Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 506/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134;art. 43; art. 107 par 1 pkt 7 i 9;
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 140ac ust. 1; art. 140aa ust. 1;
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 4 kwietnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. Ł. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD"), zaskarżonym postanowieniem, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektor Transportu Drogowego (dalej "WITD") z [...] lipca 2018 r.

Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a.".

Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie faktyczno-prawnym.

WITD, decyzją z [...] lipca 2018 r., nałożył na K. . (dalej "Skarżący") karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Podstawę materialnoprawną kary pieniężnej stanowił art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1260), dalej "p.r.d.". W decyzji zawarto obszerne pouczenie, w którym, w pkt 1, wskazano, że "od decyzji niniejszej przysługuje stronie odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie w terminie 14 dni od dnia doręczenia kontrolowanemu decyzji za pośrednictwem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektor Transportu Drogowego". Omawiana decyzja, zgodnie ze znajdującym się w aktach administracyjnych dowodem jej doręczenia na adres Skarżącego, dnia [...] lipca 2018 r. została odebrana przez J. Ł. – dorosłego domownika, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi.

Pismem z 7 sierpnia 2018 r., skierowanym do GITD, ale na adres WITD, nadanym za pośrednictwem wyznaczonego operatora dnia 23 sierpnia 2018 r., Skarżący złożył od decyzji z [...] lipca 2018 r. odwołanie. W jego uzasadnieniu podniósł zarzuty odnoszące się do decyzji oraz zakwestionował po swojej stronie istnienie odpowiedzialności za stwierdzone w sprawie naruszenie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GITD na wstępie podał, że zgodnie z art. 140ac p.r.d., od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1, przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który tę karę wymierzył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W razie przekroczenia terminu do wniesienia odwołania decyzja staje się zaś ostateczna.

Badając tryb i terminowość złożenia przez Skarżącego odwołania od decyzji WITD organ odwoławczy ustalił, mając na uwadze art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., że zostało ono nadane po terminie, który upłynął 7 sierpnia 2018 r. Jednocześnie podał, że Skarżący nie zgłosił przy tym wniosku o przywrócenie owego terminu.

Skarżący z zachowaniem trybu i terminu zaskarżył postanowienie GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazując, że odwołanie wniósł w terminie - zgodnie z pouczeniem. Nadto zarzucił, że w sprawie nie został poinformowany o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

GITD w odpowiedzi na skargę, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Nadto podniósł, że żaden przepis prawa nie obligował go do informowania Skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302,) dalej "p.p.s.a.", sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Zatem, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a.), a także, gdy akt dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, GITD zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez Skarżącego odwołania od decyzji WITD. W ocenie Sądu, organ prowadzący postępowanie – GITD, nie naruszył przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanego postanowienia.

Proceduralną podstawę badanego rozstrzygnięcia stanowił art. 134 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy, w drodze postanowienia, stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w takiej sprawie jest ostateczne, tzn. przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie przywołania wymagają także art. 140aa ust. 1 oraz art. 140ac ust. 1 p.r.d. W myśl pierwszego z nich, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Przepis art. 140ac ust. 1 p.r.d. przewiduje natomiast, że od takiej decyzji - o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1, przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który tę karę wymierzył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

W sferze faktów, co nie jest sporne, należy przypomnieć, że decyzja, która była przedmiotem odwołania Skarżącego, została wydana w oparciu o art. 140aa ust. 1 p.r.d. Zatem od decyzji tej Skarżącemu przysługiwało odwołanie, które – zgodnie z art. 140ac ust. 1 p.r.d., obowiązany był złożyć do GITD, za pośrednictwem WITD, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Sąd stwierdza, że pouczenie o takim trybie odwoławczym zostało zawarte w omawianej decyzji WITD.

Z załączonego do akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji WITD wynika, że jej doręczenie nastąpiło na prawidłowy adres – wskazany przez Skarżącego, a jej odbiór pokwitował dorosły domownik, który podjął się oddać Skarżącemu przyjęta korespondencję (art. 43 k.p.a.). Z akt sprawy wynika nadto, Skarżący tego nie kwestionował, że doręczenie to nastąpiło 24 lipca 2018 r.

W tym stanie rzeczy, pismem z 7 sierpnia 2018 r., nadanym 23 sierpnia 2018 r., Skarżący złożył od decyzji WITD odwołanie, w którym – jak prawidłowo ustalił GITD, nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Sądu, GITD prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ustawowy, czternastodniowy termin przewidziany w art. 140ac ust. 1 p.r.d. na złożenie odwołania od decyzji WITD upłynął bowiem 7 sierpnia 2018 r. Zatem nadanie przez Skarżącego odwołania za pośrednictwem wyznaczonego operatora w dniu 23 sierpnia 2018 r. nastąpiło po upływie terminu i organ miał obowiązek zastosowania w sprawie art. 134 k.p.a.

Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia, organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie, w oparciu o art. 134 k.p.a., postanowienia o uchybieniu terminu.

W związku z powyższym niezasadne jest przekonanie Skarżącego, jakoby odwołanie od decyzji WITD - zgodnie z pouczeniem, nadał w terminie.

Nieskuteczny, nieznajdujący uzasadnienia na gruncie rozpoznawanej sprawy, jest również zarzut skargi odnoszący się do faktu nie poinformowania Skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Sąd stwierdza, że w procedurze administracyjnej, uregulowanej w Kodeksie postępowania administracyjnego, żaden przepis nie nakłada na organy administracji publicznej obowiązku informowania, z urzędu, stron o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Oczywiście organ prowadzący postępowanie administracyjne ma obowiązek informować strony o podejmowanych czynnościach, pouczać o możliwości wniesienia odwołania, czy zażalenia oraz o skutkach niedotrzymania zakreślonych terminów. Nie oznacza to jednak, że ma zabezpieczać wszystkie prawa strony i niejako czuwać nad tym, aby strona miała wiedzę o obowiązujących przepisach prawa i uregulowanych w nich instytucjach. Sąd stwierdza, że obowiązek pouczenia strony, wynikający z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczy przede wszystkim sposobu i terminu wniesienia środka odwoławczego. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 7 i pkt 9 k.p.a. decyzja powinna zawierać pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz - w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Zdaniem Sądu bezsprzecznie decyzja WITD taki wymóg spełnia i zawiera pouczenie o trybie i terminie odwołania się od niej do GITD.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.