Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 464/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania podatkowego ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej , decyzją z {...} maja 2021 r., nr {...}, po rozpatrzeniu odwołania B.P.– zwanego dalej skarżącym lub podatnikiem, od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z {...} grudnia 2021 r., nr{...}, {...}, w przedmiocie odmowy uchylenia, w postępowaniu wznowieniowym, ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z {...} maja 2016 r., nr{...}, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z {...} stycznia 2016 r., nr{...}, określająca skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, za IV kwartał 2014 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w wysokości 0 zł, oraz określenia zobowiązania podatkowego za ten okres rozliczeniowy w wysokości 165 736 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżący B.P. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą po firmą "A", której przedmiotem była konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych.

W IV kwartale 2014 r. dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia trzech samochodów marki BMW X5, od dostawcy z Wielkiej Brytanii - BMW Park Lane Ltd. Transakcje te zostały udokumentowane fakturami: nr 198165 z dnia 7 października 2014 r., na kwotę 40.627,49 GPB, nr 198166 z dnia 7 października 2014 r., na kwotę 47.934,58 GPB, nr 198943 z dnia 13 listopada 2014 r., na kwotę 50.040,44 GPB, Przy zawieraniu tych transakcji B.P. posłużył się polskim numerem identyfikacji i podatkowej: [..].

Przedmiotowe samochody zostały następnie wewnątrzwspólnotowo dostarczone słowackiemu kontrahentowi. Na Słowacji auta zostały zarejestrowane przez firmę "B" ., która miała dokonać ich wewnątrzwspólnotowego nabycia na terytorium Słowacji. B.P. wraz z pismem z dnia 17 lipca 2015 r. przesłał kserokopie dokumentów słowackiej spółki "B": dowodów rejestracyjnych samochodów BMW X5, informacji dla słowackiej administracji podatkowej o nabyciu środków transportu, dokumentacji rachunkowej tej firmy.

Samochody, których dotyczą opisane wyżej transakcje zostały przetransportowane z Wielkiej Brytanii na Słowację, gdzie nastąpiło zakończenie transportu.

Rozstrzygające sprawę organy podatkowe, w postępowaniu zwyczajnym uznały, że faktury dokumentujące wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodów BMW X5 winny były być ujęte w ewidencji skarżącego, prowadzonej dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług, a podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowych nabyć, wykazany w jego deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2014 r. Obowiązków tych podatnik nie dopełnił - w stanie faktycznym sprawy skarżący nie wykazał, że nabycie pojazdów zostało opodatkowane lub uznane za opodatkowane na Słowacji. Poza tym w dacie nabycia przedmiotowych pojazdów przez firmę słowacką, podmiot ten jeszcze nie istniał.

Wobec powyższego Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego decyzją z {...} stycznia 2016 r., nr{...}, określił skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, za IV kwartał 2014 r., do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w wysokości 0 zł, oraz zobowiązanie podatkowe za ten okres rozliczeniowy, w wysokości 165 736 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od tego rozstrzygnięcia, decyzją z {...} maja 2016 r., nr{...}, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd, rozpatrując skargę podatnika od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z {...} maja 2016 r., oddalił ją wyrokiem z 8 września 2016 r., sygn. I SA/Rz 533/156.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od opisanego wyżej orzeczenia, oddalił ją wyrokiem z 23 października 2018 r., sygn. I FSK 2133/16.

W dniu 12 lipca 2016 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania w jego sprawie, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm., zwanej dalej Ordynacją). W tym zakresie powołał się na nowe, istniejące w dniu wydania decyzji, ale nieznane organowi dowody. Chodzi tu o korekty faktur z 16 maja 2016 r. nr; 1/2016, nr 2/2016, nr 3 /2016, do faktur: FV 1/fa//2014/UE, FV2/FA2014/EU i FA 3/FS/2014/UE, wystawione na rzecz słowackiego nabywcy pojazdów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z {...} września 2016 r., wznowił postepowanie w sprawie podatku od towarów i usług skarżącego za IV kwartał 2014 r. Po okresie zawieszenia, spowodowanego sądową kontrola decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, postępowanie w sprawie wznowieniowej zostało podjęte 3 stycznia 2019 r.

W ramach przeprowadzonego postępowania wznowieniowego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że korekty faktur, datowane na 16 maja 2016 r., nie mogły istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej, tj. 10 maja 2016 r. Nie można uznać więc, że zaistniała przesłanka wznowienia, wskazywana przez skarżącego.

Odnosząc się do argumentów strony, dotyczących prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że wszelkie kwestie z tym związane zostały rozstrzygnięte ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z {...} maja 2016 r. Obecnie zaś brak jest podstaw do żądania skorygowania tego rozstrzygnięcia.

Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z {...} maja 2021 r. skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postepowania.

Przeciwko zaskarżonej decyzji sformułował następujące zarzuty:

• naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, poprzez pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego sprawy i dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego,

• art. 120, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji poprzez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej i pominięcie treści norm podatkowych, co doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, z pominięciem treści norm określających zakres przedmiotowy zobowiązania podatkowego.

W uzasadnieniu swojej skargi podatnik podkreślił, że spełnił przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, powołując się na okoliczność wystawienia faktur korygujących, co miało miejsce 16 maja 2016 r. Podkreślił ponadto prawidłowość swojego rozliczenia podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja, odmawiająca uchylenia wydanej w sprawie ostatecznej i kończącej postępowanie decyzji, została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Po jego zainicjowaniu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, na wniosek skarżącego, organ nie stwierdził zaistnienia przesłanki, na którą skarżący się powołał, tj. przesłanki o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji.

Jako podstawę żądania wznowienia postępowania w swojej sprawie skarżący wskazał wyjście na jaw nowych dowodów, które choć istniały w dacie wydania ostatecznej i kończącej postępowanie w sprawie decyzji, nie były znane organowi.

Odnosząc się do zaprezentowanego w tym przedmiocie stanowiska organu, a także podnoszonych przez skarżącego okoliczności oraz treści żądania jego wniosku stwierdzić należy, że choć skarżący literalnie powołał się na ustawową przesłankę wznowienia postępowania podatkowego, wskazaną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, to jednak w jego przypadku przesłanka ta nie zaistniała, a przeciwne jego twierdzenia w tym względzie nie znajdują potwierdzenia w okolicznościach sprawy.

Jak to bowiem słusznie zauważył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, odmawiając uchylenia swojej ostatecznej decyzji, korekty faktur, datowane na 16 maja 2016 r., na które skarżący wskazuje jako na nowe dowody w sprawie, nie mogły istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej (co jest w tym przypadku bezwzględnie wymagane), tj. w dniu 10 maja 2016 r. Mając więc na uwadze obie te daty, które nie są w sprawie kwestionowane, brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż stanowisko organu w tym zakresie może być efektem nieprawidłowych (niepełnym lub dowolnych) ustaleń faktycznych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej poczynił je bowiem na podstawie treści (literalnego brzmienia) dostarczonych przez skarżącego korekt faktur, w związku z czym nie sposób zarzucić mu dowolności w tym względzie.

Prawidłowość poczynionych ustaleń, która nie może być w niniejszej sprawie kwestionowana, przesądza także o tym, że w niniejszym przypadku nie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania, na którą skarżący się powołał. Tym samym wydana w jego sprawie ostateczna decyzja podatkowa nie mogła zostać wzruszona, na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji, powodując konieczność ponownego rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty.

Jeżeli chodzi natomiast o podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące podlegających opodatkowaniu czynności, to w tym zakresie organ zasadnie argumentuje, że zostały one już rozstrzygnięte ostateczną decyzją, skarga na którą została prawomocnie oddalona. Aktualnie więc ich ponowne rozpatrywanie nie tylko nie jest możliwe, ale również niedopuszczalne.

W związku z tym Sąd, na podstawie art. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę, jako niezasadną.