Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 634/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1 pkt 3;  art. 86
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] października 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego H. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] Wójt Gminy P. (dalej: "Wójt", "organ I instancji"), działając m.in. na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej "u.p.z.p.") oraz art. 104 i art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku B. G. (inwestor), orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie zakładu przerobu drewna przez budowę budynku produkcyjno-magazynowego i budynku suszarni wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowie zbiornika wodnego, przeciwpożarowego, zabudowie rowu [...] obiektu "[...]" w km 0+448 - 0+590 rurociągiem żelbetowym, przebudowie rurociągów drenarskich w dziale nr [...] obiektu melioracyjnego "[...]" na działkach i części działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. położonych przy drodze powiatowej nr [...] na terenie wsi Z., gmina P.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że działki objęte wnioskiem nie są użytkowane rolniczo. Posiadają bezpośredni dostęp do publicznej drogi powiatowej, wyposażonej w infrastrukturę techniczną niezbędną dla realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Działki wchodzące w skład zamierzenia inwestycyjnego są częściowo zabudowane obiektami związanymi z przerobem drewna, zrealizowanymi w ramach I etapu budowy. Działki sąsiednie w obszarze analizowanym i dostępne z tej samej drogi są zabudowane. W granicach obszaru analizowanego istnieje zabudowa mieszkaniowa, zagrodowa i jednorodzinna oraz zabudowa produkcyjna (cztery zakłady drzewne). Istniejąca zabudowa pozwala na określenie wymagań dla nowej zabudowy produkcyjnej w ramach istniejącego zakładu. Ze względu na istniejące podobne zainwestowanie w sąsiedztwie i zrealizowane obiekty w ramach I etapu można stwierdzić, że nowe obiekty nie będą stanowiły dysonansu w krajobrazie, choć spowodują przekształcenia terenu.

Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku, zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia wyznaczonych w ustawie warunków. Jak wynika z analizy urbanistycznej wykonanej na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwane dalej "rozporządzeniem"), stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji, wnioskowana inwestycja warunki te spełnia. Teren inwestycji położony jest w granicach otuliny [...] Parku Krajobrazowego. Rozporządzenie Nr 11 Wojewody Mazowieckiego z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie Kozienickiego Parku Krajobrazowego imienia Profesora Ryszarda Zaręby (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2005 r. Nr 75, poz. 1980) wyznacza zakazy i nakazy tylko dla Parku. Z uwagi na fakt, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie w otulinie Parku, zawarte w ww. akcie przepisy go nie dotyczą.

Wójt podał, iż obecny zakład drzewny został zlokalizowany w oparciu o ustalenia nieobowiązującego już planu miejscowego, a planowana inwestycja jest rozbudową zakładu, umożliwiającą osiągnięcie planowanej wielkości produkcji określonej na etapie lokalizacji zakładu. Planowana w zakładzie produkcja, oparta na liniach technologicznych produkcji parkietu, mozaiki i pokryć, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573, zwane dalej "rozporządzeniem środowiskowym"), należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, dla planowanej inwestycji musi być wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Realizacja zabezpieczeń ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko przyczyni się do ograniczenia przewidywanych uciążliwości i wpływu planowanej inwestycji na środowisko do granic planowanej inwestycji.

Ponadto zakład posiada: bezpośredni dostęp do drogi publicznej (powiatowej) wyposażonej w infrastrukturę techniczną niezbędną dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego; odbiorców na wszystkie rodzaje odpadów (gospodarkę odpadami prowadzi w oparciu o uzyskane pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne); uporządkowaną gospodarkę wodno-ściekową prowadzoną w oparciu o uzyskane pozwolenia wodnoprawne, zabezpieczające również wielkość emisji dla rozbudowanego zakładu; nałożony obowiązek w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] września 2005 r. ponoszenia kosztów ewentualnych szkód powstałych u osób trzecich w wyniku negatywnych skutków wykonania tego pozwolenia wodnoprawnego. Inwestycja nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz uzyskania zgody rolnej.

W oparciu o ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P., uchwalone uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2002 r., w granicach przedsięwzięcia nie występują inne obszary lub obiekty prawnie chronione wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony przyrody i ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, o których mowa w ustawach. Nie obejmują go więc nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wynikające z tych ustaw. Jak wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. z 2004 r. Nr 229 poz. 2313 ze zm.), tereny planowanej inwestycji leżą w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków, oznaczonego kodem [...] jako [...] Według Dyrektywy Siedliskowej, tereny planowanej inwestycji leżą w granicach projektowanego obszaru, na którym w ramach europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 przewiduje się utworzenie specjalnego obszaru ochrony (SOO), oznaczonego symbolem [...] jako [...] W ramach Natura 2000 decyzja zabrania, stosownie do art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm., zwana dalej "u.o.p."), podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000. Celem wyznaczenia wskazanych obszarów, w ramach tworzenia ekologicznej sieci Natura 2000, ma być ochrona różnorodności biologicznej na terytorium krajów członkowskich Unii Europejskiej, tworząc system obszarów, chroniących najcenniejsze siedliska oraz gatunki fauny i flory na ich terytorium. W myśl wytycznych dyrektyw, ochronę obszarów SOO i OSO można będzie realizować poprzez przewidziane ustawą o ochronie przyrody formy ochrony obszarowej, takie jak np. parki krajobrazowe z otulinami. Taką formą ochrony obszarowej analizowany teren ([...] Park Krajobrazowy z otuliną) jest już objęty. Wyznaczenie obszarów SOO i OSO nie oznacza automatycznego objęcia ścisłą ochroną, tzn. wyłączenia z działalności gospodarczej, czego potwierdzeniem jest art. 36 u.o.p. Zdaniem organu I instancji, projekt decyzji został uzgodniony w niezbędnym zakresie z odpowiednimi organami, tj.: Wojewodą [...], Starostą R., Marszałkiem Województwa [...] i Powiatowym Zarządem Dróg Publicznych w R.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. K. (odwołująca) i H. G. (dalej: "skarżący", "strona"), wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę uzgodnienia bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając, że:

- część uzgodnień z organami właściwymi przeprowadzona została bez ich udziału, co narusza art.106 k.p.a.;

- ich wniosek o wznowienie postępowań uzgadniających przed Wojewodą [...] i Starostą R. w zakresie ochrony gruntów rolnych nie został jeszcze załatwiony;

- uzgodnienia dotyczyły innego projektu decyzji niż decyzja, która ostatecznie została wydana przez Wójta (dotyczy to zwłaszcza kwestii związanych z warunkami i wymaganiami ochrony i kształtu ładu przestrzennego);

- organy uzgadniające nie znały treści wniosku, który został uzupełniony w 2010 r.;

- uzgodnienie, którego dokonał Wojewoda [...] w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie u.o.p. zostało wydane cztery lata temu, a od stycznia 2010 r. tereny objęte inwestycją są obszarem ochrony związanym z programem Natura 2000.

W dalszej treści odwołania podniesiono, że organ I instancji nie wskazał, która z sąsiednich działek jest zabudowana w sposób zbieżny z planowaną inwestycją przemysłową. Nadto w decyzji nie jest wskazane, gdzie są umiejscowione zakłady produkcyjne, jaki mają charakter, jaka jest charakterystyka urbanistyczna i architektoniczna zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki dotyczącej m.in. gabarytów i formy architektonicznej jest obowiązkiem organu. Planowana inwestycja jest sprzeczna z nieobowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, mimo że na zgodność z tym planem powołuje się zaskarżona decyzja. Istniejące budynki zakładu drzewnego nr 2 zostały wzniesione w warunkach samowoli budowlanej, zatem nie można w decyzji powoływać się na istniejącą zabudowę działek inwestycyjnych. Skoro inwestycja ma dotyczyć rozbudowy zakładu drzewnego, to powinien być najpierw uregulowany stan prawny już istniejących budynków. Decyzja dotyczy też zabudowy rowu [...] obiektu "[...]" rurociągiem żelbetowym, jednakże inwestor już w 2005 r. dokonał zakrycia kręgami żelbetonowymi tego rowu. Wójt nie rozważył też, czy planowana inwestycja może być usytuowana w środku zabudowanej miejscowości i czy rozbudowa takiej inwestycji może zaistnieć w tym konkretnym miejscu z uwagi na uprawnienia właścicieli sąsiednich działek.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Kolegium wskazało, że stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy poprzez wydanie decyzji następuje wówczas, gdy na terenie zamierzonej inwestycji nie obowiązuje plan miejscowy. Postępowanie wszczyna się na wniosek inwestora. Wniosek taki, uzupełniany w toku postępowania, inwestor złożył w dniu [...] października 2005 r.

Organ odwoławczy podał, że jeżeli na terenie zamierzonej inwestycji nie obowiązuje plan miejscowy, to wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Jednym z warunków jest spełnienie wymogu tzw. kontynuacji funkcji, co ma miejsce wówczas, gdy co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W celu stwierdzenia, czy planowana inwestycja spełnia warunki wskazane w tym przepisie, organ właściwy do wydania decyzji, zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., dokonuje analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, którą analizę wykonuje osoba do tego uprawniona, uwzględniając przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu. Przepis § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia stanowi, że dla przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza analizę. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniej jednak niż 50 m. Analiza taka została przez organ I instancji wykonana. Analiza sporządzona została na prawidłowej mapie, na której wskazano szerokość frontu działek objętych wnioskiem i wyznaczono obszar analizowany. W części opisowej analizy odniesiono się do sposobu wyznaczenia tego obszaru i podano, które numery działek wchodzą w obszar analizowany. Analiza zawiera też ustalenia co do rodzaju, cech i parametrów istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy. Dane te zostały szczegółowo wymienione w załączniku nr 2G analizy tekstowej, stanowiącym zestawienie działek objętych granicami obszaru analizowanego i podstawowych wskaźników zabudowy. W tekście analizy w punkcie 3 ppkt 1 lit. b stwierdzono, że w obszarze analizowanym oprócz zabudowy mieszkaniowej, gospodarczo-inwentarskiej, istnieje też zabudowa produkcyjna na działkach: nr [...] (B.) i [...], [...] i [...] (Z.). Zatem uznano, że planowana rozbudowa zakładu będzie kontynuacją funkcji istniejących zakładów, a istniejąca na terenie tych zakładów zabudowa pozwala na określenie wymagań dla nowej zabudowy produkcyjnej. Analiza wskazuje także sposób ustalenia linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu. Zawiera także ustalenia odnośnie spełnienia pozostałych warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5 u.p.z.p.

Organ odwoławczy podał, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., wydanie decyzji musi być poprzedzone uzgodnieniami z właściwymi, wymienionymi w nim organami.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji dokonał uzgodnienia zaskarżonej decyzji

z odpowiednimi, wskazanymi w decyzji organami. Stwierdził również, że wszystkie postanowienia uzgadniające są pozytywne i ostateczne, mogły więc posłużyć do wydania rozstrzygnięcia. Analizując materiał dowodowy sprawy organ odwoławczy uznał, że jest on wystarczający do prawidłowego ustalenia przez organ I instancji warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że zarzut dotyczący braku uczestnictwa odwołujących się stron w części postępowań uzgodnieniowych jest prawdziwy. Dotyczy to postanowienia uzgadniającego z dnia [...] grudnia 2005 r. w zakresie ochrony gruntów rolnych, postanowienia uzgadniającego z Zarządem Dróg z [...] grudnia 2005 r., Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. i decyzji Starosty R. z [...] marca 2008 r., w których to postępowaniach odwołująca i skarżący nie brali udziału. Jednakże wskazane postanowienia są ostateczne i ich wzruszenie może nastąpić jedynie w trybie nadzwyczajnym (wznowienie postępowania). Za nieuprawnione Kolegium uznało zarzut, że uzgodnienia dotyczyły innego projektu decyzji, niż podjęta przez Wójta. Dotyczy to zwłaszcza kwestii związanych z warunkami i wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie jest bowiem uzgadniany z żadnym organem pod kątem ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Projekt decyzji z 2005 r., uzgodniony z organami właściwymi (k-[...] - tom I organu I instancji), jest zgodny z treścią zaskarżonej decyzji co do rodzaju inwestycji i terenu przeznaczonego pod tę inwestycję. Konkretyzacja w 2010 r. przez inwestora wniosku dotyczyła liczby suszarni (jedna zamiast dwóch) i przedłożenia w formie graficznej wyglądu obiektów. Wobec takiej zmiany wniosku zbędne było ponowne uzgadnianie projektu decyzji.

Nie uznało także stanowiska odwołania, iż uzgodnienie dotyczące ochrony przyrody wydane zostało w 2006 r., a od tej pory zmienił się stan faktyczny i prawny. Wskazało w tym zakresie, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2007r., sygn. akt II OSK 764/06) postanowienia organów współdziałających funkcjonują w obrocie prawnym i dopóki w prawem przewidziany sposób nie zostaną z obrotu tego wyeliminowane, brak jest podstaw po stronie organu I instancji, który prowadził sprawę o ustalenie warunków zabudowy, do ponownego występowania w tej sprawie do tych samych organów o wydanie opinii w trybie art. 106 § 5 k.p.a. Nie zgodziło się także z twierdzeniem, iż nie został spełniony warunek kontynuacji funkcji, bowiem w obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane budynkami produkcyjnymi, co szczegółowo wskazano i omówiono w analizie. Ponadto, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/06), pojęcie działki sąsiedniej powinno być rozumiane szeroko, bowiem za takim rozumieniem przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasada wolności zagospodarowania terenu. Pojęcie "działki sąsiedniej" winno być interpretowane funkcjonalnie. Decyzja o warunkach zabudowy nie może wskazywać konkretnego umiejscowienia zakładów produkcyjnych, bowiem ta kwestia należy do organu zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wymagania dla nowej zabudowy odnośnie cech i parametrów.

Nie uznało także argumentu dotyczącego braku wskazania w uzasadnieniu decyzji jaka jest charakterystyka urbanistyczna i architektoniczna zabudowy już istniejącej, bowiem analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera te dane odnośnie zabudowy w obszarze analizowanym, a decyzja jest wynikiem ustaleń zawartych w tej analizie, stanowiącej załącznik do decyzji. Powoływanie się w decyzji na zapisy nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może mieć wyłącznie charakter informacyjny, bowiem z chwilą utraty przez miejscowy plan mocy obowiązującej, jego zapisy nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek ustaleń decyzji, również w zakresie funkcji terenu. Dlatego nawet ewentualna sprzeczność zaskarżonej decyzji z zapisami nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości tej decyzji.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu, że dotychczasowe budynki zakładu drzewnego nr 2 zostały wzniesione w warunkach samowoli budowlanej, bowiem wszelkie decyzje o warunkach zabudowy, pozwolenie na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie zostały uznane przez budowlane organy nadzoru za nieważne wyjaśnił, iż w sytuacji, gdy rozbudowa istniejącego zakładu polegać ma na budowie nowych budynków, okoliczność powyższa nie ma wpływu na prawidłowość decyzji. Ustalając czy spełniony został warunek tzw. kontynuacji funkcji organ nie bada, czy istniejące budynki wzniesione zostały zgodnie z prawem. Ponadto przy ustalaniu spełnienia warunku tzw. kontynuacji funkcji wzięto pod uwagę również inne działki zabudowane zabudową produkcyjną.

Skargę do sądu administracyjnego na powołane rozstrzygnięcie złożył skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art.106 § 2 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że nie zachodzi konieczność powtórzenia postępowań uzgodnieniowych;

2. art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 u.p.z.p. polegające na błędnym przyjęciu, że został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa oraz nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze;

3. art. 107 § 3 k.p.a. polegający na brakach w uzasadnieniu w zakresie rozważań faktycznych i prawnych dotyczących dobrego sąsiedztwa.

Uzasadniając wniesiony środek zaskarżenia skarżący podniósł między innymi, że w związku ze zmianą istotnych okoliczności faktycznych i prawnych w przeciągu 5 lat, wydane postanowienia uzgodnieniowe są nieprzydatne i procedura uzgodnień powinna być powtórzona. Zdaniem skarżącego, działka o numerze [...] jest położona w miejscowości B. i nie jest dostępna z tej samej drogi publicznej co działki, na których planowana jest inwestycja. Pomiędzy planowaną inwestycją a działką o numerze [...] znajduje się klika hektarów łąk, które rozdziela rzeka [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i organ I instancji nie wskazali żadnych argumentów, dla których uznali, że działka numer [...], nie mająca dostępu do drogi powiatowej nr [...] przebiegającej przez miejscowość Z., może stanowić odniesienie architektoniczne do planowanej inwestycji. Dlatego też skarżący nie jest w stanie ocenić, czy w tym zakresie warunek dobrego sąsiedztwa został spełniony. Z kolei działki o numerze [...] i [...] stanowią własność inwestora i jego najbliższych członków rodziny, na których jest prowadzony zakład drzewny, przy czym na działce [...] jest prowadzony tartak drzewny. Faktycznie tylko działka numer [...] jest zabudowana w podobny sposób jak wzniesione obiekty budowlane i planowane na działkach objętych inwestycją. Tylko na tych działkach znajdują się zakłady przerobu drzewa w postaci budynków produkcyjnych, suszarnie, brykieciarnie. W analizach przygotowanych przez inwestora nie zostało ujawnione, że tylko na tych dwóch działkach w całym obszarze analizowanym znajdują się suszarnie wraz z kominami stalowymi o wysokości ponad 20 metrów. Przy ocenie, czy działka numer [...] może być odniesieniem do planowanej inwestycji nie można pominąć okoliczności, że decyzja na budowę budynku produkcyjnego, budynku suszarni i hali magazynowej na tej działce jest sfałszowana,

a budynki zostały wzniesione w warunkach samowoli budowlanej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r., wydanym w sprawie VIII SA/Wa 393/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że wbrew twierdzeniom skargi orzekające w sprawie organy prawidłowo, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, ustaliły stan faktyczny sprawy. Decyzja organu I instancji jest w prawidłowy sposób uzasadniona. Inwestor przedłożył komplet wymaganych dokumentów, a wydanie decyzji odbyło się po uzgodnieniu z właściwymi organami. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego upływu znacznego okresu od wydania postanowień uzgodnieniowych, Sąd I instancji stwierdził, że przepisy u.p.z.p. nie ograniczają w czasie obowiązywania postanowień wydanych w trybie uzgodnieniowym. Oczywiście dotyczy to sytuacji tożsamości projektu decyzji poddanej uzgodnieniom i wydanej decyzji. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o istotnych różnicach w obu dokumentach, a tylko takie mogłyby być skuteczne. W związku z tym, dopóki postanowienia funkcjonują w obrocie prawnym są one wiążące dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy.

Następnie Sąd wskazał, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wedle art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, iż prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów.

W rozpatrywanej sprawie organy w sposób prawidłowy przeprowadziły analizę urbanistyczną, konieczną do ustalenia wymagań dla projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu. Przesłankę kontynuacji cech, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, wskazaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia". W zakresie kontynuacji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie "kontynuacji" należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 58/07, publ. LEX nr 465665). W przypadku, gdy nieruchomości sąsiednie są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym, a nadto można ją pogodzić z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Brak jest przy tym podstaw, aby funkcję terenu i zabudowy interpretować zawężająco, chociażby jako możliwość powstawania budynków tylko tego samego rodzaju i tej samej funkcji, co już istniejące.

Sąd uznał, iż organ dokonał analizy planowanej zabudowy pod kątem zgodności z istniejącą zabudową dochodząc do wniosku, że nie pozostaje z nią w konflikcie. Swoje stanowisko w tym zakresie należycie uzasadnił. Podzielił pogląd organu co do tego, że nie ma znaczenia w sprawie okoliczność, że planowana inwestycja była porównywana z nieruchomościami stanowiącymi własność rodziny inwestora, jak też organ nie może dokonywać kontroli legalności już istniejących obiektów. Na dzień wydawania decyzji przez organy należało przyjmować, że obiekty budowlane powstały w oparciu o pozwolenie na budowę. Wskazał także, iż umiejscowienie nowych obiektów w pobliżu istniejących powoduje, że stanowią one jedną, zharmonizowaną architektonicznie całość, spełniającą uwarunkowania i wymagania funkcjonalne i gospodarczo – społeczne. Kłóciłoby się z tą zasadą lokalizowanie nowych obiektów w innym miejscu.

Sąd zauważył również, że w sprawie wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzonej inwestycji, co w świetle art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, ze zm., zwana dalej "ustawą środowiskową"), wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy.

Skargę kasacyjną od ww. orzeczenia złożył skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie:

1. art. 106 § 2 k.p.a., art. 7 - 10 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że nie zachodzi konieczność powtórzenia postępowań uzgodnieniowych z udziałem wszystkich stron postępowania;

2. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), polegające na braku w uzasadnieniu odniesienia do zarzutów dotyczących uchybień związanych z przeprowadzonymi postępowaniami uzgodnieniowym;

3. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., polegające na nierozpoznaniu wniosku o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej;

4. art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 u.p.z.p., polegające na błędnym przyjęciu, że został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa;

5. art. 86 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, polegające na błędnym przyjęciu, że inwestor w momencie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu posiadał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzonej inwestycji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że uzgodnienia dokonane z Wojewodą [...] i Starostą R. w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz Dyrektorem [...] Parku Krajobrazowego, Wydziałem Zarządzania Kryzysowego [...]UW zostały przeprowadzone bez jego udziału i podjętych w tym zakresie rozstrzygnięć nie otrzymał. Dodatkowo pismo Wydziału Zarządzania Kryzysowego [...]UW nie ma cech postanowienia uzgodnieniowego. Organ prowadzący postępowanie główne ma obowiązek ustalić, czy w postępowaniach uzgadniających wykonano obowiązek zawiadomienia stron w trybie art. 106 § 2 k.p.a., czy strony brały w nich udział i czy składały zażalenia na wydane postanowienia oraz jak zakończyło się postępowanie zażaleniowe. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a., narusza przepis art. 106 § 1 k.p.a., co wynika z zasady zawartej w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r. (publ. OPS 8/98, ONSA 1999, nr 1, poz. 7).

W niniejszej sprawie Wójt przeprowadził siedem postępowań uzgodnieniowych,

z których w czterech skarżący nie był stroną. Skarżący złożył wnioski o wznowienie postępowań uzgodnieniowych przed Wojewodą [...] i Starostą R. w zakresie ochrony gruntów rolnych, nie zostały one jednak załatwione. Uważa, iż nagromadzenie takiej ilości uchybień w licznych postępowaniach uzgodnieniowych powinno skutkować powtórzeniem postępowania głównego, a nie jedynie wznowieniem postępowań uzgodnieniowych.

Ponadto Sąd I instancji nie wskazał w uzasadnieniu, które z sąsiednich działek, dostępnych z tej samej drogi, mają podobną zabudowę architektoniczną. Skarżący domniemywa, że są to działki nr [...] i [...]. Działki te stanowią własność inwestora i jego najbliższych członków rodziny, na których jest prowadzony zakład drzewny, przy czym na działce [...] jest prowadzony tartak drzewny. Faktycznie tylko działka numer [...] jest zabudowana w podobny sposób jak wzniesione obiekty budowlane i planowane na działkach objętych inwestycją, bo znajdują się na niej zakłady przerobu drzewa w postaci budynków produkcyjnych, suszarnie, brykieciarnie. W analizach przygotowanych przez inwestora nie zostało ujawnione, że tylko na tej jednej działce w całym obszarze analizowanym znajduje się suszarnia wraz z kominem stalowym o wysokości ponad 20 metrów. Ponadto przy ocenie, czy działka numer [...] może być odniesieniem do planowanej inwestycji nie można pominąć tego, czy jest ona zabudowana zgodnie z wydanymi decyzjami. W ocenie skarżącego, decyzja zezwalająca na budowę budynku produkcyjnego, suszarni i hali magazynowej na działce nr [...] jest sfałszowana, a budynki zostały wzniesione w warunkach samowoli budowlanej. W tej sprawie skarżący złożył wniosek do organu nadzoru budowlanego, który jednak nie wydał decyzji w tym zakresie, co było podstawą wniosku strony z dnia [...] września 2011 r. o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie samowoli budowlanej. Ww. wniosku Sąd nie rozpoznał.

Ponadto Sąd błędnie przyjął, że w sprawie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzonej inwestycji. W dniu wydania przez Wójta decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. [...] października 2010 r., inwestor nie posiadał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzonej inwestycji. Taka decyzja nie została wydana do dnia wyrokowania w sprawie przez Sąd. Wydana przez organ I instancji w dniu [...] lutego 2009 r. decyzja została w wyniku postępowania odwoławczego uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] lutego 2010 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 147/1, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez ten Sąd, iż zasadnym jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie u.p.z.p. Aby usunąć wątpliwości związane z kolejnością przeprowadzania postępowań w sprawie "zezwoleń" upoważniających do realizacji określonych inwestycji, ustawodawca w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej wprowadził zamknięty katalog decyzji, których wydanie musi być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (oczywiście odnosi się to tylko do przedsięwzięć wymienionych w art. 71 ust. 2 tej ostatniej ustawy). Zwrócił uwagę na zmianę przedmiotową w stosunku do wcześniej obowiązujących rozwiązań, wynikających z art. 46 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Wcześniej bowiem, przed dniem wejścia w życie ustawy z 3 października 2008 r., obowiązek uzyskania decyzji "środowiskowej" przed realizacją przedsięwzięcia nie obejmował decyzji określających warunki zabudowy (aktualnie została ona wymieniona w art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej), co przysparzało wielu problemów wynikających z faktu, że często równocześnie prowadzono postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oraz warunków zabudowy bez uwzględnienia wzajemnych zależności pomiędzy tymi postępowaniami. Tak było między innymi w niniejszej sprawie, w której postępowanie zostało wszczęte w 2005 r., jednakże zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja o warunkach zabudowy została wydana w dniu [...] stycznia 2011 r. W tym czasie obowiązywał już (od 15 listopada 2008 r.) art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, a ponieważ wprowadzając ten przepis ustawodawca nie zawarł żadnej normy przejściowej (art. 153 ust. 1 ustawy środowiskowej nie dotyczy postępowania prowadzonego na podstawie u.p.z.p.), to w takiej sytuacji, zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa, należy przyjąć, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ zobowiązany był do uwzględnienia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której obowiązek wydania – z uwagi na rodzaj planowanego przedsięwzięcia – nie jest sporny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Sąd I instancji stwierdził wprawdzie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzonej inwestycji została w sprawie wydana, co w świetle art. 86 ustawy środowiskowej jest dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy wiążące, ale w żaden sposób nie określił, o jaką decyzję "środowiskową" chodzi (z jakiej daty) i czy jest ona ostateczna. Art. 141 § 4 p.p.s.a. wymaga natomiast, aby przedstawiając stan sprawy sąd uczynił to tak, żeby jego ustalenia były możliwe do zweryfikowania. NSA uznał zatem, iż w świetle twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej, w dniu wydania zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy nie było ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, gdyż decyzja Wójta w tym przedmiocie z dnia [...] lutego 2009 r. została uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] lutego 2010 r. W oparciu o stan sprawy podany przez Sąd I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny nie był w stanie zweryfikować poprawności odmiennych ustaleń sądu wojewódzkiego, a tym samym odnieść się jednoznacznie do zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, co czyni usprawiedliwionym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Na fakt braku decyzji środowiskowej może wskazywać treść decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2010 r., który na stronie [...] stwierdza: "Realizację planowanego zamierzenia inwestycyjnego warunkuje się uzyskaniem prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia."

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zalecił Sądowi I instancji ustalenie, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia została wydana przed decyzją o warunkach zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej) i czy jest ostateczna. W zależności od tych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmie właściwe rozstrzygnięcie, mając na uwadze powyższe wskazania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez skarżącego skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 147/1, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Aktualnie sąd orzekający w tej sprawie, w myśl art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., związany jest wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu I instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.

W judykaturze i doktrynie zwraca się jednak uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności wówczas, kiedy stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA (wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak-Molczyk (w:) H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005).

W świetle powyższych rozważań za przesądzoną przez NSA należy uznać kwestię prawidłowości decyzji w odniesieniu do przyjęcia, że nie zachodzi konieczność powtórzenia postępowań uzgodnieniowych z udziałem wszystkich stron postępowania z uwagi na to, że w części tych postępowań skarżący został pozbawiony możliwości czynnego udziału (str. 1 uzasadnienia wyroku NSA z dnia 16 maja 2013 r.). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym "Organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (w tzw. postępowaniu głównym) nie może sprawdzać, czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. (w tzw. postępowaniu uzgodnieniowym), w tym w zakresie doręczeń tych postanowień. Wadliwość postępowania uzgodnieniowego prowadzonego przez organ współdziałający nie skutkuje wadliwością postępowania głównego, gdyż możliwe jest wzruszenie postanowienia wydanego w postępowaniu uzgodnieniowym w trybie wznowienia postępowania" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 239/08, publ. LEX nr 515197; 22 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1016/08, publ. LEX nr 563527). Reguły tej nie zmienia teza zawarta w uchwale NSA z 9 listopada 1998 r. (OPS 8/98, ONSA 1999, nr 1, poz. 7), na którą powołuje się skarżący, a w której stwierdzono jedynie, że postanowienie wydane w postępowaniu uzgodnieniowym musi być ostateczne. Tę ostatnią okoliczność zweryfikował zarówno organ, jak i Sąd I instancji stwierdzając jednocześnie, że dopóki postanowienia "uzgodnieniowe" funkcjonują w obrocie prawnym, są one wiążące dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, co jak wyżej wykazano odpowiada prawu.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa także w zakresie ustalenia, że został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa, a zarzuty skarżącego co do legalności zabudowy są bezzasadne. Podrobienia, czy też przerobienia pozwolenia na budowę, a w konsekwencji także samowoli budowlanej, nie można bowiem domniemywać, dopóki nie potwierdzą tego w odpowiednim trybie właściwe organy. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy obowiązany jest natomiast uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydawania decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2001 r., sygn. akt V SA 1742/00, publ. LEX nr 50113). Oceniając stan sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż pominąwszy kwestę umorzenia postępowania w sprawie podrobienia dokumentacji budowlanej, wynik postępowania o rozbiórkę obiektów budowlanych na działce nr [...] i tak nie będzie miał przesądzającego znaczenia dla prawidłowości zastosowania w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż analiza, stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji, wymienia cztery działki, oprócz istniejącego zakładu, na których istnieją zakłady drzewne (nr: [...], [...], [...]i w miejscowości B. działka nr [...]), w oparciu o które można wyznaczyć funkcję terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy. Sam skarżący przyznaje, że na działce nr [...] zlokalizowany jest tartak drzewny. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Nie jest wadliwy wniosek, że kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym (str. 11-12 w/cyt. uzasadnienia wyroku NSA).

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji ustalił, iż po wydaniu przez Kolegium decyzji znak [...] z dnia [...] lutego 2010 r. uchylającej decyzję Wójta znak [...] z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia zamierzonego przez inwestora, Wójt wydał w dniu [...] października 2012 r. kolejną decyzję środowiskową. Decyzja ta w wyniku postępowania odwoławczego uchylona została decyzją Kolegium znak [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. W dniu [...] września 2013 r. organ I instancji wydał następną decyzję środowiskową, od której skarżący ponownie złożył odwołanie (w dniu [...] października 2013 r.). Do dnia [...] października 2013 r. nie została wydana ostateczna decyzja środowiskowa (por. k. [...], k. [...] i k. [...] akt sądowych).

Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ustawy środowiskowej, przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która wiąże organ w postępowaniu głównym. W tym wypadku decyzja środowiskowa wypowie się co do ewentualnego ograniczenia uciążliwości planowanej inwestycji dla stron postępowania, czy też w ogóle o dopuszczalności inwestycji z tego punktu widzenia.

W świetle ww. ustaleń przyjąć należy, iż wydanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostało poprzedzone wydaniem ostatecznej decyzji środowiskowej, co stanowi naruszenie ww. przepisów ustawy środowiskowej, które miało wpływ na wynik sprawy.

Dlatego zaistniały przesłanki ustawowe z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 135 p.p.s.a. do uchylenia tych rozstrzygnięć, co Sąd uczynił w punkcie pierwszym wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.