Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1382/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Maria Rosochacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi R. i R. Ś. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odrzucenie zarzutu dot. lokalizacji obwodnicy w miejscowości Wierzchowo oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. R. i R. Ś., po zapoznaniu się z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] , wnieśli zarzut dotyczący lokalizacji obwodnicy miejscowości [...], na odcinku w którym pas drogowy został częściowo zaprojektowany na terenie będącej ich własnością działki nr [...].

W uzasadnieniu podnieśli, że w piśmie Urzędu Gminy z dnia [...] r., znak: [...] , zostali poinformowani, że złożony przez nich zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonego przed dwoma laty do publicznego wglądu, został uwzględniony. W związku z tym proszą o konsekwentne i całkowite odsunięcie projektowanej obwodnicy zdecydowanie w kierunku wschodnim, tak aby ani oni, ani sąsiedzi nie byli narażeni na hałas i wibracje.

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odrzucenia zarzutu dotyczącego lokalizacji obwodnicy w miejscowości [...], na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 3 oraz art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), Rada Gminy w [...] postanowiła odrzucić zgłoszony zarzut Państwa R. i R. Ś., zam. [...], ul. [...], dotyczący lokalizacji obwodnicy w miejscowości [...] na działce nr [...] - obręb [...].

W uzasadnieniu podano, że w planie ogólnym Gminy [...] uchwalonym Uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr [...] z dnia 1989 r. (Dz. Urz. Woj. Nr 2, poz. 31 z 1991 r. ze zm.) część działki nr [...] przeznaczona została na lokalizację obwodnicy miejscowości [...]. W trakcie procedury sporządzania nowego planu przeprowadzono analizę możliwości przebiegu obwodnicy w m. [...], odpowiednio dla klasy drogi ekspresowej, wyznaczono jej trasę zgodnie z warunkami technicznymi określonymi dla drogi tej klasy. Wzięto również pod uwagę istniejące zagospodarowanie, warunki terenowe oraz skutki finansowe i prawne. W wyniku tych działań część działki nr [...] z obrębu [...] została przeznaczona na lokalizację obwodnicy. Natomiast oddziaływanie projektowanej obwodnicy na działkę nr [...] z obrębu [...] należy uznać za znikome.

R. i R. Ś., działając przez pełnomocników radców prawnych A. B. i A. O., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na powyższą uchwałę, wnosząc o jej uchylenie w całości.

W uzasadnieniu podnieśli, że organ gminy nie odniósł się do głównych zarzutów skarżących dotyczących utrudnienia życia codziennego mieszkańców osiedla spowodowanego hałasem, wibracjami oraz niemożnością uprawy ziemi na działce nr [...]. Rada Gminy [...] ogólnikowo odniosła się do zarzutów skarżących, czym naruszyła art. 8 Kpa.

Dalej skarżący podnieśli, iż zaskarżone orzeczenie narusza ich interes prawny polegający na prawie właściciela do rozporządzania przedmiotem swej własności w granicach określonych przez prawo. Skoro aktem władczym, bez oparcia w interesie obywateli, czyli z naruszeniem art. 7 Kpa, uszczuplono prawo dysponowania przedmiotem własności, tym samym naruszono porządek prawny, który prawo własności reguluje jako prawo najszersze spośród praw rzeczowych. Zdaniem skarżących organ nie przeanalizował w należyty sposób stanu faktycznego w sprawie, nie wziął pod uwagę istniejącego zagospodarowania, warunków terenowych, ani skutków finansowych i prawnych podjętej decyzji. Obwodnica przebiegać ma około stu metrów od osiedla starych domków jednorodzinnych, które mogą zostać zniszczone przez ciężkie wozy korzystające z obwodnicy. Końcowo skarżący wskazali, że w dniu [...] r., składali już zarzut do projektu planu dotyczący przebiegu obwodnicy, który został wówczas uwzględniony. Organ nie wyjaśnił przesłanek zmiany swojego zdania, czym naruszył zasadę zaufania wyrażoną w przepisie art. 9 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Gminy [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że uwzględniając wcześniej wniesiony przez skarżących zarzut do projektu planu, przebieg obwodnicy przesunięto. Jednak zmiana przebiegu w taki sposób, aby całkowicie omijała działkę nr [...] jest niemożliwa. Ponadto podniósł, że uchwała Rady Gminy [...] nie narusza interesu prawnego skarżących, lecz interes faktyczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej uchwały prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest niezasadna.

Stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), mającej zastosowanie w przedmiotowej sprawie z mocy art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717), zarzut do projektu planu zagospodarowania może wnieść każdy, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonego do publicznego wglądu. Wynika z tego, że nie wystarczy sam fakt istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego lub uprawnienia rozumianego jako interesu obiektywnie chronionego przepisami prawa materialnego. Warunkiem niezbędnym do kwestionowania planu w formie zarzutu jest naruszenie tego interesu lub uprawnienia, co musi wykazać strona skarżąca.

Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia zarzucającego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (konkretnej normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienia wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes wnoszącego zarzut, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i w ślad za tym radzie gminy nie można skutecznie zarzucić, iż zgłoszony zarzut odrzuciła. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może później skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy.

W sprawie niniejszej, zdaniem Sądu, rada gminy odrzucając zarzut skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie przekroczyła granic władztwa planistycznego. Projekt planu, przewidując przebieg kwestionowanej drogi skrajem nieruchomości skarżących, gwarantuje skarżącym korzystanie z działki w sposób dotychczasowy. Z drugiej strony umożliwiając budowę obwodnicy, służy zaspokojeniu potrzeb lokalnej społeczności. W działaniach organu nie można dostrzec dowolności.

Należy mieć również na uwadze, że projekt planu został uzgodniony z właściwymi organami, które nie zgłosiły w tej sprawie zastrzeżeń. A zatem należy przyjąć, że zaproponowany w planie przebieg obwodnicy jest optymalny w istniejących uwarunkowaniach.

Co do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia w trakcie procedury uchwalania planu przepisów Kpa, to należy uznać je za chybione, gdyż przepisy te w ogóle nie znajdują zastosowania w procedurze uchwalania planu.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.