Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 414/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 10, art. 103 ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi e.T. sp. z o.o. w T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 maja 2022 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.95.2022.2.WR w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz e.-T. sp. z o.o. w T. kwotę 200 (tysiące dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W złożonym wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego [...] Sp. z o.o. w T. (dalej także: Spółka, Skarżąca, Strona) podała, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie sprzętu budowlanego wraz z obsługą operatorską (PKD 43.99). Spółka wskazała, że w grupowaniu tym mieści się także wynajem dźwigów (żurawi samojezdnych) i innego sprzętu budowlanego wraz z obsługą operatorską. Podała również, że jest czynnym podatnikiem podatku od towaru i usług oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE.

Spółka wskazała, że żurawie samojezdne to pojazdy, które poruszają się po drogach publicznych samodzielnie i podlegają rejestracji jako samochód specjalny - żuraw samochodowy (kod ITS: 07-506), ale nie jest to pojazd wykorzystywany do transportu osób i towarów, natomiast służy do prac montażowych i przeładunkowych po jego unieruchomieniu i ustabilizowaniu. Urządzenie dźwigowe jest zamontowane na podwoziu specjalnym lub podwoziu samochodu ciężarowego, a stabilizacji żurawia względem podłoża służą wysuwane na miejscu pracy podpory boczne, które stanowią część składową maszyny. Skarżąca wskazała, że w ramach prowadzonej działalności zamierza nabyć od sprzedawcy zarejestrowanego na terenie Unii Europejskiej (m.in. [...]) żuraw hydrauliczny samojezdny. Z uwagi na konieczność rejestracji zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 z zm.), aby zarejestrować pojazd musiałaby przedłożyć w wydziale komunikacji zaświadczenie wydane przez właściwy organ potwierdzające:

a) uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzonych z państw członkowskich Unii Europejskiej,

b) brak obowiązku, o którym mowa w pkt a).

W uzupełnieniu wniosku Spółka wskazała, ż silnik żurawia samojezdnego, którego zakup planowała ma pojemność skokową większą niż 48 cm3, a silnik ma moc większą niż 7,2 kilowata. Żuraw samojezdny miał przejechane więcej niż 6000 km i został dopuszczony do użytku, w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r poz. 685 ze zm.) – dalej: "u.p.t.u." – przed 2022 r. i od dopuszczenia do użytku minęło więcej niż 6 miesięcy.

W związku z powyższym, Spółka zadała następujące pytania:

1) Czy nabywany używany żuraw samojezdny będzie stanowił "nowy środek transportu" w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 bądź "inny środek transportu", o którym mowa w art. 103 ust. 4 u.p.t.u.?

2) Czy w opisanej sytuacji wystąpi brak obowiązku rozliczenia zakupu na deklaracji VAT-23 i uiszczenia podatku od towarów i usług?

W odniesieniu do pytania pierwszego zdaniem Skarżącej, zgodnie z art. 2 pkt 10 u.p.t.u. przez pojęcie "nowego środka transportu" należy rozumieć pojazdy przeznaczone do transportu osób lub towarów. Opisywany żuraw samojezdny nie spełnia definicji "nowego środka transportu", a tym bardziej "środka transportu", gdyż nie są to pojazdy przeznaczone do transportu osób lub towarów a ich właściwa funkcja jest realizowana po unieruchomieniu ich i ustabilizowaniu.

Z kolei w odniesieniu do pytania drugiego, Skarżąca stanęła na stanowisku, że w opisanej sytuacji wystąpiłby brak obowiązku rozliczenia zakupu na deklaracji VAT-23 i odprowadzenia podatku od towarów i usług.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] maja 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w B. B. (dalej także: organ, Dyrektor KIS) stwierdził, że stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ przywołał art. 9 ust. 1, 2 i 3 u.p.t.u. i wskazał, że transakcja zakupu żurawia może zostać uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów pod warunkiem, że nabywcą tych towarów jest podatnik, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u. lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o której mowa w art. 15 lub podatnikiem od wartości dodanej. W sytuacji, kiedy zostaną spełnione ww. warunki transakcja jest uznawana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.t.u.

W dalszej kolejności organ wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 3, 4 i 5 u.p.t.u. podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia środków transportu jest zobowiązany do przedłożenia naczelnikowi urzędu skarbowego informacji o takim nabyciu oraz do zapłaty podatku z tego tytułu. Informacja i zapłata dotyczy zarówno "nowych środków transportu" jak i "innych środków transportu". Organ odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stanął na stanowisku, że Skarżąca w związku nabyciem przedmiotowego żurawia będzie zobowiązana do złożenia do naczelnika urzędu skarbowego informacji, o której mowa w art. 103 ust. 5 u.p.t.u. i do zapłaty podatku VAT w terminie wynikającym z art. 103 ust. 3 i 4 u.p.t.u.

Organ odniósł się również do stwierdzenia, że żuraw samojezdny nie jest w opinii Skarżącej środkiem transportu. Wskazał, że w rozumieniu Dyrektywy 2006/112/UE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE L 347 s. 1) – dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE" – żuraw samochodowy uznawany jest za środek transportu, gdyż spełnia on definicję określoną w art. 38 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE L 77 s. 1) – dalej także: "rozporządzenie wykonawcze 282/2011" – jako zaprojektowany do transportu przedmiotów. Nadto samojezdność przedmiotowego żurawia przejawia się tym, że możliwe jest przemieszczanie z miejsca na miejsce zasadniczej części urządzenia (dźwigu), a także jego podpór bocznych. Samojezdności przypisana jest jednocześnie funkcja transportu samego dźwigu, ale i jego części składowych. Elementem przesądzającym o uznaniu przedmiotowego żurawia za środek transportu jest jego przeznaczenie do przewozu rzeczy z miejsca na miejsce, a także dźwiganie, prace montażowe i przeładunkowe po jego unieruchomieniu i ustabilizowaniu. Z uwagi na powyższe organ uznał, że żuraw hydrauliczny samojezdny spełnia warunki przewidziane w art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 282/2011 i w związku z tym należy go traktować jako środek transportu. Organ dodał także, iż z uwagi na fakt, że przedmiotowy żuraw został dopuszczony do użytku przed 2022 r. i przejechał więcej niż 6.000 km, to nie może być uznany za "nowy środek transportu".

Ostatecznie Dyrektor KIS stanął na stanowisku, że w przypadku nabycia żurawia hydraulicznego samojezdnego Spółka będzie zobowiązana do złożenia do naczelnika urzędu skarbowego informacji na druku VAT-23, o której mowa z art. 103 ust. 5 u.p.t.u. i do zapłaty podatku VAT w terminie wynikającym z art. 103 ust. 3 i 4 u.p.t.u.

Na powyższą interpretację indywidualną Spółka złożyła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy.

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej Skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej "k.p.a." – w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo tego, że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy został oceniony z pominięciem wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów oraz słusznego interesu strony,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie niewłaściwej kwalifikacji żurawia samojezdnego jako "nowego środka transportu" w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u. lub jako "innego środka transportu", o którym mowa w art. 103 ust. 4 u.p.t.u., choć co do zasady pojazd ten nie jest przeznaczony do transportu osób i towarów, zatem za taki "środek transportu" nowy lub inny w ogóle nie powinien być uznany;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie niewłaściwej kwalifikacji żurawia samojezdnego jako "środka transportu" w rozumieniu art. 38 rozporządzenia wykonawczego 282/2011 ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE, choć co do zasady pojazd ten nie służy do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, zatem za taki "środek transportu" w ogóle nie powinien być uznany.

Nadto zdaniem Skarżącej w opisanym przypadku, powinna zostać zastosowana interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., a także interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2021 r. (sygn. akt I FSK 2059/18).

Skarżąca podkreśliła, że wszelkie argumenty przez nią przedstawione przemawiają za tym, że przedmiotowy żuraw nie powinien być traktowany i kwalifikowany jako "środek transportu", w związku z czym w sytuacji nabycia przez Stronę takiego używanego pojazdu, wystąpi brak obowiązku rozliczenia zakupu na deklaracji VAT-23 i odprowadzenia podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie żąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (por. k. 49 akt sądowych), przy czym poinformowany o tym wniosku Dyrektor KIS nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia jej zgodności z prawem Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W ocenie organu okoliczności przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego wskazują, że żuraw hydrauliczny samojezdny stanowi inny środek transportu w rozumieniu art. 103 ust. 4 u.p.t.u. Jednocześnie w związku z nabyciem żurawia hydraulicznego samojezdnego Skarżąca będzie zobowiązana do złożenia informacji o nabyciu środka transportu na druku VAT-23 oraz do zapłaty podatku od towarów i usług.

Odmienne stanowisko prezentuje Skarżąca i podkreśla, że żuraw samojezdny nie stanowi środka transportu, wobec czego w opisanej we wniosku sytuacji nie zachodzi obowiązek złożenia deklaracji VAT-23 i odprowadzenia podatku od towarów i usług.

Przystępując do rozstrzygnięcia tak zarysowanego sporu na wstępie wskazać należy, że analogiczna kwestia była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 marca 2018 r. o sygn. akt III SA/Wa 1833/17. Stanowisko przyjęte przez ten Sąd zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 2059/18 – na który powołała się Skarżąca). W dalszych rozważaniach Sąd posłuży się argumentacją przedstawioną w tym wyroku, albowiem ją w pełni podziela.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii tego czy żuraw hydrauliczny samojezdny stanowi inny środek transportu w rozumieniu art. 103 ust. 4 u.p.t.u., co w konsekwencji decyduje o, wynikającym z tego przepisu, obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług oraz złożenia informacji o nabywanych środkach transportu (art. 103 ust. 5 u.p.t.u.). W ocenie Sądu racje należy przyznać Skarżącej.

Zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 282/2011 "środek transportu" obejmuje pojazdy, mechaniczne lub inne, a także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu transportu. Przepis ten zawiera również, w ust. 2. niewyłączną, przykładową listę takich środków transportu, która obejmuje w szczególności następujące pojazdy:

a) pojazdy lądowe, takie jak samochody, motocykle, rowery, trójkołowce oraz pojazdy turystyczne;

b) przyczepy i naczepy;

c) wagony kolejowe;

d) statki;

e) statki powietrzne;

f) pojazdy dostosowane specjalnie do przewozu osób chorych lub rannych;

g) ciągniki i inne pojazdy rolnicze;

h) pojazdy o napędzie mechanicznym lub elektrycznym przeznaczone dla osób niepełnosprawnych.

Analiza powyższych regulacji wskazuje, że elementem przesądzającym o uznaniu danego pojazdu za środek transportu jest jego przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z miejsca na miejsce. Innymi słowy, użyty w ww. definicji zwrot dotyczący przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, dotyczy zarówno pojazdów, jak i innego rodzaju wyposażenia i urządzeń. Przeznaczenie to, czyli przewóz, należy odczytywać wąsko w kontekście regulacji dotyczących ruchu drogowego i przykładowego katalogu pojazdów zawartego w art. 38 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 282/2011.

Organ akcentuje, że żurawie samojezdne (dźwigi) nie są wprost wymienione w art. 38 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 282/2011 i należy zwrócić się do definicji określonej w ustępie 1 tego artykułu. Główną cechą tej definicji jest to, że pojazdy muszą być przeznaczone do transportu osób i obiektów z jednego miejsca do drugiego. Organ zwraca uwagę, że żurawie samochodowe są zasadniczo przeznaczone do prac budowlanych, a ich głównym zadaniem jest właśnie transport lub przenoszenie dźwigu. Dlatego też powinny być postrzegane, jako pojazdy specjalnie stworzone do transportu przedmiotów. Z uwagi na to, że nie ma żadnych innych warunków określonych w dyrektywie VAT ani w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011, a ponieważ dźwigi przeznaczone są do transportu przedmiotów, odpowiadają zatem definicji środków transportu określonych w art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 282/2011.

Wprawdzie art. 103 ust. 3-5 u.p.t.u. nie odwołuje się klasyfikacji statystycznych to jednak należy przyjąć, że wobec braku definicji "środka transportu" w ustawie o podatku od towarów i usług, w celu określenia funkcji jaką pełnić będą nabywane maszyny można posiłkować się klasyfikacjami statystycznymi. I tak, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. Nr 207, poz. 1293 ze zm. zwane dalej PKWiU) – żuraw samojezdny należy zakwalifikować jako pojazd specjalny. Pojazdy te mieszczą się bowiem w grupowaniu 29.10.5 - Pojazdy samochodowe przeznaczone do celów specjalnych, z wyłączeniem motocykli oraz podgrupie 29.10.51 - żurawie samochodowe i samojezdne (29.10.51.0 - Żurawie samochodowe i samojezdne). Jest to zatem grupowanie inne niż pojazdy przeznaczone od przewozu osób (samochody osobowe - grupowanie 29.10.2 i 29.10.3) oraz przeznaczone do przewozu towarów (grupowanie 29.10.4.).

Ponadto klasyfikacji pojazdu do grupy samochodów osobowych bądź specjalnych można dokonać na podstawie analizy Nomenklatury Scalonej. Scaloną Nomenklaturę Towarową Handlu Zagranicznego (CN) określają przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1810/2001 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L 327 z 30 października 2004 r.). Opisany pojazd (żuraw samojezdny) jest pojazdem mechanicznym specjalnego przeznaczenia określonym w pozycji oznaczonej kodem 8705. Pozycja 8705 CN obejmuje pojazdy silnikowe specjalnego przeznaczenia, inne niż te zasadniczo przeznaczone do przewozu osób lub towarów (na przykład pojazdy pogotowia technicznego, dźwigi samochodowe, pojazdy strażackie, betoniarki samochodowe, zamiatarki, polewaczki, przewoźne warsztaty, ruchome stacje radiologiczne) w tym w szczególności:

. 8705 10 - Dźwigi samojezdne (żurawie samochodowe),

. 8705 20 - Samojezdne wieże wiertnicze,

. 8705 30 - Pojazdy strażackie,

. 8705 40 - Betoniarki samochodowe,

. 8705 90 - Pozostałe.

Pozycja 8705 obejmuje pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie niektórych funkcji nietransportowych, co oznacza, iż pierwotnym przeznaczeniem pojazdu w niniejszej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów. Zgodnie z notami wyjaśniającymi pozycja CN 8705 obejmuje m.in.: "(7) Ciężarówki (samochody ciężarowe) z żurawiami nieprzeznaczone do przewozu towarów, składające się z podwozia pojazdu silnikowego, na którym na stałe zamontowano kabinę i żuraw obrotowy. Jednakże ciężarówki (samochody ciężarowe) mające własne urządzenia ładunkowe są wyłączone (pozycja 8704)".

Według not wyjaśniających, aby zakwalifikować do niniejszej pozycji pojazd mający mechanizm do podnoszenia albo manewrowania, niwelacji gruntu, urządzenia do wykopywania albo wiercenia itp. musi on stanowić zasadniczo kompletne podwozie albo ciężarówkę (samochód ciężarowy), tzn. mieć przynajmniej następujące elementy mechaniczne: silnik napędowy, skrzynię biegów, sterowanie zmianą biegów oraz mieć urządzenia do kierowania i hamowania.

Dalszej argumentacji przemawiającej za trafnością poglądu, że żuraw samojezdny nie stanowi środka transportu dostarczają obowiązujące przepisy w zakresie transportu drogowego oraz dozoru technicznego oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne na tle tych regulacji. Jak wynika z § 1 pkt 6 lit c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. z 2012 r., poz.1468) żurawie to maszyny służące do przemieszczania osób lub ładunków w ograniczonym zasięgu; w tej samej kategorii mieszczą się np. suwnice (lit. b) oraz (lit. j) schody i chodniki ruchome. Zaznaczyć należy, że te przepisy mówią o przemieszczaniu, a nie przewożeniu ładunków, a więc o sytuacji, gdy dźwig znajduje się w trakcie pracy przemieszczając podczepione do niego ładunki, a nie wtedy, gdy sam się przemieszcza.

W ocenie Sądu należy zgodzić się z poglądem, że żurawie samojezdne opisane w stanie faktycznym wniosku nie są środkami transportu. Urządzenia te pracują stacjonarnie. Ich samojezdność przejawia się wyłącznie w tym, że możliwe jest (dzięki kołom) przemieszczenie zasadniczej części urządzenia (dźwigu) z miejsca na miejsce. Jego podstawowa i właściwa przeznaczeniu funkcja realizowana jest stacjonarnie, po wykluczeniu możliwości mobilności (po unieruchomieniu i ustabilizowaniu). Mobilność tego pojazdu przejawia się wyłącznie tym, że możliwe jest (dzięki podwoziu samochodowemu) przemieszczanie go z miejsca na miejsce, ale w trakcie jego przemieszczania nie jest realizowana żadna funkcja przewozu osób lub towarów, a także nie może być realizowana podstawowa funkcja, dla której tego typu maszyny były zaprojektowane i wykonane. W trakcie przemieszczania opisywany żuraw nie posiada funkcji przewozu towarów ani ludzi.

Z kolei podniesienie ciężarów przez dźwig gwarantuje dopiero unieruchomienie i ustabilizowanie całego urządzenia oraz zamontowanie przeciwwagi. Wykorzystanie jadącego żurawia w celu przemieszczenia rzeczy nie jest technicznie możliwe. Co więcej gotowy do pracy żuraw nie posiada funkcji samodzielnego przemieszczania się, gdyż jest zakotwiczony w podłożu.

Przyjąć zatem należy, że żuraw samojezdny to urządzenie techniczne na specjalnie skonstruowanym podwoziu samojezdnym, używane stacjonarnie do przenoszenia ładunków w bezpośrednim zasięgu ramienia tego urządzenia. Dźwig samojezdny jest sam w sobie maszyną (dźwigiem), tyle że posiada możliwość samodzielnego przemieszczenia się z miejsca na miejsce bez pomocy innych urządzeń. Podobnie suwnica nie jest środkiem transportującym podwieszony do niej dźwig, tylko sama w sobie jest dźwigiem, który także może przemieszczać się, ale z wykorzystaniem innego mechanizmu jezdnego niż żuraw samojezdny.

Błędnie organ przyjmuje, że urządzenie w postaci żurawia jest transportowane na samojezdnej platformie służącej do jego transportu. Tym samym wyodrębnia przedmiot, którym jest sam dźwig. W efekcie według organu, dźwig samojezdny jest innym środkiem transportu, bo transportuje sam siebie.

W ocenie Sądu, nie da się z konstrukcji dźwigu samojezdnego wyodrębnić obiektu, przedmiotu, którym jest dźwig. Całe to urządzenie techniczne jest dźwigiem, który ma własny napęd i może przemieszczać się samodzielnie. Konstrukcja części jezdnej, z uwagi na swoje gabaryty, balans ciężaru, posiadanie funkcji wysuwanych dźwigarów do osadzenia i stabilizacji jest częścią (podstawą) dźwigu, która warunkuje jego prawidłowe i bezpieczne działanie. Nie można więc zidentyfikować części dźwigowej funkcjonującej jako autonomiczny obiekt oraz części jezdnej, która ten obiekt transportuje. Ramię dźwigu, podpory stabilizujące są nieodłącznymi elementami żurawia samojezdnego. Dźwig obrotowy jest połączony na stałe z pozostałymi elementami, a nie tylko np. pasami czy łańcuchami zabezpieczającymi na czas przejazdu. W przypadku transportu rzeczy lub osób z jednego miejsca do drugiego pasażerowie opuszczają środek transportu, zaś towary są rozładowywane w miejscu przeznaczenia. W przypadku żurawia samojezdnego nie następuje demontaż, przykładowo, ramienia dźwigu czy dźwigu obrotowego w celu wykonania zamierzonych prac. Specyfika żurawia samojezdnego polega właśnie na funkcjonowaniu całego urządzenia autonomicznie.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika jednoznacznie, że żuraw samojezdny nie jest pojazdem wykorzystywanym do transportu osób i towarów. Przedmiotem doprecyzowania dokonanego przez Skarżącą na wezwanie organu nie były zagadnienia związane z przeznaczeniem, wykorzystaniem czy budową żurawia, ale kwestie związane z cechami pozwalającymi na uznanie czy spełnione są przesłanki ewentualnego uznania żurawia samojezdnego za nowy bądź "inny" środek transportu. Zatem funkcjonalność dźwigu (żurawia) samojezdnego, klasyfikacje statystyczne tego urządzenia, oraz przepisy o dozorze technicznym należy uznać, że dźwig (żuraw) samojezdny nie jest środkiem transportu, o którym mowa w art. 103 ust. 3-5 u.p.t.u.

Wobec powyższego, w świetle okoliczności przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego zasadny okazał się zarzut niewłaściwego zastosowania art. 103 ust. 4 u.p.t.u.

Jednocześnie uznać należy, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania, czyli art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ nie znajdowały one zastosowania przy rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji. Jak słusznie zauważył organ zagadnienia dotyczące wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego zostały uregulowane w przepisach art. 14b-14s Ordynacji podatkowej. Jednocześnie w odniesieniu do postępowania w tych sprawach na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej stosuje się wymienione w nim przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Ponadto zasadnie organ wskazał, że przy wydaniu interpretacji indywidualnych nie znajdują co do zasady zastosowania przepisy (art. 180-200 Ordynacji podatkowej) regulujące prowadzenie postępowania dowodowego. Należy na marginesie zauważyć, że żadne z odpowiadających powołanym w skardze przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego przepisy Ordynacji podatkowej nie są w świetle jej art. 14h stosowane przy wydaniu interpretacji indywidualnej. Z powyższych powodów oraz uwzględniając art. 57a p.p.s.a. nie znajduje zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Wobec powyższego, rozpoznając ponownie sprawę organ wyda interpretację, z uwzględnieniem wskazań i ocen prawnych wyrażonych przez Sąd w niniejszym wyroku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.

T. Wójcik J. Szulc H. Adamczewska-Wasilewicz