Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1035/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 13 ust. 1 pkt 1 , art. 13b, art. 13f
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 33 pkt 4, art. 29 par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2009r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r., Nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.), art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 2a, ust. 2b i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), § 7, § 11 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Nr 113, poz. 1932 ze zm.), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione wniesionych zarzutów "[...] " Spółki z o.o. w [..] , dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [..] Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Upomnieniem z dnia [...] r., Nr Up [...] , Prezydent Miasta [...] wezwał "[...] " Spółkę z o.o. z siedzibą w [...] do uregulowania należności w łącznej wysokości [...] zł za parkowanie pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] , tytułem opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania. Należność obejmuje okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. Daty i miejsca postoju zostały szczegółowo opisane w upomnieniu.

Odpis tytułu wykonawczego został doręczony "[...] " Spółce z o.o. w dniu [...] r., która następnie pismem z dnia [...] r. przedstawiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wnioskując

o "anulowanie tytułu wykonawczego".

Postanowieniem z dnia [...] r., Nr[...] , organ egzekucyjny – Prezydent Miasta [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez Spółkę "[...] " dotyczące postępowania egzekucyjnego.

W wyniku wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...] postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] , uchyliło postanowienie z dnia [...] r. i przekazało zarzuty do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta [...] postanowieniem

z dnia [...] r., Nr [...] , uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Uzasadnienie postanowienia wskazuje, że Spółka nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność nieistnienia obowiązku lub okoliczności, z których wynikałoby, że obowiązek wszakże powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn. Organ egzekucyjny wyjaśnił nadto, że nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Ponadto w uzasadnieniu organ podał podstawę prawną egzekwowanej należności, tj. ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania oraz uchwałę nr [...] z dnia [...] r. Zobowiązana Spółka nie potrafiła jednoznacznie wskazać użytkownika auta marki [...] . Uniemożliwiło to ustalenie osoby korzystającej z drogi publicznej w strefie płatnego parkowania. Organ egzekucyjny stwierdził, że zobligowany jest prowadzić postępowanie wyjaśniające, tylko w takim zakresie, w jakim nie sprzeciwia się temu ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W takich okolicznościach za zobowiązanego do wniesienia opłaty dodatkowej z mocy samego prawa uważa się właściciela pojazdu.

"[...] " Spółka z o.o. z siedzibą w [...] wniosła zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta [...], w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 6 Kodeksu cywilnego oraz zarzuciła błąd w ustaleniach co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu zażalenia Spółka podała, że organ wywodzi skutki wynikające z art. 6 Kodeksu cywilnego mimo tego, że nie przeprowadził postępowania dowodowego. Skarżąca oświadcza, że pojazd wskazany w upomnieniu i tytule wykonawczym nie był parkowany w miejscach i terminach podanych przez organ egzekucyjny. Powyższe stanowi o błędach organu w zakresie ustalenia osoby zobowiązanej, a ciężar przedstawienia dowodu spoczywa na organie egzekucyjnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w wyniku rozpatrzenia w/w zażalenia utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] r.

Powołując się na treść art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ odwoławczy wyjaśnił że podstawowym środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest "zarzut". Zgodnie

z pouczeniem zawartym w tytule wykonawczym zarzut wnosi się do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności enumeratywnie wymienione

w powołanym przepisie, tj.:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku

z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa wart. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa

w art. 15 § 1 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W przypadku zgłoszenia przez zobowiązanego w ustawowym terminie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 ustawy, organ egzekucyjny stosownie do trybu określonego w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, wydaje postanowienie dopiero po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela podjętego w formie postanowienia, które to rozstrzygnięcie jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Powołany artykuł enumeratywnie wymienia jakie okoliczności mogą stanowić podstawę zarzutu, katalog ten jest wyczerpujący i zamknięty.

W ocenie Kolegium, ponad wszelką wątpliwość, w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust. 1, 2, 3, 4 i 5 oraz art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania oraz uchwała Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] r.

Kolegium przytoczyło również treść § 7 ust. 1 w/w uchwały, której opłatę za parkowanie uiszcza się przed rozpoczęciem parkowania bez uprzedniego wezwania poprzez:

1) wykupienie biletu oraz czytelne, jednoznaczne i trwałe jego skasowanie przez zakreślenie znakami "X" miesiąca, dnia, godziny i minuty (z dokładnością do 5 minut) rozpoczęcia postoju;

2) wykupienie abonamentu;

3) wniesienie opłaty zryczałtowanej. Obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a nie wniesiona opłata podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Stosownie do § 11 w/w uchwały opłata dodatkowa za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, uiszczona w terminie 7 dni wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł.

Kolegium podkreśliło, że osoba, która parkuje pojazd w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego winna mieć pełną świadomość, że narusza obowiązujące prawo w tym zakresie i może otrzymać zawiadomienie, które stwierdza jedynie fakt nie uiszczenia opłaty z tytułu parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania.

Ustosunkowując się do powołanego przez Spółkę błędu, co do osoby zobowiązanej Kolegium stwierdziło, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Spółka była wzywana do wskazania osób, które kierowały pojazdem marki [...] , ograniczyła się jedynie do zaprzeczenia, że pojazd ten nie parkował w terminach i godzinach wskazanych w upomnieniu. Według organu to strona podnosząca zarzut błędu co do osoby zobowiązanej, skoro zamierza wywołać określony skutek prawny, powinna wykazać osobę korzystającą z drogi, tym samym wykazać błąd co do podmiotu zobowiązanego.

W ocenie Kolegium nie jest możliwa z logicznego punktu widzenia sytuacja, w której samochód o określonej wartości często bardzo wysokiej, udostępniany jest bliżej nieokreślonej liczbie osób, których właściciel pojazdu nie zna lub nie jest

w stanie zidentyfikować przy dołożeniu zwykłej staranności. Zobowiązana nie przedłożyła na potwierdzenie faktu, że pojazd stanowiący jej własność nie znajdował się na drodze w dniach i terminach wskazanych w upomnieniu, jakiegokolwiek dokumentu.

Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że samochód należący do skarżącej został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez pełniących swoje obowiązki inspektorów i zapisany przez nich na blankiecie zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, które zostało umieszczone za wycieraczką przedniej szyby samochodu. Nie jest możliwe, aby uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że inspektor SPP, wypisał zawiadomienie o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i nr rejestracyjny samochodu zobowiązanego, mimo że

w tego dnia, o wskazanej godzinie w tej części miasta nie widział takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawił takie wezwanie, widząc prawidłowo wypełniony

i ważny blankiet opłaty za postój.

Ponadto organ uznał za chybione twierdzenia, że w upomnieniu jak i w tytule wykonawczym jedynie omyłkowo wpisano markę i numer rejestracyjny pojazdu stanowiącego własność Spółki. Organ pozostaje w posiadaniu kopii zawiadomień o nieopłaconym postoju, z których jasno wynika, że dotyczy pojazdu strony skarżącej. Wszelkie inne okoliczności zdaniem organu nie budziły w sprawie wątpliwości tj. fakt parkowania w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu.

"[...] " Spółka z o.o. w [...] wniosła skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o uchylenie tego postanowienia w całości.

W stosunku do zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta [...] Spółka "[...] " w [...] ponowiła zarzuty stanowiące uprzednio treść zażalenia odnoszące się do naruszenia art. 6 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z danego faktu wywodzi skutki prawne. Zdaniem Spółki organy nie przedstawiły żadnych dowodów, że samochód marki [...] o nr rej. [...] parkował w miejscach wskazanych w wezwaniu do opłaty. Sama zaś Spółka twierdzi, że pojazd stanowiący jej własność nie był zaparkowany w czasie i miejscach wskazanych w upomnieniu, o fakcie tym Spółka od początku postępowania informowała organy. Spółka uważa, że potwierdzenie faktu o parkowaniu pojazdu organ wyprowadza jedynie z przekonania, że pojazd ten był zaparkowany w strefie płatnego parkowania, co wynikać ma z przekonania o prawidłowości i nieomylności funkcjonowania mechanizmów pobierania opłat w Strefie Płatnego Parkowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko, podane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Pismem dnia [...] r. Spółka ponownie odniosła się do zarzutu skargi, dotyczącego popełnienia pomyłek przez Prezydenta Miasta [...] przy naliczaniu opłat za parkowanie. Skarżąca powołała się na wyroki zapadłe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w [...] – sygn. akt II SA/Sz [...] oraz II SA/Sz [...] , wskazując na przesłanki prowadzące do uznania, że postępowanie egzekucyjne stało się bezprzedmiotowe z uwagi na uchylenie uchwał Rady Miasta [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania. Postępowanie to obejmowało okres od [...] r. do [...] r. Zdaniem Spółki postępowanie będące przedmiotem skargi obejmuje okres pokrywający się w znacznej mierze z powyższym, tj. od lutego 2004r. do lipca 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności wykładni. Uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą, bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w pierwszej kolejności badaniu poddano zgodność tego postanowienia z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dotyczącymi właściwości organów i trybu egzekucji należności pieniężnych, i w tym zakresie uchybień nie stwierdzono.

Spółka "[...] ", stosownie do pouczenia zawartego w doręczonym mu tytule wykonawczym z dnia [...] r., Nr [...] , w ustawowym terminie wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu nieopłaconego postoju w Strefie Płatnego Parkowania oraz błąd co do osoby zobowiązanego.

Podnoszone przez skarżącą Spółkę zarzuty, co do nieistnienia egzekwowanego obowiązku i błędu, co do osoby zobowiązanego oraz dopuszczenia się przez organy administracji i naruszeń przepisów prawa - są chybione.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl

art. 13b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania,

w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi,

a w przypadku jego braku - zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3).

Uchwałą Nr [...] z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 113, poz. 1932 ze zm.), Rada Miasta [...] wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwała ją zmieniająca Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 99, poz. 2168), wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta [...] . Przepisy omawianych uchwał Rady Miasta [...] , jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie [...] , dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania.

Działaniem organów administracji nie cechowała zatem dowolność, nie znajdująca oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, a nadto nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, przepisy jak wskazuje to skarżąca, wynikające z uchwał Rady Miasta [...] Nr [...] oraz Nr [...] co do których stwierdzona została nieważność (wyroki WSA w [...] z dnia 18 lipca 2007r., sygn. akt II SA/Sz 472/07 i II SA/Sz 474/07, opublikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA), zatem brak było podstaw do ewentualnego stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania z tego powodu.

Istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy jest również stwierdzenie, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa, bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04; wyrok WSA w [...] z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. II SA/Sz 534/06, niepublikowane). Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych, jest bowiem funkcjonalnie związana z opłatą za parkowanie pojazdu

w strefie płatnego parkowania uregulowaną w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy,

a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust.1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia wynika z mocy prawa, zwłaszcza że ustawodawca nie przewidział konieczności wydawania w tym przedmiocie decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Nie powinno również budzić wątpliwości, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie. Skarżąca Spółka, nie kwestionuje, że jest właścicielem marki [...] o numerze rej. [...] , jedynie podnosi, iż nie jej pojazd nie parkował w miejscu i czasie wskazanym w upomnieniu.

Spółka poza domaganiem się przedstawienia przez organ egzekucyjny dowodów potwierdzających, że to jej auto było parkowane w strefie SPP oraz twierdzeniem, że fakt ten nie miał miejsca nie podjęła jakiejkolwiek próby wyjaśnienia, kim mogły być inne osoby korzystające w tym czasie z jej pojazdu. Tymczasem, wbrew stanowisku skargi, dowodów takich nie mógł przeprowadzić organ, albowiem - jak to wskazano powyżej - to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z dróg publicznych obowiązek uiszczenia należnej opłaty. Nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji (art. 29 § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Organ w tej sytuacji prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych była osoba, która była właścicielem przedmiotowego pojazdu – w tym przypadku Spółka "[...] "

w [...] .

Właściciel może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut, o którym mowa wart. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. błędu, co do osoby zobowiązanego (wyrok Naczelnego Sądu Adminstracyjnego z dnia 12 czerwca 2007r., sygn. akt I OSK 209/07, opublikowany w internetowej bazie orzeczeń LEX 344875) wskazując jednocześnie osoby, którym w tym czasie umożliwił korzystanie pojazdu.

Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta [...] , opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Bezsporne jest zatem, że za każdy stwierdzony przez upoważnionego inspektora Strefy Płatnego Parkowania w [...] nieopłacony postój właściciel pojazdu (osoba fizyczna, osoba prawna) obowiązany jest uiścić opłatę dodatkową w wysokości 20 lub 50 zł, w zależności od tego kiedy opłatę tę uiścił.

Wobec stwierdzenia, że według zapisu ustawy obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu (w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w drodze decyzji, oczywistym jest, że po stronie zarządcy (zarządu) drogi nie istnieje również obowiązek doręczania właścicielowi czy innej osobie użytkującej pojazd, takiej decyzji. Sporządzane przez inspektora w razie stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za postój "zawiadomienie" dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje posiadacza pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty, lecz nie nakłada tego obowiązku.

Podkreślić przy tym należy, że taki sposób zawiadamiania nie narusza konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, w tym prawa do obrony. Posiadacz pojazdu ma bowiem zagwarantowaną możliwość obrony swoich praw m.in. właśnie poprzez złożenie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, przy czym takie postępowanie wszczyna się dopiero po uprzednim doręczeniu upomnienia (wezwania do zapłaty), z wykazaniem żądanej należności. Pomimo nieuiszczenia opłaty za postój, zobowiązany ma więc dodatkową możliwość uiszczenia opłaty dodatkowej bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne wszczyna bowiem dopiero doręczenie tytułu wykonawczego. Jeżeli zobowiązany kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej poprzez wniesienie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, oceny zasadności tego zarzutu dokonuje wierzyciel jak w tym przypadku będący równocześnie organem egzekucyjnym, a jego ocena, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie, podlega kontroli organu drugiej instancji, a następnie sądu administracyjnego.

W aktach rozpatrywanej sprawy znajduje się 35 zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu marki [...] o nr rej. [...] , wystawionych przez różnych inspektorów Strefy Płatnego Parkowania (o czym świadczą odmienne numery służbowe i podpisy). Z zawiadomień tych wynika, że pojazd zobowiązanego bez uiszczenia opłaty, parkowany był w Strefie Płatnego Parkowania. W zawiadomieniach wskazane są konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, daty (dzień, miesiąc, tok) oraz numery służbowego inspektora wypełniającego zawiadomienie. Posiadając takie, jak opisane wyżej dowody, organ egzekucyjny (wierzyciel), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 80 K.p.a., miał podstawę do przyjęcia, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia przez skarżącą Spółkę opłaty za parkowanie pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej.

Wobec tego za nieuzasadnione uznać należy stanowisko skarżącej, że zawiadomienia dotyczące postoju jego pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania bez uiszczonej opłaty zostały wystawione bezpodstawnie. Skarżąca zaprzecza, aby w dniach i godzinach wskazanych w upomnieniu parkowała przedmiotowy pojazd w Strefie Płatnego Parkowania. Tymczasem nie sposób przyjąć, aby różni inspektorzy SPP, działając w zmowie mogli na przełomie 3 lat wystawiać zawiadomienia o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i numer rejestracyjny samochodu skarżącej, pomimo że w tych dniach nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawiali takie wezwania, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój. Wobec powyższego żądanie zapłaty kwoty [...] zł z tytułu 35 nieuiszczonych opłat, w datach wskazanych w upomnieniu, jest zasadne.

Nie można również zgodzić się ze skarżącą Spółką, że organ egzekucyjny nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący dowodów wskazujących na istnienie egzekwowanego obowiązku. Podkreślić przy tym należy, że zobowiązany w każdej chwili mógł zapoznać się z tymi dowodami, kontaktując się z organem egzekucyjnym.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] , na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę oddalił.