Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2049/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) NSA Wiesław Kisiel Protokolant Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Wojewody z dnia 11 sierpnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej K. P. kwotę [...] ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Decyzją z dnia [...] 2003 r. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego /tj.. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. / w związku z art. 47 ust. 2 oraz w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm./

- orzekł o odmowie zameldowania K. F. i małoletniej E. F. (ur. [...] 1995. roku) na pobyt stały pod adresem [...] w [...]

-orzekł o zameldowaniu z dniem [...] 2003r. I. F. i N. F. (ur. [...] 1998r.) na pobyt stały pod adresem [...] w [...]

W uzasadnieniu decyzji organ meldunkowy wskazał, że decyzją z dnia [...] 2003r. Burmistrz orzekł o zameldowaniu I. F. i małoletniej N.F. w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w [...] oraz odmówił zameldowania K. F. i E. F. pod tym adresem. Na decyzję Burmistrza wniosła odwołanie K. P. w części dotyczącej zameldowania I.F. i N. F. i Wojewoda po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] 2003r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na jej nieprawidłowości.

Po uzupełnieniu postępowania meldunkowego Burmistrz stwierdził, że w powyższej sprawie nie doszło do zmiany stanu faktycznego, a ponownie oceniony w poprzednio prowadzonym postępowaniu i uzupełniony materiał dowodowy prowadzi do tych samych ustaleń.

Wyjaśniono, że decyzją administracyjną Starosty z dnia [...] 2002r. małoletniej N. W-B. urodzonej w dniu [...] 1998r. w [...] orzeczono zmianę nazwiska na F.

I.F. w dniu [...] 2003r. dokonała wymeldowania siebie oraz córki N.F. z lokalu mieszkalnego na os. [...] w [...] ponieważ meldunek ten nie był odzwierciedleniem faktycznego stanu i był jedynie potrzebny I. F. do załatwiania spraw administracyjnych.

Ewidencja ludności, zgodnie z art. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, ma, więc tylko charakter deklaratoryjny i powinna być odzwierciedleniem stanu faktycznego.

Nie jest, więc istotne dla wydania decyzji administracyjnej o zameldowaniu wykazywanie się przez K.P. prawem własności do lokalu mieszkalnego, co potwierdza odpis z księgi wieczystej o numerze [...] z dnia [...] 1998 r. jak również toczące się postępowanie przed Sądem Okręgowym o odszkodowanie z powództwa K. P. przeciwko I. F., K. F. oraz przeciwko A. F.

Stwierdzono, że nie nastąpiło całkowite i trwałe opuszczenie przez K.F. lokalu mieszkalnego przy ul. [...] i trwałe, nieprzerwane zamieszkanie w lokalu pod adresem [...]

Korzystanie z lokalu na [...] przez K. F. polega tylko na użytkowaniu znajdującej się tam łazienki. Przeprowadzona wizja lokalna potwierdziła fakt dokonania w przeszłości remontów w pokoju pod adresem [...] (między innymi doprowadzenie wody). Remonty doprowadziły do polepszenia warunków mieszkaniowych, nie można jednak tylko na tej podstawie wysuwać wniosków, co do tego, kto w lokalu zamieszkuje.

Niewyobrażalne jest zdaniem organu, że pięć osób K. F., I.F., N.F., A. F., E. F. zamieszkuje w jednym pokoju pod adresem [...], podczas gdy lokal pod adresem [...], który składa się z kilku pomieszczeń, mógłby być bez większych przeszkód zamieszkiwany. A. F, co do którego sąsiedzi składali oświadczenia o jego zamieszkiwaniu pod adresem [...], przesłuchany w charakterze świadka powiedział, że jest zameldowany w bloku mieszkalnym na Osiedlu [...] i tam ma większość swoich rzeczy. Na [...] pomaga prowadzić gospodarstwo rolne a pod adresem [...] przebywa tylko "niekiedy".

Uznano, że związek K. F. z lokalem [...] polega tylko na korzystaniu z łazienki, ponieważ lokal na [...] nie posiada własnej łazienki i odwiedzaniu zamieszkałej tam córki.

Zapadłe orzeczenia w postępowaniach karnych i cywilnych (wyrok Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] 2001 r., postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] 2001 r., wyrok Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] 1999 r., wniosek prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania [...] z dnia [...] 1999 r.) dotyczą stanu faktycznego sprzed kilku lat i miałyby znaczenie w postępowaniu administracyjnym o zameldowanie w tamtym stanie rzeczy. Uznano, że od czasu zapadłych orzeczeń w sprawach cywilnych i karnych sytuacja faktyczna uległa zmianie a zadaniem organu meldunkowego jest stwierdzenie aktualnego stanu rzeczy. Świadome niszczenie korespondencji, zapychanie przewodu kominowego w celu usunięcia lokatorów z pokoju pod adresem [...] oraz przyznanie stanu nieprzerwanego posiadania w postępowaniu sądowym w związku z ewentualnością stwierdzenia zasiedzenia dotyczą czasu sprzed chwili wszczęcia postępowania.

Wyprowadzone w postępowaniu sądowym stwierdzenie Sądu Okręgowego, co do spełniania przesłanek zasiedzenia, co mogłoby uzasadniać fakt zamieszkiwania w tym lokalu, należy odnieść do całej rodziny F. a nie tylko do K.

Stan techniczny domu mieszkalnego nie ma znaczenia dla możliwości stwierdzenia zamieszkiwania w danym lokalu konkretnej osoby. Zresztą, wbrew twierdzeniom pełnomocnika K. P., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w protokole oględzin z dnia [...] 2003r. napisał, że "nie stwierdza się bezpośredniego zagrożenia zawalenia się budynku".

Stwierdzono ponownie, że w lokalu pod adresem [...] zamieszkuje I.F. wraz z córką N. F. Należy dać wiarę zeznaniom I. F. oraz zeznaniom K. P., złożonym na rozprawie z dnia [...] 2003 r. Próbą zbyt daleko idącej interpretacji jest oświadczenie pełnomocnika zawarte w piśmie z dnia [...] 2003r. twierdzące, że " K. P. jedynie przyznała, że I. F. z córką N, w tym pomieszczeniu zamieszkują, lecz nie w formie stałego tam przebywania z noclegami, lecz przychodzą tam w ciągu dnia, gdy córka i wnuczka, chcą w ciągu dnia odizolować się od rodziców, na pewien czas, natomiast nie śpią tam, gdyż jest to pokój nieopalony". K. P. zdaniem organu przesłuchana w charakterze świadka, potwierdziła - przeciwnie do oświadczenia pełnomocnika - fakt zamieszkiwania przez I. F. w lokalu przy [...] i dodała, że K. F. nieraz przychodzi do córki do pokoju pod adresem [...]

Sama chęć odizolowania się od rodziców może wskazywać także na zamiar zamieszkiwania w tym przypadku w innym lokalu i byłaby całkowicie nieskuteczna, skoro, jak sama K.P. potwierdziła, córka jest odwiedzana przez matkę.

Wizja lokalna nie potwierdziła tego, że I.F. wraz z córką nie sypia w spornym pomieszczeniu, a jeśli nawet założyć taką hipotetyczną możliwość, to i tak centrum jej spraw osobistych i majątkowych skupia się właśnie w pokoju pod adresem [...] a okoliczność taka jak sypianie w innym lokalu nie mogłaby być przeszkodą do wydania decyzji o zameldowaniu. Jak wynika z zeznań sąsiadów wieczorami świeci się tam światło. Wyniki wizji lokalnej potwierdziły, że pokój ten pod względem technicznym jest zdatny do zamieszkiwania, ponieważ posiada kącik

do gotowania, piec do opalania, sprzęt codziennego użytku domowego np. odkurzacz.

Stwierdzono, że wyniki wizji lokalnej oraz przeprowadzonych rozpraw wskazują, że centrum życia rodzinnego, spraw osobistych i majątkowych rodziny F., poza I. F. wraz z córką, skupia się w domu pod adresem [...]

Na powyższą decyzję organu meldunkowego K. P. złożyła odwołanie w części orzekającej o zameldowaniu na pobyt stały I. F. wraz z małoletnią N.F. w lokalu przy ul. [...] w [...]

Odwołująca podniosła, iż ustalenia poczynione przez organ I instancji nie są zgodne z prawdą. Zarzucała, że z wnioskiem o zameldowania na pobyt stały tych osób wystąpili A. i K. r, nieposiadający umocowania do działania w tej sprawie.

Podnosiła także, że nie dokonano doprecyzowania, w którym lokalu dokonano zameldowania, gdyż w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] znajdują się także inne lokale i w takiej sytuacji zameldowanie I. F .i Jej córki mogłoby rodzić uprawnienia do zamieszkiwania w całym budynku.

Odwołująca wywodziła także, że budynek ze względu na zły stan techniczny nie nadaje się do zamieszkiwania. Przyznała jednak, że I. F. ma dostęp do przedmiotowego budynku, przebywa w nim organizując okolicznościowe przyjęcia.

Wojewoda decyzją z dnia 11 sierpnia 2003 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części objętej odwołaniem.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zameldowanie w miejscu stałego przebywania jest obowiązkiem wynikającym z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Jeżeli więc I.F. oraz Jej córka N. F. przebywały w lokalu przy ul. [...] w [...] w dniu zgłoszenia pobytu, tj. w dniu [...] 2003 r. i nadal tam przebywają to obowiązkiem było zarejestrowanie tego pobytu.

Orzekając o zameldowaniu organ meldunkowy badał stosownie do swoich uprawnień jedynie fakt przebywania osoby w lokalu i tę okoliczność powołując się na obecnie obowiązujący stan prawny wyjaśnił w sposób dostateczny organ pierwszej instancji.

Fakt przebywania I. F.wraz z dzieckiem w spornym lokalu, potwierdziła zdaniem organu odwoławczego K. P., ponieważ składająca wyjaśnienia do protokołu w dniu [...] 2003 r. przyznała, że K. F. mieszka przy ul. [...] w [...], a do lokalu nr [...] znajdującym się przy tej samej ulicy przychodzi w odwiedziny do mieszkającej tam córki I.

Okoliczność zamieszkiwania I. F. pod spornym adresem potwierdziły kontrole dyscypliny meldunkowej przeprowadzone w dniu [...] 2002 r. oraz w dniu [...] 2003 r. przez Komendę Powiatową Policji. Informacji w sprawie udzieliły osoby mieszkające w sąsiedztwie.

Wizja lokalna przeprowadzona w dniu [...] 2003 r. wykazała, iż lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] jest faktycznie zamieszkały przez I.F. i Jej małoletnie dziecko, znajdują się tam meble w tym łóżko, sprzęty gospodarstwa domowego, zabawki dziecka, odkurzacz i inne rzeczy.

W dniu [...] 2003 r. I. F. przedłożyła wymagane przepisem Rozdziału 2 § 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 30 grudnia 2002 r., Nr 236, poz. 1999) w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych, druki "zgłoszenia pobytu stałego", które stały się podstawą Jej zameldowania wraz z małoletnią córką N. F. na pobyt stały, przedmiotowym lokalu.

Brak tych druków "zgłoszenia pobytu stałego" stał się między innymi przyczyną uchylenia decyzji Burmistrza z dnia [...] 2003 r. Dlatego też, nietrafne są zarzuty odnośnie braku umocowania K. i A. F. do złożenia wniosku o zameldowania córki I. F. na pobyt stały, skoro I. F. osobiście złożyła wymagany druk zgłoszenia pobytu, stanowiący podstawę do zameldowania na pobyt stały

Zameldowanie nie może być utożsamiane z nabyciem prawa do lokalu i z faktu zameldowania osoby na pobyt stały nie wynika jeszcze powstanie jakiegokolwiek tytułu prawnego do lokalu. Ewidencja ludności nie stanowi także formy kontroli legalności zamieszkiwania i pobytu.

Sprawy związane z uprawnieniami do lokalu winny być rozpatrywane w postępowaniu sądowym natomiast w postępowaniu administracyjnym po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. organ meldunkowy orzekając o zameldowaniu czy wymeldowaniu nie sprawdza, czy osoba zgłaszająca pobyt w danym lokalu, posiada do niego tytuł prawny. Ewidencja ludności spełnia rolę rejestracyjną, a w związku z tym sprzeciw wyrażony przez K. P. w odwołaniu, jest W świetle art. 10 ust. l ustawy bez znaczenia.

K .P. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej decyzji Burmistrza z [...].2003 r. w części objętej odwołaniem oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Słusznie zdaniem skarżącej ustala zaskarżona decyzja, ze I. F. działając imieniem własnym oraz małoletniej córki N. dopiero w dniu [...] 2003 r złożyła w sprawie wniosek o zameldowanie jej w przedmiotowym mieszkaniu w [...] przy [...]

Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, oparto się w tym zakresie na dowodach przeprowadzonych w sprawie przed złożeniem wniosku o zameldowanie przez I.F., kiedy to sprawa toczyła się już z wniosku jej matki K.F. o zameldowania jej i córki E. w przedmiotowym mieszkaniu. Dowody były wówczas prowadzone zupełnie pod innym kątem i skoro w przedmiotowej sprawie wniosek został dopiero złożony [...] 2003 r., to nie można opierać się na dowodach prowadzonych wcześniej w tej sprawie, kiedy wnioskodawcą była jedynie K.F.

W skardze zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie zajęła się zarzutami podniesionymi w odwołaniu, a dotyczącymi braku oznaczenia lokalu w wielomieszkaniowym budynku w [...] przy ul. [...]

Decyzja zdaniem skarżącej jest rażąco sprzeczna z przepisami prawa, ponieważ budynek, w którym orzeczono zameldowanie I. F. oraz jej córki N.F. jest budynkiem wielomieszkaniowym. Te osoby zajmują obecnie tylko jeden pokój na parterze tegoż budynku a w decyzji dokonując zameldowania nie oznaczono lokalu. W ten sposób będą miały prawo do zameldowania w całym budynku i zresztą na podstawie zaskarżonej decyzji roszczą sobie prawo do innych mieszkań w budynku, w którym zamieszkuje rodzina skarżącej, która jest wyłączną właścicielką realności.

Ponadto skarżąca podniosła, że mimo jej wniosku dowodowego organ I instancji nie przeprowadził dowodu z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego, z których wynika, że I. F. i jej małoletnia córka N. F. w tym mieszkaniu nie zamieszkują. Wynika to ze złożonych w sprawie zeznań przez I. F.. Ze wskazanych akt wynika również, że przedmiotowy pokój nie nadaje się do zamieszkiwania, nie ma tam ogrzewania, przewody kominowe w tej części budynku są niedrożne i w tym zakresie ten budynek grozi zawaleniem.

Ze wskazanych akt wynika ponadto, że rodzina F. wręcz w tej sprawie przyznaje, że nie ma możliwości zamieszkiwania w tym pokoju, gdyż nie nadaje się on do tego ze względów technicznych.

Skoro więc z tych akt wynika, że w przedmiotowym pokoju nie da się zamieszkiwać a jedynie ten pokój jest wynajmowany na organizowanie wesel i innych przyjęć, a przychodzą tam I. F. wraz z córka N.F. chcąc się odizolować od rodziców pierwszej i dziadków drugiej w ciągu dnia, to na pewno akta tej sprawy maj ą zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Ponadto skarżąca podniosła kwestię odpowiedzialności za to, że budynek w części, gdzie znajduje się przedmiotowy pokój może zawalić się i przygnieść I.F. i jej córkę N. F. w zakresie tym toczy się postępowania do sygn. [...]

Ponadto, jeżeli Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego nakaże, bądź rozbiórkę tej części budynku, jako grożącego w tej części zawaleniem, bądź tez zakaże tam zamieszkiwania powstanie sytuacja, że jeden organ orzeknie, że w tym zakresie pokój nie nadaje się do zamieszkiwania, zaś drugi przez zameldowanie ustali prawo do tego.

Skarżąca zarzuciła również, że nie sprawdzono czy I.F. i jej córka N.F. faktycznie zamieszkują we własnościowym mieszkaniu rodziców A. i K. F. w [...] na [...] , gdzie dotychczas I. F. i jej córka N. były zameldowane na pobyt stały.

Jest bezspornym w sprawie, że rodzice I.F. – A. i K. F. są właścicielami wielopokojowego domu w [...] przy ul. [...], gdzie zameldowana jest na pobyt stały K.F. z małoletnią córka E. K. F. wraz z mężem A.F. posiadają również mieszkanie własnościowe w [...] na [...], w którym z kolei jest zameldowany A. F.Nie sprawdzono czy pod tym adresem dotychczasowego zameldowania stałego I. F. i N. F.faktycznie zamieszkują czy mają tam swoje rzeczy. Tymczasem jest naturalnym , że skoro K. F. zgodnie żyje z mężem A. , jest wyłączną właścicielką wielomieszkaniowego budynku w [...] przy ul. [...], gdzie jest zameldowana wraz z córką E, to na pewno tam z nią mieszka mąż A. co zresztą wynika z jego zeznań w sprawie, zaś fikcyjnie jest on tylko zameldowany w mieszkaniu w [...] na [...] gdzie, zdaniem skarżącej, faktycznie mieszkają jego córka I. F. wraz z wnuczką N. F.

W tym stanie rzeczy jest oczywistym, że centrum życiowe A. i K. F.jest w ich własnym domu w [...] przy ul. [...] gdzie mieszkaj ą z córką E.

Natomiast w mieszkaniu w [...] na os [...], składającym się z kilku pokojów mieszka ich córka I. F. wraz z jej małoletnią córką N, którego to faktu nie sprawdzono w sprawie. Jedynie w ciągu dnia przychodzą do domu w [...] przy ul. [...] jednak chcąc być od rodziców odizolowanym, przebywają obie również w budynku w [...] przy ul. [...]

Właśnie wyłącznie ta okoliczność została przyznała do protokołu rozprawy przez skarżącą, a jedynie zostało to niezbyt fortunnie zaprotokołowane, co jednak niezwłocznie wyjaśnił i sprecyzował w odrębnym piśmie jej pełnomocnik.

Tymczasem zaskarżona decyzja opiera swe ustalenia błędnie na tym fakcie. Decyzja ta również powołuje się na protokoły przesłuchań stron, świadków, jak i wyniki wizji, gdy tymczasem wyraźnie z nich wynika, że przedmiotowy pokój nie jest wykorzystywany w celach mieszkalnych, lecz służy do organizowania tam imprez, wesel, przyjęć itp. W tym pokoju nie można palić, gdyż jest niedrożny przewód kominowy i ta część budynku grozi zawaleniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd badał, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

W rozpoznawanej sprawie Sąd dopatrzył się naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego przez organy wydające decyzję w zakresie poniżej wskazanym.

W świetle wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01 Trybunału Konstytucyjnego(Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 i Nr 110, poz. 1189), który orzekł, że art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych

a) jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

b) nie jest niezgodny z art. 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy administracji orzekające w sprawach meldunkowych nie badają tytułu prawnego do zajmowania lokalu, a jedynie fakt zamieszkiwania w nim.

Słusznie więc organy obu instancji stwierdziły, że w toku postępowania o zameldowanie nie podlega badaniu tytułu prawny do zajmowania lokalu a decyzja dotycząca zameldowania w trybie art.47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych o zameldowaniu nie prowadzi do powstania takiego tytułu potwierdzając jedynie ewidencyjnie fakt zamieszkiwania osoby pod konkretnym adresem. Badaniu w postępowaniu o zameldowanie podlegaj ą tylko przesłanki z art.6 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 wskazanej ustawy.

Nie ma również znaczenia w postępowaniu meldunkowym okoliczność spełniania przez lokal, w którym zameldowanie ma nastąpić norm wynikających z przepisów budowlanych określających kwestie bezpieczeństwa, ponieważ są to sprawy dotyczące służb administracyjnych kompetencyjnie odpowiedzialnych za przestrzeganie przepisów w tym zakresie obowiązujących jak i woli osoby taki lokal zajmującej.

Jako dowolne należy jednak traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa),zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art.77 § 1 kpa) a więc przy podjęciu wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.07.2001 r.sygn.I SA 1768/99 ,LEX nr 54171).

Pobyt stały w danym lokalu oznacza bowiem zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka swoich spraw osobistych i majątkowych. O charakterze pobytu w określonej miejscowości decyduje zamiar, wyrażony w oświadczeniu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. O ocenie charakteru pobytu decyduje jednak nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty.

Trafnie skarżąca podniosła, że mimo jej wniosku dowodowego organ I instancji nie przeprowadził dowodu z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego [...] z których ma wynikać ze złożonych w sprawie zeznań przez I.F., że wraz z małoletnią córką N. F.w spornym lokalu nie zamieszkują z uwagi na zły stan techniczny lokalu. Wprawdzie skład orzekający w niniejszej sprawie przyjmuje, że z zasady kwestie spełniania przez lokal przepisów z zakresu norm technicznych czy bezpieczeństwa nie mają w sprawach meldunkowych znaczenia jednakże w rozpoznawanej sprawie ta okoliczność może mieć znaczenie. Skoro wniosek o zameldowanie w spornym lokalu oprócz osoby dorosłej dotyczy także dziecka okoliczność tę niewątpliwie należy rozważyć przy badaniu okoliczności faktycznego zamieszkiwania także dlatego, że rodzina osoby wnioskującej o zameldowanie jak ustalono dysponuje dwoma innymi mieszkaniami w tej samej miejscowości a wnioskująca o zameldowanie, wymeldowała siebie i dziecko z mieszkania posiadającego niewątpliwie lepsze warunki aniżeli istnieją, jak wynika z akt postępowania, w spornym lokalu.

Ze wskazanych akt karnych ma wynikać wprost, że rodzina F. w sprawie tej przyznała, że nie ma możliwości zamieszkiwania w tym pokoju, gdyż nie nadaje się on do tego ze względów technicznych a jedynie sporny pokój jest wynajmowany przez nią na organizowanie przygotowań na wesela i innych przyjęć, a przychodzą tam I. F.wraz z córka N. F., chcąc się odizolować od rodziców pierwszej i dziadków drugiej, w ciągu dnia. Również z tego powodu akta tej sprawy mają znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy albowiem jak wynika z art.7 kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki mające niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Ustalając okoliczności związane z zamiarem zamieszkania w spornym pokoju I. F. i jej małoletniej córki N. F. organ meldunkowy powinien był dokonać sprawdzenia czy osoby te nie zamieszkują faktycznie we własnościowym mieszkaniu rodziców A. i K.F. w [...] na [...], gdzie dotychczas I. F. i jej córka N. były zameldowane na pobyt stały.

Okoliczność ta ma niewątpliwie znaczenie dla podjęcia trafnej decyzji meldunkowej skoro bezspornym w sprawie, że rodzice I. F.-.A. i K. F. są właścicielami wielopokojowego domu w [...] przy ul [...] gdzie zameldowana jest na pobyt stały K. F. z małoletnią córką E.zwłaszcza, że posiada ona ponadto również mieszkanie własnościowe w [...] na [...], w którym z kolei jest zameldowany A.F. Nie sprawdzono czy pod adresem dotychczasowego stałego zameldowania I. F.i N.F. faktycznie nie zamieszkują i czy maj ą tam swoje rzeczy, co mogłoby świadczyć o zamiarze stałego pobytu właśnie w tym lokalu. Słusznie, bowiem podnosi skarżąca, że naturalnym jest, skoro K. F. zgodnie żyje z mężem A. i jest wyłączną właścicielką wielomieszkaniowego budynku w domu w [...] przy ul. [...], to może tam z nią mieszkać mąż A., nie przebywając pod adresem gdzie jest na stałe zameldowany czyli w mieszkaniu w [...] na os. [...], gdzie, jak twierdzi skarżąca faktycznie mieszkają jego córka I. F. z wnuczką N. F.

Okoliczności te niewątpliwie mają znaczenie dla sprawy skoro zameldowania w przedmiotowym mieszkaniu pierwotnie domagała się K. F. wraz z małoletnią córką E. a wniosek ten wskazywał także I. F. oraz N. F.. Wniosek o zameldowanie w spornym lokalu I.F. w imieniu własnym i małoletniej córki N. złożyła dopiero w dniu [...] 2003 r. natomiast K. F. i córce E. F. odmówiono zameldowania w tym mieszkaniu ustalając, że mieszkają w domu K. F. w [...] przy ul[...]

Ponadto należy zauważyć, że w stanie prawnym po opublikowaniu w/w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, organy orzekające w sprawie o zameldowanie przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinny rozważyć czy K. P. może być traktowana jako strona tego postępowania w rozumieniu art.28 kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego K. P. uznawana była za stronę postępowania ze wszelkimi wynikającymi z tego przymiotu konsekwencjami. Bezspornym jest jednak, że legitymuje się tytułem własności do spornego lokalu, natomiast w obowiązującym stanie prawnym w chwili wydawania decyzji przez organy obu instancji prawo własności w postępowaniu meldunkowym nie ma znaczenia z uwagi na ewidencyjny charakter powyżej opisany.

Przepis art. 28 k.p.a nie może być interepretowany w oderwaniu od przedmiotu postępowania administracyjnego wyznaczonego postanowieniami art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Jedynie wtedy, gdy na podstawie przepisów prawa materialnego organ administrujący będzie uprawniony do rozstrzygania o sytuacji prawnej adresata, dysponuje on (adresat) interesem prawnym lub obowiązkiem kwalifikującym go jako stronę postępowania. Ocena, czy określony podmiot jest stroną postępowania, powinna być zatem poprzedzona ustaleniem, czy sprawa, której postępowanie ma dotyczyć, jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Jeśli np. zainteresowany złoży wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w sprawie administracyjnej załatwianej w innej formie prawnej niż decyzja administracyjna (np. w formie czynności materialno-technicznej), postępowanie nie zostaje zawiązane, zaś wnioskodawca nie uzyskuje statusu strony.

Pogląd o odrębności wskazanych wyżej norm należy zweryfikować w jednej kwestii. W postępowaniu wszczętym na żądanie strony mogą uczestniczyć osoby, które nie żądały jego wszczęcia, natomiast dysponują interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Organ administracji prowadzący postępowanie obligowany jest do ustalenia, jakie podmioty są stronami i zawiadomić je o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.).

Postępowanie administracyjne "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu w tym znaczeniu, że w jego wyniku wydaje się decyzję rozstrzygającą o prawach i obowiązkach tego podmiotu, lub też rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu.

W pierwszym wypadku postępowanie dotyczy interesu lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni, bowiem decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach. W drugim - postępowanie "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni. Decyzja nie rozstrzyga wprost o prawach i obowiązkach podmiotu, lecz jedynie oddziaływa na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z sytuacją prawną tego podmiotu Podmiot, na którego sytuację prawną oddziaływa decyzja, będzie w większości wypadków wywodził swój interes prawny z tzw. "prawa refleksowego" wiążącego się z sytuacją, w której prawo podmiotowe wykonywane przez uprawnionego może prowadzić do naruszenia nieobojętnych dla interesów osoby trzeciej norm prawa przedmiotowego, naruszenia uzasadniającego tym samym interes osoby trzeciej w tym, aby władza administracyjna poddała go ochronie prawnej.( Komentarz do art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005). Jest jednak oczywiste, że prawo własności przy ewidencyjnym charakterze postępowania meldunkowego nie podlega w nim ochronie i decyzje w tym postępowaniu wydane nie prowadzą do powstania tytułu prawnego do lokalu ani też prawa własności nie ograniczają.

Stwierdzając, że naruszone zostały przepisy prawa materialnego i postępowania powyżej opisane, co miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art.145§1 pkt 1 a oraz c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2002 Nr 153, poz.1270).Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy prowadzące postępowanie powinny zgodnie ze wskazanymi zasadami rozważyć zebrany dotychczas w sprawie materiał dowodowy po uzupełnieniu go w zakresie określonym powyżej.

Wobec uwzględnienie skargi, Sąd na podstawie art. 152 wskazanej ustawy procesowej orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, które to

rozstrzygnięcie traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 tej ustawy.