Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2794/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
article: art. 107 § 3, art. 162 § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 46 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych [...] Sp. z o.o. - Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. i S.. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 328/14 w sprawie ze skarg [...] Sp. z o.o. - Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. i S. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

I OSK 2794/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 328/14 po rozpoznaniu sprawy ze skarg [...] Sp. z o. o. - syndyka masy upadłości Spółdzielni [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. oraz S. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddalił skargi.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] uzupełnioną postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] marca 2013r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia, jako bezprzedmiotowej, z dniem 31 grudnia 1967 r. oraz z dniem 31 grudnia 1975 r., decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966r. nr [...] w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" z siedzibą w W. fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] róg ul. [...] tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego.

Przedmiotowa nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [...], oznaczona obecnie w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 13.843 m2 z obrębu [...], leży na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26.10.1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50. poz. 279). Na podstawie art. 1 tego dekretu stała się z dniem 21 listopada 1045 r. własnością Gminy m. st. Warszawy, a po likwidacji gmin w 1950 r. przeszła na własność Skarbu Państwa.

Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy uchwałą z dnia [...] maja 1965 r. nr [...] utworzyło przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą "[...]" z siedzibą w Warszawie. Przedsiębiorstwo to zostało wpisane do rejestru przedsiębiorstw państwowych w dniu 19 lipca 1965 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 1966 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy Wydział Gospodarki Terenami wygasiło prawo użytkowania przysługujące Wojewódzkiemu Związkowi [...] do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] róg [...] o pow. 1,6 ha i przekazało przedmiotowy teren w nieodpłatne użytkowanie na rzecz Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]" z siedzibą w Warszawie.

Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy uchwałą z dnia [...] listopada 1967 r., nr [...] przekształciło z dniem 1 stycznia 1968 r. przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą "[...]" w przedsiębiorstwo państwowe "[...]" w Warszawie, połączyło z dniem 1 stycznia 1968 r. przedsiębiorstwa państwowe pod nazwą "[...]" i "[...]" w Warszawie powołany zarządzeniem nr [...] Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia 5 lutego 1952 r. W § 1 uchwały stwierdzono, że połączone przedsiębiorstwa prowadzone będą pod nazwą "[...]". W § 2 tej uchwały stwierdzono, że połączenie przedsiębiorstw wymienionych w § 1 nastąpi w ten sposób, że przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą "[...]" przejmie cały majątek przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "[...]" wg stanu ustalonego bilansem tego przedsiębiorstwa na dzień 31 grudnia 1967 r. oraz limity finansowania remontów kapitalnych i środki obrotowe.

Decyzją Ministerstwa Finansów nr [...] z dnia [...] kwietnia 1968r. ujawniono fakt przekształcenia i połączenia ww. przedsiębiorstw w rejestrze przedsiębiorstw państwowych.

Zarządzeniem nr [...] Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia [...] grudnia 1974 r. - z dniem 1 stycznia 1975 r. utworzone zostało wielozakładowe przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Przedsiębiorstwo [...] poprzez połączenie 19 przedsiębiorstw państwowych, w tym przedsiębiorstwa państwowego [...] w Warszawie.

Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego Warszawa Mokotów decyzją z dnia [...] grudnia 1988 r. nr [...] oddał Stołecznemu Związkowi [...] w zarząd (użytkowanie) do dnia 31 grudnia 1990 r. grunt o powierzchni 16.140 m2 położony w Warszawie przy ul. [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 1989 r. nr [...], przy czym zmieniono okres użytkowania na czas nieoznaczony.

Uchwałą Nadzwyczajnego Zjazdu Delegatów z dnia [...] września 1989 r. Stołeczny Związek Gminnych [...] w Warszawie został przejęty przez Mazowiecką Spółdzielnię "[...]" w Warszawie. Przejęcie zostało wpisane do rejestru spółdzielni w dniu 11 października 1989 r., sygn. akt: [...].

W dniu 31 grudnia 1990 r. Mazowiecka Spółdzielnia "[...]" w Warszawie w likwidacji zawarła umowę ze S. w Warszawie, mocą której cały majątek trwały i obrotowy wraz z funduszami wydzielonymi, należnościami i zobowiązaniami należący dotychczas do [...]ej Spółdzielni "[...]" w Warszawie w likwidacji został nieodpłatnie przekazany S. . Przekazane zostało m. in. prawo do użytkowania gruntu o powierzchni 16.140 m2, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w Warszawie przy ul. [...]z zastrzeżeniem, że nabywca udostępni nieruchomość Spółdzielni [...] w Warszawie na prawie współgospodarza wraz z ponoszeniem kosztów z powyższego gruntu i jego ogrodzenia w częściach równych. Nabywca przejmował także na zasadzie współwłasności w części ze Spółdzielnią [...] (S.) w Warszawie budynek administracyjny i magazyny znajdujące się na ww. gruncie.

Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 1991 r., nr [...] stwierdził nieważność wyżej powołanej decyzji Urzędu Dzielnicowego Warszawa Mokotów z dnia [...] grudnia 1988 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji Urzędu m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 1989 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 1992 r., sygn. akt I SA 435/92, oddalił skargi Spółdzielni [...] i S. na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 1991 r. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 12 marca 1993 r., sygn. akt III ARN-1/93, po rozpatrzeniu rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, uchylił wyrok NSA z dnia 6 lipca 1992. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2004., sygn. akt I SA 928/02, uchylił decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 1991 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1261/04, oddalił skargę kasacyjną [...] S.A.

Spółdzielnia [...] z siedzibą w Warszawie oraz S. w Warszawie wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2003 r. wystąpiły do Prezydenta m. st. Warszawy o stwierdzenie wygaśnięcia z dniem [...] grudnia 1975 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966 r. nr GT-IV-25/114/60 w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" z siedzibą w Warszawie fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] róg ul. [...], tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego, jako bezprzedmiotowej.

Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia z dniem 31 grudnia 1975 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966 r. nr [...] w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] róg ul. [...], tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt: I SA/Wa 203/06, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005r., wskazując na niezebranie przez organy pełnego materiału dowodowego oraz niezbadanie istnienia bądź nieistnienia przesłanek wygaśnięcia prawa użytkowania.

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego Warszawa Mokotów z dnia [...] grudnia 1988 r. nr [...] w przedmiocie oddania Stołecznemu Związkowi [...] w zarząd (użytkowanie) gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], Minister Budownictwa zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006r. do chwili zakończenia decyzją ostateczną postępowania w sprawie wygaśnięcia ww. decyzji Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia [...] grudnia 1966 r., a postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 44/08, oddalił skargę S. z siedzibą w Warszawie na powyższe postanowienie z 5 listopada 2007r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lipca 2009r., sygn. akt I OSK 994/08, oddalił skargi kasacyjne S. z siedzibą w Warszawie oraz [...] Sp z o.o. - Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni [...] z siedzibą w Warszawie.

Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia z dniem 31 grudnia 1975 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966 r. nr [...] w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] róg ul. [...], tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego, jako bezprzedmiotowej, a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skarg [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie - syndyka masy upadłości Spółdzielni [...] w likwidacji z siedzibą w Warszawie oraz S. z siedzibą w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt: I SA/Wa 934/09, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. oraz decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2007 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przy kolejnym rozpoznaniu sprawy organ powinien przede wszystkim zastosować się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w niniejszym orzeczeniu oraz w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2006 r. przy uwzględnieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 3 K.p.a. W szczególności Sąd wskazał, iż rozpatrując po raz kolejny sprawę organ:

- dokona analizy i jednoznacznie wypowie się w sprawie skutków prawnych uchwały Prezydium Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 1967 r. nr [...]. W tym celu rozstrzygnie czy przedsiębiorstwo państwowe "[...]" było przedsiębiorstwem eksploatacyjnym i czy w takiej sytuacji mogły mieć do niego zastosowanie przepisy § 8 załącznika nr 2 do zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służb inwestycyjnych w państwowych jednostkach organizacyjnych (M. P. Nr 41, poz. 234), a także czy spełnione były w tym wypadku warunki określone w § 2 ust. 2 pkt 2 załącznika do tego zarządzenia dotyczące zawarcia w akcie o utworzeniu przedsiębiorstwa w budowie warunków, po spełnieniu których nastąpi przekształcenie tego przedsiębiorstwa w budowie w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne, czy też nie, czy na skutek uchwały Prezydium Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z 21 listopada 1967 r. nastąpiła likwidacja "[...]", a co za tym idzie, wygaśnięcie prawa użytkowania przysługującego przedsiębiorstwu "[...]", czy też nastąpiło jedynie przekształcenie tego przedsiębiorstwa w nowe o zmienionej nazwie "[...]", które to przedsiębiorstwo sporne użytkowanie "przejęło" w niezmienionej formie. Czyniąc w ten sposób organ dokona oceny podstawowej w niniejszej sprawie kwestii dotyczącej ustalenia, czy skutek likwidacji przedsiębiorstwa w budowie nastąpiło wygaśnięcie spornego prawa użytkowania (jak twierdzi strona skarżąca), czy też w wyniku jedynie zmiany nazwy przedsiębiorstwa (jak twierdzi uczestnik postępowania) nastąpiło przeniesienie spornego użytkowania. Oznacza to również, iż w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ rzetelnie przeanalizuje i wyczerpująco ustosunkuje się do konsekwentnie przedstawianych i argumentowanych w trakcie całego postępowania sądowoadministracyjnego dwóch przeciwstawnych stanowisk stron postępowania administracyjnego dotyczących oceny skutków prawnych tzw. przekształcenia.

- jeżeli w wyniku dokonanej analizy organ uzna, że na mocy powołanej uchwały z dnia [...] listopada 1967 r. nr [...] posiadane przez przedsiębiorstwo "[...]" użytkowanie na skutek przekształcenia, a nie likwidacji przedsiębiorstwa, nie wygasło, wówczas mając na względzie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w zapadłych orzeczeniach, organ przystąpi do oceny istnienia bądź nieistnienia wszystkich warunków wynikających z treści art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Między innymi, organ ustosunkuje się do podnoszonej przez stronę skarżąca kwestii celu, na jaki zostało ustanowione użytkowanie (zarząd). Przy określaniu tego celu organ dokona analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, mając na względzie powołany wyżej art. 75 § 1 K.p.a.;

- ponadto, mając na względzie art. 12 oraz art. 35 K.p.a., organ będzie miał na uwadze, że jak wynika z udzielonych przez strony Sądowi informacji, obecnie ze względu na sposób rozstrzygnięcia niniejszego postępowania, zostały zawieszone dwa inne postępowania administracyjne (w sprawie stwierdzenia nieważności oraz uwłaszczeniowe), zaś niniejsze postępowanie toczy się już od 2003 r., czyli ponad 6 lat;

- dodatkowo, organ rozważy konieczność wyjaśnienia, czy w stosunku do przedmiotowej działki nie toczy się żadne postępowanie administracyjne z wniosku jej byłych właścicieli. Jak bowiem wynika z treści dołączonego do akt sprawy odpisu z księgi wieczystej sporny grunt stał się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, ze zm.).

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent m. st. Warszawy w dniu [...] listopada 2012 r. wydał decyzję Nr [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia z dniem 31 grudnia 1967 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966r. nr [...] w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" z siedzibą w Warszawie fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] róg ul. [...] tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego jako bezprzedmiotowej.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że przedsiębiorstwo państwowe "[...]" powstało na podstawie dekretu z dnia 26 października 1950r. o przedsiębiorstwach państwowych (t.j: Dz.U. z 1960r., nr 18, poz. 111 dalej Dekret) oraz zarządzenia nr 141 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1958 r. w sprawie organizacji i uprawnień służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych (M.P. Nr 57 poz. 327 z zm.- dalej Zarządzenie z 1958 r.). Zgodnie z art. 4 ust. 2 dekretu o przedsiębiorstwach państwowych, w związku z uchwałą Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 11 maja 1965 r. nr [...] w sprawie powołania przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "[...]", przedsiębiorstwo to było przedsiębiorstwem terenowym. Natomiast wyżej wymienione Zarządzenie nr 141 mówiło, że służbę inwestycyjną dla inwestycji produkcyjnych, których eksploatacja jest przewidziana w formie odrębnych przedsiębiorstw państwowych, wykonuje przedsiębiorstwo w budowie. Przedsiębiorstwo w budowie stanowiło przejściową strukturę organizacyjną i było powoływane na czas realizacji inwestycji przewidzianej w przyszłości. Zgodnie z § 11 ww. zarządzenia przedsiębiorstwo w budowie mogło zostać przekształcone w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne z chwilą podjęcia działalności eksploatacyjnej. W ocenie Prezydenta m. st. Warszawy oznacza to, że powołane przepisy stanowią podstawę do uznania, że do przedsiębiorstwa państwowego "[...]" miały zastosowanie przepisy § 8 załącznika nr 2 do zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służb inwestycyjnych w państwowych jednostkach organizacyjnych (M.P. Nr 41 poz. 234, dalej Zarządzenie z 1965 r. ). Zdaniem organu, potwierdza to również brzmienie § 3 ust. 1 uchwały nr 191/1349 Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 11 maja 1965 r. oraz uchwała nr [...] Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 1966 r. w sprawie zakończenia zabudowy Wschodniej Strony ulicy Marszałkowskiej na odcinku PI. Defilad w Warszawie. Organ zauważył, że pierwszy z trzech domów towarowych Ściany Wschodniej - "Junior" został otwarty w dniu 22 lipca 1969 r., a następny - "Sawa" pod koniec listopada tegoż roku.

Prezydent m. st. Warszawy wskazał również, że odmiennie do zapisów ww. zarządzenia z 27 lipca 1965r., zgodnie z wcześniej obowiązującym zarządzeniem nr 141 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1958 r., na podstawie którego powstały "[...]", nie było wymagane, aby w akcie o utworzeniu przedsiębiorstwa w budowie określić warunki, po których spełnieniu nastąpi przekształcenie przedsiębiorstwa w budowie w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne. W tym przypadku uznaje się jednak, że warunkiem takim było, stosownie do treści § 3 ust. 1 uchwały z 11 maja 1965 r., przygotowanie do eksploatacji i uruchomienie obiektu - domu towarowego. Inwestycję tę, w ocenie organu, zrealizowano, gdyż domy towarowe Ściany Wschodniej: "Junior", "Sawa" oraz "Wars" zostały wzniesione i przekazane do eksploatacji. W ocenie organu oznacza to, że spełniono warunki określone w § 2 ust. 2 pkt 2 załącznika do zarządzenia z dnia 27 lipca 1965 r. Fakt, że przedsiębiorstwo "[...]" zostało przekształcone w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne wcześniej niż została oddana do użytku ww. inwestycja, wynikał zaś z konieczności jego połączenia z działającym od 1951 r. [...] w Warszawie.

Prezydent m. st. Warszawy wskazał ponadto, że zarządzenie nr 141 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1958 r. w sprawie organizacji i uprawnień służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych oraz zarządzenie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służb inwestycyjnych w państwowych jednostkach organizacyjnych są aktami prawnymi Rady Ministrów lub jej organów, które były ogłoszone w Monitorze Polskim i należało traktować je jako przepisy powszechnie obowiązujące. Skoro więc w ich treści wskazywano na możliwość przekształcenia przedsiębiorstwa w budowie w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne, przekształcenie takie było zgodne z prawem.

Organ pierwszej instancji zauważył również, że w obrocie prawnym istnieje decyzja Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 1968 r. nr [...] na mocy której ujawniło w rejestrze przedsiębiorstw państwowych fakt przekształcenia p.p. "[...]" w p.p. "[...]" i połączenia ww. przedsiębiorstw z p.p. "[...]". Decyzja ta wiąże organy administracji publicznej w niniejszej sprawie, w szczególności w kwestii prawidłowości dokonania ww. przekształcenia i połączenia.

Prezydent m. st. Warszawy podniósł również, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 1952 r. w sprawie urządzenia i prowadzenia rejestru przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. nr 3, poz. 22), które wydano w oparciu o dekret z dnia 26 października 1950r. o przedsiębiorstwach państwowych uwzględniało w swoich przepisach możliwość przekształcenia przedsiębiorstwa. Zgodnie z § 17 pkt 2 ww. rozporządzenia, fakt ten należało zgłosić wpisem do rejestru. W rejestrze przedsiębiorstw państwowych p. p. "[...]" oraz p. p. "[...]" figurowały pod jednym numerem rejestrowym (dział B nr 323). W ocenie organu, fakt ten wskazuje, że nie traktowano p. p. "[...]" jako nowo powstałego, odrębnego przedsiębiorstwa państwowego (zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia - każde przedsiębiorstwo wpisane do rejestru otrzymuje kolejny numer rejestrowy), lecz jedynie jako przedsiębiorstwo państwowe przekształcone z już istniejącego p. p. "[...]".

Ponadto, z żadnych dokumentów nie wynika, aby wszczęta była kiedykolwiek procedura likwidacyjna w stosunku do p. p. "[...]" stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z 10 stycznia 1952r. w sprawie zasad i trybu likwidacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 3, poz. 19).

Powyższe, w ocenie organu I instancji oznacza, że brak jest argumentów na poparcie tezy o likwidacji p. p. "[...]", gdyż podmiot ten nigdy nie przestał istnieć. Przekształcono go jedynie w działające dalej czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne. Zatem prawo użytkowania gruntu położonego przy ul. [...] i ul. [...] nadal przysługiwało przedsiębiorstwu państwowemu, noszącemu od dnia 1 stycznia 1968 r. nazwę: "[...]".

Nie nastąpiło także żadne zdarzenie prawne, które skutkować mogłoby wygaśnięciem przedmiotowego prawa użytkowania. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 lipca 1990r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 51, poz. 298 oraz Dz. U. z 1991r., Nr 60, poz. 253 i Nr 111, poz. 480), aktem notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia 23 lipca 1993 r. Przedsiębiorstwo [...] z siedzibą w Warszawie przekształcone zostało w spółkę akcyjną pod nazwą [...] S.A., która wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki przekształconego przedsiębiorstwa.

Powołując się na treść przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Prezydent m. st. Warszawy wskazał, że [...] S.A. z siedzibą w Warszawie są następcą prawnym p. p. [...], wcześniej istniejącego jako p. p. "[...]" z siedzibą w Warszawie, i weszły we wszystkie prawa majątkowe tego przedsiębiorstwa, nie wyłączając prawa użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, organ wskazał, iż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość nadal jest użytkowana przez [...] S.A. W ocenie organu, oznacza to, że brak jest podstaw do uznania, decyzja Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966 r. stała się bezprzedmiotowa.

Organ zauważył również, że niezależnie od bezprzedmiotowości w sprawie nie zostały spełnione inne przesłanki wynikające z art. 162 § 1 pkt 1, tj. wygaśnięcie decyzji nie leży w interesie społecznym ani w interesie strony, na której rzecz ustanowiono prawo użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Wskazane bowiem we wniosku Spółdzielni [...] i S. z dnia 29 kwietnia 2003 r. pisma z roku 1966 zawierające ustalenia "gremiów partyjno-państwowych" nie są decyzjami administracyjnymi ani innymi aktami prawnymi. Nie wynika też z nich, ani z innych dokumentów, jakiekolwiek czasowe ograniczenie użytkowania przez pp "[...]" nieruchomości przy ul. [...] 14 i stąd ww. pisma nie mogą być podstawą do wygaszenia przedmiotowej decyzji.

Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że Wydział Terenów Urzędu Dzielnicowego Warszawa – Wola w pismach z dnia 9 grudnia 1981 r. i 27 maja 1982r. zajął jednoznaczne stanowisko odnośnie stanu prawnego przedmiotowego terenu, stwierdzając, iż prawo użytkowania terenu przysługuje p.p. "[...]" z wyłączeniem części budynku przekazanego Wojewódzkiemu Związkowi [...]. Ponadto, Wydział Urbanistyki, Architektury i Ochrony Środowiska Urzędu m. st. Warszawy w piśmie z dnia 29 października 1982 r. kierowanym do Stołecznego Związku Spółdzielni Rolniczych nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji o przekazaniu termu w sporne użytkowanie i podobnie Prezydent m. st. Warszawy w obecnym stanie prawnym też takich podstaw nie znajduje.

Następnie powołując się na przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, ustawy z dnia 25 września 1981 r. przedsiębiorstwach państwowych, ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami art. 210 i art. 46 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazał, iż w jego ocenie art. 210 i art. 46 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W związku jednak z zaleceniami sądu administracyjnego odnośnie istnienia lub nieistnienia przesłanek z art. 46 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. organ ustalił, iż nie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia prawa użytkowania wskazane w art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. nieruchomość przy ul. [...] róg ul. [...] nie stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania. Organ wskazał iż decyzji z 10 grudnia 1966 r. nie określała celu, na jaki obciążono ww. grunt prawem użytkowania. W uzasadnieniu tej decyzji powołano jednak § 6 uchwały nr [...] Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z 21 czerwca 1966 r. gdzie wskazano, że Zarząd Główny [...] przekaże magazyn w dzielnicy przemysłowej "[...]" przeznaczony na zaplecze dla domów towarowych, zlokalizowanych na Wschodniej Stronie ulicy Marszałkowskiej. W ocenie organu, z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż od daty przejęcia wskazanego w użytkowaniu terenu przy ul. [...], p.p. [...] a następnie jego następca prawny władało i nadal włada przedmiotową nieruchomością, na przedmiotowym terenie znajduje się wykorzystywana przez [...] baza magazynowa.

Organ wskazał ponadto, iż na tle zarówno art. 162 § 1 K.p.a., jak i art. 46 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ może stwierdzić wygaśnięcie decyzji administracyjnej lub wygasić prawo użytkowania (zarządu) tylko w dacie orzekania ze skutkiem od dnia, w którym taka decyzja stanie się ostateczna, a nie z mocą wsteczną. Organ podniósł również, iż obecnie nie toczy się żadne postępowanie administracyjne w stosunku do przedmiotowej działki z wniosku jej byłych właścicieli.

Wniosek o uzupełnienie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy złożyła S. z/s w Warszawie. Po rozpoznaniu tego wniosku, w dniu 27 marca 2013 r. Prezydent m. st. Warszawy wydał postanowienie nr [...], którym orzekł o uzupełnieniu ww. decyzji poprzez dopisanie po słowie "odmawiam" "stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dniem [...] grudnia 1967 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...]grudnia 1966r. nr [...] w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" z siedzibą w Warszawie fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] róg ul. [...] tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego.

Od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy, uzupełnionej postanowieniem, odwołania złożyły S. z/s w Warszawie oraz [...] sp. z o. o. Syndyk Masy Upadłości Spółdzielni [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Warszawie.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w dniu [...] grudnia 2013 r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2012 r.

W uzasadnieniu Wojewoda przytoczył stan faktyczny sprawy wskazując, iż wniosek z dnia 29 kwietnia 2003 r. był już dwukrotnie przedmiotem odmownych rozstrzygnięć Prezydenta m. st. Warszawy utrzymanych dwukrotnie w mocy przez organ odwoławczy i dwukrotnie przedmiotem badania ich zgodności z prawem przez sąd administracyjny. Wskazał ponadto, iż prowadzone przez organ I instancji po raz trzeci postępowanie ma na celu doprowadzić do ustalenia i orzeczenia w sposób bezsporny czy decyzja z dnia [...] grudnia 1966 r. stała się bezprzedmiotowa w dacie 31 grudnia 1967 r. oraz w dacie 31 grudnia 1975 r. przy uwzględnieniu zaleceń zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2006 r. oraz z dnia 15 grudnia 2009 r.

Następnie wskazał, iż bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. powstaje w sytuacji gdy niemożliwe stało się zrealizowanie celu, jaki organ miał na względzie przy wydaniu decyzji, a sytuację tę można rozważać w aspekcie podmiotowym i przedmiotowym. W ocenie Wojewody [...], organ I instancji wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie szczegółowo wyjaśnił i dowiódł, że [...] S.A. z siedzibą w Warszawie są następcą prawnym P.P. [...] wcześniej istniejącego jako P.P. "[...]" i weszły wszystkie prawa majątkowe tego przedsiębiorstwa, nie wyłączając prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Wojewody, doprowadziło to organ I instancji do prawidłowego stwierdzenia, iż zarówno w aspekcie przedmiotowym jak i podmiotowym brak jest podstaw do uznania, ze decyzja PRN z [...] grudnia 1966 r. stała się bezprzedmiotowa. Wojewoda [...] ocenił również, że organ I instancji prawidłowo uznał, że nie zostały spełnione inne przesłanki wynikające z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Wskazał, że wygaśnięcie decyzji PRN nie leży w interesie społecznym ani w interesie strony, na której rzecz ustanowiono prawo użytkowania przedmiotowej nieruchomości bowiem pisma z roku 1966 zawierające ustalenia "gremiów partyjno-państwowych" nie są decyzjami administracyjnymi ani innymi aktami prawnymi. Nie wynika też z nich, ani z innych dokumentów, jakiekolwiek czasowe ograniczenie użytkowania przez pp "[...]" nieruchomości przy ul. [...] .

Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż Prezydent, zgodnie z zaleceniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zbadał również istnienie bądź nieistnienie przesłanek z art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Wojewody, organ I instancji prawidłowo uznał, że nieruchomość przy ul. [...]nie stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania. Na przedmiotowym terenie do tej pory znajduje się wykorzystywana przez S.A. baza magazynowa.

Wojewoda podniósł też, iż organ I instancji zgodnie z zaleceniami WSA zbadał również i ustalił, że nie toczy się żadne postępowanie administracyjne w stosunku do przedmiotowej działki z wniosku jej byłych właścicieli o przyznanie im prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Na powyższą decyzję [...] Sp. z o.o. - Syndyk Masy Upadłości Spółdzielni [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Warszawie (dalej Syndyk) oraz S. w Warszawie (dalej S.) wniosły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż skargi są niezasadne, wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z [...] listopada 2012 r. uzupełnioną postanowieniem Prezydenta m. st. Warszawy z [...] marca 2013 r., o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia, jako bezprzedmiotowej, z dniem 31 grudnia 1967 r. oraz z dniem 31 grudnia 1975 r., decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966 r. w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" z siedzibą w Warszawie fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] róg ul. [...] tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego.

Sąd podniósł, iż zaskarżona decyzja została wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 29 kwietnia 2003 r., który już dwukrotnie stał się przedmiotem rozstrzygnięć Prezydenta m. st. Warszawy. Rozstrzygnięcia te stały się przedmiotem dwukrotnej kontroli sądów administracyjnych i w wyniku tej kontroli zostały uchylone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2006 r., I SA/Wa 203/06 oraz z dnia 15 grudnia 2009 r., I SA/Wa 934/09. Powyższe oznacza, iż ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ administracji był związany, na zasadzie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oceną prawną wyrażoną w wyżej powołanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wskazał też, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Natomiast § 3 tego przepisu stanowi, iż organ stwierdza wygaśnięcie decyzji na podstawie art. 162 § 1 w drodze decyzji.

Kontrola Sądu sprowadzała się zatem w niniejszej sprawie do zbadania czy organ administracji prawidłowo uznał, iż nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966 r. w części dotyczącej oddania w użytkowanie pp "[...]" fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] róg ul. [...] określone w ogólnym postępowaniu administracyjnym (art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.) oraz że nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami (art. 46 ust. 1 i 2). W ramach tej kontroli konieczne jest w szczególności zbadanie czy organ administracji dokonał właściwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego sprawy do norm stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. posługuje się pojęciem "bezprzedmiotowości", które nie zostało zdefiniowane. Zarówno w piśmiennictwie, jak i w ślad za tym, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że bezprzedmiotowość w rozumieniu powołanej regulacji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu wygaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek" (tak: B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2005, s. 777).

Bezprzedmiotowość może mieć przy tym charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym polega na tym, że przestaje istnieć podmiot stosunku prawnego. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy następuje np. śmierć podmiotu uprawnionego, zmiana (przekształcenie) podmiotu uprawnionego lub likwidacja uprawnionej jednostki organizacyjnej. Do grupy tej należy zaliczyć także utratę przez stronę kwalifikacji niezbędnych do wykonywania określonej funkcji.

Bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowym oznacza z kolei, że przestaje istnieć przedmiot stosunku prawnego. Ta postać bezprzedmiotowości może zaistnieć np. w razie zniszczenia rzeczy, przekształcenia jej, rezygnacji uprawnionego z realizacji uprawnienia (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, LEX, 2010, wyd. III).

Zatem, bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia, bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, iż prawidłowo organy obu instancji uznały, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, iż nie wystąpiły w realiach niniejszej sprawy okoliczności warunkujące zaistnienie bezprzedmiotowości o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym.

Odnosząc się najpierw do aspektu bezprzedmiotowości o charakterze podmiotowym, to - jak już wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r. - kluczową kwestią w przedmiotowym postępowaniu było jednoznaczne ustalenie skutków prawnych uchwały Prezydium Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 1967 r., nr [...] w sprawie przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego p.n. "[...]" w p.p "[...]" w Warszawie i połączenia pp "[...]" z pp "[...]". Przedsiębiorstwo państwowe p.n. "[...]" zostało powołane uchwałą nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] maja 1965 r.

Podstawą prawną tej uchwały były przepisy dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych (t. j. Dz. U. Nr 18, poz. 111 z 1960 r.) oraz § 4 Zarządzenia nr 141 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1958 r. w sprawie organizacji i uprawnień służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych (M. P. Nr 57, poz. 327 z późn. zm.).

Z § 3 pkt 1 Zarządzenia nr 141 wynika, że przedsiębiorstwo w budowie wykonuje służbę inwestycyjną dla inwestycji produkcyjnych, których eksploatacja przewidziana jest w formie odrębnych przedsiębiorstw państwowych. Zgodnie z § 11 Zarządzenia nr 141, właściwy minister lub prezydium właściwej rady narodowej, które powołało przedsiębiorstwo w budowie, przekształca je z chwilą podjęcia działalności eksploatacyjnej w odpowiednich rozmiarach w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne. Przekształcenie następuje przez dokonanie odpowiednich zmian w zarządzeniu o utworzeniu przedsiębiorstwa i innych postanowieniach dotyczących przedsiębiorstwa (w statucie, regulaminie itp.).

Jak wskazano powyżej, w dniu 21 listopada 1967 r. została podjęta uchwała o przekształceniu nr [...]. Podstawą prawną tej uchwały były przepisy dekretu o przedsiębiorstwach państwowych (art. 18 ust. 2) oraz zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie w sprawie organizacji i zadań służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych (§ 8).

Powołane zarządzenie weszło w życie w dniu 11 sierpnia 1965 r., a podstawą prawną jego wydania był art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. o zmianach w organizacji i zakresie działania naczelnych organów administracji państwowej w dziedzinie budownictwa i planowania przestrzennego (Dz. U. Nr 8, poz. 49 z późn. zm.).

Załącznik nr 2 powołanego zarządzenia zawierał rozdział I (§§1- 8) zatytułowany "Przedsiębiorstwo w budowie". Od dnia wejścia w życie zarządzenia tj. od dnia 11 sierpnia 1965 r. jego przepisy stanowiły podstawę prawną funkcjonowania "[...]". Zgodnie z § 1 ust. 1 Załącznika nr 2, przedsiębiorstwo w budowie może być utworzone dla inwestycji o charakterze produkcyjnym, której eksploatacja przewidziana jest w formie odrębnego przedsiębiorstwa. Do zakresu działania przedsiębiorstwa w budowie należy wykonywanie zadań związanych z planowaniem, realizacją rzeczową i finansową inwestycji, przygotowaniem powstałych w wyniku inwestycji obiektów do eksploatacji oraz ich uruchomieniem (§2 ust. 1). Zaś akt o utworzeniu przedsiębiorstwa w budowie powinien określać (1) zakres działania i zadania przedsiębiorstwa oraz (2) warunki, po których spełnieniu nastąpi przekształcenie przedsiębiorstwa w budowie w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne. Zgodnie natomiast z § 8 Załącznika nr 2, właściwy minister (prezydium właściwej rady narodowej), który powołał przedsiębiorstwo w budowie, przekształca je - z chwilą spełnienia warunków, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 2 - w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne.

W ocenie Sądu, z powyższych przepisów wynika, iż w rozumieniu regulacji prawnych obowiązujących w dacie wydania uchwały o przekształceniu z dnia 21 listopada 1967 r. przedsiębiorstwo w budowie stanowiło przejściową strukturę organizacyjną, która została powołana na czas realizacji konkretnej inwestycji przewidzianej w przyszłości do eksploatacji w formie odrębnego przedsiębiorstwa państwowego (eksploatacyjnego). Po wykonaniu zadań właściwych przedsiębiorstwu w budowie podlegało ono przekształceniu przez właściwy organ w przedsiębiorstwo eksploatacyjne. Przy czym, nie ulega wątpliwości, iż przekształcenie nie oznaczało likwidacji przedsiębiorstwa w budowie i następnie utworzenia nowego przedsiębiorstwa (eksploatacyjnego), lecz stanowiło kontynuację bytu prawnego przekształcanego przedsiębiorstwa (w budowie) przez przedsiębiorstwo (eksploatacyjne) pod zmienioną nazwą. Zatem, przedsiębiorstwo państwowe "[...]" powołane najpierw w celu wykonywania zadań związanych z planowaniem, realizacją rzeczową i finansową inwestycji "[...] ", przygotowaniem obiektu do eksploatacji i jego uruchomieniem (§ 3 ust. 1 uchwały w sprawie powołania przedsiębiorstwa z 11 maja 1965 r.) zostało następnie przekształcone w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne "[...]" (§ 1 uchwały o przekształceniu).

Przy czym, w ocenie Sądu, nie zasługiwał na aprobatę zarzut skarżących, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania § 8 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 Załącznika nr 2 do zarządzenia gdyż w akcie o powołaniu przedsiębiorstwa nie określono warunków wskazanego przekształcenia. W ocenie Sądu, okoliczność podjęcia przez Prezydium Rady Narodowej Miasta Warszawy w dniu [...] listopada 1967 r. uchwały o przekształceniu stanowi dowód na to, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały - w stosunku do przedsiębiorstwa "[...]" - warunki określone w § 2 pkt 2 ust. 2 Załącznika Nr 2 umożliwiające jego przekształcenie w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne. Podkreślić trzeba, iż powołana uchwała o przekształceniu do chwili obecnej funkcjonuje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności i prawidłowości. Wiąże ona zatem organy administracji a jej weryfikacja może nastąpić wyłącznie w postępowaniu nadzorczym dotyczącym tej uchwały. Przy tym, nie stanowi uchybienia okoliczność, iż w akcie o powołaniu przedsiębiorstwa "[...]" nie zostały określone warunki, po których spełnieniu możliwe jest jego przekształcenie w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne. Warunki te nie zostały określone w uchwale Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] maja 1965 r. o powołaniu przedsiębiorstwa, gdyż takiego wymogu nie przewidywało Zarządzenie Nr [...] z dnia [...] lipca 1958 r., które obowiązywało w dacie wejścia w życie ww. uchwały.

W ocenie S.u orzekającego, nie zasługuje również na aprobatę podnoszony przez skarżących zarzut sprzeczności przepisów zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych z przepisami dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych.

Bezsporne jest, iż powołany dekret nie zawierał instytucji przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego. W ocenie Sądu, nie można jednak z tej okoliczności wywodzić, jak twierdzą skarżący, iż powołane zarządzenie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. nie mogło stanowić legalnej podstawy dokonania uchwały o przekształceniu. Po pierwsze, jak wynika z treści ww. zarządzenia – jego podstawą prawną był przepis rangi ustawowej, tj. art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. o zmianach w organizacji i zakresie działania naczelnych organów administracji państwowej w dziedzinie budownictwa i planowania przestrzennego. Po drugie, nie ulega wątpliwości, iż powołane zarządzenie funkcjonowało w ówczesnym systemie źródeł prawa jako obowiązujący akt prawny, którego uregulowania były wiążące dla przedsiębiorstw państwowych. Dodać też trzeba, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 1952 r. w sprawie urządzenia i prowadzenia rejestru przedsiębiorstw państwowych - wydane w oparciu o dekret z dnia 26 października 1950r. o przedsiębiorstwach państwowych - uwzględniało w swoich przepisach możliwość przekształcenia przedsiębiorstwa. Zgodnie z § 17 pkt 2 ww. rozporządzenia, fakt ten należało zgłosić wpisem do rejestru. Trudno w tych okolicznościach uzasadnić twierdzenie, iż ww. zarządzenie pozostawało w sprzeczności z przepisami dekretu o przedsiębiorstwach państwowych.

Niezależnie od powyższego, jak już wskazano powyżej, akt prawny jakim jest uchwała Prezydium Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 1967 r., w sprawie przekształcenia pp "[...]" w pp "[...]" w Warszawie i połączenia pp "[...]" z pp "[...]" funkcjonuje nadal w obrocie prawnym, a w konsekwencji jest wiążący dla organów administracji.

Sąd wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się decyzja Biura Rejestru Przedsiębiorców Ministerstwa Finansów z dnia 17 lipca 1965 roku o wpisaniu do rejestru przedsiębiorstwa państwowego "[...]". Z jej treści wynika, iż przedsiębiorstwo "[...]" zostało wpisane do ww. rejestru w Dziale B pod tym samym numerem – 323 - pod którym wcześniej wpisano przedsiębiorstwo państwowe "[...]". Zachowanie tej samej pozycji rejestrowej stanowi, w ocenie S.u orzekającego, dowód tego, iż przedsiębiorstwo "[...]" kontynuuje byt prawny przedsiębiorstwa "[...]".

Przy tym Sąd nie podzielił zarzutu skarżących dotyczącego dokonania wpisu do przedmiotowego rejestru w Dziale B przez podmiot nieuprawniony. Podkreślić trzeba, iż powołana decyzja z dnia [...] lipca 1965 roku o wpisie do rejestru przedsiębiorstw państwowych pozostaje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności i prawidłowości zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 K.p.a.. Z tych względów, weryfikacja ewentualnych wad tej decyzji może nastąpić wyłącznie w postępowaniach nadzorczym jej dotyczących.

Ponadto, jak zasadnie wskazały organy, z żadnych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, aby wszczęta była kiedykolwiek procedura likwidacyjna w stosunku do pp "[...]" stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z 10 stycznia 1952 r. w sprawie zasad i trybu likwidacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 3, poz. 19) wydanego na podstawie dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych.

Dodać też trzeba, iż przepisy rangi ustawowej stanowiące podstawę ustanowienia spornego użytkowania, to jest przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, w wersji obowiązującej na datę wydania decyzji o ustanowieniu użytkowania z dnia 10 grudnia 1966 r., nie zawierały jakiegokolwiek warunku, od którego spełnienia uzależnione byłoby potwierdzenie prawa użytkowania ustanowionego na rzecz podmiotu powstałego w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa w budowie w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny, iż wskutek uchwały o przekształceniu nie doszło do likwidacji "[...]", a jedynie do przekształcenia tego przedsiębiorstwa w nowe przedsiębiorstwo o zmienionej nazwie – "[...]". Przedsiębiorstwo to weszło we wszelkie prawa i obowiązki przekształconego przedsiębiorstwa w budowie, w tym przejęło sporne prawo użytkowania.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie zasługiwały również na aprobatę zarzuty skarżących dotyczące tego, iż bezzasadnie organy uznały, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała również bezprzedmiotowość zaskarżonej decyzji o charakterze przedmiotowym. Zarzuty powyższe koncentrują się na wykazaniu, iż przestał istnieć przedmiot decyzji, wskutek odpadnięcia celu, dla którego zostało ustanowione sporne użytkowanie.

Prawidłowa ocena wskazanych zarzutów wymaga w pierwszej kolejności identyfikacji celu, na jaki zostało ustanowione sporne użytkowanie. Celu tego należy poszukiwać w uzasadnieniu decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1966 r., gdzie jednoznacznie wskazano, iż decyzja została wydana w wykonaniu § 6 uchwały nr [...] Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 1966 r. oraz ustaleń z dnia 13 maja 1966 r. Komisji Partyjno-Rządowej do Spraw Ograniczania Wzrostu Zatrudnienia w m. st. Warszawie. Wskazano tam ponadto, iż nadanie decyzji o użytkowaniu rygoru natychmiastowej wykonalności znajduje uzasadnienie w powyższych postanowieniach Czynników Partyjno – Rządowych (str. 3 decyzji).

Jak wynikało z treści powołanych w uzasadnieniu decyzji postanowień, celem oddania w użytkowanie pp "[...]" fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] róg ul. [...] tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego było zapewnienie dla tego przedsiębiorstwa bazy magazynowej jako zaplecza dla domów towarowych zlokalizowanych na "Wschodniej Stronie" ulicy Marszałkowskiej.

Sąd pierwszej instancji przypomniał również, że bezprzedmiotowość w znaczeniu przedmiotowym występuje wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć przedmiot jej rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Po pierwsze, z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym z treści decyzji o użytkowaniu z dnia 10 grudnia 1966 r., nie wynika jakiekolwiek ograniczenie czasowe ustanowionego prawa użytkowania nieruchomości przez pp "[...]". Po drugie, nie zasługuje na aprobatę upatrywanie przez skarżących odpadnięcia celu ustanowienia użytkowania w fakcie podnoszonego w skargach uchylenia pisma Partyjno-Rządowej Komisji ds. Ograniczania Wzrostu Zatrudnienia w m. st. Warszawie z dnia [...] maja 1966 przez pismo Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 1973 r. adresowane do Prezesa Zarządu Głównego [...]. Prawidłowo bowiem organy obu instancji uznały, iż wskazana powyżej uchwała nr [...] Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów, pismo Komisji Partyjno-Rządowej ds. Ograniczania Wzrostu Zatrudnienia w m. st. Warszawie, jak również pismo Prezydium Rady Narodowej z dnia 11 sierpnia 1973 r nie posiadały przymiotu aktów prawnych. Nie rozstrzygały one bowiem sprawy indywidualnej co do istoty z zakresu administracji, a stanowiły jedynie formę wyrażenia stanowiska przez ówczesne organy administracji rządowej. Stanowiska te zostały wręcz określone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 1966 r. postanowieniami Czynników Partyjno –Rządowych. W konsekwencji, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły znaleźć zastosowania w odniesieniu do wskazanych powyżej stanowisk. Co za tym idzie, powyżej wskazane pisma nie mogły być weryfikowane w zwyczajnych lub nadzwyczajnych postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu o uchylenie decyzji.

Podsumowując, prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, iż w niniejszej sprawie w datach wskazywanych we wnioskach skarżących tj. w dacie 31 grudnia 1975 r. oraz w dacie 31 grudnia 1967 r. nie zaistniała żadna z postaci bezprzedmiotowości decyzji tj. bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym bądź przedmiotowym.

Dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają, iż istniały zarówno strony decyzji z [...] grudnia 1966 r. jak również przedmiot tej decyzji. Podkreślić trzeba, iż jak wynika z akt sprawy oddany w użytkowanie grunt pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego nadal jest użytkowany przez [...]. W aktach sprawy brak jest również dowodów potwierdzających, że decyzja z dnia [...] grudnia 1966 r. stała się bezprzedmiotowa po dacie 31 grudnia 1967 roku oraz po dacie 31 grudnia 1975 roku.

Sąd w S.zie orzekającym stoi na stanowisku, iż skoro w niniejszej sprawie nie zaistniała bezprzedmiotowość decyzji, to brak jest podstaw do przyjęcia aby organy musiały badać, czy za wygaśnięciem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Miałoby to bowiem znaczenie jedynie w przypadku stwierdzenia, że decyzja o oddaniu w użytkowanie nieruchomości przy ul. [...] stała się bezprzedmiotowa (por. wyrok NSA z 25 września 2012 r., II OSK 1011/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie nie doszło również do zaistnienia przesłanek warunkujących wygaśnięcie trwałego zarządu w rozumieniu ustawy z dnia 11 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ww. ustawy, trwały zarząd wygasa z upływem okresu, na który został ustanowiony, albo na skutek wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu. Jak stanowi ustęp drugi tego przepisu, właściwy organ może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu w odniesieniu do nieruchomości lub jej części w razie stwierdzenia, że, że

i) nieruchomość nie została zagospodarowana zgodnie z decyzją o ustanowieniu trwałego zarządu;

ii) jednostka organizacyjna nie zawiadomiła właściwego organu o oddaniu nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo o użyczeniu lub nie uzyskała zgody, o której mowa w art. 43 ust. 2 pkt 3;

iii) nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z jej przeznaczeniem określonym w decyzji, o której mowa w art. 45;

iv) sposób korzystania z nieruchomości pogarsza stan środowiska w stopniu zagrażającym życiu, zdrowiu lub mieniu;

v) przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym uległo zmianie, która nie pozwala na dalsze wykorzystywanie nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób, a jednostka organizacyjna nie ma możliwości zmiany sposobu wykorzystywania nieruchomości; (vi) nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu.

W ocenie Sądu, w sprawie nie znajdywały zastosowania przesłanki wygaśnięcia trwałego zarządu określone w pkt 1 – 5 art. 46 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Prawidłowo również organy obu instancji ustaliły, iż w sprawie nie znajdzie zastosowania przesłanka wskazana w pkt 6 art. 46 ust. 2 ww. ustawy tj. przedmiotowa nieruchomość nie stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu.

Wskazać trzeba, iż decyzja o użytkowaniu z dnia [...] grudnia 1966 r. nie określa celu ustanowienia prawa użytkowania na rzecz pp. "[...]". W uzasadnieniu decyzji wskazano jednak, iż decyzja ta została wydana w wykonaniu § 6 uchwały nr [...] Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 1966 r. oraz ustaleń z dnia 13 maja 1966 r. Komisji Partyjno-Rządowej do Spraw Ograniczania Wzrostu Zatrudnienia w m. st. Warszawie. Jak wynika z tych dokumentów. Celem ustanowienia użytkowania na rzecz pp "[...]" było zapewnienie dla tego przedsiębiorstwa bazy magazynowej jako zaplecza dla domów towarowych zlokalizowanych na "Wschodniej Stronie" ulicy Marszałkowskiej.

W aktach sprawy znajdują się dokumenty, z których wynika, iż od daty ustanowienia spornego użytkowania do dnia dzisiejszego "[...] władają przedmiotową nieruchomością, a na jej terenie do tej pory znajduje się wykorzystywana przez Spółkę baza magazynowa. Potwierdzają to, między innymi, znajdujący się w aktach administracyjnych "Zatwierdzony bilans na dzień 31 grudnia 1969 r." dokumentujący poniesione przez Spółkę nakłady na roboty związane z adaptacją magazynu przy ul. [...], pisma Spółki z 1973 roku ustalające dla jej pracowników określone stanowiska w magazynach nr 122, 151 i 175 przy ul. [...], decyzja z dnia [...] lutego 1983 stanowiąca dokumentację projektu bufetu pracowniczego bazy magazynowej [...] przy ul. [...]opracowanego w czerwcu i lipcu 1983 r. czy też korespondencja z 1998 roku pomiędzy [...] a [...] S.A. dotycząca warunków wspólnego użytkowania terenu bazy magazynowej przy ul. [...].

Z powyższego wynika, iż organy obu instancji doszły do prawidłowego wniosku, iż przedmiotowa nieruchomość nie stała się zbędna na cel określony w decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1966 r.

Jak już powyżej szczegółowo wyjaśniono, nie zasługuje ponadto na aprobatę upatrywanie przez skarżących odpadnięcia celu ustanowienia użytkowania w uchyleniu pisma Partyjno-Rządowej Komisji ds. Ograniczania Wzrostu Zatrudnienia w m. st. Warszawie z dnia 30 maja 1966 przez pismo Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 11 sierpnia 1973 r. adresowane do Prezesa Zarządu Głównego [...] ".

Nie zasługiwał również w ocenie Sądu na aprobatę podnoszony przez obu skarżących zarzut naruszenia art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r.

Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W orzecznictwie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (zob. wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199).

Na gruncie niniejszej sprawy takiego zarzutu postawić organom nie można. Podkreślić trzeba, iż ponownie rozpatrując sprawę organy zastosowały się całkowicie do wytycznych określonych w ww. wyroku WSA z dnia 15 grudnia 2009 r. W szczególności, organy wypowiedziały się szczegółowo, w oparciu o przepisy prawa i zebrany materiał dowodowy, co do skutków prawnych uchwały Prezydium Rady Narodowej z dnia 11 maja 1967 r. o przekształceniu pp. "[...]" w pp. "[...]" i połączenia pp. "[...]" z pp. "[...]". Ponadto, zgodnie z wytycznymi Sądu, dokonały oceny istnienia bądź nieistnienia wszystkich warunków wynikających z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności wypowiedziały się, w oparciu o analizę całego zebranego materiału dowodowego, co do celu, na jaki zostało ustanowione sporne użytkowanie. Organy wypowiedziały się również co do tego czy w stosunku do przedmiotowej działki toczy się ewentualne postępowanie z wniosku dawnych właścicieli.

Sąd nie podzielił również podnoszonego przez S. zarzutu naruszenia art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu administracyjnym.

Zaskarżony przepis reguluje kwestię intertemporalną związaną z zastosowaniem prawnej formy działania administracji w sprawie uzupełnienia decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 3 ww. ustawy z dnia 3 grudnia 2010 roku - w sprawach, w których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja, a zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, powinno być wydane postanowienie - właściwą formą załatwienia sprawy jest decyzja. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącego, powołany przepis nie znajdzie zastosowania do uzupełnienia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2012 r. Przepis ten dotyczy bowiem wyłącznie sytuacji, w której następuje uzupełnienie decyzji wydanych przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 roku (tj. przed datą 11 kwietnia 2011 r.). Przy czym, chodzi w tym przypadku o decyzję wydaną w pierwszej instancji w sprawie administracyjnej. W niniejszej sprawie decyzją rozstrzygającą sprawę w pierwszej instancji jest decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2012 r. Została ona wydana pod dniu 11 kwietnia 2011 r., a zatem nie jest objęta hipotezą ww. art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 roku. Z tego powodu, rozpatrując wniosek o uzupełnienie decyzji organ prawidłowo zastosował art. 111 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji i dokonał uzupełnienia decyzji pierwszoinstancyjnej w drodze postanowienia.

S. zarzuciła ponadto organowi odwoławczemu nieodniesienie się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów K.p.a. poprzez uzupełnienie przez organ pierwszej instancji decyzji w formie postanowienia. Sąd dostrzegł to uchybienie, ale w realiach niniejszej sprawy, nie może ono mieć wpływu na prawidłowość jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, iż aby zarzut naruszenia przepisów postępowania był skuteczny skarżący musi wykazać, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r., II FSK 1296/12), zaś w ocenie Sądu, takiego wpływu skarżący nie wykazał.

W obu skargach podniesiono również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 15, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Zarzuty te koncentrują się przede wszystkim na niedopełnieniu wynikających z przepisów postępowania administracyjnego obowiązków organów dotyczących braku dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, dokonaniu przez organy wadliwych ustaleń faktycznych, nieustosunkowania się do całości materiału dowodowego, niedostatecznego wyjaśnienia przesłanek utrzymania w mocy decyzji pierwszej instancji oraz wad uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach.

W ocenie Sądu, wskazane powyżej zarzuty nie zasługują na aprobatę. Jak szczegółowo zostało przedstawione powyżej, w toku przedmiotowego postępowania organy podjęły zgodnie z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stan faktyczny ustaliły prawidłowo oraz zebrały i należycie rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy. Oceny dokonały organy na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, jak wymaga tego przepis art. 80 K.p.a., a uzasadnienia decyzji wydanych przez organy obu instancji zostały sporządzone z zachowaniem wymogów ustawowych określonych w art. 107 § 1 K.p.a.. W szczególności, uzasadnienia faktyczne tych decyzji zawierają fakty, które organy uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu którym innym dowodom organy odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, zaś ich uzasadnienia prawne wyjaśniają podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Odnosząc się do zarzutu braku dwukrotnego merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy Sąd wskazał, iż wyrażona w art. 15 K.p.a. istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z treści decyzji Wojewody [...] wynika, iż organ odwoławczy przedstawił w zaskarżonej decyzji stan faktyczny sprawy, dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów oraz zawarł argumentację, która doprowadziła go do wydania rozstrzygnięcia. Okoliczność, iż ocena organu odwoławczego okazała się zbieżna z oceną dokonaną przez organ I instancji nie może stanowić o naruszeniu wskazanej wyżej zasady dwuinstancyjności.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd pierwszej instancji orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku zostały wniesione przez S. z siedzibą w Warszawie oraz Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Warszawie.

Oba podmioty zaskarżyły powyższy wyrok w całości.

S. zarzuciła wyrokowi Sądu naruszenie:

1) art. 3 § 1 oraz art. 153 i art. 170 P.p.s.a. w stopniu rzutującym na wynik sprawy wobec braku dokonania rzetelnej oceny, czy organy obu instancji właściwie zastosowały się do wskazań co do dalszego postępowania, jakie zostały zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r., I SA/Wa 934/09,

2) art. 3, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit.c P.p.s.a. w związku z art. 35 k.c. oraz z art. 7, art. 77 § 1 i § 4 K.p.a., w związku z takimi przepisami, jak:

§ 11 zarządzenia nr 141 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1958 r. w sprawie organizacji i uprawnień służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych (M.P. Nr 57, poz. 327 ze zm.) lub/i

§ 1 ust. 1, § 14 i § 15 ww. zarządzenia z dnia 27 lipca 1965 r. Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie organizacji i zadań służb inwestycyjnych w państwowych jednostkach organizacyjnych (M.P. Nr 41, poz. 234) oraz § 2 ust. 2 pkt 2 i § 8 załącznika nr 2 do tego zarządzenia,

3) art. 3 § 1, art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. w stopniu rzutującym na wynik sprawy, w związku z uchyleniem się przez Sąd I instancji od oceny zgodności z prawem decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 1968 r. Nr [...] o wpisie PP "[...]" z/s w Warszawie do rejestru przedsiębiorstw państwowych

4) art. 3 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 P.p.s.a. w wyniku wadliwego zastosowania tego zespołu przepisów prawa w stopniu rzutujących na wynik sprawy,

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w związku art. 46 ust. 1 i ust. 2 u. g. n. w związku z art. 11, art. 75 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z dowolną wykładnią ostatnio wymienionych unormowań i brakiem zastosowania pierwszego z tych przepisów w stopniu rzutującym na wynik sprawy wobec wykluczenia możliwości wystąpienia, w szczególności przed 31 grudnia 1975 r., którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tych przepisach prawa materialnego, a więc mogących przemawiać za stwierdzeniem wygaśnięcia części określonej decyzji jako bezprzedmiotowej (wynikającego z niej prawa użytkowania/zarządu) w całości lub w części między innymi w wypadku, gdy dana nieruchomość w całości lub w części stała się zbędna dla realizacji celu, dla którego określonemu podmiotowi została ona oddana w zarząd/użytkowanie.

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w związku z art. 28 K.p.a., art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., stosowanego samodzielnie lub w związku z art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 u.g.n., w związku z art. 210 ust. 1 zd. 2 tej ustawy, w związku z art. 7, art. 11, art. 107 § 1 K.p.a., a także art. 2 i art.32 ust. 1 Konstytucji RP:

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 K.p.a. lub art. 77 § 1 i § 4 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. oraz art. 123 § 1 K.p.a. w związku z art. 78 § 1 i § 2 K.p.a., a także art. 110 K.p.a., wobec braku zastosowania pierwszych z dwóch spośród tych przepisów w powiązaniu z wymienionymi w tym zarzucie przepisami procedury administracyjnej w stopniu rzutującym na wynik sprawy w następstwie uznania za zgodne z prawem dopuszczenia przez organ I instancji jako dowodów w sprawie lub uznania za fakt powszechnie znany lub znany organowi z urzędu:

uchwały nr [...] Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 1966 r. w sprawie zakończenia zabudowy Wschodniej Strony ulicy Marszałkowskiej na odcinku PI. Defilad w Warszawie (tu: jako wyznacznika celu, dla realizacji którego doszło do wydania ww. decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...].12.1966 r., będącej przedmiotem postępowania w tej sprawie),

dostępnych pod wskazanym w skarżonej decyzji adresem internetowym materiałów prasowych z tygodnika "Stolica" na okoliczność zakończenia w drugiej połowie roku 1969 budowy dwóch (o nazwach: "Junior" i "Sawa") z trzech domów towarowych na ww. "Ścianie Wschodniej" ul. Marszałkowskiej w Warszawie,

a jednocześnie:

wykluczenia możliwości dopuszczenia jako dowodów (bez wydania wymaganego postanowienia) w sprawie "ustaleń gremiów partyjno- państwowych" z przełomu lat 60-tych i 70-tych XX w. wnioskowanych przez obie ww. Spółdzielnie jako mające świadczyć o zakończeniu nie później niż 31 grudnia 1975 r. budowy domów towarowych funkcjonujących przez lata pod popularną nazwą "[...]" w Warszawie bez jednoczesnego wyjaśnienia, czym, zdaniem organu I instancji, w ówczesnej polskiej rzeczywistości różniły się ustalenia Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów od wnioskowanych przez obie Spółdzielnie "ustaleń gremiów partyjno-państwowych", w sytuacji, gdy rzeczą powszechnie wiadoma jest, w szczególności w takim znaczeniu, w jakim o faktach powszechnie znanych jest mowa w art. 77 5 4 K.p.a., że w praktyce takiej różnicy nie było, co najdobitniej znalazło swój wyraz w kontrowersyjnej zmianie Konstytucji z 1976 r. wskazującej na dominującą pozycję Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w systemie politycznym ówczesnej Polski,

8) art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 11 K.p.a. oraz art. 107 § 3, § 4 K.p.a. w związku z art. 104 § 2 K.p.a., w związku z art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18, nazywanej dalej ustawą o nowelizacji z dnia 3 grudnia 2010 r.), a także w związku z art. 104 § 1 i § 2 K.p.a. w części, w jakiej stanowi się w nich o możliwości/powinności załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty nie tylko w całości, ale również w części, a tym samym i w pozostałej, nie rozstrzygniętej wcześniej części oraz w związku z art. 111 § 1b K.p.a., obowiązującego od dnia 11 kwietnia 2011 r. z mocy art. 1 ustawy o nowelizacji z dnia 3 grudnia 2010 r. wobec braku przesłanek do zastosowania tego, dodanego przepisu K.p.a., w okolicznościach niniejszej sprawy ze względu na ograniczenia wynikające z art. 3 tej ostatniej ustawy oraz fakt wydania licznych decyzji w tej sprawie przed 11 kwietnia 2011 r., wobec braku zastosowania pierwszego z tych przepisów w powiązaniu z wymienionymi w tym zarzucie przepisami procedury administracyjnej w stopniu rzutującym na wynik sprawy w następstwie dowolnego uznania, że pierwszą decyzją wydaną w tej sprawie, w znaczeniu materialnym, była ww. decyzja z [...] listopada 2012 r. oraz uznania za zgodne z prawem określonego "postanowienia" organu I instancji, mimo:

ogólnikowego nawiązania w nim do całego art. 111 K.p.a., a w szczególności bez bliższego wyjaśnienia, do której z wersji tego ostatniego przepisu organ I instancji nawiązywał w swoim postanowieniu,

braku merytorycznego uzasadnienia rozstrzygnięcia, mającego stanowić rozpoznanie wniosku o uzupełnienie decyzji I instancji, a zarazem

braku wyjaśnienia w nim przyczyn, które sprawiły, że organ uznaje za zbędne lub niedopuszczalne formułowanie faktycznego i prawnego uzasadnienia dla tego nowego rozstrzygnięcia lub dla tej nowej części dotychczasowego rozstrzygnięcia, a także dlaczego nie uznaje wcześniej wydanej przez siebie decyzji (tu: ww. decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. w jej pierwotnym kształcie) za decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty w części w znaczeniu, o którym mowa w art. 104 § 2 K.p.a., a obecnie wydawanego aktu za decyzję orzekającą co do istoty sprawy w pozostałej części, a więc między innymi z konsekwencją w postaci powinności odrębnego uzasadnienia tak rozumianej decyzji częściowej,

braku uzasadnienia prawnego dla zawartego w nim nowego rozstrzygnięcia, w tym - ewentualnie - dla powinności zastosowania wskazanego formalnie w jego podstawie prawnej, a zarazem całościowo, art. 111 K.p.a. z odesłaniem do tekstu jednolitego opublikowanego w Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. w sytuacji, gdy po publikacji owego tekstu jednolitego miały miejsce istotne zmiany tego przepisu K.p.a., a w szczególności wobec braku wyjaśnienia, dlaczego ów przepis o charakterze wyłącznie proceduralnym - zdaniem organu - ma stanowić podstawę niewątpliwie materialnego rozstrzygnięcia, jakim jest odmowa stwierdzenia wygaśnięcia jako bezprzedmiotowej decyzji ostatecznej, będącej źródłem praw i obowiązków o charakterze publicznoprawnym podmiotów, które były jej adresatami,

braku odniesienia się przez Organ I instancji, choćby w jednym zdaniu, do treści uzasadnienia stanowiącego przedmiot rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 26 listopada 2012 r. o uzupełnienie rozstrzygnięcia zawartego we wskazanej w nim decyzji.

a ponadto w zakresie, w jakim kwestionowany wyrok uznaje za zgodne z prawem działanie Wojewody [...] jako Organu II instancji także naruszenie:

9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku art. 15 K.p.a. oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wobec braku zastosowania pierwszego z tych przepisów w stopniu rzutującym na wynik sprawy co najmniej w stosunku do decyzji Organu II instancji mimo przyznania - w istocie - faktu całkowitego uchylenia się przez Wojewodę [...] od wykonania obowiązków organu II instancji rozpoznającego zwykłe środki odwoławcze w ramach Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności faktu:

braku przedstawienia wskazań co dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r., I SA/Wa 934/09, którymi były związane organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie po wydaniu owego wyroku, a które należało rozumieć tak, jak zostało to przedstawione w zarzucie nr 1 niniejszej skargi kasacyjnej,

"gołosłownego" stwierdzenia, że organ I instancji zrealizował wytyczne zawarte w ww. wyroku WSA w Warszawie bez wyjaśnienia, w jakich działaniach tego organu należałoby upatrywać takowej realizacji,

całkowitego braku zreferowania zarzutów stawianych rozstrzygnięciom organu I instancji przez strony wnoszące odwołania oraz całkowitego braku odniesienia się do owych zarzutów. W konsekwencji wnoszę1) o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, Wydziału I, z dnia 18 czerwca 2014 r., I SA/Wa 328/14, oddalającego skargi S. w Warszawie oraz [...] sp. z o.o. Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni [...] w upadłości likwidacyjnej w Warszawie na decyzję Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].12.2013 r. oraz na utrzymane nią w mocy: decyzję Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...].11.2012 r. oraz mające stanowić jej uzupełnienie postanowienie Nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...].03.2013 r. w sprawie prowadzonej pod numerem [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia określonej części decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] grudnia 1966 r. nr [...],

Skarżąca kasacyjnie S. wniosła o udzielenie, stosownie do treści art. 8 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, odpowiedzi we własnym zakresie, przez S. powiększony lub w formie pytania do Trybunału Konstytucyjnego odpowiedzi na następujące pytania:

A. Czy § 17 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 stycznia 1952 r. w sprawie urządzenia i prowadzenia rejestru przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 3, poz. 22), rozumiany jako odnoszący się także do przekształcania przedsiębiorstw państwowych, w sytuacji, gdy możliwości przekształcania przedsiębiorstw państwowych nie przewidywały ani unormowania dekretu z 26 października 1050 r. o przedsiębiorstwa państwowych w którejkolwiek ze swych wersji (ostatnio Dz. U. z 1960 r. Nr 18, poz. 111 ze zm.), ani inne unormowania rangi ustawowej, jest zgodny z art. 35 k.c., a także z przepisami tego dekretu, w tym stanowiącego delegację do jego wydania ? Czy § 1 uchwały nr 121/1046 Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 21 listopada 1967 r. w sprawie przekształcenia Przedsiębiorstwa Państwowego pod nazwą "[...]" w Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" w Warszawie i połączenia przedsiębiorstwa państwowego "[...]" w Warszawie z przedsiębiorstwem "[...]", stanowiący o przekształceniu PP "[...]" w Warszawie w PP "[...]" w Warszawie z dniem 1 stycznia 1968 r., jest zgodny z:

§ 11 zarządzenia nr 141 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1958 r. w sprawie organizacji i uprawnień służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych (M.P. Nr 57, poz. 327 ze zm.) (o ile uznawać je za nadal obowiązujące w dniu 27.11.1966 r. lub za mogące mieć jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia w tej sprawie w świetle § 14 i § 15 zarządzenia z dnia 27 lipca 1965 r. Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie organizacji i zadań służb inwestycyjnych w państwowych jednostkach organizacyjnych (M.P. z dnia 11 sierpnia 1965 r. Nr 41, poz. 234), lub/i

§ 1 ust. 1, § 14 i § 15 ww. zarządzenia z dnia 27 lipca 1965 r. Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie organizacji i zadań służb inwestycyjnych w państwowych jednostkach organizacyjnych (M.P. Nr 41, poz. 234) oraz § 2 ust. 2 pkt 2 i § 8 załącznika nr 2 do tego zarządzenia ?

Czy w świetle art. 35 k.c. oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. jedynym dowodem świadczącym o ustaniu działalności osoby prawnej może być fakt wszczęcia postępowania likwidacyjnego w stosunku do takiej osoby lub jej wykreślenia z właściwego rejestru, o ile takowy był/jest prowadzony dla danej kategorii osób prawnych ?

[...] Sp. z o. o. - syndyk masy upadłości Spółdzielni [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Warszawie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

-art. 3 § 1 , art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 15 K.p.a. poprzez nieprawidłowe skontrolowanie przez WSA w Warszawie procesu wydawania decyzji przez Wojewodę [...],

-naruszenie art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe skontrolowanie przez WSA w Warszawie decyzji organów administracji, które nie zastosowały się do wytycznych co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie I SA/Wa 934/09, w szczególności:

a/ nie oparły się na materiale dowodowym oraz przepisach prawa przy dokonywaniu ustaleń odnośnie możliwości przypisania przedsiębiorstwu "[...]" statusu przedsiębiorstwa eksploatacyjnego,

b/ nie wyjaśniły dlaczego uznały, że Przedsiębiorstwo "[...]" zostało przekształcone w nowe przedsiębiorstwo "[...]", gdy obowiązujące w tym czasie przepisy, w szczególności dekret z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych nie przewidywały możliwości przekształcenia przedsiębiorstw państwowych,

c/ nie ustaliły celu jaki przyświecał organowi przy wydawaniu decyzji Prezydium Rady Narodowej M ST. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966 r. oraz nie wyjaśniły czemu w ogóle odmówiły mocy dowodowej uchwale Nr [...] Komitetu Ekonomicznemu Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 1966 r. oraz ustaleń z dnia 13 maja 1966 roku Komisji Partyjno-Rządowej do Spraw Ograniczenia Wzrostu zatrudnienia w m.st. Warszawa,

d/ nie odniosły się do istnienia bądź nieistnienia wszystkich warunków wynikających z treści art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zarzucono ponadto naruszenie prawa materialnego

- art. 18 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych poprzez uznanie, że obowiązujące wówczas przepisy prawa dopuszczały przekształcenie przedsiębiorstw państwowych oraz przepisu

- art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. o zmianach w organizacji i zakresie działania naczelnych organów administracji państwowej w dziedzinie budownictwa i planowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu że na podstawie tego przepisu możliwym było wydanie zarządzenia przez Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służb inwestycyjnych w państwowych jednostkach organizacyjnych, podczas, gdy przedmiot i zakres zarządzenia pozostawał w sprzeczności z przedmiotem i zakresem ewentualnej delegacji zawartej w ustawie.

W skargach kasacyjnych wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

|W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) |

|skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe|

|zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd |

|Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w |

|granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej |

|wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem |

|skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia |

|zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. |

|Uzasadnienie zarzutu musi być ponadto adekwatne do zakresu zaskarżenia. Przywołanie szeregu przepisów bez wykazania konkretnego |

|sposobu ich naruszenia nie spełnia wymagań ww. przepisów P.p.s.a. Nie spełnia tych wymagań skarga kasacyjna w formie pytań skierowanych|

|do sądu wyżej instancji. Skarga taka, w istocie –polemika ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, nie poddaje się bowiem w pełni |

|kontroli instancyjnej. |

|Kasacja nieodpowiadająca wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją czytelnych i logicznych elementów treściowych uniemożliwia sądowi |

|ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu |

|Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 |

|p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej |

|odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. |

|Skarga kasacyjna S. złożona w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada tym wymaganiom. Po pierwsze, podstawa kasacyjna odnosząca się do |

|prawa materialnego, wprawdzie wskazuje na błędną wykładnię przywołanych przepisów, jednakże dalsza część zarzutu odnosi się do |

|niewłaściwego ich zastosowania. Po drugie, podstawa kasacyjna odnosząca się do naruszenia przepisów postępowania nie wskazuje, dlaczego|

|naruszenie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik tej konkretnej sprawy. Z treści tych zarzutów wynika natomiast brak zgody skarżącego |

|kasacyjnie na ocenę prawną sprawy dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Wskazane wady skargi kasacyjnej, chociaż nie dyskwalifikują |

|jej w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie, to jednak uniemożliwiają Sądowi ocenę zasadności podniesionych w skardze zarzutów, |

|ponieważ w ich następstwie nie da się ustalić granic skargi kasacyjnej w tym zakresie. Cytowany już przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. |

|wprowadza zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Jako podstawowy element kształtujący zakres |

|kontroli zaskarżonego orzeczenia przez sąd odwoławczy oznacza ona m. in. pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze |

|kasacyjnej, które determinują kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaką powinien on podjąć w celu |

|stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. W tym systemie Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy |

|podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego |

|sądu administracyjnego lub postępowania przed tym sądem i musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów |

|sformułowanych przez skarżącego. |

|Skarga kasacyjna S. to w istocie szereg wymienionych przepisów bez wskazania charakteru ich naruszenia, związku z rozpoznawaną sprawą,|

|ignorowanie ustaleń i oceny decyzji administracyjnych dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, i wręcz wskazywanie, iż danych ustaleń |

|Sąd nie poczynił mimo, ich zawarcia w uzasadnieniu Sądu. Skarga kasacyjna stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, |

|zarzuty w większości sformułowane są jako pytania otwarte. Zarzuty skargi uzasadniane są w sposób dowolny, bez nawiązania do wskazanych|

|w zarzucie przepisów. W takim kształcie w jakim sformułował je autor skargi kasacyjnej nie poddają się merytorycznej ocenie. W |

|większości zarzutów jest to wskazanie na brak dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny okoliczności sprawy w zakresie żądanym |

|przez skarżącego lub wadliwej oceny, przy czym skarżący kasacyjnie nie wskazuje, poza oczywistemu zaprzeczaniu ustaleniom Sądu, na |

|dowody i fakty które potwierdzałyby jego stanowisko. Przy takiej obszerności skargi kasacyjnej skarżącemu umknęła istota sprawy, a |

|zatem ocena czy doszło czy też nie do wygaśnięcia prawa użytkowania przysługującego spółce akcyjnej "[...]". Skarga kasacyjna |

|koncentruje się natomiast na wykazaniu wadliwości wszystkich aktów podjętych w toku powstawania i przekształcania przedsiębiorstwa. |

|I tak: |

|W zarzucie nr 1 skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie art. 3 § 1 oraz art. 153 i art. 170 P.p.s.a poprzez brak rzetelnej oceny Sądu|

|czy organy obu instancji właściwie zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku I SA/Wa 934/09. W skardze kasacyjnej nie wskazano na |

|czym ów brak rzetelności miałby polegać. Dalsza część uzasadnienia zarzutu świadczy natomiast o braku zgody skarżącego kasacyjnie na |

|ocenę materiału dowodowego zawartą w uzasadnieniu decyzji i zaaprobowaną przez Sąd pierwszej instancji. Tak sformułowany zarzut nie |

|mógł być uznany za skuteczny. |

|Zarzut nr 2 skargi kasacyjnej S.nicy Importowej, dotyczył naruszenia art. 3, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit.c |

|P.p.s.a. w związku z art. 35 k.c. oraz z art. 7, art. 77 § 1 i § 4 K.p.a., w związku z takimi przepisami, jak § 11 zarządzenia nr 141 |

|Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1958 r. w sprawie organizacji i uprawnień służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach |

|organizacyjnych (M.P. Nr 57, poz. 327 ze zm.) "lub/i" § 1 ust. 1, § 14 i § 15 ww. zarządzenia z dnia 27 lipca 1965 r. Przewodniczącego |

|Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w sprawie organizacji i zadań służb inwestycyjnych w państwowych jednostkach organizacyjnych |

|(M.P. Nr 41, poz. 234) oraz § 2 ust. 2 pkt 2 i § 8 załącznika nr 2 do tego zarządzenia, w następstwie "braku dokonania właściwej |

|wykładni tych unormowań w stopniu rzutującym na wynik sprawy/.../". |

|Analogicznie jak przy zarzucie pierwszym, skarżący kasacyjnie nie wskazał na czym błędna wykładnia powyższych przepisów dokonana przez |

|Sąd pierwszej instancji miała polegać, i jaka powinna być w jego ocenie wykładnia prawidłowa. Podobnie jak przy zarzucie pierwszym, |

|skarżący kasacyjnie formułuje zarzuty w formie pytań, na które, nie udziela odpowiedzi. |

|W zarzucie nr 3 skarżący kasacyjnie wskazywał na naruszenie art. 3 § 1, art. 134 oraz 135 P.p.s.a. w stopniu rzutującym na wynik |

|sprawy, w związku z uchyleniem się przez Sąd I instancji od oceny zgodności z prawem decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia |

|1968 r. |

|Przypomnienia wymaga jedynie w przypadku tego zarzutu, iż decyzja ta nie stanowiła przedmiotu sprawy. Sąd nie miał prawa oceniać tej |

|decyzji pod względem przesłanek z art. 156 K.p.a. jak domagał się tego skarżący kasacyjnie. Dopóki powyższa decyzja występuje w obrocie|

|prawnym, wiąże ona zarówno organy jak i Sąd. Stanowisko takie zawarł również w uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji czego skarżący |

|kasacyjnie wydaje się nie zauważać. |

|Zarzut 4 skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 3 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 P.p.s.a. w wyniku wadliwego zastosowania tego |

|zespołu przepisów prawa w stopniu rzutującym na wynik sprawy, a mianowicie wobec przyjęcia wzajemnie wykluczających się ustaleń |

|faktycznych i prawnych oraz rozstrzygnięć. Z treści zarzutu nie można wywieść o jakie ustalenia faktyczne i prawne chodziło skarżącemu |

|kasacyjnie. Powtórzenia wymaga jedynie, iż zarówno organy , jak i Sąd pierwszej instancji były związane występującymi w obrocie prawnym|

|aktami i orzeczeniami właściwych organów. Ocenie Sądu poddane mogły być jedynie skutki prawne wynikające z ich treści. |

|Zarzut nr 5 wskazywał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w związku art. 46 ust. 1 i ust. 2 u. g. n. w związku z |

|art. 11, art. 75 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z dowolną wykładnią ostatnio wymienionych unormowań i brakiem zastosowania |

|pierwszego z tych przepisów w stopniu rzutującym na wynik sprawy. |

|Skarżący kasacyjnie wiązał ten zarzut z niespornym ustaleniem, "że mimo nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji z dnia |

|[...].12.1966 r. formalnie oddana tą decyzją w użytkowanie PP "[...]" z/s w Warszawie część nieruchomości nigdy w całości nie stała się |

|przedmiotem władania ani tego przedsiębiorstwa, ani działającego od 1 stycznia 1968 r. PP "[...]" z/s w Warszawie, ani funkcjonującej |

|obecnie [...] S.A., o czym świadczy wynikające także z samej ww. decyzji z [...].12.1966 r. prawo do bezterminowego władania przez |

|podmioty spółdzielcze połową budynku magazynowego, a tym samym i związaną z ową połową powierzchnią gruntu wraz z przestrzenią |

|dojazdową, potwierdzone następnie spłatą przez Skarb Państwa podmiotom spółdzielczym jedynie połowy wartości budynku magazynowego, to |

|jest tej połowy, którą wraz z gruntem rzeczywiście oddano w faktyczne władanie PP "[...]" z/s w Warszawie w wykonaniu rzeczonej decyzji|

|z dnia [...].12.1966 r." |

|Oceniając tak sformułowany zarzut, wskazać jedynie należy, iż nie budziło wątpliwości, iż przedmiotem decyzji Prezydium Rady Narodowej |

|Miasta Stołecznego Warszawy Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] grudnia 1966 r. nr [...] o przekazaniu w użytkowanie pp "[...]" |

|była część nieruchomości. Tak wynika z treści decyzji z [...] grudnia 1966 r., jak i ustaleń organów w niniejszej sprawie. Pozostała |

|część zarzutu stanowi polemikę, w postaci pytań z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji. |

| |

|Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w związku z art. 28 K.p.a., art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., |

|stosowanego samodzielnie lub w związku z art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 u.g.n., w związku z art. 210 ust. 1 zd. 2 tej ustawy, w związku |

|z art. 7, art. 11, art. 107 § 1 K.p.a., a także art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP: |

|Zarzut ten skarżący kasacyjnie wiązał z brakiem kompleksowej wykładni art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w powiązaniu z treścią art. 28 K.p.a. |

|(poza ogólnikowym stwierdzeniem, że za zastosowaniem danego przepisu mogą przemawiać przesłanki podmiotowe lub przedmiotowe), a także w|

|powiązaniu z treścią art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 u. g. n. |

|Wskazać jedynie należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób prawidłowy wskazał na |

|treść i znaczenie zarówno art. 162 K.p.a., jak i art. 46 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił |

|własnej wykładni tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. |

| |

|Zarzut nr 7 skargi kasacyjnej wskazywał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 75 § 1|

|K.p.a. lub art. 77 § 1 i § 4 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. oraz art. 123 § 1 K.p.a. w związku z art. 78 § 1 i § 2 K.p.a., a także |

|art. 110 K.p.a., wobec braku zastosowania pierwszych z dwóch spośród tych przepisów w powiązaniu z wymienionymi w tym zarzucie |

|przepisami procedury administracyjnej w stopniu rzutującym na wynik sprawy w następstwie uznania za zgodne z prawem dopuszczenia przez |

|organ I instancji jako dowodów w sprawie lub uznania za fakt powszechnie znany lub znany organowi z urzędu wskazanych wyżej w zarzucie |

|dokumentów a jednocześnie wykluczenia możliwości dopuszczenia jako dowodów innych dokumentów. |

|Postawione zarzuty niewątpliwie mają charakter procesowy. Skarżący kasacyjnie nie wskazał jaki wpływ to ewentualne naruszenie miałoby |

|na rozstrzygnięcie. Wskazać jedynie należy, iż autor skargi kasacyjnej myli nieustalenie stanu faktycznego sprawy, na co wskazywałyby |

|przywołane przepisy, z jego oceną. |

|Rozważania skarżącego kasacyjnie przywołane w treści tego zarzutu są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W |

|szczególności nie ma znaczenia kiedy ukończono trzeci z planowanych domów towarowych, skoro już po ukończeniu pierwszego z nich podjęto|

|działalność eksploatacyjną dla której powołano "[...]. Nie jest rolą Sądu i organów oceniać zamysł i harmonogram prac inwestycyjnych |

|przedsiębiorstwa państwowego. |

| |

|Kolejny zarzut dotyczył naruszenia "art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 11 K.p.a. oraz art. 107 |

|§ 3, § 4 K.p.a. w związku z art. 104 § 2 K.p.a., w związku z art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks |

|postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18, |

|nazywanej dalej ustawą o nowelizacji z dnia 3 grudnia 2010 r.), a także w związku z art. 104 § 1 i § 2 K.p.a. w części, w jakiej |

|stanowi się w nich o możliwości/powinności załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty nie tylko w |

|całości, ale również w części, a tym samym i w pozostałej, nie rozstrzygniętej wcześniej części oraz w związku z art. 111 § 1b K.p.a., |

|obowiązującego od dnia 11 kwietnia 2011 r. z mocy art. 1 ustawy o nowelizacji z dnia 3 grudnia 2010 r. wobec braku przesłanek do |

|zastosowania tego, dodanego przepisu K.p.a., w okolicznościach niniejszej sprawy ze względu na ograniczenia wynikające z art. 3 tej |

|ostatniej ustawy oraz fakt wydania licznych decyzji w tej sprawie przed 11 kwietnia 2011 r., wobec braku zastosowania pierwszego z tych|

|przepisów w powiązaniu z wymienionymi w tym zarzucie przepisami procedury administracyjnej w stopniu rzutującym na wynik sprawy w |

|następstwie dowolnego uznania, że pierwszą decyzją wydaną w tej sprawie, w znaczeniu materialnym, była ww. decyzja z [...] listopada |

|2012 r. oraz uznania za zgodne z prawem określonego "postanowienia" organu I instancji". |

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku wyjaśnił skarżącemu, iż w jego ocenie organy administracji wydając postanowienie o |

|uzupełnieniu decyzji w formie postanowienia nie uchybiły art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy –Kodeks postępowania |

|administracyjnego oraz ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. |

|W ocenie Sądu, a stanowisko to jest w pełni podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny, powołany przepis nie znajduje zastosowania |

|do uzupełnienia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2012 r. W niniejszej sprawie decyzją rozstrzygającą sprawę w |

|pierwszej instancji jest decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2012 r. Została ona wydana po dniu 11 kwietnia 2011 |

|r., a zatem nie jest objęta hipotezą ww. art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 roku. Z tego powodu, rozpatrując wniosek o uzupełnienie |

|decyzji organ prawidłowo zastosował art. 111 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji i dokonał uzupełnienia decyzji |

|pierwszoinstancyjnej w drodze postanowienia. |

| |

|Zarzut nr 9 wskazywał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku art. 15 K.p.a. oraz art. 78 Konstytucji |

|Rzeczypospolitej Polskiej wobec braku zastosowania pierwszego z tych przepisów w stopniu rzutującym na wynik sprawy co najmniej w |

|stosunku do decyzji Organu II instancji mimo przyznania - w istocie - faktu całkowitego uchylenia się przez Wojewodę [...] od wykonania|

|obowiązków organu II instancji rozpoznającego zwykłe środki odwoławcze w ramach Kodeksu postępowania administracyjnego. |

|Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił powyższego zarzutu. W ramach kontroli instancyjnej organ odwoławczy, ponownie rozpatrując |

|sprawę, ma prawo odwołać się do ustaleń i oceny prawnej dokonanej przez organ I instancji, w przypadku, gdy uznaje przeprowadzone |

|ustalenia za wyczerpujące, zaś ocenę organu za prawidłową. Przypomnieć należy, iż organ II instancji, ponownie dokonując oceny danej |

|sprawy, nie przeprowadza w istocie ponownie pełnego postępowania dowodowego, z wyłączeniem postępowania na podstawie art. 136 K.p.a., a|

|jedynie dokonuje oceny kompletności ustaleń faktycznych stosownie do art. 77 K.p.a. W przypadku uznania, iż materiał dowodowy jest |

|niewyczerpująco zebrany w stopniu uniemożliwiającym rozpatrzenie sprawy organ odwoławczy ma obowiązek zastosowania art. 138 § 2 K.p.a..|

| |

| |

|Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącego kasacyjnie co do konieczności wyjaśnienia zagadnień ww. w skardze |

|kasacyjnej przez Trybunał Konstytucyjny bądź przez poszerzony S. Naczelnego Sądu Administracyjnego. |

|Odpowiedzi na powyższe pytania w granicach niezbędnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały udzielone w uzasadnieniu Sądu |

|pierwszej instancji, zaś Naczelny Sąd Administracyjny w pełni je podziela. |

| |

|Również zarzuty drugiej ze skarg kasacyjnych, skargi syndyka masy upadłości Spółdzielni [...] nie okazały się zasadne. Zarzuty |

|naruszenia przepisów postępowania sprowadzały się do wykazania naruszenia art. 15 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a.. Oba zarzuty powiązano|

|z art. 3 § 1 , art. 145 § 1 pkt 1 lit. C i art. 151 P.p.s.a.. |

|Odnosząc się do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania przez Wojewodę [...] skarżący kasacyjnie poza przytoczeniem orzeczeń |

|Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wskazał na czym konkretnie powyższe naruszenie w tej sprawie polegało. Wprawdzie istotnie organ |

|odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jednakże w przypadku tego |

|rodzaju naruszenia należało wykazać jaki wpływ powyższe pominięcie miało na rozpatrzenie sprawy. Z treści uzasadnienia decyzji organu |

|odwoławczego wynika, iż organ ten odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie powtarzając za organem I instancji tych |

|ustaleń z którymi się godził. Takie też stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku. |

|Wbrew twierdzeniom skargi nie naruszono również art. 153 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji szczegółowo przytoczył wytyczne ujęte w |

|wyroku , wykazując w kolejności tam zawartej, iż organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy zgodnie z bardzo |

|szczegółowymi wskazaniami tego Sądu. |

|Skarżący kasacyjnie upatrywał naruszenia art. 153 P.p.s.a. w tym, iż Sąd pierwszej instancji pominął brak dokonania ustalenia czy |

|"[...]" posiadały status przedsiębiorstwa eksploatacyjnego, podczas, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd w sposób wyraźny wskazał na moc |

|wiążącą uchwały nr [...] Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 1967 r. w sprawie przekształcenia |

|Przedsiębiorstwa państwowego p.n. "[...] " w p.p. "[...] w Warszawie . Podstawę prawną uchwały stanowił, jak wprost w niniejszej |

|uchwale wskazano, art. 18 ust. 2 Dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych oraz § 8 zał. Nr 2 do |

|zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służby |

|inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych. |

|§ 8 brzmi " Właściwy minister (prezydium właściwej rady narodowej ), który powołał przedsiębiorstwo w budowie przekształca je z chwilą |

|spełnienia warunków, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 2 , w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne." Nie budzi wątpliwości Naczelnego |

|Sądu Administracyjnego, iż z datą uchwały doszło do przekształcenia "[...]" z przedsiębiorstwa w budowie w przedsiębiorstwo |

|eksploatacyjne. Prawidłowe było również stanowisko Sądu pierwszej instancji w tej mierze. |

|Naruszenia art. 153 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie dopatrywał się również w braku zbadania przez organy administracji spełnienia warunków|

|określonych w § 2 pkt 2 ust. 2 Załącznika Nr 2 Zarządzenia z 1965 r. Zarzut jest bezpodstawny. Sąd pierwszej instancji prawidłowo |

|uznał, iż samo podjęcie uchwały w sprawie przekształcenia przedsiębiorstwa w budowie w przedsiębiorstwo eksploatacyjne stanowi o |

|spełnieniu powyższych warunków. Tak jak wskazał Sąd, uchwała o przekształceniu funkcjonuje w obrocie prawnym, korzysta z domniemania |

|legalności i prawidłowości. Z akt sprawy nie wynika, aby toczyło się wobec niej jakiekolwiek postępowanie nadzorcze, eliminujące ją z |

|porządku prawnego. |

|Nie został naruszony przepis art. 18 ust. 1 dekretu o przedsiębiorstwach państwowych. Istotnie dekret o przedsiębiorstwach państwowych |

|nie przewidywał możliwości przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego, poza likwidacją lub łączeniem przedsiębiorstw. Przepisy |

|dotyczące przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w budowie w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne zostały zamieszczone dopiero |

|w załączniku nr 2 zatyt. "Wytyczne w sprawie ramowych zasad organizacji służby inwestycyjnej" do Zarządzenia Przewodniczącego Komisji |

|Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach |

|organizacyjnych. Zarządzenie powyższe, publikowane w Monitorze Polskim, miało na celu dostosowanie organizacji, zakresu działania i |

|zadań służb inwestycyjnych do aktualnych zasad realizacji inwestycji na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. o |

|zmianach w organizacji i zakresie działania naczelnych organów administracji państwowej w dziedzinie budownictwa i planowania |

|przestrzennego. Zarządzenie porządkowało i ujednolicało organizację i proces inwestycyjny. Nie stanowiło natomiast podstawy do |

|przekształcenia przedsiębiorstwa w znaczeniu podmiotowym. Przekształcenie, o którym mowa w powyższym przepisie miało charakter |

|organizacyjny i porządkowy, a nie prawny. Dlatego też Uchwała nr [...] nie powoływała nowego przedsiębiorstwa lecz wskazywała na jego |

|zmianę organizacyjną. Z momentem podjęcia uchwały przedsiębiorstwo rozpoczynało czynną działalność eksploatacyjną. Naczelny Sąd |

|Administracyjny w pełni podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tym zakresie. |

|Nie został naruszony przepis art. 153 P.p.s.a. poprzez nieustalenie celu jaki przyświecał organowi przy wydaniu decyzji Prezydium Rady |

|Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 1966 r. w sprawie oddania gruntu w użytkowanie. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z |

|ustaleń organów i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż celem ustanowienia prawa użytkowania na rzecz pp. "[...]" |

|było zapewnienie bazy magazynowej jako zaplecza dla domów towarowych zlokalizowanych przy ulicy Marszałkowskiej. Sąd powołał się na |

|dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, wskazał też, że nieruchomość jest wykorzystywana przez "[...]" jako zaplecze magazynowe do |

|chwili obecnej. |

|Nawiązując do powyższego zarzutu podkreślenia wymaga, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji bardzo |

|szczegółowo odniósł się do przesłanek art. 46 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 162 K.p.a., biorąc pod uwagę cel na jaki |

|zostało ono ustanowione. Stanowisko Sądu wyrażone w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela. |

|Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. o |

|zmianach w organizacji i zakresie działania naczelnych organów administracji państwowej w dziedzinie budownictwa i planowania |

|przestrzennego poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu że na podstawie tego przepisu możliwym było wydanie zarządzenia przez |

|Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służb inwestycyjnych w |

|państwowych jednostkach organizacyjnych, podczas, gdy przedmiot i zakres zarządzenia pozostawał w sprzeczności z przedmiotem i zakresem|

|ewentualnej delegacji zawartej w ustawie. |

|Powyższe akty prawne zostały wydane w czasie, w którym obowiązywała Konstytucja z 1952 r. w sposób odmienny od obecnie obowiązującego |

|kształtująca system aktów prawnych w Polsce. Nie oznacza to jednakże, iż powyższe akty nie funkcjonowały w obrocie prawnym i nie |

|wywierały skutków prawnych w nich przewidzianych. Przedmiotowe zarządzenie stanowiło obowiązujący akt prawny, którego uregulowania były|

|wiążące dla przedsiębiorstw państwowych, zaś decyzje podjęte na ich podstawie wywierają skutki prawne aż do ich prawomocnego |

|wyeliminowania z obrotu prawnego. |

Wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie nie doszło zatem do naruszenia w niniejszej sprawie art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Wojewody [...] Wskazać także należy, że zarzut skargi kasacyjnej oparty na naruszeniu art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. nie może być uznany za prawidłowo skonstruowany, ponieważ nie dotyczy zakresu czynności podejmowanych przez sąd administracyjny w toku postępowania.

Nie doszło również do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w tym przepisie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w tej mierze charakteryzuje się ogólnikowością stawianych tez i nie zawiera merytorycznych argumentów mogących podważyć stanowisko Sądu I instancji.

To, że skarżący nie zgadzają się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza, że nastąpiło naruszenie art. 151 czy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a bądź c P.p.s.a.

Mając na względzie wszystkie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – w tekście wcześniej P.p.s.a.) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargi kasacyjne jako bezzasadne oddalił