Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2029/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. M. (dalej jako "Skarżący")jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], który po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wydana po wznowieniu postepowania i odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] października 2017 r. nr [...].

Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz, 1257 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.".

Podstawę faktyczna stanowiły następujące ustalenia:

W wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł wobec: wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, tj. lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczony m konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 oraz wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełmającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.

Organ ustalił w zaskarżonej decyzji, że ww. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została wysłana stronie na adres: R. [...].[...] K. w dniu [...] października 2017 r. w Urzędzie Pocztowym R. [...] przy ul. J. M. [...], nr przesyłki [...].

Ww. przesyłka została awizowana 24 października 2017 r., a następnie powtórnie awizowana 2 listopada 2017 r.

Z uwagi na nieodebranie przesyłki przez stronę w terminie, w dniu 10 listopada 2017 r. decyzja została uznana za doręczoną w trybie zastępczym na podstawie art. 44 K.p.a.

Strona od ww. decyzji nie złożyła odwołania, wobec czego z upływem dnia 24 listopada 2017 r., decyzja organu I instancji stała się ostateczna.

Pismem z 20 kwietnia 2018 r.. nadanym w dniu 25 kwietnia 2018 r., strona wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną ww. decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2017 r. nr [...]na podstawie art. i 45 § 1 pkt 4 K.p.a. wnosząc o:

1) Wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z uwagi na to, że jako strona postępowania bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu.

2) Uchylenie dotychczasowej decyzji.

3) Doręczenie odpisu zaskarżonej decyzji i wyznaczenie 2 tygodniowego terminu na zgłoszenie zarzutów i wniosków odwoławczych.

W uzasadnieniu swojego żądania Skarżący wskazał, że o istnieniu ww. decyzji dowiedział się poprzez upomnienie, które otrzymał 9 kwietnia 2018 r. Wcześniej nie miał możliwości zapoznać się z decyzja, ani brać czynny udział w postępowaniu z uwagi na to. że nie mieszkał pod adresem, na który doręczono decyzję. Wskazał, że w okresie od września 2017 r. do marca 2018 r. mieszkał w R. [...]. przy ul. K. [...], a nie w R.. Jako powód przeprowadzki wskazywał okoliczność, że dom w R. nie był ogrzewany ze względu na brak środków pieniężnych na opał. Pod treścią podania o wznowienie wpisane zostało oświadczenie L. O. oraz M. J. o treści: "Oświadczamy iż M. M. nie mieszkał w/w czasie pod adresem R. [...][...] K., ponieważ wyjechał do R.".

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, postanowieniem z [...] maja 2018 r. nr [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją administracyjną [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] października 2017 r. o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Jednocześnie pismem z [...] maja 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał Stronę do przesłania pisemnych wyjaśnień uzasadniających, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, a także przesiania wyjaśnień o dacie podjęcia informacji o wydaniu decyzji nr [...] z [...] października 2017 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Strona pismem z 30 maja 2018 r. wskazała, że o istnieniu decyzji z [...] października 2017 r. dowiedziała się w dniu 9 kwietnia 2018 r. z upomnienia, które zostało wysłane do strony w celu zapłaty 10.000 zł. Wcześniej nie miała możliwości zapoznania się z ww. decyzją, ani też brania czynnego udziału w postępowaniu wobec zamieszkania w innym miejscu niż wskazane w decyzji. Od września 2017 r. do marca 2018 r. mieszkała w R. pod adresem ul. K. [...], a nie w R. z uwagi na brak możliwości ogrzewania domu zimą, co potwierdzają złożone oświadczenia. Jednocześnie, strona wniosła o przesłuchanie osób, których oświadczenia załączyła na okoliczność jej zamieszkiwania w R. w ww. okresie.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2017 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł

Ww. decyzja została prawidłowo doręczona stronie 19 czerwca 2018 r.

W złożonym w terminie odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił zaskarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez wskazanie, że mógł brać udział w postępowaniu o nałożenie kary administracyjnej w sytuacji, gdy organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że wszczął postępowanie dopiero w dniu 18 sierpnia 201* r.. Oznacza to, że pierwsza korespondencja w sprawie nałożenia kary administracyjnej mogła dojść na adres strony dopiero we wrześniu 2018 r., kiedy skarżący mieszkał gdzie indziej. Skarżący wskazał, że nie miał możliwości brania udziału w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej i nawet nie wiedział o tym, że się toczy. Nie miał informacji także o decyzji administracyjnej z [...] października 2017 r.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołał się na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz art. art. 44 § 3 i § 4 K.p.a. Stwierdził, że Strona wystąpiła o wznowienie postępowania pismem z 20 kwietnia 2018 r., nadanym w dniu 25 kwietnia 2018 r. ze wskazaniem na art.. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W uzasadnieniu złożonego podania o wznowienie postępowania Strona wskazała, że o istnieniu decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 9 kwietnia 2018 r., a wcześniej nie miała możliwości zapoznania się z decyzją, ani czynnego udziału w postępowaniu, ponieważ nie mieszkała pod adresem R. [...],[...] K., ale w R. ([...]), przy ul. K. [...] z powodu braku środków pieniężnych na ogrzewanie domu w miejscowości R..

Organ ocenił, że Strona w toku prowadzonego postępowania nie udowodniła, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co jest konieczne do zastosowania art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wskazana podstawa wznowienia opiera się na dwóch przesłankach: na fakcie nie brania udziału przez stronę w postępowaniu oraz na braku winy strony.

Organ odwoławczy ustalił, że. kara pieniężna 10 000 zł została nałożona w konsekwencji kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzoną przez funkcjonariuszy Policji w dniu [...] lipca 2017 r. w W. na Alejach [...], którym kierowała Strona. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli. W toku kontroli y okazał. Na podstawie okazanych do kontroli dokumentów: m.in. prawa jazdy, dowodu osobistego i dowodu rejestracyjnego zatrzymanego pojazdu wraz z polisą organ ustalił pod jakim adresem zamieszkuje kontrolowany kierowca (R. [...],[...] K.).

Organ odwoławczy ustalił, że pismem z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego na podstawie protokołu kontroli nr [...] z [...] lipca 2017 r. Zawiadomienie zostało wysłane na adres: R. [...],[...] K.. Przesyłka z zawiadomieniem, nr [...]. została awizowana w dniu 30 sierpnia 2017 r.. a następnie powtórnie awizowana w dniu w dniu 7 września 2017 r.

Organ odwoławczy ustalił, że z uwagi na nieodebranie przesyłki przez stronę w terminie - w dniu 15 września 2017 r., decyzja została uznana za doręczoną w trybie zastępczym na podstawie art. 44 K.p.a.

Pismem z 8 września 2017 r. organ I instancji uzupełnił zawiadomienie z 18 sierpnia 2017 r. informując o stwierdzonych naruszeniach: wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, tj. lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, tj. lp. 2.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, tj. tj. lp. 2.10. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Powyższe zawiadomienie zostało wysłane na adres: R. [...],[...] K., nr przesyłki [...]. Przesyłka ta została awizowana 14 września 2017 r., a następnie powtórnie awizowana 22 września 2017 r.

Organ odwoławczy ustalił na podstawie koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, że decyzja organu I instancji z [...] października 2017r.., została nadana 19 października 2017 r. przesyłką pod numerem [...] w Urzędzie Pocztowym R. [...] przy ul. J. [...].

Z uwagi na nieodebranie tej przesyłki przez stronę 24 października 2017 r. zostało tego dnia zostawione awizo – w oddawczej skrzynce pocztowej adresata - zawiadomienie o jej pozostawieniu w placówce pocztowej.. Przesyłka została powtórnie awizowana w dniu 2 listopada 2017 r. Z uwagi najej nieodebranie przez Stronę z upływem terminu określonego w art. 44 § 1 K.p.a., przesyłka została zwrócona do nadawcy tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W konsekwencji, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2017 r. została uznana za doręczoną w trybie zastępczym na podstawie art. 44 K.p.a.

Strona od ww. decyzji nie złożyła odwołania, wobec czego z dniem 24 listopada 2017 r. decyzja organu I instancji stała się ostateczna.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uzasadniając rozstrzygnięcie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt: II GSK 477/14, w którym wskazano, że przewidując dłuższą nieobecność uczestnik postępowania, zachowując należytą dbałość o własne interesy, powinien zorganizować odbiór kierowanej do niego korespondencji np. poprzez udzielenie właściwego pełnomocnictwa. Uniknięcie komplikacji związanych z pobytem poza miejscem zamieszkania jest możliwe także poprzez powiadomienie o tym organu i podanie adresu, pod który w tym czasie może być przesyłana korespondencja. Obowiązek poinformowania organu o zmianie adresu (art. 41 § 1 KPA) i konsekwencje prawne jego niezachowania, przewidziane w art. 41 § 2 KPA mogą wywierać skutki w stosunku do strony postępowania (działającej osobiście) tylko w sytuacji pouczenia przez organ na którymkolwiek etapie postępowania, o skutkach niedopełnienia obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu.

Zdaniem organu odwoławczego, skoro w niniejszej sprawie strona osobiście została poddana kontroli [...] lipca 2017 r., to powinna się liczyć z konsekwencjami przeprowadzonej kontroli drogowej i zadbać o to, by na czas tymczasowej zmiany miejsca zamieszkania odbierać korespondencję w terminie. Co więcej, w toku kontroli strona nie wniosła zastrzeżeń odnośnie przyjętego przez kontrolujących adresu zamieszkania. W ocenie organu odwoławczego strona nie udowodniła, że nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu bez własnej winy.

Stwierdził zatem, że za okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a która miałaby uzasadniać uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania, nie można uznać faktu, że strona nie zamieszkiwała w okresie od września 2017 r. do marca 2018 r. pod adresem: R. [...],

Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 7. art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że mogła brać udziału w postępowaniu o nałożeniu kary pieniężnej, podczas, gdy faktyczne miejsce zamieszkania było wówczas inne, niż to pod które doręczono decyzję;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przesłuchania osób, których oświadczenia załączyła strona do wniosku o wznowienie postępowania, pomimo takiego żądania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazywał, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte 18 sierpnia 2017 r., a przesyłka była gotowa do odbioru i awizowana w dniu 30 sierpnia 2017 r., kiedy Skarżący zamieszkiwał jeszcze pod adresem: R. [...].[...] K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca.

Zdaniem Sądu, organ w zaskarżonej decyzji w pełni uzasadnił przyczyny odmowy uchylenia prawomocnej decyzji z [...] października 2018 r. nr [...], którą nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji – rozpatrując kwestię podstaw do uchylenia decyzji o nałożeniu kary z uwagi na naruszenie art. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., dokonały prawidłowych rozstrzygnięć.

Strona powoływała się, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. na podstawę wznowienia postępowania, wskazując, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Wobec spełnienia trybu z art. 148 § 1 K.p.a., czyli wniesienia podania o wznowienie postępowania do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia. w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania – organ postepowanie wznowił, stosownie do art. 149 § 1 i § 2 K.p.a.

Postanowienie takie stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Należy zauważyć, że w toku tego postępowania strona nie podała szczegółowych okoliczności dotyczących dokładnej daty wyprowadzenia się spod adresu stałego zamieszkania w R.. W tezie dowodowej wskazującej na okoliczności na jakie mieliby zeznawać wskazani świadkowie, nie była również wskazana data wyprowadzenie się Skarżącego. Sprowadzenie owej daty do terminu "od września 2017r." jest pojęciem niekonkretnym, a zatem także niewiarygodnym tym bardziej, że Skarżący także w sierpniu 2017r. nie odbierał korespondencji od organu. Taka postawa wskazuje, że po przeprowadzonej kontroli [...] lipca 2017r., w czasie której Skarżący przyjął postawę bierną, skoro nie podpisał protokołu, ani nie złożył zastrzeżeń do jej przeprowadzenia – do czego miał oczywiście prawo. Bierna postawa Skarżącego, jak należy przyjąć w wyniku prawidłowej oceny postępowania dowodowego, skutkowała nie odbieraniem korespondencji od organu.

Tymczasem nie odbieranie korespondencji, stosownie do art. 44 § 1 K.p.a skutkuje tym, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwiej gminy (miasta)- w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Stosownie do art. 44 § 2 K.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni. licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub. gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Art. 44 § 3 K.p.a. przewiduje, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

Zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Powyższa procedura została w pełni zastosowana w niniejszej sprawie, co wynika z adnotacji na dowodach doręczenia Skarżącemu przesyłek od organu.

Dlatego organ nie naruszył prawa nie przesłuchując wskazanych świadków, ponieważ brak przeprowadzenia tego dowodu – mając na uwadze tezę dowodową – nie miał istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Należy zauważyć, że Skarżący w toku postępowania wznowieniowego nie uprawdopodobnił innej, istotnej okoliczności, która mogłaby bardziej niż świadkowie potwierdzać kwestię wyprowadzenia się do R. na ul. K. [...]: np. tytułu prawnego do wskazanego lokalu pod adresem którego zamieszkał "od września 2017r." do marca 2018r.

Należy także zwrócić uwagę na inny fakt: brak wiarygodności samego "oświadczenia’ wskazanych świadków, których adresy figurują pod skargą o wznowienie postępowania.

W istocie bowiem nie są to własnoręczne oświadczenia tych osób. Oświadczenie spisał sam skarżący, a z jego treści nie wynika, w jakiej dacie wiadomy jest świadkom fakt nie mieszkania pod adresem w R. i wyjazd Skarżącego do R.. "Oświadczenie" odwołuje się do treści samej skargi o wznowienie, a świadkowie w istocie poświadczają, że Skarżący " (...) nie mieszkał w/w czasie pod adresem R. [...][...] K., ponieważ wyjechał do R.". Czyli nie zawiera konkretnych dat nieobecności Skarżącego pod adresem udostępnionym organowi w czasie kontroli i wynikającym z okazanych funkcjonariuszom dokumentów.

Należy na marginesie zauważyć, że protokół kontroli drogowej został sporządzony przez Policję. Wpisano do niego adres Skarżącego jako kontrolowanego. Kierowca odmówił podpisania protokołu bez podania przyczyn odmowy. W świetle dołączonych do protokołu kopii dokumentów okazanych funkcjonariuszom Policji, sporządzonej fotografii pojazdu należy przyjąć, że Skarżący spodziewał się dalszych konsekwencji stwierdzonych w czasie kontroli uchybień. Podobnie, gdyby odmówił przyjęcia mandatu np. za przekroczenie prędkości spodziewałby się, że na jego adres będzie przychodziła korespondencja związana z tym czynem od właściwych organów.

Innymi słowy, złożone w skardze o wznowienie, jako dopisek "oświadczenie" - nie stanowi w istocie nawet uprawdopodobnienia okoliczności, o których twierdzi Skarżący, pomijając fakt, że całkowicie nie usprawiedliwia braku odbierania przez Skarżącego korespondencji od organu także w sierpniu 2017r.

Tym samym Skarżący nie wykazał powoływanej w skardze o wznowienie postępowania zasadniczej przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu.

Powyższe uzasadniało, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. , wydanie przez organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150. po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydanie decyzji , w której odmawia on uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b.

Z całą stanowczością należy uznać prawidłową ocenę organu, że brak było podstaw do zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., czyli uchylenie decyzji dotychczasowej, wobec braku istnienia jakichkolwiek podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Dlatego zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 7. art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. są nieuprawnione. Sam Skarżący nie wskazuje, w jakich sposób miałyby wpłynąć istotnie na rozstrzygnięcie sprawy.

Zdaniem Sądu, zarzuty skargi mają wymiar jedynie polemiczny, bowiem Skarżący we wniosku o wznowienie postepowania, ani w toku postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem nie uprawdopodobnił, ani nie wykazał, że nie brał udziału w przedmiotowym postępowaniu bez własnej winy. Za nieskuteczny dla przyjęcia braku winy należało uznać argument, że "od września 2017r." nie mieszkał pod adresem ujawnionym w czasie kontroli, skoro nie odbierał on korespondencji organu już w sierpniu 2017r. Korespondencja ta została zatem skutecznie doręczona 30 sierpnia 2017r. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że strona nie udowodniła, że nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu bez własnej winy.

Powyższe okoliczności uzasadniały, w myśl art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.. wydanie przez organ odwoławczy decyzji, w której utrzymał on w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie uchylenia decyzji nakładającej kare pieniężną z powodu stwierdzonych w czasie kontroli drogowej naruszeń prawa..

Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w wyroku.