Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 717/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust 1 pkt 5 lit b, art. 13, art. 15, art. 21 ust 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi R.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] października 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wydaną w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby - fizyczne za 2007 w wysokości 24.660,00 zł.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia [...].03.2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął wobec skarżącego postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów, i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2007 do grudnia 2007 r. Stwierdził, że Skarżący w 2007r. dokonał sprzedaży towarów, której w całości nie zaewidencjonował i nie wykazał do opodatkowania, w wyniku czego decyzją z dnia [...] lutego -2012r. nr [...] określił kwoty zobowiązań w podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 r.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji .

Na ww. decyzję złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., a następnie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14.02.2012, sygn. akt I SA/Go 1146/12.

Skarga kasacyjna została przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26.06.2014 r., sygn. akt I FSK 1157/13. oddalona

W związku z ustaleniami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie podatku VAT za 2007 r. w zakresie niezaewidencjonowania całej sprzedaży towarów, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem dnia [...] października 2013r. wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie określenia zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. organ I instancji włączył do akt postępowania ww. decyzje wydane w przedmiocie podatku VAT.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] grudnia 2013r.,określił skarżącemu wartość niezaewidencjonowanego przychodu w wysokości 736.092,00 zł oraz kwotę zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r. w wysokości 110.414,00 zł.

Decyzją z dnia [...] marca 2014r.,Dyrektor Izby Skarbowej uchylił ww. decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W toku ponownego postępowania organ I instancji, uzupełnił materiał dowodowy i ustalił, że skarżący od dnia [...].10.2000 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Firma "R" R.R. w zakresie sprzedaży detalicznej. Miejscem prowadzenia działalności jest adres zamieszkania tj. ul. [...], oraz targowisko w [...].

W 2007 r. skarżący dokonywał sprzedaży towarów handlowych, m.in. takich jak: akwaria, terraria, pokrywy do akwariów, szafki, filtry, grzałki, odpowietrzacze, tła strukturalne, świetlówki, ozdoby do akwariów, oczka wodne, filtry do oczek wodnych, kaskady, lampy UVC, pompy fontannowe, pokarm, zabawki dla zwierząt, budy, legowiska, torby dla zwierząt itp. Towary sprzedawał na rzecz podmiotów gospodarczych oraz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej za pośrednictwem serwisu aukcyjnego [...], za pomocą sklepu internetowego i na bazarze w [...].

W toku kontroli prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej ustalono, iż w 2007 roku skarżący dla celów prowadzonej działalności gospodarczej na portalu [...], wykorzystywał konto bankowe Bank [...] nr [...]. Prowadził on działalność za pomocą kont o nazwach:

- "R" zarejestrowane na R.R., do jego obsługi Podatnik wykorzystywał rachunek [...] nr [...];

- "k" zarejestrowane na K.R., do jego obsługi wykorzystano również ww. rachunek bankowy [...]. Sprzedaż na [...] za pośrednictwem nicka "k" była dokonywana przez żonę skarżącego A.R. zam. ul. [...]. Rejestracji konta "k" dokonała A.R. posługując się imieniem córki.

Z analizy wyciągów z rachunku bankowego nr [...] oraz danych umieszczonych na [...] wynika, że sprzedaż prowadzona za pomocą nicka "k" była działalnością handlową wykonywaną przez skarżącego w ramach działalności gospodarczej, a nie przez jego żonę.

Przedmiotem sprzedaży były towary handlowe, głównie artykuły zoologiczne takie jak: akwaria, terraria, szafki pokrywy do akwariów, filtry, pompy ozdoby akwarystyczne, lampy UV-C, legowiska, napowietrzacze, skały hodowlane, świetlówki akwarystyczne tła, maty pod akwarium.

Skarżący w 2007 r. dokonywał sprzedaży towarów, której w znacznej części nie udokumentował, nie zaewidencjonował w stosownych ewidencjach oraz nie wykazał w deklaracjach VAT-7. Należności z tytułu sprzedaży przez Internet, które wpłynęły jego rachunek bankowy, znacznie przewyższały wartość dostaw wykazaną w księgach i deklaracjach. Brak zdanie organu I instancji było podstaw do przyjęcia, że sprzedaży za pośrednictwem ww. nicka dokonywała żona.

Organ I instancji dokonał szczegółowych ustaleń zawartych w protokole badania ksiąg podatkowych z dnia [...].06.2014r. Stwierdził, iż poprzez niezaewidencjonowanie wartości całej sprzedaży zaniżono przychód o kwotę 736.384,25 zł (892.506,97 zł - 156.122,72 zł) co stanowi 471,67% przychodów wykazanych w ewidencji przychodów (156.122,72 zł). Obliczył kwotę netto oraz podatku należnego od niezaewidencjonowanej sprzedaży w kraju. Wartość netto dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju w 2007 r. wg stawki 22% niezaewidencjonowana przez skarżącego wyniosła 736.093,72 zł, natomiast sprzedaż netto, tj. przychód pomniejszony o należny podatek VAT wyniósł 892.506,97 zł. Po odliczeniu składki na ubezpieczenie społeczne oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], określił kwotę zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r. w wysokości 24.660,00 zł. Skarżący wniósł od tej decyzji odwołanie.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z uznaniem, że skarżący nie zaewidencjonował wszystkich osiąganych w roku 2007 przychodów podczas gdy sprzedaż, która uznana została przez organ jako jego przychód w rzeczywistości dokonywana była przez jego żonę i nie była związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą;

- art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z uznaniem, że skarżący w ogóle nie prowadził ewidencji przychodów dla zryczałtowanego podatku dochodowego za 2007 r., co nie jest zgodne z rzeczywistością;

- art. 23 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, że brak jest ksiąg podatkowych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania co skutkuje przyjęciem danych wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dotyczącej podatku VAT bez dokonania przez organ samodzielnie jakichkolwiek czynności celem wszechstronnego rozpatrzenia niniejszej sprawy.

Ponadto pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - art. 199 w zw. z art. 188, art. 191, art. 181 w zw. z art. 188, art. 122 w zw. z art. 187, Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, dokonanie ustaleń w oparciu o ustalenia dokonane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, naruszenie zasady zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności w związku z nieuwzględnieniem szeregu wniosków dowodowych składanych w trakcie postępowania, niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego.

- art. 200a oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy podatkowej i brak uzasadnienia decyzji.

W uzasadnieniu skargi,podniósł że zaskarżona decyzja jest wynikiem błędnie poczynionych ustaleń faktycznych, które są rezultatem nieprawidłowo dokonanej oceny materiału dowodowego pochodzącego z innego postępowania, bez uwzględnienia wniosków dowodowych składanych przez Stronę skarżącą. Zarzucono organowi podatkowemu, że oparł się jedynie na dowodach zaczerpniętych z innego postępowania, sam natomiast nie zgromadził żadnego materiału dowodowego. Okoliczność, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą nie oznacza, iż wszelka dokonywana przez niego sprzedaż związana jest z jego przedsiębiorstwem. Niekiedy bowiem sprzedaż rzeczy, zwłaszcza używanych, uznać należy za rozporządzanie swoim prawem własności, a nie za działalność gospodarczą. Wskazuje, że towary sprzedawane poprzez konto "K" były towarami używanymi bądź też drugiego gatunku, co potwierdzają przytoczone w odwołaniu negatywne komentarze i reklamacje składane przez klientów. Ponadto sprzedaż ww. towarów dokonywana była przez żonę skarżącego i jedynie wpłaty wpływały na jego konto. Były to towary wyprzedawane z majątku prywatnego małżonków, zatem kwoty otrzymane z ich sprzedaży nie stanowiły przychodu z działalności gospodarczej.

W skardze wskazano, że organ nie przeprowadził szeregu istotnych dowodów w,

o które wnoszono. Uwzględnienie wniosków dowodowych przez organ pozwoliłoby na zgromadzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a także rozwiązałoby wiele wątpliwości i niejasności. Jednocześnie w skardze przytoczono, że taki stan rzeczy znajduje swoje potwierdzenie w zeznaniach świadków: P.S. (byłego pracownika strony skarżącej), K.B. (pracownika Strony skarżącej) i A.C.. Zdaniem strony skarżącej zeznania te jednoznacznie potwierdzają, iż towary sprzedawane w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej były tylko i wyłącznie nowymi towarami. Natomiast towary sprzedawane przez konto "k" - były towarami używanymi, bądź też drugiego gatunku i nie stanowiły towarów sprzedawanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego. W opinii pełnomocnika Skarżącego świadczą o tym negatywne komentarze wystawiane przez klientów na portalu [...].

Podkreśliła, że alternatywnie wnosiła o przeprowadzenie wnioskowanych dowodów przez organ odwoławczy w ramach rozprawy podatkowej na podstawie art. 200a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Wniesiona skarga została uzupełniona pismem procesowym z dnia [...] lutego 2015r.. w którym przypomniano, że skarżący składał, w piśmie z dnia [...] grudnia 2013r, [...] lipca 2014r.,i [...] października 2014r., wnioski dowodowe poprzez przesłuchanie wskazanych przez niego osób na okoliczności potwierdzające sprzedaż przez skarżącego towarów używanych, wystąpienie do portalu [...] celem ustalenia tożsamości wskazanych nabywców, wystąpienia do firmy kurierskiej celem potwierdzenia, że towar nie został uszkodzony z winy tej firmy ale taki został już zapakowany, wystąpienie do [...] celem ustalenia dat otworzenia kont internetowych oraz przesłuchanie na powyższą okoliczność A.R., pracowników skarżącego K.B., P.S. oraz skarżącego.

Ponadto skarżący wnioskował o dopuszczenie dowodu w postaci materiałów pochodzących za sprawy karnoskarbowej [...]. Podkreślił, że żaden z powyższych wniosków nie został przez organ uwzględniony, przez co naruszona została regulacja art.188, art. 121§1, art.122, art.123§2 Ordynacji podatkowej.

Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę oraz piśmie procesowym z dnia [...] lutego podtrzymał dotychczasową argumentację wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji została przeprowadzona pod względem ich zgodności z prawem, tj. na podstawie kryteriów ustanowionych przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej P.p.s.a. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, brak było podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a. uzasadniałoby jej uchylenie.

Zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, sąd administracyjny uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również brak było podstaw do stwierdzenia, że zachodzą ustawowe przyczyny do stwierdzenia nieważności decyzji czy stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.).

Dodać również trzeba, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na względzie powyższy wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu, zarówno wyżej wymieniona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, jak i decyzja organu pierwszej instancji, nie noszą znamion naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez skarżącego oparta została na zarzutach dotyczących naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozważyć zatem należy kwestie związane z przepisami postępowania, gdyż rozstrzygnięcie w przedmiocie kwestii procesowych ma przesądzające znaczenie dla oceny podniesionych w skardze zarzutów dotyczących sfery prawa materialnego.

Istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy czynności dokonywane w 2007 roku za pośrednictwem portalu [...], w tym w szczególności przy pomocy nicku "k", a polegające na sprzedaży towarów z branży akwarystycznej, zasadnie zostały przypisane jako wykonywane przez skarżącego w imieniu własnym i na własny rachunek w ramach działalności gospodarczej prowadzonej jako Firma R R.R..

Na wstępie należy podkreślić, że art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiąc, iż w postępowaniu podatkowym jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, formułuje zasadę otwartego systemu dowodów oraz równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1916/07, Lex 508231, że w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości, a stan faktyczny może zostać ustalony na podstawie dowodów przeprowadzonych także przez inny organ.

Z powyższego wynika, że organ w tym postępowaniu miał podstawę prawną do dopuszczenia dowodów zgromadzonych w postępowaniu dotyczącym skarżącego prowadzonym co do podatku od towarów i usług.

Podkreślić przy tym należy, że decyzja organów co do gromadzenia materiałów dowodowych ma w pełni suwerenny charakter i determinowana jest wyłącznie ich znaczeniem dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i realizacją zasady prawdy materialnej. Istotą prowadzonego postępowania dowodowego nie jest samo przeprowadzanie dowodów ale przeprowadzanie tylko takich dowodów, które dotyczą istotnych okoliczności stanu faktycznego. W przypadku dopuszczonego już przez organ dowodu w postaci protokołu zawierającego zeznania złożone przez świadków w innym postępowaniu, zasadnym byłoby przesłuchanie ich tylko wówczas gdyby wnosząca o to strona wykazała, że wcześniej złożone zeznania nie polegały na prawdzie. Samo tylko przesłuchanie, które miałoby jedynie sprowadzać się do powtórzenia ponownego tej czynności procesowej byłoby niezasadnym przedłużeniem postępowania naruszającym zasadę szybkości postępowania uregulowaną art.125 Ordynacji podatkowej. W prowadzonym postępowaniu pełnomocnik skarżącego składając wnioski o ponowne przesłuchanie osób, nie podważył wiarygodności wcześniej złożonych przez nich zeznań.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że to skarżący w badanym okresie dokonywał transakcji sprzedaży za pośrednictwem aukcji prowadzonych na portalu [...]. Wniosek taki jednoznacznie wypływa bowiem z oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy słusznie wyprowadziły powyższe wnioskowanie biorąc pod uwagę wydruki z kont bankowych należących do skarżącego, zestawienie transakcji dokonanych za pośrednictwem portalu internetowego [...], informacje dotyczące używanych przez skarżącego nicków, jak też płaconych na rzecz G prowizji z tytułu sprzedaży towarów przez internet .

Uzupełnieniem dla powyższych danych były informacje Poczty Polskiej oraz firmy kurierskiej [...] dotyczące wysyłanych przesyłek pobraniowych. Ponadto dowody z zeznań świadków oraz przesłuchania strony okazały się również potwierdzeniem dla ustaleń dotyczących podmiotowego i przedmiotowego zakresu prowadzonej działalności sprzedaży internetowej. W szczególności prawidłowe było ustalenie, że sprzedaż towarów za pomocą nicku "k" była realizowana przez skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, natomiast nie przez jego żonę A.R., nawet mimo istnienia formalnego związku nicku "k" z jej osobą (szczególnie w momencie założenia go). Organy słusznie podkreślały, że potwierdzeniem działalności skarżącego za pomocą wyżej wymienionego nicku były wpływy należności ze sprzedaży tam prowadzonej na rachunek bankowy skarżącego, opłacanie z tego rachunku prowizji należnej [...]. Organy właściwie też oceniły stopień wiarygodności zeznań A.R. złożonych w dniu 25 października 2011r.,w charakterze świadka w postępowaniu UKS [...] eksponując jej znikomą wiedzę w zakresie dokonywanej rzekomo przez nią osobiście sprzedaży za pomocą nicku "k". Począwszy od zakupów towarów "na uruchomienie własnej działalności gospodarczej", przez informacje marketingowe o stronie internetowej "k", po szczegóły samej sprzedaży (np. jej rozmiar, wysyłka towarów, dokumentacja, reklamacja, kontakty handlowe, itp.) – w swoich zeznaniach na ten temat A.R. nadzwyczaj często zasłaniała się niepamięcią (k. 31-37segregator nr 2, tom II akt adm).

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, oceniony przez organ w całokształcie oraz wzajemnym powiązaniu, zdaniem Sądu uprawniał do przyjęcia sprzedaży za pomocą nicka "k" przez samego skarżącego na co wskazują takie okoliczności, jak:

- na stronach aukcji prowadzonych za pośrednictwem tego nicka wskazywano mail oraz NIP należące do skarżącego, jak też nazwę "R" używaną przez niego na stronach internetowych;

- wskazywano możliwość wystawienia faktury VAT (skarżący wystawił faktury dotyczące aukcji na nicku "k");

- podawano numer konta bankowego skarżącego;

- jako rekomendację wskazywano zajmowanie się od wielu lat sprzedażą w branży zoologicznej.

W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający a jego ocena została dokonana przez organy w sposób wszechstronny, zaś rozstrzygnięcie w sposób logiczny i przekonujący zostało uzasadnione zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji. Odmienny od oczekiwanego przez skarżącego skutek takiej oceny nie może być przy tym utożsamiany z oceną dowolną, dokonaną z naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej. Niesatysfakconujące stronę rozstrzygnięcie nie oznacza też naruszenia zasady zaufania do działania organu.

Podkreślić należy, że według regulaminu [...] jednym z warunków wystawienia towaru na aukcji, jest jej opis stwarzany przez sprzedającego. Powinien być to opis rzetelny i kompletny, niewprowadzający uczestników w błąd, w szczególności co do właściwości towaru (m.in. jakość, marka).Organy słusznie uznały, że w świetle powyższego skarżący zobowiązany był do sprzedaży na portalu [...] towarów nowych, a nie używanych, bowiem tak je opisał. Według organu takie też towary sprzedawał, co potwierdzają zdjęcia tych towarów, nienoszących śladów jakiegokolwiek użytkowania. Organ podkreślił, że na żadnym ze zdjęć nie ma przedmiotów wybrakowanych, porysowanych, czy z widocznymi śladami użycia. Zwrócił też uwagę, że w opisach wystawianych towarów brak informacji, że towar jest używany, natomiast często znajdują się określenia "nowa", "nowe", "nowy". Organ wskazał jeszcze na komentarze kupujących, w których potwierdzali oni, że towar zakupiony od użytkownika "k" był nowy, zgodny z umieszczonym opisem. Z uwzględnieniem powyższych okoliczności organ przyjął, że wbrew twierdzeniom skarżącego towar sprzedawany na nicku "k" nie był ani używany, ani też wybrakowany ( tak na stronie 14, 15 uzasadnienie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2012 r. nr [...], k. 77v-76 tom I, segregator nr 3akt adm.). Przypomnieć należy, że decyzja dotycząca podatku od towarów i usług za 2007r., odnosiła się do tych samych zdarzeń prawnych, to jest sprzedaży tych samych towarów co w prowadzonym obecnie postępowaniu dotyczącym zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007r.

Sąd podziela ten pogląd jako prawidłową konstatację płynącą z oceny ustaleń w tym zakresie, podkreślić należy ponadto, że skarżący dokonując opisu sprzedawanego towaru składał określone nim oświadczenie wiedzy dotyczące tego przedmiotu.

W trakcie prowadzonego postępowania skarżący nie wyjaśnił z jakich to powodów miałby dokonywać nieprawidłowego, wprowadzającego kupującego w błąd opisu sprzedawanego przedmiotu, nie ulega wątpliwości, iż istotną informacją jest czy sprzedawana rzecz jest nowa, czy też używana albowiem ma to bezpośredni wpływ na cenę.

Organy także słusznie nie podzieliły twierdzenia skarżącego, że sprzedaż towarów stanowiła majątek osobisty jego oraz żony, a zatem kwoty otrzymane z ich sprzedaży nie stanowiły przychodu z działalności gospodarczej. Stanowisku skarżącego przeczy rozmiar dokonanie sprzedaży w 2007 roku za pomocą nicku "k" (więcej niż 3.500 sztuk towarów), częstotliwość aukcji (niemal codziennie) oraz powtarzalność asortymentu to okoliczności, które przemawiają przeciwko przyjęciu tezy o wykorzystywaniu.

Strona skarżąca w pismach z dnia [...] grudnia 2013r, i dnia [...] lipca 2014r.( k.100-102 tom I, k 128-130 tom II, segregator nr. III, akt adm. organu I instancji) oraz z dnia [...] października 2014r. (akta adm. organu II instancji) wniosła o przeprowadzenie dowodów:

1. przesłuchanie na okoliczności związane z reklamacjami przedmiotów zakupionych świadczących, iż były one towarami używanymi: M.P., R.Ś., G.J.B., P.Ż., A.K., A.J., A.D., G.Ż., P.M., A.T., A.M. oraz M.K.;

2. wystąpienie do portalu [...] celem ustalenia tożsamości powołanych użytkowników portalu [...] oraz ich przesłuchanie;

3. wystąpienie do firmy kurierskiej [...] w celu potwierdzenia okoliczności wskazujących, iż towar nie został uszkodzony z jej winy a został już taki zapakowany;

4. wystąpienie do [...] celem ustalenia dat otworzenia kont internetowych;

Ponadto wniósł o przesłuchanie na powyższe okoliczności żonę skarżącego A.R.;

5. przesłuchanie pracowników skarżącego, w tym szczególności K.B. oraz P.S.;

6. przesłuchanie skarżącego, jako strony postępowania na wszystkie wskazane powyżej okoliczności;

Podkreślić należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. odmówił przeprowadzenia ww. dowodów argumentując, iż ich przeprowadzenie nie ujawni żadnych nowych nieznanych dotychczas faktów i nie wniesie do sprawy żadnych nowych ustaleń, bowiem ustalenia we wnioskowanym zakresie zostały już wcześniej w wystarczający sposób poparte innymi dowodami. Stanowisko to zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy.

Organy słusznie stwierdziły, że zawnioskowani w punkcie 1 do przesłuchania klienci, mieliby składać zeznania na okoliczność, że kupione przez nich towary były towarami uszkodzonymi, nie są istotne, gdyż żadna z reklamacji nie dotyczy zakupów dokonanych w roku podatkowym 2007.

Zasadna także była odmowa wystąpienia do firmy kurierskiej [...] w celu potwierdzenia, iż towar nie został uszkodzony z jej winy a został już taki zapakowany, albowiem kto ponosi winę w zapakowaniu towaru, nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy, gdyż z pewnością nie wyjaśni czy towar nieprawidłowo zapakowany był towarem nowym czy też towarem używanym.

Ponadto przeprowadzone postępowanie wykazało jednoznacznie, że sprzedawane towary były nowe.

Również wystąpienie do portalu [...] celem ustalenia dat otworzenia kont internetowych nie ma znaczenia bowiem zostało już ustalone że A.R. na portalu [...] zarejestrowała nick o nazwie: "k", który działa od [...].03.2006 r., natomiast rachunek bankowy w [...] nr [...], którego jest posiadaczem założony został dnia [...].05.2006 r.

Powyższe okoliczności wynikają z przesłuchania z dniu [...].10.2011 r. A.R., które zeznanie zostało włączone do materiału dowodowego przez organ I instancji podatkowego (segregator nr 2 t. II k. 31-37)

Odnosząc się do wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania K.B., P.S. oraz skarżącego słusznie organy przypomniały, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przesłuchał w dniu [...].11.2011 r. K.B., P.S. - pracowników Firmy "R", których zeznania zostały włączone do materiału dowodowego organu podatkowego (segregator nr 2 t. II k. 53 — 57). Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, także w dniu [...].11.2011 r. skarżącego- zeznanie zostało włączone do materiału dowodowego organu podatkowego (segregator nr 2 t. II k. 49-51). Organy prawidłowo przyjęły, że dowody przeprowadzone przez Urząd Kontroli Skarbowej i włączone przez organ I instancji przedstawiają w sposób prawidłowy stan faktyczny przedmiotowej sprawy.

Ponowne przesłuchanie świadków oraz skarżącego na te same okoliczności, przy nie kwestionowaniu faktów wcześniej przez nich wskazanych nie było zasadne i potrzebne. Nie naruszało zasad wynikających z regulacji art.122, art.187 art.191§1Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do wniosku dowodowego zwartego w punkcie 7 pisma procesowym

z dnia [...] października 2014r., nie będącego powtórzeniem wniosków dowodowych zawartych we wcześniej składanych przez skarżącego pismach procesowych , należy podkreślić, że nie zawiera żadnej tezy dowodowej, nie wskazuje jakie konkretnie dowody z prowadzonego postępowania mają uzupełnić postępowanie powadzone przed organami.

We wniesionej skardze, oprócz przytoczenia fragmentów zeznań złożonych przez świadków na rozprawie prowadzonej w sprawie [...], nie wskazano także aby różniły się one od tych złożonych przed organem prowadzącym postępowanie dotyczące podatku od towarów i usług za 20017r. Ponadto ze wskazanych w skardze zeznań A.C. nie wynika, aby zeznał, że nabywał towar od żony skarżącego. Z żadnego wskazywanego przez stronę skarżącą dowodu, oprócz zeznań składanych przez skarżącego i jego żonę nie wynika, aby sprzedaż dokonywana była poza prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą albo dotyczyła towarów używanych. Nie zasadny zatem okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy art.199 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200a Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy podatkowej, w ramach której organ w jednym czasie mógł przeprowadzić wszystkie wnioskowane dowody, stwierdzić należy, że jest on niezasadny albowiem postępowanie zostało przeprowadzone przed złożeniem przez pełnomocnika skarżącego takiego wniosku, który go złożył dopiero po otrzymaniu od organu odwoławczego zawiadomienia wydanego na podstawie art.200§1 Ordynacji podatkowej. Brak przeprowadzenia w tym postępowaniu rozprawy z pewnością nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone postępowanie pozwoliło zdaniem sądu organom w sposób spójny i logiczny wykazać rzeczywisty przebieg transakcji, których skarżący nie ewidencjonował. Ustalenie to zostało oparte na obiektywnych dowodach, których wiarygodności skarżący nie zdołał podważyć. Zgadzając się przy tym ze skarżącym co do zasady, że obowiązek zebrania materiału dowodowego należy do organu prowadzącego postępowanie i nie może on przerzucić tego obowiązku na stronę postępowania, podkreślić jednak trzeba, że nie oznacza to, iż rola podatnika w toku postępowania może się ograniczyć jedynie do podnoszenia wątpliwości, które nie znajdują uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia żadnej z reguł procesowych, w tym wynikającej z art. 120 Ordynacji podatkowej zasady praworządności, albowiem organy działały w ramach przyznanych im kompetencji, wypełniały nałożone na nich ustawowe obowiązki. Okoliczności przedstawione w skardze jak i analiza akt sprawy nie wskazały, aby postępowanie podatkowe było prowadzone z uchybieniem zasadzie określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, to jest w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zawierają wszystkie elementy wymagane przepisami prawa (art. 210 Ordynacji podatkowej), w tym powołanie postawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak już wskazano, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sposób wyczerpujący a ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna; została dokonana w sposób wszechstronny, natomiast rozstrzygnięcie w sposób logiczny i przekonujący uzasadnione. Obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie może oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym bardziej, gdy organ dążył do wyjaśnienia prawdy materialnej i podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. (por. wyroki NSA: z 1 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5688/98; z 6 czerwca 2000 r. sygn. akt III SA 1252/99). Sąd stwierdza ponadto, że materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozpatrzony stosownie do dyspozycji art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 w zw. art. 191 Ordynacji podatkowej. W trakcie całego postępowania podatkowego dążono do jak najpełniejszego zrealizowania zasady prawdy obiektywnej. Organy podatkowe dopuściły wszelkie znane im dowody, który mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, podjęły też czynności celem uzyskania dowodów i wyjaśnień od skarżącego, wzywając go do przedłożenia wszelkich dokumentów, które pozwoliłyby określić prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2007. Stosownie do zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia środki dowodowe we wzajemnym powiązaniu, wpływie udowodnienia jednej okoliczności na drugą, z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego i reguł logicznego wnioskowania. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, a w szczególności zaskarżonej decyzji, świadczy, że organ podatkowy drugiej instancji wypełnił w sposób należyty powinności wynikające z wyżej wymienionego przepisu. Wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dano wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności.

Nie można także zgodzić się z zarzutami dotyczącymi naruszenia art. 23 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Organ podatkowy może odstąpić od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania wyłącznie wówczas, gdy w oparciu o dokumenty, w szczególności takie, jak faktury, paragony, ewidencje, deklaracje, możliwe jest ustalenie rzeczywistej podstawy opodatkowania. W przeciwnym razie organ zobowiązany jest do dokonania szacowania. W rozpoznawanej sprawie zastosowano cytowaną powyżej regulacje odstępując od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania, albowiem dane wynikające z rejestrów, uzupełnione zebranymi dowodami pozwoliły określić podstawę opodatkowania.

Organy prawidłowo zastosowały regulację art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r., o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.u.Nr144,poz.930), przyjmując, że sprzedaż była dokonywana w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej oraz, że sprzedawane rzeczy były nowe a nie używane.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, albowiem w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie zastosowano tej regulacji.

W ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organy podatkowe w zakresie pozwalającym na stwierdzenie, że podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, z zachowaniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 749). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organ podatkowy rozpatrzył nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddał analizie całość zebranego materiału dowodowego. Co więcej, w obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy bardzo szczegółowo wyjaśnił, na których dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, a którym takiej wiarygodności odmówił.

Mając powyższe na uwadze oraz stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art.151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.