Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 205/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Prezydent M. T. ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018r. w wysokości [...] zł.

Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2020r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia na wstępie SKO przytoczyło treść przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2019r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r. poz. 1170 ze zm.) - dalej jako: "u.p.o.l." mające zastosowanie w sprawie.

Organ podał, że z zebranego materiału dowodowego tj. ewidencji gruntów i budynków, deklaracji złożonych na podatek od nieruchomości, odpisu aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 20120r. (rep. A. nr [...]) wynika, że skarżący w okresie od stycznia 2018r. do września 2018r. był właścicielem nieruchomości położonej przy ul. A. [...] w T., działka nr [...], obręb [...]. Powyższa nieruchomość jest zbudowana jednokondygnacyjnym budynkiem hali produkcyjnej wraz z akumulatorowanią i transformatorownią oraz dwukondygnacyjnym budynkiem biurowo-kontrukcyjnym. Poza tym na terenie nieruchomości znajdują się budowle związane z prowadzona działalnością gospodarczą: ogrodzenie z bramą wjazdową, parking, chodniki i drogi dojazdowe utwardzone i wyłożone kostką, słupy oświetleniowe, przyłącze gazowe, przyłącze wodociągowe, sieć kanalizacyjna. W zakresie przedmiotu opodatkowania brak jest sporu pomiędzy skarżącym a organem podatkowym. Skarżący nie kwestionował również faktu prowadzenie działalności gospodarczej w okresie, który jest przedmiotem sprawy. Przedmiotem sporu jest natomiast możliwość korzystania przez Stronę ze zwolnienia podatkowego ustanowionego w uchwale Rady Miasta Torunia nr 772/14. Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołania w kwestii przekroczenia przez Radę Miasta Torunia upoważnienia zawartego w treści art 7 ust. 3 u.p.o.l., a tym samym nieważności przepisów uchwały nr 772/14 w zakresie § 7 i 8.Zgodnie bowiem z treścią art. 7 ust. 3 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw.

Organ podał, że skarżący w dniu [...] stycznia 2016r. złożył wniosek o przystąpienie do programu pomocowego określonego uchwałą nr [...]. W jego ocenie zgodne z argumentacją podniesioną w odwołaniu obiekt zaczął być użytkowany dopiero kilka miesięcy po otrzymaniu decyzji zezwalającej na użytkowanie. Wtedy też nastąpiło faktyczne zakończenie budowy. Z tego też powodu zdaniem skarżącego dopuszczalne było złożenie wniosku o przyznanie zwolnienia na mocy uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r. Z tą argumentacją organ się nie zgodził, albowiem z wypisu z kartoteki budynków sporządzonego na dzień [...] maja 2017r. wynika, że zakończenie budowy budynków położonych przy ul. A. [...] w T. miała miejsce w 2015r. Potwierdzeniem, że zakończenie budowy nastąpiło z dniem [...] grudnia 2015r. jest także fakt, iż inwestor w tym dniu wystąpił do organu nadzoru budowlanego o pozwolenie na użytkowanie obiektów. Pozwolenia na użytkowanie tych obiektów P. P. udzielił decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. Z uwagi na brak uregulowania w przepisach prawa podatkowego pojęcia "zakończenie budowy" należało odnieść się do prawa budowlanego. W art. 54 tej ustawy wskazano, że do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę (jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie) można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenie zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis ten wyraźnie wskazuje o zakończeniu budowy, a tym samym o fakcie, który już nastąpił. Zatem, zdaniem organu, budzi więc wątpliwości, że zakończenie budowy przedmiotowych budynków nastąpiło w 2015r. Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego wniosek w przedmiocie zamiaru skorzystania ze zwolnienia określonego uchwałą nr 771/14 winien być złożony do 31 grudnia 2015r. Skoro zaś wniosek, o którym mowa § 7 ust. 1 pkt 1 uchwały nr 771/14 został złożony dopiero w dniu [...] stycznia 2016r. to nie jest możliwe skorzystanie ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie przedmiotowej uchwały. Z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że dokumenty o których mowa w § 7 ust. 1 uchwały nr [...] zostały złożone przez Podatnika w dniu [...] marca 2017r. zamiast do [...] stycznia 2017r. Tym samym zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały skarżący utracił prawo do zwolnienia podatkowego. W ocenie organu odwoławczego kwestia przyczyn złożenia wymaganych dokumentów po terminie zakreślonym w uchwale, pozostaje bez wpływu na rozpatrzenie sprawy, bowiem przepisy § 7 i 8 uchwały nr 772/14 nie wskazują na element zawinienia po stronie skarżącego jako przyczyny pozbawienia go prawa do kontynuowania zwolnienia podatkowego. Zatem rozpatrywanie zasadności i okoliczności złożenia przez skarżącego pisma z dnia [...] marca 2017r. zatytułowane zawiadomienie o popełnieniu czynu zabronionego (czynny żal) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

W złożonej skardze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając: naruszenie przepisów procedury o istotnym wpływie na wynik sprawy, tj. art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r. poz. 900; dalej: O.p.) poprzez brak doręczenia pełnomocnikowi stanowiska organu I instancji (pismo z dnia 31 maja 2017r.); art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę dowodów, przekraczającą granicę swobodnej, cechującą się pomijaniem bądź deprecjonowaniem wszelkich okoliczności objawiających się przyznaniem zbyt dużej mocy dowodowej wypisowi z kartoteki budynków sporządzonemu dnia [...] maja 2017r, w szczególności poprzez oparcie się wyłącznie na zawartych w nim informacjach przy ustalaniu terminu zakończenia budowy na rok 2015r., podczas gdy z obiektywnych okoliczności potwierdzających fakt, że budynek nie był oraz nie mógł być użytkowany w 2015r. (przykładowo, ze względu na jego stan); za rok zakończenia budowy uznać należy 2016 rok; art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia istotnych dowodów dla udowodnienia tezy o zakończeniu budowy i rozpoczęciu użytkowania w 2016 roku, zatem tezy odmiennej od tej przyjętej przez organ, a w konsekwencji oparcie decyzji na dowodach przemawiających wyłącznie na niekorzyść strony, podczas gdy organ uprawniony jest do odmówienia przeprowadzenia dowodu jedynie w sytuacji, gdy dane okoliczności można uznać za udowodnione, lub stwierdzone wystarczająco innym dowodem (organ administracji może nie uwzględnić wniosku dowodowego jedynie w sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony); okoliczności te stanowią istotę sporu, a organ tym samym kompletnie zlekceważył stanowisko strony oraz pogwałcił dyrektywę zawartą we wskazanym wyżej przepisie; art. 122 O.p. poprzez pominięcie bądź niewłaściwą ocenę dowodów znajdujących się w aktach sprawy, w tym: niezasadne uznanie, iż uzyskanie decyzji z dnia [...] grudnia 2015r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektów potwierdza fakt zakończenia budowy w 2015 roku, podczas gdy zakończenie budowy nastąpiło w 2016 roku, a decyzja ta została wydana w związku z planowanym przystąpieniem do użytkowania w 2016r. przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych; art. 124 O.p. poprzez niewyjaśnienie w pełni zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy przy wydawaniu decyzji, przy jednoczesnym pominięciu argumentów uznanych za istotne dla podatnika, podczas gdy organ winien rozpatrzyć całokształt okoliczności następnie w uzasadnieniu decyzji odnieść się do każdego ze zgromadzonych dowodów, wyczerpująco wyjaśniając podstawy rozstrzygnięcia. Wynikający z powyższych uchybień proceduralnych błąd w ustaleniach stanu faktycznego poprzez uznanie, iż budowa nieruchomości której dotyczy obowiązek podatkowy została zakończona w 2015r., tj. z dniem uzyskania decyzji zezwalającej na użytkowanie, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na fakt, iż zakończenie budowy nastąpiło już w 2016r. Ponadto naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię przepisu, polegającą na: uzależnieniu utrzymania uzyskanego zwolnienia wprowadzonego uchwałą Rady Miasta od wymagań, do których ustanowienia Rada nie była uprawniona, a tym samym wykroczenie poza upoważnienie ustawowe (tj. obligowanie Podatnika do przedkładania dokumentów); odebraniu zwolnienia na podstawie regulacji, do której wprowadzenia Rada Miasta nie była uprawniona; art. 54 ust. 1 ustawy z dnia [...] maja 2019r. Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię przepisu i w rezultacie bezpodstawne zastosowanie przepisu, objawiające się w stwierdzeniu, iż przepis ten określa termin zakończenia budowy, w sytuacji gdy przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych; art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 8 Konstytucji RP w związku z art. 121 O.p. poprzez odebranie zwolnienia na podstawie niezgodnych z przepisami prawa kryterium, tj. działanie z przekroczeniem granic prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 - t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 – t.j., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa.

Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Poza sporem pozostaje wysokość zobowiązania podatkowego w sytuacji gdyby Rada M. T. nie skorzystała z zapisów art. 7 ust. 3 ustawy z dnia [...] czerwca 2019r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r. poz. 1170 ze zm.) - dalej jako: "u.p.o.l." i nie wydała uchwał: nr 771 z 15 maja 2014r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości nowych inwestycji na terenie Gminy Miasta Toruń w ramach pomocy de minimis oraz nr 772/14 z 15 maja 2014r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis na tworzenie nowych miejsc pracy. Jest to istotne dla dalszych rozważań mając na względzie prawo, a nie obowiązek samorządu do zwolnienia z ustawowego obowiązku zapłaty podatku. Nie jest spornym podmiot ani przedmiot opodatkowania, nie jest też spornym fakt, że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego Prezydenta M. T. z [...] października 2019r. jest jedyną wydaną na rok 2018; co Sąd przyjmuje mając na względzie akta sprawy. Spornym pozostaje prawo skarżącego do zwolnień, o jakich mowa w uchwałach.

Odnosząc się do tej części skargi, która odwołuje się do braków postępowania wyjaśniającego, Sąd wskazuje, iż postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r. poz. 900; dalej: O.p.) nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010r., II FSK 1313/08 i z dnia 5 listopada 2011r. I FSK 1892/09).

Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.

W sprawie był to art. 7 ust. 3 u.p.o.l., zgodnie z którym Rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz wart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Skarżący przywołuje przy tym art. 92 ust. 1 Konstytucji RP zgodnie z którym rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

Zatem przepis ten formułuje wymagania, jakim musi odpowiadać upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia. Przepis ten dopuszcza stanowienie rozporządzeń tylko na podstawie "szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania". Upoważnienie musi mieć zatem charakter szczegółowy pod względem: 1) podmiotowym (musi określać organ właściwy do wydania rozporządzenia), 2) przedmiotowym (musi określać zakres spraw przekazanych do uregulowania) oraz 3) treściowym (musi określać wytyczne dotyczące treści aktu). Uchwała nr 771/14 w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości nowych inwestycji na terenie Gminy Miasta Toruń w ramach pomocy de minimis, została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) W § 1 ust. 1 i 2 zapisano, iż zwalnia się od podatku od nieruchomości na zasadach określonych w niniejszej uchwale nieruchomości powstałe w wyniku realizacji nowych inwestycji przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej, a zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 obejmuje grunty, na których rozpoczęto inwestycję po dniu 1 stycznia 2014 r., nowo wybudowane budynki lub ich części i nowo powstałe budowle lub ich części, których budowa została zakończona po wejściu w życie niniejszej uchwały. W § 7 ust. 1 pkt 1 stwierdzono, że warunkiem nabycia prawa do zwolnienia jest złożenie indywidualnego wniosku stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały w terminie do 31 grudnia roku, w którym budowa została zakończona, albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ostatecznym wykończeniem. Stosownie do § 7 ust. 2 uchwały 771/14 podatnik, który nie dotrzyma terminu wskazanego w ust. 1, nie nabywa prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 1. Z kolei uchwała nr 772/14 w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis na tworzenie nowych miejsc pracy, wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.). Uchwala w § 1 ust. 1 i 2 to, że zwalnia się od podatku od nieruchomości, na zasadach określonych w niniejszej uchwale, grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez podatników tworzących nowe miejsca pracy na terenie miasta Torunia, a zwolnienie ma zastosowanie w przypadku utworzenia nowych miejsc pracy od dnia wejścia w życie niniejszej uchwały. W § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a-c zapisano, iż podatnik korzystający ze zwolnienia w ramach uchwały zobowiązany jest do przedkładania w terminie do 31 stycznia każdego roku, przez okres korzystania ze zwolnienia stosownej dokumentacji. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 3 utrata nabytego prawa do zwolnienia następuje od pierwszego dnia miesiąca po miesiącu, w którym wystąpiły okoliczności powodujące utratę tego prawa, w przypadku niedopełnienia obowiązku złożenia dokumentów, o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 1.

Co do przywoływanego art. 94 i art. 217 Konstytucji RP, należy wyjaśnić, że owszem władztwo podatkowe jednostek samorządu terytorialnego jest istotnie ograniczone przez ustawodawcę, niemniej chodzi tu o nakładanie obowiązków a nie zwalnianie z nich.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 maja 2016r., II FSK 3219/15, bezsporne jest, iż w świetle art. 7 ust. 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2015r., Rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić wyłącznie zwolnienia przedmiotowe. Z kolei WSA w Gdańsku w wyroku z 19 sierpnia 2015r., I SA/Gd 963/15, wskazał, że obowiązek zapłaty podatku nie jest sankcją, rozumianą jako niedogodność, kara. W przypadku naruszenia warunków do korzystania ze zwolnień podatkowych stanowi on konsekwencję prawną naruszenia tych obowiązków i powrót do zasady powszechności opodatkowania. Naruszenie wymogów zwolnienia nie jest karą czy sankcją, a pozbawieniem podatnika pewnych preferencji czy przywilejów podatkowych. Konstrukcja ta jest powszechnie stosowana w prawie podatkowym (chociażby tzw. ulga meldunkowa czy zwolnienie od akcyzy olejów opałowych – pod warunkiem złożenia lub uzyskania stosownego oświadczenia). Zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem, że tak rozumianej sankcji nie przewidują przepisy prawa. Powyższe wynika z art. 84 Konstytucji RP zgodnie, z którym każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Skoro zatem zasadą jest powszechność opodatkowania, a wyjątkiem zwolnienie od opodatkowania, nie sposób uznać, że ustanowienie przez Radę Miasta, w ramach autonomii prawodawczej w zakresie wprowadzania zwolnień przedmiotowych w podatku od nieruchomości, warunków skorzystania ze zwolnienia, stanowi sankcję podatkową nieprzewidzianą przepisami prawa. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie taka interpretacja art. 7 ust. 3 u.p.o.l., i ingerencja w samodzielność jednostek samorządu terytorialnego w tym zakresie, pozbawiłaby je określonego granicami ustawy władztwa podatkowego.

W ocenie Sądu organy jednostek samorządu są uprawnione do określania warunków korzystania ze zwolnienia w podatku od nieruchomości oraz skutków ich niedotrzymania. Przy czym przesłanki utraty prawa do zwolnienia muszą być jasno, precyzyjnie i wyczerpująco wskazane. Podatnik nie powinien mieć wątpliwości co do przesłanek, które mogą powodować niekorzystne dla niego skutki.

W orzecznictwie w żaden sposób nie jest kwestionowana możliwości określenia warunków zwolnienia i przesłanek jego utraty w uchwałach organów jednostek samorządu terytorialnego i ograniczając zwolnienie z podatku od nieruchomości w sytuacjach określonych również co do ich udokumentowania, Rada Miasta nie pozbawiła adresatów prawa do zwolnienia, a jedynie to zwolnienie określiła. Innymi słowy nie dotrzymując warunków zwolnienia, o jakich mowa w uchwałach 771/14 i 772/14, skarżący był zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości na zasadach wynikających z ustawy podatkowej, bo nie spełnił warunków zwolnienia, jakie zostały ustalone zgodnie z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. Nie przeczy to temu, że zwolnienie określone w art. 7 ust. 3 u.p.o.l. może dotyczyć wyłącznie przedmiotu, a więc nieruchomości wykorzystywanych do różnego rodzajów działalności. Wymogi dokumentacyjne nie stoją na przeszkodzie uznaniu, iż przedmiot ten winien być tak określony, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego podatnika, gdyż obowiązek dokumentowania dotyczy potencjalnie (hipotetycznie) nieoznaczonego indywidualnego podatnika. Z drugiej strony trudno sobie wyobrazić przyznanie zwolnienia bezwarunkowego w takim rozumieniu, że dotyczyłoby ono sytuacji nie weryfikowalnych ( nie poddających się kontroli).

W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne z prawidłami logiki.

Bezspornym pozostaje to, że skarżący złożył dokumenty, o jakich mowa w § 7 uchwały 771/14 w dniu 5 stycznia 2016r., a dokumenty, o jakich mowa w § 7 ust. 1 pkt 1 uchwały 772/14 po 31 grudnia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 7 marca 2018r., I SA/Bd 1003/17 uznał prawidłowość pozbawienia skarżącego prawa do zwolnienia z obu uchwał na rok 2017.

Jak wyżej wyjaśniono uwarunkowania przyznania zwolnienia zawarte w uchwałach są wiążące. Zatem do rozstrzygnięcia pozostała kwestia zachowania przez skarżącego terminu, o jakim mowa w § 7 ust. 1 pkt 1 uchwały 771/14.

WSA przyjął, iż z wypisu z kartoteki budynków sporządzonego na dzień 23 maja 2017r. wynika, że zakończenie budowy budynków położonych przy ul. A. [...] w T. miała miejsce w 2015r. W dniu [...] grudnia 2015r. skarżący wystąpił do organu nadzoru budowlanego o pozwolenie na użytkowanie obiektów. Pozwolenia na użytkowanie tych obiektów P. P. udzielił decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. (znak [...]). Są to ustalenia bezsporne. Z drugiej strony skarżący odwołuje się do użytkowania faktycznego, które rozpoczęło się w 2016r., na okoliczność czego wnioskuje o powołanie świadków, przeprowadzenie rozprawy, oględziny, z których wynika, że roboty budowlane jeszcze trwały w 2016r. Wskazuje też to, że zatrudnienie pracowników nastąpiło dopiero w 2016r.

W ocenie Sądu stanowisko organu, że termin z § 7 ust. 1 pkt 1 uchwały 771/14 minął, nie narusza prawa. Przepis ten wyraźnie odwołuje się do użytkowania budynku lub jego części przed ostatecznym wykończeniem. Jakkolwiek pojęcie "użytkowania" nie zostało dookreślone w uchwale, to posługując się takimi wyrażeniami jak budowla, inwestycja, budowa Rada M. jasno dała wyraz oczekiwaniom opartym o prawo budowlane w takim rozumieniu, że w sprawie przesądzającą jest treść decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z [...] grudnia 2015r. Nie pozostawia ona wątpliwości, że sam skarżący wnioskując o jej wydanie wyraził chęć użytkowania obiektu już w 2015r., uzyskał takie pozwolenie, a warunki zagospodarowania terenu, odbioru przez UDT windy czy zakończenie robót budowlanych były czynnościami następczymi po użytkowaniu. Zatem nie może mieć znaczenia subiektywne odczucie osób, które były zawnioskowane jako świadkowie (w tym na rozprawie) co do tego istotnego faktu i odmowa przeprowadzenia dowodów była uzasadniona i ostatecznie nie miała wpływu na wynik sprawy.

Skarżący nie wykazał też by brak doręczenia mu stanowiska organu pierwszej instancji wyrażonego w związku z odwołaniem, mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Treść tego stanowiska znajduje się w aktach sprawy i nie tworzy dla niego nowej rzeczywistości prawnej, w szczególności nie pozbawiło ono skarżącego, możliwości przedstawienia kolejnych dowodów.

Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.