Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 310/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 1; art. 103 ust. 2; art. 135o ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: § 19 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 644
law: Rozporzadzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby  policjantów
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym z [...] r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji (dalej jako: "organ drugiej instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. z [...] r. w sprawie przeniesienia P. J. (dalej jako: "skarżący") na niższe stanowisko służbowe policjanta [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Komendant Powiatowy Policji w L. [...] r. wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Skarżący został obwiniony o to, że:

1. w nocy [...] r. będąc w czasie wolnym od służby nie przestrzegał zasad etyki zawodowej w ten sposób, że podczas pobytu w lokalu gastronomicznym "B. " nad Z. nie przestrzegał zasad poprawnego zachowania wypowiadając do T. I., prowadzącego oprawę muzyczną trwającej tam imprezy integracyjnej, słowa wulgarne i powszechnie uznane za obelżywe, czym naruszył zasady współżycia społecznego, zasady praworządności i społeczne zaufanie do Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, określonego w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360), dalej jako "ustawa o Policji") w związku z § 2 i § 7 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr [...], poz. 3), dalej jako "Zasady etyki zawodowej policjanta");

2. w nocy [...]. będąc w czasie wolnym od służby nie przestrzegał zasad etyki zawodowej w ten sposób, że podczas pobytu w lokalu gastronomicznym "B." nad Z. , uderzył głową w skroń T. I., prowadzącego oprawę muzyczną trwającej tam imprezy integracyjnej, czym naruszył zasady współżycia społecznego, zasady praworządności i społeczne zaufanie do Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, określonego art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta;

3. w nocy [...] będąc w czasie wolnym od służby nie przestrzegał zasad etyki zawodowej w ten sposób, że podczas pobytu w lokalu gastronomicznym "B." nad Z. , naruszył zasady etyki zawodowej w ten sposób, że jako uczestnik imprezy integracyjnej, nieadekwatnie do okoliczności i miejsca odbywającej się imprezy, podnosił swoją koszulkę i zakładał ją na głowę, odsłaniając przy tym brzuch i klatkę piersiową, przy czym obecne w lokalu osoby wiedziały, że jest funkcjonariuszem Policji, czym nie przestrzegał zasad poprawnego zachowania oraz kultury osobistej i jego zachowanie nie było wyrazem dbałości o społeczny wizerunek policji jako formacji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 7 i § 23 Zasad etyki zawodowej policjanta.

Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, organ pierwszej instancji orzeczeniem z [...] r., Nr [...], stwierdził winę obwinionego w zakresie popełnienia trzech opisanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Na skutek wniesienia przez skarżącego odwołania, sprawę ponownie rozpoznał Komendant Wojewódzki Policji, który orzeczeniem z [...] r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji.

Na powyższe orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wyrokiem z 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 142/20, sąd oddalił wniesioną skargę. Wyrok ten stał się prawomocny od 2 października 2020 r.

W dniu [...] r. Komendant Miejski Policji w L. wydał rozkaz personalny Nr [...], którym zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska z dniem [...] r. i mianował go na niższe stanowisko służbowe policjanta [...] w drugiej grupie uposażenia zasadniczego z wynagrodzeniem w kwocie [...]zł i dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie. Organ pierwszej instancji powołał się na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r., Nr [...], w którym orzekł o utrzymaniu w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji [...] Organ pierwszej instancji wskazał, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r., Nr [...], stało się prawomocne w dniu wydania. Organ podkreślił, że wobec takiego stanu rzeczy obligatoryjne stało się zastosowanie art. 38 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Od powyższego rozkazu personalnego skarżący wniósł odwołanie do organu II instancji. Podniósł, że orzeczenie to zapadło bez jakiegokolwiek zaangażowania w sprawę skarżącego, nie został on bowiem powiadomiony o wszczęciu postępowania. Został więc pozbawiony możliwości aktywnego udziału w tym postępowaniu – składania wniosków dowodowych i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co stanowi rażącą obrazę art. 10 k.p.a. i § 19 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.

Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji rozkazem personalnym z [...] r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ drugiej instancji podniósł, że z unormowania art. 38 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na inne stanowisko służbowe, jest obligatoryjne. Zdaniem organu orzeczenie takie jest orzeczeniem o charakterze związanym i stanowi wykonanie uprzedniego wymierzenia kary dyscyplinarnej. W tego rodzaju postępowaniu nie ma konieczności wydania postanowienia o wszczęciu postępowania, ani udziału obwinionego w czynnościach postępowania. Okoliczności przemawiające za wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe zostały rozstrzygnięte w toku postępowania dyscyplinarnego, w którym skarżący miał zapewniony udział. Tym samym zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego są bezpodstawne. Ponadto organ powołał się na przepis art. 135o ust. 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym przełożony, o którym mowa w ust. 3 (właściwy w sprawach osobowych), po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe [...] przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu na niższe stanowisko służbowe, obniżeniu stopnia lub zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby

Na powyższy rozkaz personalny skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Nr [...] organu I instancji, podczas gdy został on wydany z rażącym naruszeniem przepisów postępowania;

2. art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego skutkującego wydaniem zaskarżonego rozkazu, co uniemożliwiło mu wzięcie udziału w postępowaniu;

3. art. 10, art. 9, art. 8 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, co w konsekwencji miało wpływ na wynik sprawy, a także stało w sprzeczności z zasadą działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej;

4. art. 135g pkt 1 i 2 ustawy o Policji poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, sprzecznej ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym, uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść skarżącego, rozstrzygnięcie wszystkich wątpliwości na niekorzyść skarżącego oraz wydanie rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy wszystkie istotne okoliczności nie zostały ustalone.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego organu II instancji oraz rozkazu organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że twierdzenie organów o braku konieczności informowania skarżącego o prowadzonym postępowaniu jest sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Organ prowadzący postępowanie, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie podjął czynności niezbędnych do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Skarżący podkreślił, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r., Nr [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargą z [...] r., w której skarżący wskazał na dowody potwierdzające, że nie dopuścił się zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym rozkazie personalnym i wniósł o oddalenie skargi. Organ złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że złożona w przedmiotowej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ administracji, a skarżący nie żądał przeprowadzenia rozprawy.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które w świetle powołanych przepisów uzasadniałyby jej uchylenie, bądź stwierdzenie jej nieważności.

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest rozkaz personalny organu II instancji z [...] r., Nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z [...] r., Nr [...], w sprawie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe policjanta [...], którym to rozkazem jednocześnie ustalono nową grupę uposażenia zasadniczego skarżącego i pozostawiono dodatek służbowy w dotychczasowej kwocie.

Materialnoprawną podstawę wymienionego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 38 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Wymierzenie kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe powoduje utratę uprawnień, o których mowa w art. 6e ust. 3 i art. 103 ust. 2. Stosownie do art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, policjant traci prawo do uposażenia, przez okres 6 miesięcy, w wysokości przysługującej przed odwołaniem (art. 6e ust. 3) oraz prawo do uzyskania zezwolenia od właściwego ministra na zachowanie prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem.

Wymaga zwrócenia uwagi, że art. 38 ustawy o Policji zawiera pełną regulację przypadków przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Przepisy ust. 2 i ust. 3 tego artykułu są poświęcone fakultatywnym przesłankom przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Natomiast unormowanie art. 38 ust. 1 reguluje sytuację, w której istnieje obowiązek przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

W przedmiotowej sprawie zachodził przypadek, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy o Policji, dotyczący obligatoryjnego przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący został ukarany karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Jak wynika z akt sprawy, orzeczeniem z [...] r., Nr [...] organ pierwszej instancji stwierdził winę obwinionego w zakresie popełnienia trzech opisanych w nim przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Organ odwoławczy orzeczeniem z [...] r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Stosownie do powołanego przepisu, orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r., Nr [...], stało się prawomocne w dniu jego wydania przez organ odwoławczy, tj. [...] r. Nie zmienia tego faktu to, że skarżący wniósł na powyższe orzeczenie dyscyplinarne organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Z woli ustawodawcy orzeczenia dyscyplinarne wydawane przez organ odwoławczy w trybie przepisów ustawy o Policji, są bowiem orzeczeniami prawomocnymi (odmiennie niż większość decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej, w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, będących decyzjami ostatecznymi).

Zatem wobec istnienia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, organ miał prawo i jednocześnie obowiązek orzec o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Sposób sformułowania art. 38 ust. 1 ustawy o Policji i użycie w powołanym przepisie słowa "przenosi", nie pozostawia wątpliwości co do obowiązku wydania rozkazu o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Taką argumentację dodatkowo wzmacnia przepis art. 135o ust. 4 zd. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym, przełożony, o którym mowa w ust. 3 (właściwy w sprawach osobowych), po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia lub wydalenia ze służby przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o: zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu go na niższe stanowisko służbowe, obniżeniu stopnia lub zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby. Zatem w toku postępowania o wydanie rozkazu personalnego, który jest wykonaniem kary dyscyplinarnej, przełożony w sprawach osobowych, bada jedynie czy zostało wydane orzeczenie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza policji i czy jest ono prawomocne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2123/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 177/15).

Nie można podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1113), dalej jako "rozporządzenie", poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego skutkującego wydaniem zaskarżonego rozkazu, co uniemożliwiło mu wzięcie udziału w postępowaniu.

Brak jest również podstaw do uznania za zasadne zarzutów dotyczących naruszenia art. 10, art. 9, art. 8 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, co zdaniem skarżącego miało wpływ na wynik sprawy, a także stało

Unormowanie § 19 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 61 § 4 k.p.a., o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie.

Z treści tych zarzutów wynika, że skarżący nie dostrzega, iż przedmiotem zaskarżenia nie jest w niniejszej sprawie orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym.

Przedmiotem kontroli sądu jest rozkaz personalny, którego wydanie jest uwarunkowane jedynie zapadłym już orzeczeniem dyscyplinarnym. Podkreślić należy, że w tego rodzaju postępowaniu, które jak w przedmiotowej sprawie, jest postępowaniem w sprawie wykonania orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, nie ma konieczności wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania i zawiadamiania o tym strony postępowania, a co za tym idzie, konieczności udziału strony w czynnościach postępowania. W postępowaniu o wydanie rozkazu personalnego na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o Policji do zadań organu nie należy badanie, czy spełnione zostały przesłanki uznania strony za winną popełnienia określonych przewinień dyscyplinarnych, czy też ocena stopnia zawinienia. Organ podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie tego unormowania nie ma podstaw do powtórnego rozpatrywania okoliczności, które doprowadziły do wydania orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, ani do rozważania zasadności takiego orzeczenia. Wszystkie okoliczności dotyczące wymierzenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe zostały rozstrzygnięte w toku postępowania dyscyplinarnego, w którym skarżący miał zapewniony czynny udział, z którego to prawa korzystał. Orzeczenie wydane na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o Policji jest więc konsekwencją wydania prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej i stanowi jego wykonanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 261/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2895/14).

Skarżący nie wskazał zresztą jakichkolwiek okoliczności, które nie zostały w sprawie prawidłowo ustalone i wyjaśnione oraz nie wskazał dowodów, które organ miałby pominąć, a zobowiązany był je przeprowadzić. Zarzuty skargi są w tym zakresie ogólnikowe. Skarżący nie wskazuje też dowodów, które zamierzał zgłosić i nie przedstawia twierdzeń, które jak podnosi w skardze, "mogłyby wpłynąć na finalną treść rozkazu personalnego.

Nie można podzielić zarzutu skargi o naruszeniu art. 135g pkt 1 i 2 ustawy o Policji, gdyż jak wynika z treści tych przepisów dotyczą one uwzględniania okoliczności (przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego) w postępowaniu dyscyplinarnym. Skoro zaskarżony rozkaz personalny nie został wydany w postępowaniu dyscyplinarnym, to oczywiste jest, że organ nie mógł naruszyć przepisów, które stosuje się w postępowaniu dyscyplinarnym. Powoływane przez skarżącego w tym zakresie zarzuty były przedmiotem rozpoznania w sprawie III SA/Lu 142/20, w której sąd badał legalność wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Wyrokiem z 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 142/20 sąd oddalił wniesioną przez skarżącego skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r., Nr [...], którym utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji z [...] r., Nr [...] stwierdzające winę obwinionego w zakresie popełnienia trzech opisanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzające karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Od powyższego wyroku skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej. Wyrok ten stał się prawomocny od 2 października 2020 r. (postanowienie z 6 listopada 2020 r. o stwierdzeniu prawomocności wyroku WSA w Lublinie z 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 142/20).

Należy mieć na uwadze, że zadaniem organu w przypadku postępowania prowadzonego na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o Policji jest zbadanie, czy orzeczenie dyscyplinarne wymierzające karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe wobec funkcjonariusza policji jest prawomocne i rozważenie wskazania nowego niższego stanowiska służbowego, które jest determinowane istnieniem niższych i nieobsadzonych stanowisk służbowych w danej jednostce organizacyjnej Policji.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że organy zbadały istnienie prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego w sprawie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Prawidłowo zastosowały zatem przepis art. 38 ust. 1 ustawy o Policji obligujący do wydania rozkazu personalnego. Prawidłowo rozważyły również kwestie nowego niższego stanowiska służbowego. Stosownie do art. 134d ust. 1 ustawy o Policji, kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza odwołanie lub zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego. Przepis ten znalazł odzwierciedlenie w zaskarżonym rozkazie personalnym poprzez zwolnienie skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska z dniem [...] r. i mianowanie na niższe stanowisko służbowe policjanta [...] w tej samej jednostce i z podobnym zakresem zadań. Z kolei przeniesienie na niższe stanowisko służbowe wiązało się ze zmianą stawki uposażenia zasadniczego na stawkę drugą i ustaleniem wynagrodzenia na kwotę [...]zł (wynikającej z mnożnika 1,771 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej na rok 2019 dla funkcjonariuszy Policji), przy pozostawieniu kwoty dodatku służbowego bez zmian.

Końcowo należy stwierdzić, że w toku kontroli legalności zaskarżonego w sprawie niniejszej rozkazu personalnego, sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego i procesowego, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonego rozkazu personalnego z obrotu prawnego.

Z tych względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.