej ilości ludzi przy braku spełnienia wymagań przeciwpożarowych może doprowadzić do zagrożenia życia ludzi. Z tego względu, w ocenie organu odwoławczego, decyzja Komendanta Powiatowego PSP powiatu [...] wschodniego o zakazie eksploatacji budynku hali sprzedażnej zlokalizowanej w R. przy ul. A 72/74 niezgodnie z jej pierwotnym przeznaczeniem jako magazynu roślin jest właściwa pod względem merytorycznym i nie ogranicza możliwości prowadzenia w przedmiotowym budynku działalności zgodnej z jej pierwotnym przeznaczeniem. Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołania, iż J. K. nie jest stroną niniejszego postępowania, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, że z protokołów czynności kontrolno – rozpoznawczych wynika, iż zostały przeprowadzone na terenie A.H.Z.G. G. Spółka Jawna "A. S.A.". Według powyższego należy domniemywać, że w postępowaniu występują co najmniej 2 strony. Natomiast w zaskarżonej decyzji do wykonania obowiązku wyznaczono jedynie J. K. – Prezesa "A"S.A. Powyższe fakty, w ocenie organu odwoławczego, świadczą o braku dokonania przez Komendę Powiatową szczegółowych ustaleń w zakresie stron postępowania i jednoznacznego określenia odpowiedzialnych do wykonania określonych obowiązków, a wyznaczenie J. K. – Prezesa "A"S.A. do wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło w sposób uznaniowy ze względu na sposób reprezentowania firmy.

W dniu 3 września 2003r. J. K. – Prezes "A" S.A. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] i wniósł o stwierdzenie ich nieważności alternatywnie uchylenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie, zgodnie ze złożonym na rozprawie zestawieniem kosztów. Decyzjom tym zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa, art. 6 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady praworządności oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i niewydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. decyzji o uchyleniu decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. i umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] skierowana została do osoby, która nie jest ani właścicielem, ani też użytkownikiem hali położonej w R. przy ul. A 72/74. W związku z czym, uznać należy, że jest ona obarczona wadliwością wskazana w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkować winno stwierdzeniem jej nieważności. J. K. zarzucił też Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej w Ł., iż wydając zaskarżoną decyzję, nie wziął pod uwagę zmian w stanie prawnym wchodzących w życie, a dotyczących w sposób oczywisty niniejszej sprawy, tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. (Dz. U. 2003, nr 121, poz. 1138) w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, które w § 12 ust. 1 stanowi, że podstawą do uznania użytkowanego budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi jest nie zapewnienie przez występujące w nim warunki techniczne możliwości ewakuacji ludzi, w szczególności w wyniku długości przejścia lub dojścia ewakuacyjnego większej o ponad 100 % od określonej w przepisach techniczno – budowlanych (§ 12 ust. 1 pkt 2). W związku z czym skarżący podniósł, że stwierdzone przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej przekroczenie długości przejścia ewakuacyjnego o 14 metrów nie pozwala na zakwalifikowanie budynku jako zagrażającego życiu ludzi. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., zdaniem skarżącego, mając na uwadze treść nowych przepisów regulujących kwestię dotyczącą przedmiotu postępowania, nawet w przypadku nie przychylenia się do podnoszonego zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., winien był zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] uchylić, a postępowanie w sprawie umorzyć (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Reasumując, J. K. stwierdził, że Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wydając decyzję z dnia [...] naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji o uchyleniu decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. i umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji w sytuacji, gdy budynek hali, którego dotyczyło postępowanie administracyjne nie jest budynkiem zagrażającym życiu ludzi, a wydanie decyzji na podstawie błędnych ustaleń obowiązywania normy prawnej powoduje brak jej podstawy materialnoprawnej decyzji, co obwarowane jest sankcją nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organy administracji nieprawidłowo określiły stronę postępowania, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podniósł, że w decyzji nakazano wykonanie – określonych obowiązków J. K. nie jako osobie fizycznej, lecz jako Prezesowi "A" S.A. jedynemu reprezentantowi spółki, co wynikało ze złożonych wraz z odwołaniem dokumentów. Wobec czego, jego zdaniem, stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji na etapie rozpatrywania odwołania byłoby przedwczesne. Nie zgodził się on również z twierdzeniem, że decyzje organu I i II instancji zostały wydane z naruszeniem zasad praworządności podnosząc, że ich podstawą były przepisy prawa wówczas obowiązującego. Wskazane przez skarżącego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 121, poz. 1138) weszło w życie 25 lipca 2003r. i dlatego organ I instancji wydając swoją decyzję w dniu 12 czerwca 2003r. nie miał możliwości oraz podstaw do podparcia się wymaganiami kwalifikującymi budynek do zagrożenia życia ludzi, gdyż poprzednie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 92, poz. 460 ze zm.), takich wymagań nie określało. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia pozwoliło organowi I instancji dokonać oceny i weryfikacji swojej decyzji również w zakresie nowych uregulowań prawnych. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podniósł również, iż nie można zgodzić się ze skarżącym, że decyzja organu I instancji stała się bezprzedmiotowa, ponieważ w budynku dokonano samowolnej zmiany sposobu użytkowania magazynu roślin na budynek użyteczności publicznej, co w konsekwencji znacznie pogorszyło warunki bezpieczeństwa pożarowego. W związku z czym przedmiot sprawy występował i w dalszym ciągu występuje, aż do momentu jego dostosowania do wymagań aktualnych przepisów lub przywrócenia do pierwotnego stanu przeznaczenia. Ponadto, zarzucił on skarżącemu naruszenie art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002r., Nr 147, poz. 1229 ze zm.) poprzez dokonanie samowolnej zmiany sposobu przeznaczenia budynku powołując się przy tym na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S. z dnia [...] nr [...] nakazującą przywrócenie sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu utrzymaną w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...]

W piśmie z dnia 22 kwietnia 2004r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Zgodnie z art. 60 powołanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 22 kwietnia 2004r. cofnął skargę. Pełnomocnik strony przeciwnej wyraził zgodę na cofniecie skargi i wnosił o umorzenie postępowania. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, lub powodowało utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.

Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w postanowieniu.