Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1011/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2040/13 oddalającego skargę P. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2040/13 oddalił skargę P. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. S.

Pismem z dnia 27 października 2014 r. skarżący kasacyjnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że za uwzględnieniem wniosku przed NSA przemawiają te same racje, które uzasadniały wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji. Skarżący zaznaczył, że wprawdzie zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, jednak nie oznacza to, że przestają istnieć przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że podane przez wnioskodawcę okoliczności wstrzymania zaskarżonej decyzji przed Sądem I instancji są także aktualne na etapie postępowania kasacyjnego. W ocenie skarżącego kasacyjnie powyższe wskazuje, że strona wykazała w sposób dostateczny okoliczności wskazujące na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący dodał, że nie nastąpiła poprawa jego sytuacji, jeżeli chodzi o realizację przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazał, że dodatkowo ponosi dalsze koszty związane m.in. z obsługą prawną oraz kosztami postępowania w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Oznacza to, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, traci moc postanowienie sądu pierwszej instancji wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany oceną zawartą w takim postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, może natomiast wstrzymać na stosowny wniosek wykonanie tego aktu na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. I GPS 1/07).

Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Same twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia dotyczącego należności pieniężnej nie jest wystarczający sam fakt, że kwota do której uiszczenia zobowiązany jest skarżący jest kwotą znaczną, czy też samo powołanie się na realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji materialnej skarżącego. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej.

Odnosząc się do zasadności wniosku w niniejszej sprawie, stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować mogło wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Skarżący kasacyjnie, poza powołaniem się na fakt wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji, nie wskazał na żadne okoliczności i nie przedstawił żadnych dokumentów, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powoduje, że niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji w tej konkretnej sytuacji może się wiązać z ryzykiem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.