Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 811/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a, ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 30 ust. 2a pkt 3, ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 59 ust. 1, 2 i 2a
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 29 czerwca 2022 r., sprostowaną postanowieniem z 19 lipca 2022 r., Starosta Mrągowski (dalej jako: "organ I instancji"), działając na podstawie art. 30 ust. 5c i art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, dalej jako: "u.p.b."), wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego – Rybaczówki na działce nr [...], obręb K., gm. P.

Jako przyczynę wniesienia sprzeciwu organ I instancji wskazał, że w wyznaczonym terminie wnioskodawczyni W. W. (dalej jako: "skarżąca") nie przedłożyła decyzji ustalającej warunki zabudowy dla ww. działki. Ustalono też, że zgłaszany budynek naruszałby zakaz budowy w pasie 100 m od linii brzegowej rzeki K., ustanowiony

w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (DZ. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2006 r. nr 20, poz. 506). Wyjaśniono, że zgłaszany budynek nie jest budynkiem służącym turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła błędną interpretację art. 59 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zamierzenie budowlane niewymagające pozwolenia na budowę wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy. Powołała się na opinię GINB i wyroki sądów administracyjnych. Wskazała, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a u.p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcja rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową. Podkreśliła, że budynek gospodarczy "Rybaczówka" jest uzupełnieniem zabudowy zagrodowej. Podała, że na terenie działki znajdują się pozostałości fundamentów po 3 budynkach. W ocenie skarżącej wnioskowana zabudowa nie narusza

§ 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody, bowiem należy uwzględnić funkcję jaką ma pełnić. Oświadczyła, że "Rybaczówka" będzie zaspokajała potrzeby turystów goszczących na terenie posesji skarżącej oraz korzystających ze spływów kajakowych rzeką K. Dodatkowo zauważyła, że na 1. stronie decyzji organ I instancji wskazał inną nieruchomość. Dlatego nie wie, czy jej zgłoszenie jest prawnie skuteczne.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 19 września 2022 r., nr WIN-II.7843.4.73.2022, sprostowaną postanowieniem z 4 listopada 2022 r., Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy uznał zasadność wniesienia sprzeciwu. Wyjaśnił, że zgłoszenie dotyczy budowy jednokondygnacyjnego budynku magazynowego do przechowywania oprzyrządowania kajakowego, sprzętu wędkarskiego, oraz narzędzi ogrodniczych; konstrukcji drewnianej, dach dwuspadowy kryty dachówką ceramiczną, na planie prostokąta o wymiarach 7,50 m na 4,5 m (pow. zabudowy 33,75 m2) i wysokości około 5,5 m. Z urzędu wiadomym jest organowi odwoławczemu, że dla terenu dz. nr [...] w 2017 r. ustalono warunki zabudowy dla przebudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny oraz udzielono w 2018 r. pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny. Teren działek nr [...] obr. K., gm. P zabudowany jest budynkiem noclegowo turystycznym z miejscami krótkotrwałego zakwaterowania – [...] i budynkiem mieszkalnym (dz. nr [...]), całość stanowi zagrodową zabudowę tzw. [...]. Wojewoda stwierdził, że, wbrew twierdzeniom skarżącej, wnioskowane zamierzenie nie dotyczy budowy budynku gospodarczego związanego z produkcją rolną, który uzupełnia zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, określonego w art. 29 ust. 2 pkt 1 litera a) u.p.b. Zgromadzone akta świadczą, że zgłoszenie dotyczy budynku określonego w art. 21 ust. 1 pkt 14 litera a) u.p.b., to jest wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2. Zgłaszany budynek odpowiada kryteriom budynku gospodarczego zdefiniowanym w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2022 r. poz. 1225 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, budynek gospodarczy powinien służyć mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej oraz zabudowy zagrodowej. Zgłaszany budynek gospodarczy pełni funkcję pomocniczą dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej i budynku zakwaterowania turystycznego. Zdaniem Wojewody, o ile budynek gospodarczy do magazynowanie sprzętu wędkarskiego i pływającego dla wędkarzy i kajakarzy może być zaliczony do obiektów służących turystyce wodnej, przy założeniu, że w pewnych okolicznościach wędkarstwo

i kajakarstwo może być turystyką, chociaż częściej jest sportem bądź rekreacją, to jednak wysunięcie na plan pierwszy funkcji, czyli sposobu użytkowania jako budynku gospodarczego do obsługi budynku zakwaterowania turystycznego i mieszkalnego, powoduje, że inwestycja łamie zakaz ustanowiony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia

w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Odstępstwa od zakazu ustanowionego ww. przepisem muszą być interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. W pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki K. mogą być budowane jedynie obiekty służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, bo budowa wszystkich innych obiektów budowlanych w tym pasie jest zakazana. Obiekty służące turystyce wodnej to takie obiekty budowlane, które są bezpośrednio, a nie pośrednio, powiązane z turystyką wodną np. pomost do umocowania niedużych jednostek pływających lub pomost, który służy do uprawiania wędkarstwa i umocowania łodzi.

Organ odwoławczy podzielił też stanowisko organu I instancji co do konieczności legitymowania się przez skarżącą dla wnioskowanego zamierzenia decyzją o warunkach zabudowy. Wskazał, że z treści art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293, dalej jako: "u.p.z.p."), wynika, że każda zmiana zagospodarowania terenu, co do zasady, wymaga ustalenia warunków zabudowy. Nie ma decydującego znaczenia kwestia, czy na określone roboty wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też nie. Istotne jest bowiem, czy roboty budowlane spowodują zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Dodanie do art. 59 u.p.z.p. - ust. 2a nie zmienia ogólnej reguły wynikającej z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., który nakłada obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla każdej zmiany zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegającej na budowie obiektu budowlanego - i to niezależnie od tego, czy wiąże się ona z koniecznością uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też nie. Zwolnienie z tego obowiązku dotyczy bowiem wyłącznie robót budowlanych nie będących budową i niewymagających pozwolenia na budowę, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowym zgłoszeniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca powtórzyła argumenty podniesione w odwołaniu. Zarzuciła dodatkowo, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutu właściwości sprzeciwu. Oświadczyła, że w dalszym ciągu nie wie wobec jakiej nieruchomości organ I instancji wniósł sprzeciw, skoro w decyzji podał też inną nieruchomość. W ocenie skarżącej karkołomna jest interpretacja organu odwoławczego, że wnioskowane zamierzenie nie jest budynkiem gospodarczym służącym m.in. turystyce wodnej. Ponieważ brak jest ustawowej definicji tego pojęcia należy uwzględniać funkcje jakie ma pełnić budynek, a te zostały zgłoszone. Skarżąca nie rozumie dlaczego Wojewoda podważa funkcję "Rybaczówki". Podała, że działka jest otoczona wodami rzeki K., więc budynek "Rybaczówki" ma służyć turystom w ich wodnej rekreacji. Podkreśliła, że zgłoszony budynek nie wymaga pozwolenia na budowę

i nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy. Nadto objęty jest wyjątkami zawartymi w rozporządzeniu Wojewody. Skarżąca podniosła, że objęta zgłoszeniem działka jest jedną z 4, które stanowią jedną całość. Zagospodarowanie działek to typowa mazurska zabudowa zagrodowa składająca się z typowych budynków. Tak więc nie są to działki bez naniesień budowlanych. Skarżąca odtwarza krok po kroku zrujnowane obiekty

i tam gdzie jest to konieczne występuje o wydanie warunków zabudowy, m.in.

w przypadku zmiany sposobu ich użytkowania. Wskazała, że zaskarżona decyzja stanowi ograniczenie prawa własności gwarantowanego w art. 64 i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), na wniosek organu, w związku z brakiem żądania przeprowadzenia rozprawy przez skarżącą.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego

w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. W myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do budowy budynku gospodarczego – "Rybaczówki" odpowiada prawu. W złożonym zgłoszeniu z 13 maja 2022 r. skarżąca informowała o zamiarze budowy wolno stojącego, parterowego budynku gospodarczego

o powierzchni zabudowy 33,75 m2. Podała, że Rybaczówka będzie pełniła rolę służebną wobec turystyki wodnej, gospodarki rybackiej na rzece K. oraz prac pielęgnacyjnych całego terenu 4 działek ([...]), które stanowią integralną zabudowę tzw. [...]. W postanowieniu z 1 czerwca 2022 r. organ I instancji wezwał skarżącą do przedłożenia m.in. decyzji o warunkach zabudowy dla zgłoszonej inwestycji. Skarżąca przekonywała, że brak jest takiego obowiązku. W konsekwencji nie uzupełniła zgłoszenia we wskazanym zakresie. Nieuzupełnienie zgłoszenia w określonym zakresie obligowało organ I instancji do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji, o czym stanowi wprost art. 30 ust. 5 c u.p.b.

W rozpoznawanej sprawie zasadnie organ I instancji wezwał skarżącą do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla objętej zgłoszeniem inwestycji. W zaskarżonej decyzji przedstawiona został prawidłowa wykładnia art. 59 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a u.p.z.p. Zgodnie z tymi unormowaniami budowa budynku gospodarczego do 35 m2, jest objęta obowiązkiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i inwestor powinien ją załączyć do zgłoszenia, stosownie do art. 30 ust. 2a pkt 3 u.p.b., aby organ administracji architektoniczno-budowlanej mógł sprawdzić zgodność zamierzenia z ustaleniami tej decyzji. Naruszenie ustaleń takiej decyzji, jak również jej brak, w sytuacji gdy jest ona wymagana, uzasadnia wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b.

Wyjaśnić należy przy tym skarżącej, że w dacie dokonywania zgłoszenia treść powoływanego przez nią w odwołaniu i skardze art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. miała zupełnie inne brzmienie, niż podaje skarżąca. Skarżąca stoi na stanowisku, że wnioskowany przez nią budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m2, stanowi uzupełnienie zabudowy zagrodowej. W obowiązującym stanie prawnym do takiego rodzaju obiektów budowlanych nawiązuje art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.b. (a nie art. 29 ust.1 pkt 2). Przepis ten stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Zatem jeżeli wnioskowany budynek gospodarczy byłby rzeczywiście uzupełnieniem zabudowy zagrodowej, to dla jego budowy nie byłoby wymagane ani pozwolenie na budowę ani zgłoszenie. Należące do skarżącej działki tworzą siedlisko, które kiedyś mogło stanowić zabudowę zagrodową. Jednak obecnie takiego charakteru nie posiadają. W sprawie bezspornym jest, że powoływane nieruchomości skarżącej tworzą kompleks składający się z budynku mieszkalnego jednorodzinnego i turystycznego budynku noclegowego. Zabudowa taka nie ma nic wspólnego z produkcją rolną. Natomiast termin zabudowy zagrodowej należy łączyć ściśle z produkcją rolną, na co wskazuje też brzmienie art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.b., wymieniające kumulatywnie te dwa pojęcia. Zgodnie z § 3 pkt 3 cytowanego w zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zabudowa zagrodowa oznacza w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Skarżąca nie prowadzi gospodarstwa rolnego, tym samym wskazywana przez nią zabudowa nie może zostać zakwalifikowana jako zabudowa zagrodowa, w rozumieniu u.p.b. W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że zgłoszenie dotyczyło budowy budynku gospodarczego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a) u.p.b., niewymagającego pozwolenia na budowę, ale wymagającego zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b.

Zgodzić należy się z organami orzekającymi, że budowa budynku gospodarczego, objętego dyspozycją art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a) u.p.b. podlega rygorom ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawowym warunkiem legalnego powstania obiektu budowlanego jest jego zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku - z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.) Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga szczególnie zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych,

a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest aktem stosowania prawa, w sposób władczy konkretyzuje, czy lokalizacja inwestycji będzie pozostawała

w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

i z unormowaniami szczególnymi, określającymi uwarunkowania związane zabudową

i zagospodarowaniem terenu (art. 56 i 61 u.p.z.p.). Celem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na wstępnym etapie inwestycyjnym w celu ustalenia czy na wnioskowanym terenie jest dopuszczalna jakakolwiek zabudowa, ewentualnie jaki rodzaj zabudowy, o jakiej funkcji i jakich parametrach może powstać na danym terenie. Wynika to z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednak, co istotne, decyzja

o warunkach zabudowy nie dotyczy tylko inwestycji objętych pozwoleniem na budowę, ale jest wymagana dla każdej zmiany zagospodarowania terenu, także nie objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, prócz tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.). Treść art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. ewidentnie podkreśla, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej także przy ocenie zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem budowlanym. Zmiana funkcji terenu oznacza zawsze zmianę zagospodarowania terenu i wymaga ustalenia warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu (por. wyroki WSA w Olsztynie z 31 maja 2022 r., sygn.

akt II SA/Ol 260/22 i z 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 513/22, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Poza tym, wnioskowane zamierzenie stanowi obiekt budowlany, który co do zasady wymaga ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p.

W uzasadnieniu do noweli z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443), która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. i dodała do art. 59 u.p.z.p. ust. 2a, ustawodawca wskazał (druk VII.2710 pkt 15 ppkt 1), że: "pojęcie "zmiana sposobu zagospodarowania terenu" nie jest zdefiniowane w upzp, stanowi określenie doktryny urbanistycznej, w związku z tym niezwykle trudno jest sformułować zamknięty i precyzyjny katalog inwestycji wymagających uzyskania w drodze decyzji warunków zabudowy; trudność ta wynika również z odesłania do odpowiedniego stosowania przepisu art. 50 ust. 2 upzp; orzecznictwo sądów administracyjnych już obecnie stwierdza, że decyzji o warunkach zabudowy mogą wymagać również zamierzenia budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, jednakże w celu jednoznacznego rozstrzygnięcia, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie zgłoszenia z projektem budowlanym na nieruchomości nieobjętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w każdym przypadku wymaga decyzji o warunkach zabudowy, zaproponowano dodanie ust. 2a w art. 59 upzp". Zatem dodanie ust. 2a do art. 59 u.p.z.p nie miało na celu zmiany rozumienia art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. i konkretyzację jakie obiekty budowlane wymagają uzyskania warunków zabudowy. Nie można więc przepisu tego odczytywać w ten sposób (jak tego chce skarżąca), że tylko obiekty budowlane wymienione w tym przepisie podlegają obowiązkowi uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Niewymienienie w tym przepisie innych budynków, które nie wymagają pozwolenia na budowę, ale są objęte obowiązkiem zgłoszenia, nie oznacza, że ich budowa jest zwolniona z obowiązku ustalenia warunków zabudowy. Wymóg taki wynika z treści art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. W wyroku z 17 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3329/18, czyli w stanie prawnym, kiedy funkcjonował już art. 59 ust. 2a u.p.z.p., Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zwolnienie od obowiązku uzyskania decyzji warunków zabudowy dotyczy jedynie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego, natomiast zakres zwolnienia nie obejmuje robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego, jak również zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. NSA wskazał, że w treści art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób wyraźny wyróżnione zostały trzy przypadki, które wymagają uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Są to: budowa obiektu budowlanego, wykonanie innych robót budowlanych i zmiana sposobu użytkowania obiektu. NSA stwierdził, że odpowiednie stosowanie przepisu art. 50 ust 2 u.p.z.p., do którego odsyła art. 59 ust. 1 u.p.z.p. będzie polegało na tym, że zmiana zagospodarowania terenu tylko w jednej z trzech sytuacji określonych w art. 59 ust. 1 zwolniona będzie z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, tj. wykonywanie innych prac budowlanych w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust 2, a polegających na remoncie, montażu lub przebudowie i niewymagających pozwolenia na budowę. Skoro więc budowa obiektu budowlanego została wskazana jako odrębny, samodzielny przypadek, uprawnione jest stwierdzenie, że wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dotyczy budowy każdego obiektu budowlanego niezależnie od tego, czy wiąże się to z wykonaniem robót budowlanych i jakiego rodzaju są to roboty, tj. czy wymagają pozwolenia na budowę czy też nie (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 16/21, publ. w CBOSA).

Odnosząc się do funkcji wnioskowanego budynku gospodarczego, deklarowanej przez skarżącą, to Sąd w całości podziela ocenę prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Budynek gospodarczy, nazwany przez skarżącą "Rybaczówka", naruszałby zakaz

z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Ustalone w tym przepisie zwolnienie obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej spod zakazu zabudowy w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, musi być interpretowane ściśle. Wymienione tam rodzaje obiektów muszą służyć w całości i wyłącznie wyszczególnionym działalnościom. Skarżąca takowych nie prowadzi. Objęty zgłoszeniem budynek gospodarczy, jak zasadnie przyjęły organy, pełnić miałby służebną funkcję w stosunku do budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku noclegowego. Miałyby być przechowywane w nim różne sprzęty i materiały, także narzędzia ogrodnicze. Nawet gdyby przechowywany był w nim wyłącznie sprzęt do uprawiania sportów wodnych przez skarżącą lub jej gości, to z racji lokalizacji i charakteru zabudowy towarzyszącej spełniałby funkcję standardowego budynku gospodarczego w rozumieniu § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Takie zaś obiekty nie zostały wyłączone spod zakazu zabudowy obowiązującego na podstawie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego.

Dodatkowo wyjaśnić należy skarżącej, że wniesiony przez organ I instancji sprzeciw jest prawnie skuteczny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że

w sytuacji gdy właściwy organ nałoży na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od upływu terminu wyznaczonego postanowieniem (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1282/18, publ.

w CBOSA). Zgodnie z sentencją decyzji organu I instancji sprzeciw dotyczy: "budowy budynku gospodarczego – Rybaczówki na działce nr [...], obręb K., gmina P.". Poza tym w decyzji organ I instancji wyraźnie podał, że decyzja wydana została na skutek zgłoszenia skarżącej z 13 maja 2022 r. Niezasadnie tym samym skarżąca ma wątpliwości, czy sprzeciw dotyczy jej zgłoszenia. Okoliczność, że w uzasadnieniu decyzji wymieniono jeden raz inną nieruchomość stanowi oczywistą omyłkę pisarską, która została sprostowana postanowieniem organu I instancji z 19 lipca 2022 r. w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Dlatego brak odniesienia się do tej kwestii przez organ odwoławczy nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia i nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co podkreślić należy, uwzględnienie skargi może uzasadniać tylko naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.