Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 442/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 3 pkt 17 i 18
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) NSA Anna Łuczaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 października 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 673/11 w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 442 / 12

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną przez H. R. decyzję Wojewody Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] maja 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] września 2010 r. Prezydent Miasta Torunia na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku biurowo- konferencyjno- hotelowego z infrastrukturą techniczną zlokalizowanego przy ul. [...] w T. na działkach geod. nr [...] i [...], obręb [...], kategoria XIV - hotele i XVI - budynki biurowe i konferencyjne.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. C., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 K.p.a. oraz § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.).

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Wojewoda Kujawsko- Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zostały złożone wszystkie wymagane prawem dokumenty, które spełniają wymogi ustawowe. Nadto z załączonej do projektu budowlanego analizy nasłonecznienia oraz wysokości przesłaniania wynika, że zostały spełnione warunki dotyczące zacienienia i przesłaniania obiektów budowlanych, natomiast opis techniczny projektu określa ochronę przeciwpożarową. Został, zatem spełniony warunek wynikający z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nadto opis techniczny i bilans powierzchni terenu wskazuje na powierzchnię zabudowy w wysokości 40% (347 m²), przy określonej w decyzji o warunkach zabudowy jako maksymalnej 40% zabudowie terenu. Zamierzona inwestycja jest, zatem zgodna z decyzją Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...] września 2007 r. o warunkach zabudowy. Zgodnie z jej pkt 2.4 inwestycja nie jest objęta ochroną konserwatorską wobec czego nie wymaga opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków. Wskazując na regulację art. 39 Prawa budowlanego organ odwoławczy wywiódł, iż teren na którym ma powstać planowane przedsięwzięcie nie jest wpisany do rejestru zabytków ani nie znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Nie jest także ujęty w gminnej ewidencji zabytków.

Skargę na powyższą decyzję złożyła H. R., wskazując na brak opinii konserwatora zabytków oraz na nieprawidłowe podanie rzędnych działek sąsiednich - od 57.74 do 61.15. zamiast od 56.45 (działka [...]) w wystąpieniu do Ministra Infrastruktury w sprawie o udzielenie zgody na odstąpienie od przepisów prawa budowlanego. Nadto w uzupełnieniu skargi strona wskazała, że prace budowlane będą odbywały się w bezpośrednim otoczeniu jej posesji, która wpisana jest do rejestru zabytków pod numerem [...], co uzasadnia konieczność uzyskania opinii konserwatora zabytków.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

Cytując treść art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, Sąd pierwszej instancji uznał, że organ w pierwszej kolejności winien zbadać, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z wydanymi dla inwestycji warunkami zabudowy. Sąd wskazał, że dla działki nr [...] (obręb [...]) obowiązuje decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Natomiast na terenie działki nr [...] w obrębie [...] projektuje się infrastrukturę niewymagającą ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Warunki zabudowy ustalone zostały dla inwestycji stanowiącej budowę budynku o czterech kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej o rzucie poziomym większym niż rzut kondygnacji nadziemnych.

Wskazując na pojęcie "kondygnacji" (§ 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.), Sąd uznał, że analiza projektu, a w szczególności projektu przekroju planowanego budynku oraz rysunków elewacji z poszczególnych stron nie pozwalają na ustalenie, że kondygnacja projektowana jako podziemna została usytuowana ze wszystkich stron pod ziemią. I tak ponad połowa jej wysokości znajduje się ponad powierzchnią gruntu (od strony południowej) z kolei konieczność nawiązania do poziomu ulicy (dla zagwarantowania prawidłowej komunikacji) spowodowała, że kondygnacja piwniczna w części znajdować się będzie całkowicie poniżej projektowanego poziomu terenu (dot. dz. nr [...]). W stosunku jednak do działek sąsiednich, położonych od strony południowej i zachodniej terenu inwestycji (dot. dz. nr [...], [...] i [...]), poziom projektowanego terenu będzie powyżej terenu tych działek. Dlatego też projektowany poziom terenu w nawiązaniu do poziomu ulicy powoduje konieczność wykonania muru oporowego- ogrodzenia na granicy południowej. Oznacza to, że zmiana poziomu terenu działki nr [...] (teren inwestycji) umożliwiła zaprojektowanie kondygnacji piwnicznej poniżej projektowanego poziomu terenu, jednak tylko w stosunku do tej działki. Natomiast poziom terenu działek sąsiednich (od strony południowej) będzie znajdował się znacznie poniżej terenu tej działki. Różnice terenu wynosić będą ca 1,30 m - 2,40 m. Ściana południowa kondygnacji piwnicznej od strony sąsiadów będzie więc widoczna, bowiem nie będzie znajdować się poniżej terenu. Cytując definicję "kondygnacji podziemnej" ("§ 3 pkt 18" ww. rozporządzenia), Sąd uznał, że przedłożony projekt (w związku ze specyficznym ukształtowaniem terenu) zakłada budowę części garażowej częściowo usytuowanej pod ziemią, a częściowo w części nadziemnej. Dlatego też dla ustalenia zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy, koniecznym staje się jednoznaczne ustalenie zgodności intensywności zabudowy z decyzją o warunkach zabudowy i wyjaśnienie, czy w powierzchni zabudowy 347 m², dającej 40% zabudowy określonej w decyzji o warunkach zabudowy, ujęto część garażową wystającą ponad powierzchnię terenu, czy też ją pominięto lub uwzględniono częściowo w obszarze powyżej powierzchni terenu. W zaskarżonym rozstrzygnięciu brakuje analizy w tym przedmiocie, a zamieszczone w projekcie zestawienie powierzchni pomieszczeń nie daje jednoznacznej odpowiedzi. Natomiast zarys budynku na mapach nie wskazuje na zakreślenie go w granicy działki sąsiedniej.

Ponadto Sąd pierwszej instancji, z uwagi na odstępstwa od przepisów techniczno- budowlanych w zakresie lokalizacji części obiektu przeznaczonego na garaż, za konieczne uznał dokonanie oceny, czy może ono powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, czy też pogorszenie warunków zdrowotno- sanitarnych i użytkowych. Zbliżenie części garażowej wystającej ponad powierzchnię terenu do działki sąsiedniej od strony południowej i zachodniej wymaga analizy, czy spełnione zostały warunki bezpieczeństwa pożarowego nieruchomości sąsiednich, zapewnienia właściwego nasłonecznienia obiektów sąsiednich, o ile będzie to miało wpływ na ich zacienienie, zachowanie należytego spływu wód opadowych itp. Ustaleń, co do bezpieczeństwa pożarowego, czy spływu wód brak w zaskarżonej decyzji. Co prawda w załączniku do projektu określono warunki ochrony przeciwpożarowej, ale nie odniesiono się w decyzji do oceny w zakresie prawidłowości zabezpieczeń przeciwpożarowych wobec bliskości obiektu wynikającej z uzyskanej zgody na odstępstwo od warunków technicznych.

Z kolei odnośnie kwestii właściwego nasłonecznienia obiektów sąsiednich, Sąd zauważył, że stosowna analiza znajduje się w załączniku nr 15. W postępowaniu odwoławczym strona odwołująca się wyraziła przekonanie, że architekt nieprawidłowo utożsamiała przesłanianie II piętra z wysokością przesłaniania całego budynku, nie uwzględniając właściwego zastosowania linijki słońca przez pominięcie wyliczeń od poziomu magazynu książek, czy sali konferencyjnej lub okien korytarza. Zarzut ten nie został jednak sformułowany w sposób mogący zakwestionować sposób analizy zawartej w załączniku nr 15, gdyż jej autor określił wysokość przesłaniania i odległości przesłaniania w odniesieniu do II i I piętra oraz parteru. W tych okolicznościach fakt nie uwzględnienia wniosku przez organ o ponowną analizę w ocenie Sądu nie narusza przepisów prawa. Analiza ta nie musi być nadto weryfikowana przez organ własną opinią, gdyż została ona sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, a zarzut skarżącej kwestionujący, co do zasady przedłożoną opinię nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił również zarzutu skargi dotyczącego pominięcia opinii konserwatora zabytków. Wskazując na treść art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego oraz 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), Sąd wywiódł, że zawarte w pierwszym z ww. przepisów pojęcie "przy obiekcie budowlanym" to nie otoczenie tego obiektu, gdyż do otoczenia odnosi się dalsza część tego przepisu sformułowana jako "obszar wpisany do rejestru zabytków". Sformułowanie "przy obiekcie budowlanym" należy rozumieć, zatem jako prowadzenie robót budowlanych dotyczących tego obiektu, a nie terenu wokół takiego obiektu. Za taką interpretacją przemawia z jednej strony rozróżnienie pojęć na prace "przy obiekcie" i "na obszarze", a ponadto zapis art. 3 pkt 8 w związku z art. 3 pkt 15 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nadto w ustawie tej powołuje się odrębnie pojęcie robót "przy zabytku" i w "otoczeniu zabytku" (art. 31 ust. 1 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 2). Dlatego też roboty w sąsiedztwie zabytku należy rozumieć jako roboty w otoczeniu zabytku, którego obszar wyznacza decyzja o wpisie danego terenu do rejestru zabytków. Teren objęty projektowaną inwestycją należy do inwestora i nie został wpisany do rejestru zabytków, a prace nie obejmują terenu należącego do skarżącej, ani obiektu wpisanego do takiego rejestru.

Nie podzielił również Sąd pierwszej instancji zarzutu błędnego podania rzędnych działek przy występowaniu o zgodę na odstępstwo od warunków technicznych. Skarżąca nie sprecyzowała, czy wskazane przez nią rzędne odnoszą się do granicy działki, czy najniżej położonego punktu. Z przedłożonych map wynika, że rzędne podane przez inwestora dotyczą skrajnych poziomów działki, charakteryzujących poziom opadania terenu. W ocenie Sądu takie dane są jednak prawidłowe, gdyż wewnętrzne nierówności działki nie wpływają na dane dla ustalenia właściwego poziomowania inwestycji. Nie można też uznać, że poziomy terenu zostały zatajone, czy nieprawidłowo podane, skoro dołączono mapy ze wszystkimi danymi.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd pierwszej instancji uznał, że organy obu instancji naruszyły przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stwierdzając bez wnikliwej analizy, iż przedmiotowy projekt jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto organy te naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 7 i art. 77 §1 K.p.a. poprzez nieustalenie rzeczywistego wskaźnika intensywności zabudowy, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też przyczyn Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w punkcie 2 wyroku oparto na art. 152 tej ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w T., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

- na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie z

okolicznościami faktycznymi wynikającymi z materiału dowodowego;

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji tego uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych decyzji w sytuacji, w której wbrew stanowisku Sądu, w rzeczywistości organy obu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy i zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zatwierdziły projekt budowlany po dokonaniu prawidłowej analizy jego zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, tj. nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i uchylenie decyzji organów obu instancji, w sytuacji gdy prawidłowa analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie, a w szczególności projektu budowlanego winna prowadzić do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.;

- na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 3 pkt 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię zawartej w ww. przepisie definicji kondygnacji podziemnej i niewłaściwe zastosowanie powyższej regulacji do rzeczywistego stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy;

2. naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez uchylenie decyzji zatwierdzających projekt budowlany spełniający warunki określone w tym przepisie, tj. zgodne z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Wojewody Kujawsko- Pomorskiego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej stwierdzono, że nie jest prawdą, iż ponad połowa wysokości kondygnacji piwnicznej od strony południowej znajduje się nad powierzchnią gruntu, a co wynika z projektu budowlanego. Nie jest także jasne, w jaki sposób Sąd dokonał obliczeń różnicy terenu wskazując, że będą one wynosić ca 1,30 - 2,40 m. Parametry takie nie mają odzwierciedlenia w dokumentach załączonych do projektu budowlanego. Uznając za punkt odniesienia dla prawidłowego ustalenia połowy wysokości projektowanej inwestycji § 13 pkt 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., inwestor podkreślił, że dla działki przylegającej do planowanej inwestycji od strony południowej (dz. nr [...]) istnieje zatwierdzony decyzją ostateczną projekt budowlany, w którym zakłada się podniesienie istniejącego terenu do poziomu 58.48. Do tego właśnie poziomu odnosi się projekt inwestycji. Zarówno poziom połowy wysokości w świetle, jak i poziom połowy wysokości w świetle konstrukcji znajdują się (odpowiednio o 21 cm i 33 cm) poniżej projektowanego terenu wg projektu budowlanego inwestycji sąsiedniej działki [...]. Od strony zachodniej projektowana kondygnacja podziemna (podziemny garaż) w ogóle nie dochodzi bezpośrednio do granicy z działkami sąsiednimi, zatem terenem przylegającym jest teren inwestycji (działka [...]), a nie działki sąsiadujące z nią od strony zachodniej. W odniesieniu do działek sąsiednich w stosunku do terenu inwestycji położonych od strony południowej i zachodniej, planowane podniesienie terenu działki [...] do poziomu ulicy niczego nie zmienia w istniejącym obecnie stanie, gdyż od dawna na działkach tych istnieje pełne ogrodzenie betonowe segmentowe do zachowania lub odtworzenia po wykonaniu ściany oporowej od strony południowej. Natomiast na działkach od strony zachodniej istnieje murowane pełne ogrodzenie (mur z cegły) przewyższające znacznie planowany na działce [...] poziom terenu. Tak, więc połowa wysokości projektowanego garażu podziemnego ze wszystkich stron znajduje się poniżej poziomu terenu przylegającego do niego, projektowanego terenu, a zatem zgodnie z przepisami budowlanymi jest kondygnacją podziemną. Wobec powyższego, Spółka uznała, że cały projektowany garaż znajduje się w kondygnacji podziemnej. Tym samym bezcelowe stają się rozważania Sądu na temat tego, w jakiej części powierzchnia garażu została wliczona do powierzchni zabudowy. Kondygnacja podziemna w ogóle nie jest wliczana do powierzchni zabudowy terenu, która została wyliczona zgodnie z PN-ISO 9836:1997. Prawidłowość takiego sposobu obliczania powierzchni zabudowy potwierdzono w decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy dokonał również w tym zakresie odpowiednich ustaleń w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy (powierzchni zabudowy). Odnośnie kwestii odstępstw od warunków technicznych, Spółka podniosła, że wszystkie one były przedmiotem sporządzonego projektu budowlanego i uzgodnień w wymaganym zakresie. Do projektu budowlanego zostały załączone warunki ochrony przeciwpożarowej, zatem oczywistym jest, iż osoba je sporządzająca musiała brać pod uwagę odrębności wynikające z uzyskanej zgody na odstępstwo od warunków technicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym, przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, zwrócić należało uwagę na sposób jej sformułowania. Przedstawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, autor kasacji nie odniósł każdego z nich z osobna do poszczególnych, konkretnych okoliczności faktycznych sprawy lub elementów oceny Sądu pierwszej instancji. Treść poszczególnych zarzutów kasacji odnosiła się w zasadzie do ogólnikowego zakwestionowania poglądu Sądu pierwszej instancji o konieczności uchylenia wydanych w sprawie decyzji jako naruszających normę art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Uszczegółowienia tej argumentacji dokonano dopiero w uzasadnieniu kasacji, nie nawiązując jednak w tymże uzasadnieniu do poszczególnych przepisów wymienionych w treści zarzutów. Taki sposób skonstruowania skargi kasacyjnej czyni koniecznym łączne odniesienie się do wszystkich podniesionych w niej zarzutów. Zauważyć przy tym trzeba, iż brak wymaganej z punktu widzenia konstrukcji skargi kasacyjnej precyzji prowadzić może do ograniczenia zakresu kontroli kasacyjnej. Jak bowiem wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich doprecyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.).

Przechodząc do oceny kasacyjnej zaskarżonego wyroku, zauważyć należało, iż zasadniczy problem ujawniony na tle niniejszej sprawy stanowiła niezgodność udzielonego pozwolenia na budowę z wydanymi dla inwestycji warunkami zabudowy. Taka sytuacja, jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, powoduje naruszenie przez organy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z ustaleniem Sądu pierwszej instancji, niekwestionowanym w tym zakresie we wniesionej kasacji, przedmiotem planowanej w decyzji o warunkach zabudowy inwestycji był budynek o czterech kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej, o rzucie poziomym większym niż rzut kondygnacji nadziemnych. Podzielić trzeba stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż zaprojektowana jako podziemna kondygnacja nie posiadała takiego charakteru. Zarówno z projektu budowlanego, jak i z załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika bowiem, że kondygnacja określana przez inwestora jako podziemna nie została zagłębiona ze wszystkich stron w wymiarze co najmniej połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niej terenu, a co jest niezbędnym warunkiem do uznania kondygnacji za podziemną (§3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., a nie jak błędnie wskazywał Sąd pierwszej instancji, a za nim autor kasacji § 3 pkt 18). Od strony działek [...], [...] i [...] kondygnacja ta znajdować się będzie powyżej terenu tych działek i poziom jej "odsłonięcia" nie spełnia powyższego wskaźnika. Co prawda, w nawiązaniu do argumentacji kasacji, zauważyć trzeba, iż na rysunkach prócz oznaczenia "terenu istniejącego" zaznaczono również "poziom projektowany", jednakże brak w tym zakresie ustaleń, jaki jest zakres prac inwestora i czy w ogóle jakiekolwiek prace w tym zakresie on zakłada. Jak wyjaśnia się dopiero w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, teren ten zostanie podniesiony na podstawie pozwolenia na budowę, udzielonego innemu niż inwestor podmiotowi (decyzja Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...] lipca 2007 r. udzielająca [...] Sp. z o.o. w T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego). Istnienie, jak to stwierdza skarżąca kasacyjnie Spółka zatwierdzonego ostateczną decyzją projektu budowlanego, w którym zakłada się podniesione istniejącego terenu do poziomu 58.48, nie stanowi jednak żadnej takiej przesłanki, która by pozwalała na przyjęcie, że poziom zagłębienia kondygnacji określanej przez inwestora jako podziemnej będzie większy niż opisywany w przedmiotowym projekcie budowlanym. Przedstawiony wyżej wywód strony skarżącej kasacyjnie uzależniony jest, bowiem od niepewnego i niezależnego od woli inwestora zdarzenia, w dodatku w żaden sposób nie zweryfikowanego w toku przeprowadzonego przed organami postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, iż również sama wysokość projektowanego poziomu, jak i zakres tego podwyższenia stanowi jedynie założenie i nie świadczy jeszcze o tym, iż spełnia ono wymagany wskazanym wyżej przepisem stosunek zagłębienia w ziemi.

Zauważyć także trzeba, iż podane przez Sąd pierwszej instancji przybliżone wartości różnic terenów działki w zależności od usytuowania projektowanego obiektu budowlanego znajdują swoje odzwierciedlenie w przedłożonej przez inwestora dokumentacji. Przede wszystkim uzasadniają one twierdzenie, iż dolna kondygnacja tego obiektu nie spełnia warunków pozwalających na uznanie jej za kondygnację podziemną. Konsekwencją ustalenia, iż część kondygnacji będzie "wystawać" ponad powierzchnię terenu, była konieczność jego skonfrontowania z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i określonym tam wskaźnikiem zachowania powierzchni biologicznie czynnej. Słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, iż przedstawiona w tym zakresie przez inwestora dokumentacja nie pozwala na tego typu ustalenia i wymaga to dokonania przez organy stosownych działań.

Odnośnie natomiast kolejnej przyczyny, dla której Sąd pierwszej instancji stwierdził wadliwość kontrolowanych w sprawie decyzji, uznać trzeba, iż uzasadnionym było domaganie się przez Sąd od organów badania wpływu odstąpienia od określonych przepisów techniczno- budowlanych na ewentualne zagrożenie dla życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, czy też pogorszenia warunków zdrowotno- sanitarnych i użytkowych (art. 9 ust. 1 Prawo budowlane). Brak jest w tym zakresie stosownych ustaleń organu odwoławczego jak również organu I instancji. Podjęte przez autora kasacji próby wykazania, iż zagrożenia takie nie występują ze strony projektowanego obiektu budowlanego, były bezskuteczne, bowiem stosowną ocenę w tym zakresie musi poczynić najpierw organ architektoniczno- budowlany. Zasadnym również było nakazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnienia przy tej ocenie zachowana warunków przeciwpożarowych oraz wymogów związanych ze spływem wód opadowych.

Z przedstawionych wyżej przyczyn za chybione uznać należało zarzuty kasacji dotyczące naruszenia skarżonym wyrokiem art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 7, art. 77 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w związku z "§ 3 pkt 18" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.