Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 477/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 39
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 19 marca 2018 r. J. G. (powoływany dalej jako: "Skarżący") złożył do Ośrodka Pomocy Społecznej w W. wniosek o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na: zakup drewna do ogrzania domu, na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu, na wymianę dwóch nieszczelnych i spróchniałych okien, zakup ubrania i butów na zimę, wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej, na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego, na wykup leków z przepisanych recept, na dojazdy do lekarzy specjalistów oraz do lekarza rodzinnego. Skarżący wskazał na bardzo trudną sytuacją materialną i zdrowotną, której obecnie nie jest w stanie przezwyciężyć.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Kierownik OPS w W. nie przyznał pomocy pieniężnej w formie zasiłku celowego na zaspokojenie potrzeb wskazanych we wniosku. Organ wskazał, że z przeprowadzonego w miejscu zamieszkania J. G., wywiadu środowiskowego wynika, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka w domu drewnianym, w którym zajmuje dwa pomieszczenia, tj. pokój i kuchnię. W domu tym brak jest łazienki, WC, a woda jest przynoszona ze studni. Wnioskodawca jest osobą z orzeczonym do dnia 31 lipca 2018 r. lekkim stopniem niepełnosprawności, ze wskazaniem do pracy, wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Ł.. J. G. prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 7,05 ha fizycznych (2,7475 ha przeliczeniowych). Wnioskodawca uzyskał z tytułu prowadzenia działalności rolniczej w marcu br. dochód w wysokości 791,28 zł pomniejszony o składkę KRUS w wysokości 131 zł, co w konsekwencji daje kwotę 660,28 zł - w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2017 r., poz. 1769) – dalej również jako u.p.s. Organ wskazał, że dochód skarżącego jest wyższy o 26,28 zł od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 634 zł. W związku z tym organ I instancji stwierdził brak przesłanek do udzielenia wnioskodawcy pomocy w postaci zasiłku celowego na zgłoszone potrzeby. Dodatkowo organ zauważył, że J. G. nie wykazuje własnej inicjatywy w dążeniu do zaspokojenia własnych potrzeb bytowych, pomimo wykształcenia wyższego nie stara się o zatrudnienie, nie utrzymuje się też z gospodarstwa rolnego. W ocenie organu w sprawie nie zostały również spełnione przesłanki do udzielenia specjalnego zasiłku celowego, o których mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s. Trudności z zaspokojeniem podstawowych potrzeb bytowych wnioskodawcy nie są bowiem skutkiem wystąpienia nieprzewidzianych, nadzwyczajnych i wyjątkowych okoliczności.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się J. G. wnosząc odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W ocenie Kolegium podjęte ustalenia faktyczne uzasadniają odmowę przyznania pomocy w formie wnioskowanego zasiłku celowego. Bezsporne jest bowiem to,

że na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono brak spełnienia w niniejszej sprawie warunku dochodowego do przyznania pomocy społecznej na zasadach ogólnych. J. G. utrzymuje się z prowadzonego gospodarstwa rolnego z tego tytułu otrzymuje dochód miesięczny w wysokości

w wysokości 791,28 zł, przekracza zatem ustawowe kryterium dochodowe

dla osoby samotnie gospodarującej. Organ II instancji podniósł również, że Skarżący nie potrafi wykorzystać zasobów, które daje mu gospodarstwo rolne (7,05 ha), ponieważ w 2017 roku nie skosił hektara dojrzałego zboża, które pozostało na polu, a na które poniósł wydatek, aby je posiać. W odpowiedzi na twierdzenie Skarżącego jakoby nie posiadał pieniędzy na wynajęcie kombajnu, Kolegium zasugerowało, że przecież mógł umówić się z osobą koszącą, że zapłaci skoszonym zbożem. Ponadto z uzyskanych plonów mógł mieć paszę dla zwierząt lub sprzedać i uzyskać pieniądze. Z oświadczenie o stanie majątkowym wynika, że wnioskodawca w gospodarce rolnym chowa tylko trzy sztuki bydła w wieku około roku, tymczasem mógłby chować kilka sztuk więcej w różnym wieku dla płynności finansowej. Zdaniem SKO J. G. nie wykazuje własnej inicjatywy i nie wykazuje własnych możliwości, aby poprawić swoją sytuację finansową, a współpraca z nim jest bardzo utrudniona. Posiada wykształcenie wyższe, lecz nie stara się o żadną pracę w kierunku swojego wykształcenia. Kolegium zwróciło też uwagę, że Skarżący był kilkakrotnie informowany przez pracowników socjalnych o wolnych miejscach pracy i za każdym razem z agresją odpowiadał, że nie jest osobą bezrobotną i nie poszukuje pracy., tymczasem podjęcie dodatkowej pracy poprawiłoby sytuację finansową strony. SKO w Ł. nie znalazło także podstaw do przyznania J. G. specjalnego zasiłku celowego, bowiem nie wystąpiły nieprzewidziane lub nadzwyczajne okoliczności, uzasadniające jego przyznanie (art. 41 u.p.s.).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył J.G., oceniając ją jako nieuczciwą, nierzetelną, sfałszowaną, nieuwzględniającą przepisów prawa i wydaną przez pracowników, którzy działają nierzetelnie i nieuczciwie. Z obszernej treści skargi wynika, że decyzja SKO jest kłamliwa, zmanipulowana, nie uwzględnia przepisów ustawy o pomocy społecznej, jak również i Konstytucji, a także ustawy o rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych. Dodatkowo, skarżący zarzucił usuwanie z akt sprawy składanych przez niego dokumentów. Wnioskodawca stwierdził, że sugestie pracowników OPS dotyczące podjęcia dodatkowej pracy z uwagi na jego zły stan zdrowia są niemożliwe do zrealizowania. Wpływ na pogarszającą się sytuację skarżącego ma działanie OPS poprzez notoryczne odmawianie pomocy, w tym w zakresie wyjazdu do sanatorium. J. G. wskazał również na pogarszający się stan zdrowia oraz umniejszanie przez organ znaczenia jego niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości prezentowane w sprawie stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. pełnomocnik J. G. poparła złożoną skargę w zakresie merytorycznych zarzutów do decyzji SKO i wniosła o uchylenie decyzji obydwu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 u.p.s., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, co wyrażało się w przekroczeniu granic uznania administracyjnego oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej; art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów publicznych; art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania; art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie zasady oficjalności; art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów. Zdaniem pełnomocnika, sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, bowiem doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu uzupełnienia skargi pełnomocnik Skarżącego wskazała, że skarżący jest osobą przewlekle chorą, której stan zdrowia stale się pogarsza, co uniemożliwia prawidłową pracę w gospodarstwie rolnym. Pomoc, o którą wnioskował, miała być przeznaczona m.in. na rehabilitację konieczną dla poprawy stanu zdrowia, a z której nie może korzystać z uwagi na brak środków pieniężnych. Dodatkowo podniosła, że organy całkowicie pominęły konieczność ponoszenia przez Skarżącego wydatków na leki oraz fakt wielomiesięcznego przebywania na zwolnieniu lekarskim, co świadczy o tym, jak poważna i ciężka jest jego choroba. Z tych względów wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające przyznanie Skarżącemu zasiłku celowego niezależnie od faktu przekroczenia kryterium dochodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność wyeliminowania jej z porządku prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.s."), określające przesłanki przyznawania poszczególnych świadczeń z pomocy społecznej oraz wskazujące cele polityki społecznej państwa. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwianie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ma ona wspierać wysiłki zmierzające do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a przez to umożliwić życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Głównym zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie powstawaniu takich sytuacji poprzez pomoc rodzinom i osobom w ich usamodzielnianiu się i integracji ze środowiskiem. Celem pomocy społecznej nie jest więc wyręczanie osób w pozyskiwaniu źródeł dochodów. Pomoc ta może zostać przyznana dopiero w momencie, gdy strona po wykorzystaniu swoich uprawnień, możliwości i zasobów nadal pozostaje w trudnej sytuacji życiowej. Odmienna interpretacja pozostawałaby w sprzeczności z intencją ustawodawcy, który nadał pomocy społecznej charakter subsydiarny. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.s. ewentualne potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Z treści przepisu art. 39 u.p.s. wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Użycie terminu "może" oznacza uznaniowość (nie obowiązek) w zakresie przyznania zasiłku i konieczność ważenia interesu strony i interesu publicznego. To ważenie i ocena interesów następuje, gdy spełnione są pozostałe kryteria uzyskania świadczeń z pomocy społecznej, do których należą m.in. kryterium dochodowe, a także ubóstwo, bezdomność, bezrobocie, długotrwała lub ciężka choroba, niepełnosprawność, zdarzenia losowe czy sytuacja kryzysowa (wymienione w art. 7 – 15 u.p.s. lub inne uzasadniające przyznanie świadczenia z pomocy społecznej).

W sprawie niniejszej przesłanką wykluczającą przyznanie skarżącemu wnioskowanego zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 u.p.s. było przekroczenie kryterium dochodowego.

Mając na uwadze treść art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium wynoszącego dla takiej osoby 634 zł. Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na źródło i tytuł ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o należności ściśle określone i wymienione w punktach 1 – 3 tego przepisu, w tym o składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (art. 8 ust. 3 pkt 2 u.p.s.).

Organy obu instancji prawidłowo ustaliły w sprawie, że dochód skarżącego z miesiąca lutego 2018 r., tj. miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku, przekroczył kwotę ustawowego kryterium dochodowego przewidzianego dla osoby samotnie gospodarującej. Źródłem utrzymania skarżącego jest gospodarstwo rolne

o powierzchni 2,7475 ha przeliczeniowych. W takim przypadku dochód ustala się zgodnie z art. 8 ust. 9 u.p.s. jako iloczyn ilości hektarów przeliczeniowych

i normatywnej kwoty dochodu z 1 hektara przeliczeniowego, wskazanej

w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058). Obecnie kwota ta wynosi 288 złotych (§ 1 pkt 3 rozporządzenia). Po przemnożeniu wzmiankowanych kwot, a następnie odjęciu składki KRUS, dochód skarżącego wyniósł w lutym 2018 r. - 660,28 zł i przekraczał kwotę kryterium ustawowego o 26,28 zł.

W tym miejscu należy wskazać, że dochody uzyskiwane z gospodarstwa rolnego nie zostały wskazane jako wykluczone z kategorii dochodów uwzględnianych do wyliczenia dochodu osoby samotnie gospodarującej (art. 8 ust. 4 u.p.s.). Dodatkowo, dochód z gospodarstwa rolnego wyliczany jest ryczałtowo niezależnie od faktycznego prowadzenia gospodarstwa rolnego i faktycznego uzyskiwania lub nieuzyskiwania z jego prowadzenia dochodu. Przesądzającym faktem jest tytuł prawny do gospodarstwa - art. 8 ust. 9 u.p.s. (wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 250/17; NSA z dnia 19 października 2017 r.,

sygn. akt I OSK 360/17, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Do ustalenia prawa do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (kryterium dochodowe) należy zatem przyjąć, że każdy właściciel nieruchomości rolnej uzyskuje dochód miesięczny z 1 ha przeliczeniowego w wysokości wskazanej we właściwym rozporządzeniu określającym zweryfikowane kryteria dochodowe oraz kwoty świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, niezależnie od tego, w jaki sposób korzysta z nieruchomości lub w jaki sposób nią rozporządził (vide. wyrok NSA z dnia 04 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1327/10; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt

II SA/Bk 350/13, CBOSA). Powyższy pogląd jest utrwalony w orzecznictwie i podzielany przez tutejszy Sąd. Mając na uwadze powyższe, próba wykazania przez skarżącego, że nie prowadzi osobiście działalności rolniczej ze względu na stan zdrowia, pozostaje zatem bez znaczenia dla ustalenia dochodu dokonanego przez organy.

Jak wskazano wyżej ustalony dochód Skarżącego przekraczał kryterium ustawowe, stanowił więc przesłankę wykluczającą możliwości przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 u.p.s. Sytuacja ta zobowiązywała natomiast organ do rozważenia możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt 1 u.p.s., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi oraz może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Pod pojęciem "szczególnie uzasadnionych przypadków" należy rozumieć sytuacje nadzwyczajne, wyjątkowe, odbiegające od typowych, gdy bez dokonywania wnikliwych zabiegów interpretacyjnych można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że jest to sytuacja tak dotkliwa w skutkach lub tak daleko ingerująca w plany życiowe, że nie należy do zdarzeń codziennych

(vide. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 967/17; wyrok

WSA w Łodzi z dnia 06 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 572/17, CBOSA).

Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że Skarżący nie wykazał, aby

jego sytuacja cechowała się szczególnością uprawniającą do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Sytuacja życiowa Skarżącego została opisana i wnikliwie przeanalizowana, wskazano na niemożliwość zaspokojenia wszystkich, nawet uzasadnionych potrzeb osób ubiegających się o wsparcie z pomocy społecznej. Skarżący od 2013 r. korzysta z pomocy społecznej, ale nie zmienia swojej sytuacji, nie czyni nic w tym kierunku by poprzez swoje działania polepszyć tę sytuację i w kolejnych wnioskach powołuje się na te same okoliczności. Sąd posiada na ten temat wiedzę z urzędu z racji rozpoznawania kilkudziesięciu skarg na odmowne decyzje o przyznaniu pomocy społecznej. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje także fakt, że w podobnych sprawach Skarżącego wypowiadał się już i to kilkakrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, który m.in. w wyroku z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 640/17, stwierdził, że "w niniejszej sprawie wskazywana przez Skarżącego jego sytuacja materialna i zdrowotna oraz konieczność korzystania z rehabilitacji i ponoszenia kosztów dojazdów na tę rehabilitację do gabinetu rehabilitacyjnego w Ł. nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 41 u.p.s." oraz, "że art. 41 u.p.s. nie może w żadnym razie prowadzić do powstania sytuacji, w której wnioskodawca uczyni z pomocy społecznej swoje stałe źródło utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 u.p.s. zasadą pomocniczości". Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 19 października 2017 r. w sprawie I OSK 359/17 (CBOSA).

Jeśli zaś chodzi o kwestię uznania ewentualnego wypadku przy pracy Skarżącego z czerwca 2016 r., o czym wspomina pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 4 grudnia 2018 r., za szczególny przypadek, o którym mowa w art. 41 ust. 1 u.p.s., to stwierdzić należy, że po pierwsze skarżący jej nie podniósł na etapie prowadzenia sprawy przed organami, a zatem organy nie mogły się do niej ustosunkować. Po drugie brak jest jakiegokolwiek dowodu na okoliczność, że taki wypadek miał rzeczywiście miejsce. Sądowi z urzędu jest znany fakt (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 164/17), że toczy się postępowanie z wniosku skarżącego o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy rolniczej. Na obecnym etapie postępowania brak jest jednak orzeczenia przesadzającego o tym, że taki wypadek miał miejsce (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 100/18).

Końcowo należy przypomnieć, że u.p.s. określa przesłanki przyznawania poszczególnych świadczeń z pomocy społecznej oraz wskazuje na cele instytucji polityki społecznej państwa. Z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s. wynika, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwianie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ma ona wspierać wysiłki zmierzające do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a przez to umożliwić życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Głównym zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie powstawaniu takich sytuacji poprzez pomoc rodzinom i osobom w ich usamodzielnianiu się i integracji ze środowiskiem. Celem pomocy społecznej nie jest więc wyręczanie osób w pozyskiwaniu źródeł dochodów. Może zostać przyznana dopiero w momencie, gdy strona po wykorzystaniu swoich uprawnień, możliwości i zasobów nadal pozostaje w trudnej sytuacji życiowej. Odmienna interpretacja pozostawałaby w sprzeczności z intencją ustawodawcy, który nadał pomocy społecznej charakter subsydiarny. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.s. ewentualne potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

W kontekście powyższego zauważenia wymaga, że organ odwoławczy dodatkowo zaakcentował, iż sytuacja skarżącego jest dość jasna i nie zmienia się od dłuższego czasu. Stanowisko organu w realiach niniejszej sprawy należy uznać za trafne. Skarżący składa wielokrotne wnioski, niejednokrotnie w tych samych lub zbliżonych datach, wnioskuje o podobne świadczenia lub zgłasza identyczne potrzeby, natomiast jego sytuacja w ogóle nie ulega zmianie. Wskazać przykładowo należy na następujące sprawy: II SA/Bk 34/18 (wyrok oddalający skargę z dnia 12 kwietnia 2018 r. na wydaną na wniosek z dnia 29 września 2017 r. decyzję z dnia 1 grudnia 2017 r. o odmowie przyznania zasiłku celowego "na zakup żywności, zakup węgla do ogrzania domu zimą, na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu, na wymianę dwóch nieszczelnych i spróchniałych okien, na zakup ubrania i butów na zimę, na wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej powodującej zwarcia, na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego, na wykup leków i okularów, na dojazdy do lekarzy specjalistów, w tym zlecone badania przez sąd do lekarzy biegłych sądowych w Ł. oraz lekarza rodzinnego"; II SA/Bk 100/18 (wyrok oddalający skargę z dnia 10 maja 2018 r. na wydaną na wniosek z dnia 21 listopada 2017 r. decyzję z dnia 17 stycznia 2018 r. o odmowie przyznania zasiłku celowego "na zakup żywności, węgla na ogrzanie domu zimą, na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego sufitu, na wymianę dwóch nieszczelnych i spróchniałych okien, zakup ubrania i butów na zimę, na wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej, na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego, zakup okularów i na dojazdy do lekarzy specjalistów, w tym do lekarza rodzinnego"; wyrok z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie II SA/Bk 195/18 oddalający skargę na wydaną na wniosek skarżącego z dnia 7 listopada 2017 r. decyzję z dnia 6 marca 2018 r. odmawiającą przyznania zasiłku celowego na identyczne jak wyżej wymienione potrzeby.

Wniosek w sprawie niniejszej został złożony 19 marca 2018 r. Nie sposób więc ani wymagać od organów (rozpoznających powtarzające się i zgłaszane w tym samym czasie wnioski skarżącego), ani przyjąć odmiennie niż poprzednie składy orzekające, iż w niniejszej sprawie zachodziła potrzeba szczególnego, dodatkowego analizowania i wyjaśnienia sytuacji skarżącego, która jest już od dłuższego czasu niezmienna i jednolicie oceniana zarówno przez organy jak i sądy administracyjne.

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić więc należy, że uznaniowy charakter decyzji nie oznacza, że organ ma obowiązek uwzględnienia wszelkich zgłoszonych żądań. Zdaniem sądu, zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowo i wszechstronnie ustalonych okolicznościach sprawy i niezasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.