Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SAB/Bd 110/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

SAB/Bd 110/03

UZASADNIENIE

T. K. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organu w sprawie prowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze T. pod sygnaturami [...], [...], [...] w zakresie dopuszczenia skarżącego do informacji publicznej.

Wyżej wymieniony zarzuca organowi bezczynność i bezzasadną odmowę rozpoznania odwołania wniesionego przez niego w dniu 28 listopada 2002r.

W dniu [...] Prezydent Miasta T. wydał decyzję nr [...], którą odmówił T. K. dostępu do informacji publicznej. Odwołanie od powyższej decyzji skarżący złożył w formie elektronicznej. Organ odwoławczy uznał, że środek zaskarżenia nie spełnia wymogów formalnych w zakresie podpisu osoby odwołującej się.

Z tego powodu wezwał skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a do usunięcia braków formalnych. Następnie T. K. podpisał odwołanie i złożył je w Kancelarii Urzędu Miasta T. w dniu [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem [...] z dnia [...] poinformowało skarżącego o pozostawieniu podania bez rozpoznania, z uwagi na w dalszym ciągu brak podpisu na odwołaniu. W odpowiedzi na powyższe skarżący w dniu 31 stycznia 2003r. ponownie wystąpił do SKO o rozpatrzenie odwołania. W treści pisma zaznaczył, że odwołanie podpisał.

W dniu 20 marca 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odpowiedziało skarżącemu, że odwołanie jest nie podpisane. Ze względu na powyższe, 6 października 2003r. T. K. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w oparciu o art.34 ust 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z dnia [...] nr [...] podtrzymało swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w korespondencji ze skarżącym i nie rozpoznało odwołania.

Z powyższych względów skarżący w dniu 18 listopada 2003r. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy jednak zaznaczyć, że Sąd nie podziela stanowiska organu co do pozostawienia bez rozpoznania odwołania z powodu braków formalnych poprzez ograniczenie się do pisma skierowanego do strony. Jeżeli środek zaskarżenia jakim jest odwołanie posiada braki formalne, to organ odwoławczy po uprzednim wezwaniu o ich usunięcie powinien stwierdzić niedopuszczalność odwołania w formie postanowienia stosownie do art.134 k.p.a.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z treści art. 52. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W związku z powyższym, jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji z prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na nie załatwienie spraw w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tegoż art. 37 kpa.

Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, a organ ten ustosunkował się do tego wystąpienia bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochował tego terminu, wówczas stronie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy.

Innymi słowy, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 ust. 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne, art.3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.). Z treści art.134 § 1 w/cyt. ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy.

W zaskarżonej sprawie skarżący nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia, w związku z tym nie została wyczerpana droga środków zaskarżenia. Dlatego w sprawie nie można było wnieść skargi i Sąd postanowił orzec o jej odrzuceniu na mocy art.58 §1 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz 1270 z póżn. zm.).