Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 841/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 25 ust. 2 i 3, art. 24
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Dnia 29 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 roku sprawy ze skargi Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w Ł. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 9 stycznia 2017r. do Rady Miejskiej w [...] wpłynął wniosek Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] o podjęcie przez Radę Miejską w [...] uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy zawartego na czas nieokreślony na podstawie powołania z radnym Rady Miejskiej w [...] W. S. na podstawie art. 70 § 1 i 2 Kodeksu pracy, tj. przez odwołanie skutkujące równocześnie wypowiedzeniem umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że W. S. jest pracownikiem Państwowego Funduszy Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) zatrudnionym na podstawie powołania na czas nieokreślony na stanowisku Dyrektora Oddziału [...] Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Odwołując się treści art. 25 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 446), dalej u.s.g., wskazano, że za okres zwolnienia radnego od pracy zawodowej w celu umożliwienia mu brania udziału w pracach organów gminy radnemu nie przysługuje od pracodawcy wynagrodzenie, a okres ten należy w związku z tym traktować jako okres usprawiedliwionej nieobecności bez prawa wynagrodzenia. Z ustaleń dokonanych przez PFRON wynika, że W. S. od wielu lat jako radny Rady Miejskiej w [...] nie zgłaszał pracodawcy swoich nieobecności w pracy w dniach, w których uczestniczył w pracach Rady Miejskiej w [...], pobierając z tego tytułu wynagrodzenie od pracodawcy, do którego nie przysługuje mu prawo. Przepisy wewnętrzne obowiązujące w PFRON nie przewidują obowiązku wypłaty wynagrodzenia pracownikowi będącemu radnym w takim przypadku, a ponadto, jak wynika z informacji znajdujących się na stronach internetowych Rady Miejskiej w [...] W. S. pobierał za ten sam czas diety z tytułu udziału w pracach organów gminy, a więc faktycznie pobierał wynagrodzenie z dwóch źródeł za wykonywaną pracę. Opisane zachowanie stanowi naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, o których mowa w art. 100 §1 i 2 pkt 4 i 6 Kodeksu pracy i jest tym bardziej naganne, że W. S. pełni w radzie funkcję Przewodniczącego Komisji Finansów, Budżetu i Polityki Podatkowej.

W związku z przedmiotowym wnioskiem W. S. - radny Rady Miejskiej w [...] złożył w dniu 10 stycznia 2017r. wyjaśnienia, w których wskazał, że nigdy jego działalność jako radnego Rady Miejskiej w [...] nie naraziła na straty ani na zaniechania działania PFRON jako jego pracodawcy. Podał, że wykorzystuje swój nienormowany czas pracy wynikający z zatrudnienia na stanowisku kierowniczym w PFRON oraz na to, że w związku z takim charakterem zatrudnienia bez dodatkowego wynagrodzenia pracował w dni wolne od pracy i po godzinach pracy określonych w wewnętrznych przepisach dotyczących organizacji pracy w PFRON.

Uchwałą z dnia 11 stycznia 2017r., nr [...] Rada Miejska w [...] na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g., odmówiła zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w [...] – W. S. zatrudnionym w Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W uzasadnieniu uchwały rada gminy wskazała, że zgodnie z art. 25 ust. 2 u.s.g., rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem, przy czym rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Zdaniem rady gminy przytoczone we wniosku przyczyny mające uzasadniać rozwiązanie stosunku pracy z radnym są nietrafne i nieuzasadnione, a ponadto nie znajdują pokrycia w treści art. 25 ust. 3 i 4 u.s.g., na który powołuje się wnioskodawca. Przepisy te bowiem nie wykluczają jednoczesnego uzyskiwania przez radnego wynagrodzenia za pracę oraz diety przysługującej radnemu na zasadach określonych przez radę, a nadto w ogóle nie odnoszą się do kwestii poboru wynagrodzenia. Zgodnie z art. 25 ust. 3 u.s.g., pracodawca obowiązany jest zwolnić radnego od pracy zawodowej w celu umożliwienia mu brania udziału w pracach organów gminy i tego faktu PFRON nie kwestionuje. Wątpliwość oraz zdziwienie budzić oświadczenie wnioskodawcy, że radny W. S. nie zgłaszał pracodawcy swoich nieobecności w pracy, skoro z treści wniosku wyraźnie wynika, że PFRON posiadał informacje o uczestnictwie radnego w pracach Rady Miejskiej w [...] w określonych dniach, na co zresztą wnioskujący sam wskazuje w załączniku do wniosku. Radny W. S. jest zatrudniony na stanowisku Dyrektora Oddziału [...] Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w związku z powyższym w istocie zmuszonym byłby dokonywać owego zgłaszania uczestnictwa w pracach Rady samemu sobie, jako Dyrektorowi Oddziału, co zasadniczo byłoby prakseologicznie wątpliwe.

Obowiązujące przepisy prawa nie określają, w jaki sposób radny ma informować pracodawcę lub udowodnić pracodawcy swoje uczestnictwo w pracach rady. W. S. jest radnym Rady Miejskiej w [...] od przeszło 20 lat, od 24 kwietnia 2002r. pozostając jednocześnie zatrudnionym na stanowisku Dyrektora Oddziału PFRON. Z uwagi zatem na fakt, że PFRON nigdy wcześniej nie zgłaszał uwag dotyczących uczestnictwa radnego w pracach rady, zasadnym jest zatem przyjmować, że ów pracodawca wiedział o tym uczestnictwie i je akceptował.

Zdaniem rady gminy z treści art. 25 ust. 4 u.s.g. nie wynika zakaz łącznego pobierania diety oraz wynagrodzenia za pracę przez pracownika będącego radnym. Zarówno w przepisach prawa, jak i w orzecznictwie, a także w literaturze wyraźnie odróżnia się wynagrodzenie z tytułu pracy od diety związanej w wykonywaniem mandatu radnego. Przeciwnie z art. 25 ust. 3 u.s.g. można wyprowadzić wyłącznie wniosek, że pracodawca jest zobowiązany zwolnić radnego z obowiązku świadczenia pracy w celu umożliwienia mu brania udziału w pracach rady, a nie jest przy tym zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia za ten czas, co wcale nie oznacza, że wypłata taka nie jest dopuszczalna. Przeciwnie, powszechnie występującą praktyką pozostaje, iż to według uznania poszczególnych pracodawców następuje wypłata wynagrodzenia albo nie następuje tym spośród pracowników, którzy realizując mandat radnego, korzystają ze zwolnienia od pracy na zasadzie art. 25 ust. 3 u.s.g.

W tym stanie rzeczy, zdaniem rady gminy nietrafny jest zarzut pobierania przez radnego wynagrodzenia z dwóch źródeł za swoją pracę. Czym innym bowiem jest praca w ramach stosunku pracy i uzyskiwanie wynagrodzenia za pracę w rozumieniu Kodeksu pracy i czym innym jest wykonywanie mandatu radnego, w tym udział w pracach organu gminy i uzyskiwanie przez radnego diety na zasadach ustalonych przez radę. Niecelowe, w ocenie rady gminy jest powoływanie się przez wnioskodawcę na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1994r., sygn. I PZP 22/94, ponieważ wywód w niej dokonany w głównej mierze dotyczy § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 1974 r. w sprawie regulaminów pracy oraz zasad usprawiedliwiania nieobecności w pracy i udzielania zwolnień od pracy (Dz. U. nr 49, poz. 299) w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 1 października 1991r. zmieniającym to rozporządzenie (Dz. U. nr 92, poz. 409), które już nie obowiązują. Na tle obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1632), uzasadnione jest przyjęcie tezy o dopuszczalności wypłacania przez pracodawcę wynagrodzenia pracownikowi będącemu radnym, niezależnie od uzyskiwanych przez niego diet. Rozporządzenie to bowiem nie zawiera w swej treści rozwiązania normatywnego odpowiadającego temu, które na gruncie uprzednio obowiązujących przepisów stanowiło podstawę rozważań Sądu Najwyższego. Niezależnie od poczynionych ustaleń wskazano, że zasadą prawa pracy jest to, że pracodawca zawsze może traktować pracownika w sposób bardziej korzystny, niż mogłoby to wynikać z przepisów prawa i z takiej praktyki właśnie nie sposób czynić zarzutu pracownikowi, jak zdaje się mieć miejsce w analizowanym przypadku.

W dniu 29 maja 2017r. (data wpływu do organu) Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych skierował do Rady Miejskiej w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały z dnia 11 stycznia 2017r., nr [...] Rady Miejskiej w [...] w sprawie odmowy zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w [...] i wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy zawartego na czas nieokreślony na podstawie powołania z radnym Rady Miejskiej w [...] W. S. na podstawie art. 70 § 1 i 2 Kodeksu pracy, tj. przez odwołanie skutkujące równocześnie wypowiedzeniem umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.

W uzasadnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych podtrzymując argumentację przedstawioną we wniosku z dnia [...] wskazał, że uchwała narusza art. 25 ust. 2 u.s.g. Podał, że wykładania przesłanki "zdarzenia związanego z wykonywaniem przez radnego mandatu", o której mowa w art. 25 ust. 2 u.s.g. jest nieprawidłowa, ponieważ w danym stanie sprawy podstawą rozwiązania stosunku pracy nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez radnego. Przyczyną wystąpienia o zgodę na rozwiązanie stosunku pracy są nienależne pobieranie wynagrodzenia od pracodawcy przez W. S., naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych wymienionych w art. 100 § 1 i § 2 pkt 4 i 6 Kodeksu pracy, niezgłaszanie nieobecności w pracy oraz utrata zaufania pracodawcy do pracownika. Wymienione przyczyny nie mogą zostać uznane za zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu.

Pozostawienie w obrocie prawnym ww. uchwały prowadzi do sytuacji, w której chroni się stosunek pracy radnego, pomimo że ten w sposób sprzeczny z art. 100 § 1 i 2 pkt 4 i 6 Kodeksu pracy pobiera nienależne wynagrodzenie jest nie do pogodzenia z założeniami porządku prawnego. Co więcej, nie do pogodzenia z zasadami współżycia społecznego jest sankcjonowanie postępowania pracownika, które godzi w interes pracodawcy, rozumiany jako lojalność stron stosunku pracy, obowiązek zapłaty za wykonywaną pracę oraz dbałość o przestrzeganie porządku i udzielanie mu ochrony, w sytuacji w której jego postępowanie sprzeciwia się powszechnie przyjętym normom postępowania. Ponadto uchwała, w sposób jaskrawy godzi w zasadę niedyskryminacji pracowników wyrażoną w art. 18(3a) Kodeksu pracy, która nakazuje równe traktowanie pracowników. Brak zgody na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem w danej sytuacji doprowadza do nieuprawnionego uprzywilejowania pracownika pełniącego mandat rannego, pomimo że ten utracił zaufanie pracodawcy i dopuszcza się naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Pracodawca nie jest jednak uprawniony do nierównego traktowania pracowników, a więc nie jest uprawniony do lekceważenia naruszeń obowiązków pracowniczych przez pracowników i nie może pozwalać na wypłatę wyższych wynagrodzeń niż należne za wykonaną pracę.

Uchwałą z dnia 14 czerwca 2017r. nr [...] Rada Miejska w [...] na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r., poz. 935), uznała za bezzasadne wezwanie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie odmówienia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w [...].

W uzasadnieniu Rada Miejska wskazała, że nie sposób działaniu radnego W. S. przypisać celowego działania jako pracownika, które godziłoby w dobro pracodawcy, byłoby działaniem nielojalnym, czy sprzecznym z powszechnie przyjętymi normami postępowania. Podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale nr [...], Rada Miejska wskazała, że radny W. S. nie zgłaszał pracodawcy swoich nieobecności w pracy, a z treści wniosku wyraźnie wynika, że PFRON posiadał informacje o uczestnictwie radnego w pracach Rady Miejskiej w [...] w określonych dniach, na co zresztą sam wnioskodawca wskazywał w załączniku do wniosku. Radny W. S. jest zatrudniony na stanowisku Dyrektora Oddziału [...] Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w związku z powyższym w istocie sam byłby zmuszony dokonywać zgłaszania uczestnictwa w pracach rady samemu sobie, jako Dyrektorowi Oddziału. Obowiązujące przepisy prawa nie określają, w jaki sposób radny ma informować pracodawcę lub udowodnić pracodawcy swoje uczestnictwo w pracach rady. W. S. jest radnym Rady Miejskiej w [...] od 27 lat, a od 24 kwietnia 2002r. pozostaje jednocześnie zatrudnionym na stanowisku Dyrektora Oddziału PFRON. Z uwagi zatem na to, że PFRON nigdy wcześniej nie zgłaszał uwag dotyczących uczestnictwa radnego w pracach rady, zasadnym jest zatem przyjmować, że ów pracodawca wiedział o tym uczestnictwie i je akceptował.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zarzucając zaskarżonej uchwale naruszenie przepisu prawa materialnego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 25 ust. 2 u.s.g., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i odmówienie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w [...] W. S. - na podstawie art. 70 § 1 i 2 Kodeksu pracy, poprzez odwołanie skutkujące równocześnie wypowiedzeniem umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 11 stycznia 2017r. W uzasadnieniu skargi strona potrzymała w całości stanowisko i argumentację przedstawioną we wniosku z dnia [...] oraz wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 2 u.s.g., Rada Miejska wskazała, że ratio legis cyt. przepisu jest ochrona stosunku pracy radnego, co oznacza, że każde zdarzenie, w tym przede wszystkim każde zachowanie pracownika, które miałoby związek ze sprawowaniem przez niego mandatu radnego może stanowić uzasadnienie dla rozwiązania z nim stosunku pracy. W związku z tym rada rozpatrująca wniosek pracodawcy powinna poszukiwać rzeczywistych przesłanek, które skłoniły pracodawcę do wystąpienia z wnioskiem. W niniejszej sprawie Rada Miejska w [...] podejmując zaskarżoną uchwałę wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności postulowanego rozwiązania stosunku pracy z radnym W. S. – uznając, że stawiane radnemu zarzuty, stanowiące przyczynę zamiaru rozwiązania stosunku pracy mają po pierwsze związek z wykonywaniem przez niego mandatu, po drugie, że są pozbawione podstawy prawnej i nieuzasadnione ani przepisami prawa, ani okolicznościami faktycznymi.

Argumentacja, że radny W. S. nienależnie pobierał wynagrodzenie mimo braku u pracodawcy regulacji wewnętrznych pozwalających na takie działanie jest, zdaniem Rady Miejskiej niefortunne i nieuzasadnione. Niefortunne z tej przyczyny, że sąd administracyjny nie rozstrzyga o słuszności tego, czy radny pobierał wynagrodzenie zgodnie z prawem, czy nie, ale o tym, czy w danym przypadku rada miejska postąpiła zgodnie z art. 25 ust. 2 u.s.g., a więc, czy zgodnie z prawem odmówiła zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym i czy w analizowanej sprawie podstawą postulowanego rozwiązania stosunku pracy z radnym były zdarzenia związane z wykonywaniem przez niego mandatu, co w rozpatrywanym przypadku faktycznie miało miejsce. Zarówno we wniosku z dnia [...], jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz w samej skardze strona skarżąca wskazuje, że radny w sposób długotrwały uczestniczy w pracach Rady Miejskiej w [...], czyli w istocie wykonuje swój mandat radnego, o czym długotrwale nie informuje pracodawcy i w związku z powyższym długotrwale pobiera dietę radnego oraz wynagrodzenie wypacane przez PFRON. W związku z powyższym, zdaniem Rady Miejskiej trudno o bardziej związaną z wykonywaniem mandatu podstawę rozwiązania stosunku pracy. Pobierania wynagrodzenia z dwóch źródeł jako przyczyny mającej uzasadniać rozwiązanie stosunku pracy z radnym W. S. są nietrafne i nieuzasadnione, a ponadto nie znajdują uzasadnienia w treści art. 25 ust. 3 i 4 u.s.g., ponieważ przepisy te nie wykluczają jednoczesnego uzyskiwania przez radnego wynagrodzenia za pracę oraz diety przysługującej radnemu na zasadach określonych przez radę, a nadto w ogóle do kwestii poboru lub wypłaty wynagrodzenia się nie odnoszą. Zgodnie z art. 25 ust. 3 u.s.g., pracodawca obowiązany jest zwolnić radnego od pracy zawodowej w celu umożliwienia mu brania udziału w pracach organów gminy. Wbrew natomiast zastrzeżeniom strony skarżącej PFRON posiadał i posiada informacje o uczestnictwie radnego w pracach Rady Miejskiej w [...] w określonych dniach, na co zresztą sam wskazuje. Strona skarżąca nie określiła jednak, w jaki sposób i kogo radny - zgodnie z zasadami obowiązującymi w PFRON - miałby informować o swym uczestnictwie w pracach Rady Miejskiej w [...], skoro radny W. S. jest zatrudniony na stanowisku Dyrektora Oddziału [...] Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Powszechnie obowiązujące przepisy prawa nie określają, w jaki sposób radny ma informować pracodawcę lub udowodnić pracodawcy swoje uczestnictwo w pracach rady. Radny W. S. jest radnym od 27 lat, od 24 kwietnia 2002r. pozostając jednocześnie zatrudnionym na stanowisku Dyrektora Oddziału PFRON, z uwagi zatem na to, że PFRON nigdy wcześniej nie zgłaszał uwag dotyczących uczestnictwa radnego w pracach Rady, zasadne jest stwierdzenie, że pracodawca od długiego czasu wiedział o uczestnictwie i je akceptował. Ponadto Rada Miejska wskazała, że radny nie tyle co pobierał wynagrodzenie, co wynagrodzenie było wypłacane przez pracodawcę zgodnie z zasadami prawa pracy. Pracownik nie może ponosić negatywnych konsekwencji z tego tytułu, że pracodawca nie uregulował kwestii informowania o uczestnictwie w pracach organów uchwałodawczych samorządu terytorialnego tych pracowników, którzy wykonują mandat radnego, w tym pracowników będących dyrektorami oddziałów, oraz że pracodawca nie uregulował aktem wewnątrzzakładowego prawa pracy kwestii wypłacania wynagrodzeń osobom, w tym ewentualnych odliczeń związanych tym, że radni otrzymują diety. Wynagrodzenie i dieta radnego to dwie odrębne kategorie prawne o odmiennym charakterze, czego strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać. W art. 25 ust. 4 u.s.g. nie ma mowy o wynagrodzeniu za pracę osoby będącej radnym, a pozostającej jednocześnie w stosunku pracy, a co za tym idzie nie sposób z niego wywodzić sugerowanego przez wnioskującego zakazu łącznego pobierania diety oraz wynagrodzenia za pracę przez pracownika będącego radnym. Zarówno w przepisach prawa, jak i w orzecznictwie, a także w literaturze wyraźnie odróżnia się wynagrodzenie z tytułu pracy od diety związanej w wykonywaniem mandatu radnego. Co więcej, z przytoczonych przepisów art. 25 ust. 3 i 4 u.s.g., także czytanych łącznie można wyprowadzić wyłącznie ten wniosek, że pracodawca jest zobowiązany zwolnić radnego z obowiązku świadczenia pracy w celu umożliwienia mu brania udziału w pracach rady, a nie jest przy tym zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia za ten czas, co nie oznacza wcale, że wypłata taka nie jest dopuszczalna. Przeciwnie, powszechnie występującą praktyką pozostaje, iż to według uznania poszczególnych pracodawców następuje wypłata wynagrodzenia tym spośród pracowników, którzy realizując mandat radnego, korzystają ze zwolnienia od pracy na podstawie art. 25 ust. 3 u.s.g. Czym innym bowiem jest praca w ramach stosunku pracy i uzyskiwanie w zamian wynagrodzenia za pracę w rozumieniu Kodeksu pracy, a czym innym jest uzyskiwanie diety przez radnego na zasadach ustalonych przez radę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez radnego art. 100 § 1 i § 2 pkt 4 i 6 Kodeksu pracy skarżący w sposób wystarczający nie wyjaśnił na czym owo naruszenie właściwie miałoby polegać i z jakiej przyczyny uzasadniać rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Strona skarżąca nie określiła, w jaki sposób radny miałby nie dbać o dobro zakładu pracy, nie chronić mienia tegoż zakładu, oraz jakich informacji nie zachował w tajemnicy. O jakiej tajemnicy można mówić skoro zarówno PFRON, jak i sam radny działający w jego imieniu dokonuje czynności w sposób objęty zasadą jawności i publicznego dostępu w trybie dostępu do informacji publicznej.

Odnosząc się do zarzutu utraty zaufania do radnego Rada Miejska wskazała, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego, utrata zaufania powinna być spowodowana przez pracownika, a jej stwierdzenie musi znajdować oparcie w przesłankach natury obiektywnej oraz racjonalnej, a nie być wynikiem arbitralnych ocen lub subiektywnych uprzedzeń. Takich przesłanek natury obiektywnej brak w analizowanej sprawie. Nie można bowiem mówić o utracie zaufania PFRON do radnego, skoro radny w taki sam sposób od 2002r. łączy wykonywanie mandatu radnego z wykonywaniem funkcji Dyrektora Oddziału [...] PFRON, przy czym pracodawca przez cały ten okres w żaden sposób nie ujawnia, że owo wykonywanie mandatu wraz z jego sferą finansową w postaci otrzymywania diet przez radnego w jakikolwiek sposób budzi jego wątpliwość, czy dezaprobatę bądź wręcz uszczupla jego zaufanie do pracownika. Przeciwnie, z milczenia pracodawcy w tym względzie wnioskować można, że aprobuje zachowanie swojego pracownika i nie ma w tym względzie do niego żadnych zastrzeżeń. Wykonywanie mandatu radnego stanowi sprawowanie funkcji publicznej, którą już z nazwy wykonuje się publicznie, a takie okoliczności wykonywania mandatu, jak obecność na sesjach rady, jej komisjach, zespołach, czy wreszcie pobieranie diet odbywa się publicznie, zaś dystrybucja informacji o nich odbywa się w sposób powszechny, transparentny i dostępny dla każdego - w drodze publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej. Nie wystąpiły zatem jakiekolwiek zdarzenia, które obiektywnie uzasadniałoby utratę zaufania PFRON do radnego z przytaczanych powyżej powodów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady niedyskryminacji pracowników Rada Miejska w [...] wskazała, że nie jest pracodawcą radnego ani żadnej innej osoby i w żaden sposób nie pozwoliła na wypłatę jakichkolwiek wyższych wynagrodzeń niż należne za wykonaną pracę. Przedstawiony zarzut jest nietrafny i pozbawiony podstaw prawnych, ponieważ rada miejska nie adresatem normy prawnej wynikającej z art. 18 3a Kodeksu pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów lub ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 i 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.).

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny dokonuje oceny m.in. zaskarżonych uchwał z punktu widzenia ich zgodności z prawem.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Odmawiając wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rada Miejska w [...] powołała się na uprawnienie przyznane jej przepisem art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) - dalej u.s.g. Zgodnie z art. 25 ust. 2 u.s.g. rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. W orzecznictwie sądów podkreśla się, że rada gminy odmówi zgody, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Tym samym ustawodawca powierzył radzie funkcję kontrolną, uprawniającą do ingerencji w indywidualny stosunek pracy łączący pracodawcę z pracownikiem-radnym. W ten sposób przyznał pracownikom-radnym szczególną ochronę, której celem jest zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu, a nie tworzenie szczególnych przywilejów w zakresie trwałości stosunku pracy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wynikająca z tego przepisu ochrona pracownika-radnego ma dwojaki charakter: względny i bezwzględny. O ile związaną jest decyzja rady w sytuacji, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę są zdarzenia wiążące się z wykonywaniem mandatu przez radnego, o tyle pozostałe przypadki wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, bądź odmowy takiej zgody zostały pozostawione swobodnemu uznaniu rady gminy, która decyduje, czy zachodzą przesłanki uwzględnienia wniosku pracodawcy (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 625/15, dostępny w internetowej bazie orzeczeń). Uznanie to nie może być dowolne, ale powinno każdorazowo opierać się na wnikliwym przeanalizowaniu okoliczności powołanych jako przemawiające za rozwiązaniem stosunku pracy i ich ocenie w świetle nie tylko gwarancji sprawowania mandatu radnego, ale także poszanowania reguł prawa pracy i ogólnie przyjętych zasad i wartości porządku prawnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się także, że powinno się wyraźnie oddzielić sferę interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego-pracownika. Dlatego bezwzględna odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Innymi słowy przyjmuję się, że ochrona radnego ustanowiona została wyłącznie na użytek sytuacji, gdy pracodawca zamierza rozwiązać z nim stosunek pracy z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu i wówczas ustawodawca nakazuje radzie odmówienia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Przy zamiarze rozwiązania stosunku pracy z innych przyczyn, tj. niezwiązanych z wykonywaniem mandatu, jakiekolwiek by one nie były, ochrona radnego ma charakter relatywny.

Istotne znaczenie ma także to, że ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. W każdym przypadku niewyrażenia zgody przez radę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym należy wykazać, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Z przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g. wynika zatem, że motywy pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym, muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z powodu zdarzeń związanych z wykonywaniem przez radnego mandatu. Motywy, jakimi kierowała się rada, powinny wynikać z uzasadnienia uchwały. Uchwała rady gminy w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie może być podjęta w sposób abstrahujący od motywów podanych przez pracodawcę, jak również winna ona być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów, jak również mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 193/13, LEX nr 1369028). Zaakcentować przy tym należy, że rada gminy ma autonomiczne prawo zająć stanowisko, oceniając wniosek pracodawcy z punktu widzenia poszanowania standardów i kryteriów obowiązujących w prawie pracy, jak również powinna mieć na względzie, że motywy odmowy wyrażenia zgody muszą być zgodne z zasadami porządku prawnego, mieć oparcie w stanie faktycznym, oraz że odmowa wyrażenia zgody musi być podporządkowana ochronie wartości, które są istotne i chronione przez porządek prawny demokratycznego państwa prawnego.

W ocenie sądu art. 25 ust. 2 u.s.g. nie można interpretować w ten sposób, że rada gminy musi wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli pracodawca nie stawia mu zarzutów związanych z wykonywaniem mandatu radnego (por. wyroki NSA: z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt II OSK 952/08 oraz z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1074/10). Konieczne jest natomiast poddanie uznania organu samorządu ograniczeniom wedle wskazanych wyżej kryteriów. Ich stosownie powinno także uwzględniać, że celem przewidzianej w u.s.g. ochrony jest zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu, a nie tworzenie szczególnych przywilejów w zakresie trwałości stosunku pracy. Stąd też z pewnością odmowa wyrażenia zgody będzie uzasadniona nawet, jeśli zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego nie wprost były podstawą rozwiązania stosunku pracy, ale zostanie choćby uprawdopodobnione, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu wpływało na decyzję pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę.

Z powyższych względów uchwała w sprawie niewyrażenia zgody na zwolnienie z pracy radnego niewątpliwie wymaga przeanalizowania wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które powinny być uwzględnione w jej uzasadnieniu (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. II OSK 1747/08), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu tej uchwały. To uzasadnienie uchwały pozwala bowiem na zapoznanie się z motywami, jakimi kierował się organ samorządowy podejmując taką, a nie inną decyzję. W przeciwnym razie nie będzie wiadomo, z jakiego powodu rada gminy udzieliła, względnie odmówiła zgody na rozwiązanie stosunku pracy (NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 1124/05). Uzasadnienie uchwały powinno wskazywać podstawę prawną decyzji i zawierać wskazanie faktów, które rada uznała za decydujące dla wyrażenia, bądź odmówienia takiej - tak by możliwa była ocena motywacji towarzysząca radzie przy podejmowaniu uchwały. Jeżeli ocena taka zostanie dokonana przez pryzmat wszystkich znanych jej okoliczności oraz znajdzie poparcie w zasadach logiki i doświadczenia życiowego, to ocena taka (a w konsekwencji podjęta w jej rezultacie uchwała), będzie korzystać z przymiotu legalności. Nie można również pominąć, że w całym procesie podejmowania uchwały ważne jest też zapewnienie ochrony pracodawcy. Gdyby uchwała nie zawierała uzasadnienia, to pracodawcy trudno byłoby dochodzić swych praw.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza powyższych wymogów, dotyczących uzasadnienia. Odniesiono się w jej uzasadnieniu kolejno do zarzutów podniesionych we wniosku PFRON, dokonując ich oceny w oparciu o okoliczności, które były przedmiotem postępowania wyjaśniającego ze strony Rady, a przytoczone przez Radę Miejską argumenty należy uznać jako wystarczające umotywowanie decyzji podjętej w ramach uznania dopuszczalnego świetle art. 25 ust. 2 u.s.g.

Po pierwsze trzeba wskazać, że postawiony radnemu we wniosku zarzut niezgłaszania pracodawcy swoich nieobecności w pracy w dniach, w których uczestniczył w pracach Rady Miejskiej w [...] jest zarzutem, który może rodzić uzasadnione przekonanie, że dążenie do rozwiązania stosunku pracy z radnym ma, przynajmniej w pewnym stopniu, związek z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. PFRON w tej kwestii nie wskazuje w jaki sposób i komu radny powinien zgłaszać swoje nieobecności. Z akt sprawy nie wynika, a PFRON tego nie potwierdził żadnym dokumentem, że radny, zatrudniony na stanowisku Dyrektora Oddziału PFRON w [...], naruszał regulamin pracy i na czym to naruszenie polegało. Z pisma Zastępcy Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych Pani D. H. z dnia 17 stycznia 2017 r. (fax w aktach sprawy) dotyczącego ewidencji czasu pracy Dyrektorów Oddziałów wynika, że Dyrektorzy Oddziałów nie rejestrują godzin pracy kartą RCP. Ewidencja czasu pracy Dyrektorów Oddziałów polega na rejestracji nieobecności, nie ma natomiast obowiązku rejestracji godzin pracy. W tym miejscu zauważyć należy, że wprawdzie PFRON powołuje się na nieobecności w pracy radnego, a nie na godziny pracy, ale pismo to jest datowane, jak wyżej wskazano, na dzień 17 stycznia 2017 r., a więc po złożeniu wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w [...] W. S., a także po podjęciu przez Radę Miejską w [...] uchwały z dnia 11 stycznia 2017 r. nr [...] o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w [...] W. S.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 24 u.s.g., radny obowiązany jest brać udział w pracach rady gminy i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany. Skorelowany z tym jest art. 25 ust. 3 u.s.g., w którym zawarto normę, która nakazuje wprost pracodawcy zwolnienie radnego od pracy zawodowej w celu umożliwienia mu udziału w pracach organu gminy. Zakład ma zatem obowiązek zwolnić pracownika od pracy na czas związany z wykonywaniem przez niego obowiązków radnego. Zwolnienie pracownika od pracy, o jakim mowa w art. 25 ust. 3 u.s.g. z założenia natomiast wyłącza go na czas prac z obowiązku i możliwości działania w tym czasie na rzecz pracodawcy i spod jego kontroli. W tym miejscu przypomnieć należy, że radny jest dyrektorem, a zatem ma nienormowany czas pracy. Sam problem ewidencjonowania wyjść na sesje rady gminy jest natomiast kwestią wewnętrznej organizacji pracy. Nie może budzić wątpliwości, że Prezes Zarządu PFRON wiedział, że W. S. -Dyrektor Oddziału PFRON w [...] jest radnym. Trudno zatem uznać za uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy zarzut nieodnotowywania przez radnego nieobecności w związku z uczestnictwem w pracach rady gminy, skoro Prezes Zarządu PFRON nie ustalił sposobu ich rejestracji.

Trafnie zatem stwierdziła Rada Miejska, że pracodawca wiedział o uczestnictwie W. S. w posiedzeniach rady i to akceptował.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że nieustalenie sposobu odzwierciedlania nieobecności radnego w pracy w związku z wykonywaniem przez niego mandatu nie może być okolicznością obciążającą pracownika, jako że ustalenie porządku pracy i rejestracji czasu pracy pracowników, w tym dyrektorów oddziałów PFRON obciąża pracodawcę.

Po drugie stwierdzić należy, że postawiony radnemu we wniosku zarzut dotyczący pobierania wynagrodzenia od pracodawcy za czas, kiedy brał udział w pracach organu gminy jako radny oraz pobieranie za ten sam czas diety przysługującej radnemu, w ocenie sądu jest zarzutem, który może rodzić uzasadnione przekonanie, że dążenie do rozwiązania stosunku pracy z radnym ma związek z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. PFRON w tej kwestii nie wskazał, jakie przepisy nie przewidują w powyższym wypadku wypłacania wynagrodzenia, tylko ogólnikowo wskazał na bliżej nieokreślone przepisy wewnętrzne obowiązujące w PFRON. Tymczasem wskazać należy, że w przywołanym art. 25 ust. 3 u.s.g. przewidującym obowiązek pracodawcy zwolnienia radnego od pracy zawodowej w celu umożliwienia mu udziału w pracach organu gminy nie określono żadnych reguł dotyczących wynagrodzenia należnego pracownikowi za ten czas lub konieczności odpracowywania tego czasu. W tej kwestii można jednak zwrócić uwagę, że skoro w ustawie z jednej strony nałożono na radnego obowiązek uczestnictwa w pracach organu samorządowego, z drugiej zobowiązano bezwzględnie pracodawcę do umożliwienia pracownikowi będącego radnym wykonywania jego mandatu, to nie mogą być w tym zakresie akceptowane takie rozwiązania, które prowadziłyby do omijania tych przepisów. Tym bardziej, że nie ustalono, że za czas uczestnictwa w pracach organu gminy nie przysługuje radnemu wynagrodzenie, a wręcz przeciwnie wynagrodzenie to było przez pracodawcę wypłacane.

Wreszcie niezrozumiałe jest jaki konkretnie zarzut próbował wnioskodawca postawić radnemu wskazując, że ten pobierał diety za udział w posiedzeniach rady gminy, które odbywały się w godzinach pracy. Jak już zauważono powyżej, przepisy u.s.g. nie wypowiadają się w kwestii wynagrodzenia za czas, na który radnemu przysługuje zwolnienie od pracy na podstawie art. 25 ust. 3 u.s.g., co należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie ma obowiązku odpowiedniego pomniejszania wynagrodzenia pracownika za ten czas i nie istnieją automatycznie podstawy do stawiania radnemu zarzutu pobierania "podwójnego wynagrodzenia" w związku z tym, że wypłacana jest zarówno dieta, jak i wynagrodzenie przez pracodawcę. Rację ma Rada Miejska w [...], że dieta nie jest wynagrodzeniem za pracę, pochodzi od innego podmiotu, wynika z zupełnie innego stosunku prawnego i pełni zupełnie inną funkcję. Istotne jest w rozpoznawanej sprawie to, że PFRON we wniosku nie wykazał, iż w tej kwestii umowa o pracę przewidywała jakieś modyfikacje wynagrodzenia pracownika za czas pracy wykorzystany na wykonywanie mandatu radnego, i że doszło w związku z tym do bezpodstawnego pobrania przez niego wynagrodzenia, skoro za ten czas otrzymuje dietę.

Po trzecie zauważyć należy, że postawiony radnemu we wniosku zarzut dotyczący utraty zaufania do pracownika, w ocenie sądu jest także zarzutem, który może prowadzić do uzasadnionego stwierdzenia, że dążenie do rozwiązania stosunku pracy z radnym ma związek z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Brak jest podstaw do przyjęcia, że zachowanie radnego należy uznać za naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, o których mowa w art. 100 § 1 i § 2 pkt 4 i 6 Kodeksu pracy, a z których to przepisów wynika, że pracownik jest obowiązany m.in. przestrzegać poleceń przełożonych, skoro z rozpoznawanej sprawy nie wynika, że skarżący miał obowiązek ewidencjonować nieobecności w pracy spowodowane uczestnictwem w pracach organu gminy, oraz że takie polecenie otrzymał od Prezesa Zarządu PFRON. Utrata zaufania pracodawcy w stosunku do pracownika powinna być uzasadniona okolicznościami natury obiektywnej oraz racjonalnej, a nie być wynikiem arbitralnych ocen lub subiektywnych uprzedzeń.

Z wniosku PFRON nie wynika, że przyczyną wystąpienia o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym zatrudnionym na stanowisku Dyrektora Oddziału PFRON było nieprzestrzeganie ustalonej organizacji i porządku pracy, co wynikało np. z przeprowadzonej kontroli. Wręcz przeciwnie radny twierdzi, że pracodawca jasno wyrażał, że ma zaufanie do jego osoby - pismo radnego z dnia 8 czerwca 2017 r. Trudno zatem mówić o utracie zaufania przez pracodawcę do pracownika – radnego.

Reasumując stwierdzić należy, że zarzuty sformułowane we wniosku i towarzyszące im argumenty nie dowodzą naruszenia obowiązków pracowniczych uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem będącym radnym. Wobec zaś niewykazania przez PFRON, że opisane działania radnego wypełniały znamiona uchybienia wymogom wynikającym z prawa pracy, umowy o pracę bądź z regulaminu pracy, jako uzasadnione pozostaje uznać stanowisko, że na wnioskowane rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem mogło wpłynąć wykonywanie przez niego mandatu radnego. W świetle poczynionych rozważań ww. okoliczności były wystarczające do odmowy przez Radę Miejską w [...] wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.

Z przytoczonych przez skarżący PFRON okoliczności i argumentów nie wynika bowiem, że zarzucane radnemu naruszenia obowiązków pracowniczych mogą zostać uznane za bezspornie udowodnione, lub że ich charakter sprawia, iż niewyrażenie przez Radę Miejską zgody na rozwiązanie stosunku pracy byłoby nie do pogodzenia z zasadami porządku prawnego i stanowiło absolutnie nieuzasadnioną ingerencję w prawo pracodawcy do rozstania się z pracownikiem.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, wbrew zarzutom skargi, w ocenie sądu, zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia 11 stycznia 2017 r., nr [...] nie narusza normy art. 25 ust. 2 u.s.g. Przedstawione we wniosku zarzuty wobec pracownika - radnego nie były wynikiem niewykonania poleceń przełożonego, brak jest dowodów na to, że pracodawca przed wystąpieniem z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy, uprzednio zwracał uwagę pracownikowi na jakiekolwiek nieprawidłowości w wykonywaniu przez niego obowiązków dyrektora Oddziału i żądał ich usunięcia lub sam dążył do wprowadzenia w organizacji zakładu pracy zmian powodujących ich wyeliminowanie.

Niewątpliwie ochrona wynikająca z art. 25 ust. 2 u.s.g. ma służyć między innymi uniknięciu sytuacji, gdy kwestie wiążące się z wykonywaniem mandatu, mogą potencjalnie wpłynąć na prawa pracownicze radnego. W tym kontekście postawione radnemu we wniosku zarzuty w związku z nieodnotowywaniem przez niego obecności w czasie, gdy opuszczał pracę w związku z uczestnictwem w posiedzeniach Rady, pobieraniem wynagrodzenia i diety są zarzutami, które mogą rodzić uzasadnione przypuszczenie, że dążenie do rozwiązania stosunku pracy z radnym ma związek z wykonywaniem przez niego mandatu radnego.

Stanowisko Rady zostało należycie umotywowane w uzasadnieniu uchwały, co przeczy zarzutowi arbitralności podjętego rozstrzygnięcia.

W sytuacji, gdy rada gminy dojdzie do przekonania, że podstawą rozwiązania stosunku pracy z radnym są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

R.T.